علیرضا فدایی – ونکوور
لطفاً خودتان را معرفی کنید و از سوابق ورزشی خود بگویید.
بابک نادری هستم. از سال ۱۳۶۸ تکواندو را شروع کردم. در حال حاضر کمربند دان ۷ ملی و دان ۶ «کوکی وان» (ستاد جهانی تکواندو) دارم و مربی درجهیک و همچنین مربی بینالمللی هستم.
عناوین و دستاوردهای مختلفم در این رشته و همچنین سابقهٔ کارم در لیگها و تیمهای مختلف از این قرار است: هفت مدال طلای قهرمانی کشور، سه مدال طلای انتخابی تیم ملی و طلای تورنمنتهای مختلف ازجمله تورنمنت بینالمللی بحرین، کرواسی، قبرس، کانادا و مدال نقره و برنز جام فجر و همچنین طلای مسابقات جام باشگاههای آسیا و حضور در اردوی تیم ملی تکواندو بزرگسالان بهمدت پنج سال و حضور مستمر ۱۵ ساله در لیگ حرفهای کشور بهعنوان بازیکن، مربی و سرمربی در تیمهای همای تهران، دو سال، پرسپولیس تهران، دو سال، نفت اهواز، سه سال، سایپای تهران، دو سال، پتروپارت تهران، دو سال، منطقهٔ آزاد کیش، یک سال و سرمربی تیم منطقهٔ آزاد ارس، چهار سال و…
از سال ۱۳۸۸ همزمان مربیگری در ردههای مختلف خردسال، نونهال، نوجوان و بزرگسال در سطوح مبتدی، حرفهای و پیشرفته و تیمداری در ردههای پایه با تیم آکادمی تکواندو نادری و متعاقب آن معرفی قهرمان و بازیکن به اردوهای تیم ملی و لیگ برتر را داشتهام.
دلیل پرطرفداری و موفقیت تکواندو ایران در سطح بینالمللی چه بوده است؟
با توجه به جایگاه تکواندو در ایران و موفقیتهای این رشته در عرصهٔ جهانی و بینالمللی، مخصوصاً حضور و کسب مدالهای خوشرنگ در المپیکهای مختلف، باعث پرطرفداری این رشته در ایران شده است و خانوادههای ایرانی خیلی تمایل دارند که فرزندانشان در کلاسهای تکواندو حضور یابند.
فکر میکنید المپیکیشدن این رشته چه کمکی به محبوبیت آن کرده است؟
المپیک ویترین هر رشتهٔ ورزشی و هر ورزشکاری است، و تکواندو و تکواندوکاران از این امر مستثنی نبوده و نیستند. با توجه به اهمیت مدال المپیک برای کشورهای جهان، بعد از راهیابی رشتهٔ تکواندو به المپیک، سرمایهگذاریهای عجیب و عظیمی در این رشته در اغلب کشورها صورت پذیرفت، بهطوریکه کسب مدال المپیک برای کرهایها هم که مهد تکواندو هستند، خیلی سخت شده است. سیاست خوب فدراسیون جهانی در بهروزنگهداشتن تکواندو، قابلفهمکردن آن برای عموم، و ایمنکردنش برای ورزشکاران و همچنین تلفیق احترام و نظم و انضباط با هم که برگرفته از فرهنگ شرق آسیا بوده، باعث شده است که این رشتهٔ رزمی هر روز طرفداران بیشتر و بیشتری در کل جهان پیدا کند.
یکی از انتقادهای رایج به تکواندو عدم استفاده از ضربات مشت در مبارزات است. بهنظر شما آیا این مسئله برای این رشته ضعف محسوب میشود؟
البته در ۱۰ سال اخیر با توجه به امتیازداشتن ضربهٔ مشت در مبارزات، خیلی به ضربات دست اهمیت داده میشود، و همچنین این ضعف تکواندو در پومسه (فرم)، هانمادانگ (شکستن اجسام سخت) و سبک ITF، نهتنها برطرف شده، بلکه به یکی از نقاط قوت تکواندو بدل شده است.
