آتش‌سوزی‌های مهیب جنگلی امسال در کانادا تاکنون با سوزاندن میلیون‌ها هکتار رکوردشکن شده است. از ماه مارس امسال تاکنون هر ۱۳ استان و قلمرو کانادا با این معضل دست‌وپنجه نرم کرده‌اند و این در حالی است که کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند این میزانِ «بیش‌ازحد معمول» آتش‌سوزی‌ها تا پایان تابستان و اوایل پاییز هم ادامه یابد. 

بر اساس آمار اعلام‌شده از سوی دولت فدرال تا تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۲۳، تعداد ۶٬۰۵۳ آتش‌سوزی بیش از ۱۵٫۲ میلیون هکتار از جنگل‌های کانادا را سوزانده و رکورد سال ۱۹۹۵ با ۷٫۱ میلیون هکتار شکسته شده است و این در حالی است که هنوز فصل آتش‌سوزی‌ها به پایان نرسیده و ۱٬۰۶۴ آتش مهارنشده در سراسر کانادا هنوز در حال از‌بین‌بردن درختان جنگلی، مراتع و مناطق مسکونی است، که از بین آن‌ها ۶۹۹ مورد از کنترل خارج شده است. مساحتِ جنگل‌های سوخته چهار درصد کل جنگل‌های کاناداست.

دود ناشی از آتش‌سوزی‌های کانادا حالا نه فقط کانادا و آمریکا را درگیر کرده، بلکه با گذر از فراز اقیانوس اطلس به اروپا هم رسیده است.

به‌دلیل ایجاد آلاینده‌های ناشی از آتش‌سوزی‌ها، کانادا رکورد سالانهٔ تولید آلاینده‌های کربنش را در ژوئن امسال شکست و تا اواخر ماه اوت ۳۲۷ مگاتُن دی‌اکسید کربن تولید کرده است.

مقامات و مراجع مسئول، تغییرات اقلیمی را دلیل اصلی افزایش شدت و مساحت آتش‌سوزی‌ها می‌دانند. آنان بر این باورند که تغییرات اقلیمی منجر به گرم‌تر و خشک‌تر شدن هوا شده و خطر آتش‌گرفتن گیاهان و درختان را به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای افزایش داده است. به‌دنبال آتش‌سوزی‌های اخیر در استان کبک نتایج تحقیقات مؤسسهٔ World Weather Attribution نشان داد که به‌دلیل تغییرات اقلیمی احتمال وقوع آتش‌سوزی در این استان دو برابر شده و شدت آن هم ۲۰ درصد افزایش یافته است.

بر اساس آمارهای منتشرشده حدود نیمی از آتش‌سوزی‌های کانادا در اثر صاعقه رخ می‌دهند. تغییرات اقلیمی موجب شده صاعقه‌هایی که منجر به آتش‌سوزی می‌شوند، به دفعات بیشتری رخ بدهند و پیش‌بینی می‌شود تعدادشان تا پایان این سده دو برابر بشود. 

آتش‌سوزی‌های امسال کانادا از نظر تخلیهٔ مناطق مسکونی و شهرهای بزرگ هم ابعاد تازه‌ای یافته است. از مهم‌ترین موارد می‌توان به تخلیهٔ شهر یلونایف، مرکز قلمروهای شمال غربی کانادا، و همچنین مناطق غربی شهر کلونا در بریتیش کلمبیا اشاره کرد. گفتنی است جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، مجوز کمک نیروهای مسلح کانادا برای تخلیهٔ مناطق در معرض خطر در بریتیش کلمبیا را صادر کرد و خود نیز پس از این دستور از این مناطق و روند تخلیهٔ ساکنان بازدید کرد.

در آتش‌سوزی‌های امسال کانادا تاکنون شش تن جانشان را از دست داده‌اند که چهار تن از آنان آتش‌نشانانی بودند که در حین انجام وظیفه جانشان را از دست دادند.

پیرو تصویب لایحهٔ سی-۱۸ و اعلام تصمیم شرکت متا مبنی بر حذف محتوای خبری از فیس‌بوک و اینستاگرام در کانادا، این موضوع اخبار محلی کانادا در مورد آتش‌سوزی‌های جنگلی را هم تحت تأثیر قرار داد. چیزی که به‌شدت از سوی ترودو، مقامات دولتی محلی، دانشگاهیان، محققان، و افرادی که مجبور به تخلیهٔ خانه‌هایشان شده‌اند، مورد انتقاد قرار گرفت. ترودو فیس‌بوک را متهم کرد که «سود شرکت‌ها را بر ایمنی مردم مقدم می‌دارد» و دیوید ایبی، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، نیز نظرات مشابهی را ابراز کرد.

افرادی که به‌دلیل آتش‌سوزی‌های قلمروهای شمال غربی مجبور به تخلیهٔ خانه‌های خود شده‌اند، گفتند که در تلاش برای به‌اشتراک‌گذاری اخبار با مشکلاتی روبه‌رو بوده‌اند، چون بسیاری برای اعلام وضعیت سلامت و ایمنی خود به فیس‌بوک متکی‌اند. برخی کاربران به ارسال اسکرین‌شات از موضوعات خبری متوسل شده‌اند چرا که ارسال مستقیم خبر منجر به مسدودشدن لینک خبری می‌شود.

در عین حال، تئوری‌های توطئه دربارهٔ علت آتش‌سوزی‌های جنگلی از سوی کسانی که تغییرات اقلیمی را انکار می‌کنند، ترویج و تبلیغ می‌شود؛ آتش‌افروزی عمدی با هواپیماهای بدون سرنشین، جنگ‌افزار انرژی هدایت‌شده و لیزرهای فضایی ازجمله دلایلی‌اند که این دسته از افراد مطرح می‌کنند. این‌گونه تئوری‌های توطئه در شبکه‌های اجتماعی‌ای مانند تیک‌تاک منتشر شده‌اند. در ماه ژوئن، برخی از این نظریه‌پردازانِ توطئه ویدیویی از تیک‌تاک را به اشتراک گذاشتند که با نمایش فیلم‌های ماهواره‌ایی نشان می‌داد که آتش‌سوزی‌ها تقریباً «هم‌زمان» و طی ۱۲ ساعت شروع به گسترش کرده‌اند، و نتیجه می‌گرفت که به‌عمد ایجاد شده‌اند. برخی از کاربران رسانه‌های اجتماعی هم به‌اشتباه گفته‌اند مه غلیظی که بر فراز ایالات متحده دیده شده، ناشی از نیترات آمونیوم بوده، نه آتش‌سوزی‌های جنگلی. 

تئو فلوری، بازیکن سابق لیگ ملی هاکی کانادا، نیز گفته است که ترقی‌خواهان (progressives) از آتش‌سوزی‌های جنگلی به‌عنوان سلاحی برای تحمیل «قرنطینه‌های اقلیمی» بر مردم استفاده می‌کنند. ماکسیم برنیه (Maxime Bernier)، رهبر حزب مردم کانادا، نیز «تروریسم سبز» را به ایجاد آتش‌سوزی‌ها متهم کرد.

اما آنچه محققان می‌گویند این است که تأثیر تغییرات اقلیمی ممکن است بسیار بیشتر از آن چیزی باشد که آمارهای مطالعاتی نشان می‌دهد. بررسی آتش‌سوزی‌های جنگلی به‌دلیل درهم‌تنیدگی عواملی که بر آن‌ها تأثیر می‌گذارند، پیچیده است، اما دانشمندان می‌گویند تغییرات اقلیمی، ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی، آتش‌سوزی‌های ویرانگرتر را به دنبال دارد و تا زمانی که سوزاندن سوخت‌های فسیلی را متوقف نکنیم، تعداد آتش‌سوزی‌ها همچنان افزایش خواهد یافت و مناطق بزرگ‌تری را برای مدت طولانی‌تری خواهد سوزاند.

نوشته کانادا در آتش اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دوشنبه ۱۶ مارس، ۲۶ اسفند، اولین روز از تعطیلات بهارهٔ مدارس و چند روز مانده به عید نوروز وقتی صبح به‌سمت ایستگاه ترن هوایی می‌رفتم، نمی‌دانستم برای مدتی نامعلوم آخرین روزی خواهد بود که با قطار سر کار می‌روم و شرح اتفاقات نه چندان مهم و خاطرات و افکار پراکندهٔ آن مسیرِ کوتاه تبدیل به آخرین یادداشت مجموعهٔ «ونکوور از ترن هوایی» خواهد شد. 

اگر همه‌چیز طبق روال معمول پیش می‌رفت، آن روز صبح اول وقت باید با چمدان‌های پر از سوغاتی به فرودگاه می‌رفتیم برای سفری چهارهفته‌ای به ایران. سفری که از ماه‌ها قبل برایش برنامه‌ریزی کرده بودیم و چشم به راهش بودیم. اما حالا ساعت حدود هشت صبح بود و به‌سمت ایستگاه ترن‌ هوایی می‌رفتم. «روال معمول»‌ خیلی وقت بود که تغییر کرده بود. راستش، درستش آن است که برای ما ایرانیان مهاجر نه با ظهور ویروس کرونای جدید، که روز هشتم ژانویه ۲۰۲۰ ناگهان خیلی چیزها عوض شد. روزی که در بحبوحهٔ بالا گرفتن خطر جنگ بین ایران و آمریکا، هواپیمای مسافربری پرواز ۷۵۲ تهران به کی‌یف هدف شلیک دو موشک پدافند سپاه پاسداران قرار گرفت و ساقط شد و تمام ۱۷۶ سرنشینش کشته شدند. زمان ناگهان متوقف شده بود. انگار در آن ساعت ۶:۱۹ دقیقهٔ صبح به‌وقت تهران، به همهٔ ما شلیک کرده بودند. تصاویر مسافران، داغ بی‌پایان بر دل بود. کودکان معصوم، زنان و مردان جوان، خانواده‌هایی زیبا از هم پاشیده بودند. درون من هم چیزی تغییر کرده بود. بی‌قراری و اضطراب برگشته بود و نوشتن ناممکن شده بود. خواندن هر چیزی غیرمرتبط با آن جنایت ناممکن شده بود. به‌نظر می‌رسید دیگر حرفی برای گفتن باقی نمانده. ابتدا تنها اندوه بود، اما بعد با حجم دروغ و دغل‌بازی مسببان تراژدی، عصبانیت به آن اضافه شده بود. حالا دیگر نوشتن در مورد بهترین فیلم‌های دهه به‌مناسبت پایان دههٔ ۲۰۱۰، یادداشتی که چند وقتی بود مشغول کار کردن روی آن بودم، کاملاً‌ بی‌ربط و بی‌معنا به‌نظر می‌رسید. نوشتن از هر چیز دیگری کاملاً بی‌معنا بود و نوشتن در باب آن هواپیما هم کار من نبود. اما یک تصمیم هنوز در جای خود باقی بود؛ با آنکه شرکت لوفت‌هانزا پروازمان به ایران را لغو کرده بود، بلیت را عوض کردیم تا با هواپیمایی ترکیش به ایران برویم. انگار لغو سفر تن دادن به سرنوشت محتوم بود و ما در حال تلاش برای دهن‌کجی به آن بودیم. اواخر فوریه بود که با اوج‌گیری شیوع کرونا در ایران و لغو شدن تمام پروازها، عملاً رفتن غیرممکن شد. پرواز را کنسل کردیم و چمدان سوغاتی‌ها را همان‌طور که بسته بودیم در انبار گذاشتیم و منتظر شدیم که کِی بیماری به کانادا خواهد رسید.

