سه‌شنبه، ۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، خیریهٔ انجمن فود لینک (Food Link Society)* رسماً آشپزخانهٔ صنعتی خود را افتتاح کرد. در این مراسم، ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام، و تعدادی از دولتمردان ازجمله ران مک‌کینان، نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام در مجلس عوام کانادا، و فین دانلی، نمایندهٔ سابق منطقهٔ کوکئیتلام – برک مانتین در مجلس استان بریتیش کلمبیا، حضور داشتند.

این آشپزخانه که در شمارهٔ ۱۷ خیابان فاسِت (Fawcett Rd)، واحد ۱۰۷ واقع شده، به داوطلبان و کارکنان حرفه‌ای این امکان را می‌دهد تا سبزیجات و میوه‌هایی که ایرادات کوچکی دارند و در فروشگاه‌ها قابل‌فروش نیستند و نیز سایر مواد غذایی‌ای را که به تاریخ مصرف توصیه‌شده روی بسته‌هایشان رسیده‌اند، به مجموعه‌ای از وعده‌های غذایی سالم، پیش‌غذاها و میان‌وعده‌ها تبدیل کنند و همراه با سایر اقلام بازیابی‌شده از فروشگاه‌های مواد غذایی محلی در میان خانواده‌های نیازمند توزیع کنند.

این آشپزخانهٔ صنعتی، اولین آشپزخانهٔ اشتراکی (community kitchen) شهر کوکئیتلام محسوب می‌شود و به خانواده‌های محلی کمک می‌کند تا غذای مقوی و کم‌هزینه را بر سر سفره‌هایشان یا در یخچال‌‌هایشان قرار دهند. این آشپزخانه همچنین به شهر کمک می‌کند تا به‌سمت جامعه‌ای با ضایعات غذایی صفر نزدیک شود.

در این مراسم، ابتدا ریحانه میرجانی، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک، ضمن سپاسگزاری از حضور شهروندان و دولتمردان در این مراسم، گفت: «مراسم امروز معنا و مفهومی بیش از گشایش یک آشپزخانه دارد، این آغاز چیزی بسیار ویژه است. این فضا جامعهٔ ما را غذا خواهد داد، ضایعات مواد غذایی را کاهش خواهد داد و مردم را دور هم جمع خواهد کرد.»

سپس ایگور بیِلاتس، مدیر اجرایی انجمن فود لینک، طی سخنان کوتاهی با اشاره به آشنایی اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک در کلاس یادگیری زبان حدود هشت سال پیش، گفت: «ما نه‌ فقط زبان، بلکه دربارهٔ ارزش‌های کشور کانادا آموختیم. ما می‌دانیم که میزان دورریز مواد غذایی در اینجا بسیار بالاست، و این همان جایی‌ست که ما می‌توانیم مشارکت کنیم و دین خود را به جامعه‌مان ادا کنیم.» او با اشاره به روند پربار فعالیت‌های انجمن فود لینک گفت که آن‌ها در ابتدا شاید می‌توانستند به ۵۰ خانواده مواد غذایی برسانند ولی حالا این عدد به ۱۰۷٬۰۰۰ خانواده در ۱۱ شهر مختلف افزایش یافته است. 

در ادامه، ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام، طی سخنانی با اشاره به زمانی‌که برای اولین بار با پنج نفر مؤسسِ انجمن فود لینک ملاقات کرده بود، گفت که از شنیدن برنامهٔ این گروه برای جمع‌آوری مواد غذایی قابل‌مصرفی که فروشگاه‌ها دور می‌ریزند و توزیع آن میان خانواده‌های نیازمند، بسیار تحت‌تأثیر قرار گرفته بود و حتی شخصاً به‌همراه این گروه به فروشگاه‌های مواد غذایی رفته و مشاهده کرده بود چگونه مواد غذایی‌ای که به تاریخ مصرف بهینه‌شان رسیده‌اند ولی هنوز کاملاً قابل‌مصرف‌اند، خیلی سریع و طی همان روز به دست خانواده‌های نیازمند می‌رسد. استوارت اظهار امیدواری کرد که در آیندهٔ نزدیک کوکئیتلام به اولین جامعه با ضایعات غذایی صفر در کانادا بدل شود. 

سپس ران مک‌کینان، نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام در مجلس عوام کانادا، طی سخنان کوتاهی کار انجمن فود لینک را ستود و گفت: «چه کسی فکر می‌کرد که کلاس زبان می‌تواند تا این اندازه قوی عمل کند؟ من تمام عمرم کلاس زبان گذرانده‌ام ولی هیچ‌گاه با چنین دیدگاهی مواجه نشده بودم. من برای داشتن چنین دیدگاهی و پشتکار در کارشان به اعضای فود لینک تبریک می‌گویم.»

در ادامه، فرهاد صوفی، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک، با اشاره به اینکه ۵۴ سال قبل به کانادا آمده و حرفه‌اش در زمینهٔ آشپزی حرفه‌ای و رستوران‌داری بوده است، گفت: «باید دید چگونه می‌توان غذایی را ارائه داد که هم مغذی باشد و هم کم‌هزینه؛ بسیاری افراد از این موضوع آگاه نیستند. بنابراین یکی از برنامه‌های من این است که [در این آشپزخانه] به افراد آموزش بدهم که چگونه می‌توانند غذاهای مغذی و کم‌هزینه درست کنند.»

در پایان این برنامه، ریچارد استوارت، به‌همراه دیگر دولتمردان حاضر در این مراسم و نیز اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک مراسم بریدن روبان و گشایش رسمی این آشپزخانهٔ رسمی را به جا آوردند. همچنین حاضران با غذاهای آمادهٔ سول بایت پذیرایی شدند.

طی صحبتی که ما در رسانهٔ همیاری با علی حائری، از بنیان‌گذاران انجمن فود لینک و نیز خزانه‌دار این انجمن، داشتیم، ایشان جزئیات بیشتری را دربارهٔ عملکرد این آشپزخانهٔ صنعتی توضیح داد. او گفت در حال حاضر بنگاه اجتماعی سول بایت، که ۵۱٪ سود خود را به سازمان‌های خیریه ازجمله فود لینک اختصاص می‌دهد، برای آماده‌کردن غذاهای خود این آشپزخانه را در اجاره دارد، و اگر افراد یا شرکت‌های دیگری نیز نیاز به آشپزخانه‌ای صنعتی و مورد تأیید فرِیزر هلث داشته باشند، می‌توانند آن را در ساعاتی که آزاد است از خیریهٔ انجمن فود لینک اجاره کنند. او همچنین گفت که قرار است کلاس‌های آموزش آشپزی تحت سرپرستی فرهاد صوفی ارائه شود که از برنامه‌های آیندهٔ فود لینک برای استفاده از این آشپزخانهٔ صنعتی‌ست. او افزود که درخواستی هم به‌نام Scholar Program داده‌اند که اگر تأیید شود و به‌لحاظ بودجه مورد توافق قرار گیرد، کلاس‌های آشپزی برای دانش‌آموزان مقطع ابتدایی برقرار خواهد شد که در ساعات مشخصی به‌عنوان بخشی از برنامهٔ کمپ تابستانی بتوانند در آنجا خودشان غذا درست کنند. 

*انجمن خیریهٔ فود لینک (Food Link Society)، نام جدید مؤسسهٔ خیریهٔ Immigrant Link Centre Society (ILCS)‎، است. گزارش‌های پیشین رسانهٔ همیاری را از این مؤسسهٔ خیریه در اینجا بخوانید.

نوشته گزارشی از گشایش آشپزخانهٔ صنعتی خیریهٔ «انجمن فود لینک» به‌عنوان اولین آشپزخانهٔ اشتراکی در شهر کوکئیتلام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌ها از: Phillip Chin Photography

بیست و ششمین دورهٔ جوایز فیلم و تلویزیون لیو (Leo Awards) بریتیش کلمبیا با اعلام برندگان به کار خود پایان داد. و هنرمندان ایرانی‌تبار در آن خوش درخشیدند.

جوایز لیو، معتبرترین جوایز صنعت فیلم و تلویزیون استان بریتیش کلمبیاست که از سال ۱۹۹۹ هر سال از سوی بنیاد علوم و هنرهای تصاویر متحرک بریتیش کلمبیا برگزار می‌شود. در سال ۲۰۰۵، جشنوارهٔ فیلم جوایز لیو (Leo Awards Film Festival) برای نمایش بهترین‌های تولید فیلم و تلویزیون و تجلیل از آثار برگزیده، به این رویداد اضافه شد.

در جوایز امسال، دو هنرمند ایرانی‌تبار توانستند در این جشنواره برندهٔ جایزه شوند. این دو هنرمند بهرام جواهری و آوا ماریا صفایی بودند.

بهرام جواهری، هنرمند ایرانی-کانادایی ساکن کوکئیتلام، در این جشنواره توانست به‌خاطر انیمیشن «دو سیب»، جوایز بخش‌های بهترین کارگردانی و بهترین کارگردان هنری انیمیشن را از آنِ خود کند. این انیمیشن همچنین در بخش‌های بهترین انیمیشن و بهترین موسیقی برای انیمیشن (حسین زلیخاپور و ژوان زلیخاپور)، نامزد دریافت جایزه شده بود. 

انیمیشن «دو سیب» ساختهٔ بهرام جواهری با استفاده از تکنیک استاپ موشن یعنی فرم‌به‌فرم با تغییر شکل گِل مجسمه‌سازی در برابر دوربین ایجاد شده است. این انیمیشن با الهام‌گرفتن از سیب میخک که در کردستان نشانه‌ای از دوستی و عشق است، روایتی از تبادل فرهنگی میان مهاجر و جامعهٔ میزبانش است.

گفتنی است در شمارهٔ ۱۹۵ رسانهٔ همیاری، مورخ ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۳، گفت‌وگویی با این هنرمند دربارهٔ همین انیمیشن انجام داده بودیم که علاقه‌مندان می‌توانند آن را در وب‌سایت رسانهٔ همیاری بخوانند. 

مخاطبان کانادایی می‌توانند این انیمیشن را در وب‌سایت هیئت ملی فیلم کانادا از طریق لینک زیر به‌رایگان تماشا کنند:

www.nfb.ca/film/two-apples

آوا ماریا صفایی، هنرمند جوان ایرانی‌تبار هم که زادهٔ کانادا و فرزند پدر و مادری ایرانی-کانادایی‌ست، در این جشنواره به‌خاطر فیلم کوتاه «زیپ» برندهٔ جایزهٔ بهترین تدوین فیلم کوتاه (همراه با همکارش کریس دیتریچ) شد. این فیلم کوتاه همچنین جایزهٔ بهترین چهره‌پردازی را به دست آورد. فیلم کوتاه «زیپ» همچنین در شش ردهٔ دیگر نامزد دریافت جایزه شده بود؛ بهترین فیلم کوتاه (آوا ماریا صفایی و همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده)، بهترین کارگردانی فیلم کوتاه (آوا ماریا صفایی)، بهترین فیلمنامه (آوا ماریا صفایی همراه با سید کَسِل)، بهترین آهنگ برای فیلم کوتاه، بهترین بازیگر فیلم کوتاه (گلاره قدرتی) و بهترین بازیگر جوان (گلاره قدرتی).

