اِیمی لوبیک (Amy Lubik) پاییز امسال نامزد دورهٔ سوم عضویت در شورای شهر پورت مودی (Port Moody) شده است. ایمی گفته است که هرچند به کارهای انجام‌شده در زمینهٔ مسکن مقرون‌به‌صرفه، طراحی جامع یک محله و حفاظت از محیط‌زیست افتخار می‌کند، اما همچنان کارهای بیشتری برای ارتقای سلامت و رفاه ساکنان پورت مودی، چه ساکنان قدیمی و چه تازه‌وارد، باقی مانده است.

ایمی در مراسم آغاز کارزار انتخاباتی خود از چگونگی ورودش به حوزهٔ سلامت عمومی و سیاست، از مسیر پژوهش سرطان، سخن گفت؛ ازجمله یکی از نخستین پروژه‌هایی که او را با تأثیر شهرها بر سلامت آشنا کرد: طرحی به‌نام «شهرهایی که دیابت را متحول می‌کنند» (Cities Changing Diabetes). او گفت: «برخی از توصیه‌های کلیدی آن پروژه عبارت بودند از: ترویج و ایجاد محله‌های قابل‌پیاده‌روی و قابل‌تردد با ویلچر، مقابله با انزوای اجتماعی (رابطه‌ای دوسویه و همبسته میان دیابت نوع دو و تنهایی وجود دارد)، مقابله با پدیدهٔ بیابان‌های غذایی، و توجه به مقرون‌به‌صرفه‌بودن غذای سالم و نیازهای اساسی زندگی. با مرور این موضوع، متوجه شدم پورت مودی هم‌اکنون طرح‌های متعددی برای رویارویی با این چالش‌ها دارد و این باعث افتخار واقعی من است.»

او همچنین تأکید کرد که همکاری با شورای شهر، کارکنان شهرداری و اعضای جامعه همچنان یکی از اولویت‌های او خواهد بود: «برخی از محبوب‌ترین طرح‌های من، طرح‌هایی بودند که در نخستین دوره نامزدی‌ام حتی از وجودشان خبر نداشتم. شنیدیم که مردم با مشکلات کپک‌زدگی و نگهداری نامناسب در واحدهای اجاره‌ای روبه‌رو هستند، پس اقدام کردیم و آیین‌نامهٔ استانداردهای نگهداری واحدهای اجاره‌ای (Standards of Rental Maintenance Bylaw) را وضع کردیم. شنیدیم که مردم در پیداکردن واحدهای مسکونی اجاره‌ایی که حیوان خانگی بپذیرند، مشکل دارند، پس این سیاست را نیز به کارت گزارش پایداری (Sustainability Report Card) شهر افزودیم. با آنکه پیش‌تر با مفهوم شهرهای دوستدار سالمندان آشنا بودم، آشنایی با اصول برنامه‌ریزی دوستدار سالمندان و دوستدار دمانس، و شنیدن تجربه‌های زیستهٔ افرادی از پیشینه‌های گوناگون، برایم بسیار روشنگر بود. امیدوارم به ساختن این روابط و گوش‌دادن به تجربه‌های زیستهٔ مردم ادامه دهم تا زندگی را برای هم‌محله‌ای‌هایمان آسان‌تر کنم.»

در طول دو دورهٔ گذشته، ایمی برای دستیابی به مسکن مقرون‌به‌صرفه و سالم در جامعه تلاش کرده است. این تلاش‌ها شامل اجرا و حفظ سیاست منطقه‌بندی الزام‌آور مسکن مقرون‌به‌صرفه (inclusionary zoning) در سطح شهر، کمک به تأسیس و حمایت از صندوق اجارهٔ ترای‌سیتیز (Tri-Cities Rent Bank)، اقدام برای افزایش واحدهای اجاره‌ای مناسب خانواده در نزدیکی ایستگاه‌های اسکای‌ترین (SkyTrain)، با این باور که دسترسی به حمل‌ونقل عمومی می‌تواند سالانه صرفه‌جویی چشمگیری برای خانواده‌ها به همراه داشته باشد، و آغاز رهنمودهای رفاه (Well-being Guidelines) پورت مودی برای توسعه‌های جدید؛ طرحی که نخستین نمونه از نوع خود در بریتیش کلمبیا بود. او می‌گوید برای مسکن سالمندان هنوز کار بیشتری لازم است و هم‌اکنون مشغول ترویج مسکن کوچک‌مقیاس ویژهٔ سالمندان و انجام کارهای حمایتی نزد دولت استانی برای افزایش یارانه‌های سالمندان نیازمند و گزینه‌های مراقبت درازمدت مقرون‌به‌صرفه است. او همچنین به دنبال مشارکت‌های نوآورانه برای افزایش مسکن مقرون‌به‌صرفه و پیشگیری از بی‌خانمانی است.

ایمی از طرح‌های زیست‌محیطی نیز حمایت کرده است، ازجمله تدوین راهبرد مدیریت جنگل‌داری شهری (Urban Forestry Management) و به‌روزرسانی آیین‌نامه‌های حفاظت از درختان. او همچنین از گسترش و بهبود پارک‌های محلی، به‌ویژه پارک کایل (Kyle Park) که مکمل مرکز جدید کایل (Kyle Centre) خواهد بود، حمایت کرده است. او همچنین روی تاب‌آوری اقلیمی جامعه کار کرده، به‌ویژه در زمینهٔ بهترین شیوه‌های حمایت از ساکنان در رویدادهای آب‌وهوایی شدید. ایمی می‌گوید در آینده مایل است اطمینان حاصل کند که طرح جامع پارک‌ها (Parks Master Plan)، که در سال ۲۰۲۵ تکمیل شد، به اجرا درآید. او که یکی از اعضای شورا بود که رهبری به‌روزرسانی آیین‌نامهٔ حفاظت از درختان پورت مودی را بر عهده داشت، همچنین می‌خواهد اطمینان یابد که حفاظت از درختان و گسترش تاج‌پوشش درختی همچنان در اولویت باقی بماند.

اولویت‌های ایمی همچنان ساختن جامعه‌ای فراگیر، به‌هم‌پیوسته و سالم است. شورای شهر اخیراً طرحی را که او همراه با شهردار لاهتی (Mayor Lahti) ارائه داده بود، تصویب کرد؛ طرحی برای بررسی راه‌های تشویق ایجاد فضای برای مطب‌های بیشتر برای پزشکان در پورت مودی، که ثمرهٔ بیش از یک سال همکاری و کارهای حمایتی با سازمان پزشکان خانوادهٔ بریتیش کلمبیا (BC Family Doctors) بوده است. او همچنین به توسعهٔ اقتصادی از طریق جذب مستأجران اصلی (anchor tenants) و حمایت از کسب‌وکارهای محلی علاقه‌مند است، و نیز به پیشبرد پروژهٔ شهر برای ایجاد قطب صنایع خلاق ادامه می‌دهد؛ یعنی مراحل بعدی راهبرد هنر و کسب‌وکار (Arts and Business Strategy)، که بر پایهٔ توانمندی کسب‌وکارهای کنونی شهر بنا شده است.

ایمی از حمایت شورای کارگری نیو وست‌مینستر و ناحیه (New Westminster and District Labour Council)، اتحادیهٔ محلی آتش‌نشانان پورت مودی (Port Moody Firefighters Local)، کارآفرین محلی، فرهاد صوفی (Fred Soofi)، و دکتر ملیسا لم (Dr. Melissa Lem)، رئیس پیشین انجمن پزشکان کانادا برای محیط‌زیست (Canadian Association of Physicians for the Environment)، برخوردار است.

ایمی خارج از عرصهٔ سیاست، به‌عنوان مسئول تغییرات اقلیمی حوزهٔ سلامت عمومی در سازمان فرِیزِر هلث (Fraser Health) فعالیت می‌کند و بر پشتیبانی از جوامع تاب‌آور از طریق تدوین سیاست و ارتباطات تمرکز دارد. او توجه ویژه‌ای به پیوستگی اجتماعی و سلامت روان دارد.

برای اطلاعات بیشتر درباره ایمی، به نشانی amylubik.ca مراجعه کنید.

نوشته بیانیهٔ مطبوعاتی اعلام نامزدی دکتر ایمی لوبیک برای بار سوم در انتخابات شورای شهر پورت مودی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

چهار سال از روزهای تلخ و تاریک شهریور ۱۴۰۱ می‌گذرد؛ روزهایی که نام «مهسا» به رمز یک بیداری بزرگ بدل شد و ایران را در مسیر یکی از عمیق‌ترین تحولات اجتماعی و سیاسی تاریخ معاصر خود قرار داد. کشته‌شدن مهسا ژینا امینی، دختر ۲۱ سالهٔ اهل سقز که تنها برای سفری خانوادگی به تهران رفته بود، بهانه‌ای شد برای انفجار بغض فروخورده‌ای که بیش از چهار دهه در سینهٔ میلیون‌ها ایرانی تلنبار شده بود. دستگیری او به‌دست نیروهای موسوم به «پلیس امنیت اخلاقی» یا همان گشت ارشاد، به‌اتهام واهی «بدحجابی»، و سپس ضرب‌وشتم و به‌کمارفتن او که در نهایت به مرگ مظلومانه‌اش انجامید، تنها یک تراژدی فردی نبود، بلکه نمادی از ستم سیستماتیکی بود که سال‌ها بر نیمی از پیکرهٔ جامعه، یعنی زنان، اعمال شده و می‌شود. جان‌باختن مهسا امینی، جرقه‌ای بود بر انبار باروت خشم، فقر، نابرابری و سرکوب که شعله‌های آن به‌سرعت سراسر ایران را درنوردید.

با انتشار خبر کشته‌شدن مهسا، جنبشی در ایران شکل گرفت که به‌سرعت با شعار محوری «زن، زندگی، آزادی» شناخته شد. این خیزش، از همان روزهای نخست، ماهیتی متفاوت از تمامی اعتراضات پیشین داشت؛ پیشگامان این جنبش، زنان و جوانانی بودند که با شجاعتی بی‌نظیر به خیابان‌ها آمدند و روسری‌ها را که نماد اصلی سرکوب ایدئولوژیک حکومت بود، در آتش سوزاندند. اما پاسخ حاکمیت به این فریاد حق‌طلبانه، مانند همیشه، مشت آهنین، گلوله و سرکوب بود. در جریان این سرکوب‌های خونین، صدها نفر از معترضان، ازجمله کودکان و نوجوانان، با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی در خیابان‌ها کشته شدند. هزاران نفر بازداشت و روانهٔ زندان‌ها و بازداشتگاه‌های تاریک شدند… 

حکومت به این نیز بسنده نکرد و برای ایجاد رعب و وحشت در دل جامعه، ماشین اعدام خود را به کار انداخت. جمهوری اسلامی خیلی زود از مجازات مرگ به‌عنوان ابزاری برای ایجاد ترس استفاده کرد. محسن شکاری و مجیدرضا رهنورد تنها چند هفته پس از آغاز اعتراضات اعدام شدند؛ پس از محاکمه‌هایی که نهادهای مختلف ازجمله عفو بین‌الملل آن‌ها را به‌شدت ناعادلانه و فاقد حداقل معیارهای دادرسی منصفانه دانست. پس از آن نیز اعدام معترضان ادامه یافت؛ محمدمهدی کرمی، سیدمحمد حسینی، مجید کاظمی، صالح میرهاشمی، سعید یعقوبی، میلاد زهره‌وند و محمد قبادلو… 

با وجود این سرکوب‌های بی‌رحمانه، آتش این خیزش هرگز خاموش نشد، بلکه تکامل یافت و ابعاد تازه‌ای به خود گرفت. این جنبش مترقی توانست همدلی و پشتیبانی گستردهٔ مردم جهان را که با تحسین و البته دل‌نگرانی مبارزهٔ آزادی‌خواهانهٔ مردم ایران را دنبال می‌کردند، برانگیزد. 

