در مراسم افتتاحیه، دکتر سعید ممتازی، روان‌درمانگر، روان‌پزشک و یکی از بنیان‌گذاران پلتفرم بهرَوان، و دکتر فرهنگ هلاکویی، روان‌شناس و استاد نام‌آشنای علوم رفتاری، در مورد رابطه و ازدواج در مهاجرت سخنرانی کردند. صحبت‌های این دو چهرهٔ برجسته، با استقبال گرم حاضران مواجه شد و بر اهمیت پرداختن به سلامت روان، افزایش آگاهی عمومی، و شکستن تابوهای ذهنی پیرامون مراجعه به مشاور تأکید داشت.

دکتر ممتازی در صحبت خود در بخش اول به عوامل پنج‌گانهٔ مؤثر بر موفقیت هر رابطه اشاره کرد که شامل شروع عاشقانه، حضور احساسی، جداشدن درست از والدین، ما شدن یا تشکیل تیم، و مهارت حل اختلاف، بود. در بخش دوم به نکاتی برای شروع و موفقیت رابطه پس از مهاجرت پرداخت که شامل شناخت خود، آمادگی‌داشتن برای رابطه و ازدواج، زمان‌بندی مشخص و درست، بیان انتظارات و لذت‌بردن از رابطه بود. در بخش آخر صبحت هم عواملی را که به تحکیم و ثبات رابطه برای کسانی که (شاید سال‌ها) پس از ازدواج مهاجرت می‌کنند، توضیح داد که شامل توانایی تطابق با تغییر نقش‌ها، حمایت از یکدیگر ،اولویت‌دادن به رابطه، حفظ رابطهٔ جنسی و مشارکت و توافق در فرزندپروری بود.

بهرَوان چیست؟

بهرَوان یک پلتفرم مشاوره و روان‌درمانی آنلاین است که با بهره‌گیری از تکنولوژی روز برای انواع ارزیابی و روان‌‌‌سنجی و تیمی از مشاوران متخصص ساکن در کانادا، آمریکا، ایران و کشورهای دیگر، به کاربران فارسی‌زبان در سراسر دنیا امکان می‌دهد تا به‌آسانی، با امنیت کامل و محرمانه، مشاور خود را از بین متخصصانی که همگی دارای بالاترین تحصیلات تخصصی، سال‌ها تجربه و مجوزهای لازم‌اند، انتخاب کنند و جلسات مشاوره یا روان‌درمانی خود را به‌صورت آنلاین برگزار کنند.

از مشاورهٔ فردی در موضوعاتی مانند اضطراب، افسردگی، بحران‌های هویت و مهاجرت گرفته تا مشاورهٔ خانوادگی، زوج‌درمانی و مشاورهٔ کودکان و نوجوانان، همه در یک بستر در دسترس قرار گرفته است.

آینده‌ای روشن

بهرَوان تنها یک پلتفرم برای مشاوره نیست؛ یک حرکت اجتماعی است برای ترویج گفت‌وگو دربارهٔ سلامت روان. این مجموعه به آموزش بهداشت روان با هدف ارتقاء دانش عموم و پیشگیری از اختلالات و مشکلات روانی هم به‌عنوان هدفی اجتماعی می‌پردازد و در این راستا تهیه و پخش ویدئوهای آموزشی را در وب‌سایت و صفحهٔ اینستاگرام خود شروع کرده و از این پس هم وبینارهای آموزشی، کارگاه‌های تخصصی و محتوای علمی معتبر را در دسترس عموم قرار خواهد داد.

در برنامهٔ افتتاحیه، علاوه بر دو سخنرانی آموزشی تعدادی از متخصصان تیم بهروان که در ونکوور مشغول به کارند، خود را معرفی کردند. در پایان مراسم، به‌مناسبت افتتاح رسمی، اعلام شد که تا پایان ماه ژوئیهٔ ۲۰۲۵، تمامی جلسات مشاوره با ۲۰٪ تخفیف ارائه می‌شوند؛ فرصتی برای آنکه افراد بیشتری بتوانند قدم اول را برای مراقبت از خود و ذهنشان بردارند.

بهرَوان، بهترین متخصص روان، جایی برای شنیده‌شدن، پذیرفته‌شدن و رشد.

www.behravan.ai

info@behravan.ai

Instagram: Behravan.counselling 

در اینجا اضافه می‌کنیم که پس از جنگ اخیر در ایران، مشاوران متخصص در بهروان آمادگی خود را برای ارائهٔ مشاورهٔ رایگان به هم‌وطنان داخل کشور که از این حوادث صدمه دیده‌اند، اعلام کرده‌اند.

نوشته آغاز یک راه نو برای مراقبت از سلامت روان؛ افتتاح رسمی پلتفرم مشاوره و روان‌درمانی آنلاین «بهرَوان» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مدتی است که کانال یوتیوب و پادکست «قصه‌های مامان سودی» برای کودکان آغاز به کار کرده است و در این مدت کوتاه توانسته توجه مخاطبان را به خود جلب کند. قصه‌گوی این کانال و پادکست، دکتر سودابه جولایی، هم‌وطن و همشهری‌مان در شهر ونکوور است. 

دکتر سودابه جولایی، دکترای آموزش پرستاری و فلوشیپ اخلاق پزشکی، قبل از مهاجرت به کانادا استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی ایران بود. وی بیش از ۲۷ سال سابقهٔ کار آموزشی و پژوهشی در ایران داشته و بیشتر فعالیت‌های پژوهشی‌اش در حوزهٔ اخلاق پزشکی، حقوق بیماران و مسائل مربوط به آن بوده است. دکتر جولایی پس از آنکه به‌دلایل شخصی و خانوادگی به کانادا مهاجرت کرد، به‌مدت هشت سال در بخش‌های مختلف دانشگاه یوبی‌سی به‌عنوان پژوهشگر در پروژه‌های مربوط به اخلاق پزشکی فعالیت کرد، و از سال ۲۰۲۱ تاکنون به‌عنوان متخصص اخلاق پژوهش در فرِیزِر هلث مشغول به کار است.

