سه‌شنبهٔ هفتهٔ گذشته، ۱۷ مارس ۲۰۲۶، مراسم چهارشنبه‌سوری به‌همت انجمن فرهنگی ایرانیان ترای‌سیتیز در پارک لافارج در کوکئیتلام برگزار شد. در این رویداد، تعدادی از کسب‌وکارها محصولات و خدمات خود را در غرفه‌هایی به نمایش گذاشته بودند. همچنین نهادهایی چون سازمان عفو بین‌الملل، شاخهٔ ترای‌سیتیز، دولت استانی و احزاب لیبرال و محافظه‌کار در سطح فدرال نیز غرفه‌هایی داشتند. بنا بر اعلام انجمن فرهنگی ایرانیان ترای‌سیتیز محوطه‌ای به رایگان در اختیار کسب‌وکارهای کوچک قرار گرفته بود که تا محصولاتشان را عرضه کنند.

علاوه بر آن، مانند هر سال در محدودهٔ مشخصی ردیف‌هایی از کپه‌های آتش برپا شده بود تا سنت پریدن از روی آتش در شب چهارشنبه‌سوری پاس داشته شود.

در این مراسم تعدادی از اعضای دولت استانی شامل نخست‌وزیر استان، دیوید ایبی، مایک فارنوُرث، نمایندهٔ پورت کوکئیتلام، جنیفر بلادرویک، نمایندهٔ کوکئیتلام – ملاردویل و جودی ویکنز، نمایندهٔ کوکئیتلام – بِرک مانتین، ران مک‌کینان، نمایندهٔ کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام در مجلس فدرال از حزب لیبرال، جِیک سواتسکی، نمایندهٔ نیو وست‌مینستر – برنابی – ملاردویل در مجلس فدرال از حزب لیبرال، مارک دالتون، نمایندهٔ پیت مدوز – میپل ریج در مجلس فدرال از حزب محافظه‌کار، و ریچارد استوارت، شهردار شهر کوکئیتلام، به‌همراه مَت جانلیک، کِرِگ هاج و رابرت مَزّرولو، از اعضای شورای شهر، حضور یافتند و تعدادی از آن‌ها سخنان کوتاهی ایراد کردند.

ابتدا آراز ریسمانی، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فرهنگی ایرانیان ترای‌سیتیز، که گردانندگی این برنامه را بر عهده داشت، ضمن معرفی کوتاهی از نخست‌وزیر استان خواست تا سخنانی ایراد کند.

نخست‌وزیر ایبی در بخشی از سخنانش، گفت: «افتخار بزرگی‌ست که امشب در کنار مردمی هستم خواهان آزادی ایران‌اند و برای آن می‌جنگند.» او از مردم سپاسگزاری کرد که که به‌رغم بارش باران آنجا جمع شده‌اند، و جامعهٔ ایرانی-کانادایی در بریتیش کلمبیا را ستود. 

ایبی ضمن اشاره به همکارانش و نام‌بردن از آن‌ها که او را برای حضور در این مراسم همراهی کرده بودند، ادامه داد: «اکنون زمان دشواری‌ست. همهٔ ما نگران مردم ایرانیم، و می‌خواهیم که آن‌ها در امان باشند. ما در ماه دسامبر امید زیادی داشتیم، اما تنها با قتل و سبعیت یک رژیم بزدل و شرم‌آور مواجه شدیم؛ رژیمی که در پی قتل بهترین‌ها، باهوش‌ترین‌ها و شجاع‌ترین‌های آن‌هاست تا بتواند به قدرت بچسبد. این شرم‌آور است. سبعیت‌هایی که دولت ایران مرتکب شد، مایهٔ ننگ است. شرم بر آن‌ها و [امید به] عدالت برای کسانی که به قتل رساندند. ما برای آن‌ها عدالت را تضمین خواهیم کرد، زیرا ما برای آزادی و دموکراسی ایستاده‌ایم که امتیاز داشتن آن را در کانادا داریم و این حق طبیعی هر انسان روی کرهٔ زمین ازجمله مردم ایران است. به‌همین دلیل است که مردم بریتیش کلمبیا در کنار مردم ایران ایستاده‌اند. به‌همین دلیل است که مردم ایران پیروز خواهند شد، و به‌عنوان نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، به شما می‌گویم که اگر هر یک از آن جنایتکاران جنگی به‌دنبال آمدن به اینجا باشند، ما سیستم‌هایی را با دولت فدرال برقرار خواهیم کرد تا مطمئن شویم آن‌ها زندانی شده و تاوان اعمالشان را می‌پردازند. اگر هر یک از آن جنایتکاران سعی کنند دارایی، پول و رفاه مردم ایران را سرقت کنند و تلاش کنند فرار کرده و آن را به اینجا بیاورند، ما آن [دارایی‌ها] را از آن‌ها خواهیم گرفت و به مردم ایران باز خواهیم گرداند. ما اکنون یک قانون در مقابل مجلس قانونگذاری خود داریم که انجام این کار را برای ما آسان‌تر خواهد کرد. این‌ها فقط حرف نیستند. این‌ها قوانینی‌اند که ما در حال تدوین آن‌ها هستیم تا مطمئن شویم هر کسی که سعی کند به اینجا بیاید، هر کسی که سعی کند از مردم ایران سرقت کند، هر کسی که سعی کند از جنایات جنگی سود ببرد یا از آن [جنایات] پنهان شود، در بریتیش کلمبیا پاسخ‌گو خواهد بود. ما این کار را با هم انجام خواهیم داد. ما این کار را با هم انجام خواهیم داد.»

مردم در واکنش به سخنان ایبی خوشحالی خود را با کف‌زدن و هوراکشیدن نشان دادند و یک‌صدا شعار دادند: «آن‌ها را دور نگه دارید!» در پایان، دیوید ایبی سخنانش را با تبریک نوروز و بهار، و آرزوی پیروزی مردم ایران به پایان برد.

پس از آن آراز ریسمانی ضمن تشکر از نخست‌وزیر ایبی، به معرفی ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام، پرداخت. او همچنین گفت: «این رویداد تنها بر اساس کمک‌های مالی‌ای امکان‌پذیر شده که از سوی شهر‌داری کوکئیتلام فراهم شده است. همان‌طور که ممکن است متوجه شده باشید، امسال هیچ تبلیغات یا حامی تجاری‌ای وجود ندارد و این رویداد در درجهٔ اول یا به‌طور انحصاری با کمک مالی ارائه‌شده از سوی شهرداری کوکئیتلام حمایت شده است.» وی سپس از شهردار استوارت خواست تا سخنانی ایراد کند.

ریچارد استوارت پس از سپاسگزاری از کسانی که از سراسر لوئر مین‌لند در این مراسم شرکت کرده‌اند، به‌شوخی گفت: «می‌خواهم ابتدا بابت هوای برنابی عذرخواهی کنم. در کوکئیتلام [هوا] همیشه آفتابی است، مگر زمانی که برنابی می‌آید!» سپس او تعدادی از همکارانش (اعضای شورای شهر کوکئیتلام) را که در این برنامه همراهی‌اش کرده بودند، معرفی کرد: مَت جانلیک، کِرِگ هاج و رابرت مَزّرولو، و در ادامه گفت: «اکنون، ازآنجایی‌که این آخرین حضور من به‌عنوان شهردار است، کِرِگ برای جایگزینی من نامزد شده است و من برای او موفقیت بزرگی را آرزو می‌کنم؛ به‌امید اینکه شهردار آینده شود.» 

او در ادامه گفت که اعضای شورای شهر به او پیوسته‌اند تا نبرد [اشاره به مبارزهٔ مردم ایران] را به رسمیت بشناسند، و افزود: «در سال‌های گذشته، ما روی این صحنه ایستاده‌ایم و فریاد زده‌ایم: نوروز مبارک! ما شادی‌ها و محاسن سال نو را فریاد زده‌ایم. ولی امسال، مانند سال گذشته، فضای غم‌انگیزتر و تیره‌تری دارد چون دنیا بسیار تغییر کرده است. از بسیاری جهات، ما دوباره امید داریم، اما ترس هم داریم. با امید، گاهی اوقات ترس می‌آید. و ما در کنار تمام ایرانی-کانادایی‌های اینجا در کوکئیتلام، در سراسر لوئر مین‌لند که دچار ترس‌اند اما همچنین امید دارند، ایستاده‌ایم. ما باید امید را گرامی بداریم. ما اینجا در کوکئیتلام امید داریم برای یک ایران آزاد، مرفه، مستقل و دوست‌داشتنی؛ ایرانی که بار دیگر صلح و آرامش داشته باشد. اما نه‌فقط صلح، بلکه آزادی. بنابراین به‌نمایندگی از شورای شهر کوکئیتلام، خواهم گفت که بدون آزادی صلحی وجود ندارد. بدون امکان گردآمدن در فضایی مانند اینجا و به‌اهتزازدرآوردن پرچمی که می‌خواهیم و گفتن چیزهایی که می‌خواهیم بگوییم، صلحی وجود ندارد. سپاسگزارم.»

پس از آن آراز ریسمانی ران مک‌کینان را معرفی و از او دعوت به سخنرانی کرد.

ران مک‌کینان پس از اشاره به اینکه او هم می‌خواهد پیش از پرداختن به جشن، کمی دربارهٔ اذعان به درگیری در ایران و اینکه چگونه این مسئله روی خانواده‌های ساکن در ترای‌سیتیز تأثیر می‌گذارد، صحبت کند، گفت: «کانادا در حمایت خود از حقوق بشر، آزادی و ارزش‌های دموکراتیک صریح و ثابت بوده است. ما در کنار کسانی که از کرامت، برابری و آزادی حمایت می‌کنند، ایستاده‌ایم. و در چنین مواقعی است که سنت‌های فرهنگی معنای عمیق‌تری پیدا می‌کنند. بنابراین افتخار بزرگی است که امشب به شما بپیوندم تا نوروز و سنت‌های زیبایی را که نشان‌دهندهٔ فرارسیدن بهار است، جشن بگیریم. نوروز نشان‌دهندهٔ تجدید طبیعت و آغاز سالی نو است. آن به ما یادآوری می‌کند که پس از تاریکی زمستان، نور، گرما و آغازهای جدید فرا می‌رسد. جشنوارهٔ آتش امشب نماد قدرتمندی از این تجدید در سنت چهارشنبه‌سوری است. مردم در اطراف آتش جمع می‌شوند و امید، تاب‌آوری و شجاعت برای حرکت رو به جلو با یکدیگر را جشن می‌گیرند. بنابراین ما در ترای‌سیتیز مفتخریم که جامعهٔ ایرانی و فارسی‌زبان پرجنب‌وجوشی داریم. فرهنگ، سنت‌ها و حضور شما، کشور ما را به روش‌های بی‌شماری غنی می‌سازد. جشن‌هایی مانند این به ما یادآوری می‌کنند که قدرت کانادا در تنوع مردمی است که این کشور را خانه می‌نامند. بنابراین امشب، درحالی‌که با خانواده و دوستانمان جشن می‌گیریم، بیایید فرهنگ، اجتماع و نوید یک آیندهٔ روشن‌تر را نیز جشن بگیریم. از شما متشکرم که امشب پذیرای ما بودید؛ نوروز پیروز، و برای همه آرزوی سالی شاد و پرامید دارم.»

