با وجود بیماری همه‌گیر کووید-۱۹، امسال دانش‌آموزان و معلمان کانادایی با انجام  اقدامات احتیاطی و رعایت دستورالعمل‌های بهداشتی به مدرسه بازگشته‌اند. تصور کنید شما کودک شش‌ساله‌ای هستید و برای اولین بار وارد مدرسه می‌شوید. احتمالاً شما برای ورود به مدرسه جدید بسیار هیجان‌زده‌اید. شما دوستان قبلی خود را می‌بینید یا دوستان جدید پیدا می‌کنید. هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شوید و آمادهٔ رفتن به مدرسه می‌شوید، باید به صورت خود ماسک بزنید و بعد از ورود به کلاس می‌توانید ماسک را از صورت خود بردارید. همچنین زمانی‌که زنگ تعطیلی به صدا درمی‌آید، یا هنگامی‌که بچه‌ها برای بازی به حیاط مدرسه می‌روند، باید دوباره ماسک را بر صورت خود بزنند و همان‌طوری‌که می‌دانیم دیگر هیچ فعالیت ورزشی و بازی‌ای بعد از تعطیلی مدرسه وجود ندارد. این شرایط و واقعیت دورهٔ کرونا برای یک کودک در یک روز عادی در مدرسه است. بی‌تردید این شرایط در طولانی‌مدت می‌تواند تأثیراتی بر روی سلامت روان افراد و به‌خصوص دانش‌آموزان داشته باشد. لذا سؤال این است که والدین چگونه می‌توانند از بهداشت روانی فرزندان خود محافظت کنند. 

چگونه همه‌گیری ویروس کرونا می‌تواند بر رشد اجتماعی دانش‌آموزان تأثیر بگذارد؟

مدرسه، محیطی حیاتی برای یادگیری، تعامل، همکاری و تعلیم و تربیت کودکان در مورد موضوعات مهم است. آنچه را که کودکان در مدرسه می‌آموزند، در بیشتر موارد در بزرگسالی به‌کار می‌گیرند. مدرسه نه‌تنها محلی برای آموزش رسمی است، بلکه مکانی است که کودکان رفتار و قوانین و تعاملات اجتماعی لازم را برای آینده می‌آموزند. به‌عبارتی می‌آموزند چگونه بازی کنند، چگونه رفتارهای پذیرفته‌شده و مطلوب را یاد بگیرند، چگونه احساسات خود را بفهمند یا خودتنظیمی کنند. لذا تعاملات و روابط اجتماعی برای کودکان و نوجوانان در محیط مدرسه مهم است. به‌همین دلایل، در حالی‌که دانش‌آموزان به تحصیل در میانهٔ همه‌گیری ویروس کرونا ادامه می‌دهند، بسیار مهم است که کودکان در مورد مهارت‌های اجتماعی یاد بگیرند. شما باید اطمینان حاصل کنید که کودک شما از رشد اجتماعی و بهداشت روانی مناسبی برخوردار است.

چگونه به رشد اجتماعی دانش‌آموز در دوران کرونا کمک کنید؟

یکی از روش‌ها این است که بیش از هر زمان دیگری به کودک خود نزدیک باشید و با او گفت‌وگو داشته باشید. از آن‌ها در مورد مدرسه‌اش بپرسید. از او بپرسید آیا دوست جدیدی پیدا کرده یا اتفاق جالبی در مدرسه رخ داده است. سعی کنید وقت بیشتری را با او سپری کنید و در پارک‌ها و محیط‌های بازی با او مشارکت کنید. 

به او بیاموزید که چگونه با فاصلهٔ اجتماعی و با ماسک، با دیگران ارتباط برقرار کند. مشارکت شما با کودکتان علاوه بر افزایش صمیمیت، نوعی افزایش مهارت اجتماعی را برای او به‌همراه خواهد داشت. کودک شما خواهد آموخت که چگونه با سبک زندگی جدید کنار بیاید و تعامل بیشتری با افراد خانواده و هم‌کلاسی‌ها با رعایت فاصله اجتماعی داشته باشد. باید سعی کنید او را به شکل زندگی طبیعی برگردانید و از ایزوله‌شدنِ او جلوگیری کنید. کودک خود را در برنامه‌های ورزشی و کلاس‌های مختلف ثبت‌نام کنید. در فعالیت‌های ورزشی با او همراهی کنید یا تماشاگر باشید، مثل زمانی که در زیر باران شدید در زمین فوتبال تماشاگر و مشوق او بودید. زیرِباران‌بودن تجربهٔ سختی است، اما برای رشد کودک شما ضروری است. علاوه بر این، با رعایت پروتکل‌های بهداشتی و فاصلهٔ اجتماعی و پوشیدن ماسک، اجازه دهید او با دوستان خود دیدار داشته باشد و بیشتر اینکه به آن‌ها اجازه دهید تحت نظارت شما و کنترل‌شده بازی‌های آنلاین یا ویدیویی انجام دهند. تمامی این‌ها به سلامت روان کودک شما در کوتاه‌مدت و بلندمدت کمک خواهد کرد. 

چگونه می‌توان فهمید که آیا فرزند ما استرس یا اضطراب دارد؟

کودکان ممکن است واکنش‌های یا نگرانی‌هایی از شیوع کرونا از خود نشان دهند. آن‌ها این اطلاعات را از طریق اطرافیان و اخبار کسب می‌کنند. همچنین اطلاعات مربوط به شیوع کرونا را بین یکدیگر به اشتراک می‌گذارند. کودکان نیز درست مثل بزرگسالان دغدغه‌ها و دل‌نگرانی‌های خود را در مورد کرونا دارند. در واقع شیوع کرونا نگرانی بی‌سابقه‌ای بین همهٔ گروه‌های سنی به‌وجود آورده است، زیرا کسی برای کرونا آماده نبوده و پیش‌بینی این موضوع هم امکان‌پذیر نبود. کودکان ما با ترس مرعوب‌کننده‌ای روبرو هستند. فقط تصور کنید یک کودک شش‌ساله چگونه باید این وضعیت غیرِقابلِ‌کنترل و مبهم را مدیریت کند. هنگام سوارشدن به اتوبوس مدرسه احتمالاً احساس تنش می‌کند، شاید هنگام نشستن نگران آن شود که ماسک او بیفتد و او شنیده است افراد بدون ماسک ممکن است از بعضی امکانات در جامعه محروم شوند. ممکن است نگران شود که ماسک‌زدن او را زشت کند، و همین موضوع باعث شود کسی با او بازی نکند. این‌ها سناریوهای بالقوهٔ نگرانی است که ممکن است کودک شما تحت همه‌گیری کرونا تجربه کند و چنین نگرانی‌هایی می‌تواند منجر به تشدید اضطراب و استرس شود. پژوهش‌های نشان داده‌اند که از هر ده دانش‌آموز، هشت دانش‌آموز برای برگشتن به مدرسه دچار اضطراب می‌شوند. به‌علاوه، بسیاری از کودکان در حالا حاضر نگران انزوا و تنهابودن خود هستند. اگرچه این مسئله کاملاً نگران‌کننده به‌نظر می‌رسد، اما روش‌هایی برای رفع ترس و اضطراب‌هایی که کودک شما با آن روبرو است، وجود دارد. کودکان نباید با نگرانی‌ها و تنهایی خود تنها بماند. 

چه کارهایی می‌توان انجام داد؟

بهترین راه برای کاهش میزان استرس و فشار بر روی کودک این است که با او صحبت کنید. اگر قبلاً این کار را انجام نداده‌اید، با او در مورد ویروس کرونا صحبت کنید. آن‌ها را آگاه کنید و آموزش دهید. به‌عنوان مثال، اگر کودک شما هر روز نگران رفتن به مدرسه است، با او صحبت کنید. به او بگویید که مدرسه‌اش اقدامات ایمنی زیادی را برای اطمینان از ایمنی همهٔ دانش‌آموزان و معلمان انجام داده است. اهمیت شستن دست‌ها را برای جلوگیری از شیوع ویروس به‌طور منظم به او یادآوری کنید. استفاده از ماسک می‌تواند برای کودکان سخت باشد، با آن‌ها همدردی کنید. به آن‌ها بگویید که می‌فهمید این کار آسان نیست، اما استفاده از ماسک و سایر تجهیزات ایمنی در صورت لزوم در مبارزه و حفظ ویروس مهم است.

با کودکان خود در مورد ویروس کرونا شفاف و در حد سن آن‌ها توضیح دهید. کودکان خود را رها نکنید و همیشه رفتار‌ها و نگرانی‌های او را مستقیم و غیرِمستقیم پیگیری کنید. بدانید کودکان کمتر گفت‌وگو می‌کنند و علائم رفتاری بیشتری از خود نشان می‌دهند. علائمی چون بی‌خوابی، کاهش اشتها، بهانه‌گیری و چسبیدن به شما، خشم و عصبانیت، گریه و مشکل تمرکز و هر نوع علامت رفتاری و هیجانی دیگری. 

اگر چنین علائمی را دیدید، با آن‌ها صحبت کنید و سعی کنید با او همدلی کنید و او را بفهمید. زیاد مستقیم و بی‌پروا از او سؤال نکنید. کودکان قادر نیستند به‌دقت و با جزئیات در مورد چیزی یا حالتی توضیح دهند. به‌خصوص اگر واقعاً نگران باشند و اگر شما بی‌پروا از او سؤال کنید، بعید نیست که ساکت شود و چیزی را با شما در میان نگذارد. کودکان هم مثل بزرگسالان یا شاید بیشتر، دچار شرم و گناه می‌شوند. ممکن است از بیان چیزی‌هایی که آن‌ها را می‌ترساند، خجالت‌زده شوند. حتی ممکن است بخواهند از شما مراقبت کنند و نگران شوند شما نگران آن‌ها شوید. صبور باشید و با آهنگ و سرعت آن‌ها پیش بروید. 

به‌طور مرتب با کودک خود در ارتباط باشید و با او صحبت کنید، از او در مورد مدرسه و آنچه که در مدرسه گذشته است بپرسید که آیا کسی را ملاقات کرده است چه تجربه یا چیز جدید یادگرفته است. با او ساده صحبت کنید. 

شما چه کار دیگری می‌توانید انجام دهید؟

بسیاری از این توصیه‌ها ممکن است کمک‌کننده باشد، اما این احتمال هم وجود دارد که شما و فرزندتان به خدمات و حمایت بیشتری احتیاج داشته باشید. چه راه‌حل‌های دیگری وجود دارد؟ 

علاوه بر صحبت با کودک و جستجوی علائم احتمالی استرس و اضطراب، انواع مختلفی از روش‌های بالینی اثبات‌شده در درمان اضطراب کودک وجود دارد. به‌عنوان مثال نوروفیدبک یکی از این روش‌های درمانی است. نوروفیدبک موجب انعطاف‌پذیری و آرامش در مغز می‌شود و مقاومت ما را در برابر استرس و اضطراب افزایش می‌دهد. نوروفیدبک به کودک شما اجازه می‌دهد تا خودتنظیمی کند و احساسات خود را مدیریت کند. 

