پنجشنبهٔ هفتهٔ گذشته (۳۰ اوت ۲۰۱۸)، دادگاه فدرال کانادا طی حکمی اجرای پروژهٔ خط لولهٔ انتقال مواد و مشتقات نفتی را تا زمان حل مشکلات مطرح در این پروژه، متوقف کرد. این حکم در حالی صادر شد که تنها سه ماه از خرید این پروژهٔ عظیم توسط دولت لیبرال از شرکت کیندر مورگن می‌گذشت. حال سؤال بزرگی که وزیر جدید منابع طبیعی، آمارجیت سُهی، و وزیر امور مالی، بیل مورنو، با آن مواجه‌اند، این‌ است که آیا دولت ترودو حکمِ توقف ساخت پروژه‌ای را که ۴٫۵ میلیارد دلار از مالیات‌های پرداختی مردم صرف آن شده، پیش‌بینی می‌کرده است؟ بر اساس حکم دادگاه تجدید نظر فدرال، دولت کانادا در ارزیابی و برآورد صدمات و آسیب‌های بالقوهٔ این پروژه بر روی نهنگ‌های قاتل، که نسلشان در خطر انقراض و نابودی‌ است، قصور ورزیده و با عدم مشورت‌های لازم با اقوام اولیه، نص صریح قانون اساسی را نادیده گرفته است. وزیر منابع طبیعی، ضمن اشاره به آنکه دولت لیبرال در این زمینه میراث‌دارِ پروسهٔ بسیار معیوبی از دولت محافظه‌کار بوده، معتقد است که نهایتاً دولت به کار خود ادامه خواهد داد و راه‌حلی برای مشکلات موجود بر سر راه این پروژه پیدا خواهد کرد، چرا که این پروژه عظیم‌تر از آن است که ساخته نشود! هوادارانِ ساخت خط لوله به حدود ۲۰۰۰ کارکنانی اشاره می‌کنند که هم‌اکنون بیکار شده‌اند و همچنین به حدود ۵۰۰۰ نفری که قرار بود تا اواسط سال آینده در این پروژه به کار گرفته شوند و البته به اینکه چگونه این پروژه می‌توانست از جذب نیروی کار کانادا به بازار آمریکا جلوگیری کند. اما یکی بزرگ‌ترین چالش‌هایی که حزب لیبرال با آن روبه‌روست، انتخابات فدرال سال آینده است، چرا که بسیار نامحتمل می‌نماید تنها طی یک‌سال مشکلات فوق‌الذکر حل شود و دولت ترودو با موفقیت در پروژهٔ خط لوله، سربلند واردِ کارزار انتخابات سال ۲۰۱۹ شود.

با این اوصاف، این بدان مفهوم نیست که مخالفان ساخت این پروژه از بیکارشدن چند هزار نفر و جذب نیروی کار متخصص کانادا به بازار کار آمریکا خوشحال می‌شوند و از آن حمایت می‌کنند! آنچه آن‌ها می‌خواهند، راه‌حلی بنیادی است. راهی که نه تنها کانادا، بلکه تمام دنیا برای بقای خود مجبور است طی کند؛ سیری تکاملی که حتی در میان بزرگ‌ترین شرکت‌های نفت و گاز دنیا هم در حال طی شدن است. به‌طور مثال، شرکت توتال در نظر دارد که تا سال ۲۰۳۵، بیست درصد از سرمایه‌گذاری‌هایش در بخش کسب‌وکارهای کم‌کربن باشد. شرکت استات اویْل سرمایه‌گذاری‌های عظیمی در بخش انرژی باد کرده است و در برنامه دارد تا سال ۲۰۳۰ حدود ۱۶ میلیارد دلار روی انرژی‌های تجدیدپذیر سرمایه‌گذاری کند. همچنین شرکت نفت و گاز بی‌پی به‌طور جدی در حال سرمایه‌گذاری روی انرژی خورشیدی، بادی و زیست‌سوخت‌ها (biofuels) است. و از همه جالب‌تر، مدیر کل شرکت نفتی شِل است که سال گذشته اعلام کرد اتومبیل بعدی‌اش برقی خواهد بود. این شرکت همچنین اعلام کرد که  تا سال ۲۰۲۰ سالانه تا سقف ۲ میلیارد دلار روی انرژی‌های پاک سرمایه‌گذاری خواهد کرد.

حال، سؤال این است که آیا وقت آن نرسیده است دولت کانادا نیز به‌جای سرمایه‌گذاری روی منابع انرژی تجدیدناپذیر که به مسائل و معضلات محیط زیست دامن نیز می‌زند، سرمایه‌گذاری روی انرژی پاک را در دستور کار خود قرار دهد؟  

نوشته یادداشت سردبیر: ایجاد شغل، به چه بهایی… اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

استفان لِهی (Stephen Leahy)، روزنامه‌نگار بخش جهانی محیط زیست گاردین، این گفتهٔ مورنو را مورد تحلیل قرار داده است تا مشخص شود چقدر به واقعیت نزدیک است.

کانادا از سال ۱۹۹۹ تاکنون بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار در ماسه‌های نفتی استان آلبرتا برای رسیدن به آیندهٔ مورد نظر مورنو، سرمایه‌گذاری کرده است. حال ببینیم اگر همین میزان به‌جای نفت در انرژی باد سرمایه‌گذاری می‌شد، چه اتفاقی می‌افتاد.

[table id=27 /]

همهٔ قیمت‌ها بر اساس دلار کانادا محاسبه شده است.