دکتر جولایی در پاسخ به این سؤال که چطور شد باوجود کار تمام‌وقت، به فکر راه‌اندازی چنین کانالی افتاد، گفت: «من همواره در طول دورهٔ کاری و حرفه‌ای و همچنین زندگی شخصی‌ام، بهبود آموزش و ارتباطات انسانی را از رسالت‌های اصلی خود دانسته‌ام. چه در خانواده و ارتباط با فرزندانم، و چه در طول زمانی که در ایران بودم، و ارتباط من با همکاران و دانشجویان فراتر از کلاس و درس بود. پس از مهاجرت، هرچند که شرایط از جنبه‌های گوناگون بسیار تغییر کرد، اما من مثل بسیاری از هم‌وطنان عزیز مهاجر، سعی کردم که ارزش‌ها و باورهای فرهنگی خود را، با تمام وجود حفظ کنم، و نگذارم در های‌وهوی سختی‌های روزمرهٔ زندگی در مهاجرت گم شوند. 

ازآنجاکه در حال حاضر دارای دو نوهٔ پنج و سه ساله هستم، زمان زیادی از اوقات آزاد من و همسرم با فرزندان و نوه‌ها سپری می‌شود. خوشبختانه هر دو فرزند من و خانواده‌شان در ونکوور زندگی می‌کنند و ما همواره شکرگزار این موقعیت باهم‌بودن هستیم و تلاش می‌کنیم که این شادی را به‌هر صورت ممکن با دیگران به اشتراک بگذاریم. یکی از فعالیت‌های بسیار جالبی که در این دوره توانستم برای نوه‌هایم انجام دهم، قصه‌گویی بود. قصه‌هایی که بچه‌ها با دقت فراوان به آن گوش می‌دهند، دربارهٔ آن سؤال می‌کنند، و درباره‌اش با پدر و مادر و دوستانشان حرف می‌زنند. نوه‌های من، مرا «مامان سودی» صدا می‌کنند و هربار که در کنار همیم، از مامان سودی می‌خواهند که برایشان قصه‌ای بگوید و با دقت به این قصه‌ها گوش می‌دهند. ماجرای قصه‌گویی برای من سابقه‌ای طولانی دارد. از سال‌ها پیش، زمانی که فرزندانم خردسال بودند، شب‌ها برایشان کتاب می‌خواندم و قصه تعریف می‌کردم. بسیاری از شب‌ها با قصه‌ها و لالایی‌های من آرام می‌گرفتند و به خواب می‌رفتند، و به‌مرور زمان، قصه‌گویی به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی ما تبدیل شد. 

همچنان که قصه‌گویی من با نوه‌هایم ادامه داشت، از یکی دو سال پیش، پسرم از من خواست که هربار برای بچه‌ها قصه‌ای تعریف می‌کنم، هم‌زمان آن را ضبط کنم و برایشان بفرستم، چرا که گاهی اوقات، حتی زمانی که من در کنارشان نیستم، بچه‌ها هوس قصه‌های مامان سودی را می‌کنند. این قصه‌ها به‌صورت غیررسمی و در حین انجام کارهای روزانه ضبط می‌شدند و بعد از آن، بچه‌ها بارها و بارها به آن‌ها گوش می‌دادند.

او در ادامه، در پاسخ به این سؤال که چگونه فکر راه‌اندازی کانال را عملی کرد، افزود: «با توجه به استقبال شدید دوستان بچه‌دار پسرم، از مدتی پیش تصمیم گرفتم که قصه‌ها را به‌صورت منظم و حرفه‌ای ضبط کرده و در اختیار بچه‌های دیگر نیز قرار دهم، تا آن‌ها هم این قصه‌ها را بشنوند، چون بر این باورم که به‌ویژه برای کودکانی که دور از پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایشان در این سوی دنیا زندگی می‌کنند، شنیدن چنین قصه‌هایی هم می‌تواند سرگرم‌کننده باشد و هم به حفظ فرهنگ و زبان فارسی کمک کند. به‌همین دلیل، تصمیم گرفتم این کار را آغاز کنم در حالی‌که در ابتدا حتی نمی‌دانستم به چه صورت می‌خواهم این قصه‌ها را منتشر کنم. بعد از مدتی تحقیق و جست‌وجو در اینترنت و دیدن کانال‌های مختلف بالاخره تصمیم گرفتم کانالی ویدئویی در یوتیوب و پادکستی در اسپاتیفای راه بیندازم.

هرچند قصه‌های خوانده‌شده در کانال حاضر اولین تجربهٔ قصه‌گویی من نیست، ولی نخستین تجربه‌ام در راه‌اندازی یک کانال یوتیوب و یا یک پادکست است. من همیشه بر این باور بوده‌ام که وقتی حس می‌کنیم کاری درست است، به‌جای حرف‌زدن باید دست‌به‌کار شد و عمل کرد. مسلماً مانند هر کار دیگری، ممکن است چالش‌هایی در این مسیر وجود داشته باشد، اما می‌توان با دریافت بازخوردهای سازنده، این کار فرهنگی را روزبه‌روز بهتر و اثرگذارتر ارائه داد.»

