سه‌شنبه، ۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، خیریهٔ انجمن فود لینک (Food Link Society)* رسماً آشپزخانهٔ صنعتی خود را افتتاح کرد. در این مراسم، ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام، و تعدادی از دولتمردان ازجمله ران مک‌کینان، نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام در مجلس عوام کانادا، و فین دانلی، نمایندهٔ سابق منطقهٔ کوکئیتلام – برک مانتین در مجلس استان بریتیش کلمبیا، حضور داشتند.

این آشپزخانه که در شمارهٔ ۱۷ خیابان فاسِت (Fawcett Rd)، واحد ۱۰۷ واقع شده، به داوطلبان و کارکنان حرفه‌ای این امکان را می‌دهد تا سبزیجات و میوه‌هایی که ایرادات کوچکی دارند و در فروشگاه‌ها قابل‌فروش نیستند و نیز سایر مواد غذایی‌ای را که به تاریخ مصرف توصیه‌شده روی بسته‌هایشان رسیده‌اند، به مجموعه‌ای از وعده‌های غذایی سالم، پیش‌غذاها و میان‌وعده‌ها تبدیل کنند و همراه با سایر اقلام بازیابی‌شده از فروشگاه‌های مواد غذایی محلی در میان خانواده‌های نیازمند توزیع کنند.

این آشپزخانهٔ صنعتی، اولین آشپزخانهٔ اشتراکی (community kitchen) شهر کوکئیتلام محسوب می‌شود و به خانواده‌های محلی کمک می‌کند تا غذای مقوی و کم‌هزینه را بر سر سفره‌هایشان یا در یخچال‌‌هایشان قرار دهند. این آشپزخانه همچنین به شهر کمک می‌کند تا به‌سمت جامعه‌ای با ضایعات غذایی صفر نزدیک شود.

در این مراسم، ابتدا ریحانه میرجانی، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک، ضمن سپاسگزاری از حضور شهروندان و دولتمردان در این مراسم، گفت: «مراسم امروز معنا و مفهومی بیش از گشایش یک آشپزخانه دارد، این آغاز چیزی بسیار ویژه است. این فضا جامعهٔ ما را غذا خواهد داد، ضایعات مواد غذایی را کاهش خواهد داد و مردم را دور هم جمع خواهد کرد.»

سپس ایگور بیِلاتس، مدیر اجرایی انجمن فود لینک، طی سخنان کوتاهی با اشاره به آشنایی اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک در کلاس یادگیری زبان حدود هشت سال پیش، گفت: «ما نه‌ فقط زبان، بلکه دربارهٔ ارزش‌های کشور کانادا آموختیم. ما می‌دانیم که میزان دورریز مواد غذایی در اینجا بسیار بالاست، و این همان جایی‌ست که ما می‌توانیم مشارکت کنیم و دین خود را به جامعه‌مان ادا کنیم.» او با اشاره به روند پربار فعالیت‌های انجمن فود لینک گفت که آن‌ها در ابتدا شاید می‌توانستند به ۵۰ خانواده مواد غذایی برسانند ولی حالا این عدد به ۱۰۷٬۰۰۰ خانواده در ۱۱ شهر مختلف افزایش یافته است. 

در ادامه، ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام، طی سخنانی با اشاره به زمانی‌که برای اولین بار با پنج نفر مؤسسِ انجمن فود لینک ملاقات کرده بود، گفت که از شنیدن برنامهٔ این گروه برای جمع‌آوری مواد غذایی قابل‌مصرفی که فروشگاه‌ها دور می‌ریزند و توزیع آن میان خانواده‌های نیازمند، بسیار تحت‌تأثیر قرار گرفته بود و حتی شخصاً به‌همراه این گروه به فروشگاه‌های مواد غذایی رفته و مشاهده کرده بود چگونه مواد غذایی‌ای که به تاریخ مصرف بهینه‌شان رسیده‌اند ولی هنوز کاملاً قابل‌مصرف‌اند، خیلی سریع و طی همان روز به دست خانواده‌های نیازمند می‌رسد. استوارت اظهار امیدواری کرد که در آیندهٔ نزدیک کوکئیتلام به اولین جامعه با ضایعات غذایی صفر در کانادا بدل شود. 

سپس ران مک‌کینان، نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام در مجلس عوام کانادا، طی سخنان کوتاهی کار انجمن فود لینک را ستود و گفت: «چه کسی فکر می‌کرد که کلاس زبان می‌تواند تا این اندازه قوی عمل کند؟ من تمام عمرم کلاس زبان گذرانده‌ام ولی هیچ‌گاه با چنین دیدگاهی مواجه نشده بودم. من برای داشتن چنین دیدگاهی و پشتکار در کارشان به اعضای فود لینک تبریک می‌گویم.»

در ادامه، فرهاد صوفی، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک، با اشاره به اینکه ۵۴ سال قبل به کانادا آمده و حرفه‌اش در زمینهٔ آشپزی حرفه‌ای و رستوران‌داری بوده است، گفت: «باید دید چگونه می‌توان غذایی را ارائه داد که هم مغذی باشد و هم کم‌هزینه؛ بسیاری افراد از این موضوع آگاه نیستند. بنابراین یکی از برنامه‌های من این است که [در این آشپزخانه] به افراد آموزش بدهم که چگونه می‌توانند غذاهای مغذی و کم‌هزینه درست کنند.»

در پایان این برنامه، ریچارد استوارت، به‌همراه دیگر دولتمردان حاضر در این مراسم و نیز اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک مراسم بریدن روبان و گشایش رسمی این آشپزخانهٔ رسمی را به جا آوردند. همچنین حاضران با غذاهای آمادهٔ سول بایت پذیرایی شدند.

طی صحبتی که ما در رسانهٔ همیاری با علی حائری، از بنیان‌گذاران انجمن فود لینک و نیز خزانه‌دار این انجمن، داشتیم، ایشان جزئیات بیشتری را دربارهٔ عملکرد این آشپزخانهٔ صنعتی توضیح داد. او گفت در حال حاضر بنگاه اجتماعی سول بایت، که ۵۱٪ سود خود را به سازمان‌های خیریه ازجمله فود لینک اختصاص می‌دهد، برای آماده‌کردن غذاهای خود این آشپزخانه را در اجاره دارد، و اگر افراد یا شرکت‌های دیگری نیز نیاز به آشپزخانه‌ای صنعتی و مورد تأیید فرِیزر هلث داشته باشند، می‌توانند آن را در ساعاتی که آزاد است از خیریهٔ انجمن فود لینک اجاره کنند. او همچنین گفت که قرار است کلاس‌های آموزش آشپزی تحت سرپرستی فرهاد صوفی ارائه شود که از برنامه‌های آیندهٔ فود لینک برای استفاده از این آشپزخانهٔ صنعتی‌ست. او افزود که درخواستی هم به‌نام Scholar Program داده‌اند که اگر تأیید شود و به‌لحاظ بودجه مورد توافق قرار گیرد، کلاس‌های آشپزی برای دانش‌آموزان مقطع ابتدایی برقرار خواهد شد که در ساعات مشخصی به‌عنوان بخشی از برنامهٔ کمپ تابستانی بتوانند در آنجا خودشان غذا درست کنند. 

*انجمن خیریهٔ فود لینک (Food Link Society)، نام جدید مؤسسهٔ خیریهٔ Immigrant Link Centre Society (ILCS)‎، است. گزارش‌های پیشین رسانهٔ همیاری را از این مؤسسهٔ خیریه در اینجا بخوانید.

نوشته گزارشی از گشایش آشپزخانهٔ صنعتی خیریهٔ «انجمن فود لینک» به‌عنوان اولین آشپزخانهٔ اشتراکی در شهر کوکئیتلام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌ها از: Phillip Chin Photography

بیست و ششمین دورهٔ جوایز فیلم و تلویزیون لیو (Leo Awards) بریتیش کلمبیا با اعلام برندگان به کار خود پایان داد. و هنرمندان ایرانی‌تبار در آن خوش درخشیدند.

جوایز لیو، معتبرترین جوایز صنعت فیلم و تلویزیون استان بریتیش کلمبیاست که از سال ۱۹۹۹ هر سال از سوی بنیاد علوم و هنرهای تصاویر متحرک بریتیش کلمبیا برگزار می‌شود. در سال ۲۰۰۵، جشنوارهٔ فیلم جوایز لیو (Leo Awards Film Festival) برای نمایش بهترین‌های تولید فیلم و تلویزیون و تجلیل از آثار برگزیده، به این رویداد اضافه شد.

در جوایز امسال، دو هنرمند ایرانی‌تبار توانستند در این جشنواره برندهٔ جایزه شوند. این دو هنرمند بهرام جواهری و آوا ماریا صفایی بودند.

بهرام جواهری، هنرمند ایرانی-کانادایی ساکن کوکئیتلام، در این جشنواره توانست به‌خاطر انیمیشن «دو سیب»، جوایز بخش‌های بهترین کارگردانی و بهترین کارگردان هنری انیمیشن را از آنِ خود کند. این انیمیشن همچنین در بخش‌های بهترین انیمیشن و بهترین موسیقی برای انیمیشن (حسین زلیخاپور و ژوان زلیخاپور)، نامزد دریافت جایزه شده بود. 

انیمیشن «دو سیب» ساختهٔ بهرام جواهری با استفاده از تکنیک استاپ موشن یعنی فرم‌به‌فرم با تغییر شکل گِل مجسمه‌سازی در برابر دوربین ایجاد شده است. این انیمیشن با الهام‌گرفتن از سیب میخک که در کردستان نشانه‌ای از دوستی و عشق است، روایتی از تبادل فرهنگی میان مهاجر و جامعهٔ میزبانش است.

گفتنی است در شمارهٔ ۱۹۵ رسانهٔ همیاری، مورخ ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۳، گفت‌وگویی با این هنرمند دربارهٔ همین انیمیشن انجام داده بودیم که علاقه‌مندان می‌توانند آن را در وب‌سایت رسانهٔ همیاری بخوانند. 

مخاطبان کانادایی می‌توانند این انیمیشن را در وب‌سایت هیئت ملی فیلم کانادا از طریق لینک زیر به‌رایگان تماشا کنند:

www.nfb.ca/film/two-apples

آوا ماریا صفایی، هنرمند جوان ایرانی‌تبار هم که زادهٔ کانادا و فرزند پدر و مادری ایرانی-کانادایی‌ست، در این جشنواره به‌خاطر فیلم کوتاه «زیپ» برندهٔ جایزهٔ بهترین تدوین فیلم کوتاه (همراه با همکارش کریس دیتریچ) شد. این فیلم کوتاه همچنین جایزهٔ بهترین چهره‌پردازی را به دست آورد. فیلم کوتاه «زیپ» همچنین در شش ردهٔ دیگر نامزد دریافت جایزه شده بود؛ بهترین فیلم کوتاه (آوا ماریا صفایی و همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده)، بهترین کارگردانی فیلم کوتاه (آوا ماریا صفایی)، بهترین فیلمنامه (آوا ماریا صفایی همراه با سید کَسِل)، بهترین آهنگ برای فیلم کوتاه، بهترین بازیگر فیلم کوتاه (گلاره قدرتی) و بهترین بازیگر جوان (گلاره قدرتی).

فیلم کوتاه و تأثیرگذار «زیپ» داستان ملودی، دختر خواننده و ترانه‌سرایی، است که در تولد شانزده‌سالگی‌اش با زیپی دوخته به دهانش از خواب بیدار می‌شود. این فیلم داستانی‌ست دربارهٔ افراد و به‌ویژه زنانی که صدایشان به‌اجبار خاموش شده و باید بجنگند تا صدایشان شنیده شود. فیلم «زیپ» با این جملهٔ تأثیرگذار پایان می‌یابد: «بهای صدایتان چقدر است؟» فیلم به مردم ایران که در راه آزادی‌شان مبارزه می‌کنند، تقدیم شده است. 

همان‌طور که اشاره شد، آوا ماریا صفایی در این فیلم هم کارگردان بوده و هم یکی از فیلمنامه‌نویسان، تهیه‌کنندگان و تدوینگران این فیلم، و در همهٔ این رده‌ها نامزد دریافت جایزهٔ لیو بود که در نهایت همراه با همکارش، کریس دیتریچ، جایزهٔ بهترین تدوین فیلم کوتاه را دریافت کرد.

فیلم «زیپ» هنوز برای نمایش عمومی در دسترس نیست، ولی علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ آن و همچنین زمان و شیوهٔ پخش این فیلم از وب‌سایت زیر دیدن کنند:

www.theharlequintheatresociety.com

به‌جز هنرمندانی که در بالا به نامشان اشاره شد، هنرمندان ایرانی‌تبار دیگری هم در این جشنواره نامزد دریافت جوایزی شده بودند که بر اساس حروف الفبای نام خانوادگی‌شان به نام و جایزه‌ای که نامزدش بودند، اشاره خواهیم کرد:

نوید صوفی (همراه با همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده) نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم تلویزیونی برای فیلم «قتل‌های مِردا: شب فیلم ۱»، نسا عارف (همراه با همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده) نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم بلند برای فیلم «با عشق و اندام اصلی»، بهتاش فضلعلی، نامزد دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر در فیلم کوتاه برای فیلم «سرزمین مادری»، سوران مردوخی، نامزد دریافت جایزهٔ بهترین کارگردانی فیلم تلویزیونی برای فیلم «قتل گربه‌ماهی».

علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این جشنواره از وب‌سایت آن در آدرس www.leoawards.com دیدن کنند.

نوشته درخشش هنرمندان ایرانی‌تبار در جوایز لیو ۲۰۲۴ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – کوکئیتلام

باخبر شدیم انیمیشن کوتاه «دو سیب»، ساختهٔ بهرام جواهری هنرمند ایرانی ساکن کوکئیتلام، از اواسط ماه سپتامبر سال جاری در چند جشنواره به نمایش درآمده است. ازجمله روز هفتم اکتبر ۲۰۲۳ در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونکوور (VIFF)، برای نخستین‌بار در بریتیش کلمبیا، به روی پرده خواهد رفت. به‌همین مناسبت گفت‌وگوی کوتاهی داشتیم با ایشان تا دربارهٔ این انیمیشن و ایدهٔ ساخت آن برای خوانندگانمان بگویند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * * * *

آقای جواهری گرامی، با سلام و سپاس از وقتی که به ما دادید، لطفاً ابتدا برای آن دسته از خوانندگان نشریه که شما را کمتر می‌شناسند، از پیشینهٔ حرفه‌ای خود بگویید. 

با سلام، پیش از انقلاب در نوجوانی عکاس و فیلم‌ساز آماتور بودم و علاقهٔ اصلی‌ام فیلم‌سازی بود. البته در زمینهٔ فیلم‌سازی انیمیشن هم تجربیاتی کرده بودم. اما بعد از انقلاب که از فعالیت فیلم‌سازی محروم شدم، به فیلم‌سازی انیمیشن که امکانات مالی کمتری نیاز داشت و احتیاجی هم به مجوز نداشت، متمایل شدم. در آن موقع تنها مشتری‌های فیلم انیمیشن شبکهٔ یک و دو تلویزیون و کانون پرورش فکری بودند و من فیلم‌های انیمیشن زیادی برای آن‌ها ساختم. بعدها که بالاخره اجازهٔ تحصیل یافتم. لیسانس گرافیک و در نهایت فوق‌لیسانس انیمیشن را از دانشگاه هنر گرفتم. با مهاجرت به کانادا تحصیل را ادامه دادم و دیجیتال انیمیشن خواندم و حالا هم مشغول به کار در این زمینه هستم. البته در لابه‌لای فیلم‌سازی انیمیشن به مجسمه‌سازی و نقاشی هم می‌پردازم.

چه شد که تصمیم به مهاجرت به کانادا گرفتید و ونکوور را برای زندگی انتخاب کردید؟

مهاجر معمولاً دلایل شخصی برای مهاجرت دارد. اما دلایل سیاسی و اجتماعی هم وجود دارند که اتفاقاً بیشتر مطرح می‌شوند. در مورد خودم می‌توانم بگویم که به‌امید دسترسی بیشتر به فرصت‌ها و موقعیت‌های بهتر و آنچه که در کشور خودم از آن محروم بوده‌ام، مهاجرت کرده‌ام.

در مورد مقصد یعنی کانادا و ونکوور، واقعاً اتفاقی بوده و با مطالعهٔ کافی آن را انتخاب نکردم. 

انیمیشن جدید شما با عنوان «دو سیب» (Two Apples) طی ۱۹ سپتامبر تا ۷ اکتبر امسال در سه جشنوارهٔ مختلف اکران خواهد شد. لطفاً کمی دربارهٔ این انیمیشن برایمان بگویید. چه چیزی الهام‌بخش شما برای ساخت آن بوده است؟

این فیلم اصلاً حرف دل مهاجران است. هرچند دوست ندارم معنایی برای فیلم توضیح بدهم اما می‌توانم به‌طور سربسته بگویم که به‌اعتقاد من مهاجر کالایی نیست که به کشور میزبان وارد کرده باشند، بلکه به‌عنوان یک انسان دارای پیشینه و فرهنگ خاص است و به‌انتخاب خودش مهاجرت کرده است و بنا بر طبیعت مهاجرت، بر جامعهٔ میزبان اثر می‌گذارد و اثر می‌گیرد. یک رابطهٔ پویای بده‌بستان اینجا حاکم است. در فیلم، سیب میخک نشان نمادی است از این ردوبدل فرهنگی که بین پسر و دختر اتفاق می‌افتد.

لطفاً کمی دربارهٔ معنای سیب میخک یا سیب میخک‌دار (سێوی میخەکڕێژ) در فرهنگ کُردی برای خوانندگانمان توضیح دهید.

سیب میخک نشانهٔ دوستی و عشق است. در کردستان رسم بر این بوده است که هرگاه کسی می‌خواسته عشق و علاقه‌اش را به دیگری ابراز کند، به او سیب میخک‌نشان هدیه می‌داده است. و البته محدود به عاشق و معشوق نیست، و هر رابطه دوستانه‌ای را شامل می‌شود. مثل رابطهٔ مادر و فرزند، دو دوست و البته عاشق و معشوق. ترکیب سیب و میخک هم شکل زیبایی دارد و هم بسیار خوش‌بوست و ماندگاری زیادی دارد. می گویند تا دویست سال می‌ماند.

انیمیشن «دو سیب»، علاوه بر روایت داستانی‌اش، فریم‌به‌فریم همچون اثری هنری چشم‌نواز است. در خلق این اثر چه هنرمندان دیگری با شما همکاری داشته‌اند و در چه بخش‌هایی؟

تکنیک این انیمیشن استاپ‌موشن است، یعنی فرم‌به‌فرم با تغییر شکل گِل مجسمه‌سازی در برابر دوربین ایجاد شده است. این تکنیک را تاکنون کس دیگری انجام نداده است. البته در پروسهٔ تولید از تکنیک دیجیتال هم کمک گرفته شده است. کارگردان و انیماتور من بوده‌ام اما دوستان دیگری مخصوصاً در بخش دیجیتال همکار بوده‌اند.

آیا برای ساخت این انیمیشن کمک‌هایی هم دریافت کرده‌اید؟ اصولاً حمایت‌های دولتی در سطوح مختلف از کارهای هنری را چگونه می‌بینید؟

هیئت ملی فیلم کانادا (National Film Board of Canada) که به‌اختصار NFB خوانده می‌شود تهیه‌کنندهٔ این فیلم بوده است و این فیلم بر اساس کمک ساخته نشده است. NFB تشکیلاتی است شبیه کانون پرورش فکری خودمان در ایران. من به آن‌ها طرحم را پیشنهاد داده‌ام و آن‌ها سرمایه‌گذاری کرده‌اند و در مراحل تولید همکار بوده‌اند.

پس از اکران‌های جشنواره‌ای، آیا این انیمیشن برای تماشای عموم مردم در دسترس خواهد بود؟ اگر پاسخ مثبت است، چگونه و در چه پلتفرمی؟

این فیلم پس از اکران برای نمایش آنلاین در کانادا از طریق وب‌سایت nfb.ca به‌صورت رایگان در دسترس قرار خواهد گرفت.

آیا در آیندهٔ نزدیک پروژه‌ای در دست تهیه و اجرا دارید؟

بله، روی قصهٔ دیگری کار می‌کنم و البته هنوز در ابتدای کارم، تا بعد چه پیش آید.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته بهرام جواهری: مهاجر بر جامعهٔ میزبان اثر می‌گذارد و اثر می‌گیرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده و هومن کبیری پرویزی  – کوکئیتلام

روز شنبه ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ سالن هارد راک شو (The Hard Rock Show Theatre) در کازینو هارد راک واقع در شهر کوکئیتلام میزبان همشهریان ونکووری ما در کنسرت خیریهٔ گروه رستاک خواهد بود. کنسرتی که به‌ همت فرهاد صوفی، آزیتا صاحب‌جمع و رضا جهانشاهی، سه چهرهٔ نام‌آشنا و فعال در امور اجتماعی و فرهنگی شهرمان ونکوور، با هدف تأمین منابع مالی برای فعالیت‌های انسان‌دوستانه برگزار می‌شود. به‌همین مناسبت گفت‌وگویی داشتیم با این عزیزان تا بیشتر دربارهٔ انگیزه و اهدافشان در برگزاری این کنسرت برای خوانندگانمان بگویند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * *‌ * *

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، البته جامعهٔ ایرانی ونکوور با شما عزیزان، به‌ویژه شما آقای صوفی و خانم صاحب‌جمع و فعالیت‌های ارزشمندتان در این جامعه آشنایند، ولی سپاسگزار می‌شویم خودتان را برای آن‌ دسته از خوانندگانی که کمتر شما را می‌شناسند، معرفی کنید.

فرهاد صوفی: من در سال ۱۹۷۲ از ایران خارج شدم و در سال ۱۹۷۳ واردِ کانادا شدم. وقتی از ایران خارج شدم و با اتوبوس به ترکیه نزد دوستان دانشجویم رفتم، بعد از توقفی چندهفته‌ای در ترکیه مقصدم رفتن به آلمان و تحصیل در آنجا بود. اینکه چه شد به کانادا آمدم که آن زمان برای جامعهٔ ایرانی کشوری ناشناخته بود و به‌جز جمع کوچکی دانشجو، ایرانی دیگری در این کشور زندگی نمی‌کرد، در این مجال نمی‌گنجد و امیدوارم در موقعیتی دیگر بتوانم آن را شرح بدهم. 

به‌هرحال، من ۵۲ سال پیش یعنی هفت سال پیش از انقلاب به کانادا مهاجرت کردم، بنابراین من نه در جریان انقلاب ایران بوده‌ام و نه جنگ هشت‌ساله؛ دو واقعهٔ مهمی که به‌باور من تأثیر بسیاری روی مردم و جامعهٔ ما گذاشته‌اند. من همواره به مسائل ایران و آنچه که در ایران می‌گذرد، بسیار علاقه‌مند بوده‌ و هستم و روزانه آن را دنبال می‌کنم. در عین‌حال، چه قبل از انقلاب و چه بعد از آن، به هیچ گروه سیاسی ایرانی و هیچ ایدئولوژی خاصی وابسته نبوده‌ام. 

در سال ۱۹۷۳ که به کانادا رسیدم، به پیشنهاد یکی از دوستانم که خواهرش در شهر رجاینا در استان ساسکاچوان اقامت داشت، رفتم و آنجا ساکن شدم. من در این شهر دانشگاه را در رشتهٔ‌ اقتصاد شروع کردم و هم‌زمان در یک رستوران ایتالیایی کار گرفتم. دو سه سال بعد توانستم اولین رستوران خودم را باز کنم. مجموعاً ۳۰ سال در آنجا زندگی کردم و در سال ۲۰۰۱ به‌همراه همسرم که زادهٔ آن استان است و نیز دخترم به ونکوور مهاجرت کردیم و رستورانی ایتالیایی در شهر کوکئیتلام باز کردم که از ابتدا بسیار موفق بوده است. 

آزیتا صاحب‌جمع: با درود و مهر به خوانندگان نشریهٔ خوب رسانهٔ همیاری، سیما جان، هومن جان، بی‌نهایت برای فراهم‌کردن این‌ گفت‌وگو صمیمانه سپاسگزار و قدردانم.

من، آزیتا صاحب‌جمع، رهبر گروه بالهٔ ملی پارس ونکوور هستم. بیش از سی و سه سال است که در آموزش، اجرا، حفظ ‌و نگهداری رقص‌های ایرانی در ونکوور تلاش کرده‌ام‌ و با اجرای این رقص‌ها در صحنه‌های مختلف جهان در نگهداری این بخش از هنر مظلوم ایران کوشا بوده‌ام. رشتهٔ اصلی من بالهٔ کلاسیک است و از شاگردان عبدالله ناظمی بوده‌ام که بعدها با افتخار و اعتقاد به این روش آموزش با نام بالهٔ ملی پارس در کانادا ادامهٔ فعالیت داده‌ام. در این هنرسرا، آموزش بخش فولکلور همیشه در کنار یادگیری تکنیک باله مد نظر بود. از علاقه‌مندانی که می‌خواهند دربارهٔ بالهٔ ملی پارس ونکوور بیشتر بدانند، دعوت می‌کنم از وب‌سایت ما در آدرس www.vancouverpnb.ca و صفحهٔ اینستاگرام ما در آدرس ‎@vanpnb دیدن کنند.

رضا جهانشاهی: با درود بی‌پایان به خوانندگان و تشکر ویژه از گردانندگان نشریهٔ رسانهٔ همیاری، من رضا جهانشاهی، در سال ۱۹۷۳ در سن ۱۹ سالگی به آمریکا مهاجرت کردم و در دانشگاه ایالتی اوهایو در رشتهٔ راه‌وساختمان مشغول به تحصیل شدم. بعد از فارغ‌التحصیلی به ایران برگشتم و همان سال انقلاب شد و من مجبور شدم به آمریکا برگردم. در یک شرکت مهندسی مشغول به کار شدم. در آن شرکت با همسر وفادار خود آشنا شدم. من و همسرم مهرناز صاحب دو فرزند شدیم؛ یاسمن و آرمان. متأسفانه، در سال ۲۰۱۱ دخترم یاسمن را در سانحهٔ آتش‌سوزی از دست دادم و پس از آن «بنیاد ایمنی در برابر آتش‌سوزیِ یاسمن جهانشاهی» (Jasmine Fire Safety Foundation) را همراه با همسر فقیدم تأسیس کردیم، که اگر فرصت باشد بیشتر دربارهٔ آن صحبت خواهم کرد.

چه شد که به فکر برگزاری این کنسرت خیریه افتادید؟ درآمد حاصل از برگزاری این کنسرت صرف چه امور یا سازمان‌های خیریه‌ای خواهد شد؟

فرهاد صوفی: ازآنجایی‌که در میان جامعهٔ ایرانی برگزاری کنسرت موسیقی که منافع آن برای ایران فرستاده شود، خیلی رایج نبود، این فکر برایم ایجاد شد که با برگزاری کنسرتی می‌توان این کمک‌رسانی را انجام داد. درآمد حاصل از این کنسرت که پنجاه درصد آن به من مربوط می‌شود، تماماً برای کمک به جنبش «زن، زندگی، آزادی»، بلوچستان و برنامه‌های حقوق بشری سازمان عفو بین‌الملل در ارتباط با ایران، اختصاص پیدا خواهد کرد.

آزیتا صاحب‌جمع: گروه بالهٔ ملی پارس طی این سی و سه سال همواره برای سازمان‌های خیریه و ‌غیرانتفاعی برنامه‌هایی را اجرا کرده که درآمد حاصل از آن برای ساختن مدارس، کمک به آسیب‌دیدگان بلایای طبیعی مانند زلزله‌زدگان و سیل‌زدگان‌، و جمع‌آوری کمک‌های مالی برای پناه‌جویان صرف شده و می‌شود.

به‌اعتقاد من کمک و دست همیاری به یکدیگر دادن، حس خوب همبستگی را در ما قوی‌تر می‌کند و می‌تواند در روابط اجتماعی و کل جامعه بسیار مهم، مثبت و تأثیرگذار باشد. به‌عنوان کسی که در اقیانوس هنر همچنان شنا و تلاش می‌کند، می‌دانم که هنر روح جامعه را تلطیف و‌ انسان‌ها را به هم نزدیک می‌کند و موسیقی یکی از تأثیرگذارترینِ این هنرهاست که قدرت بزرگی برای تحریک احساسات دارد؛ قدرتی فراگیر برای انتقال پیام‌ها و ایجاد ارتباطی عمیق با مخاطبان. 

رضا جهانشاهی: نیمی از درآمد حاصل از این برنامه، صرفِ «بنیاد ایمنی در برابر آتش‌سوزی یاسمن جهانشاهی» و ساختن مدرسه در فقیرترین کشورهای دنیا با همکاری مؤسسهٔ جهانی buildOn خواهد شد.

چرا گروه رستاک را برای این برنامه انتخاب کردید؟

فرهاد صوفی: به‌نظر من ازآنجایی‌که برنامهٔ گروه رستاک و موسیقی آن‌ها دربرگیرندهٔ تمام قومیت‌ها و زبان‌ها و لهجه‌های ایران است، در این مقطع زمانی بیشتر می‌تواند مورد استقبال جامعهٔ ایرانی قرار بگیرد و همچنین باعث همبستگی بیشتر ایرانیان شود. 

آزیتا صاحب‌جمع: آشنایی من با گروه رستاک برمی‌گردد به ژوئیهٔ سال گذشته در تورنتو کانادا، جشنوارهٔ تموز ۲۰۲۲. گروه بالهٔ ملی پارس دو شب در این جشنواره برنامه داشت و برنامهٔ گروه رستاک در اولین شب گشایش این جشنواره بود. بعد از برنامهٔ رستاک من به دیدار گروه رفتم و‌ دعوتشان کردم برای دیدن برنامهٔ ما که آن‌ها هم لطف کردند و آمدند، و این شد پایهٔ یک دوستی ارزشمند و روحیهٔ همبستگی بر اساس اعتماد و احترام متقابل به کار یکدیگر. همیشه کارشان را دوست داشته‌ام و فرصت خوبی پیش آمد که آن‌ها از نزدیک با کار من و گروه آشنا شدند.

انتخاب گروه رستاک‌ بسیار ساده بود. گروهی موسیقی‌دان عاشق، پرتلاش و سازنده با توانایی‌های خاص و ارزشمند و کارهایی ارزنده که فضایی زیبا ‌‌و خاطره‌انگیزه را برای بیننده به وجود می‌آورند، به‌خصوص که‌‌ شخصاً کار فولکلور را دوست دارم و این علاقهٔ شخصی من در انتخاب این‌ گروه بی‌تأثیر نبود.

آقای جهانشاهی عزیز، لطفاً کمی برایمان دربارهٔ «بنیاد ایمنی در برابر آتش‌سوزیِ یاسمن جهانشاهی» بگویید. هرچند می‌دانیم یادآوری این خاطرات برایتان تلخ است، ولی لطفاً دربارهٔ انگیزهٔ راه‌اندازی این بنیاد برایمان بفرمایید و همچنین اهداف و مأموریت‌های آن را با خوانندگانمان به اشتراک بگذارید.

رضا جهانشاهی: دخترم یاسمن در طول دوران تحصیلی خود یکی از ممتازترین، پرشورترین و فعال‌ترین شاگردان بود و نه تنها در رشتهٔ تحصیلی خود بلکه در نواختن پیانو، رقص، نویسندگی، زبان فرانسه، و در ورزش اسکی مهارت فوق‌العاده‌ای داشت. او با افراد جامعه که در تنگنا قرار داشتند، بسیار دلسوز و همدل بود و از هیچ کاری برای کمک به آنان دریغ نمی‌کرد. شاید اگر او حالا در بین ما بود، با عزم راسخی که در وجودش داشت می‌توانست با دیدی بازتر به دهکدهٔ بزرگ جهانی، اهداف من و خودش را دنبال کند. 

یاسمن در کارهای اجتماعی پیشرو و در امور بین‌المللی و خیریه پیشقدم بود. او در آمریکا، هندوستان، آمریکای جنوبی و اروپا کارهای خیریهٔ زیادی انجام داده و دربارهٔ آن‌ها مقالات زیادی نوشته بود.

بعد از اتمام دورهٔ دبیرستان در فلوریدا، وارد دانشگاه برکلی شد و در رشتهٔ علوم سیاسی ادامهٔ تحصیل داد. علاقهٔ شدید یاسمن به علوم سیاسی بین‌المللی، او را روانهٔ پاریس کرد. او قصد داشت برای مدتی در مؤسسهٔ مطالعات سیاسی پاریس (دانشگاه سیانس پو) که یکی از مهم‌ترین دانشگاه‌های علوم سیاسی در اروپاست، تحصیل کند و به آمریکا برگردد.