___________________________________

منبع: وب‌سایت گاردین

نوشته اگر کانادا به‌جای نفت در انرژی باد سرمایه‌گذاری می‌کرد… اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز سه‌شنبه ۲۹ مهٔ ۲۰۱۸، بیل مورنو (Bill Morneau)، وزیر امور مالی کانادا، اعلام کرد که دولت فدرال خط لولهٔ انتقال نفت شرکت کیندر مورگان، پروژهٔ توسعه و ترمینال ارسال آن را به مبلغی بالغ بر ۴٫۵ میلیارد دلار خریداری می‌کند و نهایتاً آن را به خریدار جدیدی واگذار خواهد کرد. هر چند مورنو گفت که هنوز برای اظهارنظر دربارهٔ اینکه آیا دولت کانادا این پروژه را در کوتاه یا میان‌مدت واگذار خواهد کرد، بسیار زود است ولی دولت نمی‌خواهد در بلندمدت این پروژه را نزد خود نگه دارد.

انتظار می‌رود یافتن خریدار برای پروژهٔ خط لولهٔ انتقال نفت با وجود مخالفت سرسختانهٔ دولت استان بریتیش کلمبیا، برخی گروه‌های حامی حفظ محیط زیست و اقوام اولیه کار آسانی نباشد. این مخالفت‌ها به‌قدری جدی بود که کیندر مورگان را از ادامهٔ پروژه منصرف کند. حال باید دید که آیا دولت فدرال از پس این مخالفت‌ها برمی‌آید یا نه.

به‌دنبال این تصمیم، واکنش‌های مثبت و منفی در سرتاسر کانادا برانگیخته شد.

جان هورگان در پستی در فیس‌بوک نوشت: «رویدادهای امروز تغییری در خطر هفت برابر شدن افزایش ترافیک نفت‌کش‌ها ایجاد نخواهد کرد.

اقدامات ما در تمام این مدت برای تحقق بهترین‌ها برای بریتیش کلمبیایی‌ها بوده است. برای دفاع از منافع ده‌ها هزار تن از کسانی که برای گذران زندگی‌شان به سواحل دست‌نخورده و منابع آبی داخلی وابسته‌اند، بوده است. برای دفاع از بخش‌های کلیدی اقتصاد ما بوده است.

اهمیتی ندارد چه کسی مالک این خط لوله یا هر خط لوله‌ای باشد که قیر رقیق را به آب‌های ما سرازیر کند. خطر همچنان پابرجاست.

نشت کوچکی می‌تواند حرفهٔ ده‌ها هزار نفر و میلیاردها دلار فعالیت اقتصادی را تهدید کند. ما باور داریم بریتیش کلمبیا باید دربارهٔ این مسئله که داریم اقتصاد و جوامعمان را در معرض خطر قرار می‌دهیم، اظهار نظر کند.

به‌همین دلیل است که ما این پرسش دادرسی‌مان را به دادگاه فرستاده‌ایم.

وظیفهٔ ما حصول اطمینان از حقوق همهٔ اقوام اولیه‌ای است که ممکن است تحت تأثیر نشت نفت قرار بگیرند. این بخشی مهم از فرآیند ترمیم روابط با آنان است و هیچ‌وقت تغییر نخواهد کرد. حتی اگر مالکیت شرکت تغییر کند.

من به ایستادگی برای مردم این استان ادامه خواهم داد و از اقتصاد و سواحلمان دفاع خواهم کرد.»

از سوی دیگر ریچل ناتلی، نخست‌وزیر آلبرتا و طرف دیگر این مناقشه، از تصمیم دولت فدرال استقبال کرد و در پستی در صفحهٔ فیس‌بوکش نوشت: «توافقی که امروز اعلام شد، بلافاصله افراد را به سر کار ساخت خط لوله باز خواهد گرداند. این خط لوله مشاغل خوبی ایجاد خواهد کرد و ما را برای ساخت چیزهایی مانند مدارس و بیمارستان‌ها که برای خانواده‌ها مهم‌ است، کمک خواهد کرد. کانادایی‌ها گرد هم آمده‌اند و ما با هم این خط لوله را می‌سازیم.»

اندرو ویلکینسون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال و اپوزیسیون رسمی دولت استان بریتیش کلمبیا، با انتقاد از جان هورگان، او را مقصر اصلی در مداخلهٔ‌ دولت فدرال برای خرید این پروژه و پرداخت میلیاردها دلار از جیب مالیات‌دهندگان کانادایی بدین منظور دانست و گفت: «این (پروژهٔ خط لولهٔ انتقال نفت) پروژه‌ای خطیر است که باید توسط بخش خصوصی اجرا می‌شد و در مالکیت بخش خصوصی می‌ماند. حالا بریتیش کلمبیایی‌ها و کانادایی‌ها باید تاوان این بی‌فکری تاریخی هورگان را بپردازند.»

اندرو ویور، رهبر حزب سبز بریتیش کلمبیا و متحد دولت استان، این اقدام دولت را «خیانت» توصیف کرد. او گفت دولتی که وعده داده بود یارانه‌های سوخت فسیلی را قطع می‌کند و قهرمان اقتصاد پاک خواهد شد، نباید میلیاردها دلار پول مالیات‌دهندگان را برای خرید پروژهٔ توسعهٔ سوخت فسیلی صرف کند. ما باید در صنایعی سرمایه‌گذاری کنیم که دنیا به سویش در حرکت است. سرمایه‌گذاری در این خط لوله مانند سرمایه‌گذاری در اسب و کالسکه در زمان ظهور خودرو است.

باب چمبرلین، نایب رئیس اتحادیهٔ رؤسای قبایل بومی بریتیش کلمبیا، با حضور در تجمع مخالفان تصمیم دولت فدرال در ونکوور، تصمیم دولت فدرال را «اقدامی شرم‌آور» توصیف کرد. او گفت: «امروز دولت ناگهان به‌طور جادویی به ۴٫۵ میلیارد دلار پول دست یافت، برای چیزی که کانادایی‌ها نمی‌خواهند. برای من این اقدامی شرم‌آور است، در جایی که دولت کانادا به اقوام اولیه در سرتاسر کشور می‌گوید که برای تأمین آب شربشان ۳٫۲ میلیارد دلار ندارد.»