فیلم کوتاه و تأثیرگذار «زیپ» داستان ملودی، دختر خواننده و ترانه‌سرایی، است که در تولد شانزده‌سالگی‌اش با زیپی دوخته به دهانش از خواب بیدار می‌شود. این فیلم داستانی‌ست دربارهٔ افراد و به‌ویژه زنانی که صدایشان به‌اجبار خاموش شده و باید بجنگند تا صدایشان شنیده شود. فیلم «زیپ» با این جملهٔ تأثیرگذار پایان می‌یابد: «بهای صدایتان چقدر است؟» فیلم به مردم ایران که در راه آزادی‌شان مبارزه می‌کنند، تقدیم شده است. 

همان‌طور که اشاره شد، آوا ماریا صفایی در این فیلم هم کارگردان بوده و هم یکی از فیلمنامه‌نویسان، تهیه‌کنندگان و تدوینگران این فیلم، و در همهٔ این رده‌ها نامزد دریافت جایزهٔ لیو بود که در نهایت همراه با همکارش، کریس دیتریچ، جایزهٔ بهترین تدوین فیلم کوتاه را دریافت کرد.

فیلم «زیپ» هنوز برای نمایش عمومی در دسترس نیست، ولی علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ آن و همچنین زمان و شیوهٔ پخش این فیلم از وب‌سایت زیر دیدن کنند:

www.theharlequintheatresociety.com

به‌جز هنرمندانی که در بالا به نامشان اشاره شد، هنرمندان ایرانی‌تبار دیگری هم در این جشنواره نامزد دریافت جوایزی شده بودند که بر اساس حروف الفبای نام خانوادگی‌شان به نام و جایزه‌ای که نامزدش بودند، اشاره خواهیم کرد:

نوید صوفی (همراه با همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده) نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم تلویزیونی برای فیلم «قتل‌های مِردا: شب فیلم ۱»، نسا عارف (همراه با همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده) نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم بلند برای فیلم «با عشق و اندام اصلی»، بهتاش فضلعلی، نامزد دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر در فیلم کوتاه برای فیلم «سرزمین مادری»، سوران مردوخی، نامزد دریافت جایزهٔ بهترین کارگردانی فیلم تلویزیونی برای فیلم «قتل گربه‌ماهی».

علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این جشنواره از وب‌سایت آن در آدرس www.leoawards.com دیدن کنند.

نوشته درخشش هنرمندان ایرانی‌تبار در جوایز لیو ۲۰۲۴ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌تازگی در دفتر مراجعات مردمی‌ام در کوکئیتلام، مهمانی آخر سال موفقیت‌آمیزی را برگزار کردیم. بیش از ۸۰ نفر از ساکنان منطقه، دوستان، داوطلبان و حامیان سیاسی در این برنامه شرکت کردند و به‌ جشن و سرور پرداختند.

دورهمی امسال با سال‌های گذشته بسیار متفاوت بود زیرا با انتخاب موضوع «صلح در جهان»، فرهنگ‌های متفاوت را در جامعه جشن گرفتیم و گرامی‌داشتیم.

در این جشن از نمایندگان مختلفِ فرهنگ‌ها و سنت‌های متفاوت دعوت کردیم تا در مورد تاریخ و آداب‌ورسوم کریسمس، هانوکا (Hanukkah)، یلدا، کوانزا (Kwanzaa)، سال نوی چینی و دیگر مناسبت‌ها برای حاضران توضیح بدهند و به‌این ترتیب چند ساعتی را با احترام به‌هم و تلاش برای آشنایی بیشتر با فرهنگ و سنت‌های یکدیگر گذراندیم. 

زمانی که دفتر را برای جشن آماده می‌کردیم، کوشیدیم از تزئینات همهٔ فرهنگ‌ها استفاده کنیم. در واقع می‌خواستیم نشان دهیم با اینکه درصد زیادی از ساکنان منطقه مشغول آماده‌شدن برای کریسمس‌اند، گروه‌های دیگری هم در حال آماده‌شدن برای یلدا، هانوکا، کوانزا و جشن‌های دیگرند. ما می‌خواستیم همهٔ این سنت‌ها را با هم در یکجا جمع کنیم و روی مفهوم «صلح» تمرکز کنیم.

من در آغاز سخنرانی‌ام در این روز، دربارهٔ لزوم آشنایی، احترام و قدردانی از تنوع فرهنگی در این روزهای آخر سال صحبت کردم.

در واقع ورای این تزئینات و چیدمان‌ها، ما می‌خواستیم واقعیت غنای فرهنگی‌ای را برجسته کنیم که در منطقهٔ کوکئیتلام- برک مانتین جاری و غیرقابل‌انکار است.

فکر می‌کنم باید روی این مسئله تأکید داشته باشم که جشن پایان سال ما فقط یک دورهمی ساده نبود. ترکیبی بود از باهم‌بودن، شادبودن و در عین حال تصدیق تفاوت‌هایمان. 

حال که به روزهای پایان سال نزدیک می‌شویم، بهتر است به جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم و راه‌های چگونه بهترکردن آن فکر کنیم.

فکر می‌کنم بسیار خوش‌اقبالم که فرصت برگزاری چنین جشنی را داشتم و توانستم به خود و دیگران یادآوری کنم که درک و احترام به سنت‌ها و تفاوت‌هایمان، بهترین راهِ رسیدن به جامعه‌ای بدون تبعیض است.

از تمام کسانی که در این جشن شرکت کردند، هدف و مقصود ما را درک کردند و به زیبایی‌های آن روز افزودند، سپاسگزارم. کریسمس، یلدا، هانوکا، کوانزا و از همه مهم‌تر سال نوی میلادی پیشاپیش بر همه مبارک.

نوشته پذیرش تفاوت‌هایمان: برگزاری جشن چندفرهنگی پایان سال به میزبانی فین دانلی، نمایندهٔ مجلس استانی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یکشنبه ۱۰ دسامبر ۲۰۲۳، مقارن با ۷۵امین سالگرد انتشار اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل متحد، سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز (گروه ۱۷۶) با همکاری گروه عدالت برای ایران برنامه‌ای را به‌منظور بزرگداشت و دادخواهی برای آنانی که طی بیش از ۴۳ سال به‌دست رژیم ایران کشته شده‌اند، در کتابخانهٔ کوکئیتلام، شعبهٔ مرکز شهر، برگزار کرد. در این برنامه حدود ۸۰ تن شرکت کردند.

گردانندگی این برنامه را هِیزل پُستما (Hazel Postma)، از اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، بر عهده داشت. او ابتدا از اِد هال (Ed Hall)، رئیس سابق اقوام بومی کوئیکُئِتلم (kʷikʷəƛ̓əm First Nation)، دعوت کرد تا سخنانی ایراد کند. هال پس از معرفی خود و اشارهٔ کوتاهی به زبان و فرهنگ بومی‌اش که مربوط به منطقهٔ کوکئیتلام است، اظهار خوشحالی کرد که به این برنامه که در ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر به موضوع ایران اختصاص داده شده، دعوت شده است. اِد هال، اظهار امیدواری کرد که با تلاش جمعی بتوان صدای آنچه را که در دنیا می‌گذرد به گوش دولت‌ها و سیاستمداران رساند. او افزود به‌عنوان یک بومی می‌تواند بگوید که حقوق بشر از حدود سال‌های ۱۸۰۰ مورد تضییع قرار گرفته است و باید کارهای بسیاری در این زمینه و برای احقاق حقوق بشر انجام شود، هرچند در این برنامهٔ خاص تمرکز روی مردم ایران است. 

سپس جوی سیلور (Joy Silver)، از دیگر اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، طی سخنان کوتاهی و روشن‌کردن شمع که در برنامه‌های سازمان عفو بین‌الملل مرسوم است، به‌‌معنای تاباندن نور به وضعیت زندگی آن‌هایی که ناعادلانه در بندند، گفت بیایید در هر جایی از این دنیا که می‌توانیم سفرهٔ عدالت را بگسترانیم.

پس از آن فرهاد صوفی، از فعالان سیاسی و اجتماعی جامعهٔ ایرانی و نیز از اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، سخنانی ایراد کرد. وی با اشاره به ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر، به‌عنوان تعهدی جهانی برای تصدیق حقوق بنیادینی که هرکس به‌عنوان انسان سزاوار برخورداری از آن است، گفت حقوق بشر موضوعی جهانی‌ست و بسیار مهم است که به‌بهانهٔ چنین مناسبت‌هایی ما انسانیتی را که وجه اشتراکمان است، به یکدیگر یادآوری کنیم. او اشاره کرد که با توجه به اهمیت این موضوع، ۴۶ سال قبل به سازمان عفو بین‌الملل پیوسته و همچنان در این سازمان فعال است. فرهاد صوفی در ادامهٔ سخنانش ماجرای غم‌انگیز دستگیری، زندانی و شکنجه‌شدن برادرش زنده‌یاد فرامرز صوفی در سال ۱۹۸۶، و سپس اعدام‌شدن او دو سال بعد از آن تاریخ را شرح داد. وی سخنان خود را با اشاره به بخشی از آنچه در گزارش سازمان عفو بین‌الملل دربارهٔ ایران آمده پایان برد؛ اینکه عوامل اطلاعاتی و امنیتی رژیم چگونه تجاوز و دیگر خشونت‌های جنسی را برای شکنجه، تنبیه و ایجاد صدمات جسمی و روحی ماندگار در مقابله با معترضان ازجمله کودکانی که جوان‌ترینشان ۱۲ سال سن دارند، به‌کار می‌برد، و شهادت‌های دلخراشی که این سازمان جمع‌آوری کرده‌ است، نشان می‌دهد که خشونت جنسی به‌عنوان اسلحه‌ای کلیدی از سوی مقامات ایرانی در ابعاد وسیعی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

پس از آن ویدیوی کوتاهی دربارهٔ نقش سازمان عفو بین‌الملل در ایران که مشخصاً برای این برنامه تهیه شده بود، پخش شد. 

در ادامه، هِیزل پُستما از محبوبه مجتهد دعوت کرد تا پنل گفت‌وگو را آغاز کند.

محبوبه مجتهد، از زندانیان سیاسی سابق و عضو گروه عدالت برای ایران، همراه با شش تن دیگر از اعضای جامعهٔ ایرانی ساکن کانادا در این پنل شرکت داشتند. هریک این هفت تن یکی از اعضای نزدیک خانواده یا اقوامشان را در زندان‌های جمهوری اسلامی، تحت شکنجه یا با اعدام، از دست داده‌اند. طی این پنل به‌ترتیب محبوبه مجتهد، نسترن صوفی سیاوش، هما جهانشاهی، افسانه چایچی، مصطفی صابر، تهمینه صادقی، و محمد پیام داستان پردرد ازدست‌دادن عزیزانشان را برای شرکت‌کنندگان در این نشست شرح دادند. 

در ادامهٔ این برنامه تنفس کوتاهی همراه با موسیقی اعلام شد. در این بخش فیروزه پیوندی به‌همراه کیوان چند ترانه اجرا کردند.