یاسمن تقریباً در اواخر دورهٔ تحصیلی‌اش در پاریس، به گردهمایی دوستانه‌ای در یکی از مجتمع‌های مسکونی، که دانشجویان بسیاری از ملیت‌های مختلف در آن ساکن بودند، رفته بود. آن ساختمان دچار آتش‌سوزی خانمان‌سوزی شد و ازآنجاکه متأسفانه فاقد هرگونه وسیلهٔ ایمنی‌ای بود، منجر به ازدست‌دادن یاسمن ما و چهار دانشجوی دیگر شد که هریک از ملیت‌های مختلف بودند… 

در همان روزهای اول پس از ازدست‌دادن او، جمعی از دوستان یاسمن و خانوادهٔ من و همسرم بر آن شدیم تا .Jasmine Jahanshahi Fire Safety Foundation Inc را که بنیادی غیرانتفاعی است، در آمریکا تشکیل دهیم. اگر چه طی کمتر از هشت ماه پس از آن همسرم هم دنیای فانی را بدرود گفت، ولی اکنون مدت یازده سال است که این مؤسسه با فعالیت‌های چشمگیری به کار و فعالیتش ادامه داده است.

هدف اصلی این مؤسسه آن است که دربارهٔ پیشگیری از آتش‌سوزی اطلاع‌رسانی کند و در این زمینه با دانش‌پژوهان و استادانی که قصد مسافرت به خارج از آمریکا و کانادا را دارند، همکاری نماید. در تمام طول سال ما با دانشگاه‌هایی که به خارج دانشجو می‌فرستند، در تماسیم و در مورد این خطر که تعداد بسیاری از دانشجویان را تهدید می‌کند، گفت‌وگو می‌کنیم و سالیانه در چندین سمینار شرکت می‌کنیم، همچنین از طریق نشریات و نمایش فیلم به آن‌ها مسائل ایمنی را آموزش می‌دهیم. 

دانشجویانی که احتیاج به‌ هر نوع وسیلهٔ ایمنی دارند و قادر به تهیه‌اش نیستند، آن را به‌طور رایگان در اختیارشان قرار می‌دهیم.

جالب است بدانید در ارتباط با اعزام دانشجویان به کشورهای دیگر، در مورد ایمنی مثل دفاع شخصی، آب آشامیدنی آلوده، شنا و خطر غرق‌شدن، نوشیدن الکل و رانندگی توجه و صحبت و راهکارهایی برای پیشگیری انجام شده است، اما هرگز راجع به آتش‌سوزی اطلاعاتی داده نمی‌شد و نبود. بعد از فاجعهٔ کوی دانشجویان در پاریس در سال ۲۰۱۱، ما اولین مؤسسه‌ای بودیم که توجه مسئولان و دولتمردان را به این واقعهٔ مهم جلب کردیم و از آن‌ها خواستیم تا این مورد ایمنی را در چهارچوب برنامه‌هایشان بگنجانند تا از این طریق جان شهروندان در امان باشد.

این بنیاد تاکنون چه اقداماتی به‌منظور عملی‌کردن اهداف و مأموریت‌هایش انجام داده است و خودتان موفقیت آن را در رسیدن به اهداف یادشده چطور ارزیابی می‌کنید؟

رضا جهانشاهی: از فعالیت‌های چشمگیر سازمان ما ساختن چهار مدرسه در فقیرترین ‌و دورافتاده‌ترین مناطق جهان ازجمله کشورهای مالاوی و سنگال در آفریقا، نیکاراگوآ در آمریکای جنوبی و نپال در آسیا می‌باشد. 

چون یاسمن دانش‌آموز و موزیسینی چیره‌دست بود و برای هنر ارزش زیادی قائل بود، من و شریک زندگی امروزم، آزیتا صاحب‌جمع، فامیل و دوستان یاسمن پیوسته سعی‌مان بر آن است تا هرساله بتوانیم خلاقیت هنری خود را به کار بگیریم و از راه برگزاری کنسرت و دیگر برنامه‌های ارزندهٔ هنری با همکاری تیم منسجمی که داریم، بودجهٔ لازم را تهیه کنیم، و از دوستان و فامیل دخترم که در آمریکا و کانادا در مؤسسه‌های مختلف کار می‌کنند هم کمک مالی و فکری بگیریم، و بدین ترتیب از درآمد حاصله در پیشبرد اهداف این سازمان کوشا باشیم.

طبق آخرین آماری که ما داریم، سالیانه سیصد و پنجاه هزار نفر دانشجو از آمریکا و کانادا برای ادامهٔ تحصیل به نقاط مختلف دنیا سفر می‌کنند. کشورهای اروپایی و دیگر نقاط دنیا به‌دلیل ساختار قدیمی و کهنهٔ ساختمان‌ها و تراکم جمعیت یکی از جاهای پرخطر آتش‌سوزی، برای تازه‌واردان و مهاجران است. 

یکی از روش‌های پیشگیری از خطر جانی در موقع حریق، زندگی در طبقات پایین ساختمان است. معمولاً کمک‌رسانی به طبقات بالاتر دشوارتر است و زمان بیشتری لازم دارد. در مورد آتش‌سوزی زمان رهایی کوتاه و بسیار مهم و حیاتی است. 

نکتهٔ بعدی اینکه آگاهی به محیط اطراف و محل زندگی، و آشنایی با خروجی‌های متعدد بهترین روش برای جلوگیری از حوادث است. همراه داشتن یک portable smoke detector که با باتری ده‌ساله کار می‌کند و با مبلغ کمی می‌توان خرید و قابل‌حمل است، می‌تواند کمک بزرگی به ایمنی بکند و سیستم ابتدایی دفاع از حریق باشد.

بیشتر فعالیت ما در ۲۵ کشوری است که مرکز توجه دانشجویان برای تحصیل است. اگر در طول عمر خود بتوانیم جان یک انسان را از حریقی که قابل‌پیشگیری باشد نجات دهیم، به هدف اصلی خود رسیده‌ایم.

اعضای خیریهٔ یاسمن از همهٔ فرصت‌هایی که در اختیار دارند از گردهمایی‌های فرهنگی و هنری گرفته تا برنامه‌های پژوهشی و دانشگاهی برای آگاهی‌رساندن به مخاطبان کوتاهی نمی‌کنند.

یکی از مهم‌ترین انتظارات ما از هم‌وطنان و شهروندان این است که از سایت اینترنتی ما firesafetyfoundation.org دیدن‌ کنند و از اطلاعاتی که در اختیارشان گذاشته‌ایم برای ایمنی محل سکونت و محیط کار خود استفاده کنند، به امتحان‌کردن وسایل ایمنی آگاه باشند، و اگر کم و کسری وجود دارد آن را رفع کنند؛ این قطعاً یک وظیفهٔ انسانی است.

بدون شک این قدم‌هایی که ما از روزهای نخست برداشته‌ایم، تسلی‌بخش دردهای سنگین خود، دوستان و فامیل یاسمن بوده و خواهد بود.

از سال ۲۰۱۱ صدها مقاله و نشریات گوناگون و ویدئوهای مختلف در مورد این مؤسسه و یاسمن انتشار یافته و در سطح بین‌المللی در تلویزیون‌ها و رادیوها و فضای مجازی بحث و گفت‌وگوهایی شده، اما جا دارد که از طرف خودم و Jasmine Fire Safety Foundation از شما عزیزان صمیمانه تشکر کنم، چون باور دارم نشریهٔ پرمخاطب شما در رساندن پیغام ما اثر بسزایی خواهد داشت.

در انتها باید یادآور شوم که ما در اندوه عزیزان داغدیدهٔ وطن همراهیم و دردشان را با جان و دل حس می‌کنیم. من بر این باورم که هرگاه دردی چنان گران و طاقت‌فرسا به انسان وارد آید، مداوای آن تنها از راه خدمت به جامعه در معیاری مداوم و گسترده امکان‌پذیر است.

شما تاکنون چندین کنسرت خیریه در آمریکا برگزار کرده‌اید. استقبال مخاطبان از این برنامه‌ها چطور بوده و فکر می‌کنید چقدر توانسته‌اید از طریق این برنامه‌ها پیام «بنیاد ایمنی در برابر آتش‌سوزیِ یاسمین جهانشاهی» را به شرکت‌کنندگان در این برنامه‌ها برسانید؟

آزیتا صاحب‌جمع: من و همسرم، رضا جهانشاهی، تاکنون کنسرت‌های مختلفی برگزار کرده‌ایم ازجمله هنرمندانی مانند فرامرز اصلانی، بابک امینی، رعنا منصور و اردشیر فرح در میامی فلوریدا و فینکس آریزونا، گروه‌ پالِت، مامک‌ خادم، حامد نیک‌پی و تئاتر شاعر نقره‌ای به‌کارگردانی هوشنگ توزیع در ونکوور. ما بر این باوریم که برگزاری چنین رویدادهای هنری‌ای هم فرصت خوبی است برای هنرمندان تا توانایی‌ها و مهارت‌هایشان را در خدمت یک هدف خیریه بگذارند و هم برگزار‌کنندگان با انتخاب هنرمندان محبوب، معروف و توانا به اهدافشان که بی‌شک در راستای بشردوستی و نیکوکاری است، دست یابند.

آقای صوفی عزیز، آن‌طور که اشاره شد درآمد حاصل از این کنسرت صرف پروژه‌های سازمان عفو بین‌الملل و همچنین «بنیاد ایمنی در برابر آتش‌سوزیِ یاسمین جهانشاهی» خواهد شد، آقای جهانشاهی دربارهٔ فعالیت‌های بنیادی که به‌یاد دخترشان پایه‌ گذاشته‌اند صحبت کردند، لطفاً شما هم دربارهٔ بخش مربوط به سازمان عفو بین‌الملل توضیح بدهید، چه مدت است با این سازمان همکاری می‌کنید و چرا؟ همکاری‌‌تان با این سازمان در چه سطحی بوده است؟ و لطفاً بفرمایید آیا کمک‌ مالی‌ای که از محل برگزاری این کنسرت به سازمان عفو بین‌الملل خواهید کرد، صرف پروژهٔ خاصی خواهد شد یا به صلاحدید آن سازمان در پروژه‌های مربوط به اهدافشان صرف خواهد شد؟

فرهاد صوفی: همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردم، من از سال ۱۹۷۳ که به کانادا مهاجرت کرده‌ام، و به‌خصوص در ۴۵ سال اخیر (یعنی حتی قبل از انقلاب ۵۷) با سازمان عفو بین‌الملل همکاری نزدیک داشته‌ام و اعتقاد راسخ دارم که یکی از وظایف همیشگی ما باید برداشتن گام‌های مؤثر برای آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی و اجتماعی باشد. فعالیت‌های من هم از بدو ورود به کانادا در همین زمینهٔ احیای حقوق بشر و آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی بوده، البته این مسئله‌ای است که در زمان قبل از انقلاب هم داشتیم. زمانی طولانی است که عضو فعال عفو بین‌الملل هستم و یکی از بنیان‌گذارانِ شعبهٔ ساسکاچوانِ این سازمان. در حال حاضر نیز در شعبهٔ ترای‌سیتیزِ این سازمان فعالم. 

ازآنجایی‌که سازمان عفو بین‌الملل همواره در این جهت فعالیت‌های مؤثری انجام می‌دهد، همان‌طور که اشاره کردم، بخشی از درآمد حاصل از این کنسرت را که به من مربوط است، برای فعالیت‌های حقوق بشری این سازمان اختصاص می‌دهم که به صلاحدید این سازمان در ارتباط با مسائل حقوق بشری در ایران صرف خواهد شد، و بخش دیگری را نیز در جهت پیشبرد و کمک به اهداف مبارزان «زن، زندگی، آزادی» به ایران خواهم فرستاد.

در اینجا مایلم اشاره کنم آخرین باری که به ایران سفر کردم، ۳۷ سال پیش بود، ولی متأسفانه به‌دلیل فعالیت‌های حقوق بشری‌ام که رژیم کنونی ایران موافق آن نیست، نمی‌توانم به ایران عزیز سفر کنم، چون رژیم می‌داند که من ایرانم را بسیار دوست دارم و به من لطف خواهد کرد و نخواهد گذاشت که به کانادا برگردم! 

لطفاً بفرمایید چه شد که سالن هارد راک شو در شهر کوکئیتلام را برای برگزاری این کنسرت انتخاب کردید؟

فرهاد صوفی: این سالن یکی از مدرن‌ترین و مجهزترین سالن‌ها در ونکوور بزرگ است که ظرفیتی بالغ بر ۱۰۰۰ نفر دارد ولی مکانی شناخته‌شده برای برگزاری برنامه‌های جامعهٔ ایرانی نیست. با توجه به رشد روزافزون جمعیت ایرانیان در ترای‌سیتیز، ایرانیان این منطقه می‌توانند از این سالن که با پارکینگ وسیع و رایگان در کوکئیتلام واقع شده و می‌تواند سالنی متنوع و جذاب برای برنامه‌های جامعهٔ ایرانی باشد، بیشتر استفاده کنند و پذیرای ساکنان ایرانیِ دیگر مناطق ونکوور بزرگ در برنامه‌هایشان باشند. به‌همین دلیل این سالن را انتخاب کردیم تا ایرانیان با امکانات و ظرفیت‌های آن بیشتر آشنا شوند.

همین‌جا من از همهٔ کسانی که می‌خواهند در این کنسرت شرکت کنند، درخواست می‌کنم حداقل یک‌ساعت زودتر در محل حاضر شوند، تا بتوانند با آرامش خاطر جای پارک پیدا کنند و در صورت تشکیل صف برای چک بلیت، از برنامه عقب نمانند. برنامه رأس ساعت مقرر آغاز خواهد شد.

با سپاس از شما دوستان گروه رستاک برای وقتی که به ما دادید، هرچند اغلب خوانندگان ما گروه شما را می‌شناسند و با آهنگ‌هایتان خاطرات خوبی دارند، ولی سپاسگزار می‌شویم کمی دربارهٔ پیشینهٔ گروه برایمان بگویید و بفرمایید که چرا نام رستاک را برای گروه برگزیدید؟

سیامک سپهری (سرپرست گروه): ایدهٔ اولیهٔ گروه رستاک بین سال‌های ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۵ شکل گرفت و بعد در سال ۱۳۷۶ به‌همراه چند نفر از دوستانمان که همگی دغدغه‌هایی برای حفظ و اشاعهٔ موسیقی فولکلور ایران داشتند، فعالیت خودمان را آغاز کردیم. ایدهٔ رستاک تنظیم ملودی‌ها و سوژه‌های فولکلور است که با استفاده از الما‌ن‌هایی از ژانرهای دیگر موسیقی، در فضایی تجربی و کارگاهی اتفاق می‌افتد. برای رسیدن به این هدف، اعضای گروه رستاک تحقیقات وسیعی را در حوزهٔ موسیقی نواحی ایران آغاز کردند تا بتوانند این‌گونه از موسیقی را با ابزارهای نوین و بازآفرینش‌های مردم‌‌پسندتر به شکلی که خدشه‌ای به اصل و ریشه آن وارد نشود، اجرا نمایند. این تحقیقات شامل سفر به مناطق مختلف ایران، مصاحبت با اساتید و صاحب‌نظران موسیقی نواحی و گردآوری و تجزیه و تحلیل این‌گونه از موسیقی بود.

طی این بیست و شش سال، نوازندگان و هنرمندان زیادی به‌شکل عضو ثابت یا هنرمند میهمان با رستاک همکاری کردند، با این‌حال اصلی‌ترین اعضای رستاک همواره ثابت بوده‌اند. شاید بشود گفت که از چالش‌ها و ماجراهای کاری گروهی که بعضاً در کشور و فرهنگ ما خیلی پیچیده‌تر نیز است، گروه رستاک به ثباتی رسیده‌ که نتیجه‌اش تیمی بسیار همدل و همراه است و اعضایش برای ادامهٔ کار گروه به‌شکلی پویا تلاش می‌کنند.

رستاک به‌معنای جوانه‌ای است که از بن درخت به‌سرعت شروع به رویش می‌کند. انتخاب نام رستاک برای گروه به‌خاطر نوع نگاهمان و آنچه که در فضای موسیقی آرزوی نزدیک‌شدن به آن را داشته‌ایم، بوده است و همچنان همین آرزو را داریم؛ حرکت به‌سمت افق‌های نو با تکیه بر ریشه‌ها و اصالت‌ها.

لطفاً کمی دربارهٔ پروژهٔ «در خانه، بی‌مرز» برایمان بگویید. آیا این پروژه هنوز هم ادامه دارد؟

بهزاد پورنقی (مدیر گروه): «در خانه، بی‌مرز» نام پروژه‌ای از رستاک است که در آن به موسیقی کشورهایی که با ایران فرهنگ مشترک دارند، پرداخته می‌شود. اساساً اینکه چرا «در خانه، بی‌مرز»، «پروژه» نام گرفته و آلبوم نیست، به‌دلیل تفاوت‌هایی است که با کارهای دیگر گروه دارد. این آثار قرار است در قالب آثار جداگانه‌ای منتشر شوند که به‌اعتقاد ما چیزی فراتر از یک آلبوم است. این پروژه در قالب عنوان کلی «در خانه، بی‌مرز» پیش روی مخاطبان قرار می‌گیرد. تمرکز این پروژه روی مخاطب غیرایرانی است و ابعاد مشخص‌شده‌ای دارد که می‌تواند برای مخاطبان ایرانی هم موردتوجه قرار گیرد.

خوشبختانه مخاطبان غیرایرانی رستاک واکنش‌های اغلب مثبتی به کارهای رستاک دارند و همین برخوردها باعث شد رفته‌رفته به‌سمت تولید قطعاتی برویم که اشتراکاتی میان مخاطبان ایران و مخاطبان غیرایرانی داشته باشد. بعد از بازخوردهایی که از مخاطبان غیر ایرانی گرفتیم، تصمیم داریم این پروژه را ادامه داده و تلاش کنیم آثاری را با محتوای موسیقی سایر کشورها تولید کنیم. خوشبختانه حضورمان در خارج از ایران و جشنواره‌های موسیقی بین‌المللی روند همکاری با موزیسین‌ها و هنرمندان غیر ایرانی را برایمان ساده‌تر کرده است و به‌زودی قطعات بیشتری از این پروژه را خواهید شنید.

شرایط کار در ایران را چطور ارزیابی می‌کنید و آیا برنامه‌ای برای برگزاری کنسرت در ایران دارید؟

سیامک سپهری (سرپرست گروه): فکر می‌کنم پاسخ به این سؤال یا لااقل حدس‌زدن در مورد زمان ایجاد تغییری برای اینکه گروهی مثل رستاک، با آزادی و با فرمت واقعی خودش بتواند در ایران اجرا برگزار کند بسیار دشوار است، چون مبارزه‌‌ای بسیار نابرابر بین نسلی جسور و آگاه با حاکمیتی که انگار به‌هیچ نحوی حاضر نیست از مواضع و منافع خودش دست بردارد، در جریان است و البته که در تحلیل نهایی این مردم‌اند که پیروزِ این نبرد به‌حق خواهند بود. بنابراین شاید بهتر باشد که بگوییم بزرگ‌ترین آرزوی ما مثل بسیاری دیگر از کسانی که شرایط ما را دارند، اجرای دوبارهٔ کنسرت در یک ایران‌ِ آزاد در نزدیک‌ترین زمان ممکن است.

در ماه‌های اخیر خیزش «زن، زندگی، آزادی» زندگی همهٔ ایرانیان در هر جای دنیا را تحت تأثیر قرار داده است، ازجمله زندگی هنرمندان در ایران را. این تأثیر، هم بر زندگی حرفه‌ای‌شان بوده و هم در آثار تولیدی‌شان دیده شده است. تأثیر این خیزش بر کار رستاک چه از بعد حرفه‌ای و چه از نظر تولید آثار چطور بوده است؟

سیامک سپهری (سرپرست گروه): در ارتباط و در راستای این جنبش، رستاک دو قطعه تولید کرده است. این دو اثر به‌طور مشخص از نظر محتوا و کلام و نوع ملودی و تنظیم، کاملاً گویای نگاه و جهت‌گیری رستاک است و اثری که جنبش «زن،‌ زندگی، آزادی» بر تک‌تک اعضای رستاک داشته، مشخص است. به‌اعتقاد من این آثار بازتابی‌اند از اتفاقات و خروشی که جامعهٔ ایران را به‌سمت تحولی منحصربه‌فرد در دنیا می‌برد. با این‌حال دوست دارم به این نکته اشاره کنم که حضور بانوان در رستاک از ابتدای شکل‌گیری این گروه حضور تعیین‌کننده‌ای داشته و نه صرفاً تأثیرگذار. قدرت و بزرگی این حضور، هم در بعد فنی و هنری حس می‌شود و هم در بعد تصمیم‌گیری در مورد فرمت اجراها. رستاک هیچ‌وقت و در هیچ شرایطی با وجود تمام فشارهایی که در بسیاری از مقاطع به آن وارد شده، نپذیرفته است که از حضور اعضای اصلی‌اش که خانم‌ها باشند چشم‌پوشی کند. البته که این تصمیم تبعات زیادی برایمان داشته و تعداد اجراها و مکان‌هایی را که می‌توانستیم در آن‌ها کنسرت برگزار کنیم، به‌شدت کم و محدود می‌کرد و صدالبته که بابت تمام آن تصمیمات به تک‌تک اعضای رستاک که همراه این تصمیمات بودند، افتخار می‌کنم. عقیده دارم که این اولین و شاید مهم‌ترین تلاش رستاک بوده که از سال‌ها قبل در راستای پیام زیبای «زن، زندگی، آزادی» بوده است؛ فکر می‌کنم حتی بیشتر از این دو اثر. 

کنسرت شما در شهر ونکوور قرار است کنسرتی خیریه باشد، آیا پیش از این هم تجربهٔ حضور در چنین کنسرت‌هایی را داشته‌اید؟

فرزاد مرادی (خواننده و نوازندهٔ گروه): بله، کنسرت‌های خیریه‌‌ای در ایران داشته‌ایم که عواید حاصل از فروش بلیتشان به مصرف خیریه رسیده که از مهم‌ترین آن‌ها اجرای کنسرت خیریهٔ گروه رستاک به‌نفع سیل‌زدگان سنندج است که تمام درآمدهای حاصل از فروش بلیت دو اجرا به سیل‌زدگان اختصاص یافت و دیگری در استانبول بود که تمام درآمد حاصل از فروش بلیت در آن اجرا به زلزله‌زدگان غرب ایران اعطا شد.

کنسرت‌های خارج از کشور را چطور ارزیابی می‌کنید. تفاوت اجراهایتان در داخل و خارج را در چه می‌بینید؟

بهزاد پورنقی (مدیر گروه): یکی از اهداف رستاک از ابتدا این بوده که موسیقی محلی ایران از مرزهای جغرافیایی خودش فراتر برود که در داخل ایران این اتفاق با موفقیت افتاد. یعنی اینکه موسیقی یک منطقه به گوش ساکنان مناطق دیگر رسید. البته ما از ابتدا متوجه شده بودیم که این موسیقی با مخاطب غیرایرانی هم ارتباط برقرار کرده چرا که ما طرفداران غیرایرانی و غیرهم‌زبان داریم. البته در سال‌های ابتدایی حرکت فعالانه‌ای در خصوص صادرکردن این موسیقی به خارج از ایران نکردیم، ولی در سال‌های اخیر فعالانه در راستای معرفی این موسیقی و فرهنگ به مخاطبان غیرایرانی، از طرق مختلف آنلاین مثل حضور فعال در شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های پخش موسیقی دیجیتال و رادیوهای آنالوگ یا آفلاین مثل حضور در فستیوال‌های موسیقی بین‌المللی، فعالیت کرده‌ایم. فکر می‌کنم که نبودِ بسیاری از محدودیت‌ها در اجراهای خارج از کشور، این اجراها را هیجان‌انگیزتر و پرنشاط‌تر کرده است. 

از اجراهای قبلی‌تان در کانادا، در کدام شهر بیشتر راضی بوده‌اید؟ ونکوور و مخاطبانتان در این شهر را چطور دیدید؟

فرزاد مرادی (خواننده و نوازندهٔ گروه): تابه‌حال چندین بار در کانادا و در شهرهای تورنتو، ونکوور، مونترآل و کلگری اجرا داشته‌ایم و البته یک‌بار هم در سال ۲۰۲۲ در مراسم افتتاحیه و اختتامیهٔ Weengushk Indigenous International Film Festival در Manitoulin Island در استان انتاریو اجرا داشته‌ایم. البته که همیشه مورد استقبال طرفداران عزیزمان در ونکوور قرار گرفته‌ایم و خاطرات خوبی از اجراهای خودمان در کانادا داشته‌ایم.

شما در این کنسرت با گروه بالهٔ ملی پارس ونکوور اجرا خواهید داشت. لطفاً کمی دربارهٔ این همکاری برایمان بگویید؟

بهزاد پورنقی (مدیر گروه): خب آشنایی با گروه ملی بالهٔ پارس ونکوور در کانادا و سرکار خانم آزیتا صاحب‌جمع، رهبر این گروه، از پارسال شروع شد. البته که ما کارهای ایشان و گروه هنرمندشان را سال‌هاست دورادور دنبال می‌کنیم و این سعادتی شد که پارسال در جشنوارهٔ تموز اجرای زیبای این گروه را از نزدیک و روی صحنه شاهد باشیم. از همان پارسال با هم در تماس بودیم، قرار شد که در برنامه‌های آینده با هم همکاری‌هایی داشته باشیم و البته تمرینات برای این اجرا به‌طور جداگانه انجام شده و قبل از اجرای روز ۲۹ام ژوئیه هم دو گروه با هم تمریناتی خواهند داشت و مجموعهٔ رقص و موسیقی محلی کشور عزیزمان را در آن شب به روی صحنه خواهیم برد. خوشحالیم که فرصت همکاری با گروهی ایجاد شد که با آن‌ها دغدغه‌های مشترکی در رابطه با فرهنگ و هنر اصیل ایرانی داریم.

برای ونکوور چه برنامه‌ای تدارک دیده‌اید؟

فرزاد مرادی (خواننده و نوازندهٔ گروه): برای این برنامه قصد داریم که ترکیبی از قطعات جدید، که اولین بار به روی صحنه می‌بریم، و قطعاتی را که طرفداران عزیزمان با آن‌ها خاطره دارند، اجرا کنیم. البته که رقص هم بخشی از این اجرا خواهد بود. اجازه بدهید که در همین حد توضیح بدهم و بخشی از آن را نیز در کنسرت رونمایی کنیم. 

چه برنامه‌هایی برای آینده دارید؟

بهزاد پورنقی (مدیر گروه): در حوزهٔ اجراهای زنده و کنسرت، در حال برنامه‌ریزی نهایی تورهایی در اروپا و استرالیا هستیم و البته شرکت در چندین جشنوارهٔ موسیقی جهانی. در زمینهٔ تولید هم در مراحل ساخت آلبوم جدیدمان هستیم و امیدواریم که بتوانیم هرچه زودتر ضبط قطعات را شروع کنیم. البته آلبوم قبلی با نام Essentials به‌تازگی منتشر شده و در پلتفرم‌های پخش موسیقی دیجیتال قابل‌دسترسی است.

با سپاس از همهٔ شما عزیزان برای وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته تلفیق موسیقی و رقص فولکلورِ ایران با کنشگری اجتماعی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – کوکئیتلام

انتخابات شهری در استان بریتیش کلمبیا روز پانزدهم اکتبر ۲۰۲۲ در شهرهای مختلف برگزار خواهد شد. جامعهٔ ایرانیان ونکوور هم چند نامزد در این انتخابات در شهرهای مختلف دارد. رسانهٔ همیاری مانند سال‌های گذشته گفت‌وگوهایی را با این نامزدها تدارک دیده است که نخستین گفت‌وگو با آقای علی طوطیان، نامزد نمایندگی شورای شهر کوکئیتلام، در این شماره از نظر شما خواهد گذشت. برای بالا بردن اطلاعات رأی‌دهندگان از برنامه‌های این نامزدها کوشش خواهیم کرد در شماره‌های آتی با نامزدهای دیگر هم گفت‌وگو کنیم تا خوانندگان بیشتر با پیشینه و برنامه‌های آن‌ها آشنا شوند.

با سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً کمی دربارهٔ خودتان، تحصیلات و سوابق کاری‌تان برای خوانندگان ما بگویید. چند سال است که به کانادا آمده‌اید و آیا از ابتدا در ونکوور ساکن شده‌اید؟

من در سال ۱۹۹۹ همراه همسرم لعیا، پسرم آریو، و به تشویق و کمک مادرم که در نورث ونکوور زندگی می‌کند، به کانادا مهاجرت کردم و در ابتدا در نورث ونکوور مستقر شدم. دخترم آوا در مدت ۶ سالی که در برنابی بودیم به دنیا آمد. از ۱۷ سال پیش در کوکئیتلام زندگی می‌کنیم. گرچه یک مدرک مهندسی متالورژی از دانشگاه سراسری و در مجموع ۱۰ سال تجربهٔ کاری داشتم، مانند خیلی از مهاجران چند سالی کارهای متفرقه انجام دادم تا اینکه از دانشگاه سایمون فِرِیزر مدرک رسمی معلمی گرفتم. یکی دو سال در مدارس خصوصی تدریس و حتی مدیریت کردم. از سال ۲۰۰۵ به استخدام آموزش‌وپرورش کوکئیتلام درآمده و در دبیرستان پاین‌تری (Pinetree) و سپس گِلِن‌ایگِل (Gleneagle) تدریس کرده‌ام. از دانشگاه سایمون فریزر فوق لیسانس روش‌های تدریس ریاضی دبیرستان و فلسفهٔ آموزش گرفتم. از دانشگاه والدِن نیز مدرک دکترای تکنولوژی آموزشی دریافت کردم. با تیم پینگ پنگ دبیرستان گلن‌ایگل به قهرمانی مدارس استان رسیدم و در سال ۲۰۲۰ به‌عنوان یکی از ۷۵ مهاجر برتر کانادا شناخته شدم. در کوکئیتلام، کانون فرهنگیان استان بی‌سی را تأسیس کردیم و سال‌هاست که به کمک همکاران خوبم کتاب‌های فارسی مناسب و منطبق با سیستم آموزشی بی‌سی را تهیه می‌کنیم. در کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان کانادا، به‌عنوان مدیر واحد کوکئیتلام فعالیت مستمر داشته و به شهروندان در زمینهٔ حضور مؤثر در انتخابات، آموزش و امکانات مناسب را ارائه می‌کنیم. عضو گروه «کوکئیتلام با همدیگر» هستم که به تازه‌واردان کمک و آموزش‌های لازم را می‌دهد. همچنین عضو گروه «معتقد به فلسفهٔ طبیعت» در بِرک‌مانتِین (Burke Mountain) نیز هستم و حفاظت از حیات وحش و ارائهٔ مطالعات آکادمیک را در دستور کار خود داریم. نوجوانان در این سال‌ها حضوری مستمر در فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی بنده داشته‌اند. 

انگیزهٔ شما از شرکت در انتخابات شورای شهر کوکئیتلام چیست؟ 

به‌طور کل، من می‌خواهم صدای شهروندان باشم. ارتباط من با مردم نزدیک است و به من اعتماد دارند. می‌توانم پل ارتباطی بین مردم و شهرداری باشم و با توجه به سوابق کاری و تحصیلی‌ام توان آن را دارم. در کوکئیتلام، سال‌ها هم کار و هم زندگی کرده‌ام. کوکئیتلام شهر من است و به هرچه بهترشدن آن کمک خواهم کرد. از آنجایی‌که فرزندانم مستقل شده‌اند، فرصت دارم بیشتر از قبل خدمت کنم. همچنین، ایجاد تعادل در شورای شهر برایم مهم است. بیش از نیمی از ساکنان کوکئیتلام مهاجرند، اما تنها یکی دو تا از اعضای ۹ نفرهٔ شورای شهر مهاجرند. ما هرگز نمایندهٔ ایرانی نداشته‌ایم. وقت آن رسیده است که حضور مؤثرتری داشته باشیم. 