در سطح فدرال هم واکنش‌ها همان‌قدر تند و تیز بود. اندرو شییر، رهبر حزب محافظه‌کار و اپوزیسیون رسمی دولت فدرال، با انتقاد شدید از تصمیم دولت، هم‌راستا بودن این تصمیم با برنامه‌های اقلیمی دولت را زیر سؤال برد. او گفت در دولت قبلی ۴ خط لوله بدون پرداخت ۱ سنت از جیب مالیات‌دهندگان ساخته شد و حالا جاستین ترودو مالیات‌دهندگان را وادار می‌کند بهای اشتباه او را بپردازند.

جاگمیت سینگ، رهبر حزب دموکرات نوین کانادا، گفت: «این معاملهٔ بدی است که چیزی را حل نمی‌کند.» او دوام مشاغل ایجاد‌شده از طریق این پروژه را زیر سؤال برد. او گفت: «این تصمیم به این برمی‌گردد که کانادایی‌ها چه نوع کشوری می‌خواهند بسازند. آیا کشوری می‌خواهیم که در گذشته گیر کرده است؟ روی منافع کوتاه‌مدت بدون توجه به خطرات تمرکز کنیم؟ نه نمی‌خواهیم چنین کنیم.»

الیزابت می، رهبر حزب سبز کانادا، هم که به‌تازگی به پرداخت ۱۵۰۰ دلار برای شرکت در تجمع بدون مجوز ماه مارس مقابل در اصلی ترمینال خط لولهٔ پروژهٔ کیندر مورگان محکوم شد، با ابراز نگرانی از پیامدهای زیست‌محیطی و هزینه‌های این پروژه، نسبت به شانس دولت برای یافتن خریداری جدید برای این پروژه، ابراز تردید کرد.

او در انتقادی شدیداللحن در صحن علنی مجلس عوام گفت: «ماشین حساب‌هایتان را بیرون آورید و برای دیوانه‌شدن آماده باشید. کانادا به یک بی‌فکری تاریخی در برابر دلارهای مالیات‌دهندگان دست زده است.»

اعتراضات به تصمیم دولت فقط از سوی سیاست‌مداران نبود، چندین گروه و همچنین فعالان زیست‌محیطی از جمله دیوید سوزوکی، این تصمیم را به چالش کشیدند.

در میان تمام واکنش‌ها که اغلب مخالف تصمیم دولت فدرال بودند، نخست‌وزیر کبک از منظری متفاوت به این تصمیم دولت واکنش نشان داد. فیلیپ کوئیلارد ابراز امیدواری کرد که خرید پروژهٔ خط لولهٔ انتقال نفت توسط دولت فدرال، افرادی را که دولت استانی کبک را به‌دلیل سرمایه‌گذاری در شرکت بمباردیه به باد انتقاد گرفته بودند، وادار به سکوت کند.

در عین حال، احزاب مخالف در کبک با انتقاد از تصمیم دولت فدرال آن را تهدیدی برای خودمختاری دولت‌های استانی تلقی کرده‌اند.

تصمیم دولت با تمام واکنش‌های مثبت و منفی به آن، پروژهٔ خط لولهٔ انتقال نفت آلبرتا به سواحل بریتیش کلمبیا را وارد مرحلهٔ جدیدی کرده است. دولت فدرال بر این باور است که با تصاحب مالکیت این پروژه، خواهد توانست با ابزارهای مختلف و با سیاست چماق و هویج دولت بریتیش کلمبیا را با اجرای این پروژه همراه کند. از سوی دیگر، به‌نظر نمی‌رسد دولت بریتیش کلمبیا چندان تغییری در مواضعش داده باشد. و البته این تصمیم بهانه‌ای محکم به دست احزاب مخالف دولت فدرال داده است تا بتوانند دولت ترودو را به نقد بکشند. بی‌تردید نتیجهٔ این تصمیم هر چه که باشد در انتخابات آتی فدرال نقشی اساسی خواهد داشت.

نوشته خرید پروژه خط لولهٔ انتقال نفت از جیب مالیات‌دهندگان کانادایی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دوشنبهٔ گذشته، خبر تکان‌دهنده‌ای منتشر شد؛ خبر آمد که در دبیرستان غیرانتفاعی پسرانه‌ای در غرب تهران، معاون «انضباطی» مدرسه از تعدادی از دانش‌آموزان سوءاستفادهٔ جنسی کرده است. گویا این معاون با پخش تصاویر پورن از طریق موبایلش در دفتر خود، با بچه‌ها صحبت‌های جنسی می‌کرده و آن‌ها را وادار به لمس بدن یکدیگر و اعمال جنسی دیگر، می‌نموده و خود نیز به آنان تجاوز می‌کرده است. ظاهراً موضوع از اواخر پاییز گذشته شروع شده بوده و حتی در ایام عید، به‌نام اردوی مدرسه، همان داستان در مکانی دور از خانه و با خیالی راحت‌تر برای ناظم مذکور، ادامه داشته، تا اینکه موضوع آشکار شده است. پدر یکی از این دانش‌‌آموزان گفته است که پسرش از چند ماه قبل پرخاشگر و عصبی شده بود، به‌طوری‌که خانواده تصور کرده است او دچار بیماری خاصی شده است. اما پس از آنکه او را نزد پزشک برده و درمانِ‌ پرخاشگری او را دنبال کرده‌اند، بالاخره پسر گفته است که چه بلایی در مدرسه به سرش آمده است. گفته می‌شود این دانش‌‌آموزان که به‌لحاظ روحی و روانی به‌شدت آسیب دیده‌اند، در حال حاضر تحت روان‌درمانی هستند.

