گفتوگو با هادی رمضانپور، بازیکن سابق و مربی فوتبال ساکن ونکوور
علیرضا فدایی – ونکوور
در ادامهٔ گفتوگوها با ورزشکاران و مربیان، در این شماره با آقای هادی رمضانپور آشنا میشویم. ایشان را برای اولین بار در یک جلسهٔ مربیگری فوتبال در کوکئیتلام ملاقات کردم.
با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفتوگو گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و از سوابق ورزشیتان بگویید.
سلام، من هادی رمضانپور هستم، متولد سال ۱۳۶۴ در شهر زیبای شیراز. فوتبال را از دوران کودکی آغاز کردم؛ زمانی که بازی در کوچه و زمینهای خاکی با توپ پلاستیکی ساده، بزرگترین تفریح ما بود. با گذشت زمان و علاقهٔ شدید به فوتبال، مسیرم به تیمهای باشگاهی استان فارس باز شد. در تیمهای جوانان دنای شیراز و سپس تیم بزرگسالان لیگ استان فارس بازی کردم.
در دوران دانشجویی نیز بهعنوان بازیکن تیم دانشگاه آزاد شیراز در مسابقات منطقهٔ یک کشور شرکت داشتم. افتخار دارم که همراه با این تیم دوبار قهرمان منطقهٔ یک کشور و یکبار هم قهرمان مسابقات دانشجویان ایران شدیم.
پس از مهاجرتم به کانادا، مسیر من از بازیکنی به مربیگری تغییر کرد. از سال ۲۰۲۳ فعالیت مربیگری را در آکادمی متروفورد کوکئیتلام (Coquitlam Metro-Ford Soccer Club) در ردهٔ زیر ۱۵ سال آغاز کردم. این آکادمی از معتبرترین مجموعههای فوتبالی در منطقهٔ ونکوور بزرگ است. از سال ۲۰۲۵ نیز افتخار این را داشتهام که بهعنوان مربی تیم زیر ۱۳ سالههای Burnaby FC و همزمان مربی تیم Taj Coquitlam فعالیت کنم.
چه شد که به فوتبال علاقهمند شدید؟
علاقهٔ من به فوتبال از دوران کودکی و از همان بازیهای خیابانی با توپ پلاستیکی شروع شد. در آن دوران، هیچچیز بهاندازهٔ دویدن روی زمین خاکی و زدن گل به دروازههای سنگی برایم لذتبخش نبود. فوتبال برای من فقط یک بازی نبود، بلکه بهمرور به بخشی از هویت و زندگیام تبدیل شد. کمکم در زمینهای فوتسال و بعد چمن شروع به بازی کردم. بازی حرفهای را از تیم جوانان دنای شیراز شروع کردم که در لیگ شیراز و استان بازی میکرد. آن زمان بازیکنان زیادی در لیگ شیراز بودند ازجمله امیدرضا روانخواه و غلامرضا رضایی و…
در کدام پست بازی میکردید و پست مورد علاقهٔ شما کدام است؟
در دوران بازیگری، معمولاً در پستهای هافبک مرکزی، هافبک هجومی و مهاجم دوم بازی میکردم. اما پست مورد علاقهام همیشه هافبک هجومی بود، چون در این پست میتوانستم هم نقش بازیساز را داشته باشم و هم در گلزنی سهمی داشته باشم.
بهترین و بدترین خاطرهٔ ورزشی شما چیست؟
بهترین خاطرهٔ ورزشی من، بدون شک، قهرمانی تیم دانشگاه آزاد شیراز در سال ۱۳۸۵ است. آن سال در کنار بازیکنان بزرگی بازی میکردیم و سطح رقابتها بسیار بالا بود. حس بالابردن جام و شادی جمعی تیم، لحظهای است که هیچوقت فراموش نمیشود.
اما در مقابل، بدترین خاطرهام مربوط به سال ۱۳۸۶ است، زمانیکه بهدلیل آسیبدیدگی از ناحیه رباط صلیبی زانو مجبور شدم فوتبال حرفهای را کنار بگذارم.