علاوه بر این، روش‌های درمانی دیگری برای مقابله با اضطراب و استرس در کودکان توصیه می‌شود، از جمله خدمات مشاوره و روان‌درمانی جهت کاهش استرس و اضطراب. همچنین روش مدیریت و تنظیم تغذیه از طریق مشاوره تغذیه بسیار مفید خواهد بود. اگر در مورد سلامت روان کودک خود در دوران شیوع کرونا نگرانی دارید، با Elumind تماس بگیرید؛ همکاران ما آمادهٔ پشتیبانی و پاسخ‌دادن به سؤالات شما هستند. 

نوشته نحوهٔ حفاظت از سلامت روان دانش‌آموزان در زمان همه‌گیری ویروس کرونا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

«حقیقت را به من بگو، حقیقت را به من بگو، دکتر اومالو.» این بخشی از دیالوگ فیلم «ضربهٔ مغزی» به کارگردانی ویل اسمیت است. دکتر اومالو (Dr. Omalu)، یک آسیب‌شناس مغز است که طی تحقیقاتش، به کشفی از حقایق پنهان آسیب‌های مغزی در بازیکنان فوتبال آمریکایی دست می‌یابد. این فیلم بر اساس واقعیت ساخته شده است و اشاره به این دارد که آسیب‌های مغزی را باید جدی گرفت. 

ضربهٔ مغزی چیست؟

ضربهٔ مغزی، نوعی آسیب مغزی (TBI) است که منجر به کاهش موقتی در عملکرد طبیعی مغز می‌شود که می‌تواند شامل این موارد باشد: ازدست‌دادن حافظه، گیجی، سردرد، حالت تهوع و سایر مشکلات شناختی. غالباً ضربهٔ مغزی نتیجهٔ برخورد سر افراد با اشیاء است. یعنی هنگامی که ضربه‌ای به جمجمهٔ ما وارد می‌شود و در نتیجهٔ آن، مغز ما در داخل جمجمه دچار پارگی یا تکان شدید شود. 

این مسئله می‌تواند منجر به پاره‌شدن اعصاب متصل به مغز شود و بسته به ناحیه‌ای از مغز که ضربه به آن وارد می‌شود و شدت آسیب، می‌تواند منجر به انواع مشکلات شناختی و عاطفی شود. بسته به شدت ضربهٔ مغزی، تروما می‌تواند خفیف باشد، یعنی علائم پس از چند دقیقه برطرف شود، یا ضربهٔ مغزی می‌تواند با علائمی از جمله ازدست‌دادن هوشیاری، ماه‌ها و حتی سال‌ها پس از آسیب‌دیدگی شدید ادامه یابد. برای کسانی که مدتی طولانی با علائم ضربهٔ مغزی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، رژیم غذایی سالم کمک‌های زیادی را به بهبود شرایط زندگی فرد بیمار خواهد نمود.

مغز شما 

مغز شما، مرکز کنترل بدن شماست. همه‌چیز از مغز شما عبور می‌کند و شما بدون آن قادر به عملکرد نخواهید بود. شما می‌توانید بدون نگرانی به درونی‌ترین احساسات خود فکر کنید و نگران نباشید، آن‌ها فاش نخواهند شد. هر آنچه را که ما فکر کنیم و هر آنچه فکرش را نمی‌کنیم در فرایند‌های مغز ما شکل می‌گیرند. حتی اکنون که به‌سادگی قادر به خواندن این خطوط هستید، به لطف مغز شماست. 

مغز ما به‌طور مرتب کارهای زیادی را انجام می‌دهد و رفتار ما را کنترل می‌کند. ما فقط نمی‌توانیم آن را ببینیم، با او صحبت کنیم، برایش پیامک بزنیم یا در بیرون با او قدم بزنیم. به یک شهر فکر کنید. یک شهر شلوغ و پیچیده‌به‌هم. در این شهر کوچه‌ها و هزاران جاده وجود دارند که می‌توانند شما را به جاهای مختلف ببرند. همچنین بزرگراه‌هایی هستند که ما را به شهرهای مختلف می‌رسانند، پل‌هایی که از بخش‌های مختلف شهر عبور می‌کنند. در داخل این شهر، آپارتمان‌ها، خانه‌ها، وسایل نقلیه، مشاغل، رستوران‌ها، ایستگاه‌های پلیس، مردم و موارد دیگر وجود خواهند داشت. این شهر توسط کسانی که در این شهر زندگی می‌کنند و طبق قوانینی هدایت و کنترل می‌شود. حال تصور کنید اگر زلزلهٔ بزرگی در شهر رخ دهد چه اتفاقی می‌افتد. جاده‌ها و پل‌ها خراب می‌شوند. در این شرایط هرج‌ومرج، مردمی که در آن زندگی می‌کنند تلاش خواهند کرد تا راهی برای سامان‌دهی مجدد شهر پیدا کنند. البته دچار وحشت هم خواهند شد. سناریوی بالا با یک ضربهٔ مغزی تفاوت چندانی ندارد. وقتی دچار آسیب مغزی می‌شوید، تعادل مغز شما مختل می‌شود. اعصاب و نواحی خاصی از مغز ممکن است به‌درستی عمل نکنند. چنین ضربه‌هایی می‌تواند باعث ایجاد هرج‌ومرج در مغز شود. اگر ضربهٔ مغزی‌ای داشتید که هنوز بهبود پیدا نکرده است و هفته‌ها، ماه‌ها و سال‌ها از زمان آسیب می‌گذرد، شاید بهتر است راهکارهای دیگر را انتخاب کنید. 

چگونه یک تغذیهٔ درست می‌تواند به ضربهٔ مغزی کمک کند؟

تقریباً این تجربه را همهٔ ما داشته‌ایم، صبح با تأخیر بیدار شدیم، باید بچه‌ها را بیدار می‌کردیم تا برای مدرسه رفتن آماده بشوند، آن‌ها را به مدرسه رسانیدم و سپس به‌سمت محل کار خود حرکت کردیم. اکنون ظهر شده است و باید ناهار بخوریم اما صبح آن‌قدر عجله داشتیم که نتوانستیم ناهاری برای خودمان آماده کنیم یا ناهار خود را به‌همراه بیاوریم. حالا ظهر است، ولی چیزی برای خوردن نداریم. یک مک‌دونالد در آن طرف خیابان وجود دارد. هرچند احساس گناهکاری خواهیم داشت، ولی یک‌بار خوردن همبرگر مک‌دونالد نباید اشکالی داشته باشد (اغلب ما چنین عادت‌هایی داریم)، اما گر سابقهٔ مشکلات و علائم ضربهٔ مغزی دارید، مراقب باشید این مورد تکرار نشود. برای افراد با سابقهٔ آسیب مغزی رژیم غذایی سالم ضروری است. این مهم است که فردی با سابقهٔ بیماری یا آسیب مغزی بر روی تغذیه‌اش تمرکز داشته باشد، زیرا باعث افزایش کیفیت زندگی او خواهد شد. اگر شما شکل مغز را دیده باشید، می‌دانید که در اصل شبیه به یک کرهٔ چربی بزرگ با برجستگی‌های زیاد است. البته مغز شما بسیار پیچیده‌تر از برخی از چربی‌هاست و دارای بسیاری از اجزا و فرایندهاست که در حفظ عملکرد بدن شما نقش قابلِ‌توجهی دارد؟

مغز شما از حدود ۷۰-۸۰ درصد چربی تشکیل شده است. مغز شما گرچه در مقایسه با بقیهٔ بدن کوچک است، اما در واقع ۲۰ درصد از انرژی بدن شما را مصرف می‌کند. این در حالی است که مغز فقط ۲ درصد از وزن بدن شما را اشغال می‌کند. خوب این به چه معناست؟ اساساً، به زبان ساده، این یعنی که مغز برای رشد و عملکرد در بهترین حالت خود به مقدار زیادی مواد مغذی و پروتئین نیاز دارد. هنگامی که آسیب مغزی مانند ضربهٔ مغزی اتفاق افتاده است، حتی بیشتر ضروری است که از همبرگر‌ها و فست‌فود‌ها اجتناب کرده و به رژیم غذایی سالم روی آورید. این بدان معناست که تغذیه در بهبود مغز و حفظ آن بسیار حیاتی می‌شود تا با تمام ظرفیت کار کند. 

چه غذاهایی باید خورد و از مصرف کدام مواد غذایی باید خودداری کرد؟

ضربهٔ مغزی باعث التهاب مغزی می‌شود، و این مهم است که ما این التهاب را کاهش بدهیم. مواد غذایی‌ای هستند که می‌توانند این التهاب‌ها را کاهش دهند. مانند غذاهایی غنی از چربی‌های طبیعی مانند بذر کتان، روغن کریل، آووکادو، گردو، کرهٔ گیاهی، ماهی و روغن نارگیل. همهٔ این مواد غذایی ما را در بهبود ضربهٔ مغزی کمک می‌کند و در عین حال هضم مواد غذایی با چربی‌های طبیعی عملکرد مغز را نیز تقویت می‌کند. بنابراین خوردن مواد غذایی حاوی چربی طبیعی یک امتیاز اضافی در بر خواهد داشت. علاوه بر آن، توصیه می‌شود که از رژیم غذایی با سبزیجات زیاد استفاده کنید. با خوردن سبزیجات به میزان زیادی آنتی‌اکسیدان وارد بدن شما می‌شود و این امر موجب کاهش تخریب‌ها یا مرگ‌های سلولی خواهد شد و برعکس اجتناب از خوردن سبزیجات برای افراد با آسیب مغزی چالش‌برانگیز و مضر خواهد بود. در دنیای امروز، یافتن و خوردن غذاهایی که دارای کربوهیدرات، چربی‌های اشباع‌شده و شکر باشد، بسیار آسان‌تر است. اگرچه ممکن است مصرف غذاهایی مانند کربوهیدرات، چربی‌های اشباع‌شده و شکر گاهی اشکال نداشته باشد، اما اگر از اثرات ضربهٔ مغزی رنج می‌برید، پرهیز از چنین غذاهایی بسیار مهم‌تر است. سعی کنید از میان‌وعده‌های شیرین، کربوهیدرات‌های ساده یا هر نوع چربی اشباع‌شده پرهیز کنید. با این کار و رفتن به‌سمت رژیم غذایی سالم، مطمئناً التهاب در مغز شما کاهش می‌یابد و شما مغز سالم‌تری خواهید داشت. 

چه کار‌های دیگری می‌توان انجام داد؟ 

علاوه بر روش بهبود تغذیه، چند روش دیگر برای بهبود مغز آسیب‌دیده وجود دارد. یکی از این روش‌ها استفاده از روش مکمل‌های غذایی یا استفاده از مواد مغذی شناخته‌شده برای مغز است. مواد مغذی متنوعی وجود دارد که می‌تواند از مغز ما پشتیبانی کرده و به ما کمک کند و ویتامین‌های مورد نیاز مغز را تامین کند. لازم است بدانیم مصرف ویتامین‌هایی مانند قرص‌های امگا ۳ یا ویتامین‌های گروه B می‌تواند باعث کاهش التهاب مغزی شود. سیستم اعصاب مرکزی و مغز شما مهم است و باید به او کمک کنید، اگر سؤالی دارید یا می‌خواهید در مورد چگونگی بهبود مغز خود بیشتر بدانید، با Elumind تماس بگیرید.