در ادامهٔ سخنرانی‌ها، آراز ریسمانی جِیک سواتسکی را معرفی و از او دعوت به سخنرانی کرد.

جِیک سواتسکی پس از تشکر از تمام سازمان‌دهندگان این برنامه و تشکر از مردم برای حضورشان به‌رغم هوای نامطلوب، گفت: «ما اینجاییم تا سال نو را جشن بگیریم و اینجاییم تا علیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بایستیم. من حرف شما را درک می‌کنم؛ آن‌ها در کانادا پذیرفته نیستند. ما باید قوی بایستیم. ما نباید هزاران نفری را که در ایران بازداشت شده‌اند، فراموش کنیم؛ آن‌ها در معرض خطر شکنجه و اعدام قرار دارند. و این وضعیتی فوری و اضطراری است، و ما حرف شما را درک می‌کنیم. پس بیایید با هم قوی بایستیم… سال نو بر همه مبارک. به‌امید آنکه سالی عالی در پیش رو باشد. از همه سپاسگزارم.»

سپس آراز ریسمانی پس از معرفی جودی ویکنز از او خواست تا سخنانش را ایراد کند.

جودی ویکنز پس از اظهار خرسندی و افتخار از حضور در این برنامه، گفت: «ما در بریتیش کلمبیا و در کوکئیتلام بسیار خوش‌شانسیم که یک جامعهٔ ایرانی قوی و پرجنب‌وجوش داریم. شما ما را بهتر می‌کنید، شما ما را قوی‌تر می‌کنید و [شهر] ما را به مکان بهتری برای زندگی تبدیل می‌کنید. به‌عنوان نمایندهٔ مجلس قانونگذاری برای کوکئیتلام-بِرک مانتین و به‌عنوان یک مادر و یکی از اعضای خانواده، من در کنار شما ایستاده‌ام. خانوادهٔ من امشب در کنار شما می‌ایستد و همچنان که از روی آتش می‌پریم، آرزو می‌کنیم که برای ما، امید به آینده، و آزادی برای مردم ایران به ارمغان بیاورد و بدانید که ما اینجا در کنار شماییم و شما و خانواده‌هایتان را در اینجا و در ایران دوست داریم.»

در پایان سخنرانی‌ها، مارک دالتون پس از ایراد سخنان کوتاهی، پیام پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار کانادا، را خواند. او گفت: «من اینجایم تا با شما جشن بگیرم و واقعاً قدردان جامعهٔ ایرانی در کانادا هستم. چه سهم بزرگی که شما برای کانادا به ارمغان می‌آورید. شما ملت ما را بهتر می‌کنید. بنابراین فقط می‌خواهم از شما تشکر کنم. می‌دانم که دوران سختی بوده و من و شما در طول سال‌ها در رویدادهای متعددی شرکت کرده‌ایم… » سپس او پیام رهبر حزب متبوعش را خواند: «در این دوران تاریک، گردهمایی‌های ما در سرتاسر جهان، رویدادهایی مانند این، از همیشه مهم‌ترند. همین‌طور که از سرتاسر لوئر مین‌لند گرد هم می‌آیید، باشد که سنت هزاران‌سالهٔ شما منبع قدرت، تاب‌آوری و غرور باشد، و باشد که پیام تجدید حیات نوروز، با نگاه به آینده، امید به ارمغان بیاورد. بدانید که در این روزهای خطرناک، اپوزیسیون وفادار به اعلی‌حضرت در حال مبارزه است تا کانادا را باشکوه و آزاد نگه دارد. ما کشوری می‌خواهیم که برای همهٔ شهروندانش امن باشد؛ جایی‌که عوامل رژیم نتوانند به خانواده‌های شما آسیب بزنند و آن‌ها را تهدید کنند؛ خانه‌ای برای کانادایی‌های قانون‌مدار، نه اوباش جمهوری اسلامی. نوروز مبارک!»

نوشته گزارشی‭ ‬از‭ ‬برگزاری‭ ‬مراسم‭ ‬چهارشنبه‌سوری‭ ‬در‭ ‬پارک‭ ‬لافارج‭ ‬در‭ ‬کوکئیتلام‭ ‬با‭ ‬حضور‭ ‬تنی‭ ‬چند‭ ‬از‭ ‬مقامات دولتی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سه‌شنبه، ۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، خیریهٔ انجمن فود لینک (Food Link Society)* رسماً آشپزخانهٔ صنعتی خود را افتتاح کرد. در این مراسم، ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام، و تعدادی از دولتمردان ازجمله ران مک‌کینان، نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام در مجلس عوام کانادا، و فین دانلی، نمایندهٔ سابق منطقهٔ کوکئیتلام – برک مانتین در مجلس استان بریتیش کلمبیا، حضور داشتند.

این آشپزخانه که در شمارهٔ ۱۷ خیابان فاسِت (Fawcett Rd)، واحد ۱۰۷ واقع شده، به داوطلبان و کارکنان حرفه‌ای این امکان را می‌دهد تا سبزیجات و میوه‌هایی که ایرادات کوچکی دارند و در فروشگاه‌ها قابل‌فروش نیستند و نیز سایر مواد غذایی‌ای را که به تاریخ مصرف توصیه‌شده روی بسته‌هایشان رسیده‌اند، به مجموعه‌ای از وعده‌های غذایی سالم، پیش‌غذاها و میان‌وعده‌ها تبدیل کنند و همراه با سایر اقلام بازیابی‌شده از فروشگاه‌های مواد غذایی محلی در میان خانواده‌های نیازمند توزیع کنند.

این آشپزخانهٔ صنعتی، اولین آشپزخانهٔ اشتراکی (community kitchen) شهر کوکئیتلام محسوب می‌شود و به خانواده‌های محلی کمک می‌کند تا غذای مقوی و کم‌هزینه را بر سر سفره‌هایشان یا در یخچال‌‌هایشان قرار دهند. این آشپزخانه همچنین به شهر کمک می‌کند تا به‌سمت جامعه‌ای با ضایعات غذایی صفر نزدیک شود.

در این مراسم، ابتدا ریحانه میرجانی، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک، ضمن سپاسگزاری از حضور شهروندان و دولتمردان در این مراسم، گفت: «مراسم امروز معنا و مفهومی بیش از گشایش یک آشپزخانه دارد، این آغاز چیزی بسیار ویژه است. این فضا جامعهٔ ما را غذا خواهد داد، ضایعات مواد غذایی را کاهش خواهد داد و مردم را دور هم جمع خواهد کرد.»

سپس ایگور بیِلاتس، مدیر اجرایی انجمن فود لینک، طی سخنان کوتاهی با اشاره به آشنایی اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک در کلاس یادگیری زبان حدود هشت سال پیش، گفت: «ما نه‌ فقط زبان، بلکه دربارهٔ ارزش‌های کشور کانادا آموختیم. ما می‌دانیم که میزان دورریز مواد غذایی در اینجا بسیار بالاست، و این همان جایی‌ست که ما می‌توانیم مشارکت کنیم و دین خود را به جامعه‌مان ادا کنیم.» او با اشاره به روند پربار فعالیت‌های انجمن فود لینک گفت که آن‌ها در ابتدا شاید می‌توانستند به ۵۰ خانواده مواد غذایی برسانند ولی حالا این عدد به ۱۰۷٬۰۰۰ خانواده در ۱۱ شهر مختلف افزایش یافته است. 

در ادامه، ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام، طی سخنانی با اشاره به زمانی‌که برای اولین بار با پنج نفر مؤسسِ انجمن فود لینک ملاقات کرده بود، گفت که از شنیدن برنامهٔ این گروه برای جمع‌آوری مواد غذایی قابل‌مصرفی که فروشگاه‌ها دور می‌ریزند و توزیع آن میان خانواده‌های نیازمند، بسیار تحت‌تأثیر قرار گرفته بود و حتی شخصاً به‌همراه این گروه به فروشگاه‌های مواد غذایی رفته و مشاهده کرده بود چگونه مواد غذایی‌ای که به تاریخ مصرف بهینه‌شان رسیده‌اند ولی هنوز کاملاً قابل‌مصرف‌اند، خیلی سریع و طی همان روز به دست خانواده‌های نیازمند می‌رسد. استوارت اظهار امیدواری کرد که در آیندهٔ نزدیک کوکئیتلام به اولین جامعه با ضایعات غذایی صفر در کانادا بدل شود. 

سپس ران مک‌کینان، نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام در مجلس عوام کانادا، طی سخنان کوتاهی کار انجمن فود لینک را ستود و گفت: «چه کسی فکر می‌کرد که کلاس زبان می‌تواند تا این اندازه قوی عمل کند؟ من تمام عمرم کلاس زبان گذرانده‌ام ولی هیچ‌گاه با چنین دیدگاهی مواجه نشده بودم. من برای داشتن چنین دیدگاهی و پشتکار در کارشان به اعضای فود لینک تبریک می‌گویم.»

در ادامه، فرهاد صوفی، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک، با اشاره به اینکه ۵۴ سال قبل به کانادا آمده و حرفه‌اش در زمینهٔ آشپزی حرفه‌ای و رستوران‌داری بوده است، گفت: «باید دید چگونه می‌توان غذایی را ارائه داد که هم مغذی باشد و هم کم‌هزینه؛ بسیاری افراد از این موضوع آگاه نیستند. بنابراین یکی از برنامه‌های من این است که [در این آشپزخانه] به افراد آموزش بدهم که چگونه می‌توانند غذاهای مغذی و کم‌هزینه درست کنند.»

در پایان این برنامه، ریچارد استوارت، به‌همراه دیگر دولتمردان حاضر در این مراسم و نیز اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک مراسم بریدن روبان و گشایش رسمی این آشپزخانهٔ رسمی را به جا آوردند. همچنین حاضران با غذاهای آمادهٔ سول بایت پذیرایی شدند.