دکتر جولایی در باب اهمیت قصه‌خوانی برای کودکان گفت: «اهمیت قصه‌گویی در رشد و تکامل کودکان بر هیچ‌کس پوشیده نیست، چنانکه این موضوع در متون علمی فراوانی نیز مورد تأیید صاحب‌نظران قرار گرفته است. قصه‌گویی یکی از ابزارهای مهم در رشد شناختی، زبانی و عاطفی کودکان است. وقتی برای کودک قصه گفته می‌شود، او با مفاهیم جدید، واژگان تازه و ساختارهای زبانی گوناگون آشنا می‌شود و این امر موجب تقویت مهارت‌های زبانی و شنیداری او می‌شود. همچنین، قصه‌ها فرصت مناسبی برای تقویت تخیل و تفکر خلاق کودک فراهم می‌کنند؛ کودک خود را جای شخصیت‌های داستان می‌گذارد و موقعیت‌های مختلف را تجربه می‌کند، بدون آنکه در دنیای واقعی با آن‌ها روبه‌رو شود.

از سوی دیگر، قصه‌گویی نقشی کلیدی در رشد عاطفی و اجتماعی کودک ایفا می‌کند. کودک از طریق داستان‌ها احساساتی مانند ترس، شادی، غم یا خشم را تجربه و درک می‌کند و می‌آموزد که چگونه با این احساسات کنار بیاید. همچنین، قصه‌ها ارزش‌هایی چون مهربانی، دوستی، صداقت و همکاری را به‌شیوه‌ای غیرمستقیم آموزش می‌دهند و به رشد اخلاقی کودک کمک می‌کنند. زمانی که کودک در کنار والد یا مربی به قصه گوش می‌دهد، پیوند عاطفی میان آن‌ها نیز تقویت می‌شود و این امر احساس امنیت و تعلق را در کودک افزایش می‌دهد.»

وی در پاسخ به این سؤال که قصه‌ها را از کجا اقتباس می‌کند، آیا از روی کتاب می‌خواند یا از قصه‌های دیگران استفاده می‌کند، توضیح داد: :«من همهٔ این قصه‌ها را خودم می‌سازم. بر اساس تجربهٔ خودم در رابطه با نوه‌ها و مسائل روزمره‌ای که داشته‌اند مثل غذاخوردن، بازی‌کردن، خوابیدن و… فی‌البداهه این قصه‌ها را در ذهنم می‌ساختم و به‌صورت تعاملی برایشان تعریف می‌کردم. یعنی من قصه می‌گفتم، بچه‌ها سؤال می‌کردند، در پاسخ آن‌ها باز من قصه را ادامه می‌دادم و به‌‌این شکل ترتیب و توالی جالبی داشت. زمانی که فکر راه‌اندازی این کانال را کردم، به نظرم رسید که باید به‌صورت منظم‌تر قصه‌ها را پیش از ضبط، تدوین و ویرایش کنم. بنابراین شروع به مطالعه و فکرکردن در مورد تم‌هایی کردم که بتواند علاوه بر سرگرمی و حفظ زبان و فرهنگ فارسی، به رشد مهارت‌های انسانی و اجتماعی در کودکان کمک کند. در این راستا از یکی از متخصصان رشد و تکامل کودکان نیز مشاوره گرفتم و سعی کردم در قصه‌ها به مفاهیمی همچون دوستی، مهربانی، همدلی، عشق به حیوانات، دوستی با طبیعت، اهمیت خانواده و باهم‌بودن، رفتار با سالمندان و مواردی از این دست بپردازم. ضمناً براساس بازخوردهایی که از دوستان بچه‌دار فرزندانم دریافت کرده‌ام، تصمیم گرفته‌ام یک پِلِی لیست جدید اضافه کنم و در آن قصه‌های آرامش‌بخشی ارائه دهم که به‌طور خاص برای کمک به خواب شب کودکان باشد.»

دکتر جولایی دربارهٔ تصویر و موسیقی انتخا‌ب‌شده متناسب با محتوا برای کانال خود گفت: «من خیلی دلم می‌خواست تصویری که برای این کانال می‌گذارم بازتابی از حالت واقعی خودم باشد در زمانی که برای بچه‌ها قصه می‌گویم. بنابراین خیلی سعی کردم با کمک هوش مصنوعی برای کانال بَنِر مناسبی بسازم. اما متأسفانه تلاش‌های من موفقیت آمیز نبود. به‌همین دلیل ضمن مشاوره‌های تکنیکی و فنی که از دوست عزیز، کاوه ابراهیم‌پور، فیلمساز و کارگردان سینما، برای راه‌اندازی کانال گرفتم، در این زمینه نیز با ایشان مشورت کردم. لطف ایشان از سطح مشورت گذشت و شخصاً مسئولیت آماده‌کردن تصویر کانال و موسیقی مقدمه برای قصه‌های روز و قصه‌های شب را با مهربانی به عهده گرفت و آن را به‌زیبایی به انجام رساند. در واقع تصویر قصه‌های مامان سودی، موسیقی‌ای که در ابتدای قصه‌های مامان سودی شنیده می‌شود و همچنین موسیقی مقدمهٔ قصه‌های شب به‌خیر با مامان سودی، همگی حاصل زحمت و همراهی کاوه ابراهیم‌پور عزیز است که با شناختی که از من داشتند و باور به اهداف من در انجام این کار، با سخاوتمندی تمام مرا در این زمینه یاری کردند. جالب است بدانید به‌شهادت کسانی که قصه‌ها را شنیده و تصاویر را دیده‌اند، یکی از جذابیت‌های کانال را همین موسیقی ابتدایی قصه‌ها دانسته‌اند.»

دکتر جولایی در پایان، ضمن ارائهٔ اطلاعات کانال خود گفت: «ضمن قدردانی از دست‌اندرکاران محترم نشریهٔ وزین رسانهٔ همیاری برای معرفی این کانال، از همهٔ عزیزانی که کودکان خردسال دارند، دعوت می‌کنم که کانال یوتیوب قصه‌های مامان سودی و/یا پادکست اسپاتیفای آن با همین نام را سابسکرایب کنند، و آن‌ها را با دیگران نیز به اشتراک بگذارند. 