این، نه اولین بار است که چنین خبری را می‌شنویم و نه متأسفانه آخرین بار، و چه بسا خبرهای فراوانی از این دست که هرگز منتشر نمی‌شوند، چرا که کودک به‌علت ترس، حجب و شرم با مادر و پدرش در این‌باره حرف نمی‌زند و اگر هم زد، این بار نوبت مادر و پدر است که از ترس بی‌آبرویی و رسوایی و هزار ننگ و نام دیگر، لب از لب نگشایند و حرفی نزنند. و این اغلب پایانی‌ست برای این‌گونه داستان‌ها؛ یعنی مسکوت گذاشتنِ موضوع تجاوز از ترس آبرو و باز گذاشتنِ دست متجاوز برای جولان دادن و گرفتن قربانیان بیشتر، آن هم در سیستمی که خود چنین پایانی را تشویق می‌کند و حتی گاه متجاوز که از داخل همان سیستم است، در نهایتِ ناباوری تبرئه نیز می‌شود.

کودکان و نوجوان باید به روشنی و بدون تعارف بدانند چه نقاطی از بدنشان حریم خصوصی آن‌ها محسوب می‌شود و هیچ فردی حق لمس کردنِ آن و نگاه کردن به آن را ندارد، مگر در مواردی مانند ضرورت‌های پزشکی. کودکان باید «نه» گفتن را یاد بگیرند و آگاه باشند که می‌توانند دربارهٔ بدن خود تصمیم بگیرند و در برابر اجبار دیگران، مقاومت کنند. به کودکان و نوجوانان باید آموزش داده شود که هیچ اشکالی ندارد دربارهٔ حریم خصوصی‌شان با مادر یا پدر خود صحبت کنند و هیچ رازی را از آن‌ها مخفی نگه ندارند. اینکه کودک به مادر و پدر خود اطمینان داشته باشد و بتواند در مورد هر مسئله‌ای بدون ترس و نگرانی صحبت کند، آموزشی است ضروری. هر اندازه مادران و پدران نسبت به مسائل جنسی کمتر با کودک و نوجوان خود صحبت کنند و به او آموزش‌های لازم را ندهند، کمتر احتمال دارد که کودک یا نوجوان با والدینش در این‌باره صحبت کند اگر که مورد خشونت و آزار جنسی قرار بگیرد.

در کانادا، حداقل در استان بریتیش کلمبیا می‌دانم که در مدارس این آموزش‌ها در سن ۱۲ سالگی به بچه‌ها داده می‌شود. البته این آموزش‌ها متأسفانه در تمام مدارس استان یکسان نیست و جزو مواد درسی هم نیست، اما دستِ‌کم با برگزاری کارگاه‌هایی، حداقل‌های لازم به بچه‌ها آموزش داده می‌شود. اما، کودکان همچنان نیاز دارند که از طرف والدینی آگاه مورد حمایت قرار گیرند و به‌قدری با مادر و پدر خود احساس راحتی کنند که در صورت بروز مشکلاتی از این دست، بتوانند با آن‌ها حرف بزنند تا دستِ‌کم دچار ناراحتی‌های روحی و روانی نشوند.

سپتامبر سال گذشته، سمیناری با عنوان «کمک به والدین برای تربیت کودکانی هوشمند در زمینهٔ روابط جنسی: ارائهٔ مبانی و اطلاعات درست» با سخنرانی مارنی گلدنبرگ، متخصص در زمینهٔ سلامت جنسی و خصوصاً آموزش به کودکان، توسط گروه «همیاری ایرانیان ونکوور» در نورث ونکوور برگزار شد، که گزارش آن نیز در شمارهٔ ۱۴ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد. متأسفانه استقبال کمی که از این سمینار شد، نشان داد که والدین بسیاری هستند که این موضوع را جدی نمی‌گیرند.  

در ایران اما، موضوع آموزش کودکان برای جلوگیری از آزارهای جنسی، همواره از سوی برخی از گروه‌های تندروی مذهبی مورد انتقاد قرار گرفته‌ است. و در حالی‌که برخی از مقام‌های دولتی و نمایندگان مجلس بر این باورند که بخشی از آموزش‌های سند ۲۰۳۰ یونسکو «با هدف جلوگیری از تجاوز و حفظ حریم شخصی افراد» است، سال گذشته اجرای این سند متوقف شد.

خبر آزار جنسی تعدادی از دانش‌‌آموزان دبیرستان غیرانتفاعی پسرانه‌ای در غرب تهران توسط معاون «انضباطی» آن، که توسط مسئولان آموزش و پرورش نیز تأیید شده است، در عین تکان‌دهنده بودنش، در عین غم‌انگیز و فاجعه‌بار بودنش، همین‌که عیان شده است، همین‌که رو شده است و خانواده‌ها جلو آمده‌اند و اعتراض خود را فریاد زده‌اند، نشانگر قدمی مثبت در این زمینه بوده است. شکستن تابوها و نترسیدن از به‌اصطلاح «بی‌آبرویی»، کلید رسوایی تجاوزگر است.

* * * * *

سه‌شنبه، ۲۹ مه، پس از اعلام اینکه دولت فدرال خط لولهٔ انتقال نفت شرکت کیندر مورگان را به مبلغ ۴٫۵ میلیارد دلار خریداری کرده و در نهایت آن را به خریدار جدیدی واگذار خواهد کرد، خبرها و بحث‌های داغ حول و حوش این موضوع هر چه داغ‌تر شد و در صدر اخبار کانادا قرار گرفت. در این میان تقریباً تمامی رهبران احزاب و نخست‌ وزیران استان‌ها، هر یک به‌زعم خود، این تصمیم دولت را به باد انتقاد گرفته‌اند، به‌جز ریچل ناتلی، نخست وزیر آلبرتا. در همین شماره به‌تفصیل به این موضوع پرداخته‌ایم که توجه شما را به خواندن آن جلب می‌کنم.