معضلات اصلی شهر کوکئیتلام را چه چیزهایی می‌دانید و چه برنامهٔ مشخصی برای رفع آن‌ها دارید؟

بیشتر مشکلات شهرم را تجربه کرده‌ام. به‌عنوان یک مهاجر می‌دانم که مهاجران تمایل دارند در تصمیمات شهری سهیم باشند و از پروژه‌ها مطلع شوند، ولی متأسفانه ارتباط بین شورای شهر با مردم محدود است. برنامهٔ نظرسنجی مشخصی موجود نیست، حداقل ورقهٔ نظرسنجی‌ای هرگز به در خانهٔ من نیامده است. به‌عنوان مثال، از اعطای یارانه‌ها یا دیر باخبر می‌شویم یا هرگز مطلع نمی‌شویم و این عادلانه نیست. ساختمان‌های بلند، سکنهٔ زیادی را به کوکئیتلام دعوت می‌کنند، اما تسهیلات ضروری شهر مثل استخر، پارکینگ عمومی، پارک مجهز به تسهیلات و محل تفریحات به‌همان نسبت در حال رشد نیست. به‌عنوان مثال، تفریحات داخل سالن برای جوانان بسیار محدود است. سالن مناسب برای کنسرت و رقص موجود نیست. حتی نمی‌توان بیشتر از ۳۰۰ نفر را به یک عروسی یا مراسم ختم دعوت کرد. ورزش بزرگسالان در ماه‌های بارانی به‌دلیل کمبود فضای سرپوشیده، گران و نوبتی است، و آن‌ها را مجبور کرده است در شهرهای اطراف ورزش کنند. امور فرهنگی نیز تنها در ماه‌های بدون باران رونق دارد که می‌توان از پارک‌ها بهره برد. سالمندان محل کافی برای دورِهم‌نشینی ندارند. تنها دو کلوپ در شهر برای سالمندان هست که برای آن باید پرداخت هم بکنند. احترام سالمندان بیشتر از این است که برای باهم‌بودن در مرکز خرید کوکئیتلام همدیگر را ببینند. صدای پرندگان به‌اندازهٔ سابق شنیده نمی‌شود، چون فضای وحش کوکئیتلام به‌سرعت در حال تغییر و حتی تخریب است. حفاظت طبیعت برایم خیلی مهم است.

اگر در انتخابات برنده شوید، قصد دارید چه کارهایی انجام دهید؟ فکر می‌کنید فعالیت حرفه‌ای و فعالیت‌های داوطلبانه‌ای که داشته‌اید، چه کمکی در انجامِ هر چه بهتر وظایف نمایندگی در شورای شهر خواهد کرد؟

از آنجایی‌که هر روز در زمان تدریس با نوجوانان شهر هستم، زبان حال آن‌ها را می‌دانم و از سلیقه‌های آن‌ها مطلع‌ام و نظرات آن‌ها را منتقل خواهم کرد. با جوانان شهر نیز ارتباط نزدیک دارم و در جهت رفع نیازهای شهری آن‌ها فعالیت خواهم کرد. محل‌های تفریح برای جوانان بسیار کم است و این باعث می‌شود که آن‌ها به‌دفعات در طول ماه به داون‌تاون ونکوور رفته و زمان و پول خود را آنجا خرج کنند. شهرداری کوکئیتلام باید شرایط تفریح جوانان را در شهر فراهم آورد تا فرزندان ما نزدیک‌تر به خانه باشند، ارتباط بهتری با شهرشان برقرار کنند و در شهر خود هزینه نمایند. 

به‌نظر من سالمندان نباید برای تفریحات وجهی بدهند، این وظیفهٔ شهرداری است که کلوپ‌های سرپوشیده در محل‌های متعددی برای این امر در نظر بگیرد. درست نیست که سالمندان برای رسیدن به این اماکن رانندگی کنند. آن‌ها با نشان‌دادن کارت خود باید به‌طور رایگان وارد کلوپشان شده و با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. آن‌ها حتی باید با جوان‌تر‌ها نیز ارتباط برقرار کنند و تجارب خود را به آن‌ها منتقل نمایند. این بهترین اتفاقی است که ممکن است برای جامعهٔ کوکئیتلام بیفتد. شرکت‌هایی که خانه‌های میلیونی و ساختمان‌های میلیاردی می‌سازند و می‌فروشند و به‌راحتی از شورای شهر مجوز می‌گیرند، باید کنار ساختمان‌ها کلوپ بسازند. 

کار تحقیقاتی را دوست دارم و در حین تحصیل مهارت خوبی در آن کسب کرده‌ام. شهرداری کوکئیتلام در این زمینه با مشکل روبروست و به‌ کمک گروه‌های بخش خصوصی وابسته است. من می‌توانم بسیار مؤثر باشم و در داخل شورا کارهای تحقیقاتی را به‌انجام برسانم. اینکه چگونه اطلاعات جمع‌آوری می‌کنند تا تصمیمات مرتبط بگیرند، امر مهمی است و به‌نظر من خالی از اشکال نیست. من در جلسات شهرداری حضور داشته‌ام و از دید یک شهروند نقایصی در ارتباط‌گیری با مردم و اطلاع‌رسانی می‌بینم. شهرداری باید به شهروندان آموزش بدهد که شهرشان را بشناسند و یاد بگیرند چگونه سلامت محیط آن را حفظ کنند. در این زمینه هم مشکلاتی به‌چشم می‌خورد، ازجمله نحوهٔ ارائهٔ اطلاعات در وبسایت شهرداری. تجربهٔ من در آموزش و در زمینهٔ تکنولوژی آموزشی مفید خواهد بود تا این ارتباطات به‌طور بهتر و مؤثرتری برقرار شود.

مشارکت جامعهٔ ایرانی ترای‌سیتیز و کلاً مترو ونکوور را در حوزهٔ سیاست کانادا از سطح شهری گرفته تا پارلمان فدرال چگونه ارزیابی می‌کنید؟ چه به‌عنوان نامزد و چه به‌عنوان رأی‌دهنده.

ایرانیان روز‌به‌روز بیشتر در انتخابات شرکت می‌کنند. به‌عنوان رأی‌دهنده، بنده و خانواده‌ام همواره فعال بوده‌ایم تا در تصمیمات شهری و کشوری سهیم باشیم. کار داوطلبانه را بسیار مفید یافته‌ام و بسیار از آن آموخته‌ام. هم‌وطنان ایرانی نیز به‌طور مثبت به این امر بنگرند. تفاوت رأی‌گیری بین اینجا و ایران از زمین تا آسمان است. در اینجا نامزد انتخابات را از نزدیک می‌بینی، او باید در منطقه ساکن باشد، به او دسترسی هست تا سؤالات خود را بپرسیم، قبل از انتخابات تعدادی جلسات عمومی تشکیل می‌شود که ورود برای عموم آزاد است. می‌توان در وبسایت هر نامزد به‌طور مستقیم سؤال مطرح کرد. تا زمانی که بنده در ایران بودم، این شرایط موجود نبود و ناراضی بودم. حالا دلیلی برای نارضایتی و عدم شرکت ندارم. به‌عنوان نامزد هم‌وطنان را تشویق می‌کنم که نامزدها را بشناسند و در رأی‌گیری‌ها به‌طور مؤثر شرکت نمایند.

آیا فکر می‌کنید هم‌وطنان ایرانی یا در مقیاس بزرگ‌تر، فارسی‌زبانانِ واجد شرایط رأی‌دادن، باید به صرفِ ایرانی بودنِ (هم‌زبان بودنِ) یک نامزد انتخابات، به ایشان رأی دهند؟

نامزدها نظرها و نقشه‌های مختلفی دارند. به آن فردی رأی دهید که زبان حال شما باشد و سلیقه‌های شما را در نظر بگیرد. با کدام‌یک می‌توانید بهتر ارتباط بگیرید و در آینده درخواست داشته باشید؟ کدام‌یک در جامعه به‌عنوان فردی دادرس و مورد اعتماد معروف است؟ در مدت حدود دو ماهی که درِ خانه‌های کوکئیتلام را می‌زنم و با مردم صحبت می‌کنم، ایرانیان بسیار خشنود بودند که یک ایرانی نامزد است. بسیاری بنده را از دور و نزدیک می‌شناختند. من از حمایت بی‌دریغ آن‌ها سپاسگزارم. لذا اگر این سؤال را از خیلی از این عزیزان بکنید، شاید بگویند بله که ما دوست داریم یک ایرانی در شورای شهر باشد. 

فکر می‌کنید انتخاب شما به‌عنوان عضو شورای شهر کوکئیتلام چه تأثیری بر موقعیت جامعهٔ ایرانی در ونکوور خواهد داشت؟ 

ایرانیانی که خاطرات نه‌چندان مثبتی از نمایندگان خود در ایران داشته‌اند، وضعیت متفاوتی را تجربه خواهند کرد. بنده در خدمت تمام افراد جامعه با هر سن و طرز فکر خواهم بود. این سِمَت، یک وظیفهٔ مدنی است و برای من، شهروندان یکسان‌اند. ایرانیان از اخبار روز شهر خبر موثق خواهند گرفت، چون من جلسات دو هفته یک‌بار در زوم خواهم گذاشت و مردم کوکئیتلام را از پروژه‌ها و تغییرات شهر مطلع خواهم کرد. همه می‌توانند سؤالات خود را بپرسند و چنانچه جواب آن‌ها را نداشته باشم، برایشان تحقیق خواهم کرد. صاحبان مشاغل در کوکئیتلام هم از طریق بنده می‌توانند از اخبار اقتصادی شهر و حرکت‌های کوتاه‌مدت و درازمدت شهرداری خبردار شوند و حتی در نظردهی‌ها شرکت مؤثر داشته باشند. تا به‌حال هم همین‌طور زندگی کرده‌ام. تلفن بنده مدام زنگ می‌خورد و ایرانیان سؤالات خود را در زمینه‌های آموزشی، تربیتی، و غیره می‌پرسند و بنده تمام کوششم را می‌کنم که کمک کنم. 

علاقه‌مندان چطور می‌توانند به شما در کارزار انتخاباتی‌ کمک کنند؟

دو جنبهٔ بسیار مهم در این کار هست. یکی اینکه من تنها نمی‌توانم روی رأی ایرانیان کوکئیتلام حساب کنم، چون اگر همگی هم رأی دهند، کافی نیست. پس نه‌تنها همه لطفاً رأی دهند، بلکه از دوستان غیرایرانی هم بخواهند که رأی دهند. موضوع دوم هزینه‌های انتخاباتی است. نامزدها نمی‌توانند از جیب خود خرج کنند و تنها مجازند وجوهی را که مردم هدیه کرده‌اند، هزینه کنند. عزیزانی که مایل‌اند در این زمینه نیز کمک کنند، می‌توانند به بنده ای‌ترانسفِر کنند. این کار را می‌توان هم از روی وبسایت انتخاباتی بنده در آدرس www.AliTootianBio.com انجام داد، هم به‌طور مستقیم به شمارهٔ تلفن ۶۰۴‎-۸۰۹-۲۲۹۴ ای‌ترانسفر کرد. هر مبلغی، حتی ۵ دلار، کمک بزرگی است. این کمک‌ها سقف هم دارد و کسی نباید در مجموع بیشتر از ۱۲۵۰ دلار کمک کند. دوست بسیار جوانی هست که هر هفته کمی از درآمد تابستانی خود را جمع و هدیه می‌کند. طبیعتاً هرچه سرمایهٔ انتخاباتی بیشتر باشد، تبلیغات مؤثرتر خواهد بود. برای مثال عرض کنم درحالی‌که بنده برنامهٔ ده هزار دلاری دارم، نامزد دیگری برنامهٔ چهل هزار دلاری دارد. نتیجه را خود حساب کنید. از آن ده هزار دلار، تا زمان این مصاحبه تنها هزار دلار آن را جمع کرده‌ایم. اگر جامعهٔ ایرانی مایل است نماینده‌ای داشته باشد، باید کمی هزینه کند. افراد مجبور نیستند ساکن کوکئیتلام باشند تا به بنده کمک کنند. می‌توانند اسم کامل و آدرس خود را در لحظهٔ ای‌ترنسفر وارد نمایند. کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان کانادا نیز در روز ۲۴ سپتامبر در کتابخانهٔ کوکئیتلام (شعبهٔ سیتی‌سنتر) از ساعت ۱۲ تا ۳ از تمام نامزدها دعوت کرده است که پاسخگوی سؤالات مردم باشند. حضور عزیزان در این جلسه و جلسات مشابه، هم برای نامزدها و هم برای شهروندان مفید است. لیست این جلسات در وبسایت شهرداری هست و آن را در وبسایت اینجانب نیز خواهیم گذاشت.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید یا اگر چیزی ناگفته مانده است، لطفاً بفرمایید.

اگر در کوکئیتلام زندگی می‌کنید و می‌توانید رأی دهید، در هفته‌ای که صندوق‌های انتخابات تا دیروقت در مدارس باز است تشریف بیاورید و رأی دهید که در صف هم نباشید. روز آخر که ۱۵ اکتبر است، هم شلوغ است و هم شنبه است. به دوستان دیگر، ایرانی، افغان، و همه و همه خبر دهید. بدون رأیِ همه، موفق نمی‌شویم. عزیزان می‌توانند با بنده تماس بگیرند و سؤالات و نظرات خود را منعکس کنند. وبسایت www.AliTootianBio.com برای آشنایی بیشتر مردم با بنده در دسترس است. ایرانیان کانادا برای من هم‌وطنِ به‌توانِ ۲ هستند، از هر قشر و با هر عقیده. من افتخار می‌کنم که نمایندهٔ شما باشم و خدمتی بکنم. با تشکر از مدیریت رسانهٔ همیاری.

نوشته علی طوطیان: به فردی رأی دهید که زبان حال شما باشد و سلیقه‌های شما را در نظر بگیرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در آستانهٔ نوروز ۱۴۰۱ همراه با دوستانمان در بی‌سی سرو، تابلو اعلانات فارسی‌زبانان بریتیش‌ کلمبیا، بر آن شدیم با تعدادی از سیاستمداران سطوح شهری و استانی در بریتیش کلمبیا گفت‌وگوهایی را ترتیب بدهیم تا هم دربارهٔ عملکردشان در سال گذشتهٔ خورشیدی به خوانندگانمان اطلاعاتی بدهند و هم از آن‌ها دربارهٔ برخی مسائل مورد علاقهٔ جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا بپرسیم که توجه شما را به این گفت‌وگوها جلب می‌کنیم. لازم به یادآوری است سه گفت‌وگو با شهرداران نورث شور در شمارهٔ گذشته (با همکاری رسانه‌های محلی انگلیسی‌زبان) منتشر شد و چهار گفت‌وگوی دیگر که اخیراً انجام شده‌ است، در این شماره منتشر می‌شود.

* * * * *

بی‌سی سرو: شهردار استوارت، از شما تشکر می‌کنیم که با وجود برنامهٔ کاری فشرده‌تان به‌عنوان یکی از اولین جلسات حضوری‌تان در سال جاری پس از همه‌گیری، با ما در این نشست شرکت کردید. مایل‌ام گفت‌وگو را با مروری بر مهم‌ترین مسائل و اتفاقاتِ سال گذشتهٔ شهر کوکئیتلام آغاز کنم؛ مسائلی که برای شهروندان مهم‌اند.

شهردار استوارت: بله، حتماً. شکی نیست همین که امروز در اینجا نشسته‌ام، برای من یکی از موضوعات مهم است. مدت زیادی از زمانی که دیدارهای رودررو داشتیم گذشته است. از اینکه بار دیگر می‌توانیم از مردم بیرون از شهرداری در درون شهرداری استقبال کنیم، واقعاً خوشنودم و این نشان می‌دهد که همه‌گیری واقعاً یک چالش برای بسیاری از مردم بود. ما ساکنانی را می‌شناسیم که با اضطراب بهداشت روانی مواجه شده‌اند؛ ساکنانی که در طول این دو سالِ بسیار طولانی با انواع مشکلات سلامت روان مانند اضطراب، تنش و انزوا دست‌وپنجه نرم کردند. بنابراین دیدن نوری در انتهای تونل، دیدن دوباره لبخندزدن شهروندانمان به‌جای دیدن ماسک‌هایشان، لذتی واقعی است، و مسلماً اینکه شروع به دیدن نوری کرده‌ایم، بسیار مهم است؛ نوری که در انتهای تونل می‌بینیم.

رسانهٔ همیاری: خیلی ممنون. این پرسشی طولانی است دربارهٔ مسکن. شهر کوکئیتلام روی چه نوع مسکنی تمرکز کرده است و در مورد گزینه‌های استیجاری با اجارهٔ پایین‌تر از نرخ بازار (below-market rental) شهر کوکئیتلام در سال گذشته چه کرده است و چشم‌انداز سال آینده چیست؟ و همچنین چه گزینه‌هایی برای خانواده‌های جوان هست؟

شهردار استوارت: سؤال طولانی نیست، اما پاسخ آن بسیار طولانی است.

پیشینهٔ حرفه‌ای من در حوزهٔ مسکن است. من پیش از پیوستن به شهرداری، برای چندین دهه درگیر مسکن مقرون‌به‌صرفه و نوآوری در مسکن بودم و ما در یک دههٔ گذشته واقعاً بر تلاش برای نوآوری و ایجاد انگیزه برای ساخت انواعی از مسکن که در بازار کنونی ساخته نمی‌شوند، تمرکز کرده‌ایم. می‌دانیم که بازار وارد عمل خواهد شد و آن‌ها برج‌های مسکونی خواهد ساخت، زیرا تولید آن‌ها آسان است و خریداران منتظر خرید آن‌ها هستند. ما مطمئناً باید مسکن زیادی برای خرید مالکان در دسترس داشته باشیم. هر شهری در لوئر مین‌لند باید همین کار را انجام دهد. ونکوور بزرگ باید مسکن کافی بسازد تا یک میلیون نفری را که در ۲۵ سال آینده به این منطقه خواهند آمد، در خود جای دهد.

بدیهی است که این کار را باید بدون [فکرکردن به] توسعهٔ زمین انجام دهیم، چون چیز زیادی نداریم. ما در این منطقه از غرب با اقیانوس آرام، از شمال با کوه‌ها، از شرق با زمین‌های کشاورزی، و از جنوب با ارتشی واقعاً بزرگ محصور شده‌ایم که به ما اجازه نمی‌دهد به‌ آن سمت گسترش پیدا کنیم. بنابراین ما آن مرز بین‌المللی را تا کوهستان داریم و اینکه چگونه می‌توانیم از زمین موجود بهترین استفاده را ببریم و از زمین‌هایی که برای حفظ زیست‌پذیری منطقه و پایداری منطقه نیاز داریم محافظت کنیم، همیشه یک چالش بوده است. بنابراین ما به‌ویژه اطراف ایستگاه‌های اسکای‌ترین را انتخاب کرده‌ایم. سیستم رفت‌وآمد سریع (Rapid Transit) واقعاً قاعدهٔ بازی را برای ما تغییر داد، اما زمان زیادی طول کشید تا به آن برسیم و این یکی از چیزهایی است که من به آن افتخار می‌کنم؛ توانایی پیشبرد پروژه و مجاب‌کردن دولت استان و دولت فدرال و دولت منطقه‌ای به این کار که بالاخره پس از دهه‌ها متعهد به ساخت اسکای‌ترین شوند و آن را برقرار نگه دارند و الان پنج سال است که باز است.

داشتن اسکای‌ترین به ما این امکان را داده است که در اطراف آن ایستگاه‌ها تراکم اداری و تجاری ایجاد کنیم، اما در درجهٔ اول مکان‌هایی با تراکم مسکونی برای زندگی مردم ایجاد کنیم. ما همچنین می‌دانیم که اگر مسکن اجاره‌ای و و نوع ارزان‌تر از نرخ بازارِ آن را به ایستگاه‌ها نزدیک کنیم، می‌توانیم پول زیادی برای آن خانواده‌ها پس‌انداز کنیم و زندگی را برایشان مقرون‌به‌صرفه‌تر سازیم. زیرا آن‌ها می‌توانند از داشتن خودرو یا خودروی دوم چشم‌پوشی کنند. هزینهٔ یک خودرو حدود ده هزار دلار در سال است. بسیاری از مردم به‌همان اندازه که برای مسکن خرج می‌کنند، برای وسیلهٔ نقلیه‌شان هزینه می‌کنند. پس چطور می‌توانیم مسکن مقرون‌به‌صرفه و زندگی مقرون‌به‌صرفه را با هم داشته باشیم؟ با رفتن به سراغ سازندگان مسکن. ما اساساً گفتیم که به شما اجازه می‌دهیم بیشتر بسازید، اما ما به این چیزها نیاز داریم و در واقع ما چیزی را که «تراکم پاداش» نامیده می‌شود مجاز می‌کنیم. ما مجوز تراکم کمی بالاتر را می‌دهیم، اما به مسکن مقرون‌به‌صرفه نیاز داریم. به خانهٔ اجار‌ه‌ای سه‌خوابه نیازمندیم. ما به انواع مختلف مسکن نیاز داریم تا بتوانیم افرادی را که توانایی خرید کاندومینیومِ ساخت این سازندگان را ندارند، جلب کنیم. ما گفته‌ایم که اگر مسکن ارزان‌قیمت، مسکن غیربازاری (non-market housing)، مسکن اجاره‌ای با نرخ کمتر از بازار (below-market housing) و حتی مسکن یارانه‌ای (subsidized housing) تولید کنید، اجازهٔ چیزهای دیگری را به شما می‌دهیم؛ با دادن مشوق‌هایی شما را تشویق می‌کنیم که آن‌ها را بسازید و این بدون کمک‌گرفتن از دولت‌های استانی و فدرال بوده است. هزینه‌های تأمین مسکن مقرون‌به‌صرفه یا یارانه‌ای معمولاً توسط دولت استانی تأمین می‌شود، چون این، در حوزهٔ کاری آن‌هاست، اما ما توانسته‌ایم برای داشتن جامعه‌‌ای عالی این کار را به این شکل با حمایت از پروژه‌های سازندگان انجام بدهیم.

بنابراین ما واقعاً مفتخریم که در حال حاضر ساخت مسکن بیشتری در جریان است. مسکن در حال ساخت در کوکئیتلام الان بیشتر از چیزی است که ما در تاریخمان داشته‌ایم. ما تلاش می‌کنیم تا جای ممکن ساخت مسکن‌های جدید را هرچه بهتر کنیم و پارک‌های اطراف آن‌ها را گسترش دهیم، به‌طوری‌که حتی اگر مردم در مکان‌های متراکم‌تر و خانه‌های متراکم‌تر زندگی می‌کنند، همچنان پارکی داشته باشند، همچنان حیاطی داشته باشند تا بتوانند از زندگی در کوکئیتلام لذت ببرند.

رسانهٔ همیاری: دربارهٔ سازندگان و مسکن یارانه‌ای صحبت کردید، ما مطلع شدیم که به‌تازگی برخی از سازندگان برای تخصیص تعدادی از واحدهای مسکونی به سالمندان ایرانی تازه‌وارد و کم‌درآمد با شما صحبت کرده‌اند. اگر ممکن است کمی در این زمینه توضیح دهید.

شهردار استوارت: بله، البته من نمی‌توانم جزئیات زیادی در این زمینه ارائه کنم، چون ما فعلاً در مراحل ابتدایی آن هستیم. ما تلاشمان را می‌کنیم، به‌عنوان مثال، پروژه‌ای که به دولت استانی و دولت منطقه ارائه کرده‌ایم، زمینی بود که ما مالک آن‌ایم و می‌خواهیم آن را به مسکن سالمندان اختصاص دهیم تا برای سالمندان مسکن مقرون‌به‌صرفه در دسترس باشد، اما این کار به مشارکت و حمایت سطوح بالاتر هم نیاز دارد. بنابراین ما نیاز داریم که استان بتواند به مقرون‌به‌صرفه‌ترکردنِ آن‌ها کمک کند و تا زمانی که نتوانیم در مورد این موارد با استان صحبت کنیم، نمی‌توانم جزئیات زیادی ارائه دهم. اما شکی نیست که بسیاری از ما که جمعیت سالخورده‌ای هستیم، به مسکن ارزان نیاز داریم. من خودم تمام عمرم را اینجا زندگی کرده‌ام، اما اکنون در دههٔ ۶۰ زندگی‌ام هستم و بسیاری از افرادی که با آن‌ها بزرگ شده‌ام، حالا در حال بازنشستگی‌اند. ما همچنین می‌دانیم که در بسیاری از خانواده‌های تازه‌واردِ ما، افراد بازنشسته‌ای هستند. آن‌ها از سراسر جهان می‌آیند و ما باید مسکن مناسب و ایمن و راحت و جوامعی راحت برایشان پیدا کنیم تا بتوانند به چیزهایی که آسایششان را تأمین می‌کند، دسترسی داشته باشند، و در عین حال این‌ها مسکن مقرون‌به‌صرفه هم باشند که این مسائل واقعاً برخی از بزرگ‌ترین چالش‌های ما هستند. زیرا می‌دانیم که اگر مسکن بیشتری عرضه نکنیم، اگر مسکن کافی عرضه نکنیم، قیمت مسکن همچنان سر به فلک خواهد کشید و به‌جای اینکه ما از افرادی که به اینجا می‌آیند، استقبال کنیم، برخی مجبور خواهند شد از منطقهٔ ما کوچ کنند.

بی‌سی سرو: در مورد فضاهای عمومی، من می‌خواهم با کتابخانه‌ها شروع کنم، زیرا کتابخانه‌ اساساً برای بسیاری از تازه‌واردان، جایی است که آن‌ها در آنجا شروع به برقراری ارتباط با جوامع خود می‌کنند و منابع زیادی را پیدا می‌کنند. فکر می‌کنم خود من هم اغلب اوقات شما را در کتابخانه برای رویدادهای مختلف ملاقات کرده‌ام. به‌همین دلیل می‌خواستم بپرسم برنامه‌های شهر برای کتابخانه‌ها در سال پیشِ رو از نظر بهبود، گسترش یا احتمالاً شعبه‌های کتابخانهٔ جدید چیست؟

شهردار استوارت: بله، ما برنامه‌هایی برای یک شعبهٔ جدید کتابخانه در شمال شرق داریم. ما اکنون دو کتابخانهٔ مهم و یک کتابخانهٔ سیار داریم. دو کتابخانه مهم یکی در پوریه (Poirier) و دیگری اینجا در مرکز شهر، نه خیلی دور از این دفتر، قرار دارند. این یکی زمانی که من انتخاب شدم در طبقهٔ پایین شهرداری بود و بسیار کوچک و تاریک بود و چندان خوشایند نبود. ما اکنون کتابخانه‌ای بسیار روشن و دلباز به مساحت ۳۵٬۰۰۰ فوت مربع (حدود ۳٬۲۵۰ متر مربع) داریم که حکم اتاق نشیمن را برای بسیاری از افرادی که به آنجا می‌آیند، دارد. ما در واقع مجموعه‌ای فوق‌العاده از کتاب‌های ایرانی در این شعبهٔ کتابخانه داریم، چنانکه کتاب‌هایی از فرهنگ‌های دیگر هم داریم، اما اهدای تعداد قابل‌توجهی از کتاب‌هایی به زبان فارسی که چندین سال قبل دریافت کردیم، می‌دانم که هدیهٔ واقعاً گران‌بهایی برای جامعهٔ ایرانی است.

من کاملاً به کتابخانه‌ها اعتقاد دارم. بسیاری از مردم فکر می‌کنند کتاب‌ها دارند از بین می‌روند، اما کتابخانه‌ها با ما خواهند ماند. آن‌ها بخشی از فرهنگ ما، بخشی از واقعیت ما، برای نسل‌های آینده خواهند بود و این به‌ویژه در مورد برخی از فرهنگ‌های بسیار غنی‌ای که از جاهای دیگر به اینجا آمده‌اند صدق می‌کند و فرهنگ ایرانی از عمیق‌ترین آن‌هاست. ما واقعاً عاشق آن نوعی از شعر هستیم که من نمونه‌هایش را از شعرای ایرانی در قفسهٔ کتاب‌هایم دارم و اغلب به آن‌ها ارجاع می‌دهم. بنابراین کتابخانه‌ها در آیندهٔ ما جایگاه بزرگی دارند.

بی‌سی سرو: بسیار عالی، از موضوع کتابخانه‌ها به فضاهای دیگر برویم، به‌نظر می‌رسد برنامه‌هایی برای مرکز تفریحی بِرک مانیتن (Burke Mountain) در حال اجراست. ممکن است لطفاً دربارهٔ برنامه‌های این مرکز یا اگر برنامه‌هایی برای دیگر مراکز هم دارید، برایمان بگویید؟

شهردار استوارت: ما مدتی است که داریم روی برک مانتین کار می‌کنیم. برک مانتین حدود ۱۵۰ سال پیش برای ساخت مسکن اختصاص داده شده بود، و بنابراین ما بالاخره داریم آن را به‌ثمر می‌رسانیم. در این طرح یک مرکز بزرگ تجاری گنجانده شده است که به افراد این منطقه اجازه می‌دهد کافی‌شاپ، رستوران‌های محلی، کتابفروشی‌، کتابخانه و مرکز اجتماعات خود را در آنجا پیدا کنند، و آن مرکز اجتماعاتی است که ما اکنون روند صحبت با ساکنان را در مورد آنچه در آن مرکز می‌خواهند، آغاز کرده‌ایم. برخی از مردم خواهان استخر شنا هستند و برخی به‌شدت خواهان یک کتابخانه هستند و برخی از مردم نیز خواهان اتاق جلسات و امکانات فرهنگی هستند، و همچنان که ما بیشتر و بیشتر در مورد خواسته‌های مردم، به‌ویژه مردمی که در برک مانتین زندگی می‌کنند، یاد می‌گیریم، آن برنامه را تنظیم دقیق‌تری خواهیم کرد و سپس قادر خواهیم بود ساخت‌وساز مرکز اجتماعاتی را آغاز کنیم که فکر می‌کنم به هزاران خانواده‌ای که برک مانیتن را به‌عنوان سکونت‌گاه آیندهٔ خود می‌نگرند، خدمت کند.

بی‌سی سرو: در رابطه با امکانات ورزشی مانند زمین‌‌های فوتبال چطور؟ به‌نظر می‌رسد که برخی از مردم معتقدند که این زمین‌ها به حداکثر ظرفیت خود رسیده‌اند. نظر شما در این‌باره چیست؟ 

شهردار استوارت: بله، این واقعیت است؛ زمین‌های فوتبال به‌طور معمول از چمن درست شده‌اند. شما ۱۲ بار در هفته روی آن بازی کنید، نرم‌تر می‌شود و به ۱۵ بار برسد، شروع می‌کند به گل‌آلودشدن، البته بسته به وضعیت آب‌وهوا. به همین دلیل، ما الان داریم تعداد زمین‌های با چمن مصنوعی را افزایش می‌دهیم، چون شما می‌توانید برای ماه‌ها روی چمن مصنوعی ۱۸ یا ۲۴ ساعت در روز و هفت روز هفته بازی کنید ولی کثیف و گل‌آلود نمی‌شود. بنابراین بخشی از چالش ما در این منطقه این است که ما آن‌قدر زمین نداریم که زمین‌های فوتبال چمن طبیعی متعددی را گسترش دهیم و خالی رهایشان کنیم تا فرصت یابند چمنشان رشد کند و همیشه قابل‌استفاده باشد؛ این منطقی نیست. ما در این منطقه سردمدار ساخت زمین‌های چمن مصنوعی هستیم، همچنین چمن طبیعی، چمن چهارفصل و زمین شنی، و ما قویاً معتقدیم که ورزش بهترین وسیلهٔ ارتباط‌دادن مردم است. من خودم شخصاً به تماشای بازی‌های بین‌المللی فوتبال علاقه‌مندم، برخلاف آنکه در اینجا اغلب مردم هاکی را ترجیح می‌دهند، و برای فوتبال به‌عنوان ورزشی بین‌المللی، ما می‌خواهیم اطمینان حاصل کنیم که امکانات کافی داریم تا جایی که دیگر کسی هرگز نگوید که کافی نیست. 

بی‌سی سرو: خوشحال‌ام که وجه اشتراکی با شما پیدا کردیم.

شهردار استوارت: بله، ما انواع مسابقات فوتبال را بین مردم داریم؛ افرادی در سن‌وسال من، افراد جوان‌تر و بزرگسالانی که در سطح بالا بازی می‌کنند، و وقتی شما آن‌ها را تماشا می‌کنید، می‌بینید که این کار موجب می‌شود تناسب اندامشان حفظ شود، ارتباطات اجتماعی‌شان حفظ شود، فعال باقی بمانند و نیز موجب تفریحشان شود. 