نوشته چگونه می‌توان مغز آسیب‌دیده را بهبود بخشید؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ابتدا داستان بیلی

چشمان بیلی در مقابل نور خورشید قرار دارد، او می‌بیند که سایه‌هایی از سمت حاشیهٔ زمین فوتبال [آمریکایی] ظاهر می‌شوند. او در خط میانی زمین ایستاده است. بیلی مهارت لازم را در این بازی دارد. چند مهاجم به‌سمت او می‌آیند. او باید به‌سمت چپ بدود و برای این‌ کار آماده می‌شود. سرانجام، بازیکن خط حمله توپ را پرت می‌کند و بیلی برای گرفتن توپ می‌دود. او توپ را می‌گیرد و به‌سرعت به‌سمت چپ حرکت می‌کند. در مقابل او بازیکنی است که باید از او رد شود. بازیکن دیگری به‌سرعت به او نزدیک می‌شود. او می‌داند که باید تلاش بیشتری کند تا از این بازیکن هم رد شود. در حالی که سر بیلی پایین است، کلاه ایمنی با بالشتک‌های قفسهٔ سینهٔ نفر مقابل برخورد می‌کند. بیلی موفق می‌شود نفر تیم مقابل را کنار بزند و تکل را بشکند، اما یک یا دو ثانیه بیشتر طول نمی‌کشد که سر او با زمین برخورد می‌کند. 

پس از آن، بیلی دیگر چیزی به‌خاطر نمی‌آورد. او به‌خاطر نمی‌آورد که ده دقیقه در زمین بازی کرده است، و اینکه مربیان او در آنجا حضور داشتند. او به یاد نمی‌آورد که آن روز به بیمارستان انتقال پیدا کرده و سی‌تی‌اسکن انجام داده است. آن روز در ذهن بیلی مبهم شد و از آن روز به‌بعد او دیگر هرگز فوتبال بازی نکرده است. این داستانی غم‌انگیز است، اما این اتفاق برای هر ورزشکاری ممکن است بیفتد. تمام ورزشکاران از جمله در رشته‌های فوتبال و هاکی می‌دانند که ممکن است دچار طیف وسیعی از آسیب‌های ورزشی و البته ضربهٔ مغزی شوند یا شده باشند، اما این بدان معنی نیست که آن‌ها باید تا آخر عمر با علائم آن دست‌و‌پنجه نرم کنند. خوشبختانه امروزه برای تسکین یا کاهش علائم مرتبط با ضربهٔ مغزی راه‌حل‌هایی وجود دارد.

ضربهٔ مغزی چیست؟

ضربهٔ مغزی یا آسیب مغزی (Traumatic Brain Injury) آسیبی است که منجر به کاهش موقتی عملکرد طبیعی مغز می‌شود. علائم آن شامل فراموشی، گیجی، حالت تهوع، سردرد و سایر مشکلات شناختی است. به‌طور معمول ضربهٔ مغزی هنگامی رخ می‌دهد که سر شما به جسمی سخت یا زمین برخورد می‌کند. اگر این برخورد شدید باشد، ممکن است مغز شما به‌شدت تکان بخورد یا حتی جمجمهٔ شما بشکند. این شرایط می‌تواند منجر به آسیب مغزی شود. البته گاهی اثرات این آسیب‌ها می‌تواند همیشگی باشد. چنین آسیب‌هایی منجر به کاهش عملکرد مغز می‌شود که می‌تواند به‌معنای مشکلات شناختی، عاطفی و جسمی باشد. بسته به شدت آسیب مغزی، علائم ممکن است خفیف تا شدید باشد، در وضعیت آسیب خفیف علائم پس از چند دقیقه برطرف می‌شود، اما اگر علائم شدید باشد، می‌تواند تا ماه‌ها یا حتی سال‌ها بعد ادامه پیدا کند. البته باید گفت برای ورزشکارانی که سابقهٔ ضربهٔ مغزی در گذشته دارند یا برای آن دسته از ورزشکارانی که هنوز علائم ضربهٔ مغزی را تجربه می‌کنند، امیدواری وجود دارد.

ضربهٔ مغزی در ورزش‌های با تماس‌های شدید بدنی 

لیگ فوتبال ملی (NFL) لیگ فوتبالی با تماس‌های شدید بدنی است. این ورزش، صنعتی چند میلیون دلاری است. هر ساله از سپتامبر تا فوریه طرفداران، آبجوبه‌دست همراه با هات‌داگ‌هایشان از روی سکو‌ها فوتبال تماشا می‌کنند. بازی بزرگ (Super bowl)، یکی از رویدادهای مهم ورزشی است که هرساله میلیون‌ها نفر از سراسر جهان چشم‌انتظار آن‌اند و برای تماشایش برنامه‌ریزی می‌کنند. آن‌ها این بازی را به‌طور حضوری یا از طریق تلویزیون تماشا می‌کنند. در حالی که طرفداران بازی را تماشا می‌کنند، این از اصول بازی است که بازیکنان در هنگام بازی و زمانی که به‌دنبال توپ‌اند، به همدیگر تنه می‌زنند و یکدیگر را به زمین می‌اندازند. بی‌تردید این زمین‌خوردن‌ها همراه با خطرات فیزیکی و آسیب‌های مغزی است. هر ضربهٔ محکم و ناگهانی ممکن است باعث مصدومیت شدیدِ بازیکنان شود و اگر شما یک بازیکن باشید، درواقع بدن خود را در معرض خطر قرار می‌دهید. برای مثال، ممکن است دچار آسیب مغزی شوید. مطمئناً، هیچ بازیکنی بدون محافظ سر و‌ صورت در زمین بازی حضور نخواهد داشت. آن‌ها از سر تا پا بالشتک می‌پوشند و از کلاه ایمنی محکم استفاده می‌کنند که روی جمجمه‌شان بسته شده است. با این وجود، این بدان معنا نیست که ضربهٔ مغزی رخ نمی‌دهد. درست است که کلاه ایمنی از جمجمه در برابر آسیب محافظت می‌کند، اما لزوماً از لرزش و تکان‌های مغزی در داخل جمجمه محافظت نمی‌کند. در گذشته، اگر بازیکنی دچار مصدومیت می‌شد، بدون اینکه بداند آیا دچار ضربهٔ مغزی شده است یا نه، به زمین بازی برمی‌گشت و بازی فوتبال را ادامه می‌داد، حتی اگر احساس گیجی داشت. این عقیده‌ای به‌شدت مردانه و بخشی از بازی بود. بازیکنان می‌خواستند نشان دهند که می‌توانند بازی کنند و حالشان خوب است. آن‌ها نمی‌خواستند هیچ نقطه‌ضعفی نشان بدهند. ضربه‌خوردن، فقط بخشی از بازی بود.

امروزه آگاهی بیشتری در مورد ضربهٔ مغزی وجود دارد و بازیکنان NFL اکنون موظف‌اند از پروتکل ضربهٔ مغزی آگاه باشند تا دچار این آسیب نشوند. البته لازم به یادآوری است که گاهی ممکن است ساعت‌ها یا حتی روزها طول بکشد تا علائم ضربهٔ مغزی خود را نشان دهند. اگر بازیکنان مورد معاینه قرار بگیرند و مشخص شود که آن‌ها ضربهٔ مغزی دارند، باید بقیهٔ بازی را بر روی نیمکت بنشینند. غالباً، اگر علائم نداشته باشند، هفتهٔ بعدش دوباره می‌توانند به تمرینات خود ادامه بدهند. البته، فوتبالِ آمریکایی تنها ورزشی نیست که دارای خطرات ضربهٔ مغزی است. در مورد هاکی روی یخ، یا فوتبال (soccer) یا بسکتبال نیز می‌توان همین‌ها را گفت. به‌طور معمول خطر ضربهٔ مغزی در ورزش‌های حرفه‌ای وجود دارد. اگر شما دچار ضربهٔ مغزی شده‌اید، آگاه باشید که روش‌هایی وجود دارد که می‌توانید علائم ضربهٔ مغزی را کاهش دهد و سلامت و بهبودی را به شما بازگرداند. 

چه کاری می‌توانید انجام بدهید؟

در داستان بالا، بیلی ضربهٔ مغزی را تجربه کرد و باعث شد که او دیگر نتواند فوتبال بازی کند. اگر تا به‌حال تجربهٔ انجام ورزش سنگین و فیزیکی را داشته‌اید، می‌دانید که آسیب‌دیدگی بخشی از این نوع ورزش است. ممکن است پای شما پیچ بخورد یا دست شما بشکند یا با آسیب مغزی مواجه شوید. در مجموع هنگامی که در حال فعالیت‌های سنگین ورزشی هستیم، معمولاً با خطراتی هم روبرو می‌شویم. اما جای نگرانی نیست اگر سرتان دچار آسیب شده باشد. روش‌های مختلفی برای بهبود آسیب مغز وجود دارد. اگر اخیراً دچار ضربهٔ مغزی شده‌اید، بهترین کار این است که استراحت کنید. از انجام هر کاری که از مغز شما استفاده می‌کند خودداری کنید. این به‌معنای پرهیز از مطالعه، کار با کامپیوتر، بازی‌های ویدیویی یا حتی تماشای تلویزیون است. فقط استراحت کنید و هرچقدر می‌توانید بخوابید و تمدد اعصاب کنید. با این کار می‌توانید مغزتان را بهبود دهید. علاوه بر استراحت، روش‌های دیگری برای کمک به بهبود مغز شما وجود دارد. داشتن یک رژیم غذایی سالم بسیار مهم است. سعی کنید روزانه مقدار زیادی آب بخورید، غذاهایی بخورید که سرشار از چربی طبیعی باشند مانند آووکادو، گردو و کرهٔ گیاهی. سعی کنید مقدار زیادی سبزیجات مصرف کنید. به‌طور هم‌زمان از نوشیدن مایعات کافئین‌دار و الکل خودداری کنید. همچنین از مصرف هر نوع مادهٔ غذایی حاوی قند یا غذاهای حاوی چربی اشباع‌شده خودداری کنید. می‌توانید برای دریافت اطلاعات بیشتر در مورد جزئیات مربوط به آنچه باید به‌عنوان بخشی از رژیم غذایی خود بخورید، با یکی از مشاوران تغذیهٔ مرکز Elumind تماس بگیرید.