آدرس کانال یوتیوب «قصه‌های مامان سودی»: 

https://youtube.com/@mamansoodistories

آدرس پادکست اسپاتیفای «قصه‌های مامان سودی»: 

https://open.spotify.com/show/56XMjc0YINEMJIpykICTQK

در حال حاضر من هر هفته یک قصهٔ روز و یک قصهٔ شب بارگذاری می‌کنم. امیدوارم که عزیزان قصه‌ها را گوش بدهند و اگر دوست داشتند، لایک کنند و با کامنت‌های خود من را در ادامهٔ این مسیر و در دستیابی به اهدافی که درباره‌اش صحبت شد، یاری کنند. کامنت‌های شما می‌تواند راهنمای خوبی برای ادامهٔ بهتر این کار باشد. 

در ضمن من در تدارک برنامه‌های دیگری برای کودکان و خانواده ‌ها هستم که به‌زودی آغاز خواهم کرد. یکی از این برنامه‌ها برگزاری جلسات حضوری قصه‌گویی تعاملی با کودکان خواهد بود که مطمئنم فرزندان نازنین شما از آن بسیار لذت خواهند برد. زمان و محل شروع این برنامه‌ها را از طریق گروه همیاری ایرانیان ونکوور اعلام خواهم کرد و البته از پیشنهادات سازندهٔ شما، هم در مورد قصه‌ها و هم در مورد برنامه‌های آتی استقبال می‌کنم. با تشکر و به امید دیدار شما در کانال و برنامه‌های حضوری.»

نوشته معرفی کانال و پادکست «قصه‌های مامان سودی» برای کودکان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دوستان، مدت‌ها در مورد این مقاله در فکر بودم. چیزی که از تیم‌های ورزش کودکان در شبکه‌های اجتماعی می‌بینید چهره‌های خندان مربیان و کودکان است، ولی واقعیت‌های دیگری هم وجود دارند که به‌هر دلیلی کمتر مطرح می‌شوند.

اولین سالی که پسرم فوتبال یا ساکر را شروع کرد، هفت‌ساله بود. طبق روال بسیاری از باشگاه‌های بزرگ که مخاطب عام دارند، دو تا از والدین بچه‌ها به‌صورت داوطلب کار سرمربی و کمک‌مربی را انجام می‌دهند. به‌عنوان مثال باشگاه مترو فورد کوکئیتلام برای تیم‌های خود هفته‌ای یک ساعت تمرین، برای پسران روزهای شنبه و برای دختران روزهای یکشنبه، بازی می‌گذارد. در سنین پایین‌تر رقابت بین تیم‌های مختلف باشگاه و بعد از سن ده‌سالگی با تیم‌های باشگاه‌های مجاور مثل پورت کوکئیتلام و پورت مودی هم انجام می‌شود.

اولین سالی که کمک‌مربی تیم بودم، یکی از دوستانم به‌طور اتفاقی سرمربی تیم شد و با تشویق‌های او پسرم علاقهٔ خیلی بیشتری به این ورزش پیدا کرد. جالب است که در پایان فصل به همهٔ بازیکنان کاپ یا مدال اهدا می‌شود و پسرم با اینکه می‌دید این کاپ به همه اهدا شده ولی انگیزهٔ بیشتری برای تمرین پیدا کرد تا جایی که در استراحت زمستانی و بعد از پایان فصل هم به تمرین ادامه داد.

بازی کودکان در زمین‌های کوچک‌تر، با تعداد بازیکن کمتر و دروازه‌های کوچک‌تر انجام می‌شود. تعداد بازیکنان تیم از بازیکنان داخل زمین بیشتر است و برای همین تعویض باید انجام بگیرد تا به همه بازی برسد.

یکی از چالش‌های مربیان همین تقسیم زمان بازی بین بچه‌هاست. همهٔ بچه‌ها باید حداقل نصف زمان بازی را در زمین باشند که کار سختی نیست. مشکل این است که تیم به‌عنوان مثال ۱۴ بازیکن دارد درحالی‌که ۸ نفر در زمین بازی می‌کنند. ایدئال این است که بچه‌ها در هر نیمه یک استراحت هم داشته باشند. از طرفی توان بدنی بچه‌ها از همان کودکی یکسان نیست. اینکه چطور ترکیبی از بازیکنان قوی‌تر و ضعیف‌تر را در عین حال در تیم نگه دارید و به همه بازی برسد، کار ساده‌ای نیست. با اینکه می‌توان به بچه‌هایی که در یک بازی کمتر بازی کرده‌اند در بازی بعدی بیشتر بازی داد، متأسفانه بچه‌ها ممکن است به‌هر دلیلی نتوانند در بازی بعدی شرکت کنند و نگه‌داشتن زمان بازی بچه‌ها کار ساده‌ای نیست.

یکی از چالش‌های دیگر، پُست بازی هر یک از بچه‌هاست. اغلب بچه‌ها می‌خواهند جلو بروند و گل بزنند و مخصوصاً در سنین پایین‌تر کمتر کار تیمی به چشم می‌خورد. همچنین کمتر می‌شود که کسی علاقه به دروازه‌بانی داشته باشد. تنها راه چاره استفادهٔ نوبتی از بچه‌ها برای پست دروازه‌بان است، مثلاً برای یک نیمه که قدری قابل‌مدیریت باشد. بچه‌ها هم می‌دانند که بیشترین توجه را معمولاً بازیکنان گل‌زن می‌گیرند و دوست دارند جلو بازی کنند بدون اینکه بعضاً مهارت آن را داشته باشند. یا اگر هم دفاع بازی می‌کنند، دوست دارند جلو بروند. توجیه اینکه همهٔ پست‌ها ارزشمندند در عمل کار ساده‌ای نیست. با اینکه می‌شود نوبتی از بچه‌ها در دفاع یا خط حمله بازی گرفت، برخی بچه‌ها روحیهٔ رقابتی دارند و دوست دارند پیروز شوند. این با بازی‌گرفتن از کودکانی که مهارت پایین و ابتدایی دارند، در خط حمله جور در نمی‌آید. 