طی صحبتی که ما در رسانهٔ همیاری با علی حائری، از بنیان‌گذاران انجمن فود لینک و نیز خزانه‌دار این انجمن، داشتیم، ایشان جزئیات بیشتری را دربارهٔ عملکرد این آشپزخانهٔ صنعتی توضیح داد. او گفت در حال حاضر بنگاه اجتماعی سول بایت، که ۵۱٪ سود خود را به سازمان‌های خیریه ازجمله فود لینک اختصاص می‌دهد، برای آماده‌کردن غذاهای خود این آشپزخانه را در اجاره دارد، و اگر افراد یا شرکت‌های دیگری نیز نیاز به آشپزخانه‌ای صنعتی و مورد تأیید فرِیزر هلث داشته باشند، می‌توانند آن را در ساعاتی که آزاد است از خیریهٔ انجمن فود لینک اجاره کنند. او همچنین گفت که قرار است کلاس‌های آموزش آشپزی تحت سرپرستی فرهاد صوفی ارائه شود که از برنامه‌های آیندهٔ فود لینک برای استفاده از این آشپزخانهٔ صنعتی‌ست. او افزود که درخواستی هم به‌نام Scholar Program داده‌اند که اگر تأیید شود و به‌لحاظ بودجه مورد توافق قرار گیرد، کلاس‌های آشپزی برای دانش‌آموزان مقطع ابتدایی برقرار خواهد شد که در ساعات مشخصی به‌عنوان بخشی از برنامهٔ کمپ تابستانی بتوانند در آنجا خودشان غذا درست کنند. 

*انجمن خیریهٔ فود لینک (Food Link Society)، نام جدید مؤسسهٔ خیریهٔ Immigrant Link Centre Society (ILCS)‎، است. گزارش‌های پیشین رسانهٔ همیاری را از این مؤسسهٔ خیریه در اینجا بخوانید.

نوشته گزارشی از گشایش آشپزخانهٔ صنعتی خیریهٔ «انجمن فود لینک» به‌عنوان اولین آشپزخانهٔ اشتراکی در شهر کوکئیتلام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

انتخابات سرنوشت‌ساز استانی بریتیش کلمبیا در سال ۲۰۲۴ در تاریخ ۱۹ اکتبر برگزار خواهد شد. انتخاباتی که این‌بار تفاوت‌هایی اساسی با دوره‌های برگزارشده چند دههٔ اخیر در استان دارد.

کناره‌گیری حزب بی‌سی یونایتد (حزب بی‌سی لیبرال پیشین) از شرکت در انتخابات امسال، رقابت اصلی را به دو حزب حاکم بی‌سی ان‌دی‌پی و حزب محاظفه‌کارِ بی‌سی کشانده است. و البته تعدادی از نامزدهای حزب بی‌سی یونایتد که اقدام حزبشان را نپذیرفته‌اند، تصمیم گرفته‌اند به‌صورت مستقل در این انتخابات شرکت کنند.

با آغاز رسمی کارزار انتخابات در ۲۱ سپتامبر و همچنین انتشار پلتفرم‌های انتخاباتی احزاب که برنامه‌های آن‌ها برای چهار سال آینده را در بر می‌گیرد، نبرد انتخاباتی احزاب وارد دور جدیدی شده است.

ما هم در رسانهٔ همیاری مانند سال‌های گذشته پرسش‌نامه‌ای برای همهٔ نامزدهای انتخاباتی در حوزه‌های ایرانی‌نشین نورث ونکوور-لانزدیل، وست ونکوور-کپیلانو، کوکئیتلام-برک مانتین و کوکئیتلام-ملاردویل فرستاده‌ایم تا آشنایی اجمالی با نامزدهای این مناطق و همچنین دیدگاه‌های آن‌ها به خوانندگانمان داده باشیم.

البته همان‌طور که اشاره شد، به‌دلیل اعلام‌نشدن پلتفرم احزاب (در زمان ارسال پرسش‌نامه‌ها) و همچنین فرصت کوتاه تا زمان برگزاری انتخابات، امکان گفت‌وگو و پرسش‌های شخصی بیشتر دربارهٔ سیاست‌های مشخص احزاب و همچنین پیشینهٔ نامزدها فراهم نبوده است. 

در شمارهٔ گذشته، سه نامزد از حزب بی‌سی ان‌دی‌پی و یک نامزد از حزب محافظه‌کار بی‌سی به پرسش‌های ما پاسخ داده‌ بودند که پاسخ‌هایشان از نظرتان گذشت. در این شماره دو نامزد دیگر از منطقهٔ ترای‌سیتیز به پرسش‌های ما پاسخ داده‌اند که توجه شما را به پاسخ‌هایشان جلب می‌کنیم.

امید است این مطالب به افزایش آگاهی جامعهٔ ایرانیان مهاجر در خصوص انتخابات، دیدگاه‌ها و مواضع احزاب مختلف دربارهٔ مسائل و مشکلات اساسی زندگی در بریتیش کلمبیا کمک کند.

* * * * *

لطفاً خودتان را معرفی کنید و به ما بگویید از چه زمانی و چرا تصمیم گرفتید وارد سیاست شوید؟ چرا حزب بی‌سی ان‌دی‌پی (‌BC NDP) را انتخاب کردید؟

جودی ویکنز، نامزد حزب بی‌سی ان‌دی‌پی در حوزهٔ انتخابی کوکئتیلام – برک مانتین هستم. ۲۰ سال است که در کوکئیتلام زندگی می‌کنم، همسرم صاحب یک کسب‌و‌کار کوچک است و مادر دو پسر نوجوان هستم. قبل از اینکه در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان نمایندهٔ مجلس استان برای حوزهٔ کوکئتیلام – برک مانتین انتخاب شوم، به‌عنوان رفتاردرمانگر کودکان مبتلا به اوتیسم و کودکانی که با سایر اختلالات رشد روبه‌رو بودند، مشغول به فعالیت بودم. همچنین به‌عنوان نمایندهٔ والدین و مدیر اجرایی در یک سازمان غیرانتفاعی فعالیت داشتم. در هشت سال گذشته، فعالیت حرفه‌ای من بر راهبری سازمانی غیرانتفاعی متمرکز بوده؛ عضو هیئت‌مدیرهٔ داگلاس کالج و رئیس گروه برنامه‌ریزی این کالج بوده‌ام و در اینجا از خانواده‌ها و کسب‌و‌کارهای محلی حمایت کرده‌ام. تجربه و ارتباطات عمیقی با جامعهٔ خود دارم که می‌تواند صدای قوی و مؤثری برای این جامعه در مجلس قانون‌گذاری بریتیش کلمبیا باشد.

اهداف اصلی شما برای مسائلی مانند مسکن ارزان، هزینه‌های بالای زندگی، مراقبت‌های بهداشتی و درمانی، مصرف مواد مخدر، جرایم خیابانی، و رفع نیازهای خاص ساکنان حوزهٔ انتخاباتی‌تان چیست؟ 

بریتیش کلمبیا جای جذابی برای زندگی است، اما هزینه‌های مسکن و سایر نیازهای اساسی باعث شده است که درآمد بعضی از مردم کفاف دخل و خرج ماهانه‌شان را ندهد. به‌همین دلیل است که دیوید ایبی و حزب بی‌سی ان‌دی‌پی اقداماتی عملی برای کاهش هزینه‌های روزمره و کمک به مردم برای پیشرفت ازجمله کاهش و تثبیت نرخ‌ بیمهٔ خودروی ICBC، حذف پرداخت حق بیمهٔ درمانی MSP و کاهش ۵۰ درصدی هزینه‌های نگهداری از کودکان برای بسیاری از خانواده‌ها، انجام داده‌اند. دولت بی‌سی ان‌دی‌پی کمک‌هزینه‌های خانوار را به بیش از دو برابر ارتقا و آن را به نزدیک به ۲۰۰ هزار خانواده‌ٔ بیشتر ارائه داده است. ما می‌خواهیم بریتیش کلمبیا جایی باشد که مردم بتوانند پیشرفت کنند و احساس امنیت داشته باشند. سابقهٔ راستد روشن است: او هزینه‌های بیشتری برای ما خواهد ساخت. در واقع، راستد برنامه‌ریزی کرده که نرخ‌ بیمهٔ خودروی ICBC را ۵۰۰ دلار افزایش دهد.

آیا در حوزه‌ای که در آن نامزد انتخابات شده‌اید، ساکن‌اید؟ چه مدت در آنجا زندگی کرده‌اید و چقدر خودتان را مطلع از مشکلات حوزهٔ انتخاباتی‌تان می‌دانید؟

همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردم، من در کوکئتیلام – برک مانتین زندگی می‌کنم و ۲۰ سال است که در کوکئیتلام ساکن‌ام؛ جایی‌که اولین خانهٔ خود را خریدیم و فرزندانمان را در اینجا بزرگ کردیم. به‌واسطهٔ همکاری با سازمان‌های غیرانتفاعی و عضویت در هیئت‌مدیره و حضور در رویدادها، درک می‌کنم که تا چه اندازه دشوار است که خانواده‌ها زندگی‌شان را به‌خوبی بگذرانند.

بسیار افتخار می‌کنم که در کمپین انتخاباتی بی‌سی ان‌دی‌پی با هدایت دیوید ایبی هستم. ما راه‌حل‌های عملیاتی برای بحران مسکن، کاهش هزینه‌های بالای زندگی، آموزش و خدمات بهداشتی و درمانی ارائه می‌دهیم. تحت مدیریت بی‌سی ان‌دی‌پی، اکنون تعداد بسیاری پزشکان جدید و پرستاران و دیگر اعضای کادر درمان استخدام شده‌اند. جان راستد خطری‌ست برای پیشرفتی که ما به‌دست آورده‌ایم و نیز خطری که خانواده‌ها در کوکئتیلام – برک مانتین نمی‌توانند از پس هزینهٔ گزاف انتخاب آن بر بیایند.

جمعیت ایرانی-کانادایی زیادی در حوزهٔ انتخاباتی شما زندگی می‌کنند. چقدر از خواسته‌ها و نگرانی‌هایشان مطلع‌اید؟

از طریق فعالیت‌ها و شغلم در یک سازمان غیرانتفاعی محلی، ارتباطات عمیقی با جامعهٔ ایرانی-کانادایی برقرار کرده‌ام و از چالش‌های منحصربه‌فرد آن‌ها آگاهم. همچنین از همین طریق، تجربهٔ دست‌اولی در کمک به مهاجران جدید، ازجمله بسیاری از ایرانیان، برای مقابله با پیچیدگی‌های استقرار در جامعهٔ میزبان و جدید دارم.

مهاجرانی که از ایران آمده‌اند و در حال تطبیق خود با شرایط جدید زندگی در کانادا هستند، با چالش‌هایی مانند تورم جهانی و هزینه‌های بالای تأمین نیاز مسکن مواجه‌اند. پس مهم است دولتی را انتخاب کنیم که حمایت‌هایی برای کمک به اعضای جامعهٔ ایرانی-کانادایی در برابر این چالش‌ها ارائه دهد.