نوشته یادداشت سردبیر: نترسیدن از «بی‌آبرویی»، کلید رسوایی تجاوزگر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

خبرهای دنیا را که مرور می‌کنی، می‌بینی دَرَش همچنان بر همان پاشنه می‌چرخد. قدرت‌های دنیا بالا سرِ تن مجروح و خونینِ سوریه زورآزمایی می‌کنند و برای هم شاخ و شانه می‌کشند. یکی، آن دیگری را به بمباران شیمیایی متهم می‌کند، آن دیگری علاوه بر دروغ خواندنِ این اتهام، آن را صحنه‌سازی می‌داند و تهدید می‌کند اگر طرف مقابل دست از پا خطا کند، او را بی‌پاسخ نخواهد گذاشت. این‌طرف نیز، برای اثبات حرفش هم که شده، در حمله‌ای نمایشی، نقطه‌ای پرت و بی‌ربط را بمباران می‌کند. در این میان، تیم ارزیابی سازمان ملل که مأموریت دارد زمینهٔ بازرسی مأموران سازمان منع تسلیحات شیمیایی را فراهم آورد تا صحنهٔ حملات مظنون شیمیایی در سوریه را بررسی کند، به‌علت تیراندازی‌ای که به‌سویشان انجام می‌گیرد، مجبور به بازگشت به دمشق می‌شود و کار به تأخیر می‌خورد. یعنی کار به‌جایی رسیده‌ است که حتی سازمان ملل، خود به حامی و پشتیبان نیاز دارد. روابط روسیه و اتحادیهٔ غرب به جنگ سرد پهلو می‌زند. ناگهان آمریکا تصمیم می‌گیرد نیروهایش را از سوریه خارج کند و میدان نبرد را به کشورهای حوزهٔ خلیج فارس واگذار کند… و مردم دنیا، من و شما، همچنان دوره می‌کنیم شب را و روز را…

* * * * *

و اما اینجا در خانه، خبرها امیدوارکننده است. جان هورگان، نخست وزیر، امروز چهارشنبه اعلام کرد که هیچ‌کس در استان بریتیش کلمبیا نمی‌بایست برای یافتن خانه در دشواری و تقلا باشد. وی اعلام کرد که با ایجاد پشتوانهٔ‌ مالی‌ای با عنوان Building BC Community Housing Fund، طی ده سال آینده برای اقشار کم‌درآمد و با درآمد متوسط، ۱۴٬۰۰۰ خانهٔ جدید در سرتاسر استان ساخته خواهد شد. بر اساس این پشتوانهٔ مالی (fund) جدید، دولت ۱٫۹ میلیارد دلار صرف ساخت خانه‌هایی «امن، ایمن و مقرون به‌صرفه» برای اجاره‌نشین‌ها خواهد کرد.

همچنین در ادامهٔ بحث‌ها و کشمکش‌ها بر سرِ توسعهٔ خط لولهٔ کیندر مورگان، یکشنبهٔ گذشته، جان هورگان با جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا و ریچل ناتلی، نخست وزیر آلبرتا، در اتاوا دیدار و گفت‌وگو داشته است. از قرار معلوم، نخست وزیر بی‌سی همچنان ایستاده است تا از منافع مردم استانش، اقتصاد آن و از سواحل و آب‌هایش در برابر خطر نشت قیر مایع طبیعی دفاع کند. او می‌خواهد بداند در صورت نشت چطور می‌شود پاک‌سازی می‌شود کرد و آیا اساساً پاک‌سازی ممکن است یا خیر؟ وی گفته است: «من قویاً معتقدم که بریتیش کلمبیا دربارهٔ آنچه در استانش رخ می‌دهد، حق نظر دارد. و برای همین است که ما می‌خواهیم از مردم سراسر استان دربارهٔ انتقال قیر طبیعی از رودخانه‌ها و نهرهایمان و در امتداد سواحل، جویا شویم.»

هورگان همچنین با اشاره به اقوام اولیه، گفت که وظیفهٔ ماست تا از حقوق این مردم دفاع کنیم و اجازه ندهیم تا نشت نفت زندگی‌شان را تحت تأثیر قرار دهد. وی معتقد است منافع بریتیش کلمبیایی‌ها و تمام کانادایی‌ها، بر آن‌ها که در سالن جلسات در تگزاس نشسته‌اند ارجحیت دارد. هورگان می‌گوید که برای دفاع از مشاغل بی‌سی، اقتصاد و محیط زیست آن، همچنان خواهد ایستاد. چنین باد!

* * * * *

و بار دیگر در آستانهٔ روز زمین ایستاده‌ایم. ۲۲ آوریل، روزی است که هر سال به ما یادآوری می‌شود که سیارهٔ زمین، این گِردِ شکننده، تا چه اندازه به مراقبت ما ساکنانش نیاز دارد. ساکنانی که گاه با او چنان رفتار می‌کنند که با بسیاری اقلام یک‌بار مصرف در زندگی‌شان! تا زمانی که برای من تولید کند و به‌بار نشانَد، دیگر خیالی نیست پس از من چه خواهد شد… اینکه او را چگونه به دستان نسل بعدی خواهم سپرد، اینکه او را به نسل بعدی چگونه خواهم شناساند تا آن را قدر بداند، در حیطهٔ مسئولیت من نیست. باورکردنش سخت است که این گوی عظیم روزی نابود شود، ولی دریغا که با روند فعلیِ مصرف‌گرایی، ایجاد آلودگی‌های زیست‌محیطی، جنگ و و و… باید از خودمان بپرسیم آیا اساساً انسان زمینی از خود باقی خواهد گذاشت؟…