رسانهٔ همیاری: موضوع مراقبت از فرزندان و مهدکودک یکی از مهم‌ترین مسائل برای بسیاری از خانواده‌هاست و نیز مسئله‌ای مهم برای تمام سطوح دولت. شهرداری کوکئیتلام چه برنامه‌ای برای ارائهٔ فضای لازم برای مهدکودک‌ها دارد؟

شهردار استوارت: این مشابه برنامهٔ ما برای مسکن مقرون‌به‌صرفه و خانه‌های استیجاری پایین‌تر از قیمت بازار است. ما به سازندگان مشوق می‌دهیم و در برخی موارد آن‌ها را ملزم به انجام آن می‌کنیم. مثلاً اخیراً همین اطراف درخواست ساختی به شورای شهر فرستاده شده بود، و ما آن‌ها را ملزم کردیم که فضایی را به مهدکودک اختصاص دهند گرچه به‌طور معمول دولت شهری در چنین مواردی دخالت نمی‌کند، به‌هر حال قرار است دو مهدکودک در فازهای مختلف این پروژه ساخته شود. ما همچنین بحث‌ها و جلسات متعدد مهمی در این‌باره داشته‌ایم؛ اینکه چطور تعداد مهدکودک‌هایمان را افزایش دهیم که بیشتر هم از طریق ارائهٔ مشوق بوده است. راه‌هایی را نیز بررسی کرده‌ایم تا بتوانیم از ساختمان‌هایی که شهرداری مالک آن‌هاست، در ساعاتی که از آن‌ها استفاده نمی‌شود برای این منظور به‌کار بگیریم. به‌طور مثال، برخی ساختمان‌های شهرداری مانند ساختمان‌هایی که در دورهٔ مسابقات فوتبال در پارک‌ها و تنها در آخر هفته‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند، می‌توانند طی دیگر روزهای هفته به‌عنوان امکانات مراقبت از کودکان استفاده شوند. خصوصاً که این‌ ساختمان‌ها در پارک‌ها هستند و کودکان می‌توانند بسته به شرایط آب‌وهوا از فضای پارک و زمین بازی آن هم استفاده کنند و درواقع چنین ساختمانی در روزهای هفته و آخر هفته، بین مهدکودک و دیگر استفاده‌ها تقسیم شود. 

ما همچنین داریم با مناطق آموزشی برای افزایش فضای مهدکودک‌ها کار می‌کنیم، هم برای مراقبت از کودکان سن بالاتر برای ساعات پیش و پس از ساعات مدرسه و هم برای پیش‌دبستانی‌ها و دیگر نیازهای مراقبت از کودکان، چون ما می‌دانیم خانواده‌های بسیاری هستند که خصوصاً با توجه به هزینه‌های زندگی امروزه، پدر و مادر هر دو مجبورند کار کنند که البته این به اقتصاد ما کمک می‌کند ولی نهایتاً آن‌ها به خدمات مراقبت از کودکان نیاز دارند. دولت‌های استانی و فدرال تلاش دارند که مهدکودک را هرچه مقرون‌به‌صرفه‌تر کنند و ما تلاش داریم که آن را هر چه در دسترس‌تر کنیم.

بی‌سی سرو: بیش از دو سال از تراژدی سرنگونی هواپیمای اوکراینی می‌گذرد. با توجه به اینکه کوکئیتلام جمعیت ایرانی قابل‌توجهی دارد و نیز با درنظر گرفتن اینکه این خانواده‌ها و البته کل جامعهٔ ایرانی مایل‌اند بتوانند بنای یادبودی برای گرامیداشت خاطرهٔ جانباختگان این پرواز در این شهر بنا کنند، آیا شهرداری برنامه‌ای برای کمک به ساخت چنین بنای یادبودی دارد؟

شهردار استوارت: بارها این را گفته‌ام؛ من و همسرم در تعطیلات بودیم و صبح بعد از این سقوط در تماسی به من گفته شد که سه تن از کسانی که در آن هواپیما بودند، از ساکنان شهر ما بوده‌اند؛ کسانی که من می‌شناختم. بی‌شک ازدست‌دادنِ آن‌ها برای جامعهٔ ما فقدان سهمگینی بود، اما فقدانی بسیار سهمگین‌تر برای جامعهٔ ایرانی بود. و به‌دلیل این عمل وحشتناک که موجب سرنگونی هواپیما شد، جامعهٔ ایرانی با ازدست‌دادنِ این افراد در مترو ونکوور و در کانادا، آیندهٔ قابل‌توجهی را از دست داد. بنابراین من همیشه حمایتم از جامعهٔ ایرانی را برای گرامیداشت یاد آن‌ها ابراز داشته‌ام. زمانی که ما در شوک بودیم، شاید خیلی زود بود، اما وقتی زمانش فرا برسد، ما باید راهی پیدا کنیم تا نه‌تنها فقط یاد اردلان و نیلوفر و کامیار، بلکه یاد همهٔ آن‌هایی را که در شهر ما نیستند ولی کانادا مقدمشان را گرامی داشته بود و جان خود را از دست دادند، محترمانه گرامی بداریم. 

بله، قطعاً باید این کار را کرد. ما از وجود این افراد در جامعه‌مان بهتره بردیم؛ اردلان به ساخت اسکای ترین کمک کرد؛ او یکی از مهندسان در آن پروژه بود، نیلوفر معلم بود و پسرشان، کامیار، دانش‌آموز جوانی بود با آرزوهای بسیار. ما تعداد بسیار زیادی مهندس، دکتر و دانشجو داشتیم؛ بسیاری انسان‌های فوق‌العاده که از دست رفتند و وقتی که زمانش فرا برسد، من می‌خواهم به جامعهٔ ایرانی ملحق شوم تا راهی برای گرامیداشت یاد این جان‌های ازدست‌رفته بیابیم.

بی‌سی سرو: به موضوع شادتری بپردازیم. چهار سال پیش و قبل از همه‌گیری، من و برخی دیگر از فعالان در ونکوور به شورای این شهر مراجعه کردیم و با همکاری جین سوانسون، عضو شورای شهر ونکوور، طرحی را به شورای شهر بردیم که به‌موجب آن شورای شهر نوروز را به‌عنوان یک مناسبت به‌رسمیت بشناسد، به تقویم شهر بیفزاید و هر سال نیز آن را جشن بگیرد. همچنین سال گذشته نیز ایمی لوبیک، عضو شورای شهر پورت مودی، طرحی مشابه را به شورای شهر پورت مودی برد. مایل‌ام بدانم کوکئیتلام چطور نوروز را جشن می‌گیرد؟ و چگونه ما می‌توانیم یک مناسبت را بهتر به‌رسمیت بشناسیم و آن را با همه در جامعه‌مان به‌اشتراک بگذاریم؟

شهردار استوارت: ما یک‌بار این کار را کردیم. من می‌خواهم که بتوانیم مناسبت‌های بین‌المللی از سراسر دنیا را که نمایانگر مردم کوکئیتلام‌اند، اینجا در شهرداری جشن بگیریم. یک سال اینجا در سالن ورودی هفت‌سین چیدیم. سال نو ایرانی، چیزی است که ما قطعاً به‌رسمیت می‌شناسیم. من آن را از جلسهٔ شورای شهر که از تلویزیون پخش می‌شود، به‌رسمیت خواهم شناخت، ولی این کافی نیست، ما باید راه‌های بیشتری برای آن بیابیم؛ یکی از‌ آن‌ها بی‌تردید پریدن از روی آتش است، اما خیلی چیزهای دیگر هست که می‌توانیم به آن‌ها فکر کنیم و اینکه چطور از طریق آن‌ها این مناسبت را جشن بگیریم. جامعهٔ ایرانی ما یکی از بزرگ‌ترین‌هاست که فرهنگی بسیار غنی دارد که من بسیار دوست دارم و می‌خواهم که ما آن را به‌رسمیت بشناسیم و جشن بگیریم و به نوروز و شب یلدا و دیگر نمادهای این فرهنگ را به بقیهٔ مردم کوکئیتلام بشناسانیم.

بی‌سی سرو: خصوصاً که کوکئیتلام خانهٔ بسیاری از جامعهٔ افغان است، و به‌دلیل شرایط فعلی در افغانستان این جمعیت بیشتر هم خواهد شد، و از آنجا که نوروز تحت حاکمیت طالبان ممنوع شده، فکر می‌کنم حالا اهمیت این موضوع بیشتر هم شده است.

شهردار استوارت: کاملاً درست است. جالب است وقتی با تعدادی از شهروندان ایرانی-کانادایی در اینجا صحبت می‌کردم، خیلی از آن‌ها کارهایی را که ما اینجا می‌کنیم و قدردانش نیستیم، قدرشناسی می‌کردند، مانند رقصیدن، چیزهای کوچکی حالا چه برای جشن سال نو یا به‌رسمیت شناختن برخی آئین‌های زرتشتی، کارهایی که در خانه‌شان مجاز نیست، اجازه‌نداشتن برای جشن‌گرفتن، رقصیدن، آوازخواندن… این‌ها مهم‌اند و من با شما خواهم رقصید. 

بی‌سی سرو: چشم‌انتظار آن خواهیم بود.

رسانهٔ همیاری: داشتن یک مرکز فرهنگی، همیشه در میان جامعهٔ ایرانی موضوع بحث و گفت‌وگو بوده است. مرکزی مانند آنچه ایتالیایی‌ها و چینی‌ها در شهر ونکوور دارند. مرکزی برای به‌اشتراک‌گذاشتن فرهنگ ما، سنت‌ها، غذا و غیره… با دیگر جوامع. فکر می‌کنید چطور شهرداری می‌تواند در تسریع روند ساخت چنین مرکزی کمک و حمایت کند؟ 

شهردار استوارت: این مسئله‌ای چالش‌برانگیز است. بله، تصدیق می‌کنم که ما در ونکوور مرکز فرهنگی چینی‌ها را داریم، مرکز فرهنگی کروات‌ها و مرکز فرهنگی ایتالیا‌یی‌ها را؛ همسر من خودش ایتالیایی‌تبار است، و ما می‌دانیم که این جوامع چندین دهه قبل کنار هم جمع شدند و با ازخودگذشتگی‌های فراوانی در جامعهٔ خود چیزی درست کردند که فرهنگشان را حمایت کند. من دوست دارم که چنین چیزهایی را در جامعه‌مان ببینم و دوست دارم که ما بتوانیم راهی پیدا کنیم که نه فقط یک فرهنگ مشخص، بلکه چندگونگی جامعه‌مان را جشن بگیریم با به‌اشتراک‌گذاشتن مثلاً نوروز که جشنی فوق‌العاده است، چنانچه سال جدید قمری برای بسیاری از فرهنگ‌های آسیایی چیزی است که من دوست دارم ساکنان شهر ما از آن استقبال کنند، چرا که فرهنگ ونکوور، وقتی من در حال رشد بودم، بیشتر اسکاتلندی و فرانسوی-کانادایی بود، مثل من که مادرم فرانسوی-کانادایی بود و پدرم اسکاتلندی، بنابراین من همان کانادای سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بودم با فرهنگ‌های دیگر، اما حالا می‌بینیم که مردم از سراسر دنیا ما را به‌لحاظ فرهنگی و نیز جنبه‌های دیگر، به کشور غنی‌تری تبدیل کرده‌اند. 

اینکه ما قادر باشیم از واقعیاتی که افغان-کانادایی‌ها با آن مواجه‌اند، تجلیل کنیم، نیز از آنچه یونانی-کانادایی‌ها و مشکلاتی که اوکراینی‌تبارها با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند وقتی آنچه را که در سرزمین مادری‌شان می‌گذرد، می‌شنوند… ایرانی‌ها همچنین مسائل مشابهی دارند و بسیاری دیگر ازجمله پناه‌جویان سوری، ما فرهنگ‌های بسیاری را در اینجا داریم که نسبتاً جدیدند، و بسیاری دیگر که برای دهه‌ها اینجا بوده‌اند، و یافتن راهی برای به‌رسمیت‌شناختن این فرهنگ‌ها برای من بسیار مهم است، چون شما ما را در جامعه‌مان غنی‌تر می‌کنید، شما با بودن در اینجا ما را بهتر می‌سازید.

بی‌سی سرو: سؤال آخر، در این بهار و در این سال پیش رو، شما چشم‌انتظار چه هستید؟

شهردار استوارت: خیلی چیزها. من دوسال است که سوار هواپیما نشده‌ام، و بدم نمی‌آید که این کار را بکنم، گرچه هنوز هم بودن در بین جمعیت زیاد مرا مضطرب می‌کند. من چشم‌انتظار این‌ هستم که بار دیگر ما همه راحت و آسوده باشیم. به‌همراه آن‌‌هایی که در جامعه‌مان مواضع غیرعادی و گاه مواضع تفرقه‌افکنانه علیه واکسن و مقررات بهداشتی گرفته‌اند، همه بتوانیم دوباره زمینهٔ مشترکی پیدا کنیم و اینکه آن‌ها طولانی‌مدت تفرقه‌افکن نباشند، الان هستند و این برای ما آزاردهنده است که این اعتراضات را در اتاوا ببینیم یا اختلافات میان افراد را در رستوران‌های محلی که در حالت عادی با هم می‌توانند کنار بیایند و دوست باشند ولی الان نمی‌توانند باشند. این مانند چیزی است که در آمریکا اتفاق افتاد، رئیس‌جمهور خاستگاه اختلاف بزرگی شد، چون عده‌ای پشتیبان او بودند و عده‌ای مخالف او و آن‌ها نمی‌توانستند زمینهٔ مشترکی پیدا کنند، همه‌گیری هم برای ما چنین چیزی است؛ من می‌خواهم که همهٔ ما تلاش کنیم تا بتوانیم کنار هم با خوشحالی زندگی کنیم و دوستان خوبی برای هم باشیم. 

جامعهٔ ما غنی‌تر است چون ما چندگونه‌ایم، چون دنیا به اینجا آمده است و دنیا می‌خواهد خود را با بومیان اصیل ما به‌اشتراک بگذارد. خانوادهٔ مادری من ۴۲۰ سال قبل به آمریکای شمالی آمدند و خانوادهٔ پدرم خیلی بعدتر در سدهٔ قبل، حالا ما خانواده‌هایی را می‌بینیم به‌دلایل گوناگونی سرزمین مادری‌شان را ترک کرده‌اند؛ اغلب به‌دلیل مناقشات و مشکلات سیاسی، آزارواذیت به‌خاطر مذهب یا دیگر مسائل، و آن‌ها به جایی آمده‌اند که وعدهٔ آزادی بهشان داده است، وعده داده شده که همهٔ آن‌ها همان‌گونه که هستند، مورد پذیرش‌اند، و امید من این است که همچنان‌که به‌سوی بهار می‌رویم، ما بار دیگر به این درک برسیم که چرا اینجاییم. ما اینجاییم، چون ما می‌خواهیم که پذیرا باشیم، می‌خواهیم از یکدیگر تجلیل کنیم، می‌خواهیم کشوری بسازیم که خیلی بیشتر از فقط سرزمینی باشد که در آن حضور داریم، و در عین‌ حال، این چندگونگی را به دنیا ثابت کنیم؛ اینکه مردمانی با باورهای متفاوت، با تبارهای متفاوت و زبان‌ها و غذاهای متفاوت، می‌توانیم خوشحال کنار هم زندگی کنیم و همدیگر را در این‌ها سهیم کنیم و با هم جشن بگیریم. و حالا که نوروز است و زمان جشن‌گرفتن برای جامعهٔ ایرانی، من برای همهٔ مخاطبان شما شادترین نوروز را آرزو می‌کنم و از شما سپاسگزارم که آمدید و به من کمک کردید تا احساساتم را خطاب به جامعهٔ شما بیان کنم. 

بی‌سی سرو و رسانهٔ همیاری: سپاسگزاریم. با کمال میل.

ویدیوی این گفت‌وگو را در اینجا ببینید:

نوشته گفت‌وگوی نوروزی رسانهٔ همیاری و بی‌سی سرو با ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با درخواست انحلال مجلس عوام کانادا توسط جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، که به تأیید فرماندار کل رسید، انتخابات پارلمان فدرال در روز ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۱ برگزار خواهد شد. در سال‌های گذشته تلاش کردیم تا جای ممکن دست‌کم با نامزدهای مناطق ایرانی‌نشین گفت‌وگو کنیم تا خوانندگان با دیدی بهتر بتوانند نامزدهای مورد نظرشان را انتخاب کنند. اما امسال با توجه به فاصلهٔ بسیار کوتاه کمپین‌های انتخاباتی، متأسفانه امکان گفت‌وگوهای تک‌به‌تک با نامزدهای احزاب فراهم نیست. با این حال تلاش کردیم از طریق ارسال پرسش‌نامه‌هایی به نامزدهای این انتخابات نظرات آن‌ها را جویا شویم. در این سؤالات تلاش کردیم به پرسش‌هایی بپردازیم که در رسانه‌های انگلیسی‌‌زبان کانادا کمتر به آن‌ها پرداخته می‌شود و به‌ویژه سؤالاتی که در جامعهٔ ایرانی و فارسی‌زبان کانادا بیشتر مطرح می‌شود و کمتر پاسخی از طرف سیاستمداران به آن‌ها داده شده است. در شمارهٔ گذشته پاسخ‌های پاتریک وایلر، نمایندهٔ پیشین و نامزد حزب لیبرال برای انتخاب دوباره در حوزهٔ وست ونکوور- سان‌شاین کوست – سی تو اسکای، نلی شین، نمایندهٔ پیشین و نامزد حزب محافظه‌کار برای انتخاب دوباره در حوزهٔ پورت مودی – کوکئیتلام – آنمور و بلکارا و بونیتا زاریلو، نامزد حزب دموکرات نوین (NDP) برای انتخاب در حوزهٔ پورت مودی – کوکئیتلام – آنمور و بلکارا را که تا مهلت چاپ نشریهٔ قبلی دریافت کرده بودیم، منتشر کردیم. در این شماره پنج نامزد دیگر به پرسش‌های ما پاسخ داده‌اند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم. برای جلوگیری از تکرار، سؤالات را تنها یک‌بار و پیش از آغاز پاسخ‌ها آورده‌ایم و در ابتدای هر پاسخ شمارهٔ سؤال مورد نظر را نوشته‌ایم. خاطرنشان می‌شود با توجه به اینکه دو نامزد از پنج نامزدی که نظراتشان را برایمان فرستاده‌اند، پیش از این نمایندهٔ پارلمان بوده‌اند، پرسش شمارهٔ یک از این دو نامزد با نامزدهای دیگری که نمایندهٔ پارلمان نبوده‌اند، متفاوت است.

جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ پیشین و وزیر پیشین محیط زیست و تغییرات اقلیمی کانادا و نامزد حزب لیبرال برای انتخاب دوباره در حوزهٔ نورث ونکوور

اگر بخواهید یک اقدام را به‌عنوان مهم‌ترین کاری که در دورهٔ نمایندگی‌تان انجام داده‌اید نام ببرید، آن مورد چیست؟

من وارد سیاست شدم زیرا نگرانِ نبود اقدامات اقلیمی توسط دولت محافظه‌کار هارپر بودم. به‌همین دلیل است که من بیشتر وقت خود را در اتاوا صرف کار برای افزایش بلندپروازی‌های اقلیمی و تدوین سیاست آب‌و‌هوایی اندیشمندانه کرده‌ام. من می‌گویم که معرفی برنامهٔ اقلیمی تقویت‌شدهٔ کانادا برای محیط و اقتصادی سالم، مهم‌ترین اقدامی بوده که من در این سِمَت انجام داده‌ام. این طرح نه‌تنها جامع و دقیق است، بلکه با دانش هم همسوست. این برنامه از اهداف ابتدایی آب‌وهوایی در سال ۲۰۳۰ هم فراتر رفته و سرمایه‌گذاری‌های بی‌سابقه‌ای در حمل‌و‌نقل، زیرساخت‌ها، راه‌حل‌های طبیعت‌محور و بخش فناوری پاک انجام می‌دهد. علاوه بر این، از طریق اقدام برای کاشت ۲ میلیارد درخت‌، حفاظت از ۳۰ درصد از زمین‌هایمان و ۳۰ درصد از اقیانوس‌هایمان تا سال ۲۰۳۰ و وضع بهای آلایندگی که در جهان پیشروست، کانادا برنامه‌ای واقعی و مؤثر برای مبارزه با تغییرات آب‌و‌هوا دارد. 

رئوس برنامه‌های حزب شما چیست و چرا مردم باید به شما رأی بدهند؟

حزب ما برنامه‌ای جامع برای داشتن کانادایی مرفه‌تر، پایدارتر و عادلانه‌تر پیشنهاد می‌دهد. چیزی که به‌خصوص برای جامعهٔ ما در نورث ونکوور مهم است، این است که ما مقرون‌به‌صرفه‌بودن و عادلانه‌بودن را در قلب برنامهٔ خود قرار داده‌ایم. سرمایه‌گذاری‌های اندیشمندانه مانند برنامهٔ مراقبت از کودکان با هزینهٔ ۱۰ دلار در روز و افزایش پرداخت‌‌های OAS و GIS برای سالمندان، فشارهای مالی زندگی روزمره بسیاری از کانادایی‌هایی را که بیشتر به آن نیاز دارند، کاهش می‌دهد. ما همچنین متعهدیم قفل بازار مسکن را برای تعداد بیشتری از کانادایی‌ها باز کنیم. این به‌معنای ساخت یا بازسازی ۱٫۴ میلیون خانه، ارائهٔ مسیر اجاره به مالکیت، دوبرابرشدن اعتبار مالیاتی خریداران بار اول خانه و جلوگیری از احتکار مسکن است. علاوه بر این ، ما ۱۴٫۹ میلیارد دلار بودجهٔ حمل‌ونقل عمومی، که در نوع خود رکوردی است، برای بهسازی راه‌ها، کاهش ترافیک و رساندن سریع‌تر مردم به مقصد‌هایشان، اختصاص داده‌ایم. این مقولات، همراه با برنامهٔ اقلیمی تقویت‌شدهٔ ما، نکات برجستهٔ اصلی پلتفرم ما در سال جاری است. 

به‌نظر شما مهم‌ترین مشکل مردم حوزهٔ رأی‌گیری شما چیست و برنامهٔ شما برای برطرف‌کردن این مشکل چیست؟

مسلماً بزرگ‌ترین مسئله‌ای که مردم نورث ونکوور در حال حاضر با آن روبرو هستند، همه‌گیری کووید -۱۹ است. این بسیار مهم است که از خودمان در برابر کووید -۱۹ و از اقتصادمان در برابر قرنطینه محافظت کنیم. به‌همین دلیل است که حزب ما واکسن اجباری را برای کارکنان دولت فدرال و هر کسی که در هواپیماها یا قطارهای تحت کنترل دولت فدرال است، پیشنهاد داده است. واکسن راه نجات ما از این بحران است. همهٔ ما باید این اطمینان را داشته باشیم که افرادی که با آن‌ها در محیط‌های پرخطر مانند هواپیما در حال تعامل‌ایم، وظیفهٔ خود را برای محافظت از هم‌وطنان کانادایی‌شان انجام می‌دهند. به‌همین دلیل است که ما از استان‌ها‌یی، از جمله بریتیش کلمبیا، که گذرنامهٔ واکسن استانی را اجرایی کرده‌اند، حمایت می‌کنیم. ما همچنین قصد داریم سرمایه‌گذاری بی‌سابقه‌ای در زمینهٔ مراقبت‌های بهداشتی انجام دهیم ، ۷٬۵۰۰ پزشک و پرستار جدید را استخدام کنیم و با استان‌ها و مناطق کار کنیم تا استانداردهای ایمنی ملی را در مراقبت‌های طولانی مدت ایجاد کنیم.

یکی از مهم‌ترین موضوعات برای جامعهٔ ایرانی کانادا، وضعیت پروندهٔ سرنگونی پرواز PS752 اوکراین و دادخواهی بازماندگان قربانیان این پرواز است. بیش از ۲۰ ماه از این حادثه گذشته، ولی هنوز دادخواهی خانواده‌های پرواز به سرانجامی نرسیده است. به‌نظر شما دلیل آن چیست و اگر شما به نمایندگی در پارلمان انتخاب شوید، چه اقدامی در این زمینه خواهید کرد؟

پرواز PS752 فاجعه‌ای ملی برای کانادا بود. بسیاری از افرادی که جانشان را از دست دادند، اعضای عزیز جامعهٔ ما در اینجا در نورث ونکوور بودند. در ماه‌های پس از فاجعه، دولت حمایت از خانواده‌ها و عزیزان ازدست‌رفته را در اولویت قرار داد. این حمایت به شیوه‌های مختلفی انجام شد، از خدمات مشاورهٔ رایگان و دسترسی سریع به مدارک سفر گرفته تا کمک‌های مالی حدود ۲۵٬۰۰۰ دلار به‌ازای هر قربانی به خانواده‌های شهروندان کانادایی برای کمک به تأمین نیازهای فوری آن‌ها. اخیراً، دولت ما مسیری سریع را برای اقامت دائم بستگان قربانیان پرواز PS752 که کانادایی یا مقیم دائم بودند و اکنون در کانادا هستند، معرفی کرد. دولت ما همچنین معادل کمک‌های مالی جمع‌شده به کمپین «کانادای نیرومند» کمک مالی کرد، حرکتی که در نهایت به جمع‌آوری ۳٫۲۹ میلیون دلار انجامید.

در سطح بین‌المللی، باید گفت که گزارش منتشرشده از سوی دولت ایران در مورد پرواز PS752 به‌هیچ‌وجه رضایت‌بخش نیست. کانادا تحقیقات خود را انجام داده است، ابتدا از طریق گزارش جامع گودیل و سپس تیم تحقیق و ارزیابی جنایی کانادا. ما همچنین با شرکای بین‌المللی خود مانند بریتانیا کار می‌کنیم تا دولت ایران را برای شفافیت و پاسخ‌گویی مسئولان مقصر تراژدی پرواز PS752 تحت فشار قرار دهیم. یک تیم اختصاصی از وکلای امور جهانی کانادا به همکاری با گروه‌های حقوقی بین‌المللی برای پیگیری این نتیجه، در کنار ابتکارات هماهنگ دیپلماتیک ما، ادامه می‌دهند. دولت ما برای افزایش شفافیت و پاسخ‌گویی، به همکاری خستگی‌ناپذیر با متحدان خود ادامه خواهد داد – دو اصل مهم که دولت ایران در ۲۰ ماه گذشته مکرراً فاقد آن بوده است.

موضوع ورود پول‌های آلوده به‌ويژه از ایران به کانادا یکی دیگر از موضوعات مورد توجه جامعهٔ ایرانی کاناداست. چندی پیش کالوین کراستی، افسر ارشد عملیاتی RCMP و مأمور تحقیق جرایم سازمان‌یافتهٔ فراملی (TNOC)، در کمیتهٔ قاضی کالین برای رسیدگی به پروندهٔ پول‌شویی در کازینو‌های بی‌سی، از ایران به‌عنوان یکی از دولت‌هایی که از این کازینوها برای پولشویی استفاده کرده، نام برده است و البته این تنها یک نمونه از مواردی است که در سال‌های اخیر در رسانه‌ها مطرح شده و به احتمال زیاد موارد زیاد دیگری هم هست که از آن‌ها در رسانه‌ها صحبتی نشده است. این موارد موجب شده این باور نزد بسیاری از افراد در جامعهٔ ایرانی تقویت شود که کانادا پناهگاهی امن برای پول‌شویی و آوردن پول‌های آلوده تبدیل شده است. نظر شما در این زمینه چیست و اگر به نمایندگی انتخاب شوید چه اقداماتی در این زمینه خواهید کرد؟

پولشویی مسئله‌ای مهم است – به‌همین دلیل ما بودجهٔ اضافی برای RCMP به‌منظور مبارزه با پولشویی فراهم کرده‌ایم، که شامل ایجاد تیم‌های تحقیقاتی اختصاصی پولشویی می‌شود. یکی از این تیم‌ها اینجا در بی‌سی کار خواهد کرد. از این به‌بعد، حمایت از دولت‌های استانی و ادامهٔ همکاری ما با بریتیش کلمبیا به‌طور خاص نقطهٔ تمرکز ما خواهد بود. نظام مبارزه با پولشویی ما همچنان از کانادایی‌ها و یکپارچگی بخش مالی ما محافظت می‌کند و در عین حال موازنهٔ حقوق حریم خصوصی را برقرار و بار نظارتی را محدود می‌کند. 

کانادا یکی از کشورهای شرکت‌کننده در جنگ افغانستان علیه طالبان بود و در طول ۲۰ سال گذشته در مأموریت‌های مختلف از عملیات علیه طالبان و القاعده تا آموزش نیروهای افغان شرکت داشته است. با توجه به اینکه بخش قابل‌توجهی از خوانندگان ما تبار افغان دارند، برایشان مهم است بدانند چرا بعد از ۲۰ سال کنترل کشورشان بار دیگر به دست طالبان افتاده است؟ لطفاً نظرتان را دربارهٔ وقایع اخیر در این کشور و تسلط دوبارهٔ طالبان بگویید. چرا با وجود صرف این‌همه هزینه و زمان چنین اتفاقی افتاد؟ و همچنین بفرمایید فکر می‌کنید کانادا چه اقداماتی می‌تواند برای جلوگیری از فشار این گروه به مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها بکند؟

در طول چند ماه گذشته، آنچه واضح بوده، این است که کانادا از افراد شجاعی که در طول مأموریتش در آن کشور به نیروهای مسلح ما کمک کرده‌اند، حمایت خواهد کرد. ما تا الان به بسیاری از کسانی که از افغانستان فرار می‌کردند، کمک کرده‌ایم و متعهد شده‌ایم که طی هفته‌ها و ماه‌های آینده از ۲۱٬۰۰۰ پناهجوی دیگر نیز استقبال کنیم.

در مورد طالبان، کانادا همچنان آن‌ها را به‌عنوان یک گروه تروریستی می‌شناسد – هیچ برنامه‌ای برای به‌رسمیت‌شناختن طالبان به‌عنوان دولت قانونی افغانستان وجود ندارد.

ما به همکاری با متحدان خود مانند ایالات متحده و بریتانیا برای ارزیابی وضعیت افغانستان ادامه می‌دهیم. 

* * * * *

ران مک‌کینان، نمایندهٔ پیشین و نامزد حزب لیبرال برای انتخاب دوباره در حوزهٔ کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام

اگر بخواهید یک اقدام را به‌عنوان مهم‌ترین کاری که در دورهٔ نمایندگی‌تان انجام داده‌اید نام ببرید، آن مورد چیست؟

 نظر به تشخیص آثار مخرب بحران در حال وقوع مواد افیونی در بی‌سی، مفتخرم که لایحهٔ فردی خودم را به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان ارائه کردم، قانون سامری نیکو^۱ برای مصرف بیش‌ازحد مواد مخدر که در ماه مهٔ ۲۰۱۷ پس از دریافت حمایت همه‌جانبه از سوی همهٔ احزاب در مجلس عوام و سنا، تصویب شد و به قانون تبدیل شد.

این قانون هر روز با ایجاد مصونیت محدود در برابر تعقیب کیفری برای دراختیارداشتن مواد کنترل‌شده، هنگامی که فردی برای دریافت کمک پزشکی در زمان مصرف بیش از حد مواد مخدر با ۹۱۱ تماس می‌گیرد، جان افراد را نجات می‌دهد.

در دو سال گذشته، به‌طور خاص‌، من و تیمم جلسات و خدمات شخصی‌مان را با ساکنانی که با چالش‌های همه‌گیری مواجه‌اند، به‌طور چشمگیری افزایش داده‌ایم. چه افرادی که در خارج از کشور گیر افتاده بودند و چه صاحبان مشاغلی که نیاز به تطبیق کسب‌و‌کارشان و همچنین اطلاعات دربارهٔ واکنش دولت به کووید-۱۹ داشتند.

در سِمَتم به‌عنوان رئیس کمیتهٔ دائمی سلامت، ما از صدها نفر از جمله پزشکان، پرستاران، پژوهشگران، ایمونولوژیست‌ها، شورای مشورتی ملی واکسیناسیون و متخصصان بهداشت روانی، دعوت کردیم و حرف‌هایشان را شنیدیم تا به تدوین واکنش دولت به همه‌گیری کمک کند. 