ما در حال انجام اقداماتی برای تسهیل زندگی مهاجران تازه‌وارد به بریتیش کلمبیا هستیم. ازجمله ساده‌کردن فرایند تأیید و تطبیق مدارک متخصصان، که برای مهاجران متخصص تغییری اساسی به حساب می‌آید. از حرفه‌های مهندسی گرفته تا مربیان مهد کودک، اکنون با تغییراتی که انجام داده‌ایم افراد مسیرهای روشن‌تر و سریع‌تری برای تأیید مدارک خود دارند که به آن‌ها اجازه می‌دهد سریع‌تر در حوزهٔ شغلی مرتبط شروع به کار کنند.

می‌دانم که هنوز کارهای بیشتری باید انجام شود. ما به دولتی نیاز داریم که به سرمایه‌گذاری در بریتیش کلمبیا ادامه دهد، پیداکردن شغل، تأمین نیاز مسکن و دسترسی به پزشک خانواده را آسان‌تر کند. جان راستد و حزب محافظه‌کار بی‌سی در حال برنامه‌ریزی برای کاهش خدمات‌اند، درست در زمانی که مردم بیش از هر زمان دیگری به حمایت نیاز دارند. این تهدیدی است که هزینهٔ آن را نمی‌توانیم تقبل کنیم.

به‌عنوان نمایندهٔ شما در مجلس قانون‌گذاری، من برای شما، خانواده‌تان و جامعه‌تان کار خواهم کرد تا مطمئن شوم صدای شما در دولت ما شنیده می‌شود.

نظر شما در مورد تصمیم حزب بی‌سی یونایتد برای انصراف از انتخابات استانی پیش رو چیست؟

در حالی‌که کوین فالکن و جان راستد درباره‌ٔ اینکه چه کسانی اجازه دارند یا ندارند در انتخابات شرکت کنند، توافقات محرمانه می‌کنند، دیوید ایبی و حزب بی‌سی ان‌دی‌پی بر اهدافی چون ساخت بیمارستان‌ها و مدارس جدید، استخدام پزشکان و پرستاران و مقابله با تغییرات اقلیمی متمرکز مانده‌اند. من از بسیاری از رأی‌دهندگان شنیده‌ام که معتقدند دیوید ایبی برای مسائلی که برای آن‌ها در بریتیش کلمبیا مهم است، حامی قدرتمندی‌ست. بسیاری از رأی‌دهندگان سابق لیبرال به من گفته‌اند که جان راستد و حزب محافظه‌کاران استان بی‌سی با برنامه‌هایشان برای خصوصی‌سازی خدمات درمانی و بهداشتی، انکار علم و بازگرداندن عوارض ناعادلانهٔ استفاده از پل‌ها برای تردد در محدودهٔ ونکوور بزرگ بسیار خطرناک‌اند.

آیا چیز دیگری دربارهٔ خودتان و/یا دیدگاه‌های سیاسی‌تان هست که بخواهید با جامعهٔ ایرانی-کانادایی به اشتراک بگذارید؟

من افتخار می‌کنم که در کنار دیوید ایبی و تیمی متنوع از کاندیداهای برجسته برای مقابله با چالش‌های بزرگ زندگی امروزی فعالیت می‌کنم. چه در زمینهٔ خدمات بهداشتی و درمانی و تأمین نیاز مسکن باشد یا مسائل مربوط به تأمین هزینه‌های زندگی روزمره، من هر روز سخت تلاش خواهم کرد و به کار خود ادامه می‌دهم تا پزشکان بیشتری استخدام کنیم، خانه‌های بیشتری بسازیم، روی زیرساخت‌ها سرمایه‌گذاری کنیم و هزینه‌های زندگی را پایین نگه داریم.

جان راستد خطری است که من حاضر به پذیرفتن ریسک انتخاب آن نیستم. به‌شدت نگران کارنامهٔ او و برنامه‌هایش برای کاهش خدمات و سرمایه‌گذاری‌های ضروری برای زیرساخت‌های جامعه‌مان هستم. کوکئتیلام – برک مانتین جای زیبایی برای زندگی است و من مشتاقانه هر روز سخت کار می‌کنم تا به‌عنوان نمایندهٔ آیندهٔ شما در مجلس فعالیت کنم. بنابراین در روز ۱۹ اکتبر، به یک راهبر قوی و دلسوز رأی دهید؛ به من، جودی ویکنز.

نوشته جودی ویکنز، نامزد حزب BC NDP در حوزهٔ کوکئیتلام- برک مانتین به پرسش‌های رسانهٔ همیاری پاسخ می‌دهد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌ها از: Phillip Chin Photography

بیست و ششمین دورهٔ جوایز فیلم و تلویزیون لیو (Leo Awards) بریتیش کلمبیا با اعلام برندگان به کار خود پایان داد. و هنرمندان ایرانی‌تبار در آن خوش درخشیدند.

جوایز لیو، معتبرترین جوایز صنعت فیلم و تلویزیون استان بریتیش کلمبیاست که از سال ۱۹۹۹ هر سال از سوی بنیاد علوم و هنرهای تصاویر متحرک بریتیش کلمبیا برگزار می‌شود. در سال ۲۰۰۵، جشنوارهٔ فیلم جوایز لیو (Leo Awards Film Festival) برای نمایش بهترین‌های تولید فیلم و تلویزیون و تجلیل از آثار برگزیده، به این رویداد اضافه شد.

در جوایز امسال، دو هنرمند ایرانی‌تبار توانستند در این جشنواره برندهٔ جایزه شوند. این دو هنرمند بهرام جواهری و آوا ماریا صفایی بودند.

بهرام جواهری، هنرمند ایرانی-کانادایی ساکن کوکئیتلام، در این جشنواره توانست به‌خاطر انیمیشن «دو سیب»، جوایز بخش‌های بهترین کارگردانی و بهترین کارگردان هنری انیمیشن را از آنِ خود کند. این انیمیشن همچنین در بخش‌های بهترین انیمیشن و بهترین موسیقی برای انیمیشن (حسین زلیخاپور و ژوان زلیخاپور)، نامزد دریافت جایزه شده بود. 

انیمیشن «دو سیب» ساختهٔ بهرام جواهری با استفاده از تکنیک استاپ موشن یعنی فرم‌به‌فرم با تغییر شکل گِل مجسمه‌سازی در برابر دوربین ایجاد شده است. این انیمیشن با الهام‌گرفتن از سیب میخک که در کردستان نشانه‌ای از دوستی و عشق است، روایتی از تبادل فرهنگی میان مهاجر و جامعهٔ میزبانش است.

گفتنی است در شمارهٔ ۱۹۵ رسانهٔ همیاری، مورخ ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۳، گفت‌وگویی با این هنرمند دربارهٔ همین انیمیشن انجام داده بودیم که علاقه‌مندان می‌توانند آن را در وب‌سایت رسانهٔ همیاری بخوانند. 

مخاطبان کانادایی می‌توانند این انیمیشن را در وب‌سایت هیئت ملی فیلم کانادا از طریق لینک زیر به‌رایگان تماشا کنند:

www.nfb.ca/film/two-apples

آوا ماریا صفایی، هنرمند جوان ایرانی‌تبار هم که زادهٔ کانادا و فرزند پدر و مادری ایرانی-کانادایی‌ست، در این جشنواره به‌خاطر فیلم کوتاه «زیپ» برندهٔ جایزهٔ بهترین تدوین فیلم کوتاه (همراه با همکارش کریس دیتریچ) شد. این فیلم کوتاه همچنین جایزهٔ بهترین چهره‌پردازی را به دست آورد. فیلم کوتاه «زیپ» همچنین در شش ردهٔ دیگر نامزد دریافت جایزه شده بود؛ بهترین فیلم کوتاه (آوا ماریا صفایی و همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده)، بهترین کارگردانی فیلم کوتاه (آوا ماریا صفایی)، بهترین فیلمنامه (آوا ماریا صفایی همراه با سید کَسِل)، بهترین آهنگ برای فیلم کوتاه، بهترین بازیگر فیلم کوتاه (گلاره قدرتی) و بهترین بازیگر جوان (گلاره قدرتی).

فیلم کوتاه و تأثیرگذار «زیپ» داستان ملودی، دختر خواننده و ترانه‌سرایی، است که در تولد شانزده‌سالگی‌اش با زیپی دوخته به دهانش از خواب بیدار می‌شود. این فیلم داستانی‌ست دربارهٔ افراد و به‌ویژه زنانی که صدایشان به‌اجبار خاموش شده و باید بجنگند تا صدایشان شنیده شود. فیلم «زیپ» با این جملهٔ تأثیرگذار پایان می‌یابد: «بهای صدایتان چقدر است؟» فیلم به مردم ایران که در راه آزادی‌شان مبارزه می‌کنند، تقدیم شده است. 

همان‌طور که اشاره شد، آوا ماریا صفایی در این فیلم هم کارگردان بوده و هم یکی از فیلمنامه‌نویسان، تهیه‌کنندگان و تدوینگران این فیلم، و در همهٔ این رده‌ها نامزد دریافت جایزهٔ لیو بود که در نهایت همراه با همکارش، کریس دیتریچ، جایزهٔ بهترین تدوین فیلم کوتاه را دریافت کرد.

فیلم «زیپ» هنوز برای نمایش عمومی در دسترس نیست، ولی علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ آن و همچنین زمان و شیوهٔ پخش این فیلم از وب‌سایت زیر دیدن کنند:

www.theharlequintheatresociety.com

به‌جز هنرمندانی که در بالا به نامشان اشاره شد، هنرمندان ایرانی‌تبار دیگری هم در این جشنواره نامزد دریافت جوایزی شده بودند که بر اساس حروف الفبای نام خانوادگی‌شان به نام و جایزه‌ای که نامزدش بودند، اشاره خواهیم کرد:

نوید صوفی (همراه با همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده) نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم تلویزیونی برای فیلم «قتل‌های مِردا: شب فیلم ۱»، نسا عارف (همراه با همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده) نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم بلند برای فیلم «با عشق و اندام اصلی»، بهتاش فضلعلی، نامزد دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر در فیلم کوتاه برای فیلم «سرزمین مادری»، سوران مردوخی، نامزد دریافت جایزهٔ بهترین کارگردانی فیلم تلویزیونی برای فیلم «قتل گربه‌ماهی».

علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این جشنواره از وب‌سایت آن در آدرس www.leoawards.com دیدن کنند.