علاوه بر تغذیه، شیوهٔ درمانی نوروفیدبک نوعی روش درمانی مؤثر و کاملاً بی‌خطر برای مغز است که می‌تواند به شما در مسیر درست کمک کند. در این روش، ابتدا از فناوری نقشهٔ مغزی (QEEG) استفاده می‌شود. نقشهٔ مغزی کمک می‌کند تا درک بهتری از مناطق مختلف مغز و پشتیبانی‌ای که نیاز دارند، به‌دست بیاوریم. پس از مشخص‌شدن این مناطق، می‌توان از نوروفیدبک برای هدف قراردادن آن مناطق خاص از طریق سیستمی مبتنی بر پاداش برای تربیت مجدد مغز شما استفاده کرد تا بتواند بهبود یابد. نگران نباشید، راهنما برای شما وجود دارد. با استفاده از ابزارهای مناسب و اشکال درست کمک، در هر زمان می‌توانید احساس بهتری داشته باشید.

اگر سؤالی دارید یا می‌خواهید در مورد نحوهٔ درمان مغز از طریق نوروفیدبک بیشتر بدانید، با مرکز Elumind تماس بگیرید.

نوشته تمام آنچه باید در مورد ضربهٔ مغزی مرتبط با ورزش بدانید اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

کج‌خُلقی در کودکان نوپا و پیش‌دبستانی بسیار رایج است. کج‌خُلقی، نحوهٔ روبروشدن کودکان با احساسات دشوار است. وقوف به این امر کمک می‌کند که احساسات کودکتان را بفھمید و از موقعیت‌ھایی که کج‌خُلقی‌ھای کودکتان را تحریک می‌کند، اجتناب کنید.

کج‌خُلقی چیست؟

کج‌خُلقی اشکال و اندازه‌ھای مختلف دارد و می‌تواند به شکل انفجارات غیرِمنتظرهٔ خشم، نارضایتی یا رفتار خارج‌ازانتظار باشد.

ھنگامی که کودکتان «کنترل رفتارش را از دست می‌دھد»

ممکن است شاھد گریه، فریادزدن، سفت‌کردن اعضای بدن، خمیده‌کردن پشت، لگدزدن، به زمین‌افتادن، ضربه‌زدن یا فرارکردن باشید. در برخی موارد، کودکان نفسشان را حبس کرده، استفراغ می‌کنند یا اشیا را می‌شکنند یا به‌عنوان بخشی از کج‌خُلقی حالت پرخاشگر پیدا می‌کنند.

چرا کج‌خُلقی اتفاق می‌افتد

کج‌خُلقی بین کودکان یک‌ساله تا سه‌ساله بسیار رایج است. این بدان دلیل است که مھارت‌ھای اجتماعی و احساسی کودکان تازه در این سن شروع به رشد می‌کنند. کودکان اغلب کلمات مربوط به بیان احساسات بزرگ را نمی‌دانند. آن‌ھا استقلال بیشتری می‌خواھند، اما از اینکه جدا از شما باشند، می‌ترسند و در حال کشف این مسئله‌اند که می‌توانند نحوهٔ عملکرد خود را تغییر بدھند. بنابراین، کج‌خُلقی یکی از شیوه‌ھایی است که کودکان احساساتشان را با آن بیان و کنترل می‌کنند و سعی در درک یا تغییر آنچه که در دنیای اطرافشان اتفاق می‌افتد، دارند.

کودکان بزرگ‌تر ھم می‌توانند کج‌خُلقی بکنند. این می‌تواند بدان دلیل باشد که راه‌ھای مناسب برای بیان یا کنترل احساسات را یاد نگرفته‌اند. برخی کودکان بزرگ‌تر ممکن است کندتر از سایرین توانایی خودتنظیمی را به‌دست آورند. 

ھم برای کودکان نوپا و ھم کودکان بزرگ‌تر، مواردی ھستند که می‌توانند احتمال وقوع کج‌خُلقی را بیشتر کنند:

• خُلق‌وخوی طبیعی کودک: این امر بر اینکه کودکان تا چه اندازه سریع یا شدید به مواردی مانند اتفاقات ناراحت‌کننده پاسخ بدھند، تأثیر می‌گذارد. 
• کودکانی که به‌سادگی ناراحت می‌شوند، احتمال بیشتری برای کج‌خُلقی‌شان وجود دارد. 
• مواردی چون استرس، گرسنگی، خستگی یا بیش‌ازاندازه تحریک‌شدن، بیان و کنترل احساسات و رفتار را برای کودکان سخت‌تر می‌کند. 
• همچنین موقعیت‌ھایی که کودکان نمی‌توانند تحمل کنند، برای مثال، اگر یک کودک بزرگ‌تر اسباب‌بازی را بردارد، یک کودک نوپا ممکن است نتواند تحمل کند.

چگونه باید با کج‌خُلقی‌ھا برخورد کرد

کارھایی که می‌توانید انجام بدھید تا احتمال وقوع کج‌خُلقی‌ھا را کمتر کنید:

• استرس را کم کنید. احتمال بیشتری می‌رود که کودکان خسته، گرسنه و بیش‌ازاندازه تحریک‌شده کج‌خُلقی را تجربه کنند.
• احساسات کودکتان را درک کنید. اگر به احساسات کودکتان آگاه‌اید، ممکن است ھنگامی که احساسات شدید در راه است، آن را احساس کنید. می‌توانید دربارهٔ اینکه چه اتفاقی می‌افتد، صحبت کنید و به فرزندتان کمک کنید تا با احساسات سخت خود کنار بیاید. 
• محرک‌ھای کج‌خُلقی را بشناسید. برای مثال، ممکن است کودکتان ھنگامی کج‌خُلقی کند که شما خرید می‌کنید. ممکن است بتوانید از قبل برنامه‌ریزی کنید یا محیط را عوض کنید تا جلو کج‌خُلقی را بگیرید. برای مثال، ممکن است بھتر باشد پس از اینکه کودکتان چرتی زد و غذای سبکی خورد، به خرید بروید.
• دربارهٔ احساسات با کودکتان صحبت کنید. وقتی کودکتان با احساسات سخت درگیر است، از او بخواھید که نام آن احساس را به زبان بیاورد و بگوید که چه چیزی باعث آن شده است. برای مثال، «اسباب‌بازی را پرت کردی، چون عصبانی شدی که کار نمی‌کرد؟ چه کار دیگری می‌توانستی بکنی؟»

برخی اوقات با وجود ھر کاری که شما برای اجتناب از بروز کج‌خُلقی انجام می‌دھید، این امر اتفاق می‌افتد. در اینجا به برخی ایده‌ھا برای کنار آمدن با انواع کج‌خُلقی به‌ھنگام بروز آن‌ھا اشاره می‌شود:

• آرام باشید (یا وانمود کنید!) اگر لازم است وقتی به خودتان بدھید. اگر عصبانی بشوید، وضعیت هم برای شما و ھم برای کودکتان سخت‌تر می‌شود. اگر نیاز به صحبت‌کردن دارید، صدایتان را آرام و یکنواخت نگاه دارید، حساب‌شده و آھسته عمل کنید.
• احساسات دردناک کودکتان را به رسمیت بشناسید. برای مثال، «خیلی ناراحت‌کننده است که بستنی آدم از قیف بستنی پایین بیفتد، این‌طور نیست؟» این امر به جلوگیری از غیرِقابلِ‌کنترل‌ترشدن رفتار کمک می‌کند و به کودکتان این فرصت را می‌دھد که احساساتش را دوباره تنظیم کند.
• در طول مدت کج‌خُلقی صبر کنید. در نزدیکی کودک بمانید تا او بداند که آنجا ھستید. اما سعی نکنید که برای او دلیل بیاورید یا حواس او را پرت کنید. وقتی کج‌خُلقی شروع شده است، این کار دیر است.
• وقتی نیاز است، کنترل موقعیت را به‌دست بگیرید. اگر کج‌خُلقی به این دلیل اتفاق می‌افتد که کودکتان چیزی می‌خواھد، آنچه را که می‌خواھد، به او ندھید. اگر کودکتان نمی‌خواھد که کاری را انجام بدھد، از قضاوتتان استفاده کنید. برای مثال، اگر کودکتان نمی‌خواھد که از وان بیرون بیاید، مطمئن‌تر است که درپوش آب را بردارید تا اینکه بخواھید کودکتان را بلند کنید.
• در نحوهٔ برخوردتان باثبات و آرام باشید. اگر برخی اوقات زمانی‌که کودکتان کج‌خُلقی می‌کند، آنچه را که کودکتان می‌خواھد به او بدھید و برخی اوقات ندھید، ممکن است مشکل بدتر شود.

کج‌خُلقی‌ھا در کودکان پیش‌دبستانی یا کودکان در سنین اوایل مدرسه

شما می‌توانید از تمامی توصیه‌ھای فوق برای کمک به کج‌خُلقی در کودکان پیش‌دبستانی یا کودکان در سنین اوایل مدرسه استفاده کنید. در این سن، کودکان ھمچنین بھتر می‌توانند درک کنند که کارشان چه اثرات یا پیامدھایی دارد. این بدان معناست که برخی اوقات می‌توانید از پیامدھا برای کنترل‌کردن رفتار کودکتان استفاده کنید. این امر مھم است که اطمینان یابید اشتباھاً کج‌خُلقی را پاداش نمی‌دھید. برای مثال، اگر کودکتان به‌دلیل اینکه به خرید آب‌نبات نه می‌گویید، کج‌خُلقی می‌کند، ولی بعد شما آب‌نبات را برایش می‌خرید، این پاداش‌دادن به کج‌خُلقی است. 

مقابله با کج‌خُلقی

مقابله با کج‌خُلقی می‌تواند بسیار خسته‌کننده و استرس‌آور باشد. ممکن است احساس کنید که باید مداخله کنید تا فوراً به کج‌خُلقی پایان بدھید. اما اگر شرایط ایمن است، شاید بھتر باشد استراحتی کنید تا تصمیم بگیرید چگونه باید پاسخ بدھید. در اینجا به ایده‌ھای بیشتر برای آرام‌ماندن و سنجیدن اھمیت واقعی موقعیت اشاره می‌کنیم:

• برای مواجه با کج‌خُلقی استراتژی داشته باشید: طرحی واضح داشته باشید که چگونه در ھر موقعیتی با کج‌خُلقی مواجه می‌شوید: جهت عملی‌کردن طرحتان به‌ھنگام رخ‌دادن کج‌خُلقی وارد عمل شوید.
• بپذیرید که نمی‌توانید احساسات یا رفتار کودکتان را به‌طور مستقیم کنترل کنید. تنھا می‌توانید کودکتان را ایمن نگاه دارید و رفتار او را به‌نحوی ھدایت کنید تا احتمال وقوع کج‌خُلقی در آینده کمتر باشد.
• قبول کنید که تغییر، نیازمند زمان است: قبل از اینکه کج‌خُلقی به‌طور دائمی از بین برود، کودکتان باید خیلی بزرگ‌تر بشود، ایجاد و استفاده از مھارت‌ھای خود تنظیمی برای کودک بسیار مؤثر است و در ادامهٔ زندگی نیز به او‌ کمک خواهد کرد.
• نسبت به این طرز تفکر که کودکتان این کار را به‌طور عمدی انجام می‌دھد یا می‌خواھد نظر شما را جلب کند، آگاه باشید.
• کودکان به‌طور عمدی کج‌خُلقی نمی‌کنند: آن‌ھا عادت بدی پیدا می‌کنند یا در حال حاضر این مھارت را ندارند که بتوانند با موقعیت کنار بیایند.
• شوخ‌طبعی خود را حفظ کنید، ولی به کج‌خُلقی‌شان نخندید. اگر این کار را بکنید، ممکن است با توجهتان پاداشی به کودکتان داده باشید. ھمین‌طور ممکن است اگر او فکر کند که به او می‌خندید، بیشتر ناراحت بشود.
• وقتی کودکتان خوش‌خُلقی می‌کند، با ستایش توأم با شوروشوق او را بستایید. برای مثال، وقتی او احساس سختی مانند «عصبانیت» را نام می‌برد یا قبل از شروع کج‌خُلقی، آرام می‌شود. 
• بسته به تعداد کج‌خُلقی‌ھای کودکتان، در مورد خودتان به‌عنوان یک مادر یا پدر قضاوت نکنید. به‌خاطر داشته باشید که ھمهٔ کودکان کج‌خُلقی می‌کنند. در عوض، روی نحوهٔ پاسخگویی‌تان به کج‌خُلقی‌ھای کودکتان تمرکز کنید.