رئوس برنامه‌های حزب شما چیست و چرا مردم باید به شما رأی بدهند؟

من برای انتخاب مجدد به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام به‌عنوان قوی‌ترین صدا و مدافع جامعه‌مان شرکت می‌کنم. من تقریباً ۳۰ سال اینجا با همسرم زندگی کرده‌ام و دو دخترمان را اینجا بزرگ کرده‌ایم. به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام از سال ۲۰۱۵، مفتخرم که به این جامعهٔ متنوع، زیبا و با رشد سریع خدمت می‌کنم.

من هرگز از کار برای ساختن آینده‌ای بهتر برای همه دست برنخواهم داشت. ما یک انتخاب مهم در این انتخابات داریم. ما می‌توانیم دولتی را انتخاب کنیم که متعهد به پیشبرد برنامه‌ای باشد که برای همه مفید است. ما می‌توانیم انتخاب کنیم که هیچ‌کس را پشت سرمان جا نگذاریم.

من همیشه برای ایجاد سیاست‌های مترقی، با تمرکز بر مقرون‌به‌صرفه‌ساختن زندگی برای خانواده‌ها، جوانان و سالمندان تلاش کرده‌ام. از حمایت از مشاغل کوچک و اقتصاد عادلانه‌تر و سبزتر گرفته تا فشار برای اقدامات زیست‌محیطی قوی‌تر برای انجام اقدامات واقعی در برابر بحران اقلیمی یا خدمت به‌عنوان رئیس کمیتهٔ دائمی بهداشت در طول همه‌گیری کووید-۱۹، توانایی من برای جامعهٔ ما از تعهد عمیق من به صحبت‌کردن و گوش‌دادن مستقیم به شما ناشی می شود.

باید در زمینه‌های زیر به پیش برویم:

• در زمینهٔ تغییرات اقلیمی و حفاظت از محیط زیستمان، می‌دانیم محافظه کاران دانشمندان را به حاشیه می‌برند، قبلاً این کار را از آن‌ها دیده‌ایم.
• در زمینهٔ آموزش پیش‌دبستانی و مراقبت از کودکان با ۱۰ دلار در روز – که در سال قبل در بی‌سی شروع شد و همین‌جا در کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام اعلام شد. این کار زندگی خانواده‌های جوان و به‌ویژه زنان را تغییر می‌دهد. محافظه‌کاران وعده داده‌اند که به آن پایان می‌دهند و حزب دموکرات نوین نیز پیش‌ازاین این کار را کرده‌ است.
• ما می دانیم که Pharmacare تأثیر مهمی بر خانواده‌های کم‌درآمد و سالمندانی خواهد داشت که نمی‌توانند داروهای خود را تهیه کنند. ما همهٔ ملزومات را فراهم کرده‌ایم. این کار اکنون در جزیرهٔ پرنس ادوارد در حال اجراست. بیایید مطمئن شویم که در همه‌جا اجرا می‌شود.
• تغییراتی که ما برای کم‌کردن هزینه‌های زندگی انجام می‌دهیم، برای مردم تفاوتی واقعی ایجاد می‌کند. مخصوصاً برای خانواده‌هایی که اغلب جوان‌اند و سعی می‌کنند اولین خانهٔ خود را بخرند.
• مشاغل کوچک ما و مبتکران کانادایی به حمایت مستمر ما نیاز دارند تا بتوانیم پیشرفت بهتری داشته باشیم و به‌سمت اقتصاد سبز حرکت کنیم.

اما مطمئناً کارهای بیشتری باید انجام شود. امیدوارم در ۲۰ سپتامبر حمایت شما را جلب کنم، تا بتوانم به‌عنوان صدایی قوی، پرشور و متفکر در اتاوا برای شما کار کنم و پیشرفت واقعی را برای مردم کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام ارائه دهم.

به‌نظر شما مهم‌ترین مشکل مردم حوزهٔ رأی‌گیری شما چیست و برنامهٔ شما برای برطرف‌کردن این مشکل چیست؟

ما باید مبارزه با کووید-۱۹ را به پایان برسانیم و از بهبود کامل [شرایط برای] زنان، کودکان، خانواده ها و مشاغل کوچک که ستون فقرات اقتصاد ما هستند، اطمینان حاصل کنیم. هم‌زمان، ما باید همان انرژی‌ای را که برای مبارزه با کووید-۱۹ به‌کار گرفتیم، برای مقابله با تهدید واقعی و فوری بحران اقلیمی به‌کار بگیریم. تغییرات ‌اقلیمی یکی از بزرگ‌ترین تهدیدهایی است که ما با آن روبروییم.

به‌‌همین دلیل است که تیم لیبرال ما روی بازیابی سبز سرمایه‌گذاری می‌کند تا هزینه‌های زندگی را کاهش دهد، جوامع را مناسب برای زندگی کند، مشاغل خوبی ایجاد کند و هوا و آب تمیزتری را برای نسل‌های آینده تضمین کند.

من به‌عنوان پدر دو دختر، می‌دانم که تشکیل خانواده چقدر هزینه‌بر است. ما سخت کار می‌کنیم تا مالکیت خانه را برای بیشتر کانادایی‌ها ممکن کنیم. به‌همین دلیل است که ما لایحهٔ حقوق صاحبان خانه، برنامه‌های ابتکاری مانند اجاره‌ به‌شرط تملیک و حساب‌های پس‌انداز بدون مالیات برای خریداران بار اول خانه را معرفی می‌کنیم. ما اولین استراتژی ملی مسکن کانادا را معرفی کردیم. باید توجه کرد دورهٔ تصحیح برای بحران ملی زمان می‌برد – ما از سال ۲۰۱۵ تا الان ۶ میلیارد دلار در حوزهٔ مسکن، اینجا در بی‌سی سرمایه‌گذاری کرده‌ایم:

• ۲۶٬۱۰۰ واحد مسکونی جدید
• تعمیر ۹٬۳۰۰ خانه
• پشتیبانی از ۹۲٬۰۰۰ خانواده

کاهش هزینه‌های زندگی چیزی فراتر از مسکن است. دولت ما برای خانواده‌ها به‌ویژه اینجا در کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام حاضر بوده است. نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ خانواده، یعنی تقریباً ۲۴٬۰۰۰ کودک هر ماه به کمک‌هزینهٔ کودکان کانادا اتکا می‌کنند. این یعنی هر ماه ۷ میلیون دلار به این جامعه وارد می‌شود که اقتصاد محلی ما را تغذیه می‌کند. 

یکی از مهم‌ترین موضوعات برای جامعهٔ ایرانی کانادا، وضعیت پروندهٔ سرنگونی پرواز PS752 اوکراین و دادخواهی بازماندگان قربانیان این پرواز است. بیش از ۲۰ ماه از این حادثه گذشته، ولی هنوز دادخواهی خانواده‌های پرواز به سرانجامی نرسیده است. به‌نظر شما دلیل آن چیست و اگر شما به نمایندگی در پارلمان انتخاب شوید، چه اقدامی در این زمینه خواهید کرد؟

همراه با همهٔ کانادایی‌ها، وقتی خبر فاجعهٔ هولناک نابودی پرواز PS752 توسط موشک‌های ایران را شنیدم، دچار شوک، اندوه و عصبانیت شدم – ۱۷۶ نفر بی‌گناه از جمله ۱۳۸ نفر که با کانادا پیوند داشتند، جان باختند.

من با جامعهٔ ترای‌سیتیز در عزاداری ازدست‌دادن دوستان و همسایگانمان، خانوادهٔ ابن‌الدین حمیدی، شریک‌ام. مفتخرم که در جریان آخرین مبارزات انتخاباتی‌مان با آن‌ها آشنا شدم. با گذشت هر روز ما باید به یاد کسانی باشیم که از دست داده‌ایم و با افرادی که دوستشان داشتند، همبستگی داشته باشیم.

کانادا از همان ابتدا از رژیم ایران خواسته است که تحقیقی جامع و شفاف مطابق با استانداردهای بین‌المللی انجام دهد. همان‌طور که نخست‌وزیر بارها اعلام کرده است، ما تا زمانی که خانواده‌ها به عدالت و پاسخگویی شایسته‌شان نرسند، از پا نخواهیم نشست. این امر مستلزم عزم و پشتکار مداوم است.

ما نباید اجازه دهیم تردید ما را بازدارد. اگر دولت لیبرال دوباره انتخاب شود، همچنان متعهد به گرفتن توضیحی جامع و موثق برای این رویداد غم‌انگیز است و پاسخ‌گویی و پذیرش کامل مسئولیت را دنبال خواهد کرد.

ما هرگز آن‌ها را فراموش نخواهیم کرد.

موضوع ورود پول‌های آلوده به‌ويژه از ایران به کانادا یکی دیگر از موضوعات مورد توجه جامعهٔ ایرانی کاناداست. چندی پیش کالوین کراستی، افسر ارشد عملیاتی RCMP و مأمور تحقیق جرایم سازمان‌یافتهٔ فراملی (TNOC)، در کمیتهٔ قاضی کالین برای رسیدگی به پروندهٔ پول‌شویی در کازینو‌های بی‌سی، از ایران به‌عنوان یکی از دولت‌هایی که از این کازینوها برای پولشویی استفاده کرده، نام برده است و البته این تنها یک نمونه از مواردی است که در سال‌های اخیر در رسانه‌ها مطرح شده و به احتمال زیاد موارد زیاد دیگری هم هست که از آن‌ها در رسانه‌ها صحبتی نشده است. این موارد موجب شده این باور نزد بسیاری از افراد در جامعهٔ ایرانی تقویت شود که کانادا پناهگاهی امن برای پول‌شویی و آوردن پول‌های آلوده تبدیل شده است. نظر شما در این زمینه چیست و اگر به نمایندگی انتخاب شوید چه اقداماتی در این زمینه خواهید کرد؟

پولشویی تأثیر مخرب و شدیدی بر جامعهٔ ما دارد، به‌همین دلیل است که دولت لیبرال ما نظام مبارزه با پولشویی کانادا را تقویت کرده است. اگر دولت لیبرال دوباره انتخاب شود، به اقدامات خود در این زمینه ادامه می‌دهد.

ما تنها در دو سال گذشته، ۳۰۰ میلیون دلار در RCMP ،FINTRAC و CRA سرمایه‌گذاری کرده‌ایم و تأسیس دو تیمِ اقدام، هماهنگی و اجرا در امنیت عمومی و مرکز تخصصی در آژانس خدمات مرزی کانادا و همچنین اصلاحات در قانون کیفری را اعلام کردیم.

مجرمان نباید بتوانند پول خود را پنهان کنند و ما به کار خود برای روشن ‌شدن این جرائم ادامه می‌دهیم. 

کانادا یکی از کشورهای شرکت‌کننده در جنگ افغانستان علیه طالبان بود و در طول ۲۰ سال گذشته در مأموریت‌های مختلف از عملیات علیه طالبان و القاعده تا آموزش نیروهای افغان شرکت داشته است. با توجه به اینکه بخش قابل‌توجهی از خوانندگان ما تبار افغان دارند، برایشان مهم است بدانند چرا بعد از ۲۰ سال کنترل کشورشان بار دیگر به دست طالبان افتاده است؟ لطفاً نظرتان را دربارهٔ وقایع اخیر در این کشور و تسلط دوبارهٔ طالبان بگویید. چرا با وجود صرف این‌همه هزینه و زمان چنین اتفاقی افتاد؟ و همچنین بفرمایید فکر می‌کنید کانادا چه اقداماتی می‌تواند برای جلوگیری از فشار این گروه به مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها بکند؟

من می‌دانم که همهٔ ما به‌شدت نگران وضعیت کنونی افغانستان هستیم. به مردم افغانستان فکر می‌کنیم و همه تحت تأثیر این اقدامات خشونت‌آمیز بی‌معنی قرار داریم.

من از بیانیهٔ جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا، در ۲۶ اوت حمایت می‌کنم، جایی که گفت: «من حملات تروریستی‌ای را که اوایل امروز در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی حامد کرزی در کابل، افغانستان رخ داد، به‌شدت محکوم می‌کنم. این حملات شنیع جان بسیاری از مردم بی‌گناه را که به‌شدت مایل به خروج از کشور بودند و کسانی که از عملیات تخلیه حمایت می‌کردند، از جمله نیروهای آمریکایی و پرسنل پزشکی، گرفت. کانادا به‌عنوان یکی از نزدیک‌ترین متحدان به ایالات متحده سوگوار جانباختگان این حملات است.» ما به خانواده‌ها و عزیزان قربانیان تسلیت می‌گوییم و برای مجروحان بهبودی کامل آرزومندیم.

همچنان‌که اوضاع منطقه در حال تحول است، ما به همکاری با شرکای بین‌المللی و محلی خود برای حمایت از اقدامات بشردوستانه، مبارزه با تروریسم و ​​اطمینان از اینکه کسانی که می‌خواهند از افغانستان خارج شوند، می‌توانند با خیال راحت این کار را انجام دهند، ادامه می‌دهیم.

همهٔ مردم افغانستان سزاوار زندگی باعزت، صلح و امنیت‌اند. کانادا از دولت آیندهٔ افغانستان انتظار دارد که تعهدات خود را در قبال حقوق بشر نسبته به همهٔ شهروندانش، مطابق قوانین بین‌المللی انجام دهد.

نیروهای مسلح کانادا هفته‌ها تلاش کردند تا آنجا که ممکن است کانادایی‌ها و افغان‌های آسیب‌پذیر را تخلیه کنند – به‌ویژه افغان‌هایی که از مأموریت کانادا در این کشور حمایت کردند.

از طریق عملیات AEGIS، کانادا حدود ۳٬۷۰۰ نفر را در عرض چند هفته تخلیه کرد. افراد نجات‌یافته اکنون به زندگی امن‌تر و بهتری می‌رسند.

در حالی‌که مشارکت کانادا در پل هوایی به پایان رسیده است، ما همچنان متعهد به همکاری با متحدان خود برای حمایت از افغان‌هایی هستیم که برای نیروهای مسلح کانادا کار کرده‌اند، چه در افغانستان بمانند یا به کشور ثالثی بروند.

ما همچنین به ایستادن در کنار متحدان خود ادامه خواهیم داد و خواهان حفظ امنیت و حفاظت از افغان‌ها و حمایت از حقوق بشر برای آن‌ها – به‌ویژه برای زنان، دختران، جامعهٔ LGBTQ2+‎ و سایر اقلیت‌ها، که بیشترین آسیب‌پذیری را دارند، هستیم.

* * * * *

ویل دیویس، نامزد حزب لیبرال برای انتخاب در حوزهٔ پورت مودی – کوکئیتلام – آنمور و بلکارا

لطفاً برای خواندگان ما کمی دربارهٔ پیشینه، تحصیلات، سوابق شغلی، فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی و نیز انگیزه‌تان از شرکت در انتخابات فدرال ۲۰۲۱ بگویید.

 من نزدیک به دو دهه در این منطقه زندگی کرده‌ام و پنج فرزندم را در اینجا بزرگ کرده‌ام. در طول سالیان، ما تغییرات قابل‌توجهی را در پورت مودی – کوکئیتلام شاهد بوده‌ایم.

این رشد فرصت‌ها و تنوع را به‌همراه داشته است، اما چالش‌هایی را نیز با خود داشته – به‌ویژه در زمینه‌های پایداری و مقرون‌به‌صرفه‌بودن. ما به صدایی محلی نیاز داریم که در جامعه‌مان ریشه‌ای عمیق داشته باشد تا [بتواند] در اتاوا از [حقوق] ما دفاع کند.

من به‌عنوان گویندهٔ CBC و همچنین صاحب کسب‌وکاری کوچک، همیشه بر حمایت و تقویت صدای اقشاری که کمتر صدایشان به گوش رسیده، تمرکز کرده‌ام – از هنرمندان بریتیش کلمبیا، تا کانادایی‌های جدید و سالمندان آسیب‌پذیر در طول همه‌گیری. من به‌عنوان یکی از اعضای مؤسس سازمان Protect Coquitlam’s Urban Forest، به‌همان اندازه متعهد به مبارزه با تغییرات آب‌و‌هوایی و ایجاد اقتصادی سبزتر هستم و به‌همین دلیل است که نام خود را به‌عنوان نامزد لیبرال مطرح کرده‌ام. ما برنامهٔ اقلیمی‌ای داریم که توسط اندرو ویور، رهبر سابق حزب سبز بی‌سی، به‌عنوان «تنها گزینهٔ معتبر و همسو با علم» در سطح ملی تأیید شده است. ما برنامه‌ای برای مراقبت از کودکان داریم که فضاهای جدید مورد نیاز ما را ایجاد می‌کند، در حالی‌که خانواده‌های منطقه ما را پنج برابر بیشتر از پیشنهاد حزب محافظه‌کار نجات می‌دهد.

و از آنجایی که همهٔ کانادایی‌ها سزاوار مکانی امن و مقرون‌به‌صرفه‌اند تا آن را خانه بنامند، ما برنامه‌ای برای مسکن داریم که به همهٔ جوانب این مشکل می‌پردازد – از افزایش عرضه گرفته تا پس‌انداز سریع‌تر برای پیش‌پرداخت و ارائهٔ راهی برای مالک‌شدن مستأجران.

در این انتخابات یک انتخاب واضح وجود دارد. امیدوارم با من همراه باشید تا از برنامه‌ای جسورانه و مترقی حمایت کنید که کانادا را برای همه به‌پیش می‌برد.

رئوس برنامه‌های حزب شما چیست و چرا مردم باید به شما رأی بدهند؟

دو نکته‌ای که می‌خواهم توجه را به آن‌ها جلب کنم این است که پلتفرم ما دارای جزئیات است و منابع هزینهٔ آن مشخص شده است. از مسکن و مراقبت از کودکان، تا سلامت روان، اقدامات اقلیمی و بهبود اقتصادی، برنامه‌ای داریم که جواب خواهد داد، با اعداد واقعی که توسط مسئول بودجهٔ مجلس تأیید شده است.

ما تا سال آینده خدمات مراقبت از کودکان را با ۱۰ دلار در روز در اختیار خواهیم گذاشت با ۵۰ درصد هزینهٔ کمتر. ما تا سال ۲۰۳۰ حداقل ۴۰ درصد انتشار گازهای گلخانه‌ای را کاهش خواهیم داد و از استان‌ها در حفظ ایمنی مردم با ابزارهایی مانند تأییدیهٔ واکسن حمایت خواهیم کرد. تنها حزب دیگری که می‌تواند دولت تشکیل دهد، حزب محافظه‌کار است و ارین اُتول قول داده است که ما را در تک‌تک این موارد به عقب برگرداند.

به‌نظر شما مهم‌ترین مشکل مردم حوزهٔ رأی‌گیری شما چیست و برنامهٔ شما برای برطرف‌کردن این مشکل چیست؟

این انتخابی سخت بین مقرون‌به‌صرفه‌بودن و شرایط اقلیمی است.

در مورد مقرون‌به‌صرفه بودن، من فکر می‌کنم پرداختن به مراقبت از کودکان و پرداختن به مسکن مهم‌ترین کارهایی است که می‌توانیم انجام دهیم. رساندن هزینهٔ مراقبت از کودکان به ۱۰ دلار در روز برای خانواده‌های پورت مودی – کوکئیتلام بسیار مهم است. من که پنج فرزند دارم، معنی این را به‌خوبی می‌دانم! در مورد مسکن، ما برنامه‌ای سه‌قسمتی داریم که قفل مالکیت خانه را برای خریداران بار اول باز می‌کند، ۱٫۴ میلیون خانهٔ جدید می‌سازد و خرید و اجاره را عادلانه‌تر و شفاف‌تر می‌کند.

به‌طور مشابه، برنامهٔ اقلیمی ما جسورانه، بلندپروازانه و مؤثر است. آن‌قدر که توسط متخصصانی مانند مارک ژاکارد به‌رسمیت شناخته شده است. این امر باعث کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و آلودگی می‌شود و در عین حال در اقتصاد سبز آینده در سراسر کشور، مشاغل پردرآمدی ایجاد می‌کند. گذار به اقتصادی سبز بزرگ‌ترین فرصت برای ایجاد شغل برای این نسل است و ما به دولتی متعهد نیاز داریم که از این فرصت برای همهٔ کانادایی‌ها استفاده کند.

یکی از مهم‌ترین موضوعات برای جامعهٔ ایرانی کانادا، وضعیت پروندهٔ سرنگونی پرواز PS752 اوکراین و دادخواهی بازماندگان قربانیان این پرواز است. بیش از ۲۰ ماه از این حادثه گذشته، ولی هنوز دادخواهی خانواده‌های پرواز به سرانجامی نرسیده است. به‌نظر شما دلیل آن چیست و اگر شما به نمایندگی در پارلمان انتخاب شوید، چه اقدامی در این زمینه خواهید کرد؟

کانادا از همان ابتدا از رژیم ایران خواسته است که تحقیقی جامع و شفاف مطابق با استانداردهای بین‌المللی انجام دهد. ما تا زمانی که خانواده‌ها به عدالت و پاسخگویی شایسته‌شان نرسند، از پا نخواهیم نشست.

موضوع ورود پول‌های آلوده به‌ويژه از ایران به کانادا یکی دیگر از موضوعات مورد توجه جامعهٔ ایرانی کاناداست. چندی پیش کالوین کراستی، افسر ارشد عملیاتی RCMP و مأمور تحقیق جرایم سازمان‌یافتهٔ فراملی (TNOC)، در کمیتهٔ قاضی کالین برای رسیدگی به پروندهٔ پول‌شویی در کازینو‌های بی‌سی، از ایران به‌عنوان یکی از دولت‌هایی که از این کازینوها برای پولشویی استفاده کرده، نام برده است و البته این تنها یک نمونه از مواردی است که در سال‌های اخیر در رسانه‌ها مطرح شده و به احتمال زیاد موارد زیاد دیگری هم هست که از آن‌ها در رسانه‌ها صحبتی نشده است. این موارد موجب شده این باور نزد بسیاری از افراد در جامعهٔ ایرانی تقویت شود که کانادا پناهگاهی امن برای پول‌شویی و آوردن پول‌های آلوده تبدیل شده است. نظر شما در این زمینه چیست و اگر به نمایندگی انتخاب شوید چه اقداماتی در این زمینه خواهید کرد؟

پولشویی جرمی بدون قربانی نیست. این کار ایمنی و امنیت مردم را به‌خطر می‌اندازد و می‌تواند هزینه‌های مسکن را افزایش دهد و توان کانادایی‌ها را برای مالکیت خانه کاهش دهد.

تنها در دو سال گذشته، دولت لیبرال ۳۰۰ میلیون دلار در RCMP ،FINTRAC و CRA سرمایه‌گذاری کرده است و تأسیس دو تیمِ اقدام، هماهنگی و اجرا در امنیت عمومی و مرکز تخصصی در آژانس خدمات مرزی کانادا و همچنین اصلاحات در قانون کیفری را اعلام کرد.

این در حالی است که، محافظه‌کاران هارپر نیم‌میلیارد دلار بودجهٔ RCMP را کاهش دادند و تمام واحدهای جرائم مالی یکپارچه را که مأمور رسیدگی به این موضوع بودند، بستند.

برای بازسازی تجربیات ازدست‌رفته، RCMP‏ ۹۸ میلیون دلار برای ایجاد «تیم‌های تحقیقاتی یکپارچهٔ پولشویی» جدید تصویب کرده است، که افسران بیشتری را در بریتیش کلمبیا و همچنین در آلبرتا، انتاریو و کبک برای حل این مسئلهٔ به‌ کار می‌گمارد. علاوه‌براین، RCMP اتحادیهٔ مالی ضدگردش مالی غیرقانونی را در بریتیش کلمبیا راه‌اندازی کرده است تا سازمان‌های دولتی و خصوصی را برای مبارزه با پولشویی در این استان گرد هم آورد. 

کانادا یکی از کشورهای شرکت‌کننده در جنگ افغانستان علیه طالبان بود و در طول ۲۰ سال گذشته در مأموریت‌های مختلف از عملیات علیه طالبان و القاعده تا آموزش نیروهای افغان شرکت داشته است. با توجه به اینکه بخش قابل‌توجهی از خوانندگان ما تبار افغان دارند، برایشان مهم است بدانند چرا بعد از ۲۰ سال کنترل کشورشان بار دیگر به دست طالبان افتاده است؟ لطفاً نظرتان را دربارهٔ وقایع اخیر در این کشور و تسلط دوبارهٔ طالبان بگویید. چرا با وجود صرف این‌همه هزینه و زمان چنین اتفاقی افتاد؟ و همچنین بفرمایید فکر می‌کنید کانادا چه اقداماتی می‌تواند برای جلوگیری از فشار این گروه به مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها بکند؟

نیروهای مسلح کانادا هفته‌هاست برای تخلیهٔ هرچه بیشتر کانادایی‌ها و افغان‌های آسیب‌پذیر – از جمله افغان‌هایی که از مأموریت کانادا در این کشور حمایت کرده‌اند، تلاش می‌کنند.

از طریق عملیات AEGIS، کانادا حدود ۳۷۰۰ نفر را در عرض چند هفته تخلیه کرد. افراد نجات‌یافته اکنون به زندگی امن‌تر و بهتری می‌رسند.

در حالی که مشارکت کانادا در پل هوایی به‌پایان رسیده است، ما همچنان متعهد به همکاری با متحدان خود برای حمایت از افغان‌هایی هستیم که برای نیروهای مسلح کانادا کار کرده‌اند، چه در افغانستان بمانند چه به کشور ثالثی بروند.

ما همچنین به ایستادن در کنار متحدان خود ادامه خواهیم داد و خواهان حفظ امنیت و حفاظت از افغان‌ها و حمایت از حقوق بشر برای آن‌ها – به‌ویژه برای زنان، دختران، جامعهٔ LGBTQ2+‎ و سایر اقلیت‌ها، که بیشترین آسیب‌پذیری را دارند، هستیم.

* * * * *

برین اوئلت، نامزد حزب دموکرات نوین (NDP) برای انتخاب در حوزهٔ ونکوور سنتر

لطفاً برای خواندگان ما کمی دربارهٔ پیشینه، تحصیلات، سوابق شغلی، فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی و نیز انگیزه‌تان از شرکت در انتخابات فدرال ۲۰۲۱ بگویید.

من یک وکیل ۴۴ سالهٔ میتی (Métis) هستم که در ساسکاچوان متولد و بزرگ شده‌ام. من به‌عنوان یکی از وکلای مشاور کمیسیون تحقیقات ملی در مورد زنان و دختران بومی مفقود و کشته‌شده (و افراد دو روحی^۲) خدمت کردم. من قبل از وکالت در حوزهٔ فناوری اطلاعات کار می‌کردم. من حرفه‌ام را در این حوزه به‌عنوان مدیر فناوری اطلاعات ملت میتی – ساسکاچوان به پایان رساندم. قبل از آن، من زمانی که در SaskTel کار می‌کردم، فعال صنفی در CEP 1-S بودم. من همچنین دو شرکت خرده‌فروشی کامپیوتر را در ساسکاتون تأسیس کردم.

من معتقدم که رهبران جامعه باید نیازهای افرادی را که به آن‌ها خدمت می‌کنند، درک کنند. رؤیای من نمایندگی همهٔ ما در ونکوور سنتر است: به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان در امور مربوط به حوزهٔ فدرال؛ به‌عنوان شریک با سطوح دیگر دولت؛ و به‌عنوان حامی شما وقتی هیچ‌کس دیگری برای شما مبارزه نمی‌کند. به‌طور خلاصه، من مدافع این هستم که نیازهای اساسی بشر باید به‌عنوان حقوق بشر فراگیر محافظت شود. و برای اینکه این حقوق بشر معنادار باشد، دولت فدرال باید ملزم به رعایت این حقوق برای هر فردی که در کانادا زندگی می‌کند‌، باشد.

رئوس برنامه‌های حزب شما چیست و چرا مردم باید به شما رأی بدهند؟

حزب دموکراتیک نوین پلتفرمی قوی و متفکرانه ارائه کرده است که من از همهٔ علاقه‌مندان دعوت می‌کنم آن را به‌صورت آنلاین بخوانند. حزب ما برنامه‌ای دارد تا با آن به‌طور معناداری به مسائلی که در ذهن کانادایی‌هاست، بپردازد. در جایی که لیبرال‌ها نتوانسته‌اند اقدام واقعی انجام دهند و محافظه‌کاران فقط کاهش بیشتر و خصوصی‌سازی را پیشنهاد کرده‌اند، دموکرات‌های نوین راه‌حل‌های واقعی ارائه می‌دهند. در اینجا برخی از مسائل کلیدی آمده است:

مصاله‌جویی: حزب من با بومیان به‌عنوان شرکایی برابر در تدوین برنامهٔ اقدام ملی برای مصاله‌جویی که بر اساس ۹۴ فراخوان برای اقدام از سوی کمیسیون حقیقت‌ و مصالحه‌جویی اعلام شده و همچنین اعلامیهٔ سازمان ملل در مورد حقوق مردم بومی، همکاری خواهد کرد. خدمات به مردم بومی باید ایمن و عاری از نژادپرستی باشد. در حالت ایده‌آل، این امر با انتقال کنترل کامل و تأمین بودجهٔ کامل خدمات برای مردم بومی به اقوام بومی و سازمان‌های تحت هدایت بومیان محقق می‌شود و قدرت تغییر را مستقیماً در دست افراد آسیب‌دیده قرار می‌دهد.

حل بحران توان مالی برای خرید مسکن: با کمبود اجارهٔ مسکن مقرون‌به‌صرفه و اشباع بازار با آپارتمان‌های گران‌قیمت، ونکوور سنتر در اسرع وقت به مسکن ارزان‌تری نیاز دارد. ان‌دی‌پی متعهد شده است که ۵۰۰٬۰۰۰ واحد مسکونی جدید ارزان در ۱۰ سال آینده بسازد. ما برای کمک به گروه‌های مسکن تعاونی‌، اجتماعی و غیرانتفاعی برای دسترسی به تخصص مورد نیازشان برای اجرای پروژه‌های جدید‌، صندوق‌هایی برای شروع سریع راه‌اندازی می‌کنیم. ما همچنین مالیات فروش فدرال را برای ساخت خانه‌های ارزان‌قیمت لغو می‌کنیم. علاوه بر این، با خرید خانه برای سرمایه‌گذاری، سرمایه‌گذاری خریداران خارجی و پولشویی از طریق مالیات‌گرفتن و افزایش حمایت از اجرای قانون، مبارزه خواهیم کرد.

پیاده سازی پوشش سلامت از سر تا پا: ان‌دی‌پی از پوشش سر تا پای سلامت عمومی از جمله داروهای نسخه‌ای، دندان، چشم، گوش و سلامت روان پشتیبانی می‌کند. با برنامه‌ای که معرفی کرده‌ایم، تخمین می‌زنیم که کارفرمایان تقریباً ۶۰۰ دلار برای هر کارمند با پوشش بیمهٔ تکمیلی درمان صرفه‌جویی می‌کنند.

پرداختن معنادار به بحران اقلیمی: حزب دموکرات نوین معتقد است که بحران اقلیمی باید فوراً و قاطعانه حل شود. با این کار می‌توان اقتصاد سبز قوی‌ای ایجاد کرد و نابرابری‌ها را کاهش داد. من متعهد شده‌ام که با گسترش خط لولهٔ ترانس مانتین مخالفت کنم و صریحاً به‌صورت عمومی با LNG مخالفت کرده‌ام. یارانه‌های مستقیم صنایع نفت و گاز باید پایان یابد و به تحقیقات سبز و توسعهٔ صنعت انرژی پاک در کانادا که مشاغل پایدار ایجاد می‌کنند، منتقل شود.

بازیابی قوی از شرایط همه‌گیری کووید-۱۹: این همه‌گیری به ما نشان داده است که دولت می‌تواند به‌سرعت برای ارائهٔ پشتیبانی گسترده در مواقع نیاز کانادایی‌ها، اقدام کند. حزب دموکراتیک نوین آماده است تا با سرمایه‌گذاری‌های جسورانه برای رشد اقتصاد و ایجاد مشاغل جدید، گذار و بازیابی از شرایط همه‌گیری را به‌سرعت آغاز کند.

درمان بحران مواد افیونی: به‌جای ادامهٔ جرم‌انگاری و انگ‌زنی، اپیدمی مواد افیونی باید به‌عنوان بحران بهداشتی درمان شود. حزب دموکرات نوین وضعیت اضطراری بهداشت عمومی اعلام خواهد کرد و برای پایان‌دادن به جرم‌انگاری و انگ‌زدن اعتیاد به مواد مخدر تلاش خواهد کرد. ما از نگهداری مواد مخدر جرم‌زدایی خواهیم کرد و جایگزین‌های تحت نظارت پزشکی برای مواد مخدر خیابانی را به‌صورت ایمن عرضه خواهیم کرد. ما رویکرد موفق سایر کشورهایی را که با موفقیت روایت را از انگ‌زدن به حمایت بهداشتی تغییر داده‌اند، مانند پرتغال، دنبال می‌کنیم.