نوشته یادداشت سردبیر: روزی برای زمینِ ازنفس‌افتاده از جنگ و آلودگی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یعنی می‌شود آیا، می‌شود که بخواهی با مرور دو هفتهٔ گذشته یادداشتی بنویسی و به سرزمین مادری که برسی، خبری خوش که نه، دلخوش‌کُنکی بیابی؟ مگر می‌شود این حجم حادثه و بلای طبیعی و غیرطبیعی؟… هنوز زلزلهٔ سه ماه پیش دارد با کمک سرمای استخوان‌سوزی که کانکس‌ها و چادرها در برابرش یارای مقاومت ندارند، قربانی می‌گیرد، هنوز آتش سانچی از جانِ خانواده‌های بسیاری رخت بر نبسته است، که خبر می‌رسد ۶۵ هموطن – که از قضای روزگار اغلب متخصص و فعال محیط زیست‌اند – کمی مانده به قلهٔ دنا آسمانی شده‌اند… زن و مرد، پیر و جوان در طلب حق و به بهانه‌های واهی به پشت میله‌ها فرستاده می‌شوند و اغلب پیکرشان پس از خودکشیِ مشکوکی، تحویل عزیزانشان داده می‌شود. ظرف چند ساعت، خیابان‌های تهران به میدان جنگ بدل می‌شود چرا که در سرزمین مادری، عقاید و باورهاست که حدود آزادی انسان‌ها را تعیین می‌کند… و ما در این‌سوی آب‌ها، جایی که آزادی، حدود اختیاراتِ عقاید و باورها را تعیین می‌کند، در دریای اندوه و حسرت چون موج در گریز از خویشتن پیوسته می‌کاهیم[۱].

* * * * *

اما در کانادا، پس از تهدیدات ریچل ناتلی، نخست وزیر استان آلبرتا، مبنی بر آنکه آلبرتا مذاکرات بر سر خرید برق بی‌سی را به‌حالت تعلیق درخواهد آورد و واردات شراب را نیز از این استان متوقف خواهد کرد، حال نوبت دولت فدرال است که همان‌گونه که انتظار می‌رفت، به تصمیم دولت بی‌سی برای اعلام لزوم مطالعات بیشترِ تبعات و خطرات نشت مواد نفتی پیش از اجرایی کردنِ توسعهٔ خط لوله، واکنش نشان دهد.

در تاریخ ۶ فوریه، دولت آلبرتا در پاسخ به عدم همکاری دولت بی‌سی برای توسعهٔ خط لولهٔ کیندر مورگان، علاوه بر تهدیدات فوق، از اتاوا خواست که مداخله کند و عملکردِ خلاف قانون اساسی از طرف بی‌سی را مردود اعلام کند. دو روز بعد، در تاریخ ۸ فوریه، مقامات رسمی دولت‌های فدرال و بی‌سی در ونکوور ملاقات کردند تا دربارهٔ مواضع دولت بی‌سی مذاکره کنند. همان روز، دولت اتاوا کنفرانس مطبوعاتی‌اش با دولت بی‌سی را لغو اعلام کرد.

روز نهم فوریه، قرار بود که وزیران دولت‌های فدرال و استانیِ وزارت مراقبت از کودکان (child care) طیِ کنفرانسی مطبوعاتی توافق‌نامهٔ مشترک خود را در زمینهٔ آموزش‌های ابتدایی و مراقبت از کودکان اعلام کنند. توافق‌نامه‌ای که به کمک ۱۵۳ میلیون دلاریِ دولت فدرال به دولت بی‌سی رسمیت می‌بخشید، اما، یک روز قبل، دولت اتاوا کنفرانس را به‌دلیل تداخل در برنامه‌ها لغو کرد.

اعلام توافق مذکور، می‌توانست کمک مهمی برای دولت بریتیش کلمبیا محسوب شود، در وضعیتی که دولت ان‌دی‌پی برای فراهم نمودنِ مهد کودکِ روزی ده دلار – که در مبارزات انتخاباتی ماه مه ۲۰۱۷ وعده‌اش را داده است – تقلا می‌کند. کما اینکه کرول جیمز، وزیر امور مالی استان، در روز ۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۸ طی اعلام نخستین بودجهٔ استان پس از حدود دو دهه، گفت که وعدهٔ انتخاباتی مهد کودک همگانیِ روزی ده دلار یک دهه طول خواهد کشید تا به اجرا درآید. هر چند، در همین بودجه قدم‌های اولیه برای عملی کردن وعدهٔ مذکور برداشته شده است؛ از جمله اختصاص ۱ میلیارد دلار – طی سه سال – برای کاهش هزینه‌های مهد کودک، ایجاد بیش از ۲۲٬۰۰۰ مهد کودک جدید دارای مجوز و بالا بردن کیفیت خدمات آموزش‌های ابتدایی و مراقبت‌ از کودکان. بودجهٔ اختصاصی، هزینهٔ مهد کودک را تا حداکثر ۳۵۰ دلار در ماه برای هر کودک کاهش خواهد داد که انتظار می‌رود حدود ۵۰٬۰۰۰ خانواده از آن بهره‌مند شوند. همچنین امکان کمک‌هزینه‌هایی تا سقف ۱۲۵۰ دلار در ماه برای هر کودک وجود خواهد داشت که حدود ۸۶٬۰۰۰ خانواده از آن بهره‌مند خواهند شد. کرول جیمز گفت خانواده‌هایی که درآمدی کمتر از ۴۵٬۰۰۰ دلار در سال دارند، هیچ یا مبلغی ناچیز برای مهد کودک خواهند پرداخت.

هر چه هست، فعلاً به‌نظر می‌رسد دولت بی‌سی کمربندها را سفت کرده است تا در مقابل تهدید‌های استان همسایه و تحریم‌های دولت فدرال برای عبور بی قید و شرط خط لولهٔ کیندر مورگان از زمین‌هایش، بایستد و باجی ندهد.