دوشنبه ۱۶ مارس، بیماری حالا اینجا هم بود. یکی دو روز بود که اولین موردهای شیوع بیماری در جامعه که نمی‌شد رد آن‌ها را تا فرد ناقلِ مسافر ردگیری کرد، مشاهده و ثبت شده بود. زمزمه‌هایی بود که قرار است همه برای مدتی به خانه بروند. رستوران‌ها ‌و بارها و… تعطیل شوند و حتی کمپ‌های تعطیلات بهارهٔ بچه‌ها تعطیل شده بود. به‌نظر می‌رسید خیلی چیزها قرار است تا مدت نامعلومی تغییر کند.

از پله‌های ایستگاه بالا می‌رفتم و به آلبوم «سگ‌های باران‌خورده» تام ویتس گوش می‌کردم. تصمیم داشتم به سراغ داوطلبان فرقهٔ مذهبی شاهدان یهوه که در گرما و سرما، برف و باران، همیشه کنار استندشان بیرون ایستگاه بودند، بروم. آن‌ها که عموماً مردان و زنان میانسال خوش‌پوش سفیدپوست‌اند، همیشه به رهگذران لبخند می‌زنند و روی استندشان کتاب‌هایی دارند که مجانی به مخاطبان می‌دهند. هر روز روی استندشان جمله‌ای برای ترغیب رهگذران به شروع مکالمه با خود دارند که معمولاً سؤالی است، مثلاً «آیا این دنیا اتفاقی به‌وجود آمده است؟ انجیل در این‌باره چه می‌گوید.» دوست داشتم بروم از آن‌ها بپرسم انجیلشان برای غلبه بر ترس و اضطراب در دوران همه‌گیری ویروس کرونا چه راهکاری دارد؟ اما برای اولین بار در چند ماه اخیر دیدم هیچ‌ داوطلبی در ایستگاه نیست!

سگ باران‌خورده، سگی است که زیر باران مانده و باران مشامش را مختل کرده و راه خانه را گم کرده است. در خیلی از ترانه‌های ویتس موضوع بازگشت به خانه یکی از تم‌های اصلی است. جایی گفته برای آنکه جایی را که در آن زندگی کرده‌ای بهتر بشناسی، باید چندین سال از آن دور باشی. آهنگ «سگ‌های باران‌خورده» با نوای آشنا و دل‌انگیز آکاردئون آغاز می‌شود. نوایی که برای من یاد‌آور روزهای کافه‌نشینی در تهران است. یاد‌آور آقا جلال، آکاردئون‌نوازی که حداقل هفته‌ای چند بار سروکله‌اش اطراف کافه‌های مرکز خرید گاندی که پاتوق ما بود، پیدا می‌شد. آقا جلال با آن صورت تراشیده و عینک و لباس‌های مرتب و موهای جوگندمی خیلی بیشتر از یک نوازندهٔ دوره‌گرد بود. معلوم بود سواد موسیقی دارد و می‌داند چطور در مشتری‌ها حس احترام را بربیانگیزد. مهتابِ ویگن و «آسمانِ چشم او» آرتوش آهنگ‌های محبوبش بودند. این دو آهنگ را بیشتر با صدای آقا جلال به یاد می‌آورم تا صدای خوانندگان اصلی‌شان. 

شخصیت‌های ترانهٔ ویتس هم مثل سگ‌های باران‌خورده در درگاهی خانه‌ها جمع می‌شوند تا خود را از باران حفظ کنند. این عبارت کنایه‌ای از بی‌خانمان‌ها نیز است. درست مثل یکی از آن‌ها که وقتی به بالای پله‌ها روی سکوی سوار شدن به قطار رسیدم، از دیدنش غافلگیر شدم. لباس‌هایش پاره، کفش‌هایش کثیف و صورت و لب‌هایش از ماندن طولانی در سرما ترک‌های عمیق خورده بود. ناخودآگاه از او فاصله گرفتم. خوشبختانه یا بدبختانه اصلاً نسبت به اطرافش هوشیار نبود که عکس‌العمل من را ببیند. در خودش بود. اما وقتی رفت من به شدت احساس بدبختی کردم. حسی که این‌جور مواقع همیشه به سراغم می‌آید. چرا نمی‌توانم این ترس بی‌دلیل را کنترل کنم. ایدئال این بود که حتی ازش می‌خواستم برویم و برایش قهوه‌ای بخرم. اولین بار نیست در مواجهه با آن‌ها همین اتفاق برایم می‌افتد. خیلی به ریشه‌های آن فکر کرده‌ام. فکر کنم این اضطراب من در مواجهه با بی‌خانمان‌ها به تجربیات دوران کودکی برمی‌گردد. شاید به یک خاطرهٔ خاص که هنوز واضح آن را به‌تمامی به یاد می‌آورم. درست به‌خاطر دارم که روز جمعه‌ای بود. فکر نمی‌کنم بیشتر از ده سال داشتم. از میدان بهارستان به‌سمت چهارراه مخبرالدوله می‌رفتیم. روزی بهاری بود. یکی از معدود روزهایی بود که داشتیم به رستوران می‌رفتیم. چلوکبابی جوان نبش خیابان باغ سپهسالار؛ یکی از رستوران‌های مورد علاقهٔ پدرم که نزدیک محل کار دوران مجردی‌اش بود. روزهایی که بعد از کار به ساختمان پلاسکو می‌رفت و در محوطه و کنار حوض‌های فواره‌ای آن وقت می‌گذراند یا برای دیدن فیلمی آمریکایی به سینما ادئون در خیابان سعدی می‌رفت. حالا سینما ادئون تبدیل به انبار شده و داستان ساختمان پلاسکو را هم که همه می‌دانند. آن روز بهاری من کمی از خانواده عقب افتاده بودم و دلیل آن چیزی نبود جز انتشارات علمی با کتاب‌های رنگارنگ پشت ویترینش و ساختمان علمی. ساختمان علمی یکی از آن ساختمان‌های قدیمی و نمادین محلهٔ شاه‌آباد بود. معروف بود که بلندترین ساختمان تهران در دههٔ بیست بوده است. ویژگی معماری‌اش سازهٔ فلزی‌ای شبیه برج ایفل بود که روی بام ساختمان، روی سازهٔ مدور بتنی عجیبی قرار گرفته بود. سازهٔ استوانه‌ای در تمام سطح خارجی‌اش پنجره‌هایی قدی داشت و من یکی از رؤیاهای کودکی‌ام آن بود که روزی بالای ساختمان علمی بروم و ببینم از پنجره‌های قدی‌اش خانه‌مان پیداست یا نه! حوالی ساختمان علمی بود که آن مردِ ژنده‌پوش، بی‌هوا و قبل از آنکه من ببینمش و عکس‌العملی نشان دهم به سویم یورش آورد. ماشین اسباب‌بازی‌ کوچکی در دست داشت که آن را محکم به چشم چپ من کوبید، طوری که من نقش زمین شدم. بعد روبه‌روی من ایستاد و داد ‌زد: «خوب شد؟ حالا خوب شد؟» طوری این‌ها را می‌گفت که انگار من او را می‌شناسم و در حق او کاری کرده‌ام که او حالا دارد انتقام می‌گیرد. اما من او را هرگز ندیده بودم. به‌شدت ترسیده بودم و خانواده خیلی جلوتر بودند و متوجه این اتفاق نشده بودند. بلند شدم و شروع کردم به داد زدن سرش و او را چندین بار دیوانه خطاب کردم. به‌محض آنکه دیوانه خطابش کردم چهره‌اش از خشم به ترس تغییر کرد و پا به فرار گذاشت. من هم به‌سوی خانواده شروع به دویدن کردم. دور چشم‌ چپم تا مدت‌ها کبود بود. چقدر من قربانی بودم، چقدر او قربانی بود؟

قطار به نسبت روز دوشنبه خیلی خلوت بود. همه با فاصله از هم ایستاده یا نشسته‌ بودند. در تمام مدت با وسواس سعی می‌کردم به جایی دست نزنم. مشغول برداشتن یادداشت از برخوردم با آن مرد بی‌خانمان شدم. اما حواسم بود که منظرهٔ محبوبم را از

 دست ندهم وقتی قطار از روبه‌روی دریاچهٔ برنابی رد می‌شود؛ جایی که نهر «استیل» ساکن و آرام به‌سوی دریاچه روان است. روی تمام بوته‌ها و درختچه‌های اطراف نهر را ملحفه‌ای از شبنم یخ‌بستهٔ سفید پوشانده بود و از نهر که دمای آب روانش بیشتر از محیط اطراف بود، بخار بلند می‌شد. در روز آفتابی آخر زمستان از پشت شیشه‌های قطار، تصویر زیبا و مسحورکننده‌ای بود. قبل از آنکه به ایستگاه مقصد برسم برای چندمین بار آهنگ سگ‌های باران‌خورده را از ابتدا گوش کردم. راوی از شبی می‌گفت که با بی‌خانمان‌ها، در درگاه برج ساعتی مخروبه گذرانده‌. به یاد می‌آورد که در آن شب که برای رؤیاپردازی شبی کامل بود، چطور تا صبح رام نوشیدند و رقصیدند و شب را بلعیدند و بیرونِ قطاری ازکارافتاده با زنی که موهایش به سیاهی غُراب بود، رقصیده بود و زن هنگام رقص به نجوا در گوشش گفته بود که او دیگر هرگز به خانه‌اش باز نخواهد گشت. 

۲۵ آوریل ۲۰۲۰ – ۷ اردیبهشت ۱۳۹۹

نوشته ونکوور از داخل ترن هوایی (۲۰) – سگ‌ باران‌خورده اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پاییز دوباره به تمامی اینجاست. با بوم‌رنگی از رنگ‌های گرم پاییزی و البته روزهای بارانیِ انگار بی‌انتها. حتماً برگ‌های گوه‌ای درختان کاتن‌وود (صنوبر) در پارک استراتکونا (اگر دوست دارید بیشتر در مورد این پارک بدانید، نگاهی به این یادداشت قدیمی بیاندازید) طلایی شده‌اند و کمی بعدتر زمین و محوطهٔ چمن را پوشانده‌اند. اما، ما دیگر آنجا نیستیم که شاهد طنازی آن‌ها باشیم. از سپتامبر به محل جدیدی در برنابی و نزدیک دریاچهٔ برنابی نقل‌ مکان کرده‌ایم. در دفتر جدید دیگر خبری از پنجره‌های وسیع رو به محوطه‌ای باز و وسیع نیست. حالا به‌جای سگ‌ها، دوچرخه‌سوارانی که مسیر سنترال ولی گرین‌وی (Central Valley Greenway) را رکاب می‌زنند، از پشت پنجره دید می‌زنم و قطارهای باری و مسافری را که از راه‌آهن روبه‌روی دفتر می‌گذرند، و هر چند روز یک‌بار شاهد لاشهٔ حیوانی هستم که در حال عبور از جاده و بیرون آمدن از محوطهٔ پارک جنگلی اطراف دریاچه، تصادف کرده و گوشه‌ای افتاده است. حداقل ماهی یک لاشه. ماه اول یک راسو تقریباً با آسفالت یکی شده بود. بوی تعفن تا چند هفته آن محوطه را گرفته بود و من که مجبور بودم هر روز آن مسیر را پیاده طی کنم، شاهد انتقالش به کنار جاده و اضمحلال تدریجی لاشه‌اش بودم تا جایی که جز موهای درازش چیزی زیر باران شدید پاییزی باقی نماند، اما آن بو کم‌وبیش کماکان آنجا بود، یا من بیش از اندازه حساس شده‌ بودم. چندی بعد در همان نقطه، جنازهٔ یک راکون بالغ افتاده بود. این‌بار تقریباً سالم بود و گوشهٔ جاده افتاده بود. بعدازظهر از لاشه خبری نبود. با تعجب از یکی از همکارانم پرسیدم که چطور آن راسو یک ماهی روی زمین بود تا کاملاً پوسید و این یکی را در چنین بارانی آمده‌اند و برده‌اند. فکر کرده بودم کار شهرداری یا جایی شبیه آن باید باشد. همکارم با خنده گفت که در این ناحیه از شهر که پیاده‌روی درست‌وحسابی هم ندارد،‌ شهرداری کجا بود؟ گفت راکون را حتماً یکی برای پوستش برداشته است. از فکر آنکه کسی لاشهٔ راکونی را کنار خیابان پیدا کند و بعد با خوشحالی از خوش‌شانس بودنش، آن را برداشته باشد تا ببرد و پوستش را بکند و با آن چیزی درست کند، مورمورم شد. اما بعد که کمی از احساسات سانتی‌مال خود فاصله گرفتم، فکر کردم اتفاقاً این می‌تواند دقیقاً همان رویه‌ای باشد که اقوام اولیهٔ کانادا نسبت به طبیعت داشته‌اند؛ استفاده از آن در عین احترام و تلاش برای کمترین میزانِ صدمه زدن به آن. به‌هر حال استفاده از لاشهٔ یک راکون مرده و کندن پوستش و استفاده کردن از آن اگر چه ممکن است خشن به نظر برسد، گزینهٔ منطقی‌تری از آن است که بگذاریم لاشهٔ مذکور برای خودش گوشه‌ای بگندد.