هدی فرای و لیبرال‌ها با غیبت شدید در این مباحث مهم نشان داده‌اند که ما چقدر به نماینده‌ای جدید در ونکوور سنتر نیاز داریم. شما می‌توانید روی من حساب کنید که از این جامعه و حقوق همهٔ مردم، از جمله حقِ داشتن محیط زیست سالم، حق مسکن ارزان‌قیمت و حقِ داشتن زندگی باعزت و سالم‌، دفاع کنم.

به‌نظر شما مهم‌ترین مشکل مردم حوزهٔ رأی‌گیری شما چیست و برنامهٔ شما برای برطرف‌کردن این مشکل چیست؟

همان‌طور که در پاسخ قبلی اشاره کردم، ما با بحران مسکن ارزان‌قیمت روبه‌روییم. در حال حاضر، بسیاری از مردم به‌دلیل کمبود گزینه‌های اجاره‌ای مقرون‌به‌صرفه از ونکوور خارج می‌شوند. این شامل افرادی است که در مرکز شهر کار می‌کنند، جوانانی که در اینجا بزرگ شده‌اند، سالمندانی که تمام عمر خود را در اینجا زندگی کرده‌اند و همچنین خانواده‌های جوان.

پولشویی از طریق سوداگری املاک یکی از عوامل اصلی مقرون‌به‌صرفه‌نبودن مسکن در ونکوور سنتر است. یکی دیگر از دلایل، سیاست‌های غلط فدرال در حوزهٔ مسکن است. در دههٔ ۱۹۸۰، دولت فدرال اشتباه کرد که تمرکز خود را از ساخت املاک به مالکیت خانه تغییر داد. خسارت با ترویج آپارتمان‌های لوکس توسط دولت فدرال و شکست کامل آن‌ها در ایجاد مسکن‌های تعاونی و اجتماعی به اوج خود رسید.

من به‌عنوان نمایندهٔ ونکوور سنتر، از دولت فدرال برای بازگرداندن وزارتخانهٔ مسکن فدرال، رفع خسارت وارده به CMHC در سال‌های هارپر، بازگرداندن تمرکز فدرال به مسکن اجتماعی و تعاونی و حمایت از پیگیرد شدید سوءاستفاده از پناهگاه‌های مالیاتی فرامرزی و پولشویی که به سوداگری ملک دامن می‌زند، حمایت می‌کنم. 

یکی از مهم‌ترین موضوعات برای جامعهٔ ایرانی کانادا، وضعیت پروندهٔ سرنگونی پرواز PS752 اوکراین و دادخواهی بازماندگان قربانیان این پرواز است. بیش از ۲۰ ماه از این حادثه گذشته، ولی هنوز دادخواهی خانواده‌های پرواز به سرانجامی نرسیده است. به‌نظر شما دلیل آن چیست و اگر شما به نمایندگی در پارلمان انتخاب شوید، چه اقدامی در این زمینه خواهید کرد؟

سرنگونی پرواز PS752 جنایتی شرم‌آور و فجیع است. ما باید عاملان و همچنین کسانی را که باعث وقوع این عمل جنایتکارانه شده‌اند، پاسخ‌گو کنیم. این شامل کسانی است که اجازه دادند فضای هوایی ایران باز بماند، کسانی که اظهارات گمراه‌کننده‌ای در مورد سرنگونی داشته‌اند و کسانی که بر سرنگونی هواپیما نظارت داشته‌اند.

من همچنین معتقدم که دولت ما به اندازهٔ کافی، خودش فعال نبوده است و عمدتاً به اقدامات مقامات ایرانی واکنش نشان می‌داد. اعلام آقای ترودو دربارهٔ یافته‌های کانادا مبنی بر سرنگونی هواپیما، باعث شد کار رژیم تهران در ادامهٔ بازی فریبکارانه‌اش سخت‌تر شود. با این حال، به‌نظر می‌رسید کانادا آمادگی برداشتن قدم‌های معنادار دیگری فراتر از آن اعلامیه را نداشت.

چالش دیگر، چالش شفافیت و ارتباط‌گیری کامل با جامعهٔ ایرانی کانادا بود. مقامات دولتی با خانواده‌های قربانیان سقوط هواپیما تماس گرفتند، اما با رسانه‌های جامعهٔ ایرانی مانند «رسانهٔ همیاری» کار نکردند. وزیرانی چون گودیل، گارنو، و شامپین، و بروکرات‌های دولتی تنها فقط با رسانه‌های جریان اصلی کانادا صحبت می‌کردند. این مسئله نگرانی‌ها و سؤالات بی‌پاسخی در جامعهٔ ایرانی به‌وجود آورد.

و بالاخره، پرواز شامل تعداد زیادی از افرادی بود که برای کار یا تحصیل به کانادا می‌آمدند. با اینکه خانواده‌های شهروندان و مقیمان دائم کانادا حمایت‌هایی دریافت کردند، دانشجویان بین‌المللی و دیگر غیرمقیمان حمایت نشدند. این قابل‌قبول نیست که عکس‌های آن‌ها در گزارش‌های خبری و جمع‌آوری کمک‌های مالی استفاده شود ولی خانواده‌هایشان به حال خود رها شوند تا خودشان به‌دنبال دادخواهی باشند. برخی از این قربانیان سال‌ها بوده که در کانادا زندگی می‌کرده‌اند. ما وجداناً نمی‌توانیم آن‌ها را به‌دلیل وضعیت اقامتشان را نادیده بگیریم. حتی یکی از کارکنان من دربارهٔ خانوادهٔ یکی از قربانیان پرواز ۷۵۲ به من گفت که تنها مکاتبه‌ای که از یک مقام رسمی کانادایی دریافت کرده، پیام نوروزی از طرف نخست‌وزیر بی‌سی بوده است. این قابل‌پذیرش نیست. یک پاسخ همدلانهٔ کانادایی باید شامل راهی سریع برای دریافت اقامت دائم باشد و نیز حمایت از خانواده‌های قربانیان که به‌دلیل دادخواهی مورد تهدیدند. 

به‌عنوان نمایندهٔ ونکوور سنتر، من پیگیری خواهم کرد تا هر کسی که نقشی در این جرم فجیع داشته، پاسخ‌گو باشد. من معتقدم ما باید هوش و فراست موجود در کانادا را به‌کار گیریم تا مظنونان اصلی را شناسایی کنیم، و من پیگیری خواهم کرد تا مشخص شود آیا دولت قدمی در آن جهت برداشته است. کانادا باید تمام اطلاعات در دسترسش را استفاده کند تا بتواند برای تحقیقات توسط دادستان ارشد دادگاه جرائم بین‌المللی اقدام کند و مجرمان تراژدی پرواز PS752 را به پاسخ‌گویی وادارد، و به دادخواهی برای خانواده‌های قربانیان دست یابد. من، به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان، هر آنچه بتوانم انجام خواهم داد تا به پاسخ برسم و صدایی باشم در اتاوا برای حمایت از جامعهٔ ایرانی. 

موضوع ورود پول‌های آلوده به‌ويژه از ایران به کانادا یکی دیگر از موضوعات مورد توجه جامعهٔ ایرانی کاناداست. چندی پیش کالوین کراستی، افسر ارشد عملیاتی RCMP و مأمور تحقیق جرایم سازمان‌یافتهٔ فراملی (TNOC)، در کمیتهٔ قاضی کالین برای رسیدگی به پروندهٔ پول‌شویی در کازینو‌های بی‌سی، از ایران به‌عنوان یکی از دولت‌هایی که از این کازینوها برای پولشویی استفاده کرده، نام برده است و البته این تنها یک نمونه از مواردی است که در سال‌های اخیر در رسانه‌ها مطرح شده و به احتمال زیاد موارد زیاد دیگری هم هست که از آن‌ها در رسانه‌ها صحبتی نشده است. این موارد موجب شده این باور نزد بسیاری از افراد در جامعهٔ ایرانی تقویت شود که کانادا پناهگاهی امن برای پول‌شویی و آوردن پول‌های آلوده تبدیل شده است. نظر شما در این زمینه چیست و اگر به نمایندگی انتخاب شوید چه اقداماتی در این زمینه خواهید کرد؟

من کاملاً دربارهٔ اولویت‌های دولت‌های فدرال لیبرال و محافظه‌کار نگران و دغدغه‌مندم. تمرکز بسیار زیادی بر روی آوردن ثروت به کانادا بوده،‌ بدون آنکه توجه کافی به مبدأ آن، اینکه کجا می‌رود، و تبعات نتیجهٔ چنین عملکردی، بشود. من با اعضای جامعهٔ‌ ایرانی موافق‌ام که اعتقاد دارند کانادا بهشت امنی برای پولشویی شده است. ناامیدکننده است دیدن اینکه این پول‌ها بخش عظیمی از اقتصاد ماست. من همچنین دربارهٔ این استاندارد دوگانه وحشت‌زده‌ام. در حالی‌که بسیاری از ایرانی‌های عادی در جامعه به‌دلیل ارتباط با زادگاهشان با اعمال ایمنی غیرمعمول مواجه‌اند، به‌نظر می‌رسد که مجرمان ثروتمند و متخلفان حقوق بشر آزادند که پول خون را به این کشور بیاورند. 

داستان ایرانیان کانادایی که وقتی می‌خواهند حساب بانکی باز کنند، با مشکلات امنیتی مواجه‌اند، یا دانشجویانی که حساب‌هایشان مسدود شده چون یک دو هزار دلار از طرف والدینشان در ایران به آن واریز شده، بسیار تحقیرآمیز و کاری اشتباه است. این ابهام و گنگی در هر دو دولت محافظه‌کار و لیبرال موجب شده است که کانادایی‌های عادی و صادقی با تبار ایرانی تنبیه شوند، در حالی‌که همچنان از کشف و پیگرد قانونی پولشویی سر باز زده می‌شود. بدتر آنکه، وقتی اشخاصی معلوم می‌شوند که از ایران پول اختلاس کرده‌اند، خبر اغلب از داخل ایران و در نتیجهٔ اختلافات داخلی در جمهوری اسلامی، منتشر می‌شود. به‌نظر می‌رسد مردم عادی بیشتر هدف قرار می‌گیرند چون هدف‌قرارگرفتنِ آن‌ها راحت‌تر از مجرمان واقعی است. 

ما نیاز داریم که به‌سرعت عمل کنیم و اعتیاد کانادا به پول کثیف را درمان کنیم. ما نباید اجازه دهیم مالکیت دارایی‌ها پشت شرکت‌های شماره‌گذاری‌شده پنهان بماند. ما باید به‌طور فعال در قبال آن‌هایی که پول خون وارد کانادا می‌کنند، محدودیت اعمال کنیم. ما نیاز داریم به کانادایی‌ها و به دنیا نشان دهیم که این مسئله را دیگر تحمل نخواهیم کرد. و ما نباید اجازه دهیم تا تلاش‌ها برای حمله به مسائل واقعی عذری شود برای گرفتاری ایرانی-کانادایی‌های مطیع قانون. 

کانادا یکی از کشورهای شرکت‌کننده در جنگ افغانستان علیه طالبان بود و در طول ۲۰ سال گذشته در مأموریت‌های مختلف از عملیات علیه طالبان و القاعده تا آموزش نیروهای افغان شرکت داشته است. با توجه به اینکه بخش قابل‌توجهی از خوانندگان ما تبار افغان دارند، برایشان مهم است بدانند چرا بعد از ۲۰ سال کنترل کشورشان بار دیگر به دست طالبان افتاده است؟ لطفاً نظرتان را دربارهٔ وقایع اخیر در این کشور و تسلط دوبارهٔ طالبان بگویید. چرا با وجود صرف این‌همه هزینه و زمان چنین اتفاقی افتاد؟ و همچنین بفرمایید فکر می‌کنید کانادا چه اقداماتی می‌تواند برای جلوگیری از فشار این گروه به مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها بکند؟

من معتقدم که ملل غربی، از جمله کانادا، دربارهٔ مردم افغانستان قصور ورزیده‌اند. من فکر می‌کنم ما در این موضوع هم‌دست و مسئول‌ایم. ما اجازه دادیم که این اتفاق بیفتد. ما کشوری را اشغال کردیم بدون آنکه به‌اندازهٔ کافی دربارهٔ مردمش، پویایی قدرت و تاریخش بدانیم. حتی بدتر، ما آنجا را بدون هیچ دورهٔ گذار مناسبی ترک کردیم. ما به‌اندازهٔ کافی کاری در جهت توانمندی گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌شدهٔ افغانستان انجام ندادیم. ما به‌اندازه‌ٔ‌ کافی کاری برای نجات آن‌هایی که بیش‌ازهمه در برابر حملات انتقامی طالبان ضعیف‌تر و شکننده‌تر بودند، انجام ندادیم. من خشمگین شدم وقتی که دیدم نخست‌وزیر ما درست در روزی که کابل به دست طالبان افتاد، اعلام انتخابات کرد. من شرمگین شدم وقتی دیدم کانادا نیروهای مخصوص می‌فرستد تا دیپلمات‌های «خودمان» را به ساحل امن برساند، در حالی‌که افغان‌ها به هواپیمای نظامی آویزان‌ بودند و به سوی مرگ سقوط می‌کردند. وقتی فهمیدم که کانادا قبل از مهلت مقرر عقب‌نشینی کرد و فقط ۳۷۰۰ نفر را قبل از ۳۱ اوت نجات داد، شوکه شدم.

مردم افغانستان سزاوار این وضعیتی که کانادا در ایجاد آن دست داشته است، نیستند.

کانادا باید پناه‌جویان بیشتری نسبت به تعدادی که اعلام‌شده بپذیرد. دولت ترودو «متحدان» افغانی را که مایل به نجات آن‌هاست به‌طور دقیق تعریف کرده است، در حالی که هزاران نفری را که در معرض خشونت و قتل قرار دارند، پشت سر جا گذاشته است. خانواده‌های زیادی در کانادا وجود دارند که نگران عزیزانشان در افغانستان‌اند. ما باید این افراد را از خطر دور کنیم – همین حالا. کانادا باید موضع‌گیری کند.

حقوق بشر، جهانی است. حقوق بشر متعلق به همه است. هیچ کس نباید برای دفاع از حقش آسیب ببیند. هیچ زن و کودکی نباید از رفتن به مدرسه یا دانشگاه بترسد. هیچ روزنامه‌نگاری نباید به‌خاطر انجام کارش از زندگی‌اش بترسد. هیچ‌کس نباید به‌خاطر قومیت خود کشته شود. ما باید از حامیان حقوق بشر حمایت کنیم. ما باید رهبری جهانی برای همدردی با افرادی باشیم که کمک کرده‌ایم در معرض آسیب قرار بگیرند.

طالبان یک فرقهٔ نفرت و ترور است که توسط قدرت‌های خارج از افغانستان حمایت می‌شود. جایی در دنیای عادلانه ندارد. نباید توسط هیچ کشوری از جمله کانادا پذیرفته یا مشروعیت داده‌ شود. ما باید تمام توان خود را برای محافظت از مردم در برابر طالبان انجام دهیم. سهمیه ۲۰٬۰۰۰ پناهنده برای افغانستان که توسط آقای ترودو اعلام شد، کافی نیست و کاملاً غیرقابل‌قبول است. معیارهای «متحدان» باید فراتر از مترجمان گسترش یابد تا دیگران را نیز که به نیروها و دیپلمات‌های کانادایی کمک کرده‌اند، شامل شود. این شاملِ فعالان، روزنامه‌نگاران و بسیاری از گروه‌های آسیب‌پذیر دیگر نیز می‌شود. علاوه بر این، دوستان افغان و حامیان محلی ما می‌گویند که زمان‌بندی‌ها مبهم است و ممکن است سال‌ها طول بکشد تا به درخواست پناهندگان رسیدگی شود. این افراد آسیب‌پذیر سال‌ها وقت ندارند. 

کانادا باید از افغان‌ها در مبارزه برای صلح و حقوق بشر حمایت کند و نباید به دولت‌ها و سیاستمداران فاسد و نالایقی که این بدبختی را برای مردم افغانستان به ارمغان آورده‌اند، پاداش دهد. ما باید به سخنان جامعهٔ افغان گوش بدهیم. ما باید خانواده‌های آن‌ها را به امنیت برسانیم. دولت کانادا باید به آرمان‌هایی که ما به‌عنوان کانادایی ترویج می‌دهیم، عمل کند. من بسیار ناامیدم که تقلا و وحشت کانادایی‌هایی که نگران وضعیت عزیزان خود در افغانستان‌اند در این انتخابات مهم، گفتمان ملی چندانی نداشته است.

همان‌طور که در تجمع ۲۸ اوت روی پله‌های آرت گالری ونکوور به دوستان افغان گفتم، هنگامی‌که طالبان پرچم ملی را در سراسر افغانستان پایین می‌کشد، ما باید آن پرچم را با افتخار در سراسر جهان به اهتزاز درآوریم تا اطمینان یابیم که این پرچم بار دیگر در سرزمینِ زادگاهش به پرواز در خواهد آمد.

* * * * *

جیم هانسون، نامزد حزب دموکرات نوین (NDP) برای انتخاب در حوزهٔ برنابی نورث – سیمور

لطفاً برای خواندگان ما کمی دربارهٔ پیشینه، تحصیلات، سوابق شغلی، فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی و نیز انگیزه‌تان از شرکت در انتخابات فدرال ۲۰۲۱ بگویید.

من دو دوره است که در بخش نورث ونکوور عضو شورای شهر بوده‌ام، و نیز بنیان‌گذار شرکت حقوقی آسیب‌های شخصی به‌نام Hanson and Company هستم. در قابلیت‌هایم به‌عنوان یک وکیل، من از اشخاص در برابر شرکت‌های بزرگ و دولت‌ها دفاع می‌کنم. من فارغ‌التحصیل دانشگاه‌های سایمون فرِیرزر، بریتیش کلمبیا و آکسفورد هستم. من در حال حاضر، عضو کمیتهٔ روابط بومیان مترو ونکوور، عضو کمیتهٔ سیاست‌گذاری نورث ونکوور و رئیس کمیتهٔ نورث ونکوور در زمینهٔ مصرف مواد مخدر هستم. من همچنین به جامعهٔ خود در قالب هیئت‌مدیرهٔ کتابخانهٔ نورث ونکوور، کمیتهٔ مشورتی نورث ونکوور در زمینهٔ مشکلات افراد کم‌توان و نیز اتاق بازرگانی نورث شور، خدمت کرده‌ام. 

زندگی در نورث شور یعنی بیشترین استفاده از زیبایی طبیعت. من هر شنبه و یکشنبه در مسیر پیاده‌روی گراوس گریند (Grouse Grind) راه می‌روم. وقت‌گذراندن روی آب یکی دیگر از علايق من است. این چیزی است که به من انگیزه می‌دهد تا از محیط زیستمان دفاع کنم.

من در این انتخابات نامزد شده‌ام چون مسائل و مشکلاتی که مردم اینجا با آن مواجه‌اند، همین‌طور بدتر می‌شود. از مسکن گرفته تا بهداشت و سلامت عمومی، تا بحران تغییرات اقلیمی و تا خدمات مراقبت از کودکان، کانادایی‌ها به‌دنبال برنامهٔ معنی‌داری هستند که بتوانند روی آن حساب کنند. جاستین ترودو تنها حرف می‌زند و عملی در کار نیست. و ارین اُتول حزبی را رهبری می‌کند که اصلاً حتی فکر نمی‌کند تغییرات اقلیمی مسئله‌ای واقعی است. من افتخار می‌کنم که در کنار جاگمیت سینگ ایستاده‌ام تا برای مردمی که معتقدند وضعیت بهتری هم امکان‌پذیرست، مبارزه کنم.

رئوس برنامه‌های حزب شما چیست و چرا مردم باید به شما رأی بدهند؟

به‌عنوان عضو شورای بخش نورث ونکوور، من با احزاب مختلف کار کرده‌ام تا امور به انجام برسد، اما افتخار می‌کنم که در این انتخابات به‌عنوان یک نیودموکرات و در تیم جاگمیت سینگ ایستاده‌ام. پلتفرم ان‌دی‌پی مسئلهٔ مبارزه برای بحران تغییرات اقلیمی را با توجه به ضرورت و اهمیتی که می‌طلبد، جدی گرفته است. ما اکنون برنامه‌ای معنی‌دار برای مسئلهٔ تغییرات اقلیمی نیاز داریم. اما جاستین ترودو کانادا را به‌ جایی رسانده که حالا تنها کشور در میان کشورهای G7 است که طی شش سال گذشته انتشار آلاینده‌هایش افزایش داشته است. و با خرید خط لولهٔ TMX، او آب‌ها، سواحل و زمین ما را در معرض خطر قرار می‌دهد. و درست همین هفته، ارین اُتول اعلام کرد که آغاز مجدد خط لولهٔ Northern Gateway اولویت حزب محافظه‌کار خواهد بود. جاگمیت سینگ تنها رهبری است که به کاهش انتشار آلاینده‌ها که کشور ما به آن نیاز دارد، متعهد شده است.

برنامهٔ‌ ما برای مبارزه با تغییرات اقلیمی از این قرار است:

• کاهش انتشار آلاینده‌ها تا بیش از نصف میزان فعلی و رسیدن به هدف ۱٫۵ درجه که دانشمندان معتقدند برای جلوگیری از وقوع فاجعه ضروری است
• حذف سوبسید سوخت‌های فسیلی یک‌بار و برای همیشه
• ابطال تصمیم لیبرال‌ها برای نادیده گرفتن آلوده‌کنندگان بزرگ
• ایجاد صدها و هزاران شغل با پرداخت حقوق خوب با سرمایه‌گذاری در انرژی پاک، خانه‌های مقرون‌به‌صرفه با مصرف انرژی کارآمد، حمل‌ونقل برقی، وسایل نقلیه با آلایندگی صفر 
• بهسازی تمام خانه‌ها در سرتاسر کشور 

کانادا باید جلودار باشد، نه عقب‌مانده و کُند. ما تنها کشور در میان کشورهای G7 هستیم که میزان انتشار آلاینده‌هایش از زمان معاهدهٔ پاریس افزایش یافته است. تحت رهبری ترودو، ما در رسیدن به اهداف اقلیمیِ سال ۲۰۳۰ در میان کشورهای G7 ضعیف‌ترین‌ایم. لیبرال‌ها در مقایسه با استفان هارپر و محافظه‌کارها، به‌طور متوسط بیشتر روی سوخت‌های فسیلی هزینه کرده‌اند. به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان، من با تمام توانم برای سیاست‌گذاری بهتر در زمینهٔ اقلیم، از سرمایه‌گذاری در مشاغل سبز تا مبارزه با گسترش خط لولهٔ TMX که هم محیط زیست و هم جامعهٔ ما را به مخاطره می‌اندازد، کار خواهم کرد. 

به‌عنوان صاحب کسب‌وکاری کوچک، من همچنین از تعهدات ان‌دی‌پی در این زمینه قدردانی می‌کنم. من معتقدم که کسب‌وکارهای کوچک باید به حمایت و پشتیبانی‌ای که نیاز دارند، دسترسی داشته باشند تا بتوانند از بحران کووید-۱۹ عبور کنند تا بتوانند رشد کنند، نوآوری کنند و بتوانند در کانادا و در جهان توانمند باقی بمانند. جاگمیت سینگ در دوران کووید-۱۹ برای کمک مالی اضطراری به کسب‌وکارهای کوچک و کاهش مالیات‌های کسب‌وکارهای کوچک ایستاد، با هزینه‌های تجاری غیرمنصفانه مخالفت کرد، و برای تسهیل انتقال کسب‌وکارهای کوچک به نسل بعدی مبارزه کرد. 

ان‌دی‌پی اطمینان حاصل خواهد کرد که سوبسید حقوق و اجارهٔ کسب‌وکارهای کوچک ادامه یابد تا آن‌ها بتوانند به‌طور کامل کسب‌وکار خود را بازگشایی کنند. برای کمک به بازگشت کسب‌وکارهای کوچک به فعالیتشان، ما یک امتیاز استخدامی درازمدت را لحاظ خواهیم کرد که با آن برای استخدام‌های جدید یا استخدام دوبارهٔ کارکنان پیشین، 

بخشی از EI و CPP که کارفرما وظیفه دارد پرداخت کند، دولت به‌عهده بگیرد. از آنجایی که هر روز کسب‌وکارهای کوچک بیشتری به کارت‌های اعتباری و تراکنش‌های مجازی روی می‌آورند، ان‌دی‌پی با محدودکردنِ هزینهٔ مبادلهٔ مالی به ۱٪، به این هزینه‌های اضافه پایان خواهد داد. همچنین برنامهٔ ما برای دسترسی همگانی به دارو، موجب صرفه‌جویی سالانه حدود ۶۰۰ دلار به‌ازای هر کارمند در مزایای بیمهٔ تکمیلی برای کسب‌وکارها خواهد شد. در کمک به کسب‌وکارهای کوچک کانادایی برای آنکه در صحنهٔ جهانی نیز خود را نشان دهند، ما دسترسی به خدمات صادرات دولتی را ساده‌سازی خواهیم کرد تا راه‌یابی به بازار جهانی آسان‌تر باشد. ما همچنین با ارائهٔ تنها یک مرکز تماس مشخص برای کسب‌وکارهای کوچک و متوسط، به آن‌ها کمک می‌کنیم تا روند نظارتی و پشتیبانی اداری آسان‌تر شود و صاحبان مشاغل بتوانند از وقت خود بیشتر برای رشد کسب‌وکار خود استفاده کنند. 

به‌نظر شما مهم‌ترین مشکل مردم حوزهٔ رأی‌گیری شما چیست و برنامهٔ شما برای برطرف‌کردن این مشکل چیست؟

من هر شب زمانی که به در خانه‌ها می‌روم، دربارهٔ آن می‌شنوم؛ هزینهٔ مسکن که همین‌طور بالا می‌رود بی‌آنکه پایانی بر آن در چشم‌انداز باشد. لیبرال‌ها پیشینهٔ وحشتناکی در زمینهٔ مسکن دارند، پیشینهٔ شکست چرا که هزینه‌های مسکن همچنان بالا می‌رود و بالا می‌رود؛ هزینهٔ مسکن طی شش سال زمامداری دولت ترودو ۵۰٪ افزایش داشته است. ان‌دی‌پی اما برنامه‌ای دارد که با آن پول احتکارشده در مسکن را بیرون خواهد کشید و خانه‌هایی خواهد ساخت که برای مردم مقرون‌به‌صرفه باشد. وقتی من بچه بودم، پدربزرگ و مادربزرگم نزدیک ما زندگی می‌کردند. مادرِ مادر من، مادرِ‌دوم من بود که در بخش نورث ونکوور زندگی می‌کرد. بچه‌های من نیز نزدیک پدربزرگ و مادربزرگشان زندگی کردند. ارزش‌ها و سنت‌ها در خانوادهٔ ما به نسل‌‌های بعدی منتقل شده است. اما بچه‌های بالغ من با انتخاب دشواری مواجه‌اند. هزینهٔ مسکن در جامعهٔ ما در حدی‌ است که تقریباً نمی‌شود به آن فائق آمد. به‌دلیل سیاست‌های شکست‌خوردهٔ دولت در زمینهٔ‌ مسکن، من ممکن است نتوانم نزدیک نوه‌هایم زندگی کنم. 

جاگمیت سینگ و ان‌دی‌پی برنامه‌ای واقعی برای مسکن مقرون‌به‌صرفه دارند، با اعمال ۲۰٪ مالیات روی خریداران خارجی، ساخت ۵۰۰٬۰۰۰ خانهٔ مقرون‌به‌صرفه؛ یک برنامهٔ واقعی. من مشتاق‌ام که از تجاربم در دولت شهری استفاده کنم و مشارکتی را که بین سطوح مختلف دولت لازم است،‌ بسازیم تا خانه‌های مقرون‌به‌صرفه را در اینجا در حوزهٔ برنابی نورث-سیمور تثبیت کنیم طوری که خانواده‌ها – شاید حتی خانوادهٔ خودم – بتوانند در کنار هم بمانند. این بالاترین اولویت است وقتی که به در خانه‌ها می‌روم، و من معتقدم که پیام ما طنین‌انداز است. هم‌اکنون رأی‌دهندگان بی‌شماری می‌دانند که ما برنامه‌ای داریم که می‌تواند شکست حزب لیبرال را در زمینهٔ مسکن مدیریت کند.

و البته تنها مسئلهٔ مسکن نیست که هزینه‌اش همین‌طور دارد بالا می‌رود. همه‌چیز همین‌طور دارد گران‌تر می‌شود، و رأی‌دهندگان بسیاری با این مشکل مواجه‌اند که ماه را به آخر برسانند. این شامل هزینهٔ داروهای نسخه‌ای نیز است. به یاد رأی‌دهنده‌ای افتادم که هفتهٔ پیش در برنابی ملاقاتش کردم؛ دختر جوانی به سن دخترم. داستان او بسیار ملموس بود. او به ما گفت که از میگرن وحشتناکی رنج می‌برد. سردردهای وحشتناکی که تمامی ندارد. درد در حدی است که او را از کارکردن و انجام امور عادی روزمره‌اش بازمی‌دارد. داروهای متداول روی او مؤثر نبوده است، و داروی خاصی که نیاز داشته هم گران بوده و هم با هیچ‌نوع بیمهٔ تکمیلی‌ای پوشش داده نمی‌شده است. زنی جوان که مجبور است بین سردردهای وحشتناک و وضعیت بودجه‌ای خراب انتخاب کند. ما به او دربارهٔ جاگمیت سینگ و برنامهٔ او برای دسترسی همگانی به دارو گفتیم. این زن حالا به ان‌دی‌پی رأی می‌دهد. 

یکی از مهم‌ترین موضوعات برای جامعهٔ ایرانی کانادا، وضعیت پروندهٔ سرنگونی پرواز PS752 اوکراین و دادخواهی بازماندگان قربانیان این پرواز است. بیش از ۲۰ ماه از این حادثه گذشته، ولی هنوز دادخواهی خانواده‌های پرواز به سرانجامی نرسیده است. به‌نظر شما دلیل آن چیست و اگر شما به نمایندگی در پارلمان انتخاب شوید، چه اقدامی در این زمینه خواهید کرد؟

شلیک به PS752 یک جرم وحشتناک ناگفتنی بود، و تلاش اولیهٔ رژیم ایران برای لاپوشانی این تراژدی به همان اندازه هشداردهنده و جنایتکارانه بود. و با وجود اینکه دستگیری‌هایی در این رابطه صورت گرفته است، ما هنوز بسیار از دادخواهی برای قربانیان و خانواده‌هایشان فاصله داریم.

اینجا در کانادا، واکنش دولت کانادا در بهترین حالت بروکراتیک بود، و بیشتر رسانه‌ها را هدف قرار داد تا انسان‌هایی که از غم ازدست‌دادن عزیزانشان در رنج بودند. این زمان اظهار همدردی، برای گفت‌وگویی معنی‌دار و برای شفافیت بود. در عوض، عملکرد آقای ترودو و وزرا و کارکنان کلیدی‌اش از طریق «نکته‌گزینی در گزارش‌های رادیویی و تلویزیونی» و مسائل پیش‌پاافتاده ارائه شد و خانواده‌ها را بدون پاسخ و با گره‌گشایی ناچیز به حال خود رها کردند. بنابراین جای تعجب نیست که وقتی تحقیقات به پایان رسید و بالاخره گزارش منتشر شد، آن خانواده‌ها مانده بودند که: دادخواهی چه شد؟

صادقانه باید بگویم، من امکان ارائهٔ‌ پاسخی سیاسی به این سؤال را ندارم. این مسئله بیشتر موضوعی مربوط به شرافت انسانی، درک و شفقت و همدردی است. و از آن منظر، چطور ما می‌توانیم تمام سعیمان را در ارائهٔ دادخواهی‌ای که خانواده‌ها به‌دنبالش‌اند، بکنیم؟ این با صحبت مستقیم با خانواده‌ها و در مقیاسی وسیع‌تر با جامعهٔ ایرانی-کانادایی آغاز می‌شود. آن‌ها به‌دنبال پاسخ‌اند، اما آن‌ها همچنین نیاز دارند که شنیده بشوند و به آن‌ها گوش داده شود. بعد، به‌عنوان یک ملت، ما نمی‌توانیم کتاب این موضوع را ببندیم و به کار خود ادامه بدهیم، کانادا باید به‌طور جدی تحریم‌هایی را علیه رژیم ایران، که به‌طور بروکراتیک تقصیر را پذیرفته اما هیچ مسئولیتی نمی‌پذیرد، اتخاذ کند. در نهایت کانادا باید برای کشورمان و خانواده‌ها در سیستم قضایی بین‌المللی درخواست جبران خسارت کند. 