پیوند مطالبات آزادی‌خواهانهٔ جنبش «زن، زندگی، آزادی» با بحران‌های عمیق معیشتی، خود را در اعتراضات گستردهٔ دی‌ماه ۱۴۰۴ نشان داد؛ جایی که مردم خشمگین از اقشار مختلف، در اعتراض به تورم، فقر، فساد و تداوم سرکوب، بار دیگر خیابان‌های شهرهای کوچک و بزرگ را تسخیر کردند، اعتراضاتی که بار دیگر با سرکوب شدید حکومت مواجه شد و کشتار و زندانی‌شدن هزاران نفر را در پی داشت… در آستانهٔ چهارمین سالگرد کشته‌شدن مهسا امینی، ده‌ها تشکل مدنی و صنفی در داخل ایران، ازجمله شورای سازماندهی اعتراضات کارگران نفت، تشکل‌های معلمان، پرستاران، بازنشستگان و فعالان حقوق زنان، با انتشار بیانیه‌ای مشترک، ضمن پیونددادن جنبش مهسا با اعتراضات دی‌ماه، تأکید کرده‌اند که این جبههٔ متحدِ مردمی همچنان زنده است و به مبارزه ادامه می‌دهد.

امروز، با گذشت چهار سال از آغاز انقلاب ۱۴۰۱، شاید تغییر رژیم یا دگرگونی کامل ساختار سیاسی، که هدف غایی معترضان بود، هنوز محقق نشده باشد، اما دستاوردهای این جنبش به‌قدری بزرگ و بازگشت‌ناپذیر است که نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت. بزرگ‌ترین و ملموس‌ترین دستاورد این جنبش، فتح خاکریز فرهنگی و اجتماعی به‌دست زنان ایران است؛ دیوار بلند حجاب اجباری، که دهه‌ها خط قرمز و نماد اقتدار حکومت محسوب می‌شد، با شجاعت زنان ترک برداشت و فرو ریخت. 

هم‌اکنون، پس از چهار سال، حضور پررنگ زنان و دختران بدون حجاب اجباری در خیابان‌ها، و فضاهای عمومی شهرها همچنان چشمگیر است. این نافرمانی مدنی مستمر، یک پیروزی بزرگ در برابر دستگاه عریض و طویل سرکوب است. البته این آزادی به‌سادگی به دست نیامده و حفظ آن نیز بدون هزینه نبوده است. زنان ایرانی هر روزه در فضاهای عمومی همچنان در معرض توبیخ، جریمه‌های سنگین مالی، توقیف خودروها، محرومیت از خدمات اجتماعی و اذیت و آزار نیروهای حکومتی و تندروها قرار دارند. بااین‌حال، آن‌ها با مقاومتی تحسین‌برانگیز، حاضر نیستند به عقب بازگردند. این ایستادگی روزمره، خود به یک مبارزه فرسایشی برای حکومت تبدیل شده است؛ حکومتی که می‌بیند دیگر ابزارهای سنتی کنترل و سرکوب، کارایی سابق را ندارند؛ این شاید یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای جنبش باشد: ترس ترک برداشته است.

چهارمین سالگرد کشته‌شدن مهسا امینی، فرصتی است برای یادآوری این حقیقت که مبارزه برای آزادی، مسیری پرفراز و نشیب و طولانی است. جامعه‌ای که طعم مقاومت و همبستگی را چشیده و توانسته است یکی از سفت‌وسخت‌ترین تابوهای ایدئولوژیک حاکمیت را در هم بشکند، دیگر به گذشته بازنمی‌گردد. «زن، زندگی، آزادی» هنوز زنده است؛ در خیابان‌های ایران، در موهای رهای دختران، در خاطرهٔ کشته‌شدگان و در نسلی که دیگر حاضر نیست زندگی خود را آن‌گونه که حکومت می‌خواهد تعریف کند.

شاید این جنبش هنوز به مقصد نرسیده باشد، اما بازگشت به دوران پیش از مهسا نیز دیگر ممکن نیست.

نوشته مهسا امینی، نامی که رمزِ تحولی بی‌بازگشت شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – ونکوور

نزدیک به شش سال از آغاز به کار بنیاد نیکوکاری یارا در ونکوور می‌گذرد.

سپاس بی‌کران از شما مهربانان که همواره پشتیبان بنیاد نیکوکاری یارا بوده و هستید.

با همراهی، و کمک فکری و مالی هم‌وطنان در اینجا و تسهیلگری بنیاد نیکوکاری یارا در این مدت، بیش از نهصد مادر زحمت‌کش و تهیدست در سرزمین مادری‌مان صاحب ابزار و امکانات کار و حرفهٔ مورد علاقه‌شان شده و موفق شده‌اند برای خود کارآفرینی کنند.

گزارش تک‌تک این کارآفرینی‌ها در وب‌سایت بنیاد نیکوکاری یارا منتشر شده و می‌شود: yaaraa.org

در شرایط بحرانی کنونی، از ماه مارس ۲۰۲۶ برای بیش از ۱۳۰۰ مادر و خانواده‌شان خواروبار تهیه و تقدیم شده است.

دلتان شاد و پیوسته مهرآگین باد!

* * * * *

در پی آن بودیم که نکوداشتی از این مادران پرامید و پرتلاش داشته باشیم.

آفرینش پیکرهٔ مادر و فرزند به‌دستان هنرمند مهربان‌بانو طیبه گلباز «گلی»، نشانهٔ قدردانی از آن‌هاست.

چنین شد که مادر و فرزند شنی در ساحل اقیانوس که آب آرامش تا ساحل خلیج فارس می‌رسد، پیام مهر و نکوداشت ما را به آنان رساند.

در حاشیهٔ این رویداد، ناگفته نماند که نقش «پیوند» نیز بیشتر به چشم خورد.

واژهٔ «پیوند» که گوش‌نواز است و دلگرم‌کننده، چو نیک بنگری، نیرومند است و سازنده.

نیکوکاری، آن هم از گونهٔ بی‌قیدوشرطش بر پیوند استوار است و بر دیگر دوستی نامحدود.

روزگار تلخ اخیر، که میان ما ایرانی‌ها جدایی و ناسازگاری افتاد و هر که بر دیگری تاخت، نشان داد که «نیکوکاری» می‌تواند چونان بخش میانی بستنی که دو دایرهٔ سخت و هم‌زمان شکنندهٔ اطراف خودش را به هم پیوند می‌دهد، ما را از هر گونه‌ای که باشیم، همدل و همراه می‌کند.

در چند ماه اخیر پشتیبانی‌های فکری و مالی شمایان از بنیاد نیکوکاری یارا همگانی بود و هر که آزاد از هر گونهٔ فکری، و ایدهٔ سیاسی‌ای که دارد، هر کاری را که از دستش برمی‌آید، برای کمک انجام داد و می‌دهد.

کسی را با کسی کاری نیست که چه اندیشه و رفتاری دارد؛ کنش همگانی ماست که دست به دست هم دهیم و یاوری کنیم.

در این برنامه نیز شاهد تجربهٔ همدلی بدون حد و مرز بودیم، آنجا که در برنامهٔ بنیاد نیکوکاری یارا در امبل ساید، غیرایرانی‌های رهگذر به تماشا و تحسین می‌ایستادند، عکس می‌گرفتند، و با ما به گفت‌وگو می‌پرداختند.

نوجوانانی از سرزمین‌های دورِ دیگر که در کنار ما بودند، به‌محض اینکه دانستند یک کنش نیکوکارانه با هدف ایجاد همدلی و جذب همراهان بیشتر برقرا راست، به کمک آمدند و با آوردن مکرر آب و شن از دریا به محل مورد نظر هنرمند پیکرتراش، دیگردوستی و پیوند را جلوی چشم ما به نمایش گذاشتند.

مهر و پیوند میان موجودات، برقرار باد!

* * * * *

برای همدلی و کمک به مادرانی محروم و تهیدست در سرزمین مادری‌مان، مهربانان ونکوور دست‌به‌کارند. هر کسی هرچه از دستش برمی‌آید، انجام می‌دهد؛ یکی کمک مالی می‌کند، یکی به‌صورت داوطلبانه به ساماندهی برنامه‌های خیریه کمک می‌کند، و یکی با انتشار خبرهای بنیاد نیکوکاری یارا عطر مهربانی را در شهر می‌پراکند و باعث می‌شود دیگران با یارا آشنا شده و کمک کنند. شما چطور؟

بانو نسیم مصطفوی وقتی شنید که یکی از صاحبان کسب‌وکار مهربان کلی لوازم آرایشی و بهداشتی کاملاً نو را به بنیاد نیکوکاری یارا بخشیده است، داوطلبانه در گوشه‌ای از سالن زیبایی محل کارش دکوری آماده کرده و بخشی از این لوازم زیبایی و بهداشتی را در آن چیده است تا با قیمت حراج به شما عزیزان فروخته شود و تمام درآمد آن صرف تهیه و تقدیم سبد کالا به مادرانی محروم شود.

امیدواریم برای خرید آن‌ها به مبالغی حتی کمتر از نصف قیمت بازار، به سالن زیبایی دینا در آدرس ‎1351 Marine Drive, West Vancouver‎ سری بزنید.

همچنین قرار است چهارشنبه سی‌ام سپتامبر از ساعت ۱۱ صبح تا ۴ بعدازظهر، لوازم آرایشی و بهداشتی، کیف و کفش، لوازم ورزشی و زینت‌آلات و… که همگی کاملاً نو هستند، در محل سالن زیبایی یادشده به فروش گذاشته شود.

* * * * *

 راه‌های کمک به بنیاد نیکوکاری یارا:

الف_ پلتفرم کانادایی Zeffy که بدون کسر هزینه، تمام مبلغ پرداختی را در اختیار بنیاد قرار می‌دهد. از این سامانه می‌توانید در کنار کمک‌های موردی، پرداخت‌های ماهانه و منظم نیز برای حمایت از «بنیاد نیکوکاری یارا» تنظیم کنید. به‌این منظور، لطفاً از این لینک دیدن کنید: https://tr.ee/Yaaraa2026

ب_ ای‌ترانسفر به ایمیل یارا: YaaraaVancouver@gmail.com

ج_ برای هماهنگی پرداخت نقدی به دلار یا تومان لطفاً با این شماره تماس بگیرید: ۶۰۴‎-۹۸۰-۴۶۷۸

امیدواریم این اطلاعات را با دیگران به اشتراک گذارید.

نوشته نکوداشت زنان و شور زندگی؛ خلاصه‌ای از فعالیت‌های اخیر «بنیاد نیکوکاری یارا» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌تازگی خبری منتشر شده مبنی بر اینکه اتحادیهٔ اروپا و کانادا قصد دارند شراکتی گسترده و همه‌جانبه، از حوزهٔ تجارت گرفته تا امنیت و دفاع، میان خود شکل دهند تا در برابر قدرت‌نمایی جهانی آمریکا و چین موضعی مشترک بگیرند. بر پایهٔ گزارش بلومبرگ، اورسولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، قرار است این طرح را در نطق سالانهٔ خود در استراسبورگ در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۶ اعلام کند و مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، نیز در آن مراسم حضور خواهد داشت و روز بعد در برابر نمایندگان پارلمان اروپا سخنرانی خواهد کرد. برای عده‌ای چنین توافقی به‌دلیل فاصلهٔ جغرافیای زیاد برای کشورهایی که با چند هزار کیلومتر فاصله در دو سوی اقیانوس اطلس واقع شده‌اند، دور از ذهن می‌نماید. اما شاید کمتر کسی بداند که کانادا و اروپا از پیش نیز، فارغ از هر توافق سیاسی تازه‌ای، مرزهای مشترکی دارند.