پاییز با روزهای بارانی فراوانش به تمامی این‌جاست و نمی‌توانیم گله‌ای داشته باشیم، تابستانی که گذشت تابستانی طولانی و زیبا بود. وقتی اواسط ماه آوریل روزهای آفتابی و دمای هوای بالای ده درجه یک ماهی زودتر سروکله‌اش پیدا شد، اولین چیزی که به ذهنم رسید، این بود که به‌نظر می‌رسد فصل آتش‌سوزی‌های تابستانی کرانهٔ غربی امسال طولانی‌تر باشد. این گمانه وقتی شدیدتر شد که در ماه ژوئن شاهد چیزی بودیم که قدیمی‌ها می‌گفتند تا به آن‌موقع شاهدش نبوده‌اند؛ از پشت پنجره‌ها در روز آفتابیِ بهاری، در پارک استراتکونا انگار برف می‌بارید. بعد از مدتی محوطهٔ چمن روبروی ساختمان شرکت و پیاده‌رو پوشیده شد از گلوله‌های سفید پنبه‌مانند کرکی و پرزدار ‌و تا چند صد متر آن‌طرف‌تر هم که می‌رفتی، باد این کرک‌های ابروار سبک و سمج را که پنبه‌های تولیدی درختان کاتن‌وود پارک استراتکونا بودند، با خودش آورده بود. این پنبه‌ها به‌صورت رشته‌ای در توده‌های وسیع از درختان پارک هم آویخته‌ بودند. همیشه در این فصل، این درختان این رشته‌ها را تولید و پخش می‌کنند و اصلاً به‌همین دلیل آن‌ها را کاتن‌وود نامیده‌اند، اما وسعت آن‌ها امسال با سال‌های قبل قابل مقایسه نبود و دلیل آن، چیزی نبود جز خشکی و بی‌بارانی غیرمعمول ماه‌های مه و ژوئن در ونکوور.

این پیش‌بینی تنها به این دلیل نبود که من کمی تا قسمتی آدم بدبینی هستم، بلکه بیشتر به الگویی متکی بود که چند سال است دارد تکرار می‌شود. آن‌طور که اشلی جلی‌مور (Ashlee Jollymore)، هیدرولوژیستِ مرکز پیش‌بینی رودخانه‌ها، می‌گوید زمستان ۲۰۱۹ خیلی آهسته‌ شروع شد و تنها شش هفته طول کشید و آب شدن برف‌ها هم در بهار دو هفته زودتر از معمولِ کرانهٔ اقیانوس شروع شد. این موضوع در کنار آوریلی که خشک‌تر از معمول بود و ما‌ه مه و ژوئن شدیداً خشکی را به‌همراه داشت، همهٔ پیش‌بینی‌ها را به این سمت می‌برد که فصل آتش‌سوزی‌های تابستانی سختی در راه خواهد بود، اما ناگهان در ژوئیه اتفاق نامعمولی افتاد و مثل فیلم‌های هالیوودی که معجزه‌ای در آخرین لحظه اتفاق می‌افتد، در این ماه حسابی باران بارید. در اسکوامیش با ۸۰ میلی‌متر باران چیزی حدود سی‌وپنج درصد بیشتر باران بارید و این فقط مخصوص اسکوامیش نبود، بلکه در تمام استان‌ها اتفاق افتاد^۱. علاوه بر آن، توده‌های هوای سرد و خشک در لایه‌های بالایی جو که معمولاً باعث رعدوبرق‌های تابستانی می‌شوند و این رعدوبرق‌ها به همراه بادهای شدیدِ خشکی که می‌وزند، دلیل اصلی آتش‌سوزی جنگل‌ها هستند، امسال بسیار کمتر اتفاق افتاد و هر بار این تودهٔ هوای سرد با باران همراه بود.

تکیه بر پیش‌بینی‌ناپذیری و تغییرات مداوم رویه‌های آب‌وهوایی، یکی از ترفندهایی است که معمولاً منکران گرمایش زمین از آن سود می‌برند. واقعیت آن است که معجزه‌ای که تابستان گذشته در کنارهٔ غربی روی داد، برای جنگل‌های آمازون پیش نیامد و احتمال آنکه سال آینده هم دوباره اتفاق بیافتد، کم است. نائومی اورسکس (Naomi Oreskes)، تاریخ‌شناس علم از دانشگاه هاروارد، در سخنرانی بسیار جذابی که سال گذشته در دانشگاه بریتیش کلمبیا (UBC) انجام داد و در آن به ریشه‌های تاریخی انکار گرمایش زمین پرداخت، اشاره می‌کند که یکی از ترفندها اشاره به عدم قطعیت داده‌های علمی است^۲. همان‌طور که در دهه‌های شصت و هفتاد شرکت‌های تولیدکنندهٔ سیگار برای دررفتن از زیر بار اتهامات و دادخواست‌های مصرف‌کننده‌هایی که به سرطان مبتلا شده بودند، به آن دست می‌آویختند که هیچ‌کس به‌طور قطع و یقین نمی‌داند دلیل اصلی سرطان چیست، حالا هم منکران گرمایش زمین در برابر کسانی‌که مدافع مداخلهٔ دولت برای کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی هستند، از همین ترفند استفاده می‌کنند؛ هیچ‌کس به‌‌طور قطع و یقین نمی‌داند دلیل این تغییرات آب‌وهوایی چیست. اما واقعیت آن است که با شواهدی بسیار کمتر از آنچه اکنون در مورد دلایل گرمایش زمین داریم، مصرف سیگار در اماکن عمومی ممنوع شد و تولیدکنندگان مجبور به چسباندن برچسب هشداردهنده روی پاکت سیگارها شدند.

با معلوم شدن نتایج انتخابات فدرال کانادا، معلوم شد که نه فقط دولت‌ها بلکه بخش بسیار بزرگی از مردم هم در نادیده‌گرفتن این تغییرات با منکران سهیم‌اند. برای دولت‌ها و شرکت‌های چندملیتی بزرگ هزینه‌های تغییرات لازم برای جلوگیری از فاجعهٔ زیست‌محیطی چنان است که حاضر نیستند به‌راحتی زیر بارش بروند و برای مردم عادی، ترس‌ها و اضطراب‌های ترک عادت‌ها و تغییر سبک زندگی است.

وقتی قرار شد از محل قدیم شرکت در ونکوور شرقی و از روبروی پارک استراتکونا به محل جدید نقل‌ مکان کنیم، من دچار اضطراب و ناراحتی شدم – من از نوع آدم‌هایی هستم که خیلی سخت با تغییرات کنار می‌آیم و این خودش طنز روزگار است برای کسی که در نیمهٔ دوم دههٔ چهارم زندگی مهاجرت کرده است! – تازه به این محل جدید عادت کرده بودم و پارک و محله را دوست داشتم. دقایقی که بعضی روزها وقت ناهار در پارک قدم می‌زدم و یا برای خوردن چیزی سبک به یکی از کافه‌های کوچک محلی می‌رفتم، اوقات خوب روز بودند که از دست می‌رفتند. در برنابی از آن کافه‌های کوچک محلی که چند میز و صندلی بیرون از مغازه گذاشته‌اند و اسنک‌ها و ساندویچ‌ها و شیرینی‌های خانگی درست می‌کنند و مشتری‌های ثابت محلی دارند که با صاحبان مغازه دوست شده‌اند و کلی با هم موقع خرید شوخی می‌کنند، خبری نیست. کمی طول کشید تا به جای جدید عادت کنم. از عادت‌هایمان به سختی می‌توانیم دست برداریم. آن‌ها ما را اسیر خود کرده‌اند. برای حرکت به‌سمت اقتصاد و جامعه‌ای که در آن سوخت‌های فسیلی نقش کمتری داشته باشند، از لحاظ علمی و تکنولوژی کمبودی وجود ندارد. آنچه کمبود است، آدم‌هایی‌اند که حاضر باشند دست از عادات چندین دهه زندگی دوران مدرن و پسامدرن بردارند و سبک زندگی جدیدی را در پیش گیرند. آن‌هایی که حاضر باشند مهارت‌های جدیدی را برای انجام کارهایی جدید مرتبط با وسایل و امکاناتی جدید فرابگیرند. شغل‌های همیشگی‌شان را رها کنند و مهارت‌های جدید را برای مشاغل جدید بیاموزند. سرمایه‌گذارانی که حاضر باشند برای یادگیری این مهارت‌ها و تولید انبوه و جایگزینی تکنولوژی‌های جدید ریسک سرمایه‌گذاری را بپذیرند.

به‌زودی زمانی خواهد رسید که ما مجبور خواهیم شد برای بقای خود و نسل‌های بعدی‌مان دست به تغییرات جدی در سبک زندگی‌مان بزنیم. تمامی شواهد علمی این را تأیید می‌کنند. آن‌ها که آگاهانه وارد این مرحله شوند و تغییرات را در خود زودتر شروع کنند، دوران گذار آسوده‌تری خواهند داشت.

روز آخر در محل قدیم شرکت، بیشتر از معمول در پارک وقت گذراندم و بیشتر از معمول روی صندلی بیرون کافه نشستم و محله را خوب تماشا کردم. سوخت‌های فسیلی نقش بسیار مهمی در رفاه و پیشرفت ما داشته‌اند. شاید وقت آن رسیده باشد که به پاس تمام خدماتشان به بشریت از آن‌ها تشکر و بازنشستگی‌شان را اعلام کنیم.

^۱منبع کلیهٔ اطلاعات هواشناسی و بارش مربوط به تابستان گذشته، مقالهٔ جامع جنیفر تانچر (Jennifer Thuncher) در The Squamish Chief است.

^۲نسخهٔ تقریباً کاملی از این سخنرانی را می‌توانید اینجا گوش کنید.