از تکواندو ITF که مقر آن اتفاقاً در کاناداست، چه میدانید؟
اتفاقاً من تکواندو را در سال ۱۳۶۸ از سبک هیانگ (ITF) شروع کردم، ولی بعد از یک سال تغییر سبک دادم. البته اخیراً در فدراسیون ایران هم سبک ITF راهاندازی شده و فعالیتهای مربوط به مسابقات و دورههای داوری و مربیگری برای آن انجام میگیرد. تفاوت بین ITF و WT را میشود بهلحاظ سبک مبارزه بررسی کرد؛ اینکه در ITF، ضربهٔ مشت مجاز است، ضربات اغلب با قدرت اجرا میشود و حرکات دست و پا متعادلتر است، ولی در سبک WT، تمرکز اصلی روی ضربات پاست و ضربهٔ مشت ممنوع است و مشت فقط در قسمت تنه اجرا میشود. همچنین تجهیزات مسابقات WT ایمنتر و کاملتر است و محافظ تنه که در سبک ITF استفاده نمیشود، در سبک WT از مهمترین تجهیزات برای امتیازگیری است. اینکه کدام سبک بهتر است، بستگی به هدف دارد. اگر هدف شرکت در المپیک و مسابقات رسمی بینالمللی باشد، WT انتخاب بهتریست. اگر به اجرای سنتی تکواندو و تکنیکهای متنوع دست و پا علاقهمند باشید، ITF انتخاب مناسبتری خواهد بود.
تکواندو ایران و کانادا را چگونه مقایسه میکنید؟
واقعیتش قابلقیاس نیست، نه از نظر تعداد هنرجو و نه از نظر فنی، ولی کانادا هم تکستارههایی در سالهای گذشته داشته که در قهرمانی جهان مدال طلا کسب کردهاند و البته اخیراً هم قهرمانان و مربیان خوبی از ایران به اینجا مهاجرت کردهاند که در شهرهای مختلف کانادا فعالیت میکنند.
برنامهٔ شما برای تدریس در کانادا چیست؟
با توجه به تازهواردبودنِ بنده به این اجتماع و فرهنگ، در تلاشم که تجربیات خودم را، چه در بخش مبتدی و چه در بخش حرفهای، به هنرجویان انتقال بدهم و چون مربیگری و تکواندو جزئی از وجود من است، فعلاً بهصورت خصوصی شروع به تدریس کردهام و در خدمت دوستان علاقهمند خواهم بود و همچنین در شرف تأسیس کلاس عمومی هستم که بهزودی شروع خواهد شد و اطلاعرسانی انجام خواهد گرفت. فکر میکنم با توجه به سابقهٔ تکواندو و محبوبیت و زیبایی آن و علاقهمندی جامعهٔ ایرانی و کرهای به ورزش رزمی، بتوانیم قهرمانان و ورزشکاران خوبی معرفی کنیم. البته تخصص من فقط تکواندو نیست؛ در فیتنس و آمادگی جسمانی هم فعالیت داشتهام و حتماً در خدمت دوستان علاقهمند خواهم بود. علاقهمندان میتوانند از طریق ایمیلِ babak.naderii@gmail.com یا تلفن ۷۷۸-۹۵۵-۷۴۸۵ برای هماهنگی کلاسهای خصوصی با بنده در ارتباط باشند. البته یک صفحه اینستاگرامی هم داریم که مربوط به فعالیت ایران و آکادمی تکواندو نادری است:
آیا یک مربی خوب تکواندو حتماً باید سابقهٔ قهرمانی داشته باشد؟
لازمهٔ مربیخوببودن قهرمانی نیست، ولی اگر مربیای باشد که قهرمانی را تجربه کرده باشد و قدرت انتقال تجارب خودش را داشته باشد، مربی شاخص و عالیای خواهد بود، ولی کسی که قهرمان هم نبوده، میتواند مربی خیلی خوبی باشد. من خودم با مربیان خیلی خوبی از نظر فنی کار کردهام که حتی یک مدال استانی هم نداشتهاند ولی بازیکنانی در حد ملی تربیت کردهاند. این مسئله هم به درک مربی و قدرت او در انتقال دانش مربوط است. عکس این مطلب هم میتواند صادق باشد؛ قهرمانان خوبی داشتهایم که الزاماً مربیان خوبی نشدند، چون فقط تجربهٔ تمرین و قهرمانی داشتند و علاقهای به آموزش و فعالیت با مبتدی نداشتند. از نظر من هر کسی در هر ردهای که میخواهد مربیگری کند، باید حتماً آموزش به هنرجوی کمربند سفید و خردسال را بلد باشد. مربیان حرفهاییای که خیلی موفقاند، تجربهٔ آموزش به هنرجوهای خردسال مبتدی را داشتهاند.
با سپاس از وقتی که برای این گفتوگو گذاشتید.
