مسعود سخاییپور، LJI Reporter – وست ونکوور
در روزهایی که شهرهای ساحلی بریتیش کلمبیا به استقبال بلندترین شبهای سال میروند، «جشنوارهٔ چراغانی داندِرِیو» در وست ونکوور، هر سال با صدها چراغ و درختِ روشن، پیامی ساده و انسانی را تکرار میکند: بیایید در دل تاریکی چراغی روشن کنیم برای شادی، برای همدلی، و برای کسانی که از یاد نمیروند. این جشنوارهٔ محبوبِ خانوادگی، امسال نیز با بخش «جنگل معجزهها» (Forest of Miracles) در امتداد ساحل وست ونکوور، میزبان صدها درخت تزئینشده از سوی خانوادهها، کسبوکارها و گروههای اجتماعی است؛ درختهایی که نهفقط نماد جشن، که «نشانههایی از امید» برای حمایت از افراد آسیبپذیر جامعهاند.
جنگل معجزهها: جشن نور، و فرصتی برای بخشش
طبق معرفی برگزارکنندگان، «جنگل معجزهها» بهعنوان یکی از بزرگترین نمایشهای فضای بازِ درختهای کریسمس در ساحل بریتیش کلمبیا، هر سال دهها یا حتی صدها درخت را در کنار آب، از محدودهٔ امبلساید تا داندِرِیو، به نمایش میگذارد و هر درخت با داستان و انگیزهٔ گروهی از مردم گره میخورد.
در کنار حالوهوای جشن، این رویداد پیوند روشنی با کارهای خیریه دارد؛ بر اساس توضیحات نهادهای همکار، بخشی از کمکها و حمایتها به برنامههای اجتماعیای اختصاص مییابد که برای مقابله با بیخانمانی و ناامنی مسکن در نورثشور فعالیت میکنند.
کمپین رسمی «Dundarave Festival of Lights – Forest of Miracles Fund 2025» نیز تأکید میکند که کمکها به صندوق «جنگل معجزهها» واریز میشود و هدف آن پشتیبانی از سازمانهای محلیِ حامی اقشار آسیبپذیر (ازجمله Hollyburn و Lookout) است. تا زمان نگارش این سطور، بیش از ۱۷٬۹۸۰ دلار با حمایت ۱۴۸ نفر جمعآوری شده است.
علاقهمندان میتوانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این جشنواره و کمک به آن از لینک زیر دیدن کنند:
گفتنیست تعدادی از اعضای خانوادههای جانباختگان پرواز پیاس۷۵۲ در این جشنواره گروهی با نام «مبادا قربانیان پرواز پیاس۷۵۲ را فراموش کنیم» (Lest We Forget! Victims of Ukrainian Flight PS752) تشکیل دادهاند و کمکهای مالی علاقهمندان به مشارکت در این جشنواره را از طریق لینک زیر دریافت میکنند و به سازمانهای خیریهٔ اشارهشده اهدا می کنند:
https://my.charitableimpact.com/groups/lest-we-forget-victims-of-ukrainian-flight-ps752
برای همهٔ کمکهای دریافتشده رسید مالیاتی مورد قبول ادارهٔ درآمد کانادا (CRA) صادر میشود.
درختی برای زادروز آلما، و برای دادخواهی او
در میان همهٔ این درختهای نورانی، امسال یک درخت قرار است بار معنایی ویژهای برای بخشی از جامعهٔ ایرانی-کانادایی داشته باشد؛ درختی بهمناسبت سی و سومین زادروز (۲۷ دسامبر) آلما اولادی و بهنام و بزرگداشت جانباختگان پرواز PS752، یادمانی که همزمان به فقدان و امید اشاره میکند؛ فقدانِ عزیزانی که بیگناه از میان ما رفتند، و امید به اینکه یادشان و دادخواهیشان به همدلی و کنش اجتماعی تبدیل شود.
این یادبود، بهویژه در فضایی مانند امبلساید و داندِرِیو که محل رفتوآمد خانوادهها و گردشگران است، میتواند پلی باشد میان جامعهٔ ایرانی نورث شور و همسایگان کاناداییشان؛ پلی برای معرفی روایتی انسانی، و برای گفتوگو دربارهٔ عدالت و مسئولیتپذیری.
گفتنیست این جشنواره از ۲۹ نوامبر ۲۰۲۵ آغاز شده و تا ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶ که مصادف است با ششمین سالگرد سرنگونی پرواز پیاس۷۵۲، ادامه خواهد داشت.
آلما اولادی؛ دختری که «نامش» هم روایتِ زندگی بود
آلما اولادی، متولد ۱۹۹۲ (۱۳۷۱) و ساکن کانادا بود. روایت زندگی او در صفحهٔ انجمن خانوادههای جانباختگان پرواز پیاس۷۵۲، با نوشتاری از لاله باقری، مادر آلما، آغاز میشود. روایتی که از همان ابتدا نشان میدهد این یادنامه قرار نیست فقط فهرستی از اطلاعات باشد، بلکه قصهٔ مادری است که برای فرزندش آیندهای پر از نور و امید متصور بود.
در همین روایت، به معنا و بار فرهنگی نام «آلما» نیز اشاره میشود: «آلما» در برخی زبانها با مفهوم «جان و روح» و «مهربانی» پیوند میخورد و در زبان آذری بهمعنای «سیب» است؛ نشانهای لطیف از زندگی، طراوت و ریشهها.
آلما از کودکی و نوجوانی، علاقهمند به هنر و ورزش بود؛ از نقاشی و موسیقی تا شنا و فعالیتهای ورزشی گوناگون. در کنار اینها، شوقِ دانستن و کتابخوانی، و نظم و برنامهریزی دقیق برای زمان، بخشی از شخصیت او بود.
در مسیر تحصیلی نیز، او در رشتهٔ ریاضی پیش رفت و سپس برای دکترا در ریاضیات و آمار در دانشگاه اتاوا پذیرفته شد. او پس از پایان سال اول دکترا، برای تعطیلات کوتاه سال نو میلادی به ایران رفت تا خانوادهاش را ببیند و تولد ۲۷سالگیاش را کنار آنان باشد.
اما «یازده روز بعد»، زمانی که قرار بود برای آغاز سال دوم دکترا به کانادا بازگردد، پرواز پیاس۷۵۲ با شلیک دو موشک سپاه پاسداران انقلاب اسلامی سرنگون شد و آلما و دیگر سرنشینان بیگناه آن جان باختند.
چرا این یادبود اهمیت دارد؟
یادبودهایی از این دست، وقتی در متن یک رویداد عمومی و شهری قرار میگیرند، چند کار همزمان انجام میدهند:
- یاد را از خلوت خانهها به فضای جمعی میآورند، جایی که امکان همدلی عمومی و گفتوگو شکل میگیرد.
- سوگ را به کنش اجتماعی پیوند میزنند، کنشی که میتواند هم یادآوری باشد و هم حمایت از افراد آسیبپذیر.
- نسلی را به نسل دیگر معرفی میکنند، نسلی که شاید نام پیاس۷۵۲ را شنیده باشد، اما چهرهها و داستانهایش را نشناسد.
فصل تعطیلات سال ۲۰۲۶ که مصادف است با ششمین سالگرد سرنگونی پرواز پیاس۷۵۲ فرصتی است مغتنم برای جامعهٔ ایرانی تا با مشارکت در چنین جشنوارههایی ضمن همدلی با خانوادههای جانباختگان این پرواز، یاد قربانیان را گرامی بدارند و همزمان در ایجاد تغییراتی معنادار و مفید در جامعهای که در آن زندگی میکنند، مشارکت نمایند.