نوشته ونکوور از داخل ترن هوایی (۱۹) – تغییرات در راه‌اند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امسال نیمکرهٔ شمالی رکورد دمای جدید و ترسناکی را به خود دید، و گرم‌ترین تابستان را از سال ۱۸۸۰ تاکنون، تجربه کرد. طبق گزارش سازمان جهانی IPCCC، اگر ما نتوانیم در عرض یازده سال آینده، تولید جهانی گازهای گلخانه‌ای را به نصف برسانیم، با خطر بی‌ثبات کردن بنیان تمدن بشر مواجه خواهیم بود. طبق گزارش تازه‌‌منتشر‌شده‌ای از طرف دولت کانادا، در حال حاضر سرعت گرمایش کانادا دو برابر باقی دنیاست و سازمان ملل پیش‌بینی کرده است که ممکن است حدود یک‌میلیون گونه در اثر تغییرات اقلیمی و دیگر فعالیت‌های انسانی‌ منقرض شوند.

با افزایش بی‌سابقهٔ میانگین دما و عواقب جدی و در حال رشدی که اکنون شاهد برخی از آن‌ها هستیم، انتخابات امسال شاید آخرین فرصت برای رأی‌دهندگان در کانادا باشد تا پیش از اینکه کار از کار بگذرد، سیاستمداران را به اولویت دادن به کاهش شدید گازهای گلخانه‌ای و اقدام جدی برای کنترل تغییرات اقلیمی، ملزم کنند.

اهمیت و اضطرار الزام به اقدام برای کاهش گازهای گلخانه‌ای، خود را در پیش‌درآمد انتخابات در آمریکا و کانادا نشان می‌دهد. اوایل سپتامبر امسال، شبکهٔ سی‌ان‌ان در اقدامی بی‌سابقه، جلسهٔ پرسش و پاسخی در زمینهٔ بحران تغییرات اقلیمی به‌مدت هفت ساعت برای نامزدهای حزب دموکرات آمریکا برگزار کرد. در انتخابات سال ۲۰۱۵ کانادا، اقتصاد مهم‌ترین موضوع برای رأی‌دهندگان بود، در حالی‌‌که در ژوئیهٔ امسال، رأی‌دهندگان در پاسخ به نظرسنجی‌ای که توسط Forum Research برگزار شده بود، محیط زیست را به‌عنوان مهم‌ترین موضوع انتخاب کردند. طبق نظرسنجی Abacus Data که آن هم در ژوئیه برگزار شد، ۴۲ درصد کانادایی‌ها تغییرات اقلیمی را یک وضعیت اضطراری ملی‌ تلقی‌ می‌کنند. 

تحت پیمان تغییرات اقلیمی پاریس، تک‌تک کشورهای امضاکنندهٔ این پیمان تقبل کرده‌اند که تولید گازهای گلخانه‌ای‌شان را در حدی کاهش دهند تا از افزایش دمای متوسط کرهٔ زمین به بیش از ۱٫۵ درجهٔ سانتیگراد نسبت به دمای پیش از انقلاب صنعتی، جلوگیری کنند. در سال ۲۰۱۶، دمای کرهٔ زمین به افزایش ۱ درجه رسیده بود و انتظار می‌رود که در فقدان عملکرد جدی تا سال ۲۰۴۰ به ۱٫۵ درجه برسد. طبق گزارش IPCCC، کشورها برای عملکرد به پیمان پاریس، باید تا سال ۲۰۳۰، ۴۵ درصد گازهای گلخانه‌ای‌شان را کاهش دهند و تا سال ۲۰۵۰، به صفر برسانند. تحت پیمان پاریس، کانادا به کاهش ۳۰ درصدی تولید گازهای گلخانه‌ای نسبت به سال ۲۰۰۵ تعهد کرده است.

در این بخش سیاست‌های اعلام‌شده توسط احزاب فدرال کانادا در زمینهٔ گازهای گلخانه‌ای را برای انتخابات ۲۱ اکتبر، مرور می‌کنیم. تمرکز این مقاله فقط روی چهار حزب اصلی فدرال شامل لیبرال، محافظه‌کار، دموکرات نوین (ان‌دی‌پی)، و سبز است و سیاست‌های آن‌ها تنها در زمینهٔ گازهای گلخانه‌ای و انرژی مد نظر بوده است. کاهش گازهای گلخانه‌ای نمی‌تواند مستقل از توسعهٔ سوخت‌های فسیلی مطرح شود، چرا که سوخت‌های فسیلی عامل اصلی انسانی تغییرات اقلیمی‌اند. بنابراین سیاست‌های احزاب در زمینهٔ ترویج استخراج سوخت‌های فسیلی نیز بررسی شده است. 

حزب لیبرال 

• ادامهٔ سیاست قیمت‌گذاری بر گازهای گلخانه‌ای (مالیات بر کربن) در سطح کل اقتصاد کشور. در حال حاضر، میزان این مالیات ۲۰ دلار به‌ازای هر تن معادل دی‌اکسید کربن (CO2e) است و این نرخ در سال ۲۰۲۲ به ۵۰ دلار افزایش خواهد یافت
• تعهد به اهدافِ از لحاظ قانونی‌ الزام‌آور، برای رساندن کانادا به انتشار گازهای گلخانه‌ای خالص صفر (Net Zero) تا سال ۲۰۵۰
• حذف تولید انرژی از زغال سنگ تا ۲۰۳۰ و حذف سوبسید‌ سوخت‌های فسیلی تا سال ۲۰۲۵
• سرمایه‌گذاری در کاهش مصرف انرژی ساختمان‌های موجود و جدید، و سوبسید برای وسایل نقلیهٔ پاک
• کاشتن ۲ میلیارد درخت
• ادامهٔ پروژهٔ توسعهٔ خط لولهٔ نفتی ترانس مانتین

حزب محافظه‌کار

• حذف مالیات بر کربن فدرال و آزاد گذاشتن استان‌ها برای انتخاب یا رد این مالیات
• تعیین استاندارد برای تولیدکنندگان عمده که بیش از ۴۰ هزار تن در سال گازهای گلخانه‌ای ایجاد می‌کنند و ملزم‌سازی آن‌ها به سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعهٔ فناوری‌های سبز
• منافع مالیاتی برای تشویق فناوری‌های سبز و همچنین برای کاهش مصرف انرژی خانه‌ها 
• برداشتن موانع برای پیشرفت پروژهٔ نفت و گاز و آزادسازی دوبارهٔ عبور تانکرهای نفتی از آب‌های شمال

حزب دموکرات نوین (ان‌دی‌پی)

• تعهد کاهش گازهای گلخانه‌ای به میزان ۳۸ درصد به‌نسبت سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۳۰
• ادامهٔ سیاست قیمت‌گذاری بر گازهای گلخانه‌ای (مالیات بر کربن) به‌همراه افزایش مسئولیت تولیدکنندگان عمدهٔ گازهای گلخانه‌ای 
• سرمایه‌گذاری در کاهش مصرف انرژی ساختمان‌های موجود با تعمیرات و بازسازی، افزایش سوبسید برای وسایل نقلیهٔ پاک، ایجاد یک بانک اقلیمی برای سرمایه‌گذاری در انرژی‌های پایدار و فناوری‌های سبز و ایجاد ۳۰۰٬۰۰۰ شغل در انرژی و فناوری‌های پاک
• برنامه‌ریزی برای رساندن سرتاسر کانادا به الکتریسیتهٔ صفر خالص تا سال ۲۰۳۰ و به الکتریسیتهٔ پاک تا سال ۲۰۵۰
• متوقف‌سازی پروژهٔ توسعهٔ خط لولهٔ نفتی ترانس مانتین

حزب سبز

• کاهش گازهای گلخانه‌ای به‌میزان ۶۰ درصد به‌نسبت سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۳۰، که دو برابر تعهد کانادا در پیمان پاریس است
• تعهد به اینکه تمامی ساختمان‌های کانادا به انتشار گازهای گلخانه‌ای صفر خالص برسند
• اعلام اضطرار اقلیمی و مواجه شدن با تغییرات اقلیمی با ایجاد یک «هیئت دولت بقا» که ترکیبش از اعضای تمامی احزاب خواهد بود 
• متوقف‌سازی واردات نفت از خارج، و همچنین توقف تمامی پروژه‌های جدید توسعهٔ سوخت‌های فسیلی. متوقف‌سازی فناوری شکست هیدرولیکی (Fracking)

هر چهار حزب اعلام کرده‌اند که (حداقل) به اهداف کانادا تحت پیمان پاریس پایبند‌ند. میزان تولید گازهای گلخانه‌ای کانادا اکنون ۷۱۶ مگاتن دی‌اکسیدکربن است. برای پایبندی به پیمان پاریس، باید تا سال ۲۰۳۰ این عدد به ۵۱۱ مگا تن برسد. اما سیاست‌های پیشنهادی برخی‌ احزاب عملاً برای رسیدن به این کاهش، کافی نخواهد بود. مقاله‌ای در سی‌بی‌سی، میزان کاهش گازهای گلخانه‌ای توسط سیاست‌های هر چهار حزب را تخمین زده، که در نمودار زیر خلاصه شده است^۲.

قابل ذکر است که در محاسبات، گازهای گلخانه‌ای حاصل از مصرف نفت و گازهایی که استخراج و صادر می‌شوند، به پای کشوری که مصرف در آنجا صورت می‌گیرد، نوشته می‌شود. کانادا هم ۵۰ درصد از سوخت‌های فسیلی‌ای را که استخراج می‌کند، صادر می‌کند که این به حساب کشورهای واردکننده نوشته می‌شود. اما طبیعت این مرزها و محاسبات را نمی‌شناسد و سوخت‌های فسیلی هر جای کرهٔ زمین سوزانده شوند، باعث تغییر اقلیم کل کرهٔ زمین می‌شوند و اثراتش تمامی ساکنان این کرهٔ خاکی را در برمی‌گیرد.

برای کنترل گازهای گلخانه‌ای هیچ اقدام فردی به اندازهٔ تلاش برای انتخاب سیاستمدارانِ نترس که اهداف کاهشی جاه‌طلبانه داشته باشند، تأثیرگذار نیست. برای تأثیرگذاری مؤثر، ما نیاز به نخست‌وزیر و دولتی داریم که به اهمیت موضوع واقف باشند و اولویت برنامه‌هایشان عملکرد بدون تردید در زمینهٔ حذف تأثیر منفی انسان‌ها در تغییرات اقلیمی و اقدام اثربخش برای مهم‌ترین تهدید عمر تاریخ بشریت، باشد. اکنون در دورانی به‌سر می‌بریم که تأثیر انتخابی که می‌کنیم، فراتر از کشورمان و برای کل این سیاره و گونه‌های در حال انقراضش خواهد بود.

^۱مهبد روحانی رانکوهی، کارشناس گازهای گلخانه‌ای و پایه‌گذار شرکت‌هایStrategic Carbon Management Inc.‎ و revivify است. او سابقهٔ کار در کمک‌رسانی در زلزلهٔ بم با UNICEF  را دارد و به‌مدت ۱۰ سال در دانشگاه UBC عضو هیئت علمی الحاقی (Adjunct faculty) بوده است. مهبد دارای فوق‌لیسانس در رشتهٔ فناوری محیط زیست از دانشگاه Greenwich انگلستان است.

^۲منبع: https://www.cbc.ca/news2/interactives/confronting-carbon2

نوشته تغییرات اقلیمی و بازتاب آن در پلتفرم احزاب کانادا برای انتخابات فدرال ۲۰۱۹ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

۸ نوامبر ۲۰۱۷

رکورد دمای سالانهٔ کرهٔ زمین، از سال ۲۰۰۵ تا کنون پنج بار شکسته شده، که سه بار آن متعلق به سه سال گذشته است. تهدیدهایی که غذای ما، منابع آبی ما و سلامت ما را در معرض خطر قرار داده، غیر قابل انکار است.