بازیکنان مورد علاقهٔ ایرانی و غیرایرانی شما چه کسانیاند؟
بازیکن ایرانی مورد علاقهام علی کریمی است؛ فوتبالیستی با تکنیک بینظیر، هوش تاکتیکی فوقالعاده و صداقت در رفتار. او برای من نماد فوتبال ناب ایرانی است. علاوه بر بازی فوتبال جذابی که داشت در اخلاق و مردمیبودن هم همیشه زبانزد بوده است.
از بین بازیکنان خارجی، همیشه دیگو مارادونا را تحسین کردهام. او فقط یک بازیکن نبود، بلکه یک هنرمند واقعی در زمین فوتبال بود؛ جادوگری بهتمام معنا.
لطفاً کمی دربارهٔ فعالیتهای ورزشیتان در کانادا و مراحل مورد نیاز برای مربیگری بفرمایید.
در کانادا، علاوه بر مربیگری رسمی در تیمهای مختلف، در کارگاهها و دورههای آموزشی مربیگری فوتبال شرکت کردهام تا دانش و مهارت خود را مطابق با استانداردهای روز دنیا ارتقا دهم. همچنین در برنامههای آموزشی برای کودکان و نوجوانان بهعنوان مربی داوطلب حضور داشتهام تا نهتنها مهارتهای فنی را به آنها یاد دهم، بلکه ارزشهایی مانند کار تیمی، احترام و روحیهٔ ورزشی را نیز منتقل کنم.
در کانادا شما برای اینکه بتوانید از تیمهای پایه شروع به مربیگری کنید، باید چهار دورهٔ آموزشی را بهصورت آنلاین و عملی بگذرانید؛ دورههای active start، learn to train، fundamental و soccer for life. هرکدام از این دورهها مختص گروه سنی خاصی است؛ از ۶ تا ۱۸ سال. بعد از گذراندن این دورهها باید برای c-diploma اقدام کنید. در کانادا برای کسب تجربهٔ بیشتر اغلب باید بهصورت داوطلبانه فعالیتتان را شروع کنید.
علاقهمندان چطور میتوانند با شما در ارتباط باشند؟
از طریق صفحهٔ اینستاگرام من به آدرس: @Coach_hadi1
فوتبال ایران و کانادا را چگونه مقایسه میکنید؟
فوتبال ایران پر از شور، احساس و استعداد ذاتی است. بازیکنان ایرانی از نظر تکنیک فردی و انگیزه فوقالعادهاند، اما متأسفانه کمبود امکانات، ضعف در برنامهریزی و تفکر نتیجهمحور، مانع پیشرفت پایدار شده است.
در مقابل، فوتبال در کانادا ساختارمندتر و حرفهایتر پیش میرود. در اینجا تمرکز بیشتر بر لذتبردن از بازی، توسعهٔ مهارتها و آموزش احترام در ورزش است. مربیان و والدین نقش بزرگی در رشد سالم بازیکنان دارند، و این فرهنگ برای من بسیار جالب و آموزنده بوده است.
آیندهٔ فوتبال ایران و کانادا را چگونه میبینید؟
بهباور من، استعداد ذاتی بازیکنان ایرانی چیزی است که در کمتر کشوری دیده میشود، اما متأسفانه، نبود مدیریت علمی و زیرساختهای مناسب باعث شده بسیاری از این استعدادها شکوفا نشوند.
در سوی دیگر، فوتبال کانادا پس از حضور در جام جهانی اخیر، با رشد چشمگیری در سطح علاقه و سرمایهگذاری مواجه شده است. با برگزاری جام جهانی ۲۰۲۶ در کانادا، انتظار میرود که فوتبال در این کشور بهسرعت رشد کند. این فرصت بزرگی است، بهویژه برای جوانان ایرانیتبار مقیم کانادا تا استعداد خود را نشان دهند و آیندهای درخشان در فوتبال این کشور بسازند.
با سپاس از وقتی که برای این گفتوگو گذاشتید.
