علیرضا فدایی – ونکوور
لطفاً خودتان را معرفی کنید و از سوابق و افتخارات ورزشیتان بگویید.
من بردیا رفسنجانی هستم. از ۱۶ سالگی که به ونکوور آمدم، ورزش رزمی شد بخش مهمی از زندگی من. تجربهٔ زیادی نداشتم، ولی وقتی وارد باشگاه District Warrior شدم و زیر نظر علی خنجری و فریناز لاری تمرین کردم، زود فهمیدم میخواهم بهطور جدی دنبالش کنم.
سال ۲۰۱۹ در مسابقات WAKO مدال نقره گرفتم. بعد از آن بهخاطر درس و کار، این امکان را که بهطور دائم حرفهای تمرین کنم، نداشتم، ولی از باشگاه جدا نشدم. سال ۲۰۲۵ دوباره برگشتم و مدال طلای WAKO را گرفتم. ارزش این طلا برایم این بود که چیزی را که چند سال توی ذهنم مانده بود، انجام دادم.

چطور شد که کیکبوکسینگ را از بین همه ورزشها بهصورت جدی دنبال کردید؟
چیزی که از اول جذبم کرد، این بود که در این ورزش هم دست و هم پا درگیر است. من بوکس را خیلی دوست داشتم، ولی پاهایم از دستهایم قویتر بود و مویتای برایم کاملتر بود. بعد از مدتی فهمیدم فقط تکنیک نیست که من را نگه داشته؛ این ورزش به من نظم، کنترل احساسات و ادامهدادن با وجود خستگی را یاد داد.
خیلی وقتها با ذهن شلوغ وارد باشگاه شدم و آرامتر بیرون آمدم. برای من تمرین مثل مدیتیشن است. علی و فریناز فقط تکنیک یادم ندادند؛ از آنها مسئولیتپذیری و سختکوشی یاد گرفتم.
برنامهٔ تمرین و تغذیهٔ شما چگونه است و نزدیک مسابقه چه تغییراتی میکند؟
وقتی مسابقه ندارم، سعی میکنم حداقل سه جلسه در هفته تمرین کنم؛ مویتای، بدنسازی و شنا. در فایتکمپ معمولاً روزی دو جلسه دارم: صبح تمرین قدرتی و بعدازظهر مویتای.
نزدیک مسابقه شکر اضافه و غذاهای خیلی چرب را حذف میکنم و معمولاً سه تا پنج کیلو وزن کم میکنم، ولی قدرت و عضله را باید حفظ کنم. چند روز آخر، شدت تمرین کمتر میشود و بیشتر روی سرعت، تکنیک و ریکاوری کار میکنیم.
سختترین بخش برای من فشار ذهنی است. بعضی روزها تا باشگاه غر میزنم که خستهام، ولی باز میروم. یاد گرفتهام همیشه لازم نیست انگیزه داشته باشی؛ بعضی وقتها فقط باید کاری را که لازم است انجام بدهی.