تغییرات اقلیمی همه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. نشستن و قبول کردنِ وضع موجود، چارهٔ کار نیست. اگر چنان کنیم، در قبال فرزندانمان و آینده‌ای را که از آنِ همه است، قصور کرده‌ایم. اما چگونه راه حل بیابیم؟

برای من، این بدان معناست که به چالش تغییرات اقلیمی به‌عنوان فرصتی بنگریم برای ساختن اقتصادی قوی و پایدار که برای مردم و محیط زیست بهتر کار کند.

برای همین است که دولت ما دارد استان بی‌سی را به یکی از راهبران برنامهٔ تغییرات اقلیمی بدل می‌‌کند، و با دیگر راهبرانِ این مهم در سرتاسر دنیا کار می‌کند تا آلودگی کربنی را کاهش دهد و در عین حال زندگی را برای مردم ارزان‌تر کرده و مشاغل خوبی ایجاد کند.

پیش از کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد COP 23 در بُن، آلمان در هفتهٔ آینده، با فرمانداران ایالات واشنگتن، اُرگان، و کالیفرنیا دیدار کرده و برای اقدام جمعی روی تغییرات اقلیمی تعهد دادیم.

رهبران دولت‌های سواحل غربی با افزایش تلاش در جهت بیشتر کردن تعداد خودروهای الکتریکی در جاده‌ها، کارآمدتر کردن ساختمان‌ها به‌لحاظ انرژی، جلوبردنِ فناوری انرژی‌های تجدیدپذیر برای کمک به تسریع نوآوری، جذب سرمایه، ایجاد مشاغل، و انعطاف‌پذیرتر کردنِ جامعه‌مان برای آینده، در پی ساختنِ اقتصادی پایدارند.

با این هدف، دولت بی‌سی به‌تازگی شورای مشورتی‌ای به‌نام «راه‌حل‌های اقلیمی و رشد پاک» را منصوب کرده است که وظیفه دارد نقشهٔ راه به‌سمت ساخت اقتصادی پایدار و قدرتمند را که همه از آن منتفع شود، و در عین حال تعهدات ما را در رابطه با تغییرات اقلیمی لحاظ نماید، تهیه کند.

ما تعهد داده‌ایم قوانینی مدون کنیم که موجب شود آلاینده‌های کربنی تا سال ۲۰۳۰ مجموعاً ۴۰٪ کاهش یابد و در همین رابطه، مالیات کربن را از تاریخ اول آوریل ۲۰۱۸، هر سال به‌میزان ۵ دلار در هر تُن افزایش خواهیم داد. منابع مالی حاصل از این افزایش به‌سمت چک‌های جدید تخفیف برنامهٔ تغییرات آب‌وهوا به خانواده‌هایی با درآمد کم تا متوسط هدایت خواهد شد، به‌طوری‌که بیشتر خانواده‌های بی‌سی از طریق این چک‌های تخفیف بیش از آنچه برای مالیات جدید کربن خواهند پرداخت، دریافت خواهند کرد.  

برای پایان دادن به سال‌هایی که هزینهٔ برق تصاعدی بالا رفته و زندگی را برای صاحبان خانه و مستأجران در بی‌سی هر چه دشوارتر کرده است، این هفته، دولت ما به وعده‌اش در ثابت نمودنِ نرخ برق عمل کرد. این کار زندگی را برای ساکنان بریتیش کلمبیا آسان‌تر می‌کند، و ما نرخ‌ها را پایین نگه خواهیم داشت، در حالی‌که اطمینان حاصل خواهیم کرد که بی‌سی هایدرو منابع کافی برای تولید الکتریسیتهٔ پاک، بی‌خطر، پایدار و قابل اطمینان را دارد.  

ما همچنین مردم، مناطق و کسب و کارهایی را که از آتش‌سوزی‌های اخیر آسیب دیده‌اند، با دفاع از  منافع بی‌سی در مقابل گسترش خط لولهٔ کیندر مورگان، و با مصالحه با اقوام اولیه و اولویت دادن به آن‌ها در عین حال محافظت از زمین، هوا و آب بی‌سی، حمایت خواهیم کرد.

مبارزه در راه چالش‌های تغییرات آب و هوا و حفاظت از محیط زیست بی‌سی، به‌معنای دست به‌کار شدن برای ایجاد مشاغل خوب و اقتصادی خلاقانه و پایدار است که اول از همه مردم را در نظر بگیرد. این دقیقاً کاری‌ است که ما داریم انجام می‌دهیم.

ما بی‌سی را در مسئلهٔ آب و هوا پیشرو می‌کنیم. چون آیندهٔ مشترک ما به آن وابسته است.

نوشته راهبری تغییرات اقلیمی و اقتصادی قوی و پایدار برای تمام مردم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سه‌شنبهٔ هفتهٔ گذشته، جان هورگان به‌عنوان سی‌وششمین نخست وزیر استان بریتیش کلمبیا قسم خورد و رسماً کار خود را در این مقام آغاز کرد. وی همچنین کابینهٔ ۲۲ نفرهٔ خود را که متشکل از ۱۱ زن و ۱۱ مرد است، معرفی نمود. بسیاری از استخوان‌خردکرده‌های حزب دموکرات نوین بی‌سی، همان‌طور که در برخی پیش‌بینی‌ها آمده بود، در این لیست به‌چشم می‌خورند. در این میان چهرهٔ دو تن شاید بیش از همه برای جامعهٔ ایرانی آشنا باشد؛ سلینا رابینسون و مایک فارن‌وُرث، به‌ترتیب نمایندگان حوزه‌های کوکئیتلم-ملاردویل و پورت کوکئیتلم که در مناظره‌های انتخاباتی‌ای که از طرف کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان برگزار شد، شرکت داشتند. دو تن از کاندیداهایی که به‌راحتی و با فاصلهٔ زیاد رقبای خود را کنار زدند و بار دیگر وارد مجلس شدند.
حدود یک هفته (در زمان تهیهٔ این یادداشت) از انتصاب جان هورگان می‌گذرد، اما در همین زمان اندک وی نشان داده است که عزم جزم دارد قول‌هایی را که در کارزار انتخاباتی داده بود، جامهٔ‌ عمل بپوشاند.
تنها دو روز پس از پوشیدنِ ردای نخست وزیری، هورگان اعلام کرد که پیرو قولی که طی کمپین انتخاباتی داده بود، حقوق بیکاری و ازکارافتادگی به‌میزان ۱۰۰ دلار در ماه افزایش یافت.

درست یک هفته بعد، یعنی سه‌شنبه ۲۵ ژوئیه، هورگان اعلام کرد که او خود را متعهد می‌داند با آتش‌سوزی‌های بی‌سی مبارزه کند و مقابله با این مشکل را الویت دولت قرار دهد، و درست به‌همان میزان احساس تعهد می‌کند که با آتش‌سوزی دیگری که اقتصاد استان را به مخاطره انداخته است، آتش‌سوزی‌ای که نه در بی‌سی بلکه در دی‌سی و توسط طرفداران حمایت از مصنوعات داخلی آمریکا ایجاد شده است، مبارزه کند. و در پیِ اعلام این خبر، او بلافاصله به اتاوا رفت تا در این رابطه با جاستین ترودو ملاقات و گفت‌وگو کند و امروز، چهارشنبه نیز به واشینگتن دی‌سی سفر کرد تا با مقامات دولت آمریکا به بحث و مذاکره بنشیند و تلاش کند تا قربانیان آتش‌سوزی مناطق مرکزی بی‌سی، پس از بازگشت به خانه‌هایشان شاهد ازدست‌رفتنِ شغل‌هایشان در این نبرد تجاری نباشند. سرنوشت صنعت جنگل‌داری بی‌سی و کسب و کار ۶۰٬۰۰۰ نفر شاغل در این صنعت، در گرو نتیجهٔ این مذاکرات است.
و دست آخر، گرچه گفته شده است که خبر توقف پروژهٔ گاز مایع طبیعی (LNG project) در پورت ادوارد، ارتباطی به موضع ان‌دی‌پی در برابر پروژه‌های ال‌ان‌جی ندارد، و تنها به‌دلیل تغییر قیمت‌ها در بازار جهانی‌ست، پیش‌بینی می‌شود در آینده‌ای نه‌چندان دور خبرهای مشابهی در ارتباط با دیگر پروژه‌های ال‌ان‌جی بشنویم چرا که یکی از قوی‌ترین مواضع مشترک دو حزب دموکرات نوین و سبز در بی‌سی، مخالفت صریح با این پروژه‌ها و تلاش در جهت توسعهٔ پایدار است. هرچند با توجه به موضع دولت فدرال و حتی حزب دموکرات نوین در آلبرتا، دولت ائتلافی بی‌سی در این راه با چالشی بزرگ مواجه است.
هفته‌ها و ماه‌های آینده قطعاً چهرهٔ روشن‌تری از میزان قدرت و صداقت دولت ائتلافی نشان خواهد داد.

نوشته یادداشت سردبیر ـ مبارزه برای نجات جنگل‌های استان در دو جبههٔ بی‌سی و دی‌سی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بالاخره پس از ۵۰ روز از تاریخ برگزاری انتخابات استانی بی‌سی، دولت کریستی کلارک که با تمامی ترفندهای ممکن هیچ امکانی را در آزمودن بخت خود برای ادامهٔ ۱۶ سال تکیه بر مسند قدرت، نمی‌خواست از دست بدهد، روز ۲۹ ماه ژوئن با عدمِ رأی اعتماد مجلس، سقوط کرد. مذاکرات پشت پرده با نایب فرماندار، از حامیان کلارک طیِ صدارت وی، نیز پاسخگو نبود و جودیث گیچان با ناامید کردن او، از جان هورگان خواست تا دولت استانی را تشکیل بدهد.

هفتهٔ دیگر، در روز سه‌شنبه ۱۷ ژوئیه جان هورگان در ویکتوریا قسم خواهد خورد و کلمهٔ منتخب از عنوان «نخست وزیر استانی منتخب» حذف خواهد شد. طبعاً حرف و حدیث‌های زیادی بر سرِ پایداری دولت ائتلافی وجود دارد که مسلماً تنها زمان می‌تواند درستی و نادرستی هر یک را ثابت کند، هر چند بسیاری از آنان که به دنبال تغییر بودند، شیمیِ رابطه میان هورگان و ویوِر را مثبت ارزیابی می‌کنند و معتقدند دولت اقلیت جدید به این زودی‌ها فرو نخواهد ریخت.