پیش‌تر دربارهٔ جزیرهٔ قطبی هانس که میان کانادا و گرینلند (قلمرو دانمارک) تقسیم شده و مرز زمینی مشترکی میان دو طرف پدید آورده، و «جنگ ویسکیِ» بین دو طرف در آن جزیره که شهرت جهانی پیدا کرده، در مجله نوشته‌ایم و اگر آن مطلب را از دست داده‌اید می‌توانید با سرزدن به اینجا آن را دوباره بخوانید. 

اما شاید کمتر کسی بداند مرز دریایی واقعی میان کانادا و اروپا را باید در نقطه‌ای بسیار نزدیک‌تر به سواحل نیوفاندلند در شرق کانادا جست‌وجو کرد: مجمع‌الجزایر کوچک سن‌پیِر و میکلن، که با وجود واقع‌شدن در آب‌های کانادا، رسماً بخشی از خاک فرانسه و بنابراین اتحادیهٔ اروپاست.

در نزدیکی سواحل جنوبی نیوفاندلندِ کانادا، مجمع‌الجزایری کوچک قرار دارد که با وجود فاصلهٔ هزاران کیلومتری از اروپا، همچنان بخشی رسمی از خاک فرانسه به شمار می‌رود: سن‌پیِر و میکلن. این سرزمین که مساحتی حدود ۲۴۲ کیلومتر مربع دارد و از هشت جزیره تشکیل شده، تنها بازماندهٔ امپراتوری استعماری فرانسه در آمریکای شمالی است.

جغرافیا و مردم

مجمع‌الجزایر سن‌پیر و میکلن در خلیج سن‌لورنس و در فاصلهٔ حدود ۲۵ کیلومتری از شبه‌جزیرهٔ بورین در نیوفاندلند واقع شده است، درحالی‌که نزدیک‌ترین شهر در خاک اصلی فرانسه یعنی برست، بیش از ۳۸۰۰ کیلومتر با آن فاصله دارد. جزیرهٔ میکلن-لانگلاد بزرگ‌ترین جزیره است و جزیرهٔ سن‌پیر، با وجود مساحت کوچک‌تر، پرجمعیت‌ترین و مرکز اداری و تجاری منطقه محسوب می‌شود. بر پایهٔ سرشماری سال ۲۰۲۲، جمعیت کل این جزایر حدود ۵٬۸۱۹ نفر بوده که بیشتر آنان در شهر سن‌پیر زندگی می‌کنند. مردم این سرزمین شهروند فرانسه‌اند، به زبان فرانسوی سخن می‌گویند و اکثریت قریب‌به‌اتفاق آنان مسیحی کاتولیک‌اند. آب‌وهوای این جزایر سرد و مه‌آلود است و بیشتر به اقلیم نیمه‌قطبی نزدیک است تا اقلیم معتدل بخش اروپایی فرانسه.

تاریخچه‌ای پرفراز و نشیب

نخستین بار در سال ۱۵۳۶ بود که کاشف فرانسوی، ژاک کارتیه، این جزایر را به نام فرانسه ثبت کرد، هرچند پیش از آن نیز ماهیگیران باسک و برتون به‌طور فصلی از آب‌های اطراف آن بهره می‌بردند. سکونت دائمی در این جزایر تا اواخر قرن هفدهم به تعویق افتاد. از آن پس، مالکیت این سرزمین بارها میان فرانسه و بریتانیا دست‌به‌دست شد: در معاهدهٔ اوترخت در سال ۱۷۱۳ به بریتانیا واگذار شد، در سال ۱۷۶۳ با معاهدهٔ پاریس به فرانسه بازگشت، طی جنگ استقلال آمریکا و نیز در دوران جنگ‌های ناپلئونی چندین بار به‌دست نیروهای بریتانیایی اشغال و ساکنانش تبعید شدند، و سرانجام در سال ۱۸۱۴ برای همیشه به فرانسه بازگردانده شد.

در طول قرن بیستم نیز این جزایر فراز و نشیب‌های اقتصادی و سیاسی بسیاری را از سر گذراندند؛ از رونق ناشی از قاچاق مشروبات الکلی به آمریکا در دوران ممنوعیت الکل، تا رکود پس از پایان آن دوره. در جریان جنگ جهانی دوم، درحالی‌که کانادا، بریتانیا و آمریکا با این اقدام مخالف بودند، نیروهای فرانسهٔ آزاد در دسامبر ۱۹۴۱ این جزایر را از کنترل دولت دست‌نشاندهٔ ویشی خارج کردند؛ در همه‌پرسی‌هایی که پس از آن در هر دو جزیره برگزار شد، بیش از ۹۸ درصد از مردم به پیوستن به فرانسهٔ آزاد رأی دادند.

از مستعمره تا اجتماع سرزمینی

این جزایر در سال ۱۹۴۶ به یک قلمرو فرادریایی فرانسه تبدیل شدند. نکتهٔ مهم این است که در سال ۱۹۵۸، وقتی فرانسه در پی همه‌پرسی قانون اساسی جدید خود، به مستعمرات و قلمروهایش این حق را داد که میان ادغام کامل با فرانسه، تشکیل دولتی خودمختار در چارچوب اتحادیهٔ فرانسه، یا حفظ وضعیت قلمرو فرادریایی یکی را برگزینند، مردم سن‌پیر و میکلن آگاهانه گزینهٔ سوم، یعنی ماندن در چارچوب فرانسه را انتخاب کردند. این جزایر در سال ۱۹۷۶ به یک «دپارتمان فرادریایی» ارتقا یافتند و سرانجام در سال ۱۹۸۵ وضعیت کنونی خود یعنی «نهاد محلی» (Collectivité territoriale) را به دست آوردند؛ جایگاهی که از سال ۲۰۰۳ به‌طور رسمی در قانون اساسی فرانسه گنجانده شده است.

چرا این جزایر همچنان فرانسوی مانده‌اند؟

پاسخ به این پرسش را باید در ترکیبی از عوامل تاریخی، سیاسی و اقتصادی جست‌وجو کرد، نه‌صرفاً در یک تصمیم یک‌جانبهٔ پاریس:

نخست، این وضعیت نتیجهٔ انتخاب مکرر و آگاهانهٔ خود مردم جزایر بوده است. چنان‌که اشاره شد، ساکنان این سرزمین در همه‌پرسی‌های سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۵۸ صراحتاً به ماندن در پیوند با فرانسه رأی دادند، نه استقلال یا پیوستن به کشوری دیگر. حتی در اوایل قرن بیستم، در سال ۱۹۰۳، ایدهٔ الحاق به ایالات متحدهٔ آمریکا مطرح شد، اما هیچ‌گاه جدی گرفته نشد.

دوم، شهروندی فرانسه برای ساکنان این جزایر امتیازات ملموسی به همراه دارد: حق رأی در انتخابات ریاست‌جمهوری و مجلس فرانسه، نمایندگی در مجلس ملی و سنا، بهره‌مندی از یورو به‌عنوان ارز رسمی، دسترسی به نظام سلامت عمومی و رایگان، و شهروندی اتحادیهٔ اروپا. با توجه به اقتصاد شکنندهٔ این جزایر که به‌شدت به صید ماهی وابسته بوده و در دهه‌های اخیر با کاهش ذخایر ماهی و تنش بر سر سهمیه‌های صید با کانادا دست‌به‌گریبان است، حمایت‌های مالی گستردهٔ دولت فرانسه نقشی حیاتی در حفظ سطح زندگی مردم ایفا می‌کند.

سوم، این جزایر از نظر راهبردی برای فرانسه اهمیت دارند؛ حضور در این نقطه از آمریکای شمالی به فرانسه یک منطقهٔ انحصاری اقتصادی دریایی در آب‌های نزدیک کانادا می‌دهد که در سال ۱۹۹۲ از طریق داوری بین‌المللی نهایی شد، و همچنین این سرزمین را به نمادی از حضور تاریخی و فرهنگی فرانسه در قارهٔ آمریکا تبدیل کرده است؛ جایی که گردشگری نیز اکنون بر مبنای همین تصویرِ «فرانسه در آمریکای شمالی» رشد می‌کند.

سرانجام، هیچ جنبش استقلال‌طلب جدی یا فشار بین‌المللی مؤثری برای جدایی این جزایر از فرانسه وجود نداشته است؛ برخلاف برخی دیگر از قلمروهای فرادریایی فرانسه، سن‌پیر و میکلن با جمعیتی اندک و پیوندهای فرهنگی و زبانی عمیق با فرانسه، همواره هویت خود را در چارچوب فرانسوی‌بودن تعریف کرده است.

به‌این ترتیب، سن‌پیر و میکلن نمونه‌ای نادر و جالب از تداوم امپراتوری استعماری فرانسه است: قطعه‌ای کوچک اما پابرجا از فرانسه در میان امواج سرد اقیانوس اطلس شمالی، در همسایگی مستقیم کانادا.

نوشته آیا می‌دانستید نزدیک‌ترین فاصله از خاک کانادا تا قلمرو کشور فرانسه کمتر از ۲۵ کیلومتر است؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عصر جمعه، ۲۸ اوت، از ساعت ۶ عصر در کتابخانهٔ شهر لنگلی، نشست ادبی پرباری برای رونمایی و نقد رمان جدید «دفی برای گلسا»* به‌قلم منیژه باختری برگزار شد. این رویداد فرهنگی که به همت و ابتکار «آکادمی درخت دانش» برگزار شد، جمع کثیری از علاقه‌مندان به ادبیات، اهالی قلم و فرهنگ‌دوستان را گرد هم آورد تا به بررسی زوایای مختلف این اثر بپردازند. مدیریت و اجرای این نشست بر عهدهٔ فروزان اعظمی بود.

ابتدا مجری برنامه پیام دکتر لارن اوتس (Dr. Lauryn Oates)، مدیر اجرایی سازمان «حق یادگیری افغانستان» (Right to Learn Afghanistan) با نام قبلیِ «زنان کانادایی برای زنان در افغانستان» (Canadian Women for Women in Afghanistan)، را به زبان انگلیسی خواند.

در بخشی از پیام دکتر اوتس علاوه بر تبریک به منیژه باختری برای چاپ کتاب جدیدش، آمده بود: «این افتخار را داشته‌ام که – هرچند در حدی محدود، چرا که از تسلط زبانی لازم برخوردار نیستم – با گسترهٔ عظیم و غنای ادبیات فارسیِ پدیدآمده در افغانستان آشنا شوم؛ سنتی که پیشینه‌اش نه به سال‌ها، دهه‌ها یا سده‌ها، بلکه به هزاره‌ها بازمی‌گردد.

در برابر چنین میراث کهن و زیبایی، مسئولیتی برای حفظ و پرورش این سنت ادبی احساس می‌شود، نه‌فقط برای تضمین بقای آن، بلکه برای آنکه بتواند همچنان نسل‌های آیندهٔ استعدادهای افغانستان را پرورش دهد و از آن‌ها تغذیه کند، همان‌گونه که دهه پس از دهه توانسته است چنین نقشی را ایفا کند.» 

پس از آن، عبدالرحیم احمد پروانی، مدیر منابع آموزشی «آکادمی درخت دانش»، ضمن خوشامدگویی به حضار، توضیحاتی جامع دربارهٔ فعالیت‌های این آکادمی ارائه داد. وی با اشاره به بحران فاجعه‌بار ممنوعیت آموزش برای بیش از دو میلیون دختر در افغانستان، بر تلاش‌های این نهاد برای فراهم‌کردن دسترسی رایگان به آموزش‌های آنلاین، دوره‌های متنوع و ارائهٔ دیپلم‌های معتبر بین‌المللی، تأکید کرد.