_______________________________________________

۱- اشاره به این شعر محمدرضا شفیعی کدکنی:

هیچ می‌دانی چرا چون موج

در گریز از خویشتن پیوسته می‌کاهم؟

زان که بر این پردهٔ تاریک

این خاموشی نزدیک

آنچه می‌خواهم نمی‌بینم

وآنچه می‌بینم نمی‌خواهم

نوشته یادداشت سردبیر – دولت بی‌سی در سایهٔ تهدیدها و تحریم‌ها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ساکنان دو استان همسایه، یعنی بریتیش کلمبیا  و آلبرتا، طی یکی دو هفتهٔ اخیر، شاهدِ تشدید کشمکش‌ها میان دو دولت استانی‌شان بر سرِ توسعهٔ‌ خط لولهٔ کیندر مورگان بوده‌اند. هفتهٔ پیش دولت استانی بی‌سی اعلام کرد که توسعهٔ خط لوله به‌لحاظ تبعات و خطرات نشت مواد نفتی، مستلزم مطالعات بیشتری است. دولت آلبرتا در اولین واکنش به این موضوع، مذاکرات بر سر خرید برق بی‌سی را به‌حالت تعلیق درآورد. اما ریچل ناتلی، نخست وزیر استان آلبرتا، روز سه‌شنبهٔ این هفته با اعلام این خبر که آلبرتا واردات شراب از استان همسایه را نیز متوقف خواهد کرد، دعوا را شدت بخشید. ناتلی گفت: «صنعت شراب‌سازی برای بی‌سی خیلی مهم است، حالا شاید نه به اندازه‌ای که صنعت نفت و گاز برای آلبرتا مهم است، اما به‌هر حال مهم است. آلبرتایی‌های بسیاری شراب بی‌سی را دوست دارند و من خودم یکی از آن‌ها هستم. در سال ۲۰۱۷، آلبرتا حدود ۷۰ میلیون دلار به کارخانه‌های شراب‌سازی بی‌سی پرداخت کرده است. و ۹۵٪ شراب کانادایی که در آلبرتا فروخته می‌شود، از استان بی‌سی است.» جان هورگان، نخست وزیر استان بی‌سی، در پاسخ به سخنان تهدیدآمیز همتای خود در آلبرتا، با انتشار بیانیه‌ای، اعلام کرد که دولت او حق دارد دربارهٔ تأثیرات نشت و ورود قیر طبیعی مایع به زمین‌های ساحل غربی، با مردمانش مشورت کند. او معتقد است که اگر آلبرتا مخالف است، می‌تواند بحث را در محل دادرسی و از طریق سیستم قضایی پیگیری کند. هورگان گفت: «مطالعات و مشورت‌های ما برای مقررات جدید مطرح‌شده، هنوز شروع نشده است، اما آلبرتا تصمیم گرفته است به بیزینس‌های بی‌سی ضربه بزند و آن‌ها را تحت فشار قرار دهد. از آلبرتا می‌خواهم که از موضع تهدیدآمیزش عقب بنشیند.» وی همچنین گفت که دولت در کنار تولیدکنندگان شراب بی‌سی خواهد ایستاد و به اقدامات تجاری اعلام‌شده علیه آنان واکنش نشان خواهد داد.

ریچل ناتلی، همچنان بر سرِ موضع خود، با توجه به اینکه هنوز شراب بی‌سی از قبل در آلبرتا موجود است، از ساکنان این استان خواسته است تا به‌هنگام سفارش مشروب در بارها یا رستوران‌ها به فکر کارکنان صنایع انرژی استان باشند و می‌توانند به‌جای آن مثلاً آبجوی بی‌نظیر ساخت آلبرتا را سفارش دهند. وی گفت: «این قدمی رو به جلوست برای بیدارکردنِ بی‌سی و فشار به دولت فدرال تا وارد عمل شود.» اندرو ویوِر، رهبر حزب سبز بی‌سی، دیروز در واکنشی شوخ‌طبعانه به اعلام بایکوت صنعت شراب‌سازی بی‌سی توسط دولت آلبرتا، در صفحهٔ فیس‌بوک خود نوشت: «افراد بسیاری از من پرسیدند که دربارهٔ رفتار بچه‌گانهٔ امروزِ ناتلی چه فکر می‌کنم. پاسخ من، خرید سه بطر شراب ناب بی‌سی بود!»

* * * * *

اوایل ماه فوریه است و شهر ونکوور تا اواسط ماه بعدی برنامه‌های بسیاری را در جامعهٔ ایرانی شاهد خواهد بود. اولینش که شمارهٔ قبل هم به آن اشاره کردیم، «شب نمایش‌ ایران» در روز ۱۲ فوریه (دوشنبهٔ هفتهٔ پیش رو و روز خانواده در بی‌سی) که بخشی از «جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم کوهستان ونکوور» است که امروز جمعه گشایش خواهد یافت. از این جشنوارهٔ ۹ روزه، روز ۱۲ فوریه صرفاً به ایران اختصاص داده شده است و پروانه کاظمی، بانوی ایرانی فاتح قلهٔ اورست دعوت شده است تا در این روز سخنرانی کند. پس از آن، ۱۸ فوریه، شاهد بر روی صحنه رفتن نمایش «هملتک» خواهیم بود که بازیگران و دیگر عوامل آن ماه‌هاست که مشغول تمرین و کار بر روی آن‌اند. در این شماره گفت‌وگویی داشته‌ایم با ژوبین غازیانی، کارگردان هملتک، که توجه شما را به آن جلب می‌کنم. سه روز بعد، ۲۱ فوریه، در برنامه‌ای به‌نام «موسیقی برای ایران» ٢۵ هنرمند ایرانی و غیرایرانی ساکن ونکوور کنار هم ایستاده‌اند برای کمک به هموطنان زلزله‌زده‌مان. هموطنانی که هنوز برای تأمین امکانات اولیهٔ زندگی به کمک و حمایت ما نیاز دارند. این هنرمندان هر چه دارند در سبد اخلاص گذاشته‌اند؛ چه خوب که با شرکت در این برنامه، ما نیز در کنارشان باشیم و سهم کوچکی در این حرکت بزرگ داشته باشیم. و پیش از رسیدن به برنامه‌های نوروزی روزهای ۲ و ۳ مارس، شاهد بر روی صحنه رفتنِ نمایش «بانو در آینه» خواهیم بود که پیش از این در شمارهٔ ۴۶ نشریه، گفت‌وگویی با کارگردان و دستار کارگردان آن، یعنی حسام انوری و سینا اتحاد داشتیم و در کمتر از یک ماه با حضور نیلوفر بیضایی، مهمان ویژهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ونکوور، برگزارکنندهٔ مراسم بزرگداشت روز زن، به تماشای آن خواهیم نشست.