پس از آن هِیزل پُستما از بونیتا زاریلو، نمایندهٔ مجلس فدرال از منطقهٔ پورت موردی – کوکئیتلام، دعوت کرد تا سخنانی ایراد کند. زاریلو طی سخنان کوتاهش و با اشاره به موضوع بحث این برنامه که نقض حقوق بشر در ایران است، گفت که مایل است دربارهٔ موضوع قتل و گم‌شدن زنان و دختران بومی در کشورمان یادآوری کند؛ نسل‌کشی‌ای که در کانادا نسبت به بومیان در حال وقوع است، و گفت در این ارتباط از ۲۳۱ پرونده، تاکنون تنها سه پرونده به سرانجام رسیده است. او همچنین با اشاره به اینکه پیش از آمدن به این نشست، برنامهٔ اعطای جایزهٔ نوبل به خانوادهٔ نرگس محمدی را دنبال می‌کرده، مبارزات او در برابر سرکوب جنسیتی و نقض حقوق بشر را ستود. زاریلو همچنین در بخشی از سخنانش اشاره کرد که تعداد زیادی از ایرانیان منطقه‌اش نگرانی‌های خود را دربارهٔ حضور افراد وابسته به رژیم در کانادا با او در میان گذاشته‌اند، و او مایل است تأکید کند که حزب متبوعش ان‌دی‌پی صدای آن‌ها را شنیده است و نه‌تنها در زمینهٔ حفاظت شهروندان در برابر این دسته از افراد، بلکه در زمینهٔ موضوع پولشویی نیز فشارهای لازم را به دولت می‌آورد. 

در ادامه، ویدیوی صحبت‌های کتی نیوْیابندی (Ketty Nivyabandi)، دبیر کل سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ کانادا، به‌مناسبت ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل و کمپین Write for Rights پخش شد.

پس از آن، به‌دنبال پخش ویدیوی کوتاهی دربارهٔ چند دهه فعالیت فرهاد صوفی در زمینهٔ حقوق بشر، با اعطای لوح تقدیر و سبد گلی از طرف جمعی از اعضای جامعهٔ ایرانیان از ایشان تقدیر شد. شایان ذکر است نقاشی مینیاتور و خطاطی این لوح کار بهروز وثوقی، هنرمند ساکن ونکوور، بود.

در خاتمهٔ این برنامه، رامین مهجوری، روزنامه‌نگار و هنرمند ساکن ونکوور، شعری سرودهٔ خود را به‌زبان انگلیسی و نیز شعری از احمد شاملو را به‌زبان فارسی برای شرکت‌کنندگان در این نشست خواند. 

شایان ذکر است که در این برنامه نقاشی‌هایی در زمینهٔ نقض حقوق بشر در ایران اثر رزیتا معینی شیرازی، هنرمند ساکن ونکوور، بر دیوار سالن نصب شده بود.

نوشته گزارشی از برنامهٔ سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز با همکاری گروه عدالت برای ایران در سالگرد انتشار اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل متحد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

باشگاه سالمندان ایرانی (Iranian Seniors Club) در کوکئیتلام، یکی از ستون‌های باارزش جامعهٔ ماست که حمایت و پشتیبانی‌های زیادی برای سالمندانی که از ایران و افغانستان به استان بریتیش کلمبیا مهاجرت کرده‌اند، ارائه می‌کند. خِرَد و تجربهٔ این عزیزان جزئی جدانشدنی از جامعهٔ ماست. باورم این است که ما موظفیم به حضور و مشارکت ارزشمند آنان ارج و احترام بگذاریم. 

در روز ۲۳ اکتبر ۲۰۲۳، تعدادی از اعضای باشگاه سالمندان ایرانی به مجلس استانی در ویکتوریا آمدند تا در سالن افتخار (the Hall of Honour) به تماشای اجرایی پرقدرت در حمایت از جنبش «زن، زندگی، آزادی» بنشینند. گروهی فوق‌العاده از هنرمندان ایرانی در حضور نخست‌وزیر استان، دیوید ایبی، نمایندگان مجلس استانی از احزاب مختلف و کارمندان آن‌ها اجراهای بی‌نظیری ارائه دادند. اجراهای هنری آن‌ها گواهی تزلزل‌ناپذیر بود بر روحیهٔ زنان ایرانی در پیگیری حقوق دموکراتیک و آزادی.

در واقع این روز در سالن افتخار به سازمانی اختصاص داشت که بی‌وقفه برای غنی‌‌سازی زندگی سالمندان فارسی‌زبان‌ در جامعهٔ ما کوشیده است: باشگاه سالمندان ایرانی. 

بسیار دلگرم‌کننده است که جنبش «زن، زندگی، آزادی» در این حد وسیع حمایت می‌شود و زحمات مژگان توحید و ملودی محب برای به‌نتیجه‌رسیدن این برنامه و دورِ هم جمع‌کردن این هنرمندان بااستعداد و همین‌طور اعضای باشگاه در ویکتوریا تحسین‌برانگیز است. این اجراها با رقص تک‌نفرهٔ ملینا شروع شد و با اجرای چهارنفرهٔ گروه Fame Art Group (فرشته، آیدا، ملینا و بهرنگ) با آهنگ «برای تو» ادامه یافت و همچنین با اجرای تأثیرگذار گروه موسیقی چهارنفرهٔ فریبرز، رامین، امیر و نغمه به پایان رسید. معتقدم که این سه اجرا تأثیری دائمی بر همهٔ حاضران، ازجمله نخست‌وزیر دیوید ایبی گذاشت. 

رقص تک‌نفرهٔ ملینا نمایشی زیبا از احساس و هنر بود. نمونه‌ای از قدرت بیان فردی این جوان ایرانی-کانادایی. اجرای گروه رقص چهارنفره به‌سرپرستی فرشته (زارا) ذاکری احساس یکپارچگی و هدف را منتقل کرد و اجرای موسیقیِ چهار هنرمند دیگر (فریبرز، رامین، امیر و نغمه) لایهٔ عمیق و احساسی دیگری به این تجربهٔ انسانی افزود که شاید فقط با زبان موسیقی امکان‌پذیر باشد.

همهٔ کارکنان دفتر نمایندگی من در مجلس و دفتر مراجعات مردمی من در کوکئیتلام با کوشش فراوان کار کردند تا این مراسم به‌خوبی اجرا شود. همهٔ ایشان نقش مهمی در خوب‌برگزار‌شدن این مراسم داشتند و در نهایت این برنامه با استقبال خوب همکاران من از همهٔ احزاب مواجه شد. 

«زن، زندگی، آزادی» فراخوانی پرقدرت است برای عمل‌گرایی در حیطهٔ حقوق بشر. این شعار در واقع سمبلی است برای رسیدن به نقطه‌ای که همهٔ انسان‌ها با عزت و احترام با یکدیگر عادلانه رفتار کنند و عدالت اجتماعی را مخصوص به کشوری یا نژادی خاص ندانند. این پیامی است که مردم را در سراسر جهان یکپارچه می‌کند. مشارکت زنان ایرانی بسیار حیاتی است و نقش اساسی آن‌ها را در این هدف مشترک برجسته می‌سازد.  

نگاهی به روز بیست و سوم اکتبر می‌اندازم و افتخار می‌کنم. تأثیر بازدید باشگاه سالمندان ایرانی از مجلس استانی و اجرای «زن، زندگی، آزادی» بسیار عمیق بود. پیام توانمندسازی، وحدت و پیگیری بی‌وقفهٔ عدالت همچنان در سراسر مجلس طنین‌انداز است و نشانی ماندگار برجا می‌گذارد.  

با تمام مشکلاتی که در حال حاضر در جهان وجود دارد، خوب است بدانیم که سازمان‌هایی مانند باشگاه سالمندان ایرانی برای ایجاد جامعه‌ای همه‌شمول تلاش می‌کنند و فعالیت‌هایشان مراقبت از همه را در پی دارد. این فعالیت‌های باارزش اجتماع و استان ما را تقویت می‌کند. بیست و سوم اکتبر در واقع به گرامیداشت و تصدیق دستاوردهای فوق‌العادهٔ افرادی اختصاص داشت که سخت تلاش می‌کنند تا جامعهٔ کانادایی را به مکان بهتری برای زندگی همه تبدیل کنند.

زن، زندگی، آزادی

نوشته هنر و همبستگی: نقش برجستهٔ هنرمندان در جنبش «زن، زندگی، آزادی» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – کوکئیتلام

باخبر شدیم انیمیشن کوتاه «دو سیب»، ساختهٔ بهرام جواهری هنرمند ایرانی ساکن کوکئیتلام، از اواسط ماه سپتامبر سال جاری در چند جشنواره به نمایش درآمده است. ازجمله روز هفتم اکتبر ۲۰۲۳ در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونکوور (VIFF)، برای نخستین‌بار در بریتیش کلمبیا، به روی پرده خواهد رفت. به‌همین مناسبت گفت‌وگوی کوتاهی داشتیم با ایشان تا دربارهٔ این انیمیشن و ایدهٔ ساخت آن برای خوانندگانمان بگویند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * * * *

آقای جواهری گرامی، با سلام و سپاس از وقتی که به ما دادید، لطفاً ابتدا برای آن دسته از خوانندگان نشریه که شما را کمتر می‌شناسند، از پیشینهٔ حرفه‌ای خود بگویید. 

با سلام، پیش از انقلاب در نوجوانی عکاس و فیلم‌ساز آماتور بودم و علاقهٔ اصلی‌ام فیلم‌سازی بود. البته در زمینهٔ فیلم‌سازی انیمیشن هم تجربیاتی کرده بودم. اما بعد از انقلاب که از فعالیت فیلم‌سازی محروم شدم، به فیلم‌سازی انیمیشن که امکانات مالی کمتری نیاز داشت و احتیاجی هم به مجوز نداشت، متمایل شدم. در آن موقع تنها مشتری‌های فیلم انیمیشن شبکهٔ یک و دو تلویزیون و کانون پرورش فکری بودند و من فیلم‌های انیمیشن زیادی برای آن‌ها ساختم. بعدها که بالاخره اجازهٔ تحصیل یافتم. لیسانس گرافیک و در نهایت فوق‌لیسانس انیمیشن را از دانشگاه هنر گرفتم. با مهاجرت به کانادا تحصیل را ادامه دادم و دیجیتال انیمیشن خواندم و حالا هم مشغول به کار در این زمینه هستم. البته در لابه‌لای فیلم‌سازی انیمیشن به مجسمه‌سازی و نقاشی هم می‌پردازم.

چه شد که تصمیم به مهاجرت به کانادا گرفتید و ونکوور را برای زندگی انتخاب کردید؟

مهاجر معمولاً دلایل شخصی برای مهاجرت دارد. اما دلایل سیاسی و اجتماعی هم وجود دارند که اتفاقاً بیشتر مطرح می‌شوند. در مورد خودم می‌توانم بگویم که به‌امید دسترسی بیشتر به فرصت‌ها و موقعیت‌های بهتر و آنچه که در کشور خودم از آن محروم بوده‌ام، مهاجرت کرده‌ام.

در مورد مقصد یعنی کانادا و ونکوور، واقعاً اتفاقی بوده و با مطالعهٔ کافی آن را انتخاب نکردم. 

انیمیشن جدید شما با عنوان «دو سیب» (Two Apples) طی ۱۹ سپتامبر تا ۷ اکتبر امسال در سه جشنوارهٔ مختلف اکران خواهد شد. لطفاً کمی دربارهٔ این انیمیشن برایمان بگویید. چه چیزی الهام‌بخش شما برای ساخت آن بوده است؟

این فیلم اصلاً حرف دل مهاجران است. هرچند دوست ندارم معنایی برای فیلم توضیح بدهم اما می‌توانم به‌طور سربسته بگویم که به‌اعتقاد من مهاجر کالایی نیست که به کشور میزبان وارد کرده باشند، بلکه به‌عنوان یک انسان دارای پیشینه و فرهنگ خاص است و به‌انتخاب خودش مهاجرت کرده است و بنا بر طبیعت مهاجرت، بر جامعهٔ میزبان اثر می‌گذارد و اثر می‌گیرد. یک رابطهٔ پویای بده‌بستان اینجا حاکم است. در فیلم، سیب میخک نشان نمادی است از این ردوبدل فرهنگی که بین پسر و دختر اتفاق می‌افتد.