اگر شما یا کسی که دوستش دارید می‌خواهید در این خصوص بیشتر بدانید، می‌توانید با مرکز ایلومایند تماس بگیرید و با خدمات ما در این حوزه بیشتر آشنا شوید.

نوشته کج‌خلقی کودکان؛ چرا اتفاق می‌افتد و چگونه باید پاسخ داد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

اختلال نافرمانی مقابله‌جویانه (Oppositional Defiant Disorder) یکی از رایج‌ترین اختلالات رفتاری در کودکان و نوجوانان است. مشخصهٔ این نوع اختلال٬ رفتار ستیزه‌جویانه است. ویژگی‌های اختلال ODD عبارت است از دوره‌های مکرر خشم، رفتار مقابله‌جویانه یا پرخاشگرانهٔ عمدی و عدم تحمل سلطه.

اصطلاح «نافرمانی» اشاره به رفتارهایی دارد که در نافرمانی با قوانین و قواعد اجتماعی انجام می‌شود. کودکان با این اختلال معمولاً الگوی پایداری از تحریک‌پذیری، خشم و طغیان، مشاجره و نافرمانی دارند. در حالی‌که این رفتار معمولاً در رابطه با مرجع قدرتی مثل والدین یا معلمان است، ولی ممکن است نسبت به خواهر و برادرها، هم‌کلاسی‌ها یا کودکان دیگر هم بروز یابد.

علائم این اختلال عبارت‌اند از: کج‌خلقی، مخالفت بیش‌ازحد با بزرگسالان، عدم پذیرفتن خواسته‌ها و دستورات بزرگسالان، زیرِسؤال‌بردن دائمی قوانین، عدم تبعیت از قوانین، آزارواذیت دیگران، مقصر‌دانستن بقیه به‌خاطر اشتباهات، سریع دلخورشدن از دیگران، ابراز دائمی خشم و صحبت‌کردن خشن و تند با دیگران.

معمولاً کودکان و نوجوانان حتی با بهترین رفتار نیز ممکن است در برخی مواقع با یکدیگر همکاری نکنند و به‌ویژه در نوجوانی رفتار خصمانه با هم داشته باشند، اما مبتلایان به ODD الگوی ثابت عصبانیت را نشان می‌دهند و رفتارهای پرخاشگرانه کلامی به‌خصوص با والدین و سایر مراجع قدرت مثلاُ معلمان یا مدیر مدرسه دارند.

شایع‌ترین رفتارهایی که کودکان و نوجوانان مبتلا به ODD دارند، عبارت‌اند از:

• سرکشی
• کینه‌توزی
• منفی‌نگری
• خصومت و پرخاشگریِ کلامی

این اختلال معمولاً در خانه، مدرسه یا با همسالان دیده می‌شود. این اختلال اغلب با مشکلات جدی دیگری نیز همراه است و در صورت عدم درمان، می تواند به اختلال سلولی (CD) تبدیل شود. همچنین این کودکان و نوجوانان در معرض خطر سوء مصرف مواد و بزهکاری قرار دارند.

کودکان دارای این اختلال نشانه‌های آن را در سن ۶ تا ۸ سالگی بروز می‌دهند؛ اگرچه ممکن است در کودکان کم‌سن‌تر هم بروز پیدا کند. نشانه‌ها ممکن است تا سن نوجوانی ادامه پیدا کنند و کودک شما اگر نشانه‌ها را به‌صورت دائمی و به‌مدت حداقل ۶ ماه داشته باشد، به داشتن این اختلال تشخیص داده می‌شود.

چه عواملی باعث ODD می‌شود؟

هیچ دلیل مشخصی برای ODD وجود ندارد. با این‌حال، اکثر کارشناسان معتقدند ترکیبی از بیولوژی، عوامل خطرساز روان‌شناختی و اجتماعی در پیشرفت این اختلال نقش دارند. 

عوامل بیولوژیکی

کودکان و نوجوانان مستعد ابتلا به این اختلال:

• والدین با سابقهٔ اختلال بیش‌فعالی (ADHD ،ODD یا CD) 
• والدین با سابقهٔ اختلال خلقی (مانند افسردگی یا اختلال دوقطبی)
• والدین با مشکل سوء مصرف مواد
• نقص در بخشی از مغز مربوط به استدلال، قضاوت و کنترل فشار
• عدم تعادل شیمیایی مغز
• مصرف سیگار توسط مادر در دوران بارداری
• قرارگرفتن در معرض سموم
• تغذیهٔ نامناسب

عوامل روانشناسی

• رابطهٔ ضعیف با یک یا هر دو والد
• پدر یا مادری غافل یا غایب
• دشواری یا ناتوانی در شکل‌گیری اجتماعی روابط یا نشانه‌های اجتماعی 

عوامل اجتماعی

• فقر
• محیط آشفته
• سوءاستفاده‌کردن
• بی‌توجهی
• عدم نظارت
• والدین بی‌توجه
• نظم متناقض
• بی‌ثباتی خانواده (مانند طلاق)

کودکان مبتلا به ODD الگوی مداوم منفی، خصومت و سرپیچی دارند که:

• معمولاً ثابت است
• حداقل ۶ ماه دوام می‌آورد
• در مقایسه با سن کودک، گاهی بیش‌ازحد است
• برای خانواده و مدرسه مخّل است
• معمولاً [خصومت و سرپیچی] نسبت به والدین، ​​معلمان، مدیر، مربی و افراد تأثیرگذار در زندگی فرد است

علائم رفتاری زیر با ODD مرتبط است:

• احساسات مزاجی مکرر
• مشاجرات بیش‌ازحد با بزرگسالان
• خودداری فعالانه از انطباق با درخواست‌ها و قوانین
• عمداً دیگران را آزار داده و ناراحت می‌کنند
• غالباً توسط دیگران اذیت می‌شوند
• طغیان‌های مکرر عصبانیت 
• برخورد کینه‌توزانه و انتقام‌جویانه

آیا ODD می‌تواند با سایر شرایط رخ دهد؟

بسیاری از کودکان مبتلا به ODD ممکن است اختلالات جانبی دیگری هم داشته باشند که از جمله عبارت‌اند از: 

• اختلالات بیش‌فعالی
• اختلالات اضطرابی
• اختلالات خلقی (مانند افسردگی و اختلال دوقطبی)
• اختلالات یادگیری
• اختلالات زبان

بعضی از والدین در تشخیص رفتارهای سرپیچی به‌عنوان علامت‌های یک بیماری مشکل دارند. آن‌ها ممکن است تصور کنند که مشکل مربوط به عدم رشد ذهنی کودکان و نوجوانان است و بخواهند برای شروع درمان صبر کنند تا کودک به بلوغ برسد. همچنین گاهی تشخیص اختلال نافرمانی مقابله‌جویانه از رفتار طبیعی و استقلال‌طلبانهٔ نوجوان، دشوار است. همچنین اخیراً کشف شده است که دختران ممکن است علائم متفاوتی از ODD را در مقایسه با پسران نشان دهند. دختران مبتلا به ODD ممکن است پرخاشگری خود را از طریق صحبت و کلام به‌جای اقدامات و روش‌های دیگر نشان دهند. 

راهکارهایی برای کنارآمدن با کودکانی که اختلال نافرمانی مقابله‌جویانه دارند

اگر کودکتان دچار این اختلال است:

• رفتارهای مثبت کودکتان را بشناسید و آن‌ها را ستایش کنید. تا جایی که می‌توانید به‌صورت جزئی رفتارش را بیان و تشویق کنید. مثلاً: واقعاً خوشم آمد که امشب اسباب‌بازی‌هایت را جمع کردی.
• رفتار خودتان باید الگوی فرزندتان باشد، پس طوری رفتار کنید که انتظار دارید او رفتار کند.
• دعوا نکنید و از نزاع بر سر قدرت اجتناب کنید. اگر کنترل نکنید٬ مسئله به نزاع قدرت تبدیل خواهد شد.
• قواعد و حدود را وضع کنید و عواقب منطقی عدم رعایت این حدود را دائماً گوشزد کنید.
• یک برنامهٔ روزانه برای کودکتان تعیین کنید. از کودکتان هم بخواهید تا به شما در تدوین آن کمک کند.
• با یکدیگر وقت بگذرانید. یک برنامه دائمی هفتگی داشته باشید که با فرزندتان وقت بگذرانید.
• با کمک همسر و سایر اعضای خانواده قواعد مناسب و دائمی برقرار کنید.
• یکی از کارهای خانه را به کودکتان بسپارید و به او نشان دهید که تا زمانی که او انجامش ندهد، آن کار انجام نخواهد شد. بسیار مهم است که برای کودکتان تکلیفی تعیین کنید که آسان باشد و به‌تدریج آن را با تکالیف سخت ترکیب کنید. دستورالعمل‌های روشن و واضح بدهید.
• وقتی قواعد و انتظارات جدیدی وضع می‌کنید، رفتارهای کودک ممکن است موقتاً بدتر شود، ولی با سماجت و استمرار نتیجهٔ تلاش خود را خواهید دید و رفتار و روابط کودکتان بهبود خواهد یافت.

درمان معمولاً شامل ترکیبی از روش‌های درمانی از جمله دارودرمانی، نوروفیدبک و رفتاردرمانی است. همچنین آموزش والدین و خانواده سهم مهمی از درمان است. با درمان‌های اشاره‌شده کودکان و نوجوانان می‌توانند بر علائم و مشکلات رفتاری غلبه و تکنیک‌هایی را برای کنترل خشم و رشد بیاموزند. اگر شما یا کسی که دوستش دارید می‌خواهید در این خصوص بیشتر بدانید، می‌توانید با مرکز ایلومایند تماس بگیرید و با خدمات ما در این حوزه بیشتر آشنا شوید.

