۱

شنیدم امروز پسری نه‌ساله

سر کلاس درس 

با ادب تمام

دستش را بلند کرد

همان انگشت اجازه را سوی آسمان گرفت و 

پرسید:

«رنگین‌کمانِ شما در آسمانِ چندم خانه کرده است؟»

چند مرگ دیگر زیر عبا

چند مرگ دیگر

پشت پیراهن پیامبرگونه‌‌تان پنهان کرده‌اید؟

۲

در آسمان رنگین‌کمان نیست

فقط قطره‌قطرهٔ باران است

که بسته به بودِ خورشید رنگین می‌شوند

پسر‌ِ خوب‌

هر کس گفت این قطره‌ها، اشک خدا است

باور نکن 

خدا سال‌ها پیش مرده‌ است 

خدا مرده است

و تو تنها کسی هستی که می‌توانی 

مرا امروز به کتابفروشی ببری 

و واداری تا کتابی برای گروه سنی ده سال بخرم 

پسرِ ‌خوب

خدا مرده است

تو اما حتماً زنده‌ای

پیامی بده

تا کتاب را برایت بفرستم

نوشته شعرهایی از مؤدب میرعلایی برای کیان پیرفلک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تن تو رفته است
اما
تن تو نرفته است
بیشتر از هر وقت دیگری نرفته است
تن تو خیابان
تن تو شيشه
گلوله
تن تو باران
و رنگين‌كمانى كه ناخداى آسمان

تن تو نرفته است
بیشتر از هر وقت دیگری که مادر بر مزار پسری نرفته است
تن تو با یخ‌هایی كه می‌شوند بخار
برای فروریختن ذره‌های تنت با باران
روی سر تک‌تک من، شما، ایشان

تن تو رفته است
اما
تن تو نرفته است
تن تو بنفش از فرط بين آبى و خون
تن تو سبز از فرط بين آبى و آفتاب
تن تو نارنجى از فرط خون و خورشيد
تن تو تمامى ذره‌هایی است
که می‌روند به اعماق و باز سر باز می‌کنند
تمامی تنهایی است که سرباز می‌شوند از دل خاک

تو هم پسر کسی هستی که با کشیدن کمان
از تنت تیری می‌سازی برای مرزی میان ایران و توران
تا ببینی که بالاتر از سياهى در برابر تو کدام رنگ
تن تو برمی‌گردد
اما
تن تو به ذره‌های ابر و باد و خورشید و فلک برمی‌گردد
تن توبیشتر از هر وقت دیگری برمی‌گردد
تن تو اعتماد
تن تو اعتراض
تن تو سوراخ سوراخ
تن تو استعفای معانی از کلمات
که ریشه در بازماندن نفس در گلو دارد
در مرگ و تیشه زدن به آرزو
در جسدهای بی جستجو
اما تن تو به بیمارستان نرفته است
و یخ آغازی است برای رنگین کمانی که آرش می‌کشد
افراسیاب را پس می‌کشد
تن تو تن تو تن تو دم
تن تو بازدم

نوشته شعری از لیلا صادقی برای کیان پیرفلک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

۱

آه پسرک!

پسرکِ سبزهای سرخ

و سرخ‌های شکفته بر خیابان،

آیا در زندگیِ دیگر

دوباره پرنده‌ای خواهی شد

آوازخوانِ کوچه‌های آزادی؟

آیا در زندگیِ دیگر

فصل پاییز

ماهی به‌نام «آبان» خواهد داشت

این‌گونه که زین پس

تمام فصل‌های ما پاییز و

ماه‌های ما آبان؟!

آه پسرک!

پسرکِ سرخ‌های جاری

بر رودِ سبزِ خیابان،

تو دیگر برای همیشه بخواب

ما جای تو

برای همیشه زندگی می‌کنیم

و از شرم می‌میریم!

۲

ماه می‌میرد تو نباشی

جانِ مادر، دوباره زنده شو!

نگاه کن!

از دریچهٔ روشنی که خانهٔ تو است، نگاه کن!

ماه دارد آرام‌آرام

می‌میرد پشت ابرهای سیاه

و شب

تاریک‌تر می‌شود.

جانِ مادر، دوباره زنده شو!

خاک‌ها را کنار بزن

و از دریچهٔ روشن خانه‌ات

به انبوهِ ابرهای سیاه

شلیک کن!

نوشته شعرهایی از رضا کاظمی برای کیان پیرفلک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.