لطفاً کمی دربارهٔ معنای سیب میخک یا سیب میخک‌دار (سێوی میخەکڕێژ) در فرهنگ کُردی برای خوانندگانمان توضیح دهید.

سیب میخک نشانهٔ دوستی و عشق است. در کردستان رسم بر این بوده است که هرگاه کسی می‌خواسته عشق و علاقه‌اش را به دیگری ابراز کند، به او سیب میخک‌نشان هدیه می‌داده است. و البته محدود به عاشق و معشوق نیست، و هر رابطه دوستانه‌ای را شامل می‌شود. مثل رابطهٔ مادر و فرزند، دو دوست و البته عاشق و معشوق. ترکیب سیب و میخک هم شکل زیبایی دارد و هم بسیار خوش‌بوست و ماندگاری زیادی دارد. می گویند تا دویست سال می‌ماند.

انیمیشن «دو سیب»، علاوه بر روایت داستانی‌اش، فریم‌به‌فریم همچون اثری هنری چشم‌نواز است. در خلق این اثر چه هنرمندان دیگری با شما همکاری داشته‌اند و در چه بخش‌هایی؟

تکنیک این انیمیشن استاپ‌موشن است، یعنی فرم‌به‌فرم با تغییر شکل گِل مجسمه‌سازی در برابر دوربین ایجاد شده است. این تکنیک را تاکنون کس دیگری انجام نداده است. البته در پروسهٔ تولید از تکنیک دیجیتال هم کمک گرفته شده است. کارگردان و انیماتور من بوده‌ام اما دوستان دیگری مخصوصاً در بخش دیجیتال همکار بوده‌اند.

آیا برای ساخت این انیمیشن کمک‌هایی هم دریافت کرده‌اید؟ اصولاً حمایت‌های دولتی در سطوح مختلف از کارهای هنری را چگونه می‌بینید؟

هیئت ملی فیلم کانادا (National Film Board of Canada) که به‌اختصار NFB خوانده می‌شود تهیه‌کنندهٔ این فیلم بوده است و این فیلم بر اساس کمک ساخته نشده است. NFB تشکیلاتی است شبیه کانون پرورش فکری خودمان در ایران. من به آن‌ها طرحم را پیشنهاد داده‌ام و آن‌ها سرمایه‌گذاری کرده‌اند و در مراحل تولید همکار بوده‌اند.

پس از اکران‌های جشنواره‌ای، آیا این انیمیشن برای تماشای عموم مردم در دسترس خواهد بود؟ اگر پاسخ مثبت است، چگونه و در چه پلتفرمی؟

این فیلم پس از اکران برای نمایش آنلاین در کانادا از طریق وب‌سایت nfb.ca به‌صورت رایگان در دسترس قرار خواهد گرفت.

آیا در آیندهٔ نزدیک پروژه‌ای در دست تهیه و اجرا دارید؟

بله، روی قصهٔ دیگری کار می‌کنم و البته هنوز در ابتدای کارم، تا بعد چه پیش آید.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته بهرام جواهری: مهاجر بر جامعهٔ میزبان اثر می‌گذارد و اثر می‌گیرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

فین دانلی، نمایندهٔ مجلس قانونگذاری استانی از منطقهٔ کوکئیتلام-برک مانتین طی تصمیمی تأثیرگذار در جهت اتحاد جامعه، جشنی برای گرامیداشت روز بریتیش کلمبیا در دفتر مراجعات مردمی خود در شهر کوکئیتلام برگزار کرد. این برنامه نه‌تنها برای گرامیداشت استان زیبای بریتیش کلمبیا، بلکه برای تشویق به برگزاری برنامه‌های مشابه و بهتر در سال‌های آینده برگزار شد.

فین دانلی باور دارد که هویت تاریخی، جامعهٔ چندفرهنگی و زیبایی‌های طبیعی استان ما بیش از این نیاز به توجه دارد و امید دارد که گردهمایی روز بریتیش کلمبیا در اولین دوشنبهٔ ماه اوت، که امسال مصادف با روز ۷ اوت بود،‌ تبدیل به سنتی تکرارشونده گردد و هر سال با جشن‌های بزرگ‌تر و جذاب‌تری ادامه یابد.

بریتیش کلمبیا به‌دلیل همزیستی جوامع مختلف، فرهنگ بسیار خاص و جذابی دارد. در جشنی که امسال برگزار شد، اجراهای مختلفی ازجمله رقص سماع از جامعهٔ ایرانی صورت گرفت. همچنین هنرمندان جوان مختلف از جامعهٔ چینی به هنرنمایی پرداختند. این هنرنمایی‌ها گواهی بر غنای تنوع فرهنگی است که در جامعهٔ ما و بریتیش کلمبیا شکوفا شده است.

علاوه بر نمایش جامعهٔ چندفرهنگی ما، دانلی بر حمایت از کسب‌وکارهای داخلی، محلی و همچنین بازدید از جاذبه‌های توریستی استان تأکید کرد. تشویق مردم به حمایت از کسب‌وکارها و صنعت گردشگری در واقع به خودکفایی استان کمک شایانی خواهد کرد و این روش با تعهد فین نسبت به مسئولیت‌پذیری‌اش در قبال محیط زیست همخوانی بسیاری دارد.

یکی دیگر از قسمت‌های جالب این برنامه حضور بنگاه اجتماعی سول بایت (Soul Bite Food Inc.‎) به‌عنوان کیترینگ جشن بود. غذاهای این شرکت همگی گیاهی‌اند و نه‌تنها خوشمزه و لذیذند، بلکه به‌عنوان یک بنگاه اجتماعی (social enterprise)، این کسب‌وکار تعهد و مسئولیت‌پذیری زیادی در قبال جامعه نشان داده است و ۵۰ درصد از سود خود را صرف جلوگیری از اسراف غذا و مبارزات با گرسنگی می‌کند. حضور چنین کسب‌وکاری برای کیترینگ برنامه، نشان از تأکید فین دانلی بر حمایت از محیط زیست و سلامت جامعه دارد.

بیش از ۱۵۰ نفر از جوامع مختلف به این جشن آمدند و در این شادی شریک شدند و این نشان می‌دهد که چقدر مردم دوست دارند که روز بریتیش کلمبیا را جشن بگیرند. حضور سیاستمداران و همچنین پیشکسوتان سیاسی در این جشن بسیار چشمگیر بود که با حضور خود از این حرکت ارزنده حمایت نمودند. در واقع حمایت و تلاش جمعی همیشه بهترین و مهم‌ترین عامل در پیشبرد تغییرات مثبت و بزرگ در هر جامعه‌ای است.

در نهایت اینکه جشن بریتیش کلمبیا در دفتر مراجعات مردمی فین دانلی با خنده، رقص و موسیقی و غذاهای لذیذ به پایان رسید. این روز نه‌تنها روزی برای گرامیداشت استان زیبای ما بود، بلکه نهالی شد برای سال‌های آینده، روزهای زیباتر و جشن‌های بزرگ‌تر.

در نهایت اینکه جشن بریتیش کلمبیا در دفتر مراجعات مردمی فین دانلی با خنده، رقص و موسیقی و غذاهای لذیذ به پایان رسید. این روز نه‌تنها روزی برای گرامیداشت استان زیبای ما بود، بلکه نهالی شد برای سال‌های آینده، روزهای زیباتر و جشن‌های بزرگ‌تر.

نوشته گزارشی از برگزاری جشن روز بریتیش کلمبیا در کوکئیتلام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده و هومن کبیری پرویزی  – کوکئیتلام

روز شنبه ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ سالن هارد راک شو (The Hard Rock Show Theatre) در کازینو هارد راک واقع در شهر کوکئیتلام میزبان همشهریان ونکووری ما در کنسرت خیریهٔ گروه رستاک خواهد بود. کنسرتی که به‌ همت فرهاد صوفی، آزیتا صاحب‌جمع و رضا جهانشاهی، سه چهرهٔ نام‌آشنا و فعال در امور اجتماعی و فرهنگی شهرمان ونکوور، با هدف تأمین منابع مالی برای فعالیت‌های انسان‌دوستانه برگزار می‌شود. به‌همین مناسبت گفت‌وگویی داشتیم با این عزیزان تا بیشتر دربارهٔ انگیزه و اهدافشان در برگزاری این کنسرت برای خوانندگانمان بگویند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * *‌ * *

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، البته جامعهٔ ایرانی ونکوور با شما عزیزان، به‌ویژه شما آقای صوفی و خانم صاحب‌جمع و فعالیت‌های ارزشمندتان در این جامعه آشنایند، ولی سپاسگزار می‌شویم خودتان را برای آن‌ دسته از خوانندگانی که کمتر شما را می‌شناسند، معرفی کنید.

فرهاد صوفی: من در سال ۱۹۷۲ از ایران خارج شدم و در سال ۱۹۷۳ واردِ کانادا شدم. وقتی از ایران خارج شدم و با اتوبوس به ترکیه نزد دوستان دانشجویم رفتم، بعد از توقفی چندهفته‌ای در ترکیه مقصدم رفتن به آلمان و تحصیل در آنجا بود. اینکه چه شد به کانادا آمدم که آن زمان برای جامعهٔ ایرانی کشوری ناشناخته بود و به‌جز جمع کوچکی دانشجو، ایرانی دیگری در این کشور زندگی نمی‌کرد، در این مجال نمی‌گنجد و امیدوارم در موقعیتی دیگر بتوانم آن را شرح بدهم. 

به‌هرحال، من ۵۲ سال پیش یعنی هفت سال پیش از انقلاب به کانادا مهاجرت کردم، بنابراین من نه در جریان انقلاب ایران بوده‌ام و نه جنگ هشت‌ساله؛ دو واقعهٔ مهمی که به‌باور من تأثیر بسیاری روی مردم و جامعهٔ ما گذاشته‌اند. من همواره به مسائل ایران و آنچه که در ایران می‌گذرد، بسیار علاقه‌مند بوده‌ و هستم و روزانه آن را دنبال می‌کنم. در عین‌حال، چه قبل از انقلاب و چه بعد از آن، به هیچ گروه سیاسی ایرانی و هیچ ایدئولوژی خاصی وابسته نبوده‌ام. 

در سال ۱۹۷۳ که به کانادا رسیدم، به پیشنهاد یکی از دوستانم که خواهرش در شهر رجاینا در استان ساسکاچوان اقامت داشت، رفتم و آنجا ساکن شدم. من در این شهر دانشگاه را در رشتهٔ‌ اقتصاد شروع کردم و هم‌زمان در یک رستوران ایتالیایی کار گرفتم. دو سه سال بعد توانستم اولین رستوران خودم را باز کنم. مجموعاً ۳۰ سال در آنجا زندگی کردم و در سال ۲۰۰۱ به‌همراه همسرم که زادهٔ آن استان است و نیز دخترم به ونکوور مهاجرت کردیم و رستورانی ایتالیایی در شهر کوکئیتلام باز کردم که از ابتدا بسیار موفق بوده است. 

آزیتا صاحب‌جمع: با درود و مهر به خوانندگان نشریهٔ خوب رسانهٔ همیاری، سیما جان، هومن جان، بی‌نهایت برای فراهم‌کردن این‌ گفت‌وگو صمیمانه سپاسگزار و قدردانم.

