الف صدرا – ونکوور «لاتاری رو بردم!» باورم نمی‌شد. هنوز هم باورم نمی‌شود. طناز از سر کار به من زنگ زد و توی هیاهو و همهمه و جیغ و فریاد و خنده‌ها شنیدم که گفت «لاتاری رو بردیم!» و گروه لاتاری همکاران، کارشان را رها کرده‌اند و مشغول پرکردن فرم مرخصی‌ طولانی‌مدت و بدون حقوق‌اند. قیافهٔ مدیران میانی و رئيس بخش که در گروه شرط‌بندی نبودند، دیدنی است! رئيس می‌گوید: نمی‌شود نصف نیرو هم‌زمان مرخصی…

مریم رئیس‌دانا* – آمریکا نخستین بار، پس از پرکشیدن آموزگار داستان‌نویسی‌ام، زنده‌یاد محمد محمدعلی، در گرامیداشتش، عنوان سخنانم را «ایستادگی بر فرهیختگی خواننده» برگزیدم، در این معنا که او هرگز از سطحی که می‌‌نوشت، برای جلب سلیقهٔ مخاطب پایین نیامد. امروز نیز مایلم گفتارم را با همین کلمه‌ها آغاز کنم، گرچه با کمی تغییر: «ایستادگی بر فرهیختگی شنونده». چراکه شهیار قنبری، شاعر واژه‌ها، تصویرها و معناهای تازه، نیز هرگز از نخستین حضورش در عرصهٔ ترانهٔ پارسی…

شیرین عزیزی‌مقدم – ایران «هیچ‌چیز واقعی‌تر از هیچ‌چیز نیست.»  ~ ساموئل بکت حِربا* یک داستان معمولی نیست و برای مخاطب عام روایت نمی‌شود. داستان در جهانی سیال، همراه با عدم قطعیت، و در فضایی تیره روایت می‌شود. از انیسا دهقانی پیش از این کتاب قطار چهارشنبه‌ها را خوانده‌ و معرفی کرده‌ام. به‌نظر رسید حِربا، تکمله‌ای بر آن کتاب است. بخش ناگفتهٔ دیگری از زندگی «رهای در بند» در حِربا روایت می‌شود. قهرمان اصلی کتاب یعنی،…

گزارشی از نشستِ مجازی نقد و بررسی مجموعه‌داستان «سنگام و دیگر داستان‌ها» ترانه وحدانی – ونکوور روز یکشنبه، ۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، نشست نقد و بررسی کتاب «سنگام و دیگر داستان‌ها»* نوشتهٔ مهرنوش مزارعی، با حضور نویسنده و جمعی از منتقدان و پژوهشگران ادبی برگزار شد؛ نشستی که از خلال خوانش‌های گوناگون، تصویری چندوجهی از جهان داستانی مزارعی به دست داد. رضا نجفی، مرضیه احدی، نگین ساسان‌فر و رعنا سلیمانی از سخنرانان اصلی برنامه بودند و هر…

سمیه امینی‌راد – ایران خالد بایزیدی (تخلص دلیر)، در سال ۱۳۴۵ خورشیدی در شهرستان مهاباد در استان آذربایجان غربی زاده شد و اکنون در کشور کانادا به‌سر می‌برد. وی به زبان‌های کردی و فارسی شعر می‌سراید و نیز شعر شاعران معاصر کُرد را به فارسی برمی‌گرداند. تاکنون پنج مجموعه‌شعر با عناوین «سخن دل»، «دل‌مویه»، «عصیان غربت»، «تبسم تاکستان» و «باران عشق» از او به چاپ رسیده است. همچنین ترجمهٔ «دختری با زلف‌های سبز» برگزیدهٔ شعرهای…

دکتر لیلا صادقی – ونکوور ادبیات داستانی ایران در دهه‌های اخیر همواره در کشاکش میان بازنمایی رئالیستی واقعیت اجتماعی و تمایل به گریز از آن قرار داشته است. در این میان، آثار شهرنوش پارسی‌پور را می‌توان یکی از نقاط عطف در تحول روایتگری مدرن فارسی دانست. اهمیت آثار او صرفاً در پرداختن به مضامین ممنوعه و وارد‌کردن آن‌ها به عرصهٔ عمومی خلاصه نمی‌شود، بلکه بیش از هر چیز در شیوهٔ مواجههٔ او با مفهوم واقعیت و…

شیرین عزیزی‌مقدم – ایران «شهر کریستال»*، با آنکه شهرِ ما ایرانیانِ داخلِ کشور نیست؛ اما برای ما آشناست. مریم رئیس‌دانا در این مجموعه‌داستان از غربت‌نشینی، و مهاجرت می‌گوید‌. حدیث دردِ تنهایی و دوری را بیان‌می‌کند. رنج‌های انسانی، محور اصلی روایاتِ اوست. از غریبان سخن می‌گوید؛ مهاجرانی زخمی که عموماً به امیدِ تغییرِ سرنوشت کوچ کرده‌اند. ترکِ یار و دیار کرده‌ و از زادگاه و وطن دور افتاده‌اند؛ اما چون زخم‌های ذهنی و روحی خود را…

دکتر فرشید سادات‌شریفی* – کیچِنِر هر سال، برنامهٔ «کانادا می‌خوانَد» (Canada Reads) مطالعه را به یک کنش عمومی تبدیل می‌کند. این برنامه کتاب‌ها را از اتاق‌های شخصی، میزهای کنار تخت، کتابخانه‌ها، کلاس‌های درس، باشگاه‌های کتاب‌خوانی و فهرست‌های مطالعهٔ فردی بیرون می‌کشد و آن‌ها را وارد یک گفت‌وگوی ملی می‌کند. ایدهٔ اولیهْ ساده و تا حدی بازی‌گونه است: چهار یا پنج چهرهٔ شناخته‌شده، هرکدام از یک کتاب کانادایی دفاع می‌کنند و در طول چند روز بحث و…

دکتر لیلا صادقی – ونکوور زبان در نگاه نخست ابزاری برای ارتباط و انتقال معناست، اما در بسترهای اجتماعی و سیاسی می‌تواند به ابزاری برای تولید خشونت تبدیل شود. تاریخ نشان داده است که بسیاری از خشونت‌های جمعی پیش از آنکه در میدان عمل رخ دهند، در سطح زبان آغاز می‌شوند؛ جایی‌که واژه‌ها به‌تدریج انسان را بازتعریف کرده و او را از دایرهٔ انسانیت خارج می‌کنند. از این منظر، زبان نه صرفاً بازتاب‌دهندهٔ واقعیت، بلکه سازندهٔ…

فرناز جعفرزادگان – ایران خیام را باید از ته یک لیوان خالی خواند، نه از لابه‌لای کتاب‌های پرغبار؛ او نه پیامبر شک بود، نه پرستندهٔ شراب، بلکه فقط می‌دانست چگونه از تَرَک یک لحظهٔ ساده، جهانی عبور دهد. در سرزمینی که تقویم را با خون می‌نویسند، خیام گفت: «امروز را زندگی کن برای ایستادن.» برای آنکه بدانی گل سرخی که لای دفتر خاطراتت خشک کردی، روزی خودش را در آینهٔ چشمت دید و پژمرد. خیام، آدمی…