این مسیری است که جاگمیت سینگ دنبال خواهد کرد، مسیری که من آن را کاملاً حمایت خواهم کرد. راهی که نشان از احترام، یکپارچگی و همبستگی در قبال مردم و کشور دارد. 

موضوع ورود پول‌های آلوده به‌ويژه از ایران به کانادا یکی دیگر از موضوعات مورد توجه جامعهٔ ایرانی کاناداست. چندی پیش کالوین کراستی، افسر ارشد عملیاتی RCMP و مأمور تحقیق جرایم سازمان‌یافتهٔ فراملی (TNOC)، در کمیتهٔ قاضی کالین برای رسیدگی به پروندهٔ پول‌شویی در کازینو‌های بی‌سی، از ایران به‌عنوان یکی از دولت‌هایی که از این کازینوها برای پولشویی استفاده کرده، نام برده است و البته این تنها یک نمونه از مواردی است که در سال‌های اخیر در رسانه‌ها مطرح شده و به احتمال زیاد موارد زیاد دیگری هم هست که از آن‌ها در رسانه‌ها صحبتی نشده است. این موارد موجب شده این باور نزد بسیاری از افراد در جامعهٔ ایرانی تقویت شود که کانادا پناهگاهی امن برای پول‌شویی و آوردن پول‌های آلوده تبدیل شده است. نظر شما در این زمینه چیست و اگر به نمایندگی انتخاب شوید چه اقداماتی در این زمینه خواهید کرد؟

آئین‌نامه‌ها و مقررات جاری و نحوهٔ اجرایی‌کردنِ آن‌ها به‌نظر می‌رسد که به‌طور ناعادلانه‌ای ایرانی-کانادایی‌ها را هدف قرار داده است. مردم اینجا، افرادی مانند دانشجوها و کارکنان معمولی، به من می‌گویند که آن‌ها وقتی می‌خواهند مبلغ نسبتاً کمی را جابه‌جا کنند، با کنترل‌های امنیتی بی‌موردی مواجه می‌شوند. 

من اگر انتخاب بشوم، تمام توانم را به‌کار خواهم گرفت تا جریان پول خون را در کانادا متوقف کنم. همچنین، ما باید به این استاندارد دوگانه پایان دهیم. مردم عادی نباید بهای گردش پول خونی را که مجرمان در خفا جابه‌جا می‌کنند، بپردازند. روشن است که قوانین جاری کار نمی‌کند و دولت گذشته – چه لیبرال چه محافظه‌کار – توهم اجرایی‌کردن را در مقایسه با مقابلهٔ واقعی با مشکل انتخاب کرده‌اند.

کانادا یکی از کشورهای شرکت‌کننده در جنگ افغانستان علیه طالبان بود و در طول ۲۰ سال گذشته در مأموریت‌های مختلف از عملیات علیه طالبان و القاعده تا آموزش نیروهای افغان شرکت داشته است. با توجه به اینکه بخش قابل‌توجهی از خوانندگان ما تبار افغان دارند، برایشان مهم است بدانند چرا بعد از ۲۰ سال کنترل کشورشان بار دیگر به دست طالبان افتاده است؟ لطفاً نظرتان را دربارهٔ وقایع اخیر در این کشور و تسلط دوبارهٔ طالبان بگویید. چرا با وجود صرف این‌همه هزینه و زمان چنین اتفاقی افتاد؟ و همچنین بفرمایید فکر می‌کنید کانادا چه اقداماتی می‌تواند برای جلوگیری از فشار این گروه به مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها بکند؟

ترودو درست در روزی که کابل به دست طالبان افتاد، اعلام انتخابات کرد، که همین خود نشان می‌دهد اولویت‌های او در رابطه با افغانستان کجا قرار دارد. و این واقعیت که آن‌ها را درست موقعی که بیش‌از‌همیشه به ما نیاز داشتند، به حال خود رها کردیم، نکتهٔ دیگری است که شکست مداخلات کانادا را در افغانستان نشان می‌دهد. 

طی چند دههٔ گذشته، کانادا در رابطه با افغانستان و مردمش قصور ورزیده است. و اکنون وقتی که آن‌ها دوباره به ما نیاز دارند، ترودو اهدافی غیرواقعی برمی‌گزیند. او می‌گوید که به ۲۰٬۰۰۰ پناهجو کمک خواهد کرد، اما تنها ۳٬۷۰۰ نفر از آنان چنین کمکی دریافت می‌کنند. به آن میزان که باید، کاری انجام نشده تا خانواده‌هایی که در کانادا هستند و نگران عزیزانشان‌اند که در افغانستان گیر افتاده‌اند، قوت قلب بگیرند.

ما ندیده‌ایم که دولتمان موضع قاطعی بگیرد. حقوق بشر مفهومی جهانی است و ما وجداناً نمی‌توانیم طالبان را که به حقوق زنان و آزادی مطبوعات اعتقادی ندارد، به‌عنوان دولت به رسمیت بشناسیم. ترودو این را تأیید می‌کند،‌ اما وزیر امور خارجه‌اش، مارک گارنو، چیزی را رد نمی‌کند و ادعا دارد که فعلاً «روزهای نخست» است و ما باید «صبر کنیم و ببینیم». 

کمترین کاری که ما می‌توانیم بکنیم این است که از حقوق بشر، حقوق زنان، و آزادی مطبوعات حمایت کنیم. ما باید در قبال مردم افغانستان بهتر عمل کنیم و من به آن متعهدم. صدور مجوز‌های موقت (Granting Temporary Permits) با مدارک سفر موقت همچنان سریع‌ترین راه موجود برای رساندن مردم به ساحل امنیت است، و این شروع خوبی است. به‌علاوه، در کمک به آن‌هایی که به ارتش کانادا کمک کرده‌اند، ما همچنین از دولت خواسته‌ایم که این پشتیبانی را به فعالان حقوق بشر در افغانستان و نیز افغان‌هایی که اعضای خانواده‌شان در کانادا هستند و برخی از آن‌ها پیش از این برای مهاجرت اقدام کرده‌اند، گسترش دهد. 

کانادا همچنین باید اذعان کند که افغان‌ها در حال حاضر و در این دوران پرآشوب، با مشکل دریافت مدارک لازم برای سفر، از جمله ویزای معتبر، مواجه‌اند. بسیار لازم است که دولت کانادا، حتی در مدتی که موقتاً تا پایان برگزاری انتخابات زمام امور را در دست دارد،، در چنین زمانی از لزوم ارائهٔ مدارک چشم‌پوشی کند و بلافاصله TRP و مدارک لازم برای سفر را برای آن‌ها فراهم نماید. وقتی که آن‌ها به‌سلامت به کانادا برسند، ما بعد می‌توانیم اوراق لازم، از جمله فرم‌های درخواست مهاجرت یا دیگر امکانات اقدام برای پناهندگی، را به انجام برسانیم.

^۱قانون سامری نیکو (به انگلیسی: Good Samaritan law) به مجموعه قوانینی اطلاق می‌شود که مسئولیت و دِین شخصی افرادی را که برای امداد افراد آسیب‌دیده در سوانح و حوادث می‌شتابند، کاهش می‌دهد و از آن‌ها در مقابل آسیب‌های مضاعفی که به آسیب‌دیدگان وارد می‌آورند، حمایت قانونی می‌کند. رواج این قوانین در کشورهای مختلف متفاوت است و حکومت‌های برخی کشورها پایبند این قانون هستند، ولی برخی کشورها این قانون را نپذیرفته‌اند. منبع: ویکی‌پدیا

^۲دو روح (به انگلیسی: Two-Spirit) اصطلاحی است برای بومیانی که یکی از نقش‌های جنسیتی مختلط سنتی جوامع بومی آمریکا را داشتند. «دو-روح» اصطلاحی چتری است و پیش‌تر از رواج آن از اصطلاح فرانسوی (berdache) استفاده می‌شد. جنسیت سوم از نظر تاریخی به شکل دو-روح تجسم پیدا می‌کند، از جمله انجام کارها و پوشیدن لباس‌های هم مردانه و هم زنانه. زنان و مردان دو روح در بیش از ۱۳۰ قبیله در سراسر آمریکای شمالی ثبت شده‌اند.

نوشته پاسخ‌های پنج نامزد پارلمان فدرال در حوزه‌های ایرانی‌نشین به پرسش‌های رسانهٔ همیاری اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با درخواست انحلال مجلس عوام کانادا توسط جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، که به تأیید فرماندار کل رسید، انتخابات پارلمان فدرال در روز ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۱ برگزار خواهد شد. در سال‌های گذشته تلاش کردیم تا جای ممکن دست‌کم با نامزدهای مناطق ایرانی‌نشین گفت‌وگو کنیم تا خوانندگان با دیدی بهتر بتوانند نامزدهای مورد نظرشان را انتخاب کنند. اما امسال با توجه به فاصلهٔ بسیار کوتاه کمپین‌های انتخاباتی، متأسفانه امکان گفت‌وگوهای تک‌به‌تک با نامزدهای احزاب فراهم نیست. با این حال تلاش کردیم از طریق ارسال پرسش‌نامه‌هایی به نامزدهای این انتخابات نظرات آن‌ها را جویا شویم. در این سؤالات تلاش کردیم به پرسش‌هایی بپردازیم که در رسانه‌های انگلیسی‌‌زبان کانادا کمتر به آن‌ها پرداخته می‌شود و به‌ویژه سؤالاتی که در جامعهٔ ایرانی و فارسی‌زبان کانادا بیشتر مطرح می‌شود و کمتر پاسخی از طرف سیاستمداران به آن‌ها داده شده است. تا زمان بسته‌شدن مجلهٔ این شماره، سه نامزد از سه حزب لیبرال، محافظه‌کار و دموکرات نوین (NDP) به پرسش‌های ما پاسخ داده‌اند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم. لازم به توضیح است که با توجه به اینکه دو نامزد از سه نامزدی که نظراتشان را برایمان فرستاده‌اند، پیش از این نمایندهٔ پارلمان بوده‌اند، پرسش شمارهٔ یک از این دو نامزد با نامزد دیگری که نمایندهٔ پارلمان نبوده، متفاوت است.

*******

پاتریک وایلر، نمایندهٔ پیشین و نامزد حزب لیبرال برای انتخاب دوباره در حوزهٔ وست ونکوور- سانشاین کوست – سی تو اسکای

اگر بخواهید یک اقدام را به‌عنوان مهم‌ترین کاری که در دورهٔ نمایندگی‌تان انجام داده‌اید نام ببرید، آن مورد چیست؟

من به همکاری با مارکو مندیچینو (وزیر مهاجرت، پناهندگان و شهروندی کانادا) برای حمایت از گسترش و افزایش برنامه‌های ما برای دوباره به‌هم پیوستن خانواده‌ها افتخار می‌کنم. دولت لیبرال ما سهمیهٔ سالانهٔ این برنامه را از سال ۲۰۱۵ به میزان قابل‌توجهی از سقف ۵٬۰۰۰ نفر که دولت محافظه‌کار تعیین کرده بود، افزایش داده است، اما می‌دانیم که کارهای بیشتری برای انجام‌دادن وجود دارد. به‌همین دلیل است که ما در حال حاضر و در سال ۲۰۲۱ تعداد والدین و پدربزرگ و مادربزرگ‌هایی را که کانادایی‌ها می‌توانند اسپانسرشان شوند، سه برابر کرده‌ایم و به ۳۰٬۰۰۰ نفر رسانده‌ایم. من می‌دانم که برای بسیاری از افراد در جامعهٔ ما چقدر مهم است که هرچه زودتر به عزیزانشان بپیوندند، و می‌توانم به شما قول دهم که من به‌طور جدی با همکاران لیبرال خود همکاری می‌کنم تا در هر فرصتی این مقوله را پیش ببرم. 

ما می‌دانیم که به‌هم پیوستن دوبارهٔ خانواده‌ها با رویدادهای اخیر اهمیت تازه‌ای یافته است. با توجه به وضعیت افغانستان و فاجعه‌هایی مانند سرنگونی پرواز ۷۵۲، تلاش برای دسترسی بیشتر به برنامه‌های مهاجرتی ما بیش از هر زمان دیگری حیاتی است. من سخت تلاش کردم تا از وزیران مرتبط برای تأمین منابع و پشتیبانی برای کمک به همهٔ کسانی که در پرواز ۷۵۲ آسیب دیده‌اند، پیگیری کنم و برای [اجرای] عدالت کماکان فشار خواهم آورد.

رئوس برنامه‌های حزب شما چیست و چرا مردم باید به شما رأی بدهند؟

 همه‌گیری حفره‌های واضحی را در شبکهٔ امنیت اجتماعی ما نشان داده و نابرابری‌ها را در جامعهٔ‌ ما برجسته کرده است که باید برطرف کنیم. سالمندان در سرای سالمندان مورد بی‌توجهی قرار گرفتند، در حالی که والدین – به‌ویژه مادران – نمی‌دانند باید بازگشت به محل کار را انتخاب کنند یا مراقبت از کودکانشان را. تعداد زیادی از خانواده‌ها و جوانان هنوز با مشکل عدم توان مالی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند، به‌ویژه در مناطقی مانند منطقهٔ ما با هزینه‌های بالای زندگی. 

اگر دولت لیبرال دوباره انتخاب شود:

• مراکز مراقبت از کودکان را با هزینهٔ ۱۰ دلار در روز به بریتیش کلمبیا خواهد آورد و ۳۰٬۰۰۰ فضای جدید ایجاد خواهد کرد.
• استانداردهای ملی برای خانه‌های سالمندان ایجاد خواهد کرد.
• مکمل درآمد تضمین‌شده را برای سالمندان مجرد به ۵۰۰ دلار و برای زوج‌های سالمند به ۷۵۰ دلار افزایش خواهد داد.
• با طرح مسکن جدید که شامل حساب پس‌انداز بدون مالیات برای خانه‌اولی‌ها می‌شود، به مبارزه با توان مالی کم برای خرید خانه می‌رود تا به جوانان در خرید خانهٔ اولشان کمک کند.

ما همچنین برای پایان‌دادن به همه‌گیری، از طریق الزام به واکسیناسیون در محیط‌های کاری دولت فدرال، برنامه داریم و بودجهٔ لازم را برای برنامه‌های مشابه در استان‌ها تأمین خواهیم کرد.

سرانجام‌، ما جامع‌ترین برنامهٔ‌ اقلیمی را در بین همهٔ احزاب فدرال داریم که بر روی وسایل نقلیهٔ برقی، انرژی‌های تجدیدپذیر و حفاظت از این مکان زیبا که ما خانه می‌نامیم، سرمایه‌گذاری می‌کند.

به‌نظر شما مهم‌ترین مشکل مردم حوزهٔ رأی‌گیری شما چیست و برنامهٔ شما برای برطرف‌کردن این مشکل چیست؟ 

قیمت مسکن در حوزهٔ ما از کنترل خارج شده است. من از افرادی می‌شنوم که فرزندانشان مجبور شده‌اند صرفاً برای تأمین محل زندگی خود از اینجا دور شوند. انتخاب دوبارهٔ دولت لیبرال این وضعیت را تغییر خواهد داد. طرح مسکن ما:

• ۱٫۴ میلیون خانهٔ جدید خواهد ساخت و مرمت یا تعمیر خواهد کرد.
• قانون حقوق خریداران خانه را برای ممنوعیت اقدامات ناعادلانه، مانند پیشنهاد قیمت بالاتر برای خانه‌ها را معرفی خواهد کرد.
• حساب جدید پس‌انداز معاف از مالیات برای خانه‌اولی‌ها را معرفی خواهد کرد تا جوانان بتوانند ۴۰٬۰۰۰ دلار برای پیش‌پرداخت خرید نخستین خانه‌شان پس‌انداز کنند.
• و موارد دیگر

اینجا زیباترین مکان روی زمین است. همهٔ ما باید بتوانیم اینجا زندگی کنیم.

یکی از مهم‌ترین موضوعات برای جامعهٔ ایرانی کانادا، وضعیت پروندهٔ سرنگونی پرواز PS752 اوکراین و دادخواهی بازماندگان قربانیان این پرواز است. بیش از ۲۰ ماه از این حادثه گذشته، ولی هنوز دادخواهی خانواده‌های پرواز به سرانجامی نرسیده است. به‌نظر شما دلیل آن چیست و اگر شما به نمایندگی در پارلمان انتخاب شوید، چه اقدامی در این زمینه خواهید کرد؟ 

کانادا از همان ابتدا از رژیم ایران خواسته است که تحقیقی جامع و شفاف مطابق با استانداردهای بین‌المللی انجام دهد. همان‌طور که نخست‌وزیر بارها اعلام کرده است، ما تا زمانی که خانواده‌ها به عدالت و پاسخگویی شایسته‌شان نرسند، از پا نخواهیم نشست.

موضوع ورود پول‌های آلوده به‌ويژه از ایران به کانادا یکی دیگر از موضوعات مورد توجه جامعهٔ ایرانی کاناداست. چندی پیش کالوین کراستی، افسر ارشد عملیاتی RCMP و مأمور تحقیق جرایم سازمان‌یافتهٔ فراملی (TNOC)، در کمیتهٔ قاضی کالین برای رسیدگی به پروندهٔ پول‌شویی در کازینو‌های بی‌سی، از ایران به‌عنوان یکی از دولت‌هایی که از این کازینوها برای پولشویی استفاده کرده، نام برده است و البته این تنها یک نمونه از مواردی است که در سال‌های اخیر در رسانه‌ها مطرح شده و به احتمال زیاد موارد زیاد دیگری هم هست که از آن‌ها در رسانه‌ها صحبتی نشده است. این موارد موجب شده این باور نزد بسیاری از افراد در جامعهٔ ایرانی تقویت شود که کانادا پناهگاهی امن برای پول‌شویی و آوردن پول‌های آلوده تبدیل شده است. نظر شما در این زمینه چیست و اگر به نمایندگی انتخاب شوید چه اقداماتی در این زمینه خواهید کرد؟

پولشویی جرمی بدون قربانی نیست. این کار ایمنی و امنیت مردم را به‌خطر می‌اندازد و می‌تواند هزینه‌های مسکن را افزایش دهد و توان کانادایی‌ها را برای مالکیت خانه کاهش دهد.

تنها در دو سال گذشته، دولت لیبرال ۳۰۰ میلیون دلار در RCMP ،FINTRAC و CRA سرمایه‌گذاری کرده است و تأسیس دو تیمِ اقدام، هماهنگی و اجرا در امنیت عمومی و مرکز تخصصی در آژانس خدمات مرزی کانادا و همچنین اصلاحات در قانون کیفری را اعلام کرد.

این در حالی است که، محافظه‌کاران هارپر نیم‌میلیارد دلار بودجهٔ RCMP را کاهش دادند و تمام واحدهای جرائم مالی یکپارچه را که مأمور رسیدگی به این موضوع بودند، بستند.

 کانادا یکی از کشورهای شرکت‌کننده در جنگ افغانستان علیه طالبان بود و در طول ۲۰ سال گذشته در مأموریت‌های مختلف از عملیات علیه طالبان و القاعده تا آموزش نیروهای افغان شرکت داشته است. با توجه به اینکه بخش قابل‌توجهی از خوانندگان ما تبار افغان دارند، برایشان مهم است بدانند چرا بعد از ۲۰ سال کنترل کشورشان بار دیگر به دست طالبان افتاده است؟ لطفاً نظرتان را دربارهٔ وقایع اخیر در این کشور و تسلط دوبارهٔ طالبان بگویید. چرا با وجود صرف این‌همه هزینه و زمان چنین اتفاقی افتاد؟ و همچنین بفرمایید فکر می‌کنید کانادا چه اقداماتی می‌تواند برای جلوگیری از فشار این گروه به مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها بکند؟

نیروهای مسلح کانادا هفته‌هاست برای تخلیهٔ هرچه بیشتر کانادایی‌ها و افغان‌های آسیب‌پذیر – از جمله افغان‌هایی که از مأموریت کانادا در این کشور حمایت کرده‌اند، تلاش می‌کنند.

از طریق عملیات AEGIS، کانادا حدود ۳۷۰۰ نفر را در عرض چند هفته تخلیه کرد. افراد نجات‌یافته اکنون به زندگی امن‌تر و بهتری می‌رسند.

در حالی که مشارکت کانادا در پل هوایی به پایان رسیده است، ما همچنان متعهد به همکاری با متحدان خود برای حمایت از افغان‌هایی هستیم که برای نیروهای مسلح کانادا کار کرده‌اند، چه در افغانستان بمانند یا به کشور ثالثی بروند.

ما همچنین به ایستادن در کنار متحدان خود ادامه خواهیم داد و خواهان حفظ امنیت و حفاظت از افغان‌ها و حمایت از حقوق بشر برای آن‌ها – به‌ویژه برای زنان، دختران، جامعهٔ LGBTQ2+‎ و سایر اقلیت‌ها، که بیشترین آسیب‌پذیری را دارند، هستیم.

* * * * *

نلی شین، نمایندهٔ پیشین و نامزد حزب محافظه‌کار برای انتخاب دوباره در حوزهٔ پورت مودی – کوکئیتلام – آنمور و بلکارا

اگر بخواهید یک اقدام را به‌عنوان مهم‌ترین کاری که در دورهٔ نمایندگی‌تان انجام داده‌اید نام ببرید، آن مورد چیست؟

 در دو سال گذشته، من سخت تلاش کردم تا از رأی‌دهندگان در این بحران حمایت کنم – چه از کانادایی‌هایی که در آغاز همه‌گیری نیاز به کمک برای بازگشت به کشور داشتند، چه افراد و مشاغلی که برای دسترسی به برنامه‌های حمایتی به کمک نیاز داشتند تا اطمینان یابم که هیچ‌کس جا نمانده است. نسبت به چالش‌های سلامت روانی‌ای که جامعهٔ ما با آن روبروست آگاهی دادم، روی مشکل سرریز فاضلاب استونی کریک با همکاری با رهبران محلی برای یافتن راه‌حل سخت کار کردم و برای ایجاد اعتماد و روابط با اقوام اولیهٔ Kwikwetlem کوشیدم. من به کارهایی که انجام داده‌ام افتخار می‌کنم و متعهدم که در صورت انتخاب دوباره بر روی زیربنایی که ساخته‌ام، به کارم ادامه دهم. 

من به‌عنوان نمایندهٔ پورت مودی – کوکئیتلام، در زمان بحران ملی با رأی‌دهندگان همراه بوده‌ام و از مشاغل آسیب‌پذیر، چارچوبی برای سلامت روان و راهی برای بهبود و برقراری عدالت برای قربانیان نژادپرستی دفاع کرده‌ام. من همچنین صدایی رسا علیه خشونت جنسیتی هستم.

در مدت حضورم در پارلمان، من به‌عنوان معاون وزیر سایهٔ میراث کانادا و عضو کمیتهٔ دائمی وضعیت زنان خدمت کردم.

رئوس برنامه‌های حزب شما چیست و چرا مردم باید به شما رأی بدهند؟

بزرگ‌ترین نقطهٔ قوت حزب محافظه‌کار، توانایی ما در خدمت به کانادایی‌ها همراه با حس مسئولیت‌پذیری، آینده‌نگری ما برای آتیه و راه‌حل‌های عملی است. این همه‌گیری نیاز به رهبری دارد که به ما کمک کند تا اقتصادمان را بهبود ببخشیم، زیرا ما از افراد و مشاغلی که بیشترین آسیب را از کرونا دیده‌اند، حمایت می‌کنیم و تعهد خود را به سلامت کانادایی‌ها، محیط زیست و مقرون‌به‌صرفه‌ترشدن زندگی حفظ می‌کنیم. حزب ما همیشه مدافع حقوق بشر و دموکراسی در داخل و خارج از کشور بوده است. ما تعهد خود را برای حفظ این ارزش‌ها حفظ می‌کنیم. محافظه‌کاران کانادا طرح بازیابی کانادا را معرفی کرده‌اند – برنامهٔ ما پنج ستون اصلی برای تضمین آینده دارد:

• امنیت شغلی – با بازیابی یک میلیون شغل ازدست‌رفته در طول همه‌گیری در عرض یک سال
• امنیت پاسخگویی – با تصویب قانون جدید مبارزه با فساد برای پاک‌سازی ناپاکی‌ها در اتاوا 
• امنیت سلامت روانی – از طریق برنامهٔ اجرایی سلامت روان کانادا
• امنیت کشور – با ایجاد انبار استراتژیک از محصولات ضروری و ایجاد ظرفیت تولید واکسن در داخل کشور
• امنیت اقتصاد – با متوازن‌کردن بودجه در دههٔ آینده

به‌نظر شما مهم‌ترین مشکل مردم حوزهٔ رأی‌گیری شما چیست و برنامهٔ شما برای برطرف‌کردن این مشکل چیست؟ 

با حساسیت من به چالش‌ها و آرزوهای جامعهٔ ما، توانایی همکاری مشترک با سایر رهبران و تجربهٔ نمایندگی مجلس در سخت‌ترین دوران تاریخ کشورمان، احساس می‌کنم شفقت، تجربه و درک کافی را برای ارائهٔ رهبری‌ مورد نیاز جامعهٔ ما برای بازیابی و پیشرفت دوباره، دارم.

به‌عنوان یک مهاجر به کانادا، احساس می‌کنم که وظیفه دارم نمایندهٔ صدای کانادایی‌های مهاجر نیز باشم که در عین احترام به میراث قومی‌شان، چالش تطابق با فرهنگ جدید را دارند. به‌همین دلیل است که من از رسانه‌های قومی در کانادا در دوران همه‌گیری حمایت کردم تا بتوانند طوفان را پشت سر بگذارند. دسترسی جوامع مهاجر به اخبار و اطلاعات به زبان خود و در عین حال تقویت میراث قومی کانادایی منحصربه‌فرد آن‌ها، بسیار مهم است.

خدمت به جامعه‌مان برای من افتخاری بود و مفتخر خواهم شد اگر بتوانم همچنان نمایندگی پورت مودی – کوکئیتلام – آنمور و بلکارا را ادامه دهم. طی دو سال گذشته، من با تمام توان از صاحبان مشاغل کوچک حمایت کردم و از دموکراسی، حقوق بشر و آزادی‌های مذهبی در داخل و خارج دفاع کردم. من به‌عنوان یک کره‌ای-کانادایی، بهای دموکراسی و آزادی را درک می‌کنم – پدر و مادرم در زمانی که خصومت‌های سیاسی بالا بود، کرهٔ جنوبی را ترک کردند. این موضوع تنها حساسیت و تعهد من را نسبت به ارزش‌هایی که کهنه‌سربازان کانادایی ما برای آن جنگیده‌اند و جان خود را از دست داده‌اند، افزایش داده است.

یکی از مهم‌ترین موضوعات برای جامعهٔ ایرانی کانادا، وضعیت پروندهٔ سرنگونی پرواز PS752 اوکراین و دادخواهی بازماندگان قربانیان این پرواز است. بیش از ۲۰ ماه از این حادثه گذشته، ولی هنوز دادخواهی خانواده‌های پرواز به سرانجامی نرسیده است. به‌نظر شما دلیل آن چیست و اگر شما به نمایندگی در پارلمان انتخاب شوید، چه اقدامی در این زمینه خواهید کرد؟ 

من برای قربانیان و خانواده‌هایشان دعا می کنم. ما سوگوار این جنایت‌ایم. من با مرگ غم‌انگیز خانوادهٔ حمیدی ساکن ترای‌سیتیز بسیار اندوهگین شدم. من نیز از اندوه عمیقی که جامعهٔ ایرانی در یادبود این خانواده ابراز کرد، متأثر شدم. اردلان ، نیلوفر و کامیار برای همیشه در قلب ما زنده خواهند ماند. این فاجعه‌ای وحشتناک بود که در آن یک هواپیمای مسافربری توسط موشک‌های ایرانی منهدم شد. مسئولان این حمله باید پاسخگو باشند.

در یک سال گذشته، محافظه‌کاران خواستار اعمال تحریم‌ مگنیتسکی علیه مسئولان رژیم ایران، در صورت عدم همکاری با تحقیقات، شدند. شواهد ارائه‌شده توسط دولت این است که ایران در این امر کوتاهی کرده است.

محافظه‌کاران معتقدند که باید از تحریم‌های مگنیتسکی علیه مسئولان این جنایت استفاده شود و سرانجام سپاه باید در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار گیرد. باید عدالت برای قربانیان و خانواده‌های آن‌ها اجرا شود. من به حمایت از موضع و کار حزبمان برای تحقق این امر ادامه خواهم داد.

موضوع ورود پول‌های آلوده به‌ويژه از ایران به کانادا یکی دیگر از موضوعات مورد توجه جامعهٔ ایرانی کاناداست. چندی پیش کالوین کراستی، افسر ارشد عملیاتی RCMP و مأمور تحقیق جرایم سازمان‌یافتهٔ فراملی (TNOC)، در کمیتهٔ قاضی کالین برای رسیدگی به پروندهٔ پول‌شویی در کازینو‌های بی‌سی، از ایران به‌عنوان یکی از دولت‌هایی که از این کازینوها برای پولشویی استفاده کرده، نام برده است و البته این تنها یک نمونه از مواردی است که در سال‌های اخیر در رسانه‌ها مطرح شده و به احتمال زیاد موارد زیاد دیگری هم هست که از آن‌ها در رسانه‌ها صحبتی نشده است. این موارد موجب شده این باور نزد بسیاری از افراد در جامعهٔ ایرانی تقویت شود که کانادا پناهگاهی امن برای پول‌شویی و آوردن پول‌های آلوده تبدیل شده است. نظر شما در این زمینه چیست و اگر به نمایندگی انتخاب شوید چه اقداماتی در این زمینه خواهید کرد؟ 

در ارتباطاتی که با جامعهٔ ایرانی در ساحل غربی داشته‌ام، از این مشکل جدی مطلع شده‌ام. پولشویی به‌طور کلی موضوعی است که دولت کانادا نه‌تنها به‌دلایل امنیت عمومی، بلکه به‌دلیل تأثیر منفی آن بر قیمت مسکن نیز باید به آن بپردازد.

برای ریشه‌کن‌کردن فعالیت‌های فاسدی که قیمت املاک را افزایش می‌دهد و مالکیت خانه را دورازدسترس می‌کند، ما اقدامات زیر را انجام می‌دهیم:

• اعمال تغییرات جامع در ادارهٔ مبارزه با پولشویی و تأمین منابع مالی تروریسم و دادن ابزارهای لازم برای شناسایی، توقف و تعقیب متخلفان پولشویی در بازارهای املاک کانادا به FINTRAC، مجریان قانون و نهادهای قضایی
• ایجاد پایگاه اطلاعاتی ثبت مالکیت فدرال برای املاک مسکونی
• بررسی دقیق یافته‌ها و توصیه‌های کمیسیون تحقیقات پولشویی در بریتیش کلمبیا که کارهای مهمی را انجام می دهد و اجرای سریع توصیه‌های آن در سطح فدرال

 کانادا یکی از کشورهای شرکت‌کننده در جنگ افغانستان علیه طالبان بود و در طول ۲۰ سال گذشته در مأموریت‌های مختلف از عملیات علیه طالبان و القاعده تا آموزش نیروهای افغان شرکت داشته است. با توجه به اینکه بخش قابل‌توجهی از خوانندگان ما تبار افغان دارند، برایشان مهم است بدانند چرا بعد از ۲۰ سال کنترل کشورشان بار دیگر به دست طالبان افتاده است؟ لطفاً نظرتان را دربارهٔ وقایع اخیر در این کشور و تسلط دوبارهٔ طالبان بگویید. چرا با وجود صرف این‌همه هزینه و زمان چنین اتفاقی افتاد؟ و همچنین بفرمایید فکر می‌کنید کانادا چه اقداماتی می‌تواند برای جلوگیری از فشار این گروه به مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها بکند؟

من به خانواده‌های محلی افغان که عزیزانشان می‌خواهند از افغانستان فرار کنند، کمک می‌کنم. من همچنین بازگشت خانواده‌های مترجمی را که به کانادایی‌ها کمک کرده‌اند، تسهیل می‌کنم. متأسفانه، نخست‌وزیر این انتخابات را در شرایطی برگزار کرد که دسترسی به دفاتر وزیر – به‌ویژه آن‌هایی که مسئول کمک به پناه‌جویان‌اند – دشوار است. من نامه‌هایی به دفتر وزیر نوشتم و تمام تلاش خود را برای به‌هم پیوستن دوبارهٔ خانواده‌ها انجام می‌دهم.