من، آزیتا صاحب‌جمع، رهبر گروه بالهٔ ملی پارس ونکوور هستم. بیش از سی و سه سال است که در آموزش، اجرا، حفظ ‌و نگهداری رقص‌های ایرانی در ونکوور تلاش کرده‌ام‌ و با اجرای این رقص‌ها در صحنه‌های مختلف جهان در نگهداری این بخش از هنر مظلوم ایران کوشا بوده‌ام. رشتهٔ اصلی من بالهٔ کلاسیک است و از شاگردان عبدالله ناظمی بوده‌ام که بعدها با افتخار و اعتقاد به این روش آموزش با نام بالهٔ ملی پارس در کانادا ادامهٔ فعالیت داده‌ام. در این هنرسرا، آموزش بخش فولکلور همیشه در کنار یادگیری تکنیک باله مد نظر بود. از علاقه‌مندانی که می‌خواهند دربارهٔ بالهٔ ملی پارس ونکوور بیشتر بدانند، دعوت می‌کنم از وب‌سایت ما در آدرس www.vancouverpnb.ca و صفحهٔ اینستاگرام ما در آدرس ‎@vanpnb دیدن کنند.

رضا جهانشاهی: با درود بی‌پایان به خوانندگان و تشکر ویژه از گردانندگان نشریهٔ رسانهٔ همیاری، من رضا جهانشاهی، در سال ۱۹۷۳ در سن ۱۹ سالگی به آمریکا مهاجرت کردم و در دانشگاه ایالتی اوهایو در رشتهٔ راه‌وساختمان مشغول به تحصیل شدم. بعد از فارغ‌التحصیلی به ایران برگشتم و همان سال انقلاب شد و من مجبور شدم به آمریکا برگردم. در یک شرکت مهندسی مشغول به کار شدم. در آن شرکت با همسر وفادار خود آشنا شدم. من و همسرم مهرناز صاحب دو فرزند شدیم؛ یاسمن و آرمان. متأسفانه، در سال ۲۰۱۱ دخترم یاسمن را در سانحهٔ آتش‌سوزی از دست دادم و پس از آن «بنیاد ایمنی در برابر آتش‌سوزیِ یاسمن جهانشاهی» (Jasmine Fire Safety Foundation) را همراه با همسر فقیدم تأسیس کردیم، که اگر فرصت باشد بیشتر دربارهٔ آن صحبت خواهم کرد.

چه شد که به فکر برگزاری این کنسرت خیریه افتادید؟ درآمد حاصل از برگزاری این کنسرت صرف چه امور یا سازمان‌های خیریه‌ای خواهد شد؟

فرهاد صوفی: ازآنجایی‌که در میان جامعهٔ ایرانی برگزاری کنسرت موسیقی که منافع آن برای ایران فرستاده شود، خیلی رایج نبود، این فکر برایم ایجاد شد که با برگزاری کنسرتی می‌توان این کمک‌رسانی را انجام داد. درآمد حاصل از این کنسرت که پنجاه درصد آن به من مربوط می‌شود، تماماً برای کمک به جنبش «زن، زندگی، آزادی»، بلوچستان و برنامه‌های حقوق بشری سازمان عفو بین‌الملل در ارتباط با ایران، اختصاص پیدا خواهد کرد.

آزیتا صاحب‌جمع: گروه بالهٔ ملی پارس طی این سی و سه سال همواره برای سازمان‌های خیریه و ‌غیرانتفاعی برنامه‌هایی را اجرا کرده که درآمد حاصل از آن برای ساختن مدارس، کمک به آسیب‌دیدگان بلایای طبیعی مانند زلزله‌زدگان و سیل‌زدگان‌، و جمع‌آوری کمک‌های مالی برای پناه‌جویان صرف شده و می‌شود.

به‌اعتقاد من کمک و دست همیاری به یکدیگر دادن، حس خوب همبستگی را در ما قوی‌تر می‌کند و می‌تواند در روابط اجتماعی و کل جامعه بسیار مهم، مثبت و تأثیرگذار باشد. به‌عنوان کسی که در اقیانوس هنر همچنان شنا و تلاش می‌کند، می‌دانم که هنر روح جامعه را تلطیف و‌ انسان‌ها را به هم نزدیک می‌کند و موسیقی یکی از تأثیرگذارترینِ این هنرهاست که قدرت بزرگی برای تحریک احساسات دارد؛ قدرتی فراگیر برای انتقال پیام‌ها و ایجاد ارتباطی عمیق با مخاطبان. 

رضا جهانشاهی: نیمی از درآمد حاصل از این برنامه، صرفِ «بنیاد ایمنی در برابر آتش‌سوزی یاسمن جهانشاهی» و ساختن مدرسه در فقیرترین کشورهای دنیا با همکاری مؤسسهٔ جهانی buildOn خواهد شد.

چرا گروه رستاک را برای این برنامه انتخاب کردید؟

فرهاد صوفی: به‌نظر من ازآنجایی‌که برنامهٔ گروه رستاک و موسیقی آن‌ها دربرگیرندهٔ تمام قومیت‌ها و زبان‌ها و لهجه‌های ایران است، در این مقطع زمانی بیشتر می‌تواند مورد استقبال جامعهٔ ایرانی قرار بگیرد و همچنین باعث همبستگی بیشتر ایرانیان شود. 

آزیتا صاحب‌جمع: آشنایی من با گروه رستاک برمی‌گردد به ژوئیهٔ سال گذشته در تورنتو کانادا، جشنوارهٔ تموز ۲۰۲۲. گروه بالهٔ ملی پارس دو شب در این جشنواره برنامه داشت و برنامهٔ گروه رستاک در اولین شب گشایش این جشنواره بود. بعد از برنامهٔ رستاک من به دیدار گروه رفتم و‌ دعوتشان کردم برای دیدن برنامهٔ ما که آن‌ها هم لطف کردند و آمدند، و این شد پایهٔ یک دوستی ارزشمند و روحیهٔ همبستگی بر اساس اعتماد و احترام متقابل به کار یکدیگر. همیشه کارشان را دوست داشته‌ام و فرصت خوبی پیش آمد که آن‌ها از نزدیک با کار من و گروه آشنا شدند.

انتخاب گروه رستاک‌ بسیار ساده بود. گروهی موسیقی‌دان عاشق، پرتلاش و سازنده با توانایی‌های خاص و ارزشمند و کارهایی ارزنده که فضایی زیبا ‌‌و خاطره‌انگیزه را برای بیننده به وجود می‌آورند، به‌خصوص که‌‌ شخصاً کار فولکلور را دوست دارم و این علاقهٔ شخصی من در انتخاب این‌ گروه بی‌تأثیر نبود.

آقای جهانشاهی عزیز، لطفاً کمی برایمان دربارهٔ «بنیاد ایمنی در برابر آتش‌سوزیِ یاسمن جهانشاهی» بگویید. هرچند می‌دانیم یادآوری این خاطرات برایتان تلخ است، ولی لطفاً دربارهٔ انگیزهٔ راه‌اندازی این بنیاد برایمان بفرمایید و همچنین اهداف و مأموریت‌های آن را با خوانندگانمان به اشتراک بگذارید.

رضا جهانشاهی: دخترم یاسمن در طول دوران تحصیلی خود یکی از ممتازترین، پرشورترین و فعال‌ترین شاگردان بود و نه تنها در رشتهٔ تحصیلی خود بلکه در نواختن پیانو، رقص، نویسندگی، زبان فرانسه، و در ورزش اسکی مهارت فوق‌العاده‌ای داشت. او با افراد جامعه که در تنگنا قرار داشتند، بسیار دلسوز و همدل بود و از هیچ کاری برای کمک به آنان دریغ نمی‌کرد. شاید اگر او حالا در بین ما بود، با عزم راسخی که در وجودش داشت می‌توانست با دیدی بازتر به دهکدهٔ بزرگ جهانی، اهداف من و خودش را دنبال کند. 

یاسمن در کارهای اجتماعی پیشرو و در امور بین‌المللی و خیریه پیشقدم بود. او در آمریکا، هندوستان، آمریکای جنوبی و اروپا کارهای خیریهٔ زیادی انجام داده و دربارهٔ آن‌ها مقالات زیادی نوشته بود.

بعد از اتمام دورهٔ دبیرستان در فلوریدا، وارد دانشگاه برکلی شد و در رشتهٔ علوم سیاسی ادامهٔ تحصیل داد. علاقهٔ شدید یاسمن به علوم سیاسی بین‌المللی، او را روانهٔ پاریس کرد. او قصد داشت برای مدتی در مؤسسهٔ مطالعات سیاسی پاریس (دانشگاه سیانس پو) که یکی از مهم‌ترین دانشگاه‌های علوم سیاسی در اروپاست، تحصیل کند و به آمریکا برگردد.

یاسمن تقریباً در اواخر دورهٔ تحصیلی‌اش در پاریس، به گردهمایی دوستانه‌ای در یکی از مجتمع‌های مسکونی، که دانشجویان بسیاری از ملیت‌های مختلف در آن ساکن بودند، رفته بود. آن ساختمان دچار آتش‌سوزی خانمان‌سوزی شد و ازآنجاکه متأسفانه فاقد هرگونه وسیلهٔ ایمنی‌ای بود، منجر به ازدست‌دادن یاسمن ما و چهار دانشجوی دیگر شد که هریک از ملیت‌های مختلف بودند… 

در همان روزهای اول پس از ازدست‌دادن او، جمعی از دوستان یاسمن و خانوادهٔ من و همسرم بر آن شدیم تا .Jasmine Jahanshahi Fire Safety Foundation Inc را که بنیادی غیرانتفاعی است، در آمریکا تشکیل دهیم. اگر چه طی کمتر از هشت ماه پس از آن همسرم هم دنیای فانی را بدرود گفت، ولی اکنون مدت یازده سال است که این مؤسسه با فعالیت‌های چشمگیری به کار و فعالیتش ادامه داده است.

هدف اصلی این مؤسسه آن است که دربارهٔ پیشگیری از آتش‌سوزی اطلاع‌رسانی کند و در این زمینه با دانش‌پژوهان و استادانی که قصد مسافرت به خارج از آمریکا و کانادا را دارند، همکاری نماید. در تمام طول سال ما با دانشگاه‌هایی که به خارج دانشجو می‌فرستند، در تماسیم و در مورد این خطر که تعداد بسیاری از دانشجویان را تهدید می‌کند، گفت‌وگو می‌کنیم و سالیانه در چندین سمینار شرکت می‌کنیم، همچنین از طریق نشریات و نمایش فیلم به آن‌ها مسائل ایمنی را آموزش می‌دهیم. 

دانشجویانی که احتیاج به‌ هر نوع وسیلهٔ ایمنی دارند و قادر به تهیه‌اش نیستند، آن را به‌طور رایگان در اختیارشان قرار می‌دهیم.

جالب است بدانید در ارتباط با اعزام دانشجویان به کشورهای دیگر، در مورد ایمنی مثل دفاع شخصی، آب آشامیدنی آلوده، شنا و خطر غرق‌شدن، نوشیدن الکل و رانندگی توجه و صحبت و راهکارهایی برای پیشگیری انجام شده است، اما هرگز راجع به آتش‌سوزی اطلاعاتی داده نمی‌شد و نبود. بعد از فاجعهٔ کوی دانشجویان در پاریس در سال ۲۰۱۱، ما اولین مؤسسه‌ای بودیم که توجه مسئولان و دولتمردان را به این واقعهٔ مهم جلب کردیم و از آن‌ها خواستیم تا این مورد ایمنی را در چهارچوب برنامه‌هایشان بگنجانند تا از این طریق جان شهروندان در امان باشد.