نوشته اختلال نافرمانی مقابله‌جویانه در کودکان و نوجوانان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در دوران کودکی و نوجوانی فاکتورهایی هستند که جنبهٔ حمایت و تواناسازی برای کودک دارند و در مقابل، عواملی هستند که خطرات جسمانی و روانی در کودکان ایجاد می‌نمایند. توانایی ما برای پیش‌بینی، کنترل و مدیریت این عوامل موجب افزایش سلامت کودکان و نوجوانان می‌شود. مثلث رشدی شامل کودک و ویژگی‌های سرشتی، والدین و ویژگی‌های شخصیتی و ضلع آخر، محیط زیستی و رشدی کودک است. تعاملات مناسب یا نامناسب این سه بخش برای کودک و نوجوان می‌تواند جنبهٔ حمایتی یا آسیب‌زایی داشته باشد. نظارت و مدیریت بر مثلث کودک، والد و محیط، والدین را کمک می‌کند تا پیشگیری‌های لازم را در مورد سلامت روانی و جسمانی خود انجام دهند.

با توجه به مثلث کودک٬ والد و محیط زیست که می‌تواند در سنین پایین آسیب‌های غیرقابلِ‌جبرانی برای کودک ایجاد کند، که بخشی از آن ناشی از شرایط ذکرشده در بالا است٬ می‌توان با استفاده از مشاوره‌های متخصصان و روش‌های درمانی نوین، اثرات موارد خطرساز را به حداقل رساند یا برطرف کرد و فاکتورهای حمایتی را تقویت نمود.  اگر شما یا کسی که دوستش دارید می‌خواهید در این خصوص بیشتر بدانید،‌ می‌توانید با مرکز ایلومایند تماس بگیرید و با خدمات ما در این حوزه بیشتر آشنا شوید.

نوشته مثلث کودک،‌ والد و محیط؛ تعاملات و ویژگی‌های مؤثر بر رشد کودک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر کوروش عدالتی – ونکوور

اختلالات رفتاری یا DBD طیفی از مشکلات رفتاری در کودک است که برهم‌زنندهٔ زندگی روزمره کودکان و والدین آن‌هاست و زندگی آنان را تحت تأثیر جدی قرار می‌دهد. کودکان مبتلا به اختلالات رفتاری، الگوهای مداوم رفتارهای غیرهمکارانه و سرکشانه را نشان می‌دهند. پاسخ آن‌ها این اختلالات ممکن است از طیف اقتدار و خصومت تا بی‌تفاوتی باشد. 

رفتارهای چالشی در کودکان 

کودکان خردسال طیف وسیعی از احساسات را تجربه و آن را به‌طرق مختلف بیان می‌کنند. برای کودکان نوپا و خردسال طبیعی است که در حالی‌که مهارت‌های اجتماعی و عاطفی آن‌ها رشد می‌کند، دچار دلخوری و قانون‌شکنی شوند.

در حالی‌که کودک شما در حال رشد و یادگیری مدیریت احساسات خود می‌باشد، مهم است که شما و سایر مراقبان، مراقبتتان را ادامه دهید. راهنمایی کودک و تشویق رفتارهای مثبت به او، کمک می‌کند تا روش‌های مناسب رفتار را بیاموزد.

علائم و نشانه‌های رفتار چالشی

خانواده‌های مختلف انتظارات متفاوتی از آنچه مورد قبول است و رفتار دشوار تلقی می‌شود، خواهند داشت. برخی از رفتارهایی که خانواده‌ها معمولاً چالش‌برانگیز می‌دانند، عبارت‌اند از:

• سرپیچی (به‌عنوان مثال امتناع از پیگیری درخواست‌های شما)
• صدمه‌زدن به افراد دیگر (به‌عنوان مثال گازگرفتن، لگدزدن)
• بداخلاقی

چه چیزی باعث رفتار چالشی در کودکان می‌شود؟

رفتارهای چالش‌برانگیز گاهی اوقات به‌دلیل آن است که فرزند شما مهارت‌های اجتماعی و عاطفی لازم را برای آنکه مطابق میل شما رفتار کند، ندارد. غالباً وقتی کودک بدرفتاری می‌کند، این پاسخی است به احساس اضطراب، عصبانیت یا خستگی بیش‌ازحد و آن‌ها با پردازش این احساسات دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

کودکان برای احساس امنیت و رشد عاطفی نیاز به توجه والدین و مراقبان خود دارند. کودکان ممکن است در تلاش برای جلب توجه و واکنش بزرگسالان، رفتارهای چالش‌برانگیزی از خود نشان دهند. برخی از کودکان، حتی توجه منفی را به بی‌توجهی ترجیح می‌دهند.

کودکان خردسال به‌راحتی دچار حواس‌پرتی می‌شوند و همین‌طور ظرفیت حافظهٔ کوچکی دارند، به‌همین دلیل است که بعضی اوقات کاری که از آن‌ها می‌خواهید، انجام نمی‌دهند یا فراموش می‌کنند انجام دهند. 

موارد دیگری وجود دارد که ممکن است توانایی کودک در کنترل واکنش‌ها، احساسات یا رفتارهای او را تحت تأثیر قرار دهد، از جمله:

• ناخوش‌بودن
• خواب ناکافی یا خستگی
• تماشای تلویزیون به‌مدت طولانی 
• رژیم غذایی نامناسب یا احساس گرسنگی
• تغییر در شرایط خانوادگی یا روال زندگی

گاهی اوقات، رفتار چالشی می‌تواند به‌دلیل مسائل جسمانی یا مشکلی پایه‌ای در فرآیند رشد اجتماعی یا عاطفی باشد. همچنین وضعیت یا محیط فعلی کودک و چگونگی تأثیر آن بر روی کودک مهم است. به‌عنوان بخشی از روند رشد سالم، کودکان نوپا به‌آرامی یاد می‌گیرند که چگونه واکنش‌هایشان را در موقعیت‌های مختلف کنترل کنند. 

چگونه با رفتارهای چالش‌برانگیز کنار بیاییم

تنظیم قوانین مهم است تا کودک شما بداند چه رفتاری از او انتظار می‌رود. دستورالعمل‌های خود را ساده و کوتاه نگه دارید و اطمینان حاصل کنید که کودک شما آنچه را که به او گفته‌اید، درک می‌کند. همچنین ارائهٔ دستورالعملی کوتاه و ساده در مورد رفتاری که دوست دارید مشاهده کنید (به‌عنوان مثال «با برادرت ملایم باش»)، بسیار مهم است.

عوامل متفاوتی برای مقابله با رفتارهای چالشی وجود دارد، مانند:

نادیده‌گرفتن – بهتر است رفتارهای جزئی جلب توجه را نادیده بگیرید، به‌عنوان مثال از کودک خود روی برگردانید و فقط وقتی او این کار را متوقف کرد، به او پاسخ دهید. پاسخ مداوم به رفتارهای منفی می‌تواند به کودک بیاموزد که این روش خوبی برای جلب توجه شما است.

همدلی تشویق‌کننده – به حس دیگران نسبت به رفتار کودک خود اشاره کنید (مثل غمگین‌شدن) و از کودک خود بپرسید که اگر شخصی با او همان رفتار را بکند، چه احساسی دارد. برخورد با رفتارهای منفی جدی و مداوم، می‌تواند بسیار استرس‌زا باشد. بهتر است با استفاده از رویکردی مثبت، رفتار کودک خود را هدایت کنید.

تقویت مثبت

یک رویکرد مثبت برای مدیریت رفتار فرزند شما، می‌تواند این باشد که به‌جای توجه رفتارهای منفی او، رفتارهای خوب را پاداش دهید و اغلب اوقات روی جنبه‌های مثبت رفتار کودک تمرکز کنید.

رفتارهای مثبت را قبل از منفی‌شدن تقویت کنید، به‌عنوان مثال «من فکر می‌کنم تو با ملایم بودن در بازی با برادرت، کار بزرگی انجام می‌دهی.» این امر باعث می‌شود به‌جای آنکه منتظر بمانید تا رفتار کودک بیش‌ازحد خشن شود و شما مجبور شوید روی رفتار منفی تمرکز کنید، کودک را برای رفتار مثبتش تشویق و به ادامهٔ‌ آن ترغیب می‌کنید. اطمینان حاصل کنید که در مورد رفتارهایی که واقعاً دوست دارید و می‌خواهید آن‌ها را تشویق کنید، شفاف باشید.

اجرای سیستم رفتاری مثبتی را در خانه خود در دستور کار قرار دهید. نمودار پاداش برای کودکان خردسال می‌تواند انگیزه‌ای برای کودک شما برای افزایش رفتارهای مطلوب باشد. این استراتژی می‌تواند به شما کمک کند تا روی زمان‌هایی تمرکز کنید که کودک شما رفتار خوبی دارد.

الگوی کودک خود باشید. کودکان با مشاهدهٔ دیگران سرنخ‌هایی در مورد چگونگی رفتار انتخاب می‌کنند. مهم و مهم است که به‌گونه‌ای رفتار و صحبت کنید که دوست دارید در رفتار فرزندتان منعکس شود که تا حد امکان بتوانید این اختلالات را کنترل نمایید.

نوشته اختلالات رفتاری در کودکان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برخی عادت‌های مضر شامل سوء مصرف مواد و الکل، پرخوری و چاقی، مصرف سیگار، کم‌تحرکی، اینترنت و بازی‌های کامپیوتری، عدم فعالیت ذهنی، سبک خواب نامنظم، تعلل و به تأخیرانداختن کارها و اشتغال بیش‌ازحد به مسائل جنسی، می‌باشد.

روش درمانی نوروفیدبک

در روش درمانی نوروفیدبک، با قراردادن حسگرها بر سر بیمار، اطلاعاتی از چگونگی عملکرد مغزی وی، به‌ویژه نابهنجاری‌هایی که ممکن است در مغز و امواج مغزی وجود داشته باشد، دریافت می‌شود. بر اساس اطلاعات دریافتی، یک سری محرک‌های دیداری و شنیداری به بیمار ارائه می‌شود و بیمار با تمرکز بر روی این محرک‌ها، عملکرد مغز خود را تغییر می‌دهد. با گذشت زمان و با تکرار این فرآیند، طی جلسات درمانی، بیمار به مرحله‌ای از توانایی روانی و ذهنی دست پیدا می‌کند که می‌تواند بر فرآیندهای جسمی و روانی خود کنترل بیشتری پیدا کند. 

روش کار نوروفیدبک 

اساس کار نوروفیدبک بر بازخورد امواج مغزی بیمار است. در ارتباط با افراد دارای عادت‌های مضر و مشکل‌ساز، تحقیقات عصب-روان‌شناختی نشان‌دهندهٔ وجود آسیب و عدم تحول بهنجار در عملکرد مغزی است. نتایج مطالعات ثبت نوار مغزی یا الکتروآنسفالوگرافی (electroencephalography) نشان داد که مغز بیمار در زمینهٔ فعالیت امواج آلفا، بتا و دلتا دچار مشکل بوده و این نوع نابهنجاری‌ها در عملکرد مغزی، پایهٔ بسیاری از حالات روانی ناخوشایندند که می‌توانند علت شکل‌گیری بسیاری از مشکلات عادت رفتاری در آن‌ها باشند. 