****************

تنها یک ماه و نیم از کناره‌گیری دانلد ترامپ از توافق پاریس گذشته و او این هفته نیز راهی پاریس است تا با امانوئل مکرون، پرسروصداترین رهبر اروپا در قبال موضوع تغییرات اقلیمی، ملاقات رو در رو داشته باشد. قرارست این ملاقات دربارهٔ سوریه و مبارزه با تروریسم باشد، اما ترامپ علاقه‌مندست تسمه‌های موضعش در برابر توافق پاریس را هم در این دیدار محکم کند. به نظر نمی‌رسد ترامپ قدمی قصد عقب‌نشینی داشته باشد چرا که دستور کار سیاست خارجی او بر اساس شعار «اول آمریکا» است و ظاهراً به سقلمه‌های مکرون با شعار Make Our Planet Great Again در توئیتر نیز وقعی نمی‌نهد. هفتهٔ گذشته، در همان حال که ترامپ بار دیگر در نشست جی ۲۰، بر مخالفت خود با توافق‌نامهٔ پاریس پافشاری می‌کرد، حدود ۲۰۰ منطقهٔ جنگلی بریتیش کلمبیا در آتش می‌سوخت و همچنان می‌سوزد. بر اثر آتشی که دامن نواحی خشک و داغ این استان را گرفته است، بیش از ۱۴٬۰۰۰ نفر خانه‌هایشان را تخلیه کرده‌اند، پیش‌بینی هوا نیز برای روزهای آتی اصلاً امیدوارکننده نیست و طبق گفتهٔ معاون وزیر مدیریت امور اضطراری بی‌سی، متأسفانه پیش‌بینی می‌شود اوضاع رو به بدترشدن باشد و طی چندین هفتهٔ آینده، چالش عظیم زیست محیطی و ایمنی مردم، همچنان به‌عنوان اولویتی برجسته در رأس امور آن وزارتخانه و دولت باقی بماند. بیایید امیدوار باشیم روزی شعار رهبرانی مانند مکرون جامهٔ عمل بپوشد؛ بیایید سیاره‌مان را دوباره [به جایی] عالی بدل کنیم!

نوشته یادداشت سردبیر – تنور داغ سیاست و آب‌وهوا در بی‌سی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌گزارش رسانه‌ٔ همیاری به‌نقل از دیلی‌هایو، تازه‌ترین به‌روزرسانی گزارش دستیابی به اهداف برنامهٔ اجرایی سبزترین شهر جهان توسط شهرداری ونکوور، نشانگر آن است که این شهر توانسته است پیش از موعد مقرر به چندین هدف در زمینهٔ گازهای گلخانه‌ای و استفاده از وسایل نقلیه دست یابد.

ونکوور نشسته بر ساحل اقیانوس آرام در نزدیکی مرز کانادا-آمریکا، پرجمعیت‌ترین شهر استان بریتیش کلمبیاست و یکی از بزرگ‌ترین بندرگاه‌های آمریکای شمالی رو به آسیاست. شهر ونکوور به‌تنهایی فقط ۶۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد اما در مرکز سومین منطقهٔ شهری پرجمعیت در کانادا با بیش از ۲٫۳ میلیون نفر جمعیت قرار گرفته است. این شهرِ بندری با آب‌وهوای معتدل و بارانی، موفقیتش را بر تجارت، استخراج معدن و جنگل‌داری بنا نهاده است.

ونکوور مسیر طولانی‌ای در فعالیت‌های محیط زیستی پیموده است. سازمان Greenpeace در سال ۱۹۷۱ و بنیاد دیوید سوزوکی (David Suzuki Foundation) در سال ۱۹۹۰ در این شهر بنیان‌ گذاشته شد.

شهردار ونکوور، گرگور رابرتسون که از سال ۲۰۰۸ در این سمت است، برنامهٔ اجرایی «سبزترین شهر» را در سال ۲۰۰۹ آغاز کرد. او در بیانیهٔ مطبوعاتی در این زمینه گفت تلاش‌های ونکوور برای دستیابی به جایگاه سبزترین شهر، «شتابی عالی» داشته است.

اهدافی که شهر ونکوور تاکنون به آن دست یافته است به شرح زیرند:

• کاهش گازهای گلخانه‌ای ناشی از ساختمان‌ها به میزان ۲۰٪ از سال ۲۰۰۷
• کاهش طول مسافت طی‌شده توسط هر نفر با ماشین به میزان ۲۷٪ از سال ۲۰۰۷
• افزایش تعداد سفرهای شهری با دوچرخه، وسیلهٔ نقلیهٔ عمومی یا پیاده به میزان ۵۰٪

شایان ذکر است که ونکوور طیِ‌سال گذشته ۱۰ جایزه در ارتباط با کیفیت زندگی و تلاش‌های مربوط به محیط زیست، از آنِ خود کرده است. گریگور رابرتسون امیدوارست که ونکوور تا سال ۲۰۵۰ به‌تدریج به شهری تبدیل شود که انرژی در آن ۱۰۰٪ قابل تجدید باشد.

نوشته ونکوور جلوتر از برنامهٔ کسب عنوان سبزترین شهر جهان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

زمین در حال گرم و گرم‌تر شدن است. زمین هر روز آلوده‌تر از روز قبل است. منابع زمین رو به پایان‌اند. هر روز گونه‌های بی‌شماری نابود می‌شوند. خودِ بشر در خطر نابودی است. برای نجات زمین و ساکنانش چه می‌کنیم؟ آیا جزو افراد مسئولی هستیم که موقع دوش‌گرفتن یا مسواک‌زدن آب کمتری مصرف می‌کنند، یا لامپ‌ها و وسایل الکترونیکی بدون مصرف را خاموش می‌کنند، یا زباله‌ها را با دقت جداسازی می‌کنند، یا تلاش می‌کنند در حد امکان کمتر از وسایل نقلیهٔ استفاده کنند؟ همهٔ این کارها خوب و لازم‌اند ولی آیا کافی هم هستند؟ این پرسش، موضوع اصلی فیلم «توطئهٔ گاوی – راز توسعهٔ پایدار» به تهیه‌کنندگی لئوناردو دی‌کاپریو(Leonardo DiCaprio) است.

فیلم با یک پرسش آغاز می‌شود: در حالی که بنا بر اطلاعات سازمان ملل و بسیاری از سازمان‌های مستقل، دامداری عامل شمارهٔ یک گرمایش، آلودگی و نابودی منابع زمین است، چرا بزرگ‌ترین سازمان‌های محیط زیست دنیا از جملهGreenpeace ،Sierra Club ،350.org ، AmazonWatch ،NRDC ،Oceana ،The Climate Reality Project در وب‌سایت‌ها یا کمپین‌های خود کوچک‌ترین اشاره‌ای به تأثیرات ویرانگر دامداری و مصرف محصولات حیوانی بر محیط زیست نمی‌کنند؟ برای نمونه:

• چرا این سازمان‌ها به مصرف بی‌رویهٔ آب در شکست هیدرولیکی در ایالات متحده اشاره می‌کنند، ولی در مورد مصرف چند صد برابری آب در صنعت دامداری ایالات متحده سکوت می‌کنند یا دوست دارند این نکته را فراموش کنند که میزان گاز متان آزادشده از هر دو صنعت با هم برابر است؟

• چرا این سازمان‌ها مرتب از مردم می‌خواهند میزان آب مصرفی در زمان دوش‌گرفتن را کاهش دهند، در حالی‌که فراموش می‌کنند به مردم یادآوری کنند میزان آب مصرفی برای تولیدِ فقط یک همبرگر با کل آب مصرفی برای دوش گرفتن یک نفر به مدت دو ماه برابر است یا فقط ۵ درصد آب مصرفی در ایالات متحده به مصرف خانگی و ۵۵ درصد آن به مصرف دامداری می‌رسد؟
• چرا این سازمان‌ها برای مبارزه با گرمایش زمین فقط روی حمل‌ونقل تمرکز کرده‌اند در حالی‌که کل صنعت حمل‌ونقل یعنی مجموع صنایع حمل‌ونقل زمینی، دریایی و هوایی مسئول ۱۳ درصد گرمایش ایجادشده توسط بشر است، ولی دامداری مسئول ۵۱ درصد این معضل است؟
• چرا این سازمان‌ها برای محافظت از جنگل‌های اندونزی کمپین‌هایی برای مبارزه با تولید روغن نخل به روش غیراکولوژیکی دارند ولی اشاره‌ای به دامداری نمی‌کنند در حالی‌که مساحت جنگل‌های نابودشده برای دامداری ۵٫۲ برابر مساحت جنگل‌های نابودشده برای تولید روغن نخل است؟
• چرا این سازمان‌ها به مردم نمی‌گویند یک سوم آب تازهٔ دنیا به مصرف دامداری می‌رسد یا ۴۵ درصد زمین‌های قابل استفادهٔ کرهٔ زمین توسط دامداری اشغال شده است یا دامداری مسئول ۹۱ درصد نابودی جنگل‌های آمازون و همچنین، مهم‌ترین عامل به‌وجودآمدن مناطق مرده در اقیانوس‌ها و نابودی زیستگاه‌ها و گونه‌هاست؟

آنچه مسلم است عدم واکنش سازمان‌های محیط زیست نسبت به دامداری از روی ناآگاهی نیست. آیا سازمان‌های محیط زیست از صنعت دامداری کمک‌های مالی می‌گیرند؟ آیا این سازمان‌ها از درافتادن با صنعت دامداری می‌ترسند یا بیشتر از این می‌ترسند که با درخواست از مردم برای عدم مصرف محصولات حیوانی خود را نامحبوب کنند و حمایت مالی و معنوی مردم را از دست بدهند؟ فیلم، نظرات مختلف را مطرح می‌کند و برداشت را بر عهدهٔ بیننده می‌گذارد.

فیلم توطئهٔ گاوی حرف تازه‌ای را مطرح نمی‌کند ولی مروری ماهرانه و ساده بر واقعیت‌های دامداری و تأثیر آن بر محیط زیست و اجتماع دارد که به نوبهٔ خود بسیار باارزش است:

تأثیر دامداری بر گرمایش زمین

• بر اساس گزارش سازمان نظارت جهانی، دامداری مسئول تولید ۵۱ درصد گازهای گلخانه‌ای است.
• گاوها روزانه ۱۵۰ میلیارد گالن متان تولید می‌کنند. اثر گرمایشی متان در یک دورهٔ ۲۰ ساله ۸۶ بار بیشتر از گاز دی‌اکسید کربن است.
• با کاهش گاز متان تولیدی می‌توان روند گرمایش زمین را به‌طور محسوسی کاهش داد.
• دامداری، مسئول تولید ۶۵ درصد گاز منواکسید دی‌نیتروژن تولیدشده توسط بشر است. اثر گرمایشی این گاز گلخانه‌ای ۲۹۶ برابر گاز دی‌اکسیدکربن است. این گاز تا ۱۵۰ سال در اتمسفر باقی می‌ماند.
• پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۵۰ گازهای گلخانه‌ای ناشی از کشاورزی و دامداری ۸۰ درصد و تا سال ۲۰۴۰ گازهای گلخانه‌ای مربوط به تولید انرژی ۲۰ درصد افزایش پیدا کنند.
• حتی اگر از همین امروز مصرف سوخت‌های فسیلی را به صفر برسانیم، با وجود دامداری تا سال ۲۰۳۰ از مرز تعیین‌شدهٔ ۵۶۵ گیگاتن دی‌اکسید کربن (یا گاز معادل) عبور خواهیم کرد.

تأثیر دامداری بر مصرف آب

• در ایالات متحده برای شکست هیدرولیکی (fracking)، سالانه ۷۰ تا ۱۴۰ میلیارد گالن آب مصرف می‌شود که رقم بسیار هنگفتی است ولی برای دامداری سالانه ۳۴ تا ۷۶ تریلیون گالن آب مصرف می‌شود و این چند صد برابر آب مصرفی برای شکست هیدرولیکی است.
• در آمریکا ۵۵ درصد آب قابل مصرف، مستقیم یا غیرمستقیم به مصرف دامداری می‌رسد. مصرف خانگی فقط ۵ درصد از آب مصرفی را تشکیل می‌دهد.
• برای تولید یک پوند (کمتر از نیم کیلوگرم) گوشت گاو، ۲٬۵۰۰ گالن آب مصرف می‌شود.
• برای تولید یک پوند تخم‌مرغ ۴۷۷ گالن آب مصرف می‌شود.
• برای تولید یک پوند پنیر تقریباً ۹۰۰ گالن آب مصرف می‌شود.
• هر کالیفرنیایی در روز ۱٬۵۰۰ گالن آب مصرف می‌کند که بیش از نصف آن مربوط به تولید گوشت و لبنیاتی است که می‌خورد.
• در کل دنیا، ۲۰ تا ۳۰ درصد آب قابل مصرف به مصرف دامداری می‌رسد.