بهنظر شما یک مبارز خوب چه ویژگیهایی باید داشته باشد؟
بهنظر من مبارز خوب باید ترکیبی از قدرت، تکنیک، نظم، شجاعت و کنترل احساسات باشد. خشم میتواند انرژی بدهد، ولی اگر باعث شود نتوانی فکر کنی، به ضررت تمام میشود. برای من مبارزه فقط ضربهزدن نیست؛ تکنیک و زیبایی ورزش هم مهم است.
ترس را هم نمیشود حذف کرد. برای من شجاعت یعنی بترسی، ولی اجازه ندهی ترس برایت تصمیم بگیرد. باخت را شبیه آینه میبینم؛ چیزهایی را نشانت میدهد که شاید وقتی میبری اصلاً نبینی. مبارز خوب باید بداند چه زمانی فشار بیاورد، چه زمانی صبر کند و چه زمانی یک قدم عقب برود.
یک مربی خوب چه ویژگیهایی باید داشته باشد؟
چند ماه مربیگری کردم و فهمیدم این کار چقدر سخت است. اینکه خودت تکنیک را بلد باشی یک چیز است، اینکه بتوانی آن را درست به یک نفر دیگر منتقل کنی، یک چیز دیگر.
مربی خوب باید دانش فنی و صبر داشته باشد و شاگردش را بشناسد. واکنش آدمها به فشار یکجور نیست. یک نفر با سختگیری بیشتر بهتر میشود و یک نفر اول نیاز دارد اعتمادبهنفس به دست آورَد. مربی باید این فرق را بفهمد و ایرادها را صادقانه بگوید.
داخل مسابقه هم اعتماد به مربی خیلی مهم است. وقتی خستهای و آدرنالین بالاست، خیلی چیزها را واضح نمیبینی. مربی از بیرون تصویر کاملتری دارد. مربی خوب فقط مبارز نمیسازد؛ شخصیت میسازد.

آیا قصد رقابت حرفهای یا رقابت در MMA را دارید، و چرا؟
یکی از هدفهای اصلی من پلیسشدن است و بههمین دلیل دوست دارم جودو را جدی یاد بگیرم. کنترل بدن، تعادل و درگیری نزدیک برایم جذاب است و جودو را مکمل خوبی برای مویتای میبینم.
الان MMA بیشتر برایم جنبهٔ یادگیری دارد. چیزی که دوست دارم، ترکیب چند رشتهٔ مختلف است. فعلاً تمرکزم روی مویتای و جودو است، ولی در آینده چرا که نه. برای من مهمتر از عنوان، کاملترشدن بهعنوان یک رزمیکار است.
از تجربهٔ تمرین خود در تایلند بگویید.
یک ماه در کمپ مویتای در جزیرهٔ Ko Samui در تایلند تمرین کردم. هدفم این بود که بیشتر یاد بگیرم و فضای واقعی مویتای را تجربه کنم. چیزی که بیشتر توجهم را جلب کرد، شدت تمرین و مبارزانی بود که مرتب مسابقه میدادند. برای خیلی از آنها مویتای فقط ورزش نبود؛ شغل و سبک زندگی بود.
بعضی روزها چهار تا پنج ساعت تمرین میکردیم و زمان زیادی روی پد، کلینچ و تکرار تکنیکها میگذاشتیم. روی ریتم، آرنجها و کلینچ خیلی چیز یاد گرفتم. بیرون رینگ مبارزان شوخ و مهربان بودند، ولی با شروع تمرین کاملاً جدی میشدند. آنجا فهمیدم حرفهایبودن فقط به سخت تمرینکردن نیست؛ تمرکز و تکرار هم خیلی مهم است.

تا کِی دوست دارید مسابقه بدهید، و آیا مربیگری و داوری برایتان جذاب است؟
تا وقتی از مسابقه لذت ببرم، دوست دارم ادامه بدهم. الان روی هدفهای دیگری هم کار میکنم، ولی ورزش رزمی چیزی نیست که بتوانم کامل کنار بگذارم. ممکن است مدتی کمتر تمرین کنم، ولی همیشه بخشی از زندگی من میماند.
مربیگری برایم جذاب است، ولی فهمیدهام اگر بخواهم انجامش بدهم، باید واقعاً وقت بگذارم. دیدن پیشرفت کسی که از تو یاد گرفته، حس خوبی دارد. به داوری هم علاقه دارم و دوست دارم آن را یاد بگیرم.
یکی از آرزوهایم داشتن باشگاه خودم است؛ جایی که آدمها فقط برای مسابقه نیایند و بتوانند آنجا رشد کنند. شاید روزی از رینگ بیرون بیایم، ولی از این مسیر بیرون نمیآیم.
با سپاس از وقتی که برای این گفتوگو گذاشتید، آرزوی موفقیتهای هرچه بیشتر برای شما داریم.