در ادامه، برنامه به نقد و واکاوی رمان اختصاص داشت که از سوی پنج تن از صاحب‌نظران حوزه‌های مختلف انجام شد.

عبدالمُجیب خلوتگر، روزنامه‌نگار، فعال مدنی و مدافع آزادی بیان، این رمان را «نقد حال» انسان افغانستانی دانست و قدرت تصویرسازی نویسنده را در خلق فضاهایی چون باغ‌های انگور کابل و نمادهایی مانند ملخ و قفس ستود. او با اشاره به رنج‌های بی‌پایان زنان در پهنهٔ تاریخ این سرزمین، این جملهٔ ماندگار از متن کتاب را عیناً بازگو کرد: «جنگ تمام شد، ما زن‌ها باور نمی‌کنیم، می‌دانید چرا؟ چون عذابش تا روز قیامت همراه ما می‌ماند».

دکتر فرزان سجودی، زبان‌شناس، نشانه‌شناس، و استاد پیشین نقد و نظریه در دانشگاه هنر تهران، با وام‌گرفتن از نقل‌قولی از استاد ادبیات خود، یعنی «ما رمان می‌خوانیم که پیر بشویم!»، رمان‌‌خوانی را تجربه‌ای عمیق برای درک زیستِ دیگران دانست؛ به‌این معنا که ما با هر رمانی که می‌خوانیم، زندگی دیگران را زندگی می‌کنیم و این تجربهٔ زیستهٔ کلانی در ما به وجود می‌آورد. 

وی با نگاهی ساختارگرایانه، تغییر زاویهٔ دید و چرخش راوی از اول‌شخص به سوم‌شخص در فصل‌های مختلف این رمان را هوشمندانه ارزیابی کرد. به‌گفتهٔ او، این تکنیک به خواننده اجازه می‌دهد تا پیچیدگی‌های شخصیتی افراد را فراتر از نگاه‌های شعاری درک کند؛ شخصیتی که همزمان می‌تواند ظالم و قربانی باشد.

دکتر محمد محق، پژوهشگر و دین‌پژوه، بحث خود را بر اهمیت «عنصر خیال» در ادبیات داستانی متمرکز کرد. او با ارجاع به آرای اندیشمندانی چون اومبرتو اکو و پل ریکور، توضیح داد که داستان چگونه به ما کمک می‌کند تا از مرزهای فردی خود فراتر رفته و پیش از قضاوت‌های کلیشه‌ای، جهان را از دریچهٔ چشمان دیگران و رنج‌هایشان تجربه کنیم.

مریم زارع‌نژاد، داستان‌نویس، از ارتباط عاطفی عمیق خود با کتاب سخن گفت و تجربهٔ همذات‌پنداری با مسئلهٔ مهاجرت، فقدان‌ها و جست‌وجوی هویت را در این رمان برجسته کرد. او تصویرسازی‌های این رمان را ستود، و با اشاره به تفاوت نسل‌های زنان در این داستان افزود که گذشته مانند سنجاقی‌ست که مُهروموم خورده و هرگز از ما جدا نمی‌شود.

سیدشریف حسینی، مهندس و نویسنده، در جمع‌بندی خود، این رمان را روایتی از رنج‌ها و امیدهای صداهای خاموش توصیف کرد. او این اثر را دعوتی به «سفر دراماتیک به دنیای زنانی که میان سنت، طوفان‌های روزگار و وطن ازدست‌رفته دست و پا می‌زنند» دانست و برگزاری چنین نشست‌هایی را رسالتی فرهنگی برشمرد.

در بخش پایانی، منیژه باختری از منتقدان و برگزارکنندگان نشست قدردانی کرد. او با اشاره به دیدگاه «مرگ مؤلف»، تأکید کرد که پس از انتشار، کتاب متعلق به خوانندگان است و هر مخاطبی می‌تواند معنای مستقل خود را از نمادهای داستان برداشت کند. پایان‌بخش سخنان او، خوانش بخش‌هایی از فصل چهارم رمان با عنوان «هجوم ملخ‌های سیاه» بود که با توصیفات تکان‌دهنده‌اش تأثیر عمیقی بر حاضران گذاشت.

این مراسم پربار در نهایت با جلسهٔ پرسش‌وپاسخ و فرصتی برای امضای کتاب توسط نویسنده خاتمه یافت. شایان ذکر است که گزارش تصویری کامل این رویداد، به‌زودی از طریق کانال یوتیوب «آکادمی درخت دانش» منتشر خواهد شد. این آکادمی عزم خود را برای تداوم این نشست‌های ادبی اعلام کرده است.

*انتشارات پرنیان در ونکوورِِ کانادا کتاب «دفی برای گلسا» را منتشر کرده است. علاقه‌مندان می‌توانند برای خرید این کتاب از لینک زیر دیدن کنند:

https://www.lulu.com/shop/manizha-bakhtari/dafi-baray-gulsa/paperback/product-7k8kn5j.html

نوشته گزارش کوتاهی از برگزاری نشست نقد و رونمایی رمان «دفی برای گلسا» به‌قلم منیژه باختری اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

جوانان ایرانی چرا باید هزینهٔ سیاستی را بپردازند که نقشی در شکل‌گیری آن نداشته‌اند؟

برای شرکت در یک آزمون زبان، گاهی باید یک یا دو سال درس خواند. باید ساعت‌ها لغت حفظ کرد، نوشت، شنید، اشتباه کرد و دوباره از ابتدا شروع کرد. برای بسیاری از جوانان ایرانی، تافل یا دولینگو فقط یک امتحان زبان نیست؛ یکی از آخرین ایستگاه‌های مسیری طولانی است که شاید در انتهای آن دانشگاهی در کشوری دیگر، بورسیه‌ای، آزمایشگاهی، کتابخانه‌ای یا فقط امکان ساختن آینده‌ای متفاوت قرار گرفته باشد.

حالا تصور کنید جوانی ماه‌ها برای چنین روزی آماده شده است. هزینهٔ آزمون را کنار گذاشته، دانشگاه‌های مقصد را انتخاب کرده، مهلت ارسال مدارک را در تقویم علامت زده و زندگی‌اش را با چند تاریخ تنظیم کرده است. ناگهان تصمیمی سیاسی، هزاران کیلومتر دورتر از اتاق او، بخشی از این مسیر را مسدود می‌کند.

در ۲۴ اوت ۲۰۲۶، دفتر کنترل دارایی‌های خارجی وزارت خزانه‌داری آمریکا، OFAC، مجموعه‌ای از مجوزهای عمومی مرتبط با ایران را برای مدت نامحدود تعلیق کرد. در میان آن‌ها مجوز عمومی G قرار داشت؛ مجوزی که سال‌ها امکان برخی مبادلات دانشگاهی و ارائهٔ شماری از خدمات آموزشی مرتبط با ایران را برای اشخاص و مؤسسات آمریکایی فراهم می‌کرد.

پیامد تصمیم خیلی زود از متن مقررات بیرون آمد و وارد زندگی آدم‌ها شد.

مؤسسهٔ آمریکایی ETS اعلام کرد که به‌دنبال تعلیق این مجوز، ارائهٔ آزمون‌های تافل و جی‌.آر.ای را در ایران متوقف می‌کند. آزمون انگلیسی دولینگو نیز با محدودیت‌هایی برای داوطلبان ایرانی مواجه شد.

در ظاهر، اتفاق ساده است: چند خدمت آموزشی دیگر در ایران ارائه نمی‌شوند.

اما برای فهمیدن ابعاد واقعی ماجرا باید از زبان حقوقیِ تحریم‌ها فاصله گرفت و به زندگی کسانی نگاه کرد که در انتهای این زنجیره ایستاده‌اند.

مسئله، فقط یک آزمون نیست. مسئله، بسته‌شدن تدریجی راه‌هاست.

جوان ایرانی پیش از این هم برای رسیدن به دانشگاهی در خارج از کشور با موانعی روبه‌رو بود که بسیاری از همتایانش در کشورهای دیگر حتی مجبور نیستند به آن‌ها فکر کنند: کاهش شدید ارزش پول ملی، دشواری پرداخت هزینه‌های بین‌المللی، محدودیت‌های بانکی، هزینهٔ بالای ترجمه و اپلیکیشن، سفر برای انجام بعضی امور کنسولی، مشکلات ویزا و نااطمینانی سیاسی…

اکنون یک مانع دیگر به این زنجیره اضافه شده است.

ممکن است گفته شود هنوز راه کاملاً بسته نشده است. ETS تأکید کرده که شهروندان ایرانی در صورت وجود ظرفیت، می‌توانند در مراکز آزمون خارج از ایران، امتحانات تافل و جی‌.آر.ای را بدهند. اما همین جمله، وقتی از متن اطلاعیه بیرون می‌آید و وارد واقعیت زندگی یک دانشجوی ایرانی می‌شود، معنای دیگری پیدا می‌کند.

«در کشور دیگری امتحان بدهید!» یعنی خرید بلیت هواپیما یا اتوبوس، پرداخت هزینهٔ اقامت، غذا و رفت‌وآمد و در بعضی موارد دریافت ویزا یا برنامه‌ریزی سفری چندروزه، آن هم برای امتحانی که پیش از این می‌شد در شهر محل زندگی یا دست‌کم در داخل کشور در آن شرکت کرد.

برای خانواده‌ای که درآمدش به ریال است، این تفاوت کوچک نیست.

حتی برای خانواده‌های طبقهٔ متوسط، تحصیل در خارج از کشور طی سال‌های گذشته به پروژه‌ای پرهزینه تبدیل شده است. اکنون ممکن است داوطلبی فقط برای اثبات اینکه انگلیسی می‌داند، ناچار شود از کشور خارج شود.

و البته خبرهای غیررسمی حاکی از آن است که آزمون‌ها برای همهٔ شهروندان ایرانی حتی در خارج از ایران تحریم شده است.

و اینجا پرسشی اخلاقی در کنار پرسش سیاسی شکل می‌گیرد:

این جوان دقیقاً به‌خاطر چه چیزی مجازات می‌شود؟

تحریم، در منطق رسمی خود، ابزاری برای اعمال فشار بر حکومت‌هاست. دولت‌ها تحریم می‌شوند تا رفتار سیاسی یا نظامی خود را تغییر دهند. اما تاریخ تحریم‌های گسترده بارها نشان داده است که میان هدف اعلام‌شده یک تحریم و کسانی که هزینهٔ واقعی آن را می‌پردازند، فاصله وجود دارد.

وقتی یک مقام در حکومتی مستبد نمی‌تواند معامله‌ای انجام دهد، می‌توان آن را بخشی از فشار سیاسی دانست. وقتی یک نهاد نظامی به منابع مالی جهانی دسترسی ندارد، راهکاری برای انزوای سیاسی است.

اما وقتی جوانی ۲۲ ساله نمی‌تواند در شهر خودش یا حتی در خارج از کشور آزمون زبان بدهد، رابطهٔ میان «فشار بر حکومت» و «هزینه‌ای که شهروند می‌پردازد» غیرِقابل‌دفاع است.

دانشجویی که برای تافل آماده شده، مسئول سیاست خارجی جمهوری اسلامی نیست. دختری که شب‌ها پس از دانشگاه برای آزمون زبان درس خوانده، در تصمیم‌های نظامی کشورش نقشی نداشته است. جوانی که آرزوی تحصیل در رشتهٔ مهندسی، زیست‌شناسی، فلسفه یا هنر دارد، نه در مذاکرات بین‌المللی حضور داشته و نه در تعیین سیاست‌های منطقه‌ای ایران.