نوشته درخشش هنرمندان ایرانی‌تبار در جوایز لیو ۲۰۲۴ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عصر سه‌شنبهٔ این هفته، ۱۲ مارس ۲۰۲۴، جمعی از اعضای جامعهٔ ایرانی ساکن ونکوور به‌دعوت فین دانلی، نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام – برک ماونتِین در مجلس استان، برای دیدار با دیوید ایبی، نخست‌وزیر استان، در کتابخانهٔ مرکزی شهر کوکئیتلام گرد هم آمدند. 

در این میزگرد، افراد با پیشینه‌های حرفه‌ای گوناگون ازجمله صاحبان مشاغل آزاد، کارآفرینان، پزشک، ورزشکار، هنرمند، روزنامه‌نگار و فعالان اجتماعی و سیاسی شرکت داشتند و در فضایی صمیمانه سؤالات و دغدغه‌های خود را با نخست‌وزیر استان در میان گذاشتند.

در این نشست، که گردانندگی آن را فین دانلی بر عهده داشت، حاضرانی که نظر خود را دربارهٔ موضوعی می‌خواستند مطرح کنند یا سؤالی داشتند، به‌نوبت آن را طرح کردند. اما پیش از آن، ملودی محب، از دستیاران فین دانلی، دربارهٔ هفت‌سین و اینکه هر یک از المان‌های آن سمبل و نشانهٔ چه‌چیزی‌ست، توضیحاتی داد. شایان ذکر است هفت‌سین کوچکی که در سبد گل زیبایی جای گرفته و فضای میانی میزگرد را مزین کرده بود، هدیهٔ انجمن خیریهٔ ILCS‎ به نخست‌وزیر استان بود. 

برخی از مسائل و مشکلاتی که در این نشست مطرح شد، از این قرار بود:

• معضل ورود پول‌های آلوده به کشور به‌ویژه از طرف وابستگان به رژیم جمهوری اسلامی؛ با وجود آنکه این مسئله مربوط به دولت فدرال است، اما دولت استان می‌بایست در این زمینه کنترل بیشتری روی ورودی‌های بنادر ونکوور داشته باشد.
• مسئلهٔ ارزشیابی مدارک تحصیلی فارغ‌التحصیلان خارج از کانادا، به‌ویژه تحصیل‌کردگان در رشته‌های پزشکی علی‌رغم کمبود شدید در زمینهٔ پزشک خانواده و متخصص
• موضوع عدم احساس امنیت در شهرها به‌دلیل بالارفتن آمار تیراندازی‌ها و جرایم مرتبط با مواد مخدر
• مسئلهٔ کمبود و گرانی مسکن، و معضلات مربوط به ترافیک به‌ویژه در منطقهٔ نورث شور
• موضوع ساخت یک مرکز فرهنگی برای ایرانیان ساکن ونکوور بزرگ
• مسئلهٔ عدم کمک مالی دولت استان به ورزشکاران به‌عنوان تنها استان در کانادا که چنین کمکی را ارائه نمی‌کند. شایان ذکر است که این موضوع از طرف احمد زویداوی، بازیکن تیم ملی مردان گلبال کانادا، مطرح شد که به‌همراه مریم صالحی‌زاده، بازیکن تیم ملی زنان گلبال کانادا، در این نشست شرکت کرده بود. 
• زویداوی که مدیریت بنیاد غیرانتفاعی خانهٔ امید را نیز بر عهده دارد، از عدم تخصیص کمک مالی به این بنیاد که از سال ۲۰۱۶ به تازه‌مهاجران و پناهندگان کمک می‌کند تا در خانهٔ جدید اسکان یابند، گله‌مند بود، به‌خصوص در مقایسه با کمک‌های مالی استان در مقیاس بالا به بانک غذا.
• مسئلهٔ کمک مالی به هنرمندان از طریق اختصاص گرنت‌های ویژه از سوی شورای هنر بی‌سی

رسانهٔ همیاری نیز از این فرصت استفاده کرده و پیگیرِ مسئلهٔ اصلاح قانون «مرگ به‌دلیل قصور» در بی‌سی شد. حدود دو سال قبل زمانی‌که به‌مناسبت سومین سالگرد درگذشت زنده‌یاد امیر صدقی، در حال آماده‌سازی شمارهٔ ویژهٔ چشم‌انداز اصلاح این قانون بودیم، طی گفت‌وگوی کوتاهی که با دیوید ایبی، دادستان کل وقتِ استان، داشتیم، ایشان قول داده بود که این قانون تا پایان دورهٔ دولت فعلی اصلاح خواهد شد. در این نشست، در پاسخ به سؤال ما که هنوز اقدامی در این زمینه صورت نگرفته و آیا ایشان فکر می‌کند که تا پایان دورهٔ این دولت (که چند ماهی بیشتر به آن باقی نمانده است)، امکان محقق‌شدن چنین اقدامی هست، نخست‌وزیر استان ضمن توضیحات مختصری دربارهٔ‌ این قانون به آن دسته از حاضران در جلسه که با آن آشنایی نداشتند، گفت: «اولین موردی که موجب چنین مرگ‌هایی می‌شود، تصادفات اتومبیل است که با تغییرات انجام‌شده در سیستم، این مسئله حل شده است و حالا دیگر افراد می‌توانند غرامت دریافت کنند. مورد بعدی به‌دلیل خطاهای پزشکی‌ست، که ما باید بیشتر روی آن کار کنیم تا دستِ‌کم به خانواده‌ها توضیحاتی داده شود و بدانند چه اتفاقی افتاده است. و در حال حاضر ما داریم با بخش سلامت و بهداشت کار می‌کنیم تا این مشکل حل شود و خانواده‌هایی که عزیزانی را به‌دلیل خطای پزشکی از دست می‌دهند، بتوانند در فضایی آرام و بدون تنش و بدون قصد شکایت از پزشکان، توضیحات آن‌ها را بشوند و بدانند که چه اتفاقی برای عزیزشان افتاده است و البته همچنین روی مسئلهٔ پرداخت غرامت در این زمینه نیز باید کار شود.» وی در پایان افزود همچنان‌که می‌بینید کار بر روی اصلاح این قانون ادامه دارد ولی امکان عملی‌شدن آن تا انتخابات بعدی نیست.

متأسفانه به‌‌دلیل کمبود وقت فرصتی برای پرسش‌های تکمیلی نبود. با توجه به اینکه انجمن خانواده‌های آسیب‌دیده از این قانون باور دارند حتی در زمینهٔ تصادفات اتومبیل نیز هنوز چیزی برای افرادی که عزیزان غیرنان‌آور خانواده از دست می‌دهند، تغییر نکرده است، به‌نظر می‌رسد هنوز راهی دراز تا به‌ثمر رسیدن خواسته‌های آنان در پیش است. کوشش خواهیم کرد در شماره‌های آتی و تا پیش از زمان انتخابات استانی این موضوع را بار دیگر با تصمیم‌گیران و سیاست‌گذاران پیگیری کنیم.

پس از پایان این میزگرد، نخست وزیر استان به‌همراه فین دانلی و ریک گلومک، نمایندهٔ منطقهٔ پورت مودی – کوکئیتلام، که در این نشست شرکت داشت، به مراسم چهارشنبه‌سوری که به‌همت انجمن فرهنگی ترای-سیتیز در پارک لافارج واقع در شهر کوکئیتلام بر پا شده بود، رفتند.

در ادامه تصاویری از میزگرد یادشده و مراسم چهارشنبه‌سوری از نظرتان می‌گذرد.

در پایان، به‌همراه همکارانم در رسانهٔ همیاری، سالی نو سرشار از تندرستی، شادی و بهروزی برایتان آرزومندم. به‌امید آنکه ۱۴۰۳ سال صلح و آرامش در ایران و جهان باشد.

نوشته طرح دغدغه‌های جامعهٔ ایرانی با نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا در آستانهٔ سال نو اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ترانه وحدانی – ونکوور

پنجم فوریهٔ ۲۰۲۴ سلینا رابینسون، وزیر آموزش عالی و مهارت‌های آتیِ بریتیش کلمبیا و از نمایندگان باسابقهٔ حزب دموکرات نوینِ بریتیش کلمبیا (BC NDP)، که از سال ۲۰۱۳ و در زمان حاکمیت حزب بی‌سی لیبرال (بی‌سی یونایتد کنونی) نمایندهٔ منطقهٔ ایرانی‌نشین کوکئیتلام-ملاردویل در مجلس قانونگذاری استان بوده است، به‌دنبال اعتراضات گسترده به اظهاراتش دربارهٔ زمین‌های مورد مناقشهٔ فلسطین و اسرائیل از سِمَت خود در کابینهٔ استان کناره‌گیری کرد، هرچند او کماکان به‌عنوان نمایندهٔ مجلس استان و عضو فراکسیون حزب دموکرات نوین بی‌سی باقی خواهد ماند، ولی گفته است در انتخابات استانی امسال خود را نامزد نخواهد کرد. 

طبق گزارش رسانه‌های محلی ونکوور به‌نقل از منابع حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، استعفای رابینسون با تصمیم دیوید ایبی، نخست‌وزیر استان و رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، صورت گرفته است، هرچند خودِ ایبی در سخنانی پس از اعلام استعفای سلینا رابینسون و در جایی‌که رابینسون حضور نداشت، این تصمیم را «مشترک» توصیف کرد.

رابینسون روز سی‌ام ژانویه و در جریان نشستی آنلاین که از سوی سازمان خدماتی و حمایتی یهودیان کانادا به‌نام بنای برث (B’nai Brith)، برگزار می‌شد، در بخشی از سخنانش گفته بود که اسرائیلِ مدرن کنونی روی «تکه‌زمینی آشغال که هیچ‌چیزی روی آن نبود» بنا شده است. او در ادامه گفت چندصد هزار نفر آنجا بودند، اما به‌غیر از آن، اقتصاد چیزی تولید نمی‌کرد. نمی‌شد روی آن کشت و زرع کرد، چیزی آنجا نبود.

او همچنین مناقشهٔ یهودیان و فلسطینیان را با نزاع بین اقوام نخستین و ملت اِس‌لِی-واتوث در بریتیش کلمبیا بر سرِ زمین مقایسه کرد.

به‌دنبال این سخنان، اعتراضات گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی صورت گرفت. این اظهارات حتی واکنش جاگمیت سینگ، رهبر حزب دموکرات نوین کانادا، را نیز برانگیخت. او سخنان رابینسون را برای کسانی که تحت تأثیر جنگ در غزه قرار گرفته‌اند و به‌ویژه فلسطینی-کانادایی‌ها، «عمیقاً دردآور» توصیف کرد و این نظرات را نه‌تنها بر اساس واقعیات اشتباه دانست، بلکه آن‌ها را «توهین‌آمیز» و «غیرمسئولانه» خواند. او گفت در اوضاع کنونی که ما در کشورمان با تفرقهٔ روزافزون مواجهیم، رهبران منتخب باید صدای صلح و عدالت باشند. سینگ افزود که نگرانی‌اش را در این زمینه به دیوید ایبی منتقل کرده است.

