این مطلب در شمارهٔ ۲۳۹ رسانهٔ همیاری مورخ ۶ ژوئن ۲۰۲۵ منتشر شده بود ولی بهدلیل رخدادهای مرتبط با جنگ اسرائیل و ایران با تأخیر روی وبسایت و شبکه های اجتماعی رسانهٔ همیاری قرار داده میشود.
مسعود سخاییپور، LJI Reporter – ونکوور
«سرزمین تبهکاران» (MobLand) سریال جدید شبکهٔ پارامونت پلاس، بهنویسندگیِ رونان بنت و جز باترورث و بهکارگردانی گای ریچی و رونان بنت با حضور ستارگانی چون تام هاردی، پیرس برازنان و هلن میرن، از همان قسمت اول میخکوبتان میکند. این سریال نهتنها اثری سرگرمکننده، بلکه نمایشی عمیق از تضادهای درونی انسان در دنیای بیرحم مافیا است. طبق آماری که پارامونت پلاس منتشر کرده است، «سرزمین تبهکاران» با اولین اپیزود خود به بزرگترین اکران جهانی تمام ادوار برای سرویس پخش پارامونت پلاس تبدیل شده است. قسمت اول این سریال با قریب به ۲٫۲ میلیون بینندهٔ جهانی توانست بهسرعت توجهات را به خود جلب کند. با گذر زمان، اشتیاق برای «سرزمین تبهکاران» بالاتر هم رفته است، بهطوریکه تماشای این سریال تنها در هفتهٔ اول به ۸٫۸ میلیون رسید.
خلاصهٔ داستان
در قلب لندن، خانوادهٔ جنایتکار هریگان بهرهبری کانراد هریگان (پیرس برازنان) و همسرش، میو هریگان (هلن میرن)، درگیر نبردی خونین با رقیبان خود، خانوادهٔ استیونسون، هستند. هری داسوزا (تام هاردی)، مأموری کارکشته و بیرحم، وظیفه دارد تا از منافع خانوادهٔ هریگان محافظت کرده و جلوی وقوع جنگی تمامعیار را بگیرد.
دربارهٔ سریال
سریال «سرزمین تبهکاران»، که این روزها توجهات زیادی را بهسمت خود جلب کرده، نمایشی جسورانه و خونسرد از دنیای جنایتپیشههای بریتانیایی است؛ روایتی که از نخستین صحنههای خود تکلیفش را با مخاطب روشن میکند: قرار نیست با قصهای صرفاً اکشن یا یک درام جنایی سطحی روبهرو باشیم، بلکه قرار است وارد جهان تاریکی شویم که در آن خشونت، خانواده، وفاداری و قدرت در هم تنیدهاند.
ماجرا در دل لندن مدرن شکل میگیرد؛ جاییکه دو خاندان جنایتکار قدرتمند، هریگانها و استیونسونها، سالهاست بر سر قلمرو، نفوذ و ثروت در نزاعی سرد و پیچیده گرفتارند. در این میان، هری داسوزا، مردی میانهرو و البته مرموز، با بازی بینقص تام هاردی، نقش واسطهای را بازی میکند که تلاش دارد آتش زیر خاکستر این دشمنی قدیمی را مهار کند، اما ورود دوبارهٔ کنراد هریگان از تبعیدی خودخواسته، و همچنین بروز اختلافات خانوادگی درون دو خاندان، همهچیز را به لبهٔ پرتگاه میبرد.
اگرچه روایت در ظاهر شبیه به فرمولهای آشنای ژانر گنگستری پیش میرود، اما سریال با جزئیات شخصیتپردازانه، پیچیدگیهای روانی کاراکترها و تعدد خطوط داستانی موفق میشود از کلیشه عبور کند و مسیری مختص خود بیابد. داستان در عین وفاداری به سنتهای گنگستری، درونیات شخصیتها را با هوشمندی واکاوی میکند. هری داسوزا مردی است که خشم را زیر پوستهای از خونسردی دفن کرده، و تام هاردی با هوشمندی تمام این دوگانگی را تجسم میبخشد.
نکتهای که در ساختار روایی به چشم میآید، پرهیز آگاهانه سریال از ضربآهنگ سریع است. سریال با صبر و دقت، جهانی را میسازد که در آن خشونت، نه همچون یک انفجار لحظهای، بلکه مانند زخمی مزمن و ناپیدا در بدن جامعه جریان دارد. سریال، بیش از آنکه بر درگیری مستقیم میان دو خانواده متمرکز باشد، به برپایی زمینههای این تضاد پرداخته است. همین انتخاب باعث شده است برخی مخاطبان آن را کُند ارزیابی کنند، اما در واقع این ریتم کند، بخشی از استراتژی فرمی سریال است. ما باید شخصیتها را بشناسیم، زبانشان را بفهمیم، گذشتهشان را حس کنیم تا معنای هر شلیک یا خیانت را درک کنیم.