با اینکه بچه‌ها همه مؤدب و حرف‌گوش‌کن نیستند، چالش اصلی با برخی از والدین است. متأسفانه در طول سالیان شاهد برخوردها و وقایع تأسف‌بار و رقت‌باری بوده‌ام. همیشه می‌گویم چه خوب که خبری از پول و شهرت در بازی کودکان نیست، اگر نه مشکلات عدیده پیش می‌آمد. 

برخی پدر و مادر‌ها تحت‌تأثیر مشکلات زندگی خودشان برخورد درستی با سایر اعضای تیم یا مربیان ندارند. صدالبته یکی از مشکلات شایع والدین هم بزرگ‌بینی توان کودکانشان است. گویا هر فصل یک یا حداکثر دو تن از اعضای خانوادهٔ بچه‌ها هستند که به‌هر دلیل با شخص شما یا نوع مربیگری شما مشکل داشته باشند. مدیریت بعضی برخوردهای خصمانه و کودکانه در عین متانت و بدون اجازه‌دادن به تأثیر آن در جو تیم، کار ساده‌ای نیست. 

بسیار مهم است که از ابتدای فصل در یک گردهمایی با اعضای گروه در مورد روال کار و انتظارات صحبت شود. یکی از توصیه‌های باشگاه این است که اگر والدین مشکلی دارند، ۲۴ ساعت پس از بازی با مربی تماس بگیرند تا کمتر احساساتی باشند. همیشه والدینی وجود دارند که به‌هر دلیل فکر می‌کنند خودشان یا فرزندشان دارای جایگاه ویژه‌ای است. شخصیت‌های افراد هم با هم متفاوت است و برخی روحیهٔ آرام‌تر و انعطاف‌پذیرتر و برخی روحیهٔ ریاست‌طلبانه دارند و به‌دنبال بحث و‌ جدل‌اند. صد البته خیلی هم فکر می‌کنند که در مورد ورزش و مربیگری بیشتر از شما می‌دانند چون قبلاً مربی ورزش تیم دیگری بوده‌اند یا ورزش دیگری انجام داده‌اند. البته با اطمینان می‌گویم که توان آن‌ها در حد ایرادگرفتن است، اگر نه یا خودشان وارد میدان می‌شدند یا کمک می‌کردند.

به خاطر داشته باشید که هدف اول بچه‌ها ورزش، یادگیری و پیشرفت است. خیلی ساده است که نتیجه‌گرفتن را اولویت قرار داد. هرچند بی‌تردید پیروزی تیم برای بچه‌ها شیرین است، خوشحالی انفرادی بچه‌ها و بازی‌دادن همهٔ آن‌ها هم به‌همان اندازه مهم است.

در کنارِ وقتی که برای تمرین و بازی بچه‌ها می‌گذارید، زمان زیادی هم برای کارهای مختلف مربوط به تیم صرف می‌کنید. گرفتن و پس‌دادن لوازم ورزشی، گرفتن مدال‌ها و عکس بچه‌ها و دوره‌های مختلف حضوری و غیرحضوری، ساعت‌ها وقت شما را می‌گیرد. متأسفانه برخی از والدین کوچک‌ترین بهایی برای وقت و زحمت شما قائل نیستند که هیچ، طلبکاری و انتقادهای بیجا هم دارند.

شاید بپرسید با این همه منفی‌بافی اصلاً چرا کسی باید این کار را انجام بدهد و چرا خود من چند سال درگیر این کار بوده‌ام؟

دلیل اینکه با اشاره به موارد منفی مطلب را شروع کردم این است که حرف‌هایی هست که شاید کمتر کسی شجاعت گفتن آن‌ها را دارند.

تمام موارد منفی مربوط به والدین اغلب برای اقلیت کوچکی است که البته صدای بلندی دارند و فکر می‌کنند از طرف همهٔ والدین نماینده‌اند.

بسیاری از والدین و بچه‌ها از شما تشکر می‌کنند گاهی حتی بعد از هر بازی یا تمرین. بچه‌ها یا والدین برای شما کارت دست‌نویس یا هدیه می‌آورند که صدالبته ارزش معنوی آن بسیار بالاست. من کارت‌های تشکر بچه‌ها را به‌عنوان یادگاری شیرین نگه می‌دارم.

دیدن رشد کودکان از نظر فنی و اینکه سهمی در آن داشته‌اید، بسیار شیرین است. بچه‌ها با هم دوستی شکل می‌دهند و خود شما هم دوستان خوبی پیدا می‌کنید. مثل هر کار دیگری همه‌چیز ساده و شیرین نیست و چالش‌های مختلفی هم وجود دارند. این شما هستید که باید ببینید آیا با توجه به شرایط زندگی، وقت و روحیات شما تحمل چالش‌ها برای شما می‌ارزد یا خیر.

وقتی والدین کودکان و خود کودکان از شما درخواست می‌کنند که باز هم برای مربیگری داوطلب شوید، در کنار همهٔ وقت و زحمتی که صرف می‌کنید، احساس مسئولیت و البته رضایت خاطر فوق‌العاده‌ای پیدا خواهید کرد. وقتی که به شما می‌گویند که همیشه منتظر تمرین یا بازی بعدی هستند، می‌فهمید که کار درستی دارید انجام می‌دهید. صدالبته دیدن رشد فرزندتان در کنار بچه‌های دیگر هم به این شیرینی می‌افزاید.