این بنیاد تاکنون چه اقداماتی به‌منظور عملی‌کردن اهداف و مأموریت‌هایش انجام داده است و خودتان موفقیت آن را در رسیدن به اهداف یادشده چطور ارزیابی می‌کنید؟

رضا جهانشاهی: از فعالیت‌های چشمگیر سازمان ما ساختن چهار مدرسه در فقیرترین ‌و دورافتاده‌ترین مناطق جهان ازجمله کشورهای مالاوی و سنگال در آفریقا، نیکاراگوآ در آمریکای جنوبی و نپال در آسیا می‌باشد. 

چون یاسمن دانش‌آموز و موزیسینی چیره‌دست بود و برای هنر ارزش زیادی قائل بود، من و شریک زندگی امروزم، آزیتا صاحب‌جمع، فامیل و دوستان یاسمن پیوسته سعی‌مان بر آن است تا هرساله بتوانیم خلاقیت هنری خود را به کار بگیریم و از راه برگزاری کنسرت و دیگر برنامه‌های ارزندهٔ هنری با همکاری تیم منسجمی که داریم، بودجهٔ لازم را تهیه کنیم، و از دوستان و فامیل دخترم که در آمریکا و کانادا در مؤسسه‌های مختلف کار می‌کنند هم کمک مالی و فکری بگیریم، و بدین ترتیب از درآمد حاصله در پیشبرد اهداف این سازمان کوشا باشیم.

طبق آخرین آماری که ما داریم، سالیانه سیصد و پنجاه هزار نفر دانشجو از آمریکا و کانادا برای ادامهٔ تحصیل به نقاط مختلف دنیا سفر می‌کنند. کشورهای اروپایی و دیگر نقاط دنیا به‌دلیل ساختار قدیمی و کهنهٔ ساختمان‌ها و تراکم جمعیت یکی از جاهای پرخطر آتش‌سوزی، برای تازه‌واردان و مهاجران است. 

یکی از روش‌های پیشگیری از خطر جانی در موقع حریق، زندگی در طبقات پایین ساختمان است. معمولاً کمک‌رسانی به طبقات بالاتر دشوارتر است و زمان بیشتری لازم دارد. در مورد آتش‌سوزی زمان رهایی کوتاه و بسیار مهم و حیاتی است. 

نکتهٔ بعدی اینکه آگاهی به محیط اطراف و محل زندگی، و آشنایی با خروجی‌های متعدد بهترین روش برای جلوگیری از حوادث است. همراه داشتن یک portable smoke detector که با باتری ده‌ساله کار می‌کند و با مبلغ کمی می‌توان خرید و قابل‌حمل است، می‌تواند کمک بزرگی به ایمنی بکند و سیستم ابتدایی دفاع از حریق باشد.

بیشتر فعالیت ما در ۲۵ کشوری است که مرکز توجه دانشجویان برای تحصیل است. اگر در طول عمر خود بتوانیم جان یک انسان را از حریقی که قابل‌پیشگیری باشد نجات دهیم، به هدف اصلی خود رسیده‌ایم.

اعضای خیریهٔ یاسمن از همهٔ فرصت‌هایی که در اختیار دارند از گردهمایی‌های فرهنگی و هنری گرفته تا برنامه‌های پژوهشی و دانشگاهی برای آگاهی‌رساندن به مخاطبان کوتاهی نمی‌کنند.

یکی از مهم‌ترین انتظارات ما از هم‌وطنان و شهروندان این است که از سایت اینترنتی ما firesafetyfoundation.org دیدن‌ کنند و از اطلاعاتی که در اختیارشان گذاشته‌ایم برای ایمنی محل سکونت و محیط کار خود استفاده کنند، به امتحان‌کردن وسایل ایمنی آگاه باشند، و اگر کم و کسری وجود دارد آن را رفع کنند؛ این قطعاً یک وظیفهٔ انسانی است.

بدون شک این قدم‌هایی که ما از روزهای نخست برداشته‌ایم، تسلی‌بخش دردهای سنگین خود، دوستان و فامیل یاسمن بوده و خواهد بود.

از سال ۲۰۱۱ صدها مقاله و نشریات گوناگون و ویدئوهای مختلف در مورد این مؤسسه و یاسمن انتشار یافته و در سطح بین‌المللی در تلویزیون‌ها و رادیوها و فضای مجازی بحث و گفت‌وگوهایی شده، اما جا دارد که از طرف خودم و Jasmine Fire Safety Foundation از شما عزیزان صمیمانه تشکر کنم، چون باور دارم نشریهٔ پرمخاطب شما در رساندن پیغام ما اثر بسزایی خواهد داشت.

در انتها باید یادآور شوم که ما در اندوه عزیزان داغدیدهٔ وطن همراهیم و دردشان را با جان و دل حس می‌کنیم. من بر این باورم که هرگاه دردی چنان گران و طاقت‌فرسا به انسان وارد آید، مداوای آن تنها از راه خدمت به جامعه در معیاری مداوم و گسترده امکان‌پذیر است.

شما تاکنون چندین کنسرت خیریه در آمریکا برگزار کرده‌اید. استقبال مخاطبان از این برنامه‌ها چطور بوده و فکر می‌کنید چقدر توانسته‌اید از طریق این برنامه‌ها پیام «بنیاد ایمنی در برابر آتش‌سوزیِ یاسمین جهانشاهی» را به شرکت‌کنندگان در این برنامه‌ها برسانید؟

آزیتا صاحب‌جمع: من و همسرم، رضا جهانشاهی، تاکنون کنسرت‌های مختلفی برگزار کرده‌ایم ازجمله هنرمندانی مانند فرامرز اصلانی، بابک امینی، رعنا منصور و اردشیر فرح در میامی فلوریدا و فینکس آریزونا، گروه‌ پالِت، مامک‌ خادم، حامد نیک‌پی و تئاتر شاعر نقره‌ای به‌کارگردانی هوشنگ توزیع در ونکوور. ما بر این باوریم که برگزاری چنین رویدادهای هنری‌ای هم فرصت خوبی است برای هنرمندان تا توانایی‌ها و مهارت‌هایشان را در خدمت یک هدف خیریه بگذارند و هم برگزار‌کنندگان با انتخاب هنرمندان محبوب، معروف و توانا به اهدافشان که بی‌شک در راستای بشردوستی و نیکوکاری است، دست یابند.

آقای صوفی عزیز، آن‌طور که اشاره شد درآمد حاصل از این کنسرت صرف پروژه‌های سازمان عفو بین‌الملل و همچنین «بنیاد ایمنی در برابر آتش‌سوزیِ یاسمین جهانشاهی» خواهد شد، آقای جهانشاهی دربارهٔ فعالیت‌های بنیادی که به‌یاد دخترشان پایه‌ گذاشته‌اند صحبت کردند، لطفاً شما هم دربارهٔ بخش مربوط به سازمان عفو بین‌الملل توضیح بدهید، چه مدت است با این سازمان همکاری می‌کنید و چرا؟ همکاری‌‌تان با این سازمان در چه سطحی بوده است؟ و لطفاً بفرمایید آیا کمک‌ مالی‌ای که از محل برگزاری این کنسرت به سازمان عفو بین‌الملل خواهید کرد، صرف پروژهٔ خاصی خواهد شد یا به صلاحدید آن سازمان در پروژه‌های مربوط به اهدافشان صرف خواهد شد؟

فرهاد صوفی: همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردم، من از سال ۱۹۷۳ که به کانادا مهاجرت کرده‌ام، و به‌خصوص در ۴۵ سال اخیر (یعنی حتی قبل از انقلاب ۵۷) با سازمان عفو بین‌الملل همکاری نزدیک داشته‌ام و اعتقاد راسخ دارم که یکی از وظایف همیشگی ما باید برداشتن گام‌های مؤثر برای آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی و اجتماعی باشد. فعالیت‌های من هم از بدو ورود به کانادا در همین زمینهٔ احیای حقوق بشر و آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی بوده، البته این مسئله‌ای است که در زمان قبل از انقلاب هم داشتیم. زمانی طولانی است که عضو فعال عفو بین‌الملل هستم و یکی از بنیان‌گذارانِ شعبهٔ ساسکاچوانِ این سازمان. در حال حاضر نیز در شعبهٔ ترای‌سیتیزِ این سازمان فعالم. 

ازآنجایی‌که سازمان عفو بین‌الملل همواره در این جهت فعالیت‌های مؤثری انجام می‌دهد، همان‌طور که اشاره کردم، بخشی از درآمد حاصل از این کنسرت را که به من مربوط است، برای فعالیت‌های حقوق بشری این سازمان اختصاص می‌دهم که به صلاحدید این سازمان در ارتباط با مسائل حقوق بشری در ایران صرف خواهد شد، و بخش دیگری را نیز در جهت پیشبرد و کمک به اهداف مبارزان «زن، زندگی، آزادی» به ایران خواهم فرستاد.

در اینجا مایلم اشاره کنم آخرین باری که به ایران سفر کردم، ۳۷ سال پیش بود، ولی متأسفانه به‌دلیل فعالیت‌های حقوق بشری‌ام که رژیم کنونی ایران موافق آن نیست، نمی‌توانم به ایران عزیز سفر کنم، چون رژیم می‌داند که من ایرانم را بسیار دوست دارم و به من لطف خواهد کرد و نخواهد گذاشت که به کانادا برگردم! 

لطفاً بفرمایید چه شد که سالن هارد راک شو در شهر کوکئیتلام را برای برگزاری این کنسرت انتخاب کردید؟

فرهاد صوفی: این سالن یکی از مدرن‌ترین و مجهزترین سالن‌ها در ونکوور بزرگ است که ظرفیتی بالغ بر ۱۰۰۰ نفر دارد ولی مکانی شناخته‌شده برای برگزاری برنامه‌های جامعهٔ ایرانی نیست. با توجه به رشد روزافزون جمعیت ایرانیان در ترای‌سیتیز، ایرانیان این منطقه می‌توانند از این سالن که با پارکینگ وسیع و رایگان در کوکئیتلام واقع شده و می‌تواند سالنی متنوع و جذاب برای برنامه‌های جامعهٔ ایرانی باشد، بیشتر استفاده کنند و پذیرای ساکنان ایرانیِ دیگر مناطق ونکوور بزرگ در برنامه‌هایشان باشند. به‌همین دلیل این سالن را انتخاب کردیم تا ایرانیان با امکانات و ظرفیت‌های آن بیشتر آشنا شوند.

همین‌جا من از همهٔ کسانی که می‌خواهند در این کنسرت شرکت کنند، درخواست می‌کنم حداقل یک‌ساعت زودتر در محل حاضر شوند، تا بتوانند با آرامش خاطر جای پارک پیدا کنند و در صورت تشکیل صف برای چک بلیت، از برنامه عقب نمانند. برنامه رأس ساعت مقرر آغاز خواهد شد.