لازم به یادآوری است که نوروفیدبک تنها از بررسی امواج دلتا، تتا، آلفا و بتا که از مغز ساطع می‌شود، برای آموزش و در نتیجه عملکرد بهتر مغز بهره می‌برد و از دیگر محاسن روش کار نوروفیدبک نسبت به روش‌های دارویی، بی‌ضرربودن آن برای محیط بیوشیمیایی مغز است.

نوروفیدبک چگونه منجر به بهبود عادت‌های مضر و مشکل‌ساز می‌شود؟

اساس کار نوروفیدبک بر روی امواج مغزی بیمار است. در نوروفیدبک، حسگرهایی به سر بیمار وصل و از طریق آن‌ها فعالیت امواج مختلف مغزی دریافت می‌شود. سپس، این اطلاعات دریافتی به شکل نمایش فیلم، موسیقی یا یک بازی کامپیوتری به بیمار ارائه می‌شود. بیمار با توجهِ به آن و به‌وسیلهٔ عملکرد مغز خود٬ بازی را کنترل می‌کند و در واقع امواج مغزی خود را به‌طور ناخودآگاه تنظیم می‌نماید. با تکرار این فرایند طی جلسات درمانی، بیماری به‌صورت ریشه‌ای درمان می‌شود و فرد به وضعیت طبیعی روانی و ذهنی دست می‌یابد.

روند برنامهٔ درمانی نوروفیدبک برای بیماران دارای عادت‌های مضر و مشکل‌ساز، به این ترتیب است که ابتدا با استفاده از پروتکل درمانی ویژه‌ای، سطح تمرکز و آرامش روانی بیمار افزایش می‌یابد. تغییرپذیری و تکانش‌گیری او کنترل می‌شود. سپس در مرحلهٔ دوم به بد تنظیم‌شدنِ کنترل هیجان بیمار، به‌ویژه خنثی‌کردن بار هیجانی خاطرات مربوط به عادت‌های مضر پرداخته می‌شود.

این برنامهٔ درمانی، فرد را قادر می‌سازد تا بهتر بتواند موقعیت‌های استرس‌زا را که معمولاً طی فرایند درمان عادتِ مضر رخ می‌دهد و اغلب با عود و بازگشت عادت مشکل‌ساز توسط بیمار همراه است، با موفقیت پشت سر گذارد. اساس عملکرد این روش در این است که به بیمار اجازه می‌دهد در حالت آرامش عمیق قرار گیرد، فعالیت‌های ذهنی خود را متوقف سازد و تنها به تصویرسازی ذهنی بپردازد. این تصویرسازی در حالت آرامش شبیه به خواب انجام می‌گیرد.

بیمار آموزش می‌بیند چگونه آرام‌آرام با عبور از مراحل تصویرسازی، خاطرات و تجارب رفتاری مضر را که منجر به شروع و ادامهٔ عادت رفتاری مشکل‌ساز شده است، تداعی نماید و در عین حال حالت آرامش ذهنی و روانی خود را حفظ کند. ادامهٔ این فرایند باعث می‌شود بار هیجانی خاطرات و تداعی‌های مربوط به عادت مضر از آن‌ها جدا شده و مغز فرد یاد می‌گیرد چگونه بدون حضور رفتار مشکل‌ساز حالت آرامش طبیعی‌ را در خود ایجاد کند. هر گاه فرد به این حد از توانمندی برسد، وسوسهٔ شدید او کنترل می‌شود و مرکز لذت مغز دوباره می‌تواند بدون حضور عادت مسئله‌ساز از همان محرک‌های طبیعی و سالم جهت خودتنظیمی و کسب حالت سرخوشی، استفاده کند.

اگر چه درجهٔ موفقیت، بستگی به میزان همراهی فرد درگیر عادت مضر و مشکل‌ساز دارد، با این حال متخصصان نوروفیدبک تمامی تلاش خود را خواهند داشت تا فرد سلامتی خود را هر چه زودتر به‌دست آورده و از عادت مسئله‌ساز خود رها شوند.

در واقع مغز دوباره احیا و ترمیم می‌شود و تجارب دردناک گذشته و به‌ویژه وابستگی‌اش به عادت مشکل‌ساز برای دستیابی به لذت، حذف می‌شود. اما چگونه مغز این آموزش را می‌بیند؟

مغز قویاً انطباق‌پذیر و دارای ظرفیت بالایی برای یادگیری است. مغز می‌تواند یاد بگیرد که عملکرد خودش را هم بهبود بخشد و نواقص و بدکارکردی‌های خود را برطرف سازد. اما این در صورتی است که مغز سرنخ‌هایی دربارهٔ آنچه که باید تغییر یابد، دریافت کند. در روش درمانی نوروفیدبک، با ایجاد اطلاعات برای مغز دربارهٔ بهترین حالت عملکردش و مجبورکردن مغز به انطباق‌یافتن با آن حالت، درمان صورت می‌گیرد.

وقتی مغز در حال انجام کار خوبی در تنظیم خودش است و فرد هم هشیار است، امواج مغزی الگوی خاصی را نشان می‌دهد. نوروفیدبک با استفاده از بازخورد دریافتی از فرد، او را به چالش می‌کشد که به حالت عملکرد بهینهٔ مغزش توجه کند و آن را تداوم بخشد. به‌تدریج مغز همان‌طور که سایر چیزها را یاد می‌گیرد، این توانایی را نیز یاد می‌گیرد و مانند سایر آموزش‌هایش، تمایل دارد که این مهارت جدید را تکرار کند. به‌تدریج این مهارت سالم، الگوی غالب عملکرد مغز فرد می‌شود. از نگاه دیگر، مغز یک فرد با عادت رفتاری مضر، مهارت خود را در ایجاد حالت لذت به‌شکل طبیعی و بدون کمک محرک‌های مشکل‌ساز بیرونی، از دست داده است.

نوروفیدبک مانند ورزش و تمرین، مغزِ دچارِ کارکردِ مختل را به فعالیت مجدد تشویق می‌کند و راه درست عملکرد، بدون تکیه‌زدن به عادت‌های مشکل‌ساز و مضر را به وی می‌آموزد. از لحاظ نوروشیمیایی هم نوروفیدبک بسیاری از گیرنده‌های دوپامینی و سیناپس‌های ازبین‌رفته یا ازکارافتادهٔ مغز، به‌ویژه در سیستم لذت و لیمبیک و هیپوکامپ را احیا کرده و با گذشت زمان عملکرد شیمیایی و الکتریکی آن را به‌حالت طبیعی برمی‌گرداند و از این‌رو، پس از یک دورهٔ درمانی نوروفیدبک شاهد رفع نابهنجاری‌های امواج مغزی بیمار، همچنین بهبود وضعیت روان‌شناختی بیمار هستیم. عامل اساسی در این فرایند، تداوم تمرین‌ها برای تکمیل یادگیری مغز است. 

اگر شما یا کسی که دوستش دارید می‌خواهید در این خصوص بیشتر بدانید، می‌توانید با مرکز ایلومایند تماس بگیرید و با خدمات ما در این حوزه بیشتر آشنا شوید.

نوشته روش درمانی نوروفیدبک در درمان عادت‌های مضر و مشکل‌ساز  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر کوروش عدالتی – ونکوور

«او یک طرفدار وسواسی فوتبال است… این خانم به کفش وسواس دارد… این مرد دروغگویی بی‌اختیار است… » ما چنین عباراتی را برای افرادی به‌کار می‌بریم که عملی را به‌طور مکرر انجام می‌دهند. حتی وقتی دیگران هیچ دلیلی برای آن نمی‌بینند. معمولاً این رفتار مشکلی ایجاد نمی‌کند و حتی در برخی از مشاغل می‌تواند مفید باشد. با این وجود، اختیار به انجام کار و اندیشهٔ تکرارشونده می‌تواند به‌طور غیرمفیدی بر زندگی‌شان استیلا یابد.

بنابراین اگر:

افکار ناخوشایندی به مغزتان هجوم می‌آورند، حتی زمانی‌که سعی در دورکردن آن‌ها دارید یا مجبور به لمس یا شمردن چیزی هستید یا عملی مانند دست شستن را مرتباً تکرار می‌کنید، احتمالاً‌ شما به بیماری اختلال وسواس فکری-عملی مبتلائید.

ابتلا به بیماری اختلال وسواس فکری-عملی به چه معنی است؟

لیز: «از اینکه از دیگران چیزی به من سرایت کند، هراسناک‌ام. ساعت‌ها وقت صرف ضدعفونی کردن تمام سطوح منزلم می‌کنم تا جلوی میکروب‌ها را بگیرم.  روزانه به دفعات مکرر دست‌هایم را می‌شویم و سعی می‌کنم از خانه بیرون نروم. وقتی همسر و فرزندانم  به منزل باز می‌گردند، از ایشان می‌خواهم کاملاً توضیح دهند به چه مکان‌هایی رفته‌اند. بخشی از درونم می‌گوید این نگرانی‌ها احمقانه‌اند. خانوادهٔ من از این وضع به تنگ آمده‌اند، اما این مشکل آن‌چنان نهادینه شده است که دیگر نمی‌توانم آن را متوقف کنم.»

بیماری اختلال وسواس فکری-عملی چه بخش‌هایی دارد؟

• افکاری که شما را بیمناک می‌کنند (وسواس‌ها)
• اضطرابی که شما احساس می‌کنید.
• اعمالی که انجام می‌دهید تا اضطرابتان کاهش یابد (اعمال جبری)

اضطرابی که احساس می‌کنید:

• احساس ناراحتی، اضطراب، ترس، گناه، نگرانی یا افسردگی
• چنانچه عمل تکراری خود را انجام دهید، احساس بهتری می‌کنید، اما این احساس ماندگار نیست. 

آنچه شما ممکن است انجام دهید؛ اقدامات تکراری اجباری:

•  اصلاح افکار وسواسی: در مورد افکار خنثی‌کننده، همچون شمارش یا تکرار کلمه‌ای به‌خصوص که فکر می‌کنید از وقوع  اتفاقات بد پیشگیری می‌کند. این کارها، همچنین می‌تواند راهی برای رهایی از افکار یا تصاویر ناخوشایندی باشد که شما را آزار می‌دهد.
•  تکرار اعمال یکنواخت: دستتان را مرتب می‌شویید، کارها را خیلی به آهستگی و به‌دقت انجام می‌دهید. احتمالاً اشیاء یا فعالیت‌هایی را به‌صورت خاصی می‌چینید یا انجام می‌دهید.
•  چک کردن: بدن خودتان را برای آلودگی، لوازم برقی را برای خاموش بودن، قفل‌های منزل را برای بسته بودن یا مسیر خودتان را برای امن بودن چک می‌کنید.
•  اجتناب: از هر چیزی که یادآور افکار نگران‌کننده‌اند. شما از لمس اشیاء خاص، رفتن به مکان‌های خاص،‌ انجام امور خطیر و مسئولیت دوری می‌کنید. به‌عنوان مثال، شما از آشپزخانه به‌سبب آنکه ممکن است چاقوی تیزی در آن بیابید، دوری می‌کنید. 
• انباشتن  وسایل بی‌مصرف  و ازکارافتاده: شما نمی‌توانید هیچ‌چیزی را دور بریزید.
• اطمینان‌بخشی: به‌طور مداوم که از دیگران می‌خواهید به شما بگویند همه‌چیز روبه‌راه است.