تأثیر دامداری بر مصرف زمین

• یک سوم مساحت یخ‌نزدهٔ کرهٔ زمین به مصرف دامداری و کشت غذای دام می‌رسد.
• یک سوم زمین‌های قابل مصرف تبدیل به بیابان شده‌اند یا می‌شوند و مهم‌ترین دلیل، دامداری است.
• بیش از نصف زمین‌های قابل مصرف آمریکا به مصرف دامداری می‌رسد.

تأثیرات فضولات دامی

• یک مزرعه با ۲٬۵۰۰ گاو شیرده به اندازهٔ یک شهر با جمعیت ۴۱۱ هزار نفر فضولات تولید می‌کند.
• فقط در آمریکا در هر دقیقه ۳٫۵ میلیون کیلوگرم فضولات دامی تولید می‌شود (بدون احتساب‌ حیواناتی که در خارج از آمریکا برای مردم آمریکا پرورش داده می‌شوند یا در مزارع کوچک یا به صورت خانگی پرورش داده می‌شوند و همچنین میلیاردها ماهی پرورشی). با این مقدار مدفوع تولیدشده از حیوانات پرورشی در ایالات متحده، می‌توان کل مساحت تمام شهرهای سانفرانسیسکو، نیویورک‌سیتی، توکیو، پاریس، دهلی نو، برلین، هنگ کنگ، لندن، ریودوژانیرو، دلاویر، بالی، کاستاریکا و دانمارک را پوشاند.
• در آمریکا فضولات دامی ۱۳۰ برابر فضولات انسانی است. هر سال در آمریکا ۱٫۴ میلیارد تن فضولات دامی تولید می‌شود. به ازای هر نفر در آمریکا سالانه ۵ تن فضولات دامی تولید می‌شود.

تأثیر دامداری و پرورش و شکار ماهی‌ها بر نابودی اقیانوس‌ها:

• فعالیت‌های دامداری موجب پیدایش ۵۰۰ منطقهٔ پرنیتروژن مرده در اقیانوس‌های زمین شده است.
• سه چهارم مناطق پُرماهی از ماهی خالی شده‌اند یا در حال خالی‌شدن‌اند.
• اگر به همین روند ادامه دهیم تا سال ۲۰۴۸ اقیانوس‌ها را بدون ماهی خواهیم یافت.
• هر سال ۹۰ تا ۱۰۰ میلیون تن ماهی از اقیانوس‌ها صید می‌شود. تعداد حیوانات شکارشده ۲٫۷ تریلیون برآورد می‌شود.
• به ازای هر کیلوگرم ماهی شکار شده، ۵ کیلوگرم حیوانات دریایی غیرقابل‌ مصرف نیز از آب‌ها بیرون کشیده می‌شود و از بین می‌رود.
• دانشمندان تخمین می‌زنند هر سال ۶۵۰ هزار نهنگ، دلفین و فُک قربانی تورهای ماهی‌گیری می‌شوند.  
• تاکنون ۴۰ تا ۵۰ میلیون کوسه قربانی نخ‌ها و تورهای ماهیگیری شده‌اند.

تأثیر دامداری بر نابودی جنگل‌های بارانی

• دامداری مسئول ۹۱ درصد نابودی جنگل‌های آمازون است.
• در هر ثانیه ۱ تا ۲ جریب جنگل بارانی نابود می‌شود.
• در نتیجهٔ نابودی جنگل‌های بارانی، هر روز ۱۳۷ گونهٔ گیاهی، حیوانی یا حشره نابود می‌شود.
• روند نابودی گونه‌ها که در زمان حاضر اتفاق می‌افتد در ۶۵ میلیون سال گذشته یعنی از زمان انقراض دایناسورها تاکنون، سابقه نداشته است.
• برای تولید روغن نخل تاکنون ۲۶ میلیون جریب جنگل بارانی نابود شده که رقم بسیار بزرگی است، ولی برای دامداری تاکنون ۱۳۶ میلیون جریب جنگل نابود شده است.
• در ۲۰ سال گذشته در برزیل ۱٬۱۰۰ نفر از فعالان زمین که در برابر نابودی جنگل‌ها (عمدتاً توسط صنعت دامداری) قد علم کرده‌اند کشته شده‌اند.

تأثیر دامداری بر نابودی حیات وحش

• سازمان دامداری آمریکا (USDA)، حیوانات درنده مانند خرس‌ها، گرگ‌ها و روباه‌ها را می‌کشد تا حیوانات پرورشی را از گزند آن‌ها محافظت کند.
• در حال حاضر در آمریکا تعداد اسب‌ها و خرهای وحشی اسیر بیشتر از اسب‌ها و خرهای وحشی آزاد است چون دولت سعی دارد منابع مورد استفاده توسط آن‌ها را محدود کند و به حیوانات پرورشی اختصاص دهد.
• تا ده‌هزار سال پیش، ۹۹ درصد حیوانات، وحشی بودند. امروز انسان‌ها و حیوانات پرورشی‌شان ۹۸ درصد جمعیت حیوانی زمین را تشکیل می‌دهند.

تأثیرات اجتماعی دامداری

• فقط در آمریکا دامداری سالانه ۴۱۴ میلیارد دلار هزینهٔ جانبی (سوبسیدها، هزینه‌های درمانی، هزینه‌های زیست‌محیطی و غیره) دارد که ازمالیات مردم پرداخت می‌شود. اگر قرار بود این هزینه‌های پنهان توسط خود صنعت دامداری پرداخت شود، قیمت گوشت و محصولات لبنی سر به فلک می‌کشید.
• دامداری در کل دنیا سالانه ۱۷۰ میلیارد دلار هزینه برای محیط زیست به بار می‌آورد.
• ۸۰ درصد آنتی‌بیوتیک تولیدشده در آمریکا به مصرف دامداری می‌رسد.
• هر سال در دنیا مجموعاً ۷۰ میلیارد حیوان پرورش داده می‌شوند (بدون احتساب ماهی‌ها و حیوانات دریایی). هر ساعت در دنیا ۶ میلیون حیوان برای غذا کشته می‌شوند.
• هر روز ۵٫۲ میلیارد گالن آب به مصرف کل مردم دنیا می‌رسد و ۴۵ میلیارد گالن آب به مصرف کل گاوهای پرورشی در دنیا.
• هر روز در دنیا ۲۱ میلیارد پوند غذا به مصرف کل مردم زمین می‌رسد و ۱۳۵ میلیارد پوند غذا به مصرف گاوهای پرورشی.
• در حال حاضر غذای کافی برای سیرکردن ۱۰ میلیارد جمعیت بشر تولید می‌شود (البته اگر جمعیت بشر دست از مصرف محصولات حیوانی بکشد).
• ۵۰ درصد غلات کشت‌شده در دنیا به مصرف دام‌ها می‌رسد.
• ۸۲ درصد کودکان قحطی‌زده در کشورهایی زندگی می‌کنند که غذای تولیدشده در آن‌ها به مصرف دام‌ها می‌رسد و این حیوانات در کشورهای غربی خورده می‌شوند.
• با کشت گیاهان به جای دامداری در یک زمین می‌توان ۱۵ برابر پروتئین بیشتر تولید کرد.
• یک آمریکایی متوسط هر ساله ۲۰۹ پوند (۹۴ کیلوگرم) گوشت مصرف می‌کند.
• هر روز ۲۲۸ هزار نفر به جمعیت کرهٔ زمین افزوده می‌شود.
• برای تولید غذای سالانهٔ لازم برای یک فرد وگن، یک ششم جریب زمین کافی است. برای تولید غذای سالانهٔ یک فرد گیاه‌خوار نصف جریب زمین (سه برابر زمین لازم برای یک فرد وگن) و برای تولید غذای سالانهٔ یک فرد همه‌چیزخوار سه جریب زمین (۱۸ برابر زمین لازم برای یک فرد وگن) لازم است.
• از ۱٫۵ جریب زمین می‌توان ۳۷٬۰۰۰ پوند غذای گیاهی به‌دست آورد. از همین زمین می‌توان فقط ۳۷۵ پوند گوشت به دست آورد.

تأثیرات تغذیهٔ وگن برمحیط زیست

هر فرد با رو آوردن به تغذیهٔ وگن:

• تولید گازهای گلخانه‌ای را به نصف می‌رساند.
• مصرف نفت را به یک یازدهم کاهش می‌دهد.
• مصرف آب را به یک سیزدهم کاهش می‌دهد.
• زمین مصرفی برای تولید غذای خود را به یک هجدهم کاهش می‌دهد.

به عبارت دیگر، یک فرد وگن هر روز:

• ۱٬۱۰۰ گالن آب صرفه‌جویی می‌کند.
• ۴۵ پوند غلات کمتر مصرف می‌کند.
• از نابودی ۲٫۷۸ مترمربع جنگل خودداری می‌کند.
• از گرمایشی معادل ۹ کیلوگرم گاز دی‌اکسیدکربن جلوگیری می‌کند.
• جان یک حیوان را نجات می‌دهد.

چه اتفاقی می‌افتد اگر همه به شیوهٔ زندگی وگن رو بیاوریم؟

اگر همه به مصرف محصولات حیوانی پایان دهیم:

• نیاز به پرورش حیوانات از بین می‌رود.
• قسمت زیادی از زمین‌های اختصاص یافته به کشت غذای دامی می‌توانند دوباره به جنگل و زیستگاه‌های حیوانات تبدیل شوند.
• در مصرف آب به‌طور قابل توجهی صرفه‌جویی خواهد شد.
• رودخانه‌ها و اقیانوس‌ها از آلودگی پاک خواهند شد و زندگی به آن‌ها باز خواهد گشت.
• گرمایش زمین را می‌توان تا حدود زیادی کنترل کرد.
• انسان‌ها سالم‌تر خواهند بود.
• نیازی به آزار، شکنجه و کشتار حیوانات نخواهد بود.
• می‌توان به شیوهٔ مؤثرتری با گرسنگی در جهان مقابله کرد.

این لیست ادامه دارد و بسیار بلند است… آیا این‌همه تأثیرات مثبت در زندگی ساکنان زمین و از جمله خود ما ارزش تلاش برای تغییر را ندارد؟ فیلم با اظهار واقعیت مهم دیگری ختم می‌شود:

ما می‌توانیم تغییر کنیم. ما باید تغییر کنیم.