با سپاس از شما دوستان گروه رستاک برای وقتی که به ما دادید، هرچند اغلب خوانندگان ما گروه شما را می‌شناسند و با آهنگ‌هایتان خاطرات خوبی دارند، ولی سپاسگزار می‌شویم کمی دربارهٔ پیشینهٔ گروه برایمان بگویید و بفرمایید که چرا نام رستاک را برای گروه برگزیدید؟

سیامک سپهری (سرپرست گروه): ایدهٔ اولیهٔ گروه رستاک بین سال‌های ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۵ شکل گرفت و بعد در سال ۱۳۷۶ به‌همراه چند نفر از دوستانمان که همگی دغدغه‌هایی برای حفظ و اشاعهٔ موسیقی فولکلور ایران داشتند، فعالیت خودمان را آغاز کردیم. ایدهٔ رستاک تنظیم ملودی‌ها و سوژه‌های فولکلور است که با استفاده از الما‌ن‌هایی از ژانرهای دیگر موسیقی، در فضایی تجربی و کارگاهی اتفاق می‌افتد. برای رسیدن به این هدف، اعضای گروه رستاک تحقیقات وسیعی را در حوزهٔ موسیقی نواحی ایران آغاز کردند تا بتوانند این‌گونه از موسیقی را با ابزارهای نوین و بازآفرینش‌های مردم‌‌پسندتر به شکلی که خدشه‌ای به اصل و ریشه آن وارد نشود، اجرا نمایند. این تحقیقات شامل سفر به مناطق مختلف ایران، مصاحبت با اساتید و صاحب‌نظران موسیقی نواحی و گردآوری و تجزیه و تحلیل این‌گونه از موسیقی بود.

طی این بیست و شش سال، نوازندگان و هنرمندان زیادی به‌شکل عضو ثابت یا هنرمند میهمان با رستاک همکاری کردند، با این‌حال اصلی‌ترین اعضای رستاک همواره ثابت بوده‌اند. شاید بشود گفت که از چالش‌ها و ماجراهای کاری گروهی که بعضاً در کشور و فرهنگ ما خیلی پیچیده‌تر نیز است، گروه رستاک به ثباتی رسیده‌ که نتیجه‌اش تیمی بسیار همدل و همراه است و اعضایش برای ادامهٔ کار گروه به‌شکلی پویا تلاش می‌کنند.

رستاک به‌معنای جوانه‌ای است که از بن درخت به‌سرعت شروع به رویش می‌کند. انتخاب نام رستاک برای گروه به‌خاطر نوع نگاهمان و آنچه که در فضای موسیقی آرزوی نزدیک‌شدن به آن را داشته‌ایم، بوده است و همچنان همین آرزو را داریم؛ حرکت به‌سمت افق‌های نو با تکیه بر ریشه‌ها و اصالت‌ها.

لطفاً کمی دربارهٔ پروژهٔ «در خانه، بی‌مرز» برایمان بگویید. آیا این پروژه هنوز هم ادامه دارد؟

بهزاد پورنقی (مدیر گروه): «در خانه، بی‌مرز» نام پروژه‌ای از رستاک است که در آن به موسیقی کشورهایی که با ایران فرهنگ مشترک دارند، پرداخته می‌شود. اساساً اینکه چرا «در خانه، بی‌مرز»، «پروژه» نام گرفته و آلبوم نیست، به‌دلیل تفاوت‌هایی است که با کارهای دیگر گروه دارد. این آثار قرار است در قالب آثار جداگانه‌ای منتشر شوند که به‌اعتقاد ما چیزی فراتر از یک آلبوم است. این پروژه در قالب عنوان کلی «در خانه، بی‌مرز» پیش روی مخاطبان قرار می‌گیرد. تمرکز این پروژه روی مخاطب غیرایرانی است و ابعاد مشخص‌شده‌ای دارد که می‌تواند برای مخاطبان ایرانی هم موردتوجه قرار گیرد.

خوشبختانه مخاطبان غیرایرانی رستاک واکنش‌های اغلب مثبتی به کارهای رستاک دارند و همین برخوردها باعث شد رفته‌رفته به‌سمت تولید قطعاتی برویم که اشتراکاتی میان مخاطبان ایران و مخاطبان غیرایرانی داشته باشد. بعد از بازخوردهایی که از مخاطبان غیر ایرانی گرفتیم، تصمیم داریم این پروژه را ادامه داده و تلاش کنیم آثاری را با محتوای موسیقی سایر کشورها تولید کنیم. خوشبختانه حضورمان در خارج از ایران و جشنواره‌های موسیقی بین‌المللی روند همکاری با موزیسین‌ها و هنرمندان غیر ایرانی را برایمان ساده‌تر کرده است و به‌زودی قطعات بیشتری از این پروژه را خواهید شنید.

شرایط کار در ایران را چطور ارزیابی می‌کنید و آیا برنامه‌ای برای برگزاری کنسرت در ایران دارید؟

سیامک سپهری (سرپرست گروه): فکر می‌کنم پاسخ به این سؤال یا لااقل حدس‌زدن در مورد زمان ایجاد تغییری برای اینکه گروهی مثل رستاک، با آزادی و با فرمت واقعی خودش بتواند در ایران اجرا برگزار کند بسیار دشوار است، چون مبارزه‌‌ای بسیار نابرابر بین نسلی جسور و آگاه با حاکمیتی که انگار به‌هیچ نحوی حاضر نیست از مواضع و منافع خودش دست بردارد، در جریان است و البته که در تحلیل نهایی این مردم‌اند که پیروزِ این نبرد به‌حق خواهند بود. بنابراین شاید بهتر باشد که بگوییم بزرگ‌ترین آرزوی ما مثل بسیاری دیگر از کسانی که شرایط ما را دارند، اجرای دوبارهٔ کنسرت در یک ایران‌ِ آزاد در نزدیک‌ترین زمان ممکن است.

در ماه‌های اخیر خیزش «زن، زندگی، آزادی» زندگی همهٔ ایرانیان در هر جای دنیا را تحت تأثیر قرار داده است، ازجمله زندگی هنرمندان در ایران را. این تأثیر، هم بر زندگی حرفه‌ای‌شان بوده و هم در آثار تولیدی‌شان دیده شده است. تأثیر این خیزش بر کار رستاک چه از بعد حرفه‌ای و چه از نظر تولید آثار چطور بوده است؟

سیامک سپهری (سرپرست گروه): در ارتباط و در راستای این جنبش، رستاک دو قطعه تولید کرده است. این دو اثر به‌طور مشخص از نظر محتوا و کلام و نوع ملودی و تنظیم، کاملاً گویای نگاه و جهت‌گیری رستاک است و اثری که جنبش «زن،‌ زندگی، آزادی» بر تک‌تک اعضای رستاک داشته، مشخص است. به‌اعتقاد من این آثار بازتابی‌اند از اتفاقات و خروشی که جامعهٔ ایران را به‌سمت تحولی منحصربه‌فرد در دنیا می‌برد. با این‌حال دوست دارم به این نکته اشاره کنم که حضور بانوان در رستاک از ابتدای شکل‌گیری این گروه حضور تعیین‌کننده‌ای داشته و نه صرفاً تأثیرگذار. قدرت و بزرگی این حضور، هم در بعد فنی و هنری حس می‌شود و هم در بعد تصمیم‌گیری در مورد فرمت اجراها. رستاک هیچ‌وقت و در هیچ شرایطی با وجود تمام فشارهایی که در بسیاری از مقاطع به آن وارد شده، نپذیرفته است که از حضور اعضای اصلی‌اش که خانم‌ها باشند چشم‌پوشی کند. البته که این تصمیم تبعات زیادی برایمان داشته و تعداد اجراها و مکان‌هایی را که می‌توانستیم در آن‌ها کنسرت برگزار کنیم، به‌شدت کم و محدود می‌کرد و صدالبته که بابت تمام آن تصمیمات به تک‌تک اعضای رستاک که همراه این تصمیمات بودند، افتخار می‌کنم. عقیده دارم که این اولین و شاید مهم‌ترین تلاش رستاک بوده که از سال‌ها قبل در راستای پیام زیبای «زن، زندگی، آزادی» بوده است؛ فکر می‌کنم حتی بیشتر از این دو اثر. 

کنسرت شما در شهر ونکوور قرار است کنسرتی خیریه باشد، آیا پیش از این هم تجربهٔ حضور در چنین کنسرت‌هایی را داشته‌اید؟

فرزاد مرادی (خواننده و نوازندهٔ گروه): بله، کنسرت‌های خیریه‌‌ای در ایران داشته‌ایم که عواید حاصل از فروش بلیتشان به مصرف خیریه رسیده که از مهم‌ترین آن‌ها اجرای کنسرت خیریهٔ گروه رستاک به‌نفع سیل‌زدگان سنندج است که تمام درآمدهای حاصل از فروش بلیت دو اجرا به سیل‌زدگان اختصاص یافت و دیگری در استانبول بود که تمام درآمد حاصل از فروش بلیت در آن اجرا به زلزله‌زدگان غرب ایران اعطا شد.

کنسرت‌های خارج از کشور را چطور ارزیابی می‌کنید. تفاوت اجراهایتان در داخل و خارج را در چه می‌بینید؟

بهزاد پورنقی (مدیر گروه): یکی از اهداف رستاک از ابتدا این بوده که موسیقی محلی ایران از مرزهای جغرافیایی خودش فراتر برود که در داخل ایران این اتفاق با موفقیت افتاد. یعنی اینکه موسیقی یک منطقه به گوش ساکنان مناطق دیگر رسید. البته ما از ابتدا متوجه شده بودیم که این موسیقی با مخاطب غیرایرانی هم ارتباط برقرار کرده چرا که ما طرفداران غیرایرانی و غیرهم‌زبان داریم. البته در سال‌های ابتدایی حرکت فعالانه‌ای در خصوص صادرکردن این موسیقی به خارج از ایران نکردیم، ولی در سال‌های اخیر فعالانه در راستای معرفی این موسیقی و فرهنگ به مخاطبان غیرایرانی، از طرق مختلف آنلاین مثل حضور فعال در شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های پخش موسیقی دیجیتال و رادیوهای آنالوگ یا آفلاین مثل حضور در فستیوال‌های موسیقی بین‌المللی، فعالیت کرده‌ایم. فکر می‌کنم که نبودِ بسیاری از محدودیت‌ها در اجراهای خارج از کشور، این اجراها را هیجان‌انگیزتر و پرنشاط‌تر کرده است. 

از اجراهای قبلی‌تان در کانادا، در کدام شهر بیشتر راضی بوده‌اید؟ ونکوور و مخاطبانتان در این شهر را چطور دیدید؟

فرزاد مرادی (خواننده و نوازندهٔ گروه): تابه‌حال چندین بار در کانادا و در شهرهای تورنتو، ونکوور، مونترآل و کلگری اجرا داشته‌ایم و البته یک‌بار هم در سال ۲۰۲۲ در مراسم افتتاحیه و اختتامیهٔ Weengushk Indigenous International Film Festival در Manitoulin Island در استان انتاریو اجرا داشته‌ایم. البته که همیشه مورد استقبال طرفداران عزیزمان در ونکوور قرار گرفته‌ایم و خاطرات خوبی از اجراهای خودمان در کانادا داشته‌ایم.

شما در این کنسرت با گروه بالهٔ ملی پارس ونکوور اجرا خواهید داشت. لطفاً کمی دربارهٔ این همکاری برایمان بگویید؟

بهزاد پورنقی (مدیر گروه): خب آشنایی با گروه ملی بالهٔ پارس ونکوور در کانادا و سرکار خانم آزیتا صاحب‌جمع، رهبر این گروه، از پارسال شروع شد. البته که ما کارهای ایشان و گروه هنرمندشان را سال‌هاست دورادور دنبال می‌کنیم و این سعادتی شد که پارسال در جشنوارهٔ تموز اجرای زیبای این گروه را از نزدیک و روی صحنه شاهد باشیم. از همان پارسال با هم در تماس بودیم، قرار شد که در برنامه‌های آینده با هم همکاری‌هایی داشته باشیم و البته تمرینات برای این اجرا به‌طور جداگانه انجام شده و قبل از اجرای روز ۲۹ام ژوئیه هم دو گروه با هم تمریناتی خواهند داشت و مجموعهٔ رقص و موسیقی محلی کشور عزیزمان را در آن شب به روی صحنه خواهیم برد. خوشحالیم که فرصت همکاری با گروهی ایجاد شد که با آن‌ها دغدغه‌های مشترکی در رابطه با فرهنگ و هنر اصیل ایرانی داریم.