بیماری اختلال وسواس فکری-عملی تا چه حد شایع است؟

حدوداً از هر ۵۰ نفر یک نفر در برهه‌ای از طول عمر خود مبتلا به بیماری اختلال وسواس فکری-عملی می‌شود. میزان شیوع بین مردان و زنان یکسان است. از مبتلایان مشهور می‌توان از چارلز داروین، پرستار پیشگام فلورانس نایتینگل و جان بانیان، مؤلف کتاب «سیر و سلوک زائر» (The Pilgrim’s Progress)، نام برد. امور جبری هرگز لذت‌بخش نیستند؛ آن‌ها همواره به‌عنوان عملی ناخوشایند یا رنج‌آور حس می‌شوند.

بیماری اختلال وسواس فکری-عملی چگونه آغاز می‌شود؟

بسیاری از کودکان جبر خفیف دارند، آن‌ها ممکن است اسباب‌بازی‌هایشان را به‌طور خیلی دقیق بچینند یا از قدم گذاشتن روی تَرَک پیاده‌رو پرهیز کنند. این وضعیت معمولاً با بالاتر رفتن سن ناپدید می‌شود،. بیماری اختلال وسواس فکری-عملی بزرگسالان در سنین ۱۲-۱۳سالگی و اوایل دههٔ دوم زندگی‌شان بروز می‌کند، ولی مبتلایان معمولاً تا سال‌ها بعد از ابتلا به‌دنبال درمان نمی‌روند.

علامت ایجاد بیماری اختلال وسواس فکری-عملی چیست؟

• ژن‌ها: OCD (بیماری اختلال وسواس فکری-عملی) گاهی اوقات ‌‌‌‌ارثی است، بنابراین می‌تواند در نسل‌های مختلف یک خانواده دیده شود.
• استرس: اتفاقات استرس‌زای زندگی عامل حدود یک‌سوم موارد این بیماری‌اند.
• تغییرات زندگی: مواردی که فرد به‌طور ناگهانی  مجبور به افزایش مسئولیتش می‌شود، مانند 
• بلوغ،‌ تولد بچه یا شغل جدید.
• تغییرات مغزی: محققان معتقدند اگر شما علائم OCD را بیشتر از یک دورهٔ زمانی کوتاه داشته باشید، ماده‌ای شیمیایی به‌نام سروتونین (SHT) در مغز دچار عدم تعادل می‌شود. 
• شخصیت: اگر شما فردی منظم، دقیق، برنامه‌ریز و با استانداردهای بالا هستید، بیشتر در معرض ابتلا به OCD هستید. این صفات به‌طور طبیعی مفیدند، اما چنانچه افراطی شوند، ممکن است به‌سمت ایجاد بیماری OCD سوق یابند.
• روش‌های تفکر: تقریباً همه ما گاهی افکار بسیار مضطرب‌کننده داریم. چه می‌شد اگر زیر  ماشین برویم یا  به فرزند خود آسیب بزنیم. اغلب ما این افکار را سریعاً از سر خود دور می‌کنیم و روال عادی زندگی خود را پیش می‌گیریم، اما چنانچه شما به‌خصوص استانداردهای بالای اخلاقی و مسئولیتی داشته باشید، ممکن است احساس کنید حتی داشتن این افکار وحشتناک است، بنابراین احتمال بالاتری وجود دارد که منتظر بازگشت چنان افکاری باشید که این به‌نوبهٔ خود بازگشت آن‌ها را محتمل‌تر می‌کند.

چه عاملی باعث ادامهٔ OCD می‌شود؟

• تعجب‌آور اینکه برخی راه‌هایی که شما از طریق آن‌ها سعی در کمک به خودتان دارید، در واقع به تداوم بیماری کمک می‌کند.
• تلاش در بیرون راندن افکار از ذهنتان، معمولاً باعث می‌شود افکار بازگردند. یک دقیقه سعی کنید به یک فیل صورتی فکر نکنید. شما احتمالاً متوجه می‌شوید مشکل است به چیز دیگری فکر کنید.
• اعمال تکراری، چک کردن، اجتناب و تأیید خواستن از دیگران باعث می‌شود برای مدت کوتاهی اضطرابتان کمتر شود. به‌خصوص اگر حس کنید این می‌تواند از بروز حادثه‌ای بد و ناخوشایند جلوگیری کند، اما هر بار که شما این‌گونه عمل می‌کنید، باور خود را یعنی اینکه آن‌ها از وقوع حوادث بد جلوگیری می‌کنند، قدرت می‌بخشید و بنابراین شما فشار بیشتری برای انجام آن‌ها حس می‌کنید و الی آخر… 

اگر شما یا کسی که دوستش دارید می‌خواهید در این خصوص بیشتر بدانید، می‌توانید با مرکز ایلومایند تماس بگیرید و با خدمات ما در این حوزه بیشتر آشنا شوید.

نوشته بیماری اختلال وسواس فکری-عملی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر کوروش عدالتی – ونکوور

اغلب نیازی نیست زیاد به خوابیدن فکر کنیم، چون بخشی از زندگی عادی ماست که همه از آن بهره‌مند می‌شویم. اما وقتی بدخواب می‌شویم، تازه اهمیت این مسئله را درمی‌یابیم. در واقع، بیشتر ما در طول زندگی خود چند باری در خوابیدن  دچار مشکل می‌شویم. مشکل بی‌خوابی (insomnia) اغلب موقتی است و بیشتر هنگام ناراحتی و یا هیجان روی می‌دهد و پس از چند روز که اوضاع به حال عادی بازگشت، خودبه‌خود حل می‌شود.

به‌هر حال، ما برای استراحت و سلامت فکری و جسمی به خواب احتیاج داریم  و اگر مشکل بدخوابی ادامه یابد، به‌تدریج متوجه عوارض آن خواهیم شد.

خواب چیست؟ 

خواب فرایندی طبیعی است که به‌طور منظم در هر بیست و چهار ساعت اتفاق می‌افتد و در آن حالت انسان، ناهشیار و نسبت به اتفاقات اطراف خود ناآگاه است.

خواب دو نوع عمده دارد:

الف: خواب با حرکت سریع چشم‌ها

نوعی که سرتاسر شب چند بار اتفاق می‌افتد و ما طی آن خواب می‌بینیم. در این نوع خواب که حدوداً یک‌پنجم زمان خوابیدن را به خود اختصاص می‌دهد، مغز بسیار فعال است، ماهیچه‌های بدن در حال استراحت‌اند و چشم‌ها به‌سرعت به چپ و راست حرکت می‌کنند.

ب: خواب بدون حرکت سریع چشم‌ها

در این حالت مغز آرام است ولیکن بدن حرکت می‌کند. در این هنگام، هورمون‌ها آزاد و وارد سیستم گردش خون می‌شوند و بدن  به ترمیم خستگی‌ها و فرسودگی‌های حاصل از فعالیت‌های روزانه می‌پردازد. این نوع خواب دارای چهار مرحله است:

یک – مرحله پیش از به خواب رفتن

در این مرحله عضلات آرام می‌گیرند، ضربان قلب کند می‌شود و دمای بدن کاهش می‌یابد.

دو – خواب سبک

در این مرحله هنوز می‌شود به‌سادگی و بدون احساس گیجی از خواب بیدار شد.

سه – موج آهسته

در این مرحله فشار خون کم می‌شود، ممکن است در خواب صحبت کنیم یا راه برویم.

چهار – خواب عمیق با موج آهسته

در این حالت از خواب بیدار کردن ما خیلی سخت است و در صورت وقوع، احساس گیجی خواهیم کرد.

به چقدر خواب نیاز داریم؟

پاسخ این سؤال عمدتاً بستگی به سن ما دارد:

• نوزادان روزانه حدود هفده ساعت می‌خوابند. 
• کودکان بزرگ‌ترتنها به نه یا ده ساعت خواب شبانه نیاز دارند. 
• اغلب افراد بالغ به هفت یا هشت ساعت خواب شبانه‌ نیاز دارند.

اگر نخوابیم، چه می‌شود؟

اگر نتوانیم بخوابیم، نگران می‌شویم. اگر بی‌خوابی گهگاهی اتفاق بیفتد، روز بعدش احساس خستگی خواهیم داشت، اما در این حالت آسیبی به سلامتی جسمی و روانی ما وارد نمی‌شود، اما پس از چند شب بی‌خوابی به‌تدریج متوجه خواهید شد:

• تمام مدت خسته‌اید. 
• در طی روز چرتتان می‌گیرد. 
• تمرکز فکری برایتان سخت می‌شود. 
• تصمیم‌گیری برایتان مشکل می‌شود. 
• شروع به احساس افسردگی می‌کنید.

مشکلات خواب در دوران بزرگسالی

خواب بیش‌ازحد کم (insomnia) ممکن است موجب شود احساس کنید خواب کافی ندارید یا حتی اگر میزان ساعات، برای خواب شبانه به‌نظر کافی آید، استراحتی مناسب در طول شب برایتان حاصل نمی‌شود.

دلایل روزمرهٔ فراوانی برای خوب نخوابیدن وجود دارند:

•  اتاق خواب گرم یا سرد است یا سروصدا زیاد است. 
•  ممکن است رختخواب، ناراحت یا کوچک باشد. 
•  احتمال دارد الگوی خواب همسر شما با شما متفاوت باشد. 
•  شما ممکن است الگوی منظمی برای خواب نداشته باشید یا به‌میزان کافی نرمش بدنی نکنید. 
•  خوردن بیش‌ازحد ممکن است خوابیدن را مشکل سازد. 
•  گرسنه به بستر رفتن، ممکن است سبب بیداری پیش از موعد شود. 
•  سیگار، الکل و نوشیدنی‌های کافئین‌دار مثل چای و قهوه 
•  بیماری، درد یا تب بالا 

برخی علل جدی‌تر عبارت‌اند از:

•  مشکلات احساسی 
•  مشکلات ناشی از کار 
•  اضطراب و نگرانی 
•  افسردگی؛ شما ممکن است صبح زود از خواب بیدار شوید و قادر به خوابیدن دوباره نباشید. 
•  فکر بیش‌ازحد به مشکلات روزانه 

اگر شما یا کسی که دوستش دارید می‌خواهید در این خصوص بیشتر بدانید، می‌توانید با مرکز ایلومایند تماس بگیرید و با خدمات ما در این حوزه بیشتر آشنا شوید.

نوشته مشکل خواب اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.