یکی از برجستهترین نقاط قوت، چگونگی کنترل روایت در مسیرهای موازی است. سریال بهجای آنکه بر یک شخصیت متمرکز بماند، دیدی چندلایه به ما میدهد؛ گاه در کنار تبهکاران جوانی هستیم که در پی اثبات خود هستند، گاه هم در خلوت سنگین مادرسالار پیر خانوادهٔ هریگان، (میو با بازی درخشان هلن میرن) که بهطرز هولناکی خونسرد است. گاه خشونت بیمقدمه میآید و ما را از جا میپراند، و گاه سکوتهای طولانی میان دو شخصیت اصلی، بیش از هر انفجاری دلهرهآورند. این استراتژی، بهلطف فیلمنامهٔ هوشمندانه و گاه پیچیدهٔ رونان بنت، موفق میشود نوعی تعلیق روانی کمسابقه در آثار این ژانر خلق کند.
در ساختار بصری نیز، سریال امضای واضح گای ریچی را دارد؛ مخصوصاً در اپیزودهای نخست که خود کارگردانی آنها را بر عهده دارد. حرکات دوربین حسابشده، کادربندیهایی با گوشههای تیز و نورپردازیهایی با تضاد شدید، جهانی را میسازد که نه کاملاً رئالیستی است و نه به فانتزیهای گنگستری سقوط میکند. اما در اپیزودهای بعدی که کارگردانی به دیگران سپرده میشود، این انسجام فرمی کمی مخدوش میشود. هنوز عناصر اصلی باقیاند، اما آن ریتم خاص، آن درخشش بصری ویژه، اندکی کمرنگتر میشود. با اینحال، از نظر طراحی صحنه و لباس، همچنان کیفیتی سینمایی حفظ شده و لندن بهشکلی تازه و وهمآلود بازسازی شده است؛ خیابانهایی همیشه نمناک، باشگاههایی پر از سایه، و دفاتری که حتی در روز هم چراغهایشان خاموش نمیشود.
فضاسازی صوتی، بهویژه موسیقی متن سریال، نقشی اساسی در شکلدادن به جهان داستان ایفا میکند. موسیقی سریال ترکیبی از قطعات زهی سنگین، ریتمهای الکترونیک خفه و قطعاتی با ضربآهنگ بالاست که در صحنههای حساس، بار هیجانی را دوچندان میکنند. استفاده از سکوت، گاه بیش از موسیقی تأثیرگذار است. در برخی صحنهها، تنها صدای تنفس یا صدای باران شنیده میشود، که در نوع خود انتخابی جسورانه و غیرکلیشهای است.
در زمینهٔ بازیگری، تام هاردی بدون تردید نقطهٔ اتکای سریال است. او که پیش از این بارها در نقشهای خاموش، خشن و زخمخورده ظاهر شده، به ترکیبی از این ویژگیها دست یافته اما با عمقی روانی تازه. او خشونت را نه در فریاد، بلکه در یک نگاه کوتاه یا یک مکث طولانی نشان میدهد. بازی او پر از تناقضات کنترلشده است؛ مردی که باید هم مأمور نظم باشد و هم شریک بیقیدوشرط خانوادهای تبهکار. او مرزهای اخلاقی را نه رد میکند و نه میپذیرد؛ بلکه با آنها زندگی میکند، و همین پیچیدگی، هستهٔ درام را شکل میدهد.
هلن میرن نیز یکی از غافلگیرکنندهترین انتخابها برای چنین سریالی است. بازی او در نقش مادری سلطهگر، خشک، بیرحم و در عین حال عمیقاً وفادار به ساختار خانواده، بهشکلی غیرمنتظره سریال را از فروغلتیدن در کلیشهٔ پدرسالار گنگستری نجات میدهد. برازنان اما با بازیای متقاعدکننده در نقش کنراد، پدر غایب و رازآلود خانواده، موفق شده نوعی وزن و شکوه مردانۀ فرسوده را به نمایش بگذارد.
بدون شک «سرزمین تبهکاران»، همهچیزتمام نیست. برخی دیالوگها بیشازحد مکتوب به نظر میرسند، در قسمتهایی از میانهٔ فصل، ریتم افت میکند، و شخصیتهای فرعی گاه فرصت بسط کامل نمییابند. اما همهٔ اینها در مقایسه با دستاورد کلی سریال، نقصهایی قابلاغماضاند. آنچه باقی میماند، تجربهای سینمایی و منسجم از دنیایی تاریک، خونسرد، و در عین حال آشناست؛ دنیایی که در آن خیانت، وفاداری، خون و قدرت همخانوادهاند، و هر انتخابی بهایی دارد.
این سریال ثابت میکند که حتی در جهانی اشباعشده از سریالهای جنایی، میتوان اثری ساخت که هم سرگرمکننده باشد، هم پیچیده، و هم تا مدتی طولانی در ذهن بیننده باقی بماند.
این سریال هنوز در کتابخانهها موجود نیست و تنها شیوهٔ تماشای آن از طریق اشتراک سرویس پخش فیلم پارامونت پلاس است.