سلینا رابینسون به‌دنبال اعتراضات گستردهٔ دوم فوریه در شبکهٔ اجتماعی اکس (توییتر سابق) عذرخواهی کرد و اظهارات خود را «بی‌احترامی» خواند. او گفت به این واقعیت اشاره می‌کرده است که آن سرزمین منابع طبیعی محدودی دارد، اما درک می‌کند که این اظهارنظرِ نادرست، موجب درد و رنج شده است و ارتباطی را که فلسطینی‌ها هم با این سرزمین دارند، کم‌رنگ می‌کند.

او همچنین در گفت‌وگو با پست میدیا گفت: «من چیزهای وحشتناکی گفتم که آن‌طور که در نظر داشتم از آب درنیامد.» او اشاره‌ کرد که تنها ۱۰ دقیقه برای سخن‌گفتن فرصت داشته و نتوانسته منظورش را آن‌طور که باید منتقل کند.

رابینسون در عین پذیرش اشتباهش گفت که قضاوت در مورد او باید به‌عنوان انسانی که به کار با مردم و گردِهم‌آوردن مردم اعتقاد دارد، انجام شود. او گفت سابقهٔ ۴۰ سالهٔ انجام چنین کاری را دارد و پرسید آیا با این اشتباه باید همهٔ سوابق او نفی شود؟

او گفت: «متأسفم که جایی برای عذرخواهی کسی به‌دلیل [گفتن] چیزهایی که به مردم صدمه زده است، وجود ندارد.»

با افزایش فشار بر روی سلینا رابینسون و دولت بریتیش کلمبیا، دیوید ایبی، نخست وزیر استان، در جریان کنفرانس مطبوعاتیِ بی‌ارتباط به این موضوع، مورد پرسش رسانه‌ها قرار گرفت و گفت: «نظرات او اختلافات را در استان ما افزایش می‌دهد. این نظرات احساس بیگانگی را در گروه‌هایی از مردم، به ویژه مردم فلسطینی‌تبار و مردمی که نگران مرگ و ویرانی در حال وقوع در فلسطین‌اند، افزایش می‌دهد. او همان کاری را که باید می‌کرد، انجام داده است و صریحاً عذرخواهی کرده است و او باید کارهای بیشتری انجام دهد.» ایبی گفت که رابینسون در حال تماس با رهبران جامعه است تا آسیبی را که اظهارات او ایجاد کرده، ترمیم کند.

این نخستین‌باری بود که ایبی از یکی از اعضای کابینه‌اش به‌طور عمومی انتقاد می‌کرد، آن هم از کسی که با انصراف از نامزدکردن خودش برای رهبری حزب بی‌سی ان‌دی‌پی پس از کناره‌گیری جان هورگان، نخست‌وزیر پیشین استان، راه را برای نخست‌وزیری و رهبری دیویدی ایبی بدون برگزار انتخابات داخلی هموار کرده بود. هرچند این سخنانِ ایبی و عذرخواهی سلینا رابینسون نتوانست از شدت اعتراضات علیه او بکاهد و ده‌ها نفر با تجمع در مقابل دفتر رابینسون خواستار استعفای او شدند.

به‌جز اظهارات سلینا رابینسون در آن جلسهٔ مجازی، نظر او دربارهٔ اخراج یکی از استادان کالج لنگارا هم با اعتراضاتی مواجه شده بود که این موضوع فشار را بر سلینا رابینسون و دیوید ایبی بیشتر کرد.

فدراسیون استادان تحصیلات تکمیلی بریتیش کلمبیا و انجمن استادان دانشگاه کانادا با انتشار نامه‌ای به‌دنبال اظهارنظرهای رابینسون دربارهٔ اخراج ناتالی نایت، استاد کالج لنگارا، خواستار برکناری او از سمت وزارت آموزش عالی شده بودند.

نایت در سخنرانی‌ای در یک گردهمایی طرفداران فلسطین در ماه اکتبر در ونکوور، به حملهٔ حماس به اسرائیل که منجر به کشته‌شدن ۱۲۰۰ اسرائیلی ازجمله کودکان شد، اشاره کرد و آن را «حملهٔ شگفت‌انگیز و درخشانی که در ۷ اکتبر انجام شد.» توصیف کرد.

فدراسیون استادان تحصیلات تکمیلی بریتیش کلمبیا گفته بود اگرچه ممکن است سخنان نایت برای برخی توهین‌آمیز باشد، اما این سخنان جرمِ نفرت‌پراکنی محسوب نمی‌شوند و باید تحت آزادی بیان محافظت شوند.

مایکل کانلون، مدیر اجرایی فدراسیون استادان تحصیلات تکمیلی بریتیش کلمبیا، گفت: «این اظهارنظر خارج از زمان کار انجام شد.» و افزود «این واقعاً یک مسئلهٔ آزادی بیان است.»

فدراسیون استادان تحصیلات تکمیلی بریتیش کلمبیا در نامه‌اش رابینسون را متهم کرد که کالج لنگارا را برای پایان‌دادن به همکاری با نایت تحت فشار قرار داده است و ادعا کرد که کالج پرونده‌های خصوصی او را با رابینسون به اشتراک گذاشته است.

استعفای سلینا رابینسون در حالی انجام شد که حزب بی‌سی یونایتد، اپوزیسیون رسمی در مجلس استانی، واکنشی به این کناره‌گیری و جنجال‌های پیرامون آن نشان نداد. سونیا فرستنو، رهبر حزب سبز بی‌سی، بدون آنکه سخنی از درخواست استعفای رابینسون به‌ میان بیاورد، گفت که سخنان او باید عواقبی داشته باشد. جان راستد، رهبر حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا، هم سخنان سلینا رابینسون را محکوم کرد ولی درخواستی برای استعفای او نداد.

به‌دنبال استعفای سلینا رابینسون، عده‌ای در مقابل دفتر او در کوکئیتلام شعارنویسی کردند. اقدامی که با واکنش دیوید ایبی مواجه شد. او در شبکهٔ اکس نوشت: «دفتر سلینا رابینسون شب گذشته مورد تخریب قرار گرفت که شامل [نوشتن] پیام‌های نفرت‌آمیز بود. این اشتباه است. اعتراض مسالمت‌آمیز نمی‌تواند شامل نفرت‌پراکنی باشد.»

گفتنی است سلینا رابینسون، به‌دلیل سِمَتش به‌عنوان نمایندهٔ منطقهٔ ایرانی‌نشین کوکئيتلام-ملاردویل، همیشه رابطهٔ خوبی با جامعهٔ ایرانی این منطقه داشت و در اغلب برنامه‌های فرهنگی ایرانیان ونکوور بزرگ حضور می‌یافت. او در گفت‌وگویی که در آستانهٔ انتخابات استانی سال ۲۰۱۷ با رسانهٔ همیاری داشت، دربارهٔ جامعهٔ ایرانی منطقه‌اش گفت: «من همواره از دیدار با اعضای جامعهٔ ایرانی-کانادایی لذت برده‌ام.» و افزود «خانوادهٔ من به‌عنوان پناهندگان یهودی از اروپای شرقی به کانادا آمدند و من از فداکاری‌های آن‌ها برای ساختن زندگی نو در اینجا آگاهم. من درک می‌کنم که مهاجران برای خود و فرزندانشان زندگی بهتری می‌خواهند و هر روز تلاش خواهم کرد تا شما و فرزندانتان فرصت‌های لازم را برای پیشرفت در بریتیش کلمبیا داشته باشید.»

با کناره‌گیری سلینا رابینسون، باید دید حزب بی‌سی ان‌دی‌پی در انتخابات استانیِ ماه اکتبر چه کسی را برای نمایندگی این منطقه نامزد خواهد کرد.

نوشته ترکش‌های جنگ غزه به بریتیش کلمبیا رسید اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌تازگی در دفتر مراجعات مردمی‌ام در کوکئیتلام، مهمانی آخر سال موفقیت‌آمیزی را برگزار کردیم. بیش از ۸۰ نفر از ساکنان منطقه، دوستان، داوطلبان و حامیان سیاسی در این برنامه شرکت کردند و به‌ جشن و سرور پرداختند.

دورهمی امسال با سال‌های گذشته بسیار متفاوت بود زیرا با انتخاب موضوع «صلح در جهان»، فرهنگ‌های متفاوت را در جامعه جشن گرفتیم و گرامی‌داشتیم.

در این جشن از نمایندگان مختلفِ فرهنگ‌ها و سنت‌های متفاوت دعوت کردیم تا در مورد تاریخ و آداب‌ورسوم کریسمس، هانوکا (Hanukkah)، یلدا، کوانزا (Kwanzaa)، سال نوی چینی و دیگر مناسبت‌ها برای حاضران توضیح بدهند و به‌این ترتیب چند ساعتی را با احترام به‌هم و تلاش برای آشنایی بیشتر با فرهنگ و سنت‌های یکدیگر گذراندیم. 

زمانی که دفتر را برای جشن آماده می‌کردیم، کوشیدیم از تزئینات همهٔ فرهنگ‌ها استفاده کنیم. در واقع می‌خواستیم نشان دهیم با اینکه درصد زیادی از ساکنان منطقه مشغول آماده‌شدن برای کریسمس‌اند، گروه‌های دیگری هم در حال آماده‌شدن برای یلدا، هانوکا، کوانزا و جشن‌های دیگرند. ما می‌خواستیم همهٔ این سنت‌ها را با هم در یکجا جمع کنیم و روی مفهوم «صلح» تمرکز کنیم.

من در آغاز سخنرانی‌ام در این روز، دربارهٔ لزوم آشنایی، احترام و قدردانی از تنوع فرهنگی در این روزهای آخر سال صحبت کردم.

در واقع ورای این تزئینات و چیدمان‌ها، ما می‌خواستیم واقعیت غنای فرهنگی‌ای را برجسته کنیم که در منطقهٔ کوکئیتلام- برک مانتین جاری و غیرقابل‌انکار است.

فکر می‌کنم باید روی این مسئله تأکید داشته باشم که جشن پایان سال ما فقط یک دورهمی ساده نبود. ترکیبی بود از باهم‌بودن، شادبودن و در عین حال تصدیق تفاوت‌هایمان. 

حال که به روزهای پایان سال نزدیک می‌شویم، بهتر است به جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم و راه‌های چگونه بهترکردن آن فکر کنیم.

