مهرخ غفاری مهر – ونکوور «همین که همیشه خودش را می‌بیند، کار چندان دیگری هم نمی‌تواند بکند، که هر چیزی که قبلاً بوده باید هنوز هم باشد، درست همان‌طور که بوده، بله، بله،… »  «همیشه همان حکایت، انتظار انتظار،… » ص ۴۹  «آلیس پای آتش»۱، اثر یون فوسه (Jon Fosse)، نویسندهٔ نروژی متولد ۲۹ سپتامبر ۱۹۵۹ است. فوسه این کتاب را در سال ۲۰۰۴ نوشت و در سال ۲۰۲۳ برندهٔ جایزه نوبل ادبی شد. در این کتاب با…

دکتر درفشه جوادیان کوتنایی – ونکوور داستان «اِدی»* نوشتهٔ نیکی فتاحی، روایتی چندلایه، غیرخطی، و سیال ذهنی از زندگی پسری به‌نام ادی ویلسون است. داستان گاهی از زبان خود ادی و گاهی از زبان راوی سوم‌شخص بیان می‌شود. شش شخصیت داستان شامل خانوادهٔ ادی، دوست‌دخترش، و مادر دوست‌دخترش هستند. دربارهٔ خانوادهٔ ادی، آگاهی زیادی داده نمی‌شود؛ پدرش، دکتر ویلسون، روان‌شناسی تواناست و مادرش زنی ایرانی که نقشی بسیار برجسته و پررنگ در زندگی او دارد. مادر…

مهرخ غفاری مهر – ونکوور یون فوسه (Jon Fosse)، برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبی در سال ۲۰۲۳، مترجم، شاعر، نمایشنامه‌نویس، رمان‌نویس و مقاله‌نویس نروژی متولد شهر هاوگسون (Haugesund) در جنوب غربی نروژ است. او در ۲۹ سپتامبر سال ۱۹۵۹ در منطقه‌ای به دنیا آمد که دارای خلیج‌ها و دماغه‌های متعدد و زیباست و از آب‌وهوای نسبتاً متعادلی برخوردار است. فوسه خود را بیشتر یک شاعر و ملهم از زادگاهش می‌داند. برای آشنایی بیشتر با محیطی که یون فوسه در…

بخش دوم گزارش نشست بررسی کتاب «یادگاری روی دیوار دیگران»، نوشتهٔ محمد محمدعلی به‌مناسبت دومین سالگرد درگذشت ایشان ترانه وحدانی – ونکوور در شمارهٔ گذشته، بخش اول گزارش نشست بررسی کتاب «یادگاری روی دیوار دیگران»، نوشتهٔ محمد محمدعلی با گردآوری و تنظیم بهاره دهکردی، از نظرتان گذشت (این گزارش را در اینجا بخوانید). به‌دلیل کمبود فضا بخش دوم این گزارش در این شماره از نظرتان خواهد گذشت. پس از سخنان دکتر ممتازی، نوبت به سجاد…

خالد بایزیدی (دلیر) – ایران به زنان و دختران مام میهنم که هر روز قربانی دشنهٔ جامعهٔ مردسالار می‌شوند،  و در خون جوان خود می‌شکفند.    ۱ زنان سرزمینم در نگاه رود می‌نشینند و صورت سیلی‌خوردهٔ خود را می‌شویند مبادا شجاعتشان  به سخره گرفته شود ۲ چاقو روی مهر زن می‌کشند و جهان یتیم می‌شود ۳ زنان ابرهای اندوه‌اند در آسمان خدایا! بباران باران بر این خاک افسرده ۴ جنایتکاران چاقوی خونین خود را در نگاه…

گزارشی از نشست بررسی کتاب «یادگاری روی دیوار دیگران»، نوشتهٔ محمد محمدعلی به‌مناسبت دومین سالگرد درگذشت ایشان ترانه وحدانی – ونکوور روز شنبه ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۵ نشست بررسی کتاب «یادگاری روی دیوار دیگران»، نوشتهٔ محمد محمدعلی با گردآوری و تنظیم بهاره دهکردی، به‌صورت مجازی برگزار شد. این نشست در آستانهٔ دومین سالگرد درگذشت زنده‌یاد محمدعلی برگزار می‌شد. گروه علمی‌آموزشی سماک و نشر رها با همراهی رسانهٔ همیاری و بنیاد ادبی محمد محمدعلی برگزارکنندگان این نشست…

دکتر مهدی قاسمی – ایران تمام پازل‌های دنیا، فقط یک قاعده دارند… «بلدی پازل درست کنی؟» فرمانده فریاد زد: «هدف، روبه‌رو.» سه نفر بودند. دست‌هایشان را از پُشت بسته بودند. لباس‌های زندان تنشان بود. دو نفر از آن‌ها خودشان خواسته بودند که چشم‌هایشان را ببندند.  دو تا از بچه‌ها رفته بودند و روی سرشان کلاه بلند سیاهی کشیده بودند. می‌خواستند هیچ‌چیزی را نبینند. شاید هم می‌ترسیدند. هرچند، که اصلاً دلیلی هم برای نترسیدن وجود نداشت….

دکتر نگین ساسان‌فر – ونکوور رفلکسولوژی* به‌مثابهٔ استعاره‌ای از زمان‌مندی پاره‌پاره رفلکسولوژی در این داستان نه‌صرفاً تکنیکی درمانی بلکه استعاره‌ای پدیدارشناختی از پیکرهٔ زمان است. بدن در این روش به پنج منطقه تقسیم می‌شود، همچون حافظه که به‌شکلی نامتقارن و در هم‌تنیده به پنج لایه یا ناحیهٔ درد تقسیم شده است. این تقسیم‌بندی بدن، در واقع تقسیم‌بندی زمان در تجربهٔ مهاجر است: گذشتهٔ شکنجه حالِ درمان‌طلب آیندهٔ نامعلوم مکانِ مهاجرت (ونکوور) مکانِ پیشین (زندان/وطن) این تجزیهٔ…

سلیمان بایزیدی – ونکوور چکیده جنگ، تنها بر پیکرهٔ شهرها و کالبد انسان‌ها زخم نمی‌زند؛ بلکه در سطوحی ژرف‌تر، جوهر زبان را نیز در معرض تخریب قرار می‌دهد. آنچه در رمان زمین سوخته* اثر احمد محمود رخ می‌دهد، فراتر از بازنماییِ واقعیتِ عینی جنگ است؛ این اثر، خود بدل به صحنه‌ای می‌شود که در آن، زبان نه به‌مثابهٔ ابزاری برای روایت یا گزارشگری، بلکه به‌عنوان سوژه‌ای جراحت‌دیده، مضطرب و ازهم‌گسیخته، رخ می‌نماید. در این رمان،…

خالد رسول‌پور – هلند «کسی راز مرا داند که از این رو به آن روی‌ام بگرداند.» ~ مهدی اخوان ثالث ۱ در سال‌های ابتدایی دههٔ شصت خودمان بود که تلویزیون خلوت و جنگ‌زدهٔ ما هفته‌ای یک شب، قسمتی از سریال «ماری کوری» را پخش می‌کرد. در آن سال‌های سیاه، من و خواهرم مثل همهٔ بچه‌ها‌ی آن دوران، هر فیلم و سریال نصفه نیمه و دریده‌شده‌ای را در هوا می‌قاپیدیم. در یکی از قسمت‌های آن سریال،…