قسمت قبلی این مطلب را در اینجا بخوانید دکتر لیلا راعی* – ونکوور  در دو بخش پیشین این یادداشت، از تجربه‌های کلاس‌های فارسی و چالش‌هایی نوشتم که بسیاری از کودکان ایرانی در بریتیش کلمبیا هنگام خواندن متن‌های فارسی با آن روبه‌رو هستند. همچنین تلاش کردم نشان دهم دشواری Challenge Exam، بیش از آنکه از ساختار خود آزمون ناشی شود، نتیجهٔ فاصله‌ای است که میان فرصت‌های واقعی یادگیری فارسی و مهارت‌های مورد انتظار آزمون به وجود آمده…

قسمت قبلی این مطلب را در اینجا بخوانید دکتر لیلا راعی* – ونکوور  Challenge Exam زبان فارسی؛ آزمونی دشوار یا فاصله‌ای میان آموزش و انتظار؟  در بخش نخست این یادداشت، از تجربه‌ای نوشتم که بارها در کلاس‌های فارسی برایم تکرار شده است؛ کودکانی که به فارسی صحبت می‌کنند، اما هنگام خواندن یک متن ساده دچار تردید، مکث و گاهی درماندگی می‌شوند. در پایان آن یادداشت این پرسش را مطرح کردم که آیا فرزندمان می‌تواند به فارسی…

دکتر لیلا راعی* – ونکوور  «بخونش.» برگه را جلویش گذاشتم. چند دقیقه قبل، همان متن را برایش دیکته کرده بودم. تقریباً بی‌غلط نوشته بود. حالا فقط قرار بود نوشتهٔ خودش را بخواند. چند ثانیه به سطر اول خیره ماند. لب‌هایش تکان خورد، اما صدایی بیرون نیامد. واژهٔ اول را آرام هجی کرد. به واژهٔ دوم که رسید، ایستاد. دوباره به ابتدای جمله برگشت. چند بار دیگر تلاش کرد و بعد سرش را بلند کرد و گفت:…

دکتر لیلا راعی* – ونکوور  «نه، الان وقتش نیست. تازه مدرسه را شروع کرده؛ بگذارید اول انگلیسی‌اش جا بیفتد.» تقریباً هر سال، با آغاز ثبت‌نام کلاس‌های فارسی، این جمله را از یکی دو خانواده می‌شنوم. گاهی نگرانی بزرگ‌تری هم هست: «بچه‌مان مدرسهٔ فرانسوی‌زبان می‌رود. اگر از همین حالا خواندن و نوشتن فارسی را هم شروع کند، گیج نمی‌شود؟» این پرسش، یکی از رایج‌ترین دغدغه‌های خانواده‌های مهاجر است. بسیاری از والدین تصور می‌کنند مغز کودک ظرفیت محدود…

قسمت قبلی این مطلب را در اینجا بخوانید دکتر لیلا راعی* – ونکوور  در شمارهٔ گذشته، از اضطراب فراموشی زبان مادری در نسل دوم مهاجر گفتیم؛ از کودکانی که فارسی را می‌فهمند، اما به‌انگلیسی پاسخ می‌دهند، از شکاف آرامی که گاه میان زبان خانه و زبان جهان بیرون شکل می‌گیرد، و از این پرسش که آیا زبان مادری، در نسل‌های بعد، همچنان «خانهٔ عاطفی» ما باقی خواهد ماند یا نه. اما شاید در ادامهٔ آن بحث،…

قسمت قبلی این مطلب را در اینجا بخوانید دکتر لیلا راعی* – ونکوور  در شمارهٔ گذشته، از دغدغهٔ یکپارچگی زبان فارسی در دیاسپورا گفتیم؛ از اینکه چطور خط‌کشی‌های اداری و نام‌های متفاوت (فارسی، دری و تاجیکی)، گاه پیوند دیرین این پیکرهٔ واحد زبانی را در مدارس کانادا مخدوش می‌کند. اما فراتر از نام‌ها و سیاست‌گذاری‌ها، وقتی به درون کلاس‌های درس قدم می‌گذاریم، با واقعیتِ زنده و پرچالش دیگری روبه‌رو می‌شویم: رفتار زبانیِ خودِ کودکان و…

دکتر لیلا راعی* – ونکوور  ۱. آغاز یک پرسش: زبان یا نام؟ مدتی پیش، تغییر نام برخی رسانه‌های بین‌المللی برای مخاطبان افغانستان و تاجیکستان به عناوین تفکیک‌شده‌ای چون «دری»، پرسشی قدیمی را دوباره زنده کرد: آیا ما با زبان‌های متفاوتی روبه‌رويیم یا صرفاً با نام‌های متفاوت؟ این پرسش برای ما که در «کارزار فارسی در بی‌سی» مشغول فعالیت آموزشی هستیم، فراتر از یک بحث نظری است. این موضوع مستقیماً بر نحوهٔ معرفی هویت کودکان مهاجر…