فکر می‌کنم بسیار خوش‌اقبالم که فرصت برگزاری چنین جشنی را داشتم و توانستم به خود و دیگران یادآوری کنم که درک و احترام به سنت‌ها و تفاوت‌هایمان، بهترین راهِ رسیدن به جامعه‌ای بدون تبعیض است.

از تمام کسانی که در این جشن شرکت کردند، هدف و مقصود ما را درک کردند و به زیبایی‌های آن روز افزودند، سپاسگزارم. کریسمس، یلدا، هانوکا، کوانزا و از همه مهم‌تر سال نوی میلادی پیشاپیش بر همه مبارک.

نوشته پذیرش تفاوت‌هایمان: برگزاری جشن چندفرهنگی پایان سال به میزبانی فین دانلی، نمایندهٔ مجلس استانی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یکشنبه ۱۰ دسامبر ۲۰۲۳، مقارن با ۷۵امین سالگرد انتشار اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل متحد، سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز (گروه ۱۷۶) با همکاری گروه عدالت برای ایران برنامه‌ای را به‌منظور بزرگداشت و دادخواهی برای آنانی که طی بیش از ۴۳ سال به‌دست رژیم ایران کشته شده‌اند، در کتابخانهٔ کوکئیتلام، شعبهٔ مرکز شهر، برگزار کرد. در این برنامه حدود ۸۰ تن شرکت کردند.

گردانندگی این برنامه را هِیزل پُستما (Hazel Postma)، از اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، بر عهده داشت. او ابتدا از اِد هال (Ed Hall)، رئیس سابق اقوام بومی کوئیکُئِتلم (kʷikʷəƛ̓əm First Nation)، دعوت کرد تا سخنانی ایراد کند. هال پس از معرفی خود و اشارهٔ کوتاهی به زبان و فرهنگ بومی‌اش که مربوط به منطقهٔ کوکئیتلام است، اظهار خوشحالی کرد که به این برنامه که در ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر به موضوع ایران اختصاص داده شده، دعوت شده است. اِد هال، اظهار امیدواری کرد که با تلاش جمعی بتوان صدای آنچه را که در دنیا می‌گذرد به گوش دولت‌ها و سیاستمداران رساند. او افزود به‌عنوان یک بومی می‌تواند بگوید که حقوق بشر از حدود سال‌های ۱۸۰۰ مورد تضییع قرار گرفته است و باید کارهای بسیاری در این زمینه و برای احقاق حقوق بشر انجام شود، هرچند در این برنامهٔ خاص تمرکز روی مردم ایران است. 

سپس جوی سیلور (Joy Silver)، از دیگر اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، طی سخنان کوتاهی و روشن‌کردن شمع که در برنامه‌های سازمان عفو بین‌الملل مرسوم است، به‌‌معنای تاباندن نور به وضعیت زندگی آن‌هایی که ناعادلانه در بندند، گفت بیایید در هر جایی از این دنیا که می‌توانیم سفرهٔ عدالت را بگسترانیم.

پس از آن فرهاد صوفی، از فعالان سیاسی و اجتماعی جامعهٔ ایرانی و نیز از اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، سخنانی ایراد کرد. وی با اشاره به ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر، به‌عنوان تعهدی جهانی برای تصدیق حقوق بنیادینی که هرکس به‌عنوان انسان سزاوار برخورداری از آن است، گفت حقوق بشر موضوعی جهانی‌ست و بسیار مهم است که به‌بهانهٔ چنین مناسبت‌هایی ما انسانیتی را که وجه اشتراکمان است، به یکدیگر یادآوری کنیم. او اشاره کرد که با توجه به اهمیت این موضوع، ۴۶ سال قبل به سازمان عفو بین‌الملل پیوسته و همچنان در این سازمان فعال است. فرهاد صوفی در ادامهٔ سخنانش ماجرای غم‌انگیز دستگیری، زندانی و شکنجه‌شدن برادرش زنده‌یاد فرامرز صوفی در سال ۱۹۸۶، و سپس اعدام‌شدن او دو سال بعد از آن تاریخ را شرح داد. وی سخنان خود را با اشاره به بخشی از آنچه در گزارش سازمان عفو بین‌الملل دربارهٔ ایران آمده پایان برد؛ اینکه عوامل اطلاعاتی و امنیتی رژیم چگونه تجاوز و دیگر خشونت‌های جنسی را برای شکنجه، تنبیه و ایجاد صدمات جسمی و روحی ماندگار در مقابله با معترضان ازجمله کودکانی که جوان‌ترینشان ۱۲ سال سن دارند، به‌کار می‌برد، و شهادت‌های دلخراشی که این سازمان جمع‌آوری کرده‌ است، نشان می‌دهد که خشونت جنسی به‌عنوان اسلحه‌ای کلیدی از سوی مقامات ایرانی در ابعاد وسیعی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

پس از آن ویدیوی کوتاهی دربارهٔ نقش سازمان عفو بین‌الملل در ایران که مشخصاً برای این برنامه تهیه شده بود، پخش شد. 

در ادامه، هِیزل پُستما از محبوبه مجتهد دعوت کرد تا پنل گفت‌وگو را آغاز کند.

محبوبه مجتهد، از زندانیان سیاسی سابق و عضو گروه عدالت برای ایران، همراه با شش تن دیگر از اعضای جامعهٔ ایرانی ساکن کانادا در این پنل شرکت داشتند. هریک این هفت تن یکی از اعضای نزدیک خانواده یا اقوامشان را در زندان‌های جمهوری اسلامی، تحت شکنجه یا با اعدام، از دست داده‌اند. طی این پنل به‌ترتیب محبوبه مجتهد، نسترن صوفی سیاوش، هما جهانشاهی، افسانه چایچی، مصطفی صابر، تهمینه صادقی، و محمد پیام داستان پردرد ازدست‌دادن عزیزانشان را برای شرکت‌کنندگان در این نشست شرح دادند. 

در ادامهٔ این برنامه تنفس کوتاهی همراه با موسیقی اعلام شد. در این بخش فیروزه پیوندی به‌همراه کیوان چند ترانه اجرا کردند.

پس از آن هِیزل پُستما از بونیتا زاریلو، نمایندهٔ مجلس فدرال از منطقهٔ پورت موردی – کوکئیتلام، دعوت کرد تا سخنانی ایراد کند. زاریلو طی سخنان کوتاهش و با اشاره به موضوع بحث این برنامه که نقض حقوق بشر در ایران است، گفت که مایل است دربارهٔ موضوع قتل و گم‌شدن زنان و دختران بومی در کشورمان یادآوری کند؛ نسل‌کشی‌ای که در کانادا نسبت به بومیان در حال وقوع است، و گفت در این ارتباط از ۲۳۱ پرونده، تاکنون تنها سه پرونده به سرانجام رسیده است. او همچنین با اشاره به اینکه پیش از آمدن به این نشست، برنامهٔ اعطای جایزهٔ نوبل به خانوادهٔ نرگس محمدی را دنبال می‌کرده، مبارزات او در برابر سرکوب جنسیتی و نقض حقوق بشر را ستود. زاریلو همچنین در بخشی از سخنانش اشاره کرد که تعداد زیادی از ایرانیان منطقه‌اش نگرانی‌های خود را دربارهٔ حضور افراد وابسته به رژیم در کانادا با او در میان گذاشته‌اند، و او مایل است تأکید کند که حزب متبوعش ان‌دی‌پی صدای آن‌ها را شنیده است و نه‌تنها در زمینهٔ حفاظت شهروندان در برابر این دسته از افراد، بلکه در زمینهٔ موضوع پولشویی نیز فشارهای لازم را به دولت می‌آورد. 

در ادامه، ویدیوی صحبت‌های کتی نیوْیابندی (Ketty Nivyabandi)، دبیر کل سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ کانادا، به‌مناسبت ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل و کمپین Write for Rights پخش شد.

پس از آن، به‌دنبال پخش ویدیوی کوتاهی دربارهٔ چند دهه فعالیت فرهاد صوفی در زمینهٔ حقوق بشر، با اعطای لوح تقدیر و سبد گلی از طرف جمعی از اعضای جامعهٔ ایرانیان از ایشان تقدیر شد. شایان ذکر است نقاشی مینیاتور و خطاطی این لوح کار بهروز وثوقی، هنرمند ساکن ونکوور، بود.

در خاتمهٔ این برنامه، رامین مهجوری، روزنامه‌نگار و هنرمند ساکن ونکوور، شعری سرودهٔ خود را به‌زبان انگلیسی و نیز شعری از احمد شاملو را به‌زبان فارسی برای شرکت‌کنندگان در این نشست خواند. 

شایان ذکر است که در این برنامه نقاشی‌هایی در زمینهٔ نقض حقوق بشر در ایران اثر رزیتا معینی شیرازی، هنرمند ساکن ونکوور، بر دیوار سالن نصب شده بود.

نوشته گزارشی از برنامهٔ سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز با همکاری گروه عدالت برای ایران در سالگرد انتشار اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل متحد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

باشگاه سالمندان ایرانی (Iranian Seniors Club) در کوکئیتلام، یکی از ستون‌های باارزش جامعهٔ ماست که حمایت و پشتیبانی‌های زیادی برای سالمندانی که از ایران و افغانستان به استان بریتیش کلمبیا مهاجرت کرده‌اند، ارائه می‌کند. خِرَد و تجربهٔ این عزیزان جزئی جدانشدنی از جامعهٔ ماست. باورم این است که ما موظفیم به حضور و مشارکت ارزشمند آنان ارج و احترام بگذاریم. 

در روز ۲۳ اکتبر ۲۰۲۳، تعدادی از اعضای باشگاه سالمندان ایرانی به مجلس استانی در ویکتوریا آمدند تا در سالن افتخار (the Hall of Honour) به تماشای اجرایی پرقدرت در حمایت از جنبش «زن، زندگی، آزادی» بنشینند. گروهی فوق‌العاده از هنرمندان ایرانی در حضور نخست‌وزیر استان، دیوید ایبی، نمایندگان مجلس استانی از احزاب مختلف و کارمندان آن‌ها اجراهای بی‌نظیری ارائه دادند. اجراهای هنری آن‌ها گواهی تزلزل‌ناپذیر بود بر روحیهٔ زنان ایرانی در پیگیری حقوق دموکراتیک و آزادی.

در واقع این روز در سالن افتخار به سازمانی اختصاص داشت که بی‌وقفه برای غنی‌‌سازی زندگی سالمندان فارسی‌زبان‌ در جامعهٔ ما کوشیده است: باشگاه سالمندان ایرانی. 