با این‌همه، تابعیت ایرانی او کافی‌ست تا تصمیم‌های سیاسی مستقیماً وارد زندگی شخصی‌اش شوند. این همان نقطه‌ای است که مرز میان تحریم حکومت و مجازات جمعی شهروندان مبهم می‌شود.

تناقض تلخ‌تر آنجاست که یکی از معدود سرمایه‌هایی که جوانان در جوامع بسته می‌توانند مستقلاً برای خود بسازند، آموزش است.

شما ممکن است نتوانید سیاست کشورتان را تغییر دهید. ممکن است نتوانید ارزش پول ملی را حفظ کنید. ممکن است نتوانید روابط دیپلماتیک کشور خود را بهبود دهید. اما می‌توانید درس بخوانید. می‌توانید زبان یاد بگیرید. می‌توانید مقاله بنویسید. می‌توانید برای بورسیه رقابت کنید و تمام این‌ها بر آیندهٔ فرد یا حتی کشورش تأثیرگذار است.

آموزش از معدود حوزه‌هایی است که به انسان اجازه می‌دهد تصور کند سرنوشتش کاملاً محصول جغرافیایی نیست که در آن متولد شده است. به‌همین دلیل محدودکردن راه‌های آموزشی، معنایی فراتر از محدودکردن یک خدمت تجاری دارد. چنین محدودیتی به یکی از آخرین ابزارهای تحرک فردی آسیب می‌زند.

البته باید میان آزمون‌ها تفاوت گذاشت. همهٔ آزمون‌های زبان تابع قوانین آمریکا نیستند. آیلتس به نهادهای آمریکایی وابسته نیست و گزینه‌های دیگری نیز بسته به دانشگاه و کشور مقصد وجود دارند. بنابراین نمی‌توان گفت که از این پس تحصیل جوانان ایرانی در خارج از کشور «ناممکن» شده است. دست‌کم فعلاً چنین ادعایی اغراق‌آمیز خواهد بود. اما مسئله دقیقاً همین است: مهاجرت تحصیلی برای ایرانیان نه با یک دیوار بلند، بلکه با مجموعه‌ای از دیوارهای کوتاه‌تر دشوار می‌شود.

یک آزمون حذف می‌شود.
یک سفارت ظرفیتش را کاهش می‌دهد.
یک بانک انتقال پول را نمی‌پذیرد.
یک دانشگاه به‌دلیل پیچیدگی مقررات محتاط‌تر می‌شود.
هزینهٔ سفر بالا می‌رود.
موعد پذیرش می‌گذرد.

هر کدام از این اتفاق‌ها به‌تنهایی شاید قابل‌حل باشند. اما وقتی کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، چیزی را می‌سازند که می‌توان آن را «معماری محرومیت» نامید؛ شبکه‌ای از موانع که بدون اعلام رسمیِ «شما حق تحصیل ندارید»، عملاً امکان استفاده از این حق را دشوارتر و گاه ناممکن می‌کند.

در این میان مسئله دیگری نیز وجود دارد که کمتر دربارهٔ آن صحبت می‌شود: زمان. برای یک جوان ۲۰ ساله، یک سال فقط دوازده ماه نیست. ممکن است یک سال به‌معنای ازدست‌رفتن بورسیه باشد. ممکن است استاد مورد نظرش سال بعد دانشجو نگیرد. ممکن است شرایط مالی خانواده تغییر کند. ممکن است مقررات ویزا سخت‌تر شود. ممکن است مجبور شود وارد بازار کار شود و دیگر فرصت بازگشت به مسیر دانشگاهی را پیدا نکند.

در کشورهای باثبات، تعویق یک‌ساله شاید فقط تأخیر باشد. در جامعه‌ای گرفتار بحران‌های اقتصادی و سیاسی، یک سال می‌تواند مسیر یک زندگی را عوض کند.

از سوی دیگر، محدودیت‌های آموزشی فقط کسانی را که قصد مهاجرت دارند، متضرر نمی‌کند. کاهش ارتباط دانشگاهیان داخل ایران با شبکهٔ علمی جهان، محدودشدن مبادلات علمی و دشوارترشدن دسترسی به برخی خدمات آموزشی، در بلندمدت به انزوای بیشتر جامعهٔ علمی منجر می‌شود.

و پرسش اینجاست که چنین انزوایی در نهایت به سود چه کسی تمام خواهد شد؟

جامعه‌ای که دانشجویان، پژوهشگران و جوانانش ارتباط کمتری با جهان دارند، الزاماً جامعه‌ای آزادتر و قدرتمندتر در برابر حکومت خود نمی‌شود. چه‌بسا برعکس، بسته‌تر و منزوی‌تر شود.

اگر هدف سیاستِ تحریم، تغییر رفتار یک حکومت است، باید بتوان پرسید هر محدودیت دقیقاً چه کسی را تحت فشار قرار می‌دهد.

پرسیدن این سؤال به‌معنای نادیده‌گرفتن رفتار حکومت جمهوری اسلامی نیست. می‌توان شدیدترین انتقادها را به سیاست‌های جمهوری اسلامی داشت و هم‌زمان معتقد بود شهروند ایرانی نباید به‌دلیل همان سیاست‌ها از فرصت‌های آموزشی محروم شود. این دو موضع نه متناقض‌اند و نه ناسازگار.

اتفاقاً تمایز میان حکومت و جامعه یکی از ضروری‌ترین اصول هر سیاستی است که ادعا می‌کند حقوق مردم ایران برایش اهمیت دارد. جوان ایرانی نباید مجبور باشد هر بار ثابت کند که چیزی بیش از گذرنامه‌اش است. نباید مسئولیتی تاریخی بر دوش او گذاشته شود فقط به‌این دلیل که در تهران، شیراز، اهواز، تبریز یا مشهد متولد شده است.

او حکومتش نیست.

او تصمیم‌های دولتش نیست.

او برنامهٔ هسته‌ای کشورش نیست.

او عامل جنگ‌های منطقه و تروریست نیست.

فقط جوانی‌ست پشت یک میز کوچک، با لپ‌تاپی روشن و دفترچه‌ای پر از لغات انگلیسی، که ماه‌هاست برای امتحانی آماده می‌شود و خیال می‌کند اگر بیشتر تلاش کند، شاید بتواند آینده‌اش را تغییر دهد.

سیاست بین‌الملل معمولاً با واژه‌های بزرگی نوشته می‌شود: امنیت ملی، بازدارندگی، تحریم، منافع راهبردی، فشار حداکثری. اما پیامد سیاست همیشه در واژه‌های بزرگ باقی نمی‌ماند.

گاهی در یک ایمیل کوتاه ظاهر می‌شود: آزمون شما لغو شده است.

و پشت آن ایمیل، ممکن است یک سال تلاش، یک پذیرش دانشگاهی، یک بورسیه و بخشی از آینده انسانی ایستاده باشد که در هیچ‌یک از تصمیم‌هایی که زندگی‌اش را تغییر داده‌اند، سهمی نداشته است.

اگر قرار است جهان، میان یک حکومت و مردمی که زیر سایهٔ آن زندگی می‌کنند، تفاوتی قائل شود، شاید یکی از جاهایی که این تفاوت باید حفظ شود، دانشگاه باشد. زیرا آموزش امتیازی سیاسی نیست که بتوان آن را به‌عنوان ابزار فشار از ملتی پس گرفت.

برای بسیاری از جوانان ایرانی، آموزش یکی از معدود راه‌هایی است که هنوز به آینده باز می‌شود. بستن آن راه، حکومت را تنبیه نمی‌کند. اما پیش از هر چیز، انسان‌هایی را منزوی می‌کند که شاید بیش از هر کس دیگری در آرزوی گشودن پنجره‌ای به جهان‌اند.

نوشته وقتی تحریم، راه رسیدن به دانشگاه را می‌بندد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

منوچهر پورعطایی – ونکوور

روز دوشنبه ۳۱ اوت ۲۰۲۶، عرصهٔ سیاسی کانادا شاهد برگزاری سه انتخابات میان‌دوره‌ای فدرال در حوزه‌های انتخابی در بریتیش کلمبیا، انتاریو و کبک بود. نتایج این رقابت‌ها نه‌تنها موقعیت مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، را در بحبوحهٔ تنش‌های تجاری با ایالات متحده تثبیت کرد، بلکه با اعطای مجدد کرسی‌های از دست‌رفته، دولت او را بار دیگر به یک دولت اکثریت با ۱۷۳ کرسی تبدیل کرد.

بر اساس داده‌های رسمی و تخمین‌های آماری، عملکرد احزاب در این سه حوزه که هر یک به‌دلایل متفاوتی خالی شده بودند، حاوی پیام‌های روشنی برای احزاب رقیب بود:

کرسی حوزهٔ شیکوتیمی-لو فیورد (Chicoutimi—Le Fjord) در استان کبک پس از آن خالی شد که مارک کارنی در اقدامی جنجالی و استراتژیک، ریچارد مارتل، نمایندهٔ پیشین و محبوب حزب محافظه‌کار در این حوزه را به‌عنوان سناتور در سنای کانادا منصوب کرد. با خروج مارتل، لیبرال‌ها موفق شدند این کرسی را فتح کنند. دانیل گوبیل از حزب لیبرال موفق شد با کسب ۵۱٫۶ درصد آرا به پیروزی قاطعی دست یابد. در جایگاه دوم، نامزد بلوک کبکوا ۳۲٫۸ درصد آرا را به دست آورد. در این میان، حزب محافظه‌کار شکستی سنگین را متحمل شد و آرای آن با سقوطی چشمگیر از ۳۴٫۱ درصد در سال ۲۰۲۵ به تنها ۱۲٫۶ درصد کاهش یافت که ضعیف‌ترین نتیجهٔ این حزب در ۲۵ سال اخیر در این حوزه محسوب می‌شود. نامزد حزب دموکراتیک نوین (NDP) نیز به ۱٫۸ درصد آرا بسنده کرد.

