گزارشهای دیگر مربوط به نیاد نیکوکاری یارا را با کلیک روی این متن ببینید
مینا سبزواری – ونکوور
بیست و ششم آوریل ۲۰۲۶، بهدعوت بنیاد نیکوکاری یارا نشستی در مرکز اجتماعات وست ونکوور برگزار شد. در این گردهمایی برنامهٔ جدیدی از فعالیتهای بنیاد نیکوکاری یارا و تمرکز آن بر این روش یاوری مطرح و پشتیبانی نیکوکاران درخواست شد.
تبادل نظراتی هم صورت گرفت و خوشبختانه هموطنان مهربان برنامه را تأیید کرده و در همانجا مبلغ دو هزار و سیصد و بیست دلار نقداً جمعآوری شد و برخی از آنان نیز پرداخت ماهیانه بهشیوهٔ ایترانسفر برای زمانی طولانی را برگزیدند.
قرار شد خبر این کمپین یعنی «تهیه و تقدیم سبد کالا به مادرانی تهیدست در ایران» را به دیگران و بهویژه گروههای ایرانی برسانند و آنها را تشویق به کمک کنند.
هنرمندان مهربان ونکوور داوطلبانه برنامههایی هنری را اجرا کردند. از خانمها ستاره شریفیان، فاطمه رحیمی و آنیتا شهریاری، و نیز آقایان استاد فیروزبخش، دکتر سهند، جهان، محسن صادقی و مجید سلطانزاده سپاس فراوان داریم.
خانمها سیما غفارزاده و بعثت حشمت آزاد اطلاعاتی دربارهٔ نحوهٔ کمکها به بنیاد نیکوکاری یارا و تجربهٔ جمعآوری آنها را عرضه کردند. در اینجا چکیدهای از سخنان من که اینبار مجری برنامه بودم، از نظرتان میگذرد:
جوانانی که شورزندگی و رؤیاهای فراوان داشتند، تبدیل به عکسها شدهاند. خانوادههایشان صبح را با جای خالی آنها به شب میرسانند. آسیبدیدگان جنگ بار بیکاری و گرانی را به دوش میکشند. آزادگان، در داخل و خارج زندان در واقع دربندند.
آیا میتوان همهچیز را عادی انگاشت؟ آیا میتوان درد مشترک را فراموش کرد؟ پاسخ انسانی «نه میتوان و نه باید» است.
اما بار اولمان نیست، در سرزمین مادریمان همواره افتوخیز بوده است. قاآنی سروده:
گر خاک پارس شد همه دریا عجب مدار
زین آبهای شور که از چشم ما میرود
همیشه درد بوده و درمان نیز یافت شده است. «درد» را از هر طرف که بخوانی، «درد» است. اما «درمان» را اگر از آنطرف بخوانی، «نامرد» است! درمان سخت است. آنقدر نامرد و سخت و دستنیافتنی که بسیارانی از ما بیقرار و ناآرام شدهایم، انگار به ته چاه افتادهایم. آیا ریسمانی یافت میشود؟ آیا راه نجاتی هست؟
آنچه ما پیش روی شما مینهیم این است که: «مهربانی و یاوری ما را نجات خواهند داد.»
مهربانی لازم است، ولی کافی نیست. یاوری است که آن را کارساز میسازد.
ناگفته نماند که این درمان نخستین گام و در حوزهٔ دنیای فردی است؛ دردهای فردیای که البته در میان ما مشابه و مشترکاند.