برای تماشای فیلم…

فیلم «توطئهٔ گاوی…» بدون شک ارزش تماشاکردن و تأمل را دارد. برای دیدن فیلم کامل به این سایت بروید:
http://www.cowspiracy.com

خلاصه‌ای از فیلم را در اینجا ببینید:

برای پیگیری و مطالعهٔ منابعی که در فیلم از آن‌ها استفاده شده است به این صفحه مراجعه کنید:

http://www.cowspiracy.com/facts

نوشته نگاهی به فیلم «توطئهٔ گاوی – راز توسعهٔ پایدار» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تا همین چند سال پیش هر سال فقط در چند مقالهٔ علمی به موضوع «گرمایش زمین» و نقش انسان مدرن در به‌وجودآمدن و شتاب‌دادن به آن پرداخته می‌شد. برای بسیاری از مردم و حتی سیاستمداران و سیاست‌گذاران، موضوع ذوب‌‌شدن قطب شمال، سیل‌ها، زلزله‌ها، خشکسالی‌‌ها و غیره بسیار تخیلی‌تر از آن به نظر می‌رسید که جدی گرفته شود ولی در چند سال گذشته، آمار و تحقیقات به روشنی نشان داده‌اند که انسان مدرن با تولید گازهای گلخانه‌ای بیشتر در جو، زمین را گرم‌تر و گرم‌تر کرده و ساکنان زمین و از جمله خودش را در معرض نابودی قرار داده است.  دانشمندان حتی برخی از بلایای طبیعی زمان حاضر مانند سیل‌ها، زلزله‌‌ها و آتش‌سوزی‌ها را نتیجهٔ مستقیم یا غیرمستقیم گرمایش زمین می‌دانند.

زنگ خطر به صدا در آمده است. سیاستمداران و دولت‌ها باید کاری کنند یا تظاهر کنند که دارند کاری می‌کنند. برای همین است که هر سال  کنفرانس‌های بین‌المللی بیشتری در زمینهٔ کاهش اثر گرمایش زمین برگزار می‌شود. بیشترین تمرکز این کنفرانس‌‌ها بر روی جایگزین‌کردن سوخت‌های فسیلی با انرژی بازگشت‌پذیر مانند انرژی خورشیدی، بادی و غیره است، که البته موضوع بسیار مهمی‌ست و پرداختن به آن لازم و ضروری، ولی آن‌چه باعث نگرانی است اینکه سیاستمداران و دولت‌‌ها چشم خود را بر روی مسائل مهم دیگر که حتی اولویت بیشتری نسبت به سوخت‌های فسیلی دارند، بسته‌اند:

• کنترل جمعیت روزافزون بشر
• بهینه‌کردن الگوهای مصرف با خودداری از اسراف و خودداری از افراط در مصرف‌گرایی

نقش جمعیت بشر بر گرمایش زمین

در سال ۱۸۰۰ یعنی فقط دو قرن پیش، جمعیت بشر روی کرهٔ زمین فقط یک‌میلیارد نفر و در سال ۱۹۰۰ حدود ۱٫۵ میلیارد نفر بود. در حال حاضر، جمعیت بشر روی کرهٔ زمین، حدود ۷٫۴ میلیارد نفر است، یعنی فقط در طول یک قرن، جمعیت بشر روی کرهٔ زمین ۵ برابر افزایش پیدا کرده است. از طرف دیگر، میزان مصرف و همچنین آلودگی ایجادشده توسط بشر مدرن چند برابر نیاکانش است. آنچه مسلم است بشر امروز دیگر نمی‌تواند از پیشرفت‌های موجود در زمینهٔ تکنولوژی و صنعت چشم‌پوشی کند و برگشت به زندگی چند صد سال پیش نه منطقی است و نه امکان‌پذیر. بدیهی است که مؤثرترین کار برای جلوگیری از روند روزافزون ویرانیِ کرهٔ زمین و از جمله جلوگیری از گرمایش زمین، اعمال سیاست‌های درست توسط دولت‌‌ها برای آگاهی‌رسانی به مردم و تشویق آن‌ها به داشتن فرزند کمتر است؛ کاری که در حال حاضر کمتر دولتی انجام می‌دهد و حتی هنوز هم سیاست برخی از کشورها، تشویق مردم برای داشتن فرزندان بیشتر است.

بهینه‌کردن الگوهای مصرف

بهینه‌کردن الگوهای مصرف، شامل موارد زیادی می‌شود. مهمترین این موارد عبارتند از:

• جلوگیری از هدردادن انرژی و مصرف‌گرایی بی‌رویه
• استفاده از انرژی‌های برگشت‌پذیر به‌جای استفاده از سوخت‌های فسیلی

به نظر می‌رسد پرداختن به مورد اول از حوزهٔ منافع و حوصلهٔ سیاستمداران و دولت‌هایی که قرار است تنها چند سال زمام امور را بر عهده داشته باشند و نتایج برنامه‌هایشان بیشتر با شاخص‌های کوتاه‌مدت اقتصادی بررسی می‌شود تا بر اساس نتایج درازمدت زیست‌محیطی، خارج باشد. از این روست که بیشتر تمرکز این گروه بر روی جایگزین‌کردن سوخت‌‌ها و یا بدتر از آن، تظاهر به تلاش برای جایگزین‌کردن این سوخت‌هاست.

مصرف (مخصوصاً مصرف زیاد) محصولات حیوانی یکی از الگوهای مصرفی است که زمین را گرم و گرم‌تر می‌کند ولی کمتر دولت یا سیاستمداری حاضر است به طور جدی کاری در برابر آن انجام دهد.

نقش دامداری در گرمایش زمین

هر سال حدود ۶۰ میلیارد حیوان برای غذا پرورش داده و کشته می‌شوند (بدون احتساب ماهی‌‌ها و حیوانات دریایی). دامداری، از چند طریق به گرمایش زمین شتاب بیشتری می‌دهد [منبع]

• تولید گاز متان
  حیوانات پرورشی و مخصوصاً گاو‌ها گاز متان زیادی آزاد می‌کنند. یکی از گازهای گلخانه‌ای که اثر تخریبی آن به‌مراتب بالاتر از دی‌اکسیدکربن است، گاز متان می‌باشد. اثر گرمایشی گاز متان در یک دورهٔ بیست‌ساله، ۷۲ برابر گاز دی‌اکسیدکربن است. ۳۷ درصد گاز متان آزاد شده توسط بشر در جو، حاصل دامداری است.

• تولید منوکسید دی نیتروژن
  در دامداری صنعتی حیوانات در علفزار‌ها نمی‌چرند. برای آنکه آن‌ها در کمترین زمان ممکن به بیشترین بهره‌وری از نظر تولید شیر، گوشت و تخم‌مرغ برسند، به آن‌ها سویا و غلات (معمولاً ذرت) خورانده می‌شود. برای تولید این محصولات کشاورزی که معمولاً از نظر ژنتیکی هم تغییر داده شده‌اند، از کود‌ها و سموم شیمیایی استفاده می‌شود که سببِ به‌وجودآمدن گاز منوکسید دی نیتروژن در جو می‌شود. این گاز، یکی دیگر از گازهای گلخانه‌ای است که اثر تخریبی آن حتی از گاز متان هم بیشترست. اثر گرمایشی این گاز در جو، ۲۰۰ برابر گاز دی‌اکسید کربن است. دامداری، مسئول تولید ۶۵ درصد گاز منوکسید دی نیتروژن تولیدشده توسط بشر است. شاید گروهی فکر کنند اگر دامداری نباشد، نیاز به کشاورزی بیشتر خواهد شد و گاز منوکسید دی نیتروژن بیشتری در جو آزاد خواهد شد. نه، درست برعکس. توجه کنید برای تولید یک کیلوگرم گوشت گاو، ۱۰ کیلوگرم غلات و سویا یا در بهترین حالت، برای تولید یک کیلوگرم گوشت مرغ، ۲ کیلوگرم غلات و سویا به حیوانات خورانده می‌شود. اگر تمام محصولات کشاورزی به مصرف مستقیم انسان‌‌ها برسد، نیاز به کشاورزی و در نتیجه نیاز به کود‌ها و سموم شیمیایی بسیار کمتر خواهد شد. همچنین، ممکن است گروهی فکر کنند که رو آوردن به دامداری سنّتی بتواند لااقل این قسمت از قضیه را حل کند ولی این هم درست نیست. توجه کنید که با حذف سویا و غلات از غذای حیوانات، آن‌ها به زمان بیشتری برای رسیدن به وزن و بهره‌وری نیاز دارند و در این صورت، تعداد حیوانات پرورشی باید خیلی بیشتر از چیزی باشد که در حال حاضر است. با افزایش تعداد حیوانات پرورشی، تأثیرات تخریبی دامداری باز هم افزایش خواهد یافت.
• نابودی جنگل‌‌ها و تالاب‌ها
  دامداری، یکی از عوامل اصلی نابودی جنگل‌‌ها و تالاب‌هاست. جنگل‌‌ها نابود می‌شوند تا به کشتزار برای غذای دام‌‌ها یا چراگاه دام‌‌ها تبدیل شوند. همچنین، دامداری با آلوده‌کردن آب و خاک به‌طور غیرمستقیم سبب نابودی جنگل‌‌ها می‌شود (برای اطلاعات بیشتر به مقالات قبلی مراجعه کنید). نابودی جنگل‌‌ها و تالاب‌‌ها به گرمایش زمین شتاب بیشتری می‌دهد.

میزان تأثیر دامداری بر گرمایش زمین

اندازه‌گیری تأثیرات مستقیم و غیرمستقیم صنایع مختلف بر گرمایش زمین  کار بسیار پیچیده‌ای است و فاکتورهای زیادی در آن نقش بازی می‌کنند.  

در سال ۲۰۰۶، بخش غذا و کشاورزی سازمان ملل ‎(Food and Agriculture Organization of the United Nations)‎، در مقاله‌ای اعلام کرد دامداری مسئول تولید ۱۸ درصد کل گازهای گلخانه‌ای تولید شده توسط بشر است [منبع] و به عبارت دیگر، نقش دامداری در گرمایش زمین از نقش حمل‌ونقل (مجموع حمل‌ونقل زمینی، دریایی و هوایی) که مسئول تولید ۱۳ درصد گازهای گلخانه‌ای است، بیشترست.

در سال ۲۰۰۹، سازمان نظارت جهانی با انتقاد از روش‌های محاسباتی سازمان فائو و با لحاظ‌ کردن فاکتورهای بیشتر و دقیق‌تر، اعلام کرد نقش دامداری بسیار بدتر از چیزی است که فائو اعلام کرده است. این سازمان اعلام کرد دامداری مسئول تولید ۵۱ درصد گازهای گلخانه‌ای تولیدشده توسط بشر است [منبع].

نتیجه‌گیری

در صورت درست‌بودن محاسبهٔ سازمان نظارت جهانی، اگر از امروز به فردا همهٔ مردم گیاه‌خوار شوند، نصف معضل گرمایش زمین خودبه‌خود حل می‌شود. حتی اگر محاسبهٔ سازمان فائو را مدّ نظر داشته باشیم، در مقایسه با استفادهٔ کمتر از وسائل نقلیه، چشم‌پوشی از هر وعدهٔ غذای گوشتی یا لبنی، می‌تواند تاثیر بیشتری در کاهش گرمایش زمین داشته باشد. با این وجود شوربختانه کمتر دولت یا سیاستمداری حاضر است با دست‌گذاشتن روی عادت‌ دیرینهٔ مردم و تمایل آن‌ها به مصرف محصولات حیوانی و همچنین درافتادن با صنعت غول‌پیکر و قدرتمندی مانند دامداری یا ضعیف‌کردن آن، خود را نامحبوب کند ولی ما به عنوان مصرف‌کنندگان بزرگ‌ترین نقش را در پایین‌آوردن تب زمین بازی می‌کنیم. همهٔ ما به آسانی می‌توانیم با تغییر الگوهای مصرف خود روند گرمایش را تغییر دهیم. در کنار رعایت سایر موارد، مهم‌ترین مسئله یعنی چشم‌پوشی از محصولات حیوانی را فراموش نکنیم و همچنین، فراموش نکنیم جلوگیری از گرمایش زمین تنها یکی از ده‌ها دلیل برای این چشم‌پوشی است.

نوشته گرمایش زمین و نقش دامداری در آن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.