در حوزهٔ نورث ونکوور-کپیلانو (North Vancouver—Capilano)، برِیدِن کِیلی از حزب لیبرال با کسب ۵۸٫۷ درصد آرا پیروز میدان شد. در مقابل، استیون کورن، نامزد حزب محافظه‌کار، با اختصاص تنها ۲۹٫۲ درصد آرا به خود، ضعیف‌ترین نتیجه را برای حزبش از سال ۲۰۲۱ تاکنون به ثبت رساند. برای درک بهتر این ناکامی در جذب آرای جدید، باید یادآوری کرد که محافظه‌کاران در انتخابات سال ۲۰۲۵ که خود استیون کورن نامزد حزب محافظه‌کار بود، توانسته بودند ۳۳٫۶۸ درصد آرا را به خود اختصاص بدهند که این حاکی از ریزش نزدیک به ۴٫۵ درصدی آرای این حزب در حوزهٔ نورث ونکوور-کپیلانو دارد. هرچند با توجه به برگزاری نشست ویژهٔ نامزد محافظه‌کار همراه با رهبر این حزب با جامعهٔ ایرانی در هتل پیناکل نورث ونکوور که با استقبال قابل‌ملاحظه‌ای مواجه شد و همچنین حمایت برخی چهره‌های فعال ایرانی-کانادایی در شبکه‌های اجتماعی از حزب محافظه‌کار، انتظار می‌رود آرای ایرانیان برای نامزد محافظه‌کار بیشتر بوده باشد، ولی شاید همین تمرکز بر جامعهٔ مهاجر ایرانی به‌جای کل ساکنان نورث ونکوور، موجب رویگردانی هوادارانی از حزب محافظه‌کار شده باشد که با حضور مهاجران در کانادا به‌طور کل و در شهر محل سکونتشان به‌طور خاص، چندان موافق نیستند، امری که در برخی کامنت‌های زیر پست‌های استیون کورن در شبکه‌های اجتماعی هم دیده شد و البته از سوی دیگر اقبال عمومی به لیبرال‌ها در فضای فعلی ممکن است موجب این ریزش آرا شده باشد. در هر حال هر کدام از این عوامل یا ترکیب آن‌ها موجب ناکامی حزب محافظه‌کار و بدترین نتیجه برای این حزب از سال ۲۰۱۹ تاکنون در حوزهٔ نورث ونکوور-کپیلانو شد. نتیجهٔ انتخابات میان‌دوره‌ای امسال تنها کمی (کمتر از ۱ درصد) از نتایج سال ۲۰۱۹ حزب محافظه‌کار در این حوزه بهتر است. در آن انتخابات محافظه‌کاران توانسته بودند ۲۸٫۳ درصد آرا را در برابر ۴۲٫۸ درصدِ لیبرال‌ها به دست آورند که البته اگر فاصلهٔ درصد نامزدهای دو حزب را مبنا قرار دهیم، نتیجهٔ انتخابات میان‌دوره‌ای امسال برای حزب محافظه‌کار از سال ۲۰۱۹ هم بدتر بود، چرا که در انتخابات امسال نامزد حزب لیبرال با اختلاف ۲۹٫۵ درصد آرا بر نامزد محافظه‌کار پیروز شد، درحالی‌که در سال ۲۰۱۹ این اختلاف تنها ۱۴٫۵ درصد بود.

انتخابات حوزهٔ نورث ونکوور-کپیلانو از منظر دیگری هم قابل‌توجه بود و آن صعود حزب سبز کانادا به نسبت انتخابات سال ۲۰۲۵ و سال ۲۰۲۱ بود. شلی لوس، نامزد حزب سبز، موفق شد ۸٫۶ درصد آرا را به خود اختصاص دهد، درحالی‌که در سال ۲۰۲۵ نامزد این حزب تنها توانسته بود ۱٫۷ درصد آرا را کسب کند. نامزد حزب دموکرات نوین هم در این انتخابات میان‌دوره‌ای تنها ۳٫۱ درصد آرا را به‌دست آورد.

در حوزهٔ بیچز-ایست یورک (Beaches—East York) که همواره پایگاه امنی برای لیبرال‌ها به شمار می‌رود، تنویر شهنواز از حزب لیبرال با دستیابی به ۵۵٫۸ درصد آرا پیروز شد. نامزد حزب دموکرات نوین توانست ۲۵٫۶ درصد آرا را به خود اختصاص دهد و نامزد محافظه‌کاران با کسب ۱۵٫۵ درصد آرا در جایگاه سوم قرار گرفت.

علاوه بر سه حوزه‌ای که وضعیتشان در ۳۱ اوت مشخص شد، در حال حاضر شش کرسی دیگر در مجلس عوام بدون نماینده مانده‌اند که طبق قوانین، نخست‌وزیر بین ۱۱ تا ۱۸۰ روز پس از قطعی‌شدن استعفای هر نماینده فرصت دارد تا تاریخ برگزاری انتخابات میان‌دوره‌ای آن‌ها را مشخص کند. دلیل دقیق خالی‌شدن این کرسی‌ها به شرح زیر است:

• حوزهٔ سنت-هایِسن-بَگت-اکتن (Saint-Hyacinthe—Bagot—Acton) در استان کبک: سایمون-پیِر ساوارد-ترِمبِلی (Simon-Pierre Savard-Tremblay) از حزب بلوک کبکوا در ۱۹ ژوئن استعفا داد تا شانس خود را به‌عنوان نامزد در انتخابات استانی کبک که اکتبر امسال برگزار می‌شود، امتحان کند.
• حوزهٔ رُزمانت-لا پِتیت-پَتری (Rosemont—La Petite-Patrie) در استان کبک: الکساندر بولریس از حزب ان‌دی‌پی در ماه اوت از سِمت فدرال خود کناره‌گیری کرد تا به حزب استانی «کبک سولیدر» بپیوندد و در انتخابات استانی کبک شرکت کند.
• حوزهٔ اسکاربورو نورث (Scarborough North) در استان انتاریو: شان چن از حزب لیبرال در اواسط ماه اوت، با استناد به مشکلات پزشکی و برای حفظ سلامتی‌اش از نمایندگی پارلمان استعفا داد.
• حوزهٔ لوریه-سنت-مری (Laurier—Sainte-Marie) در استان کبک: استیون گیلبو، وزیر برجستهٔ محیط زیست از حزب لیبرال، پس از اختلاف نظر با مارک کارنی دربارهٔ سیاست‌های زیست محیطیِ او، از سِمت خود در مجلس استعفا داده و کرسی او رسماً خالی شد.
• حوزهٔ یورکتِن-مِلویل (Yorkton—Melville) در استان ساسکاچوان: کتی واگانتال از حزب محافظه‌کار کرسی خود را با اجرایی‌شدن استعفایش در ۳۱ اوت خالی گذاشت. 
• حوزهٔ برَنتفورد-برَنت ساوث (Brantford—Brant South) در استان انتاریو: لری براک از حزب محافظه‌کار اعلام کرده است که کرسی خود را در ۱۸ سپتامبر خالی خواهد کرد تا به شغل حقوقی پیشین خود به‌عنوان دادستان (Crown attorney) در دفتر دادستانی برانتفورد بازگردد.

پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار، که پیش‌تر در واکنش به پدیدهٔ «عبور از خط حزبی» (Floor-Crossing)، که طی آن پنج نماینده از احزاب مخالف با پیوستن به لیبرال‌ها به اکثریت‌یافتن دولت کارنی کمک کردند، مواضعی به‌شدت تهاجمی اتخاذ کرده بود، دربارهٔ نتایج این سه انتخابات اخیر واکنش روشنی نشان نداده است.

او پیش‌تر اعلام کرده بود که رأی‌دهندگان به برنامه‌ها و پرچم یک حزب رأی می‌دهند و تغییر حزبِ نمایندگان پس از ورود به مجلس، مصداق بارز خیانت به دموکراسی و توافقات کثیف پشت‌پرده است. او صراحتاً خواهان وضع قانون جدیدی شده بود که بر اساس آن، هیچ نماینده‌ای نتواند در طول دورهٔ پارلمان به حزب رقیب بپیوندد؛ مگر آنکه کرسی او بلافاصله خالی (Vacant) اعلام شود و یک انتخابات میان‌دوره‌ای در همان حوزه برگزار گردد. این کار به موکلان اجازه می‌دهد تا پای صندوق‌های رأی تصمیم بگیرند که آیا با تغییر هویت سیاسی نماینده‌شان موافق‌اند یا خیر. او همچنین قویاً از اجرایی‌شدن سیستم «دادخواست فراخوانی» (Recall Petitions) در سطح فدرال حمایت می‌کند تا مردم محلی بتوانند با جمع‌آوری امضا، نماینده‌ای را که زیر قول خود زده است، از پارلمان اخراج کنند.

رسانه‌ها و تحلیلگران سیاسی، ازجمله چهره‌های نزدیک به دولت‌های پیشین محافظه‌کار، نتایج این سه انتخابات اخیر را شکستی واضح برای حزب محافظه‌کار توصیف کرده‌اند. افت شدید آرا به‌ویژه در کبک و سقوط به پایین‌ترین سطح در ۲۵ سال اخیر در شیکوتیمی، و همچنین استعفای چند نمایندهٔ دیگر این حزب، فشارها را بر روی پیر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار، به‌شدت افزایش داده است. منتقدان درون‌حزبی معتقدند که رهبری او اکنون از هر سو تحت فشار است و رویکردهای او دافعه ایجاد کرده است. 

گفتنی است پیر پوئلیور کوشیده بود با حضور در حوزه‌های انتخابی در این انتخابات میان‌دوره‌ای و به‌ویژه در منطقهٔ نورث ونکوور-کپیلانو که جمعیت مهاجران ایرانی قابل‌توجهی دارد، بر نتایج انتخابات این حوزه‌ها تأثیر بگذارد، ولی در عمل به‌نظر می‌رسد نتایج نهایی انتخابات حاکی از تأثیر معکوس حضور او داشته باشد، چون آرای حزب محافظه‌کار در هر سه حوزه کاهش چشمگیری را نشان می‌دهد. 

دولت مارک کارنی با پیروزی در این سه انتخابات میان‌دوره‌ای و جذب نمایندگان پیشین احزاب مخالف، توانسته کنترل کامل پارلمان را در دست بگیرد و خطر رأی عدم اعتماد از سوی احزاب رقیب و انتخابات زودهنگام را به‌شدت کاهش دهد. 

در عین حال رومن بابر، نمایندهٔ محافظه‌کار، و دیگر منتقدان کارنی، او را متهم می‌کنند که در جریان جنگ تجاری با آمریکا، تعمداً میز مذاکرات با واشنگتن را ترک کرده است تا با تحریک احساسات ملی‌گرایانهٔ کانادایی‌ها، بر روی نتایج همین سه انتخابات میان‌دوره‌ای اخیر تأثیر بگذارد.

فارغ از این اتهامات، چشم‌انداز فعلی به‌شدت به نفع لیبرال‌هاست. بر اساس جدیدترین تخمین‌های وب‌سایت 338Canada، اگر امروز انتخابات سراسری برگزار شود، حزب لیبرال با کسب ۴۵ درصد از کل آرای مردمی به ۲۲۳ کرسی دست می‌یابد که به‌معنای یک اکثریت بلامنازع است. در همین سناریو، حزب محافظه‌کار با ۳۳ درصد آرا به ۸۲ کرسی سقوط می‌کند، بلوک کبکوا ۲۲ کرسی، نیودموکرات‌ها ۱۴ کرسی و حزب سبز ۲ کرسی را از آن خود خواهند کرد.

با توجه به این آمارها و شش انتخابات میان‌دوره‌ای حساسی که در پیش است، به‌ویژه رقابت حساس در حوزهٔ محافظه‌کار برانتفورد-برانت ساوث، ماه‌های آینده به‌عنوان آزمونی جدی برای بقای رهبری پیر پوئلیور و عیارسنجی رویکرد اقتصادی دولت کارنی در برابر پیامدهای جنگ تجاری با آمریکا شناخته خواهد شد.