دولت محافظه‌کار طالبان را به‌عنوان دولت قانونی افغانستان به‌رسمیت نمی‌شناسد. استفاده از زور توسط طالبان کاملاً غیرقابل‌قبول است. دولت محافظه‌کار در صورت انتخاب متعهد می‌شود که کمک‌های ارائه‌شده به مردم افغانستان در دست رژیم طالبان قرار نگیرد. اوضاع در افغانستان به‌شدت ویران شده است و جاستین ترودو باید پاسخ دهد که چرا این افراد را رها کرده است.

اعلام لیبرال‌ها مبنی بر آوردنِ ۲۰٬۰۰۰ افغان به کانادا گمراه‌کننده بود. چند ساعت پس از این اعلامیه گزارش شد که سفارت بسته شده و تمام ارتباطات با آن قطع شده است. شرم‌آور است که لیبرال‌ها بدون اعلام این موضوع به کانادایی‌ها یا افغان‌ها چنین خبری را دادند، در حالی که طالبان در آستانهٔ ورود به پایتخت افغانستان بودند. آن‌ها چگونه به این وعده عمل خواهند کرد؟

کارکنان وزیر مهاجرت و وزارت خارجه پاسخ‌گوی درخواست‌های کانادایی‌ها، کهنه‌سربازان افغان و دست‌کم سازمانی غیردولتی که کارکنان کانادایی و اعضای خانواده‌شان در افغانستان در تلاش برای فرار از کشورند، نیست. این نتیجهٔ دعوت جاستین ترودو برای انتخابات است در حالی که افغانستان دارد به دست طالبان می‌افتد.

زندگی‌های زیادی در خطر است. هر چیزی کمتر از واکنش تمام‌وکمال دولت از سوی جاستین ترودو و لیبرال‌ها غیرقابل‌قبول است و ممکن است به قیمت جان مردم تمام شود. ما باید برای مردم افغانستان کار بهتری انجام دهیم.

* * * * *

بونیتا زاریلو، نامزد حزب دموکرات نوین (NDP) برای انتخاب در حوزهٔ پورت مودی – کوکئیتلام – آنمور و بلکارا

 لطفاً برای خواندگان ما کمی دربارهٔ پیشینه، تحصیلات، سوابق شغلی، فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی و نیز انگیزه‌تان از شرکت در انتخابات فدرال ۲۰۲۱ بگویید.

 من در جوامع پورت مودی – کوکئیتلام – آنمور و بلکارا ریشه‌های عمیقی دارم. به‌عنوان عضو شورای شهر در سه دوره، به‌طور خستگی‌ناپذیر تلاش کرده‌ام تا این جوامع را فراگیر، ایمن و پایدار کنم – احترام به مردم را تقویت کنم و اقدام فوری در مورد تغییرات اقلیمی انجام دهم.

من برای حمایت از افراد شاغل و حمایت از نیازهای افراد آسیب‌پذیر در جوامعمان، وارد خدمات عمومی شدم. ایجاد بهبود عادلانه از شرایط همه‌گیری کووید -۱۹ و آینده‌ای مبتنی بر برابری بیشتر، مستلزم تغییرات سیستمیک است که مردم را در اولویت قرار می‌دهد.

در طول مدت حضورم در شورای شهر کوکئیتلام، من از طرح‌های خرید محلی حمایت کرده‌ام، در پروژهٔ احداث خط لولهٔ TMX مداخله کرده‌ام، شرکت‌های خط لوله را برای پرداخت سهم عادلانه‌شان به چالش کشیده‌ام و استراتژی موفقی را برای مسکن مقرون‌به‌صرفه تکمیل کرده‌ام.

رئوس برنامه‌های حزب شما چیست و چرا مردم باید به شما رأی بدهند؟

درحالی‌که با افراد جامعه‌مان صحبت می‌کنم، داستا‌ن‌های زیادی دربارهٔ سختی‌های زندگی‌شان می‌شنوم. بدیهی است که همه‌گیری بخش بزرگی از آن بوده است. اما این احساس نیز وجود دارد که شرایطی که تحت حاکمیت دولت‌های لیبرال و محافظه‌کار به‌وجود آمده، برای مردم مناسب نبوده است و همه‌گیری این موضوع را واضح‌تر کرده است.

من می‌خواهم با جاگمیت سینگ کار کنم تا برای مسائلی که همین‌جا در خانه‌مان با آن‌ها مواجه‌ایم و اهمیت دارند، بجنگم. بنابراین ما می‌توانیم اقدامی واقعی برای مواجهه با تغییرات اقلیم انجام بدهیم، می‌توانیم مسکن‌های مقرون‌به‌صرفه‌تری بسازیم تا مردم در جوامع ما بمانند، و ما می‌توانیم سود را از مراقبت‌های طولانی‌مدت حذف کنیم تا سالمندان ما بتوانند بهترین مراقبت‌های ممکن را دریافت کنند.

به‌نظر شما مهم‌ترین مشکل مردم حوزهٔ رأی‌گیری شما چیست و برنامهٔ شما برای برطرف‌کردن این مشکل چیست؟  

قیمت مسکن در شش سال گذشته تحت رهبری جاستین ترودو افزایش چشمگیری داشته است. ما قصد داریم نیم‌میلیون واحد مسکن با کیفیت و مقرون‌به‌صرفه در سراسر کشور بسازیم. برنامهٔ ما شغل ایجاد می‌کند و انواع مسکنِ اجاره‌ای، تعاونی و اجتماعی، ایجاد می‌کند که به‌شدت مورد نیاز است.

ما با وضع‌کردن ۲۰ درصد عوارض خرید خانه برای سرمایه‌گذاران خارج از کانادا، اطمینان حاصل خواهیم کرد که خانه‌ها خانه‌اند، نه محلی برای فوق ثروتمندان بین‌المللی برای خواباندن پولشان.

یکی از مهم‌ترین موضوعات برای جامعهٔ ایرانی کانادا، وضعیت پروندهٔ سرنگونی پرواز PS752 اوکراین و دادخواهی بازماندگان قربانیان این پرواز است. بیش از ۲۰ ماه از این حادثه گذشته، ولی هنوز دادخواهی خانواده‌های پرواز به سرانجامی نرسیده است. به‌نظر شما دلیل آن چیست و اگر شما به نمایندگی در پارلمان انتخاب شوید، چه اقدامی در این زمینه خواهید کرد؟  

ما در این ناامیدی و کلافگی با خانواده‌هایی که پس از این‌همه مدت بدون پاسخ رها شده‌اند، شریک‌ایم. دغدغهٔ ما این است که کانادا تمام تلاش خود را برای تحت فشار قرار‌دادن ایران انجام دهد و در تحقیقات به اوکراین کمک کند.

موضوع ورود پول‌های آلوده به‌ويژه از ایران به کانادا یکی دیگر از موضوعات مورد توجه جامعهٔ ایرانی کاناداست. چندی پیش کالوین کراستی، افسر ارشد عملیاتی RCMP و مأمور تحقیق جرایم سازمان‌یافتهٔ فراملی (TNOC)، در کمیتهٔ قاضی کالین برای رسیدگی به پروندهٔ پول‌شویی در کازینو‌های بی‌سی، از ایران به‌عنوان یکی از دولت‌هایی که از این کازینوها برای پولشویی استفاده کرده، نام برده است و البته این تنها یک نمونه از مواردی است که در سال‌های اخیر در رسانه‌ها مطرح شده و به احتمال زیاد موارد زیاد دیگری هم هست که از آن‌ها در رسانه‌ها صحبتی نشده است. این موارد موجب شده این باور نزد بسیاری از افراد در جامعهٔ ایرانی تقویت شود که کانادا پناهگاهی امن برای پول‌شویی و آوردن پول‌های آلوده تبدیل شده است. نظر شما در این زمینه چیست و اگر به نمایندگی انتخاب شوید چه اقداماتی در این زمینه خواهید کرد؟

ما با پولشویی مبارزه خواهیم کرد. ما برای کمک به یافتن و جلوگیری از پولشویی با استان‌ها همکاری می‌کنیم تا ثبت مالکیت عمومی برای ایجاد شفافیت در مورد مالکان املاک ایجاد کنیم و گزارش معاملات مشکوک را الزامی خواهیم کرد.

 کانادا یکی از کشورهای شرکت‌کننده در جنگ افغانستان علیه طالبان بود و در طول ۲۰ سال گذشته در مأموریت‌های مختلف از عملیات علیه طالبان و القاعده تا آموزش نیروهای افغان شرکت داشته است. با توجه به اینکه بخش قابل‌توجهی از خوانندگان ما تبار افغان دارند، برایشان مهم است بدانند چرا بعد از ۲۰ سال کنترل کشورشان بار دیگر به دست طالبان افتاده است؟ لطفاً نظرتان را دربارهٔ وقایع اخیر در این کشور و تسلط دوبارهٔ طالبان بگویید. چرا با وجود صرف این‌همه هزینه و زمان چنین اتفاقی افتاد؟ و همچنین بفرمایید فکر می‌کنید کانادا چه اقداماتی می‌تواند برای جلوگیری از فشار این گروه به مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها بکند؟

طالبان دارای سابقهٔ وحشتناکی در زمینهٔ حقوق بشر است، به‌ویژه در مورد زنان و دختران. ما علاقه‌ای به به‌رسمیت‌شناختنِ طالبان نداریم.

در حال حاضر ما باید تمام منابع لازم را برای کمک به مردم آنجا اختصاص دهیم – کانادا متعهد شده است تا به کسانی که جان خود را برای کانادا به خطر انداخته‌اند، کمک کند. ما باید به این تعهد عمل کنیم.

در درازمدت ما با متحدان در سراسر منطقه و خارج از آن کار خواهیم کرد تا دریابیم چه چیزی اشتباه بوده است و در آینده چه پیش خواهد آمد.

نوشته پاسخ‌های سه نامزد پارلمان فدرال در حوزه‌های ایرانی‌نشین به پرسش‌های رسانهٔ همیاری اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور 

مسابقات CanWest Games امسال از ۲۶ تا ۲۸ ژوئیه در استادیوم پرسی پری کوکئیتلام برگزار می‌شود (برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این مسابقات اینجا کلیک کنید). باخبر شدیم مریم زنبق، ورزشکار رشتهٔ کراس فیت از ایران، در این مسابقات شرکت کرده است. به‌همین مناسبت گفت‌وگوی کوتاهی با ایشان داشته‌ایم که توجه شما را به خواندن آن جلب می‌کنیم.

با سپاس از وقتی که در اختیار ما قرار دادید، لطفاً برای آن دسته از خوانندگانی که کمتر شما را می‌شناسند، خودتان را معرفی کنید. و از حرفه، تحصیلات و فعالیت‌های ورزشی‌تان برایمان بگویید.

مریم زنبق هستم، متولد چهارم آبان ۶۲، کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، مربی باشگاه پاد واقع در نیاوران تهران. چهارده سال تکواندو کار کردم‌ و کمربند مشکی دان ۳ دارم. ده سال قایق‌رانی کار کرده‌ام (کانو‌پولو)، چهار سال عضو تیم ملی قایق‌رانی بوده‌ام. در دو مسابقهٔ جهانی به‌همراه تیم‌ ملی شرکت داشته‌ام، سال ۲۰۱۰ در ایتالیا و سال ۲۰۱۴ در فرانسه. در سال ۲۰۱۸ هم به‌عنوان مربی بدنساز تیم‌های زیر ۲۱سال مقام دوم آسیا را کسب کردیم و الان حدود پنج سال است که رشتهٔ کراس فیت را شروع کرده‌ام و دلباختهٔ آن شده‌ام.

لطفاً برای کسانی که کمتر با رشتهٔ کراس فیت آشنا هستند، کمی دربارهٔ این رشته توضیح بدهید

رشتهٔ ورزشی کراس فیت ترکیبی است از رشته‌های وزنه‌برداری، ژیمناستیک و ورزش‌های هوازی. تمام فاکتورهای آمادگی جسمانی در این رشته لحاظ شده و بسیار پرفشار و سنگین و هیجان‌انگیز است.

آن‌طور که گفتید، شما ورزش‌های مختلفی را در سطح بالا انجام داده‌اید؟ از تکواندو که ورزشی مهارتی و مقابلهٔ رودررو با حریف است تا کراس فیت که ورزشی قدرتی و استقامتی است. دلیل کشش شما به این ورزش‌ها چه بوده است؟

راستش بعد از تمام این سال‌های فعالیت در رشته‌های ورزشی و شرکت در مسابقات، متوجه شدم آنچه را که از حس ناب سختی و جنگندگی و آرامش متقابل در ورزش می‌خواهم،  در این رشته‌ها پیدا نمی‌کنم تا اینکه با کراس فیت آشنا شدم و دیدم وای، این همان رشته‌ای‌ست که من‌ همیشه دنبالش بوده‌ام.

این ورزش‌های متفاوت مستلزم استفاده از سیستم‌های انرژی مختلف‌اند. به‌نظرتان پیشینهٔ ورزشی شما برایتان چالش بوده است یا کمک؟

بدون شک پیشینهٔ طولانی من در ورزش مؤثرترین عامل برای ادامه و موفقیت در این رشته بوده است، چون هم تکواندو و هم‌ قایق‌رانی به من کمک زیادی کرد تا در کراس فیت قوی‌تر ظاهر شوم.

در مورد کراس فیت نظرات متفاوتی وجود دارد و برخی معتقدند حرکات قدرتی با آن تعداد تکرار و طول مدت انجام در دراز مدت باعث آسیب‌دیدگی‌های شدید می‌شوند. نظر شما چیست؟

اگر دقت و آمادگی ذهنی و بدنی کامل نداشته باشید، در هر رشته‌ایی که بروید احتمال آسیب‌دیدگی وجود دارد، اما خب کراس فیت به‌دلیل استفاده از تمام عضلات بدن و تمام‌ سیستم‌های انرژی. واقعاً سنگین و وحشتناک است، ولی این دلیل نمی‌شود بگوییم آسیب‌زاست و نباید واردش شد. خیر، به‌نظرم این برداشت درستی نیست.

آیا به‌خاطر جنسیت‌تان برای فعالیت در این رشتهٔ ورزشی محدودیتی داشته‌اید؟

من تا به حال هیچ‌وقت، در هیچ شرایطی و در هیچ نقطه از این جهان اجازه ندادم جنسیتم جلوی اهداف و آرزوهایم را بگیرد.

چه توصیه‌ای برای دوستداران رشتهٔ کراس‌ فیت دارید؟

به همگی ورزشکارانی که عاشق این رشته‌اند می‌گویم: این رشته مرد عمل می‌خواهد، ذهنی قوی، روحیه‌ای فوق‌العاده جنگنده، قلبی بزرگ و پرخون، بازویی پرتوان و پایی استوار.

لطفاً کمی دربارهٔ مسابقات CanWest Games که شما برای شرکت در آن به ونکوور آمده‌اید برایمان بگویید؟ و اینکه شما چطور به این مسابقات راه پیدا کردید؟

مسابقات کن‌وست یکی از مسابقات معتبر در کاناداست که دو مرحله داشت. مرحلهٔ اول، مرحلهٔ راهیابی بود که باید از WODهای^* مسابقه فیلم می‌فرستادیم و ۲۴ نفر به‌عنوان فینالیست انتخاب می‌شدند و به کانادا دعوت می‌شدند برای فینال.

از برنامه‌های آینده‌تان بگویید که تا کی دوست دارید رقابت کنید و آیا می‌خواهید ورزش جدیدی را تجربه کنید؟

من بعد از مسابقهٔ کن‌وست، در تاریخ ۷ و۸ سپتامبر در مسابقهٔ Istanbul Throwdown شرکت می‌کنم که در آن مسابقه هم به‌عنوان فینالیست انتخاب شده‌ام و سپس در تاریخ ۲۱ تا ۲۳سپتامبر در ملبورن استرالیا به‌عنوان نمایندهٔ آسیا در ردهٔ سنی ۳۵ تا ۳۹سال شرکت می‌کنم که در حال حاضر مشغول انجام کارهای ویزای آن هستم.

آیا برای تأمین هزینه‌های شرکت در مسابقات بین‌المللی دولت هم به شما کمکی می‌کند؟ یا اسپانسر دارید؟ یا با هزینهٔ شخصی به این مسابقات می‌روید؟

من تا به‌حال به تمام مسابقاتم با هزینهٔ خودم رفته‌ام ولی به‌تازگی با یک شرکت بسیار بزرگ به نام کیمیا مکمل آراد قرارداد بسته‌ام و در قالب تیم برند Trec هستیم. انشاءالله از مسابقات بعدی با کمک اسپانسر پیش می‌رویم.

به‌نظر شما جایگاه ورزش در بین بانوان ایرانی در چندین سالی که مشغول ورزش بوده‌اید، تغییری کرده است؟

راستش خیلی اوضاع بهتر شده است، ولی من اعتقاد دارم هر زنی در هر موقعیتی و هر جایگاهی به هر چیزی که بخواهد، می‌رسد. پس خود انسان است که راهش را برای رسیدن به هدف هموار می‌کند.

می‌توانید برنامهٔ تمرینی و رژیم غذایی خود را به اختصار با ما در میان بگذارید؟

برنامهٔ تمرینی من در شرایطی که فصل مسابقات نیست، پنج روز در هفته است ولی در شرایط مسابقه به دو نوبت و‌ گاهی اوقات سه نوبت در روز هم می‌رسد. رژیم غذایی من رژیم کتوژنیک است.

به‌نظر شما که در چندین رشتهٔ ورزشی مدارک مربیگری دارید، خصوصیات یک مربی خوب چیست؟

اولین صفت بارزی که من به‌شدت به آن اعتقاد دارم، اخلاقیات است. رفتار و مرام پهلوانی، الگوی واقعی بودن و علم به‌روز داشتن، لبخند همیشگی و ظاهر و اندام آراسته و ورزشی.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید.

می‌خواهم به همهٔ مردم دنیا بگویم همیشه این را در ذهنشان داشته باشند که خوشی و ناخوشی دنیا ماندگار نیست. در لحظه زندگی کنند و این جمله را همیشه تکرار کنند که هر چیزی که شما را نکشد، قوی‌ترتان می‌کند.

WOD: Workout Of the Day^*

نوشته مریم زنبق: هیچ‌وقت اجازه ندادم جنسیتم جلوی اهداف و آرزوهایم را بگیرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سؤال‌ها:

سه پرسشی که از نامزدها پرسیده‌ایم، به شرح زیر است:

۱- لطفاً برای خواندگان ما کمی دربارهٔ پیشینه، تحصیلات، سوابق شغلی، فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی و نیز انگیزه‌تان از شرکت در انتخابات هیئت امنای مدارس و همچنین رئوس برنامه‌هایتان در صورت پیروزی در انتخابات بگویید.

۲- استفادهٔ تفریحی از ماری‌جوآنا از ۱۷ اکتبر رسماً در کانادا قانونی می‌شود. فکر می‌کنید این امر چه تأثیری بر دانش‌آموزان دارد؟ شما چه برنامه‌ای برای مصون نگه داشتن آنان در برابر همهٔ خطرات احتمالی‌ای که به‌دلیل در در دسترس قرار گرفتن بیشتر این مادهٔ مخدر ممکن است ایجاد شود دارید؟

۳- بخش قابل توجهی از جمعیت حوزهٔ انتخابی شما فارسی‌زبان‌اند، اعم از مهاجرانی که از ایران، افغانستان یا تاجیکستان به اینجا آمده‌اند. تعدادی از آنان، پس از ملاقات سال گذشته با وزیر آموزش و پرورش در نوامبر گذشته، کارزاری را برای افزودن زبان فارسی به‌ برنامهٔ درسی مدارس بریتیش کلمبیا آغاز کرده‌اند. به‌عنوان نامزد هیئت امنای مدارس نظرتان در این خصوص چیست و آیا شما از این کارزار حمایت می‌کنید؟

جنیفر بلادرویک (Jennifer Blatherwick)،  نامزد عضویت در هیئت امنای مدارس کوکئیتلام

پاسخ سؤال ۱: من با داشتن ۵ فرزند در نظام آموزشی، این فرصت را داشته‌ام تا در سطوح ابتدایی، پیش دبیرستانی و متوسطه، مربی و داوطلب باشم. به‌عنوان مدیر انجمن Odyssey of the Mind در بریتیش کلمبیا، برگزارکنندهٔ مسابقات خلاقیت و مهندسی برای دانش‌آموزان بوده‌ام که نزدیک به یک‌چهارم مدارس ما در ترای‌سیتیز را در بر می‌گرفته است. من بر این باورم که تلاش‌های کوچک می‌تواند فرصت‌های مهمی را برای کودکان ایجاد کند ولی تغییراتی در سطح سازمان می‌توان ایجاد کرد که بتواند روی زندگی همهٔ خانواده‌های کوکئیتلام تأثیرات مثبتی بگذارد. منطقهٔ به شیوه‌هایی تحقیق‌شده برای بهبود سیستم نیاز دارد و من می‌توانم به‌طور مؤثری مدافع این تغییرات در هیئت امنا باشم. فضاهای بیشتری برای مراقبت از کودکان در زمین مدارس، حداکثر استفاده از منابعمان را محقق می‌کند. در حال حاضر دولت استان و شهرداری‌ها آمادهٔ همکاری با هیئت امنای مدارس برای انجام پروژه‌های فضاهای مراقبت از کودکان هستند. دولت استان آمادهٔ تأمین اعتبار مالی است و شهرداری‌ها آماده‌اند تا فضاهای ورزشی روباز خودشان را در اختیار قرار دهند تا از فشار بیش از حد روی مدارس کاسته شود. ما باید از این فرصت به‌طور جدی استفاده کنیم. نبود فضاهای مراقبت از کودکان دومین مشکل مهم زندگی خانواده‌های جوان کوکئیتلام است.

پاسخ سؤال ۲ (خطر اعتیاد پس از آزادسازی استفادهٔ تفریحی از ماری‌جوآنا): ما باید برای قانونی‌شدن ماری‌جوآنا آماده شویم. دانش‌آموزان اکنون به‌طورغیر قانونی در جامعه به ماری‌جوآنا دسترسی دارند و ما هنوز نمی‌دانیم دسترسی قانونی بزرگسالان به ماری‌جوآنا در جامعه، میزان دسترسی دانش‌آموزان آسیب‌پذیر به آن را افزایش می‌دهد یا کاهش. ما باید با برگزاری دوره‌های آموزشی خودمان را آماده کنیم و پیامی قوی به دانش‌آموزان بدهیم مبنی بر اینکه، صرف قانونی‌شدن این مادهٔ مخدر، آن را برای رشد مغزی‌شان ایمن نمی‌کند و آوردن این مادهٔ مخدر به مدرسه یا حضور در مدرسه تحت تأثیر استفاده از آن، به هیچ عنوان پذیرفته نیست. من با همکاری با مسئولان شهر از کنترل شدید فروش ماری‌جوآنا در فاصلهٔ دوری از مدارس و زمین‌های بازی، دفاع خواهم کرد. من همین‌طور فکر می‌کنم ما به آموزش‌های سیار فعال‌تری برای مقابله با کشیدن ویپ که به نظارت و قوانین سخت‌گیرانه‌تری نیاز دارد، احتیاج داریم.

پاسخ سؤال ۳ (دربارهٔ حمایت از کارزار فارسی در بی‌سی):

من از دعوت به مراسم جشن آغاز کارزار «فارسی در بی‌سی»، بسیار خوشحال شدم. و توانستم در جلسهٔ روز ۷ اکتبر که با حضور همهٔ نامزدها توسط کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان برگزار شد، دربارهٔ حمایتم از این کمپین صحبت کنم. غنی کردن برنامهٔ درسی‌مان با افزودن زبان فارسی، به دانش‌آموزانمان فرصت آموختن این زبان را در مدارس عمومی می‌دهد و به دانش‌آموزان جوامع دیگر هم این فرصت را می‌دهد تا زبانی را بیاموزند که پیشینهٔ تاریخی، ادبی و فرهنگی عمیقی دارد. ما دانش‌آموزانی را پرورش می‌دهیم که شهروند جهانی باشند و بتوانند با جهان پیرامونشان ارتباط برقرار کنند و داشتن نمایندگی از جامعهٔ متکثرمان یک مزیت است.

فرانسیس مارک بوشر (Francis Mark Bucher)، نامزد عضویت در هیئت امنای مدارس کوکئیتلام

پاسخ سؤال ۱: من اعتقادی راسخ به چندفرهنگی‌ بودن دارم و به این واقعیت را که جامعهٔ فارسی‌زبان بخشی مهم و زنده از شهر کوکئیتلام‌اند، بسیار دوست دارم. اصلیت من از شهری کوچک در شمال بریتیش کلمبیاست و وقتی تین‌ایجر بودم برای تحصیل موسیقی در دانشگاه UBC به ونکوور آمدم. من تا مرحلهٔ گرفتن مدرک تدریس ادامه دادم و تاکنون و در هر مکانی از جمله اینجا در شهر کوکئیتلام موسیقی نواخته‌ام. من همچنین تیم فوتبال فرزندانم را مربیگری کرده‌ام و به‌عنوان رئیس فوتبال جوانان خدمت کرده‌ام. من همچنین دو آلبوم موسیقی برای کودکان منتشر کرده‌ام. اکنون متوجه می‌شوید که چه چیزی من را به نامزد شدن مصمم کرد؛ دانش‌آموزان. من بر این باورم که آنان همیشه باید در اولویت باشند. من در صورت انتخاب از هنرها، زبان‌ها و فعالیت‌های بدنی برای همه، قویاً پشتیبانی خواهم کرد. من موافق مهدکودک هستم، موافق گرایش‌ها و هویت‌های جنسی مختلف هستم و به پاسخ‌گویی مالی باور دارم.

پاسخ سؤال ۲ (خطر اعتیاد پس از آزادسازی استفادهٔ تفریحی از ماری‌جوآنا): درک من از قانون جدید این است (و با آن موافقم که) افرادی که به سن قانونی نرسیده‌اند، نمی‌توانند ماری‌جوآنا بخرند، درست مثل سیگار. استعمال ماری‌جوآنا به هیچ شکلی درون و در اطراف ساختمان مدارس مجاز نیست. با وجود این، من فکر می‌کنم که ما باید بهترین تلاش ممکن را برای آموزش خطرات ماری‌جوآنا به دانش‌آموزان، انجام دهیم.

پاسخ سؤال ۳ (دربارهٔ حمایت از کارزار فارسی در بی‌سی): هر دو فرزند من به مدرسهٔ فرانسوی (French Immersion) رفته‌اند. بنابراین من هوادار بزرگ آموختن زبان دیگر هستم. شاید بسیاری از دانش‌آموزانی که درباره‌شان گفتید، تا حدی فارسی صحبت کنند ولی امکان گرفتن درس اختیاری فارسی به آنان امکان درک و تسلط به دستور زبان را خواهد داد و به آنان برای برقراری ارتباط مؤثرتر به زبان فارسی کمک خواهد کرد.

بارب هابسون (Barb Hobson)، نامزد عضویت در هیئت امنای مدارس کوکئیتلام

پاسخ سؤال ۱: من بیش از ۳۰ سال است که در کوکئیتلام، زندگی، کار و فعالیت‌های داوطلبانه کرده‌ام. پیشنهٔ من شامل تدریس و کارهای اداری در BCIT و همچنین کار در صنایع مختلف از جمله فناوری، درمان و آموزش است. من مدرک کارشناسی‌ام را از دانشگاه واترلو گرفته‌ام و فعالیت‌های اجتماعی‌ام شامل این موارد بوده است: رئیس هیئت مدیرهٔ مؤسسهٔ غیرانتفاعی Place des Arts از سال ۲۰۱۲، رئیس پیشین، خزانه‌دار و مدیر خدمات اجتماعی روتاری کلاب کوکئیتلام از سال ۲۰۰۷، داوطلب در مسابقات دوی یادوارهٔ تری فاکس، داوطلب و نایب رئیس پیشین شورای ساکنان ملاردویل، داور داوطلب، مربی پیشین، عضو هیئت مدیره و مدیر استانی Odyssey of the Mind، افسر نگهبان بلوک RCMP کوکئیتلام.

به‌عنوان عضو فعال شورای مشورتی والدین برای فرزندانم و شورای مشورتی والدین در منطقه، این انگیزه را پیدا کردم که در انتخابات هیئت امنای مدارس شرکت کنم و در خلال سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ به این سمت انتخاب شدم و سه سال از این سال‌ها را رئیس هیئت امنا بودم. در سال ۲۰۱۴ و پس از آنکه هیئت امنای مدارس شهر کسر بودجهٔ ۱۳٫۴ میلیون دلاری را اعلام کرد، تصمیم گرفتم دوباره در انتخابات شرکت کنم. من برای دانش‌آموزان و پرسنل مدارس منطقه نگران بودم، چون چنین چیزی قابل قبول نیست و باید این مشکل برطرف می‌شد. از زمان انتخابم در سال ۲۰۱۴ تاکنون ما به این دستاوردها رسیده‌ایم: ۱۳٫۴ میلیون دلار بدهی سالیان گذشته را بازپرداخته‌ایم؛ کمیته‌های مالی و ممیزی را برای پایش امور مالی منطقه دوباره برقرار کرده‌ایم؛ اخراج آموزگاران را متوقف کرده‌ایم؛ آموزگاران، دستیاران آموزشی و پرسنل پشتیبانی جدید و بیشتر از پیش استخدام کرده‌ایم؛ مدرسهٔ جدیدی در برک مانتین افتتاح کرده‌ایم و ۴ زمین دیگر برای مدارس جدید خریده‌ایم؛ چندین مدرسهٔ دیگر را بازسازی و در برابر زمین‌لرزه مقاوم کرده‌ایم؛ کلاس‌های جدیدی برای پشتیبانی از کلاس های کوچک‌تر ساخته‌ایم.

برنامهٔ من در این انتخابات شامل این موارد است: ادامهٔ فشار بر دولت برای تأمین اعتبار مدارس و کلاس‌های جدید؛ تمرکز بیشتر بر پشتیبانی از سلامت روانی دانش‌‌آموزان؛ تلاش برای متقاعدکردن دولت به‌منظور اختصاص اعتبار عملیاتی بیشتر؛ ادامهٔ ترویج تصمیم‌گیری با توجیه مالی.

پاسخ سؤال ۲ (خطر اعتیاد پس از آزادسازی استفادهٔ تفریحی از ماری‌جوآنا): دربارهٔ آزادشدن استفادهٔ تفریحی از ماری‌جوآنا، شرکتی به هیئت امنای مدارس مراجعه کرد و درخواست صدور مجوز برای ساخت مرکزی به‌منظور کشت ماری‌جوآنا در نزدیکی یکی از مدارس ما داشت. ما با ساخت آن مخالفت کردیم. من همچنین با بازشدن فروشگاهی برای فروش طبی ماری‌جوآنا در کوکئیتلام مخالفت کردم و نهایتاً آن فروشگاه بسته شد. من نمی‌خواهم دانش‌آموزانمان در معرض ماری‌جوآنا قرار بگیرند. به دانش‌آموزان کماکان آموخته می‌شود که از مواد مخدر اجتناب کنند. همچنین خط‌مشی‌ای برای پرسنل تدوین شده است که به آنان گوشزد می‌کند ماری‌جوآنا در ساختمان مدرسه ممنوع است و اگر کسی تصمیم به استفاده از این ماده می‌گیرد، نباید آن را به محل کار بیاورد یا وقتی سر کار حاضر می‌شود، تحت تأثیر استفاده از این مادهٔ مخدر باشد.

پاسخ سؤال ۳ (دربارهٔ حمایت از کارزار فارسی در بی‌سی): دربارهٔ امکان افزوده‌شدن کلاس‌های فارسی به برنامهٔ درسی مدارس، من از این ابتکار حمایت می‌کنم. من دربارهٔ این کارزار خوانده‌ام و اخبار مربوط به آن را شنیده‌ام. از آن حمایت می‌کنم.

نوشته آشنایی با دیدگاه‌های چند نامزد شرکت‌کننده در انتخابات هیئت امنای مدارس کوکئیتلام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.