نوشته مربیگری کودکان؛ شیرینی‌ها و چالش‌ها‎ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر قربان‌خانی در مراسم افتتاحیهٔ این مرکز گفت: «همهٔ ما انسان‌ها، در برخی از مراحل زندگی‌مان به‌نحوی ممکن است با شرایط دشوار و چالش‌های بزرگ زندگی مواجه شویم . این بحران‌ها ممکن است به‌سبب وجود چالش‌هایی در روابط شخصی ما با دیگران، ازدست‌دادن یک عزیز، دشواری در تطبیق‌دادن فرد با محیط جدید، بیماری، درگیری با اعضای خانواده، شغل و دلایلی مشابه به‌وجود آیند.

مواجهه با این چالش‌ها ممکن است باعث ازدست‌دادن امید و فقدان تمرکز و توانایی ما برای پیگیری کارهای روزمرهٔ زندگی‌مان شود. این احساسات ممکن است منجر به جلوگیری از لذت‌بردن از زندگی و آنچه ما را شادمان می‌کند و گاه نیز باعث تغییر دیدگاه‌هایمان نسبت به زندگی و خودمان شوند.

برخی اوقات، این چالش‌ها و شرایط دشوار, بیشتر از قبل به‌نظر می‌آیند، تا حدی که ممکن است احساس کنیم که هیچ‌چیز بهتر نخواهد شد یا تغییر نخواهد کرد یا هیچ فردای روشنی در آیندهٔ ما وجود نخواهد داشت.

تمام این مراحل، بخشی از زندگی و تجربیات همهٔ ماست. آنچه مهم است، زاویهٔ دید ما نسبت به زندگی و مشکلاتمان در هنگام این بحران‌هاست. شخصی که با او در این مواقع صحبت و مشاوره می‌کنیم، اثر مستقیم روی افکار و احساسات و دیدگاه ما به زندگی خواهد داشت. چه‌بسا با انتخابی درست بتوانیم آسان‌تر و سریع‌تر از بحران‌های زندگی‌مان با موفقیت عبور کنیم و به‌سوی آینده‌ای سرشار از امید قدم بگذاریم. در این مراحل از زندگی آنچه احتیاج داریم همدردی، امید، درک مشکلات و احساسات ماست. احتیاج داریم فردی باتجربه و آگاه، بدون هیچ قضاوتی به سخنان ما گوش دهد و درد ما را درک و ما را راهنمایی کند؛ فردی متخصص و باتجربه در زمینهٔ روان‌شناسی بالینی در کنار ما باشد و ما را یاری دهد تا به آگاهی فردی و احساسی برسیم، تا بتوانیم راه‌حل‌هایی برای مشکلات و دردهایمان بیابیم.

با این‌حال، ممکن است به‌دلیل نداشتن یک حامی باتجربه و ترس از قضاوت‌شدن, در جست‌وجو و دریافت مشاوره تردید کنیم.

متأسفانه حتی در دنیای پیشرفتهٔ امروز, هنوز برای عده‌ای دریافت مشاورهٔ روحی و بالینی عیب قلمداد می‌شود.

دقیقاً همین دلیل به من انگیزه داد تا مرکزی را ایجاد کنم که در آن افراد مختلف، جوانان و بزرگسالان، زوج‌ها و خانواده‌ها بتوانند در محیطی بدون قضاوت به خدمات مختلف دسترسی داشته باشند.

در مرکز Catalyst Mind، افراد و گروه‌ها می‌توانند با حضور در کارگاه‌های آموزشی توانمندسازی، آموزش گفت‌وگوی قاطعانه، مراقبه و ذهن‌آگاهی، هنردرمانی، طب سنتی چینی (TCM)، مشاوره و برنامه‌های آموزشی مبتنی بر پرسش و تحقیق برای نوجوانان را، همه زیر یک سقف، بیابند و این خدمات را از طریق متخصصان باتجربهٔ ما دریافت نمایند.

هدف ما این است که به همهٔ افراد جامعه کمک کنیم تا به زندگی متعادل‌تر و رضایت‌بخشی دست یابند و در عین حال اطمینان حاصل کنیم که از حمایت عاطفی مورد نیاز برخوردارند.

سنگ بنای رویکرد ما حمایت از نوجوانان از سنین پایین است. ما معتقدیم که مداخلهٔ زودهنگام در پیشگیری از مشکلات جدی‌تر سلامت روحی و روانی در آینده بسیار مهم است. با ایجاد آگاهی در مواجهه با مشکلات زودهنگام، ما به جوانان کمک می‌کنیم تا تاب‌آوری را در وجودشان ایجاد کنند، عادت‌های سلامت عاطفی مثبت را توسعه دهند و ذهنیت‌های زیان‌بخش را به چالش بکشند.

این رویکرد پیشگیرانه، نه‌تنها از بهبود روحیهٔ آن‌ها حمایت می‌کند، بلکه زمینه را برای داشتن روح و روان سالم در طول زندگی‌شان فراهم می‌آورد.

مرکز ما عمداً «کاتالیست» نامگذاری شده است، اصطلاحی که به‌معنای نیرویی است که باعث تغییر درونی و ذهنی قابل‌توجهی می‌شود. ایجاد تغییر مثبت در ذهن افراد، جوهر مأموریت ماست. در قلب لوگوی ما نماد مثلث دلتا قرار دارد. در ریاضیات، این نماد نشان‌دهندهٔ تغییر است و در زبان یونانی از آن برای نشان‌دادن دگرگونی استفاده می‌شود. این نماد برای ما، مثلثِ درونیِ افراد را در بر می‌گیرد – افکار، احساسات و اعمال که در زنجیره‌ای از تغییرات به هم پیوسته‌اند. مثلث که به‌سمت غرب بریدگی دارد، نمادی از گشایش ما به تغییر، تأمل و تجربیات جدید است.