نوشته اکثریت‌یافتن دوبارهٔ لیبرال‌ها در مجلس عوام با پیروزی قاطع در سه انتخابات میان‌دوره‌ای اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با یادی از مهسا امینی در آستانهٔ چهارمین سالگرد کشته‌شدن مظلومانهٔ او در بازداشتگاه و نگاهی به جنبش «زن، زندگی، آزادی» که پس از این واقعهٔ هولناک شکل گرفت، نگاهی به نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای فدرال کانادا و چشم‌انداز پیش روی رهبران احزاب لیبرال و محافظه‌کار پس از این انتخابات، گزارش کوتاهی از برگزاری نشست نقد و رونمایی رمان «دفی برای گلسا» به‌قلم منیژه باختری، خلاصه‌ای از فعالیت‌های اخیر بنیاد نیکوکاری یارا و مطالب متنوع دیگر.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ دویست و هفتاد و دوم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در ونکوور، نورث‌شور، ترای‌سیتیز، برنابی و میپل ریج در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

با مطالب و آثاری از:
سمیه امید، منوچهر پورعطایی، نازنین حبیب‌الهی، دکتر لیلا راعی، مینا سبزواری، دکتر امیر سلطانی، سیما غفارزاده، حسین فرامرزی، علیرضا فدایی، دکتر مهدی قاسمی، هومن کبیری پرویزی و ترانه وحدانی

در این شماره می‌خوانید:

• مهسا امینی، نامی که رمزِ تحولی بی‌بازگشت شد
• اکثریت‌یافتن دوبارهٔ لیبرال‌ها در مجلس عوام با پیروزی قاطع در سه انتخابات میان‌دوره‌ای؛ نگاهی به نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای فدرال و چشم‌انداز پیش روی رهبران احزاب لیبرال و محافظه‌کار پس از این انتخابات
• بیانیهٔ مطبوعاتی اعلام نامزدی دکتر ایمی لوبیک برای بار سوم در انتخابات شورای شهر پورت مودی
• آیا کودک شما «اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی» دارد یا صرفاً کم‌شنواست؟ – نگاهی به معضل کم‌شنوایی پنهان در کودکان و عوارض آن؛ از اختلال یادگیری تا مشکلات گفتاری
• آیا می‌دانستید نزدیک‌ترین فاصله از خاک کانادا تا قلمرو کشور فرانسه کمتر از ۲۵ کیلومتر است؟
• گزارش کوتاهی از برگزاری نشست نقد و رونمایی رمان «دفی برای گلسا» به‌قلم منیژه باختری
• اکران «بنما آفتاب را بی‌ابر» در ونکوور؛ داستانی از تقابل عشق و پیش‌فرض‌های موروثی
• نکوداشت زنان و شور زندگی- خلاصه‌ای از فعالیت‌های اخیر بنیاد نیکوکاری یارا
• اهدای سلول‌های بنیادی خون و مغز استخوان؛ فرصتی برای نجات یک زندگی
• فلسفهٔ سیاست: قدرت و ترس – ترس؛ وقتی قدرت، معنا را از دست می‌دهد
• دری که باز شد؛ روایت هشت سال تلاش برای فارسی در بی‌سی؛ از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶
• قوانین جدید در زمینهٔ خشونت‌های زناشویی، خانوادگی و عاطفی (قسمت ششم/آخر)
• نامشروعی برای آخرین نسل –  داستان کوتاهی از سمیه امید
• راهنمای کوتاه گزینش رشته‌های رزمی
• وقتی تحریم، راه رسیدن به دانشگاه را می‌بندد

نوشته دویست و هفتاد و دومین شمارهٔ رسانهٔ همیاری منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در این شماره گفت‌وگویی داریم با آقای علی خنجری قهرمان و مربی باسابقهٔ کیک‌بوکسینگ که در کنار عناوین متعدد به‌عنوان مبارز، شاگردان بسیاری را هم برای عنوان قهرمانی آموزش داده است.

وی عناوین بسیاری را در مسابقات کیک‌بوکسینگ و سازمان بزرگ WAKO به دست آورده که ازجملهٔ آن‌ها قهرمانی در جام جهانی، قهرمانی آسیا و قارهٔ آمریکا را می‌توان نام برد. 

یک نکتهٔ جالب دربارهٔ آشنایی من با آقای خنجری این است که بیش از بیست سال پیش، زمانی که عضو هیئت تحریریهٔ مجلهٔ «رزم‌آور» بودم، اخبار و موفقیت‌های ایشان را دنبال می‌کردم؛ از مسابقات و قهرمانی‌های ایشان در سازمان‌های مختلف خبر داشتم، اما هیچ‌وقت در تهران ایشان را از نزدیک ملاقات نکردم.

جالب اینکه سال‌ها بعد، این دیدار در ونکوور بزرگ اتفاق افتاد. توجه شما را به گفت‌وگویی که با ایشان داشتم، جلب می‌کنم.

* * * * *

علی جان، ابتدا کمی دربارهٔ خودتان بگویید تا خوانندگان ما بیشتر با شما آشنا شوند. می‌دانم فهرست بلندبالایی از افتخارات و قهرمانی‌ها دارید؛ هر کدام را که فکر می‌کنید مهم‌تر است، برایمان تعریف کنید.

واقعاً نمی‌دانم از کجا شروع کنم! مسیر ورزشی من با کیوکوشین کاراته شروع شد. بعد از مدتی احساس کردم برای کامل‌ترشدن مهارت‌هایم باید روی بوکس هم کار کنم، بنابراین وارد بوکس شدم.

اولین بار که با یک بوکسور اسپارینگ کردم، متوجه شدم قدرت دست و تکنیک‌های بوکس چقدر می‌تواند متفاوت باشد. در کیوکوشین آن زمان تمرین‌های سخت و شکستن اجسام هم بسیار رایج بود و ما تمرین‌های سنگینی انجام می‌دادیم، اما وقتی وارد بوکس شدم، دیدم باید خیلی چیزها را از ابتدا یاد بگیرم. به‌همین دلیل تمرینات بوکس را خیلی جدی شروع کردم. در آن دوره، مربیانی مثل آقای سعید مرادی که مربی تیم ملی امید بودند، نقش مهمی در پیشرفت من داشتند.

تقریباً چند ماه به‌شکل بسیار فشرده تمرین می‌کردم؛ از صبح تا شب بوکس، دویدن، طناب و تمرینات بدنی. هدفم این بود که ابتدا آمادگی جسمانی‌ام را بالا ببرم و بعد روی تکنیک تمرکز کنم. نتیجهٔ این تمرینات این شد که به‌تدریج در مسابقات استانی موفق شدم و به‌عنوان یکی از نفرات منتخب برای تیم ملی امید بوکس انتخاب شدم.

پس در واقع شما ابتدا کیوکوشین را داشتید و بعد بوکس را به آن اضافه کردید و ترکیب این دو رشته، پایه‌ای برای ورود جدی‌تر شما به کیک‌بوکسینگ شد.

برای دوستانی که با کیوکوشین آشنایی زیادی ندارند، باید توضیح بدهیم که در کیوکوشین ضربهٔ مشت به صورت مجاز نیست. من بارها دیده‌ام افرادی که از کیوکوشین وارد کیک‌بوکسینگ می‌شوند، در ابتدا با ضربات مشت به صورت مشکل دارند، چون به آن عادت ندارند.

شما هم این تجربه را داشتید؟

بله، ترکیب این تجربه‌ها خیلی به من کمک کرد. از طرفی کیوکوشین پایهٔ خوبی در ضربات پا و مبارزه به من داده بود و از طرف دیگر بوکس باعث شد روی دست‌ها و تکنیک‌های این رشته کار کنم. در این مسیر، مربی خوب هم بسیار مهم است. من در ادامه با استاد علیپور کار کردم و آنجا بود که کارم را جدی‌تر دنبال کردم.

در آن زمان یک مشکل دیگر هم وجود داشت. در فضای بوکس، گاهی نسبت به ورزشکارانی که سابقهٔ رزمی داشتند، نگاه مثبتی وجود نداشت. حتی یک بار در حال Shadow Boxing بودم و برای اینکه تکنیک‌های کیک‌بوکسینگ را فراموش نکنم، یک ضربهٔ پا زدم. یکی از مسئولان فدراسیون این موضوع را دید و متوجه شد که من سابقهٔ رزمی دارم. بعد از آن، شرایط برای حضور من در مسابقات بوکس سخت‌تر شد. در نهایت تصمیم گرفتم مسیر کیک‌بوکسینگ را جدی‌تر دنبال کنم و با استاد علیپور کارم را ادامه دادم. از آنجا به‌بعد، قهرمانی‌های کشوری و فعالیت جدی‌تر من در کیک‌بوکسینگ شروع شد.

از چه زمانی وارد مسابقات بین‌المللی شدید؟

اوایل دههٔ ۲۰۰۰ میلادی بود. در آن زمان یک تیم برای مسابقات بین‌المللی آماده می‌شد و بحث اعزام به مسابقات WAKO مطرح بود. هزینهٔ سفر خیلی بالا بود و فدراسیون هم حمایت مالی زیادی نمی‌کرد. با این‌حال، در مسابقات انتخابی شرکت کردم و موفق شدم انتخاب شوم. در نهایت به مسابقات اعزام شدم. آن زمان حدود بیست سال سن داشتم و تجربهٔ زیادی در مسابقات بین‌المللی نداشتم.

مسابقات اول، دوم و سوم را پشت سر گذاشتم و به فینال رسیدم. فینال برای من مسابقهٔ بسیار مهمی بود، اما اتفاقاتی در تیم افتاد که روی روحیه من تأثیر گذاشت. مسابقه بسیار نزدیک بود و احساس می‌کردم می‌توانم برنده شوم، اما در نهایت نتیجه به‌سود حریف اعلام شد. با این‌حال، مدال نقره گرفتم و این یکی از بهترین نتایجی بود که تا آن زمان به دست آمده بود.

در صحبت‌هایتان یک نکته خیلی مهم وجود دارد؛ اینکه شما فقط به مبارزه اکتفا نکردید و بعدها وارد دانشگاه شدید و در رشتهٔ تربیت بدنی تحصیل کردید. چطور این اتفاق افتاد؟

یکی از دلایلش تجربه‌هایی بود که خودم به عنوان ورزشکار داشتم. در آن زمان اطلاعات علمی دربارهٔ تمرین، تغذیه، ریکاوری و آماده‌سازی ورزشکار خیلی کمتر بود. اینترنت هم مثل امروز نبود. گاهی آسیب می‌دیدیم و حتی نمی‌دانستیم علت آن چیست یا چطور باید بدن را برای مسابقه آماده کنیم. مثلاً یک بار در تمرین آسیب شدیدی به پایم وارد شد. مربی گفت با آب گرم و نمک ماساژ بده و خوب می‌شود، اما آسیب خیلی شدیدتر از چیزی بود که تصور می‌کردیم و مدت زیادی نتوانستم درست راه بروم.

همین تجربه باعث شد به این فکر کنم که باید علمی‌تر ورزش را بشناسم. به دانشگاه رفتم و تربیت بدنی خواندم تا بفهمم بدن ورزشکار چگونه کار می‌کند، آمادگی جسمانی چگونه ایجاد می‌شود و برای تمرین و مسابقه چه برنامه‌ای لازم است.

شما سال‌ها در ایران فعالیت کردید. به‌نظر شما مشکل اصلی کیک‌بوکسینگ و ورزش‌های رزمی در آن زمان چه بود؟

به‌نظر من یکی از مشکلات اصلی، نبود انسجام بود. ایران ورزشکاران بسیار بااستعدادی داشت. واقعاً پتانسیل قهرمانی جهان را داشتیم، اما نیروها پراکنده بودند. سبک‌ها و سازمان‌های مختلف وجود داشتند و گاهی ورزشکار نمی‌دانست باید در کدام مسیر حرکت کند. این باعث می‌شد بخشی از استعدادها هدر برود.

ورزشکار جوان انرژی بسیار زیادی دارد. وظیفهٔ مربی این است که این انرژی را در مسیر درست هدایت کند؛ نه اینکه فقط به فکر درآمد خودش باشد. اگر استعداد یک جوان درست هدایت شود، می‌تواند به موفقیت‌های بسیار بزرگی برسد.

شما مدتی هم در تایلند زندگی کردید. دربارهٔ آن دوره برایمان بگویید.

از سال ۲۰۰۴ به تایلند رفتم و حدود سه سال آنجا زندگی کردم. یکی از دوستانم آنجا زندگی می‌کرد و پیشنهاد کرد که برای تمرین و مبارزه به تایلند بروم. در محیط‌های حرفه‌ای تمرین کردم و چندین مبارزه حرفه‌ای داشتم. شرایط زندگی بسیار ساده بود. در یک کمپ زندگی می‌کردیم و تمرین‌ها بسیار سنگین بود. حتی اتاقمان امکانات زیادی نداشت؛ یک تخت داشتیم که گاهی با یک ورزشکار دیگر شریک می‌شدیم.

