خالد بایزیدی (دلیر) – ایران
به زنان و دختران مام میهنم که هر روز قربانی دشنهٔ جامعهٔ مردسالار میشوند،
و در خون جوان خود میشکفند.
۱
زنان سرزمینم
در نگاه رود مینشینند
و صورت سیلیخوردهٔ خود را
میشویند
مبادا شجاعتشان
به سخره گرفته شود
۲
چاقو
روی مهر زن
میکشند
و جهان
یتیم میشود
۳
زنان
ابرهای اندوهاند
در آسمان
خدایا!
بباران باران
بر این خاک افسرده
۴
جنایتکاران
چاقوی خونین خود را
در نگاه زلال زنان
میشویند
تا بپوشانند
رسواییشان را
۵
زن را
نکشید
جهان
کودک یتیمیست
چشمانتظارِ
مهر زن
۶
از نیمهٔ جهان
هیچ نماندهست
هر روز زنی
با دشنهٔ تعصب
در خون خود میشکفد
۷
زن را نکشید
شب
بی ماه و ستاره
چگونه مهتابش را
به سپیده بسپارد
۸
در تاریکخانهٔ جهان
بهنام ناموس
ستارگان
و ماه و خورشید را
در اندوه میکشند
مردان خدا
۹
زنان زخمهایشان را
لای موها پنهان میکنند
باد با ناز
دست میکشد
به رنجنامهها
۱۰
زنی را کشتند
آن شب
بهشتیان
همهٔ ستارگان را
در اندوهش
خاموش کردند
۱۱
زنی
در غروب تنهاییاش
گم میشود
و ستارهها
جسد بیجانش را
در غریبیِ شب
روشن میکنند
۱۲
دیشب!
خدا را
به خواب دیدم
رنگ به رخ نداشت
از اندوه زنی که بیگناه
کشته شد