روابط عمومی شبکهٔ توتمیَن – ونکوور
مریم و سپهر بعدازظهرها به کوچه میآیند؛ نه چون جایی برای رفتن دارند، بلکه چون ماندن در خانه، وقتی هنوز تمام انرژی کودکی در وجودشان مانده، سخت است.
کوچه باریک است. خودروها از کنارشان عبور میکنند و گاهی موتورسیکلتی وارد مسیر بازیشان میشود. جدول کنار خیابان برای آنها چوب موازنه است و دیوار یکی از ساختمانها، همبازیای که توپ را هر بار به سویشان برمیگرداند.
پشت یک کارگاه ساختمانی، تکهزمین خاکی نسبتاً صافی وجود دارد که دور آن را با سیم پوشاندهاند. گوشهای از حصار شکافی کوچک دارد؛ بهاندازهای که یک کودک بتواند از آن عبور کند. مریم و سپهر میدانند نباید وارد آن زمین شوند، اما بعضی روزها این کار را میکنند، چون تنها جاییست که میتوانند لیلی بکشند، کمی بدوند و برای چند دقیقه نگران خودروها نباشند.
خانوادههایشان از آستانهٔ در مراقب آنها هستند و پیش از آنکه بازی واقعاً تمام شود، صدایشان میزنند که به خانه برگردند.
مریم و سپهر شاید هیچوقت نگویند که یک زمین بازی میخواهند. شاید مریم بگوید دوست دارد توپشان دیگر میان خودروها نرود و سپهر آرزو کند کمی بیشتر بیرون بماند. آنها چیزی را توصیف میکنند که در محلهشان جایش خالی است، حتی اگر هنوز نامی برای آن نداشته باشند؛ یک جای امن برای بازی.
فاصله داریم، اما بیتفاوت نیستیم
هزاران کیلومتر میان زندگی بسیاری از ما و کوچهٔ مریم و سپهر فاصله است. بسیاری از ما در ونکوور یا دیگر شهرهای جهان زندگی میکنیم، اما بخشی از زندگیمان همچنان آنطرف فاصله مانده است؛ در تماسهای خانوادگی، خاطرهٔ محلههایی که در آنها بزرگ شدهایم و نگرانی برای کودکانی که هنوز از فرصتهای سادهٔ دوران کودکی محروماند.
ما نمیتوانیم یکشبه به کوچهٔ مریم و سپهر برویم یا زمین خالی محلهشان را به فضایی امن تبدیل کنیم، اما فاصله همیشه بهمعنای ناتوانی نیست. گاهی یک قدم کوچک در اینسوی جهان میتواند بخشی از تغییری واقعی در سوی دیگر باشد.
کارزار «جایی برای بازی» با همین باور شکل گرفته است؛ حرکتی جهانی برای همراهی، فعالیت و جمعآوری کمکهای مالی با هدف حمایت از ساخت زمینهای بازی و فضاهای باز امن برای کودکانی که امروز جایی مناسب برای بازی ندارند.
در طول ماه اوت (آگست)، خانوادهها و افراد مختلف در ونکوور، ایران و دیگر نقاط جهان میتوانند راه بروند، بدوند، دوچرخهسواری کنند یا شنا کنند و حرکت روزمرهٔ خود را به بخشی از یک هدف مشترک تبدیل کنند.
قرار نیست همه ورزشکار باشند یا رکوردی بشکنند. هدف فردی، طیکردن ۳۰ کیلومتر در طول یک ماه است؛ مسافتی که میتواند از پیادهروی خانوادگی، قدمزدن بعد از شام، دوچرخهسواری آخر هفته یا شنا شکل بگیرد.
هر کیلومتر یادآوری میکند که فاصله داریم، اما بیتفاوت نیستیم.
بازی فقط سرگرمی نیست
بازی یکی از اصلیترین راههایی است که کودکان از طریق آن جهان را میشناسند. آنها هنگام بازی تعادل، اعتمادبهنفس، همکاری، حل مسئله و ارتباط با دیگران را یاد میگیرند. اما بازی زمانی میتواند آزاد و سازنده باشد که فضای آن امن باشد.