برای ونکوور چه برنامه‌ای تدارک دیده‌اید؟

فرزاد مرادی (خواننده و نوازندهٔ گروه): برای این برنامه قصد داریم که ترکیبی از قطعات جدید، که اولین بار به روی صحنه می‌بریم، و قطعاتی را که طرفداران عزیزمان با آن‌ها خاطره دارند، اجرا کنیم. البته که رقص هم بخشی از این اجرا خواهد بود. اجازه بدهید که در همین حد توضیح بدهم و بخشی از آن را نیز در کنسرت رونمایی کنیم. 

چه برنامه‌هایی برای آینده دارید؟

بهزاد پورنقی (مدیر گروه): در حوزهٔ اجراهای زنده و کنسرت، در حال برنامه‌ریزی نهایی تورهایی در اروپا و استرالیا هستیم و البته شرکت در چندین جشنوارهٔ موسیقی جهانی. در زمینهٔ تولید هم در مراحل ساخت آلبوم جدیدمان هستیم و امیدواریم که بتوانیم هرچه زودتر ضبط قطعات را شروع کنیم. البته آلبوم قبلی با نام Essentials به‌تازگی منتشر شده و در پلتفرم‌های پخش موسیقی دیجیتال قابل‌دسترسی است.

با سپاس از همهٔ شما عزیزان برای وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته تلفیق موسیقی و رقص فولکلورِ ایران با کنشگری اجتماعی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

درحالی‌که ماه ژوئن آغاز شده است، فرصت را مناسب دیدم تا مروری کوتاه داشته باشم به اتفاقات ماه مه که به‌عنوان ماه مراقبت از کودک در بریتیش کلمبیا نام‌گذاری شده است. در طول ماه مه، ما فرصتی داشتیم تا تلاش‌های شگفت‌انگیز هزاران کودکیار و آموزگار مهربان و متعهد در این منطقه را جشن بگیریم. تلاش‌های بی‌شائبهٔ این عزیزان بسیار تحسین‌برانگیز است. 

مربیان مهدکودک و کودکیاران نقشی کلیدی در جامعهٔ ما بازی می‌کنند. آن‌ها برای نوزادان، کودکان و نوجوانان فضایی ایجاد می‌کنند که در آن از طریق قدرت بازی، رشد و نمو یابند. هر روز، این آموزگاران با تکیه بر مهارت‌های خود، کنجکاوی و خلاقیت کودکان را تقویت می‌کنند. آن‌ها را هدایت می‌کنند تا تجربه‌های اجتماعی‌شان را گسترش دهند، از طریق آوازها با دنیای سحرآمیز موسیقی آشنا شوند و ذهن جوانشان را با داستان‌های جذاب کودکانه پرورش می‌دهند.

در ماه مه، من افتخار این را داشتم که با آندریا هاوُرث، مالک مهدکودک «لِی» و همکارانش ملاقات کنم. پشتکار آندریا و کارکنان وی و همکارانش تأثیر چشمگیری در تربیت کودکان و افزایش کیفیت زندگی والدینشان در منطقهٔ زیبای برک مانتین (از طریق کلاس‌های قبل و بعد از مدرسه) داشته است.

آندریا با بهره‌گیری مؤثر از برنامه‌های دولت، که از سوی دولت بریتیش کلمبیا اعلام شده‌اند، کارکنان حرفه‌ای، باتجربه و بااستعدادی را استخدام کرده است و سعی دارد با پرداخت میزان حقوق مکفی و مزایا، تیم و محیط کاری موفقی بسازد تا انگیزه و کیفیت کاری را در مهد کودک لِی افزایش دهد.

تعهد دولت استانی بریتیش کلمبیا در حمایت از بخش مراقبت از کودکان با تقاضای روزافزون برای خدمات مراقبت از کودکان در منطقهٔ کوکئیتلام-برک مانتین و سایر مناطق بریتیش کلمبیا همخوانی دارد. با سرمایه‌گذاری در مراقبت از کودکان و ترویج طرح‌ها و برنامه‌هایی که هم ارائه‌دهندگان خدمات و هم خانواده‌ها از آن سود می‌برند، دولت قصد دارد تا اطمینان حاصل کند که هر کودکی در این استان به محیطی ایمن و آموزنده دسترسی دارد تا بتواند در آن یاد بگیرد و رشد کند.

در منطقهٔ کوکئیتلام-برک مانتین، تقاضا برای ایجاد فضای مهدکودک همچنان در حال افزایش است. در مقابل این نیاز روبه‌رشد، شاهد تلاش آندریا و تیمش در ایجاد فضایی مناسب برای خانواده‌های این منطقه‌ایم که واقعاً الهام‌بخش است. تعهد آن‌ها در برآورده‌کردن نیازهای در حال تحول خانواده‌های برک مانتین قابل‌تقدیر است و می‌تواند الگویی برای دیگران در صنعت مراقبت از کودکان باشد.

درست است که ماه مه به پایان رسیده است، اما ما باید همچنان به تشکر و قدردانی از تمام ارائه‌دهندگان خدمات مراقبت از کودکان و آموزگاران کودک در سراسر بریتیش کلمبیا ادامه دهیم. تلاش‌ها و تعهد بی‌وقفهٔ آن‌ها تأثیر بسزایی در دوران کودکی فرزندان ما دارد و پایه‌های آینده‌ای روشن را بنا می‌گذارد. ما تا همیشه از تلاش‌های بی‌وقفهٔ آنان سپاسگزاریم.

با هم، می‌کوشیم که کیفیت مراقبت از کودکان را بالا ببریم و از افراد فوق‌العاده‌ای که شغل خود را به شکل‌گیری ذهن‌های جوانی اختصاص می‌دهند که فردای جامعهٔ ما را رهبری خواهند کرد، حمایت کنیم.

برای خواندن جزئیات کامل و اعلان رسمی دولت بریتیش کلمبیا، لطفاً از لینک زیر به‌زبان فارسی دیدن فرمایید:

https://bcgovnews.azureedge.net/translations/releases/2023ECC0027-000718/ECEcareers_Farsi.pdf

نوشته مروری بر ماه مه که گذشت: ماه مراقبت از کودکان و تجلیل از کودکیاران در استان بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌عنوان نمایندهٔ مجلس قانونگذاری استانی از منطقهٔ کوکئیتلام- برک مانتین بسیار مشعوف شدم که چند روز قبل در رستوران پاسارگاد در کوکئیتلام میزبان تعدادی از دوستان نازنین ایرانی و غیرایرانی باشم. این فرصت را غنیمت شمردم تا به مسائل سیاسی و اجتماعی مهمی که در ایران می‌گذرد، مخصوصاً جنبش زن، زندگی، آزادی که این روزها در جریان است، بپردازم. 

جنبش زن، زندگی، آزادی طی چند ماه گذشته در ایران با سرعت و شدت زیادی در جریان بوده و لازم است این نکته را ذکر کنم که این جنبش برخلاف تصور عده‌ای فقط در مورد برابری جنسی و حقوق زنان نیست. این جنبش در واقع مبارزه‌ای است به‌طور کلی برای رسیدن به آزادی بیان و جامعه‌ای دموکراتیک و عادلانه برای همهٔ اعضای جامعهٔ ایرانی بدون درنظرگرفتن جنسیت و نژاد آن‌ها.

محل برنامه رستوران پاسارگاد در کوکئیتلام انتخاب شد زیرا محفل گردهمایی ایرانی‌های زیادی از منطقهٔ کوکئیتلام- برک مانتین است و جایگاه فرهنگی خاصی در میان جامعهٔ ایرانیان ونکوور دارد. از اعضای جامعهٔ ایرانی و به‌ویژه رستوران پاسارگاد به‌خاطر حمایتشان در برگزاری این مراسم تشکر می‌کنم.

در اینجا لازم می‌دانم به این نکته اشاره کنم که جنبش زن، زندگی، آزادی با چالش‌های زیادی مخصوصاً در داخل ایران روبه‌رو بوده است. فعالان و معترضان با خشونت زیادی از طرف حکومت ایران روبه‌رو شده‌اند. تعداد زیادی زندانی یا حتی کشته شده‌اند. تنها گناه آنان ابراز عقیده و هدفشان، رسیدن به جامعه‌ای بر پایهٔ حقوق بشر بوده است. 

به‌عنوان نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام – برک مانتین، در کنار جنبش زن، زندگی، آزادی می‌ایستم و حق ایرانی‌های معترض را برای رسیدن به آینده‌ای بهتر به رسمیت می‌شناسم. به‌نظر من بسیار مهم است که ما به یکدیگر کمک کنیم تا همهٔ انسان‌ها بدون توجه به نژاد یا هر عامل دیگری، در هر کجای جهان، در جامعه‌ای زندگی کنند که حقوق بشر در آن رعایت می‌شود. مبارزهٔ هر انسانی در هر گوشه‌ای از جهان برای رسیدن به حقوق بنیادینش، مبارزهٔ همهٔ ماست و البته ما در برابر خواسته‌های سیاسی-اجتماعی ایرانیان به‌دلیل نزدیکی‌ای که با جامعهٔ ما در ونکوور بزرگ دارند، مسئولیت خاصی به‌ عهده داریم.

همچنین لازم می‌بینم تا سخنرانان مهمان این برنامه را معرفی کنم. افتخار این را داشتیم که نیکی شارما (Niki Sharma)، دادستان کل استان بریتیش کلمبیا، را در جمع خود داشته باشیم. وی عقایدش را دربارهٔ اهمیت حقوق بشر و دموکراسی مطرح کرد. حضور ایشان در این برنامه گویای تعهد و حمایت دولت استانی بریتیش کلمبیا از اصول بنیادین حقوق بشر است.

همچنین اد هال (Ed Hall)، از منطقهٔ بومیان کوئیکوئِتلم (Kwikwetlem)، پیام دوستی این جامعه را به عزیزان در جمع رساند. حضور ایشان اهمیت همکاری و اتحاد در بین اقلیت‌ها در جوامع برای رسیدن به عدالت اجتماعی را تداعی کرد.

در نهایت، امیر باجه‌کیان، فعال اجتماعی ایرانی، دربارهٔ جنبش زن، زندگی، آزادی و اهمیت آن برای جمع سخن گفت. امیر از چالش ها و مشکلات بر سر راه فعالان و معترضان ایرانی صحبت کرد. توضیحات او ما را به درک عمیق‌تری از شرایط ایران رساند و نیاز حمایت ما را از ایرانیان بیش‌ازپیش مشخص کرد. 

برنامه‌ای که در رستوران پاسارگاد برای آگاهی‌رسانی دربارهٔ جنبش زن، زندگی، آزادی برگزار کردیم، بسیار موفقیت‌آمیز به پایان رسید. امیدوارم که این گردهمایی موجب شود تا قدم‌های عملی بیشتری در مسیر آزادی، برابری و عدالت برداشته شود. ما با همدیگر می‌توانیم تفاوت زیادی در اجتماع ایجاد کنیم و آینده‌ای بهتر برای همه بسازیم.

نوشته لزوم تداوم حمایت ما از جنبش زن، زندگی، آزادی در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.