بسیار دلگرم‌کننده است که جنبش «زن، زندگی، آزادی» در این حد وسیع حمایت می‌شود و زحمات مژگان توحید و ملودی محب برای به‌نتیجه‌رسیدن این برنامه و دورِ هم جمع‌کردن این هنرمندان بااستعداد و همین‌طور اعضای باشگاه در ویکتوریا تحسین‌برانگیز است. این اجراها با رقص تک‌نفرهٔ ملینا شروع شد و با اجرای چهارنفرهٔ گروه Fame Art Group (فرشته، آیدا، ملینا و بهرنگ) با آهنگ «برای تو» ادامه یافت و همچنین با اجرای تأثیرگذار گروه موسیقی چهارنفرهٔ فریبرز، رامین، امیر و نغمه به پایان رسید. معتقدم که این سه اجرا تأثیری دائمی بر همهٔ حاضران، ازجمله نخست‌وزیر دیوید ایبی گذاشت. 

رقص تک‌نفرهٔ ملینا نمایشی زیبا از احساس و هنر بود. نمونه‌ای از قدرت بیان فردی این جوان ایرانی-کانادایی. اجرای گروه رقص چهارنفره به‌سرپرستی فرشته (زارا) ذاکری احساس یکپارچگی و هدف را منتقل کرد و اجرای موسیقیِ چهار هنرمند دیگر (فریبرز، رامین، امیر و نغمه) لایهٔ عمیق و احساسی دیگری به این تجربهٔ انسانی افزود که شاید فقط با زبان موسیقی امکان‌پذیر باشد.

همهٔ کارکنان دفتر نمایندگی من در مجلس و دفتر مراجعات مردمی من در کوکئیتلام با کوشش فراوان کار کردند تا این مراسم به‌خوبی اجرا شود. همهٔ ایشان نقش مهمی در خوب‌برگزار‌شدن این مراسم داشتند و در نهایت این برنامه با استقبال خوب همکاران من از همهٔ احزاب مواجه شد. 

«زن، زندگی، آزادی» فراخوانی پرقدرت است برای عمل‌گرایی در حیطهٔ حقوق بشر. این شعار در واقع سمبلی است برای رسیدن به نقطه‌ای که همهٔ انسان‌ها با عزت و احترام با یکدیگر عادلانه رفتار کنند و عدالت اجتماعی را مخصوص به کشوری یا نژادی خاص ندانند. این پیامی است که مردم را در سراسر جهان یکپارچه می‌کند. مشارکت زنان ایرانی بسیار حیاتی است و نقش اساسی آن‌ها را در این هدف مشترک برجسته می‌سازد.  

نگاهی به روز بیست و سوم اکتبر می‌اندازم و افتخار می‌کنم. تأثیر بازدید باشگاه سالمندان ایرانی از مجلس استانی و اجرای «زن، زندگی، آزادی» بسیار عمیق بود. پیام توانمندسازی، وحدت و پیگیری بی‌وقفهٔ عدالت همچنان در سراسر مجلس طنین‌انداز است و نشانی ماندگار برجا می‌گذارد.  

با تمام مشکلاتی که در حال حاضر در جهان وجود دارد، خوب است بدانیم که سازمان‌هایی مانند باشگاه سالمندان ایرانی برای ایجاد جامعه‌ای همه‌شمول تلاش می‌کنند و فعالیت‌هایشان مراقبت از همه را در پی دارد. این فعالیت‌های باارزش اجتماع و استان ما را تقویت می‌کند. بیست و سوم اکتبر در واقع به گرامیداشت و تصدیق دستاوردهای فوق‌العادهٔ افرادی اختصاص داشت که سخت تلاش می‌کنند تا جامعهٔ کانادایی را به مکان بهتری برای زندگی همه تبدیل کنند.

زن، زندگی، آزادی

نوشته هنر و همبستگی: نقش برجستهٔ هنرمندان در جنبش «زن، زندگی، آزادی» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – کوکئیتلام

باخبر شدیم انیمیشن کوتاه «دو سیب»، ساختهٔ بهرام جواهری هنرمند ایرانی ساکن کوکئیتلام، از اواسط ماه سپتامبر سال جاری در چند جشنواره به نمایش درآمده است. ازجمله روز هفتم اکتبر ۲۰۲۳ در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونکوور (VIFF)، برای نخستین‌بار در بریتیش کلمبیا، به روی پرده خواهد رفت. به‌همین مناسبت گفت‌وگوی کوتاهی داشتیم با ایشان تا دربارهٔ این انیمیشن و ایدهٔ ساخت آن برای خوانندگانمان بگویند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * * * *

آقای جواهری گرامی، با سلام و سپاس از وقتی که به ما دادید، لطفاً ابتدا برای آن دسته از خوانندگان نشریه که شما را کمتر می‌شناسند، از پیشینهٔ حرفه‌ای خود بگویید. 

با سلام، پیش از انقلاب در نوجوانی عکاس و فیلم‌ساز آماتور بودم و علاقهٔ اصلی‌ام فیلم‌سازی بود. البته در زمینهٔ فیلم‌سازی انیمیشن هم تجربیاتی کرده بودم. اما بعد از انقلاب که از فعالیت فیلم‌سازی محروم شدم، به فیلم‌سازی انیمیشن که امکانات مالی کمتری نیاز داشت و احتیاجی هم به مجوز نداشت، متمایل شدم. در آن موقع تنها مشتری‌های فیلم انیمیشن شبکهٔ یک و دو تلویزیون و کانون پرورش فکری بودند و من فیلم‌های انیمیشن زیادی برای آن‌ها ساختم. بعدها که بالاخره اجازهٔ تحصیل یافتم. لیسانس گرافیک و در نهایت فوق‌لیسانس انیمیشن را از دانشگاه هنر گرفتم. با مهاجرت به کانادا تحصیل را ادامه دادم و دیجیتال انیمیشن خواندم و حالا هم مشغول به کار در این زمینه هستم. البته در لابه‌لای فیلم‌سازی انیمیشن به مجسمه‌سازی و نقاشی هم می‌پردازم.

چه شد که تصمیم به مهاجرت به کانادا گرفتید و ونکوور را برای زندگی انتخاب کردید؟

مهاجر معمولاً دلایل شخصی برای مهاجرت دارد. اما دلایل سیاسی و اجتماعی هم وجود دارند که اتفاقاً بیشتر مطرح می‌شوند. در مورد خودم می‌توانم بگویم که به‌امید دسترسی بیشتر به فرصت‌ها و موقعیت‌های بهتر و آنچه که در کشور خودم از آن محروم بوده‌ام، مهاجرت کرده‌ام.

در مورد مقصد یعنی کانادا و ونکوور، واقعاً اتفاقی بوده و با مطالعهٔ کافی آن را انتخاب نکردم. 

انیمیشن جدید شما با عنوان «دو سیب» (Two Apples) طی ۱۹ سپتامبر تا ۷ اکتبر امسال در سه جشنوارهٔ مختلف اکران خواهد شد. لطفاً کمی دربارهٔ این انیمیشن برایمان بگویید. چه چیزی الهام‌بخش شما برای ساخت آن بوده است؟

این فیلم اصلاً حرف دل مهاجران است. هرچند دوست ندارم معنایی برای فیلم توضیح بدهم اما می‌توانم به‌طور سربسته بگویم که به‌اعتقاد من مهاجر کالایی نیست که به کشور میزبان وارد کرده باشند، بلکه به‌عنوان یک انسان دارای پیشینه و فرهنگ خاص است و به‌انتخاب خودش مهاجرت کرده است و بنا بر طبیعت مهاجرت، بر جامعهٔ میزبان اثر می‌گذارد و اثر می‌گیرد. یک رابطهٔ پویای بده‌بستان اینجا حاکم است. در فیلم، سیب میخک نشان نمادی است از این ردوبدل فرهنگی که بین پسر و دختر اتفاق می‌افتد.

لطفاً کمی دربارهٔ معنای سیب میخک یا سیب میخک‌دار (سێوی میخەکڕێژ) در فرهنگ کُردی برای خوانندگانمان توضیح دهید.

سیب میخک نشانهٔ دوستی و عشق است. در کردستان رسم بر این بوده است که هرگاه کسی می‌خواسته عشق و علاقه‌اش را به دیگری ابراز کند، به او سیب میخک‌نشان هدیه می‌داده است. و البته محدود به عاشق و معشوق نیست، و هر رابطه دوستانه‌ای را شامل می‌شود. مثل رابطهٔ مادر و فرزند، دو دوست و البته عاشق و معشوق. ترکیب سیب و میخک هم شکل زیبایی دارد و هم بسیار خوش‌بوست و ماندگاری زیادی دارد. می گویند تا دویست سال می‌ماند.

انیمیشن «دو سیب»، علاوه بر روایت داستانی‌اش، فریم‌به‌فریم همچون اثری هنری چشم‌نواز است. در خلق این اثر چه هنرمندان دیگری با شما همکاری داشته‌اند و در چه بخش‌هایی؟

تکنیک این انیمیشن استاپ‌موشن است، یعنی فرم‌به‌فرم با تغییر شکل گِل مجسمه‌سازی در برابر دوربین ایجاد شده است. این تکنیک را تاکنون کس دیگری انجام نداده است. البته در پروسهٔ تولید از تکنیک دیجیتال هم کمک گرفته شده است. کارگردان و انیماتور من بوده‌ام اما دوستان دیگری مخصوصاً در بخش دیجیتال همکار بوده‌اند.

آیا برای ساخت این انیمیشن کمک‌هایی هم دریافت کرده‌اید؟ اصولاً حمایت‌های دولتی در سطوح مختلف از کارهای هنری را چگونه می‌بینید؟

هیئت ملی فیلم کانادا (National Film Board of Canada) که به‌اختصار NFB خوانده می‌شود تهیه‌کنندهٔ این فیلم بوده است و این فیلم بر اساس کمک ساخته نشده است. NFB تشکیلاتی است شبیه کانون پرورش فکری خودمان در ایران. من به آن‌ها طرحم را پیشنهاد داده‌ام و آن‌ها سرمایه‌گذاری کرده‌اند و در مراحل تولید همکار بوده‌اند.

پس از اکران‌های جشنواره‌ای، آیا این انیمیشن برای تماشای عموم مردم در دسترس خواهد بود؟ اگر پاسخ مثبت است، چگونه و در چه پلتفرمی؟

این فیلم پس از اکران برای نمایش آنلاین در کانادا از طریق وب‌سایت nfb.ca به‌صورت رایگان در دسترس قرار خواهد گرفت.

آیا در آیندهٔ نزدیک پروژه‌ای در دست تهیه و اجرا دارید؟

بله، روی قصهٔ دیگری کار می‌کنم و البته هنوز در ابتدای کارم، تا بعد چه پیش آید.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته بهرام جواهری: مهاجر بر جامعهٔ میزبان اثر می‌گذارد و اثر می‌گیرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.