امید است با حمایت از این برنامه‌های فرهنگی و هنری، در تداوم چنین حرکت‌هایی در جامعهٔ ایرانیان ونکوور سهیم باشیم.

نوشته یادداشت سردبیر – خرید شراب در برابر توسعهٔ خط لولهٔ کیندر مورگان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برنامهٔ اُتاوا این بود: تأیید فدرال را برای کیندر مورگان بگیرد، تأیید رسمی کریستی کلارک را در توافق با خط لوله به اطلاع عموم برساند، و سپس سیاستمدارانه آن تصمیم را با برد او در انتخابات بی‌سی ضدعفونی و تر و تمیزش کند، در نتیجه ادعا کند که عموم مردم در بی‌سی با آن تصمیم همسویند.

اما، با وجود اینکه اُتاوا با با حمایت عمومی از نمایش‌های کلارک روی موضوع ترامپ و زغال سنگ حرارتی آمریکا، در انتخابات بی‌سی دخالت کرد، رأی‌دهندگان این استان عقیدهٔ دیگری داشتند – آن‌ها او را نپذیرفتند.

بنابراین بر اساس منطقِ خود اُتاوا، خط لوله هم‌اکنون به‌لحاظ سیاسی در بی‌سی مردود اعلام شده است.

هر دو حزب ان‌دی‌پی و سبز با شفافیت و قاطعانه مخالف خط لوله بودند و این دو حزب بر روی هم ۶۰درصد آراء را کسب کردند. حوزه‌های مهم اطراف برنابی و ونکوور به‌شدت کریستی کلارک را رد کردند و رأی‌دهندگان بسیاری آن را موضوع اصلی صندوق‌های رأی‌شان می‌دانستند. شهرداران مناطقی که خط لوله از آن‌ها خواهد گذشت، مخالف پروژه‌اند. بومی‌های ساکن در مسیر خط لوله نیز همچنان قویاً مخالف این پروژه‌اند.

این خط لوله به‌لحاظ سیاسی و اجتماعی در بی‌سی مجوز ندارد، و به‌زودی ممکن است مجوز قانونی نیز نداشته باشد اگر احزاب ان‌دی‌پی و سبز با هم دولت تشکیل بدهند و از صدور جواز لازم برای پروژه خودداری کنند.

اُتاوا با اعزام وزیر منابع طبیعی جیم کار برای تلاش در تقویت حمایت از پروژه،  به‌وضوح نگران است. متأسفانه برای آقای کار، این موضوع بلافاصله بعد از این تأخیر دولتش در اجرای مقررات متان برای صنعت نفت و گاز پیش آمده است، چیزی که اعتبار وی را به‌عنوان یک تاجر تضعیف می‌کند.

در این اثنا، کیندر مورگن برای یافتن سرمایه‌گذاران پروژه دچار مشکل است و در تلاش برای متوسل‌شدن به سهام عمومی برای پرداخت هزینه‌هایش. هرچند، با مردودشدن سیاسی‌اش و آشکارشدنِ پرونده‌های حقوقی بومیان، هیچ سرمایه‌گذاری آن‌قدر احمق نیست که تا این حد ریسک بپذیرد. (اینکه شرکت مذکور این ریسک‌ها را به سرمایه‌گذاران بالقوه فاش خواهد کرد یا نه، خود سؤال جالبی است.)

اُتاوا و آلبرتا اکنون ممکن است دربارهٔ استلزام این خط لوله به‌عنوان شرطی برای مقررات کربن، به تهدید متوسل بشوند، اما آن‌ها باید بدانند که برای بسیاری از ساکنان بریتیش کلمبیا، این موضوع همواره به‌منزلهٔ خطرات تأثیرات منطقه‌ای این پروژه بوده که باید به‌ناچار تحمل کنند، در حالی‌که دیگران میلیاردها دلار نفتی عایدشان می‌شود.

علاوه بر این‌ها، وقتی علی‌رغم مقررات کربن، همچنان به ادامهٔ افزایش آلودگی‌های حاصل از محصولات نفتی اجازه داده می‌شود، مردم به‌درستی این سؤال را می‌پرسند که آیا به‌میزان کافی عایداتی از این پروژه وجود دارد تا هرگونه قربانی‌شدنی را جبران کند. این فرض بی‌چون‌وچرا که محصولات نفتی باید همچنان توسعه یابد، ریشهٔ این‌گونه احساسات و برداشت‌ها است. چرا این صنعت همین الان به‌‌حد لزوم بزرگ نیست؟ چرا اصلاً ما به رشد و نمو آن‌ مشغول‌ایم در این برههٔ بحران اقلیمی؟

توسعه را متوقف کنید و ما خط لولهٔ جدیدی نیاز نداریم. بعد ما می‌توانیم روی انرژی پاک تمرکز کنیم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

منبع:

http://www.projectdemocracy.ca/bc_just_rejected_kinder_morgan_again

نوشته بی‌سی بار دیگر کیندر مورگان را رد کرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.