یک زمین بازی فقط چند تاب و سرسره نیست. فضایی است که به کودکان اجازه میدهد بدون ترس بدوند، زمین بخورند، دوباره بلند شوند، دوست پیدا کنند و بازی را ادامه دهند. چنین فضایی بخشی از نگرانی والدین را نیز کمتر میکند. مادر یا پدر میتوانند برای چند لحظه، بهجای مراقبت دائمی از خطرهای خیابان، بازی کودکشان را تماشا کنند.
زمین بازی به کودک میگوید: در این محله، جایی هم برای تو ساخته شده است.
چگونه همراه شویم؟
کارزار «جایی برای بازی» از اول تا پایان ماه اوت (آگست) ۲۰۲۶ برگزار میشود و برای خانوادهها و افراد در سراسر جهان باز است.
مشارکتکنندگان میتوانند از طریق پلتفرم TRIBE26 بهصورت فردی ثبتنام کنند یا یک تیم خانوادگی بسازند. فعالیتها و کیلومترهای طیشده به تلاش جمعی تیم و کارزار اضافه میشوند. کودکان نیز میتوانند با نظارت والدین حضور داشته باشند.
این یک مسابقه نیست. خانوادهای که مسیر بیشتری طی میکند، ارزشمندتر از خانوادهای نیست که فقط چند پیادهروی کوتاه انجام میدهد. ارزش این حرکت در حضور، تداوم و تصمیم ما برای بیتفاوتنماندن است.
افرادی که امکان شرکت در چالش حرکتی را ندارند نیز میتوانند مستقیماً کمک مالی کنند یا پیام کارزار را با دیگران به اشتراک بگذارند.
کمکهای جمعآوریشده برای ایجاد زمینهای بازی و فضاهای باز امن برای کودکانی استفاده خواهد شد که امروز به چنین فضاهایی دسترسی ندارند. این حمایت میتواند هزینههایی مانند آمادهسازی زمین، تجهیزات بازی و ایمنسازی محیط را پوشش دهد.
بنیاد The Power of Play بهعنوان شریک اصلی کارزار در این مسیر حضور دارد، TRIBE26 بستر ثبتنام و ثبت فعالیتها را فراهم میکند و توتِمین بهعنوان شریک رسانهای، داستان و پیشرفت این حرکت را به مخاطبان بیشتری میرساند.
«رسانهٔ همیاری» نیز بهعنوان شریک رسانهای کارزار، در معرفی «جایی برای بازی» به جامعهٔ فارسیزبان ونکوور همراه این حرکت است. همیاری با انتشار داستان کارزار و معرفی روشهای مشارکت کمک میکند جامعهٔ ایرانیان ونکوور نیز بخشی از این تلاش مشترک باشد.
یک خانواده، یک قدم، یک جای امن
ما نمیتوانیم طی یک ماه تمامِ کمبودهای جهان را برطرف کنیم یا برای هر کودکی یکباره زمین بازی بسازیم. اما میتوانیم از یک نقطه شروع کنیم.
میتوانیم همراه خانواده قدم بزنیم، فرزندمان را به تیم اضافه کنیم، دوستی را دعوت کنیم، مسیر همیشگیمان را رکاب بزنیم، شنا کنیم، پیام کارزار را به اشتراک بگذاریم یا مبلغی برای ساخت یک فضای امن کمک کنیم.
هرکدام از این کارها بهتنهایی سادهاند، اما وقتی کنار هم قرار میگیرند، میتوانند چیزی واقعی بسازند.
شاید در پایان ماه اوت (آگست) هنوز هزاران کیلومتر میان ما و مریم و سپهر فاصله باشد، اما آنسوی فاصله، کودکانی یک قدم به داشتن جایی امن برای بازی نزدیکتر خواهند شد.
برای پیوستن به کارزار، تشکیل تیم خانوادگی و ثبت فعالیتها به tribe26.app مراجعه کنید. امکان کمک مستقیم نیز از طریق tribe26.app/donate فراهم است.
فاصله داریم، اما بیتفاوت نیستیم.
