روناک سالاروندیزاده – مونترآل وقتی از تنهایی اگزیستانسیال صحبت میکنیم، از نوعی از تنهایی سخن میگوییم که مختص ذات هستی ماست. در تجربهٔ هستی، تنها ادراککنندهٔ واقعی جهان درون و تجربهٔ زیستهمان، فقط خودمانیم و هیچ رابطهای، هرچقدر صمیمانه باشد، این تنهایی را از بین نخواهد برد. بهنظر میرسد این نوع تنهایی برای دستهای از سوژهها با شدت بیشتری حس میشود. مثلاً آنجا که پای «محدودیتها» به میان میآید. مانند محدودیتی از نوع محدودیت جسمی…
بیشتر بخوانیددستنیافتنیها؛ بازتابِ بهدوراز ترحمِ تجربهٔ معلولیت بر پردهٔ سینما