تقریباً تمام زندگی ما تمرین بود. بعضی روزها ساعت‌ها تمرین می‌کردیم و فقط یک روز در هفته فرصت داشتیم کمی استراحت کنیم. آن دوره برای من از نظر ورزشی بسیار مهم بود، چون برای اولین بار واقعاً در یک محیط حرفه‌ای و تخصصی زندگی و تمرین می‌کردم.

تفاوت بین ایران و کانادا را چطور می‌بینید؟

یکی از تفاوت‌هایی که خودم هم احساس کرده‌ام این است که در ایران مبارزه و مسابقه بخش مهم‌تری از فضای ورزش‌های رزمی بود، اما در کانادا افراد زیادی صرفاً برای ورزش و سلامتی به باشگاه می‌آیند.

این تفاوت را شما هم احساس کردید؟

کاملاً. در ایران اگر کسی به باشگاه می‌آمد، خیلی وقت‌ها هدفش این بود که مبارزه کند و مسابقه بدهد. اینجا افراد زیادی فقط برای ورزش، سلامتی و تناسب اندام می‌آیند. برای همین پیداکردن کامیونیتی مناسب زمان می‌برد.

در اوایل کار، اگر می‌خواستم برای مسابقه آماده شوم، باید خودم دنبال اسپارینگ‌پارتنر می‌گشتم. از این باشگاه به آن باشگاه می‌رفتم تا کسی را پیدا کنم که بتواند با من تمرین کند. اما به‌مرور افراد بیشتری را شناختیم و شبکهٔ خوبی از ورزشکاران و مربیان تشکیل شد. این یکی از نقاط قوت جامعهٔ ورزشی اینجاست؛ افراد مختلف از کشورهای گوناگون می‌آیند و با هم ارتباط برقرار می‌کنند.

علاقه‌مندان چطور می‌توانند با شما ارتباط برقرار کنند؟

علاقه‌مندان می‌توانند از طریق روش‌های زیر با «District Warrior» ارتباط برقرار کنند:

تلفن: ۳۸۳۱-۸۵۵-۷۷۸ 

ایمیل: info@districtwarrior.com

واتس‌اپ: ۳۸۳۱-۸۵۵-۷۷۸ 

وب‌سایت: districtwarrior.com

از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، سپاسگزارم.

نوشته گفت‌وگو با علی خنجری، قهرمان و مربی باسابقهٔ کیک‌بوکسینگ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر مهدی قاسمی* – ایران

در دو قسمت پیشین دیدیم که بحران سیاسی را باید پیش از ظهور آشکار آن، در دگرگونیِ نسبت میان جامعه و قدرت جست‌وجو کرد و اینکه خودِ قدرت نیز نه نقطهٔ آغاز، بلکه صورتی از تحققِ نسبت میان انسان‌هاست. اکنون پرسش یک گام پیش‌تر می‌رود: قدرتی که در این نسبت شکل گرفته، چگونه برای انسان‌ها قابل‌فهم می‌شود و چه معنایی می‌یابد؟ زیرا پیش از آنکه قدرت بتواند از مشروعیت برخوردار شود، باید جایگاه آن در افقِ معناییِ رابطهٔ میان انسان‌ها شکل گرفته باشد.

قدرت، هنگامی که در نسبت میان انسان‌ها شکل می‌گیرد، صرفاً به امکانِ اثرگذاری بر دیگری محدود نمی‌ماند. هر اثرگذاری، درون یک نسبت انسانی، دریافت و تفسیر می‌شود و از همین‌رو، قدرت نیز ناگزیر در افقِ معنا قرار می‌گیرد. انسان‌ها تنها با این واقعیت مواجه نیستند که دیگری می‌تواند بر کنش یا انتخاب آنان اثر بگذارد، بلکه می‌کوشند این اثرگذاری را ادراک کرده و جایگاه آن را در نسبت میان خود و دیگری دریابند. از همین‌جا، مسئله‌ای تازه در برابر فلسفهٔ سیاست قرار می‌گیرد: قدرت، هنگامی که در نسبت انسانی تحقق می‌یابد، چه معنایی پیدا می‌کند؟

معنا، چیزی نیست که پس از تحققِ قدرت، از بیرون به آن افزوده شود، بلکه در همان نسبتی شکل می‌گیرد که قدرت درون آن پدید آمده است. انسان، کنش دیگری را صرفاً بر پایهٔ آنچه بالفعل رخ داده است، تفسیر نمی‌کند، بلکه آن را در افقِ تجربه، انتظار و دریافت خود قرار می‌دهد. ازاین‌رو، معنای یک اثرگذاری، تنها در خودِ کنش قرار ندارد، بلکه در نسبتی میان کنشِ بالفعل و نحوهٔ فهمِ آن در میان انسان‌ها پدیدار می‌شود. قدرت، بدین‌ترتیب، نه‌تنها در نسبت تحقق می‌یابد، بلکه در همان نسبت معنا پیدا می‌کند.

از همین منظر، معنای قدرت امری ثابت و مستقل از نسبت نیست. معنای آن در فرایندِ مواجههٔ انسان‌ها با قدرت شکل می‌گیرد و از همین‌رو، می‌تواند دگرگون شود. قدرتی که در یک مقطع تاریخی به‌عنوان ضرورتی برای حفظ نظم فهمیده می‌شود، ممکن است در مقطعی دیگر همان معنا را از دست بدهد. آنچه تغییر کرده است، لزوماً خودِ ساختار قدرت نیست، بلکه نسبت انسان‌ها با آن و در نتیجه، نحوهٔ فهمِ جایگاه آن در این نسبت است. اما در این میان، باید معنا را از خودِ اثرگذاری متمایز کرد.

اثرگذاری، تغییردادنِ امکان‌های کنشِ دیگری است، درحالی‌که معنا، نحوه‌ای است که این تغییر در افقِ فهمِ انسان‌ها جای می‌گیرد. ممکن است قدرت همچنان توانِ اثرگذاری خود را حفظ کرده باشد، اما معنایی که در نسبت میان انسان‌ها پیدا کرده، دگرگون شده باشد. ازاین‌رو، استمرارِ قدرت، لزوماً به‌معنای استمرارِ معنای آن نیست.

از سوی دیگر، معنای قدرت را نیز نمی‌توان صرفاً از موضعِ صاحب قدرت تعیین کرد. قدرت در نسبت تحقق می‌یابد و معنای آن نیز در همان نسبت شکل می‌گیرد. آنچه برای صاحب قدرت، تحققِ نظم، حفظِ ثبات یا اعمالِ حق تلقی می‌شود، ممکن است از سوی دیگری به‌گونه‌ای متفاوت فهمیده شود. بنابراین، معنا آن چیزی نیست که قدرت بتواند یک‌جانبه برای خود تعیین کند، بلکه در میدانِ نسبت‌ها و در مواجههٔ میان دریافت‌های متفاوت از قدرت پدیدار می‌شود.

البته، تفاوت در ادراکِ قدرت، به‌خودیِ خود، نشانهٔ اختلال در نسبت نیست. انسان‌ها می‌توانند یک قدرت یا یک کنش سیاسی را به‌شیوه‌های متفاوت ادراک کنند، بی‌آنکه این تفاوت، امکانِ تداومِ نسبت را از میان ببرد. 

مسئله زمانی پدیدار می‌شود که میان معنای قدرت برای خویش و جایگاه معناییِ آن در نسبت میان انسان‌ها، شکافی پایدار شکل گیرد؛ شکافی که از سطحِ تفاوت در ادراک فراتر رود و به ناتوانی در یافتن معنایی مشترک برای جایگاه قدرت بینجامد.

در اینجا، مفهومِ «معنای مشترک» اهمیت پیدا می‌کند. معنای مشترک به‌معنای یکسان‌بودنِ کاملِ دریافت‌ها نیست، بلکه به‌معنای آن است که سویه‌های یک نسبت بتوانند جایگاه قدرت را در افقی قابل‌فهم برای یکدیگر دریابند. تا زمانی‌که چنین افقی وجود داشته باشد، تفاوت در برداشت‌ها لزوماً نسبت را از امکانِ تداوم خارج نمی‌کند. اما هنگامی که این افق از میان برود، مسئله دیگر صرفاً مخالفت یا نارضایتی نیست، بلکه ازدست‌رفتنِ معنایی است که جایگاه قدرت را در نسبت انسانی شکل می‌داد.

از همین‌رو، پیش از آنکه بتوان دربارهٔ حقانیتِ قدرت داوری کرد، باید جایگاه آن در افقِ معنا شکل گرفته باشد؛ زیرا مشروعیت، پیش از آنکه داوری دربارهٔ قدرت باشد، به فهمِ جایگاه آن در نسبت انسانی وابسته است.

بااین‌حال، قدرت ممکن است همچنان پابرجا بماند؛ ساختارها فعالیت کنند، فرمان‌ها صادر شوند و قوانین همچنان اجرا شوند. اما آنچه دستخوش دگرگونی شده، جایگاه معناییِ قدرت در نسبت میان انسان‌هاست. از این منظر، قدرت می‌تواند همچنان وجود داشته باشد، بی‌آنکه همان معنایی را داشته باشد که پیش‌تر در این نسبت دارا بوده است.

شکل‌گیری معنا نیز به‌معنای پذیرش قدرت نیست. ممکن است قدرتی برای انسان‌ها کاملاً قابل‌فهم باشد و معنای آن را دریابند، بی‌آنکه آن را بپذیرند. ازاین‌رو، فهمِ قدرت، شرطِ امکانِ پذیرش آن است، نه خودِ پذیرش. 

پذیرش نیز صرفاً به‌معنای اطاعت نیست؛ زیرا ممکن است انسانی از قدرتی اطاعت کند، بی‌آنکه آن را پذیرفته باشد. پذیرش، هنگامی در نسبت شکل می‌گیرد که قدرت بتواند در افقِ معنایی آن نسبت، جایگاهی برای خود پیدا کند.

اما پذیرشِ قدرت نیز هنوز به‌معنای مشروعیت آن نیست. ممکن است قدرتی در میان انسان‌ها معنا پیدا کند و حتی پذیرفته شود، بی‌آنکه این پذیرش به‌تنهایی بتواند حقِ برخورداری آن از جایگاه قدرت را اثبات کند. ازاین‌رو، پذیرش را باید حلقه‌ای میان معنا و مشروعیت دانست؛ حلقه‌ای که نشان می‌دهد قدرت از سطحِ صرفِ اثرگذاری عبور کرده و در نسبت میان انسان‌ها جایگاهی یافته است، اما هنوز پرسش از حقانیتِ این جایگاه باقی است.

بنابراین، قدرت نه‌تنها از نسبت پدید می‌آید، بلکه درون نسبت معنا می‌یابد، و معنای آن نیز نمی‌تواند مستقل از انسان‌هایی باشد که در این نسبت قرار گرفته‌اند. از همین‌رو، اکنون پرسش دیگری پیش روی ما قرار می‌گیرد: چه چیزی به قدرت، حقِ برخورداری از جایگاه خود را می‌بخشد؟

پاسخ به این پرسش، ما را از مسئلهٔ معنا به مسئلهٔ مشروعیت می‌رساند.

پایان قسمت سوم / ادامه دارد

*فوق‌دکترای فلسفهٔ محض، نظریه‌پرداز، استاد، و عضو هیئت علمی دانشگاه تهران

نوشته فلسفهٔ سیاست: قدرت و ترس (قسمت سوم) – معنا؛ بنیادِ امکانِ مشروعیت اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.