همراه با مثلث، دایره، نمادی از تمامیت، یکپارچگی و شفاست. آن‌ها با یکدیگر در هم تنیده شده‌اند تا بازتاب‌دهندهٔ اهداف و ارزش‌های ما باشند. لوگوی ما فقط یک نماد نیست، بلکه نشان‌دهندهٔ تعهد ما به کمک به افراد، نوجوانان، جوانان و بزرگسالان است. هر سه گروه می‌توانند زندگی خود را از طریق دریافت حمایت، پذیرش تغییر، توانمندسازی و دستیابی به زندگی متعادل و رضایت‌بخش متحول کنند. این یک یادآوری برای همهٔ ماست که در لحظه زندگی کنیم و داشته‌هایمان را به یاد داشته و قدردانشان باشیم.

در این جهان هستی همهٔ ما به‌نوعی به یکدیگر متصلیم، به‌همین دلیل، ما آمادهٔ ارائهٔ خدمات، همکاری و حمایت از یکدیگر به‌عنوان یک جامعهٔ سالم و متعادل در جهت توانمندسازی و بهبود روابط برای زندگی متعادل‌تر هستیم.»

تمرکز مرکز سلامت روان Catalyst Mind به‌کارگیری رویکردی جامع از طریق گردآوردن همهٔ تخصص‌های مورد نیاز زیر یک سقف به‌منظور دستیابی به زندگی رضایت‌بخش‌تر و متعادل‌تر برای همهٔ اقشار جامعه در فضایی امن، آرامش‌بخش، دلپذیر، صمیمی و به‌دور از قضاوت است.

از نقاط قوت این مرکز حضور مشاوران و متخصصان مجرب و آموزش‌دیده با پیشینه‌های فرهنگی و زبانی گوناگون است که به درک درست تفاوت‌های فرهنگی و احترام به آن‌ها که لازمهٔ حمایت درست و بهینه از مراجعان است، کمک شایانی می‌کند. 

این مرکز همه‌روزه با دریافت وقت قبلی، پذیرای مددجویان است. برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ مرکز Catalyst Mind از وب‌سایت این مرکز در آدرس زیر دیدن کنید:

https://catalystmindcenter.com

برای ثبت‌نام در هریک از برنامه‌های ارائه‌شدهٔ ما در مرکز Catalyst Mind، لطفاً از طریق تلفن یا ایمیل با ما تماس بگیرید:

تلفن: ۶۰۴‎-۲۶۰-۶۰۴۹‎

ایمیل: info@catalystmindcenter.com

برای رزرو قرار ملاقات با یکی از مشاوران ما، لطفاً از طریق آدرس ایمیل زیر با ما تماس بگیرید:
info@shininghorizoncounselling.com

نوشته آغاز به کار مرکز توانمندسازی ذهن و مشاورهٔ روان‌شناسی بالینی Catalyst Mind Center در وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هیچ فکر کرده‌اید چرا بعضی از افراد در زندگی موفق‌تر از دیگران به‌نظر می‌رسند؟

نه اینکه این‌ها مشکلی نداشته باشند، بلکه می‌دانند چطور با مشکلاتشان برخورد کنند. این افراد مهارت‌هایی دارند که شاید بقیه نداشته باشند. بعضی از آن‌ها ذاتاً یا به‌دلیل نوع تربیت خانوادگی، این ویژگی را دارند و برخی آموزش دیده و روی خود کار کرده‌اند. استعدادها و نقاط قوت خود را به‌خوبی شناخته‌اند و آن‌ها را پرورش داده‌اند. می‌توانند با دیگران روابط خوب و صمیمانه برقرار کنند، احساسات، آرزوها و خواسته‌های خود را بیان کنند، مسائلی را که در زندگی با آن‌ها مواجه می‌شوند، حل کنند، و برای زندگی خود تصمیمات درست بگیرند. می‌توانند وقتی دچار هیجان‌هایی مثل ترس، خشم، خجالت یا غم می‌شوند، با آن‌ها کنار بیایند و هیجان خود را به‌شکل درست ابراز کنند تا به خود و دیگران صدمه نزنند.

تعریف سازمان بهداشت جهانی از مهارت‌های زندگی یا Life Skills عبارت است از: مهارت‌های روانی- اجتماعی که به ما کمک می‌کند با نیاز‌ها و چالش‌های زندگی روزمره بهتر کنار بیاییم. مهارت‌هایی که به ما برای زندگی بهتر کمک می‌کنند و کسب آن‌ها، زندگی موفق را تشکیل می‌دهد.

امروزه، علی‌رغم ایجاد تغییرات عمیق فرهنگی در شیوه‌های زندگی، بسیاری از نوجوانان و جوانان در رویارویی با مسائل زندگی فاقد توانایی‌های لازم و اساسی‌اند، و همین امر آنان را در مواجهه با مسائل و مشکلات زندگی روزمره و مقتضیات آن آسیب‌پذیر نموده است.

مهارت‌های زندگی، توانایی‌های روانی-اجتماعی برای رفتار انطباقی و مؤثر هستند که افراد را قادر می‌سازند تا به‌طور مؤثرتری با مقتضیات و چالش‌های زندگی روزمره مقابله کنند.

مهارت‌های زندگی شامل ده مهارت اصلی و اساسی‌اند که غالباً به‌صورت جفت‌جفت طبقه‌بندی می‌شوند، زیرا بین هر جفت ارتباط طبیعی وجود دارد و در حقیقت به‌منزلهٔ دو روی یک سکه‌اند .
–
این مهارت‌ها عبارت‌اند از:
• خودآگاهی / همدلی
• ارتباط مؤثر / روابط بینِ‌فردی
• تصمیم‌گیری / حل مسئله
• تفکر خلاق / تفکر انتقادی
• توانایی حل مسئله / توانایی مقابله با استرس

تعریف مهارت‌های ده‌گانهٔ زندگی
–
خودآگاهی

خودآگاهی، توانایی شناخت و آگاهی از خصوصیات، نقاط ضعف و قدرت، خواسته‌ها، ترس و انزجار است. رشد خودآگاهی به فرد کمک می‌کند تا دریابد تحت استرس قرار دارد یا نه و این معمولاً پیش‌شرط ضروریِ روابط اجتماعی و روابط بینِ‌فردی مؤثر و همدلانه است.

همدلی

همدلی، یعنی اینکه فرد بتواند زندگی دیگران را حتی زمانی که در آن شرایط قرار ندارد، درک کند. همدلی به فرد کمک می‌کند تا بتواند انسان‌های دیگر را حتی وقتی با آن‌ها متفاوت است، بپذیرد و به آن‌ها احترام بگذارد. همدلی، روابط اجتماعی را بهبود می‌بخشد و به ایجاد رفتارهای حمایت‌کننده و پذیرنده نسبت به انسان‌های دیگر منجر می‌شود.

ارتباط مؤثر

این توانایی به فرد کمک می‌کند تا بتواند کلامی و غیرکلامی و مناسب با فرهنگ، جامعه و موقعیت، خود را بیان کند بدین معنی که فرد بتواند نظرها، عقاید، خواسته‌ها، نیازها و هیجان‌های خود را ابراز و به هنگام نیاز بتواند از دیگران درخواست کمک و راهنمایی نماید. مهارت تقاضای کمک و راهنمایی از دیگران در مواقع ضروری، از عوامل مهم یک رابطهٔ سالم است.

روابط بینِ‌فردی

این توانایی به ایجاد روابط بینِ‌فردی مثبت و مؤثر فرد با انسان‌های دیگر کمک می‌کند. یکی از این موارد، توانایی ایجاد روابط دوستانه است که در سلامت روانی و اجتماعی، روابط گرم خانوادگی، به‌عنوان یک منبع مهم روابط اجتماعیِ سالم نقش بسیار مهمی دارد.

تصمیم‌گیری

این توانایی به فرد کمک می‌کند تا به‌نحو مؤثرتری در مورد مسائل تصمیم‌گیری نماید. اگر کودکان و نوجوانان بتوانند فعالانه در مورد اعمالشان تصمیم‌گیری کنند، جوانب مختلف انتخاب را بررسی و پیامد هر انتخاب را ارزیابی کنند، مسلماً در سطوح بالاتر بهداشت روانی قرار خواهند گرفت.

حل مسئله

این توانایی فرد را قادر می‌سازد تا به‌طور مؤثرتری مسائل زندگی را حل نماید. مسائل مهم زندگی چنانچه حل‌نشده باقی بمانند، استرس روانی ایجاد می‌کنند که به فشار جسمی منجر می‌شود.

تفکر خلاق

این نوع تفکر هم به مسئله و هم به تصمیم‌گیری‌های مناسب کمک می‌کند. با استفاده از این نوع تفکر، راه‌حل‌های مختلف مسئله و پیامدهای هر یک از آن‌ها بررسی می‌شوند. این مهارت، فرد را قادر می‌سازد تا مسائل را از ورای تجارب مستقیم خود دریابد و حتی زمانی که مشکلی وجود ندارد و تصمیم‌گیری خاصی مطرح نیست، با سازگاری و انعطاف بیشتر به زندگی روزمره بپردازد.

تفکر انتقادی

تفکر انتقادی، توانایی تحلیل اطلاعات و تجارب است. آموزش این مهارت‌ها، نوجوانان را قادر می‌سازد تا در برخورد با ارزش‌ها، فشار گروه و رسانه‌های گروهی مقاومت کنند و از آسیب‌های ناشی از آن در امان بمانند.

توانایی حل مسئله

این توانایی فرد را قادر می‌سازد تا هیجان‌ها را در خود و دیگران تشخیص دهد، نحوهٔ تأثیر هیجان‌ها بر رفتار را بداند و بتواند واکنش مناسبی به هیجان‌های مختلف نشان دهد. اگر با حالات هیجانی، مثل غم و خشم یا اضطراب درست برخورد نشود، این هیجان تأثیر منفی بر سلامت جسمی و روانی خواهد گذاشت و برای سلامت پیامدهای منفی به‌دنبال خواهند داشت.

توانایی مقابله با استرس

این توانایی شامل شناخت استرس‌های مختلف زندگی و تأثیر آن‌ها بر فرد است. شناسایی منابع استرس و نحوهٔ تأثیر آن بر انسان، فرد را قادر می‌سازد تا با اعمال و موضع‌گیری‌های خود فشار و استرس را کاهش دهد.

نوجوانان بابت رشد مهارت‌ها و سازماندهی در خود به کمک نیاز دارند و در حالی‌که والدین نباید این مسئولیت را خودشان بر عهده بگیرند، در عین حال نباید فراموش کنند که نوجوانان برای ساختن و ایجاد این مهارت‌ها در خود، به کمک آن‌ها یا یک مشاور نیاز دارند.

نوشته مهارت‌های زندگی در نوجوانان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

کیس شمارهٔ ۱ 

خانوادهٔ کیس شمارهٔ ۱ که ۱۵ سال سن دارد، در پی مراجعه شکایت خود را این‌گونه بیان کرد: عدم‌علاقه به درس و اِهمال‌کاری، عدم‌تمرکز، عدم‌علاقه به بازی یا تعامل با همسالان، وقتی شروع به انجام کاری می‌کند که از او خواسته‌ شده، دچار اضطراب است و استرس دارد، از تنهاماندن در اتاق تاریک واهمه دارد، گاهی اوقات اعمال وسواس‌گونه دارد مثلاً به‌مدت طولانی حمام می‌کند یا وسایل شخصی‌اش را بارها مرتب می‌کند، مشکلات خواب دارد، فرزندم بسیار بدغذا شده و گاهی غذایش را بالا می‌آورد، علاقه