روایتی از رسیدگی به مجروحان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی هشدار: این گفت‌وگو شامل توصیف صحنه‌های خشونت‌باری‌ست که ممکن است برای خوانندگان آزاردهنده باشد. مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور در جریان سرکوب و کشتار بی‌سابقهٔ ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در ایران، تعداد زیادی از پرسنل مراکز درمانی که در آن دو شب به مجروحان کمک کرده بودند، یا از گزارش نام مجروحان به مقامات امنیتی سرباز زده بودند، مورد بازجویی قرار گرفتند، دستگیر…

نویسنده‌ای از ایران با امضاء محفوظ شب هجده دی‌ماه برای بسیاری از مردم جهان، یک شب عادی بود. اما در کشوری که تاریخش به ظلم و خون آغشته است، بعضی شب‌ها پیشاپیش خون‌بارند. آن شب، شب انباشت خشم، فقر، تحقیر و ظلم بود. شبی که مردم به خیابان ‌آمدند، نه برای قهرمان‌شدن، بلکه چون دیگر جایی برای ماندن نداشتند. خیابان‌های غرب تهران پر بود. نه شلوغ به‌معنای عادی؛ جای سوزن‌انداختن نبود. جمعیتی که از فرطِ…

دکتر فرشید سادات‌شریفی* – کیچنر پیش از شروع: خاستگاهِ این گفتار آنچه در ادامهٔ این نوشتار می‌خوانید، حاصلِ گفت‌وگویی است که در نشستِ مشترک میان «آکادمی تفکر» و گروه علمی‌آموزشی «سماک» در فوریهٔ ۲۰۲۶ شکل گرفت. این برنامه که با میزبانی آکادمی تفکر و سخنرانی نگارنده برگزار شد، تلاشی بود برای پاسخ به نیازِ مبرمِ این روزهای ما مهاجران به ابزارهای روانی در میانهٔ بحران‌های پی‌درپی. نکتهٔ درخورِ توجه در طراحی این گفتار، بهره‌گیری از هوش…

سیما غفارزاده – ونکوور در حالی‌که تجمعات و راهپیمایی‌های ایرانیان خارج‌ازکشور در حمایت از اعتراضات مردم ایران هر هفته ادامه دارد، تجمعات «روز جهانی اقدام» به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی در روز ۱۴ فوریه ابعاد بسیار گسترده‌تری داشت و تخمین زده می‌شود که در مجموع بیش از یک میلیون نفر در این تجمعات شرکت کردند. این تجمعات در سه شهر مونیخ، تورنتو و لس آنجلس تعیین شده بود، هرچند در دیگر شهرهای گوشه و کنار دنیا…

رعنا سلیمانی – سوئد یوز با مرگش رسید و کبوتر با ترسش عرقِ سرد و خونِ فروزان در ساعت پنج عصر ~ فدریکو گارسیا لورکا آنچه در هجدهم و نوزدهم دی‌ماه در ایران رخ داد، حکایت کبوتران بود در برابر درندگان؛ جوانانی که با دست خالی و سینه‌ای انباشته از امید به آزادی رودرروی اهریمن ایستادند؛ اهریمن ددمنشی که نزدیک به نیم‌قرن است سایهٔ سنگین خویش را بر کهن‌دیارِ نامدارِ ایران افکنده، و بر اقیانوسی از…

نویسنده‌ای از ایران با امضاء محفوظ چند روز پیش دوستی که وکیل است، ناگهانی به من سر زد. آمدنش شبیه دیدارهای معمول نبود؛ کوتا، در پاگرد خانه و مستقیم رفت سر اصل مطلب، با لحنی که انگار جمله‌ها را از میان دندان‌هایش بیرون می‌داد: «حواست باشد. این روزها دستگیر نشوی.» گفتم: «مگر قبلش فرق داشت؟ اینجا همیشه ما با این ترس زندگی می‌کنیم.» یادم آمد پارسال که بازداشت شدم، بازجو توی چشم‌هایم نگاه کرد و…

سیما غفارزاده – ونکوور بیش از یک ماه از سرکوب خونین ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه که طی آن هزاران انسان بی‌گناه به‌دست نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی جان خود را از دست دادند، می‌گذرد. پس از برقراری ارتباط اینترنتی، ولو ناپایدار، به‌تدریج ابعاد هرچه هولناک‌تر این کشتار مشخص می‌شود. هرچند بعید می‌نماید روزی شمار واقعی کشته‌شدگان، مجروحان و بازداشتی‌ها معلوم شود. تا زمان نگارش این یادداشت، بر اساس اعلام خبرگزاری فعالان حقوق بشر، هرانا، نزدیک به ۷٬۰۰۰…

هادی ابراهیمی رودبارکی – ونکوور زیپِ دهان مرگ را یک به یک می‌گشودیم   آن‌که کرامت انسانی کشت نتوانست ردِ خونیِ شعارِ مرگ بر دیکتاتور را که از گوشهٔ دهانشان  شره می‌کرد، پاک کند   انبوه کیسه‌های سیاه  پشته پشته، کشته چشم دل را سیاه می‌کرد   زیپِ دهان مرگ را یک به یک می‌گشودیم و از زخمِ تن و جراحتِ دهانِ نیمه‌باز هنوز فریاد آزادی‌خواهی در گوشِ جان می‌پیچید اندوه و رنجِ باور را  به…

نویسنده‌ای از ایران با امضاء محفوظ شب هجدهم دی، خیابان ما قیامت بود؛ و نوزدهم دی، ادامهٔ همان قیامت. نه وقفه‌ای در خشونت افتاد، نه عقلانیتی در کشتن پیدا شد. فقط تعداد کشته‌ها بیشتر شد و ترس، عمیق‌تر. هوا همچنان بوی باروت و گاز اشک‌آور می‌داد؛ بویی که به ریه می‌چسبد و از حافظه بیرون نمی‌رود. بمب صوتی داشت گوش‌هایمان را کر می‌کرد. مردم شعار می‌دادند، نه از سر هیجان، از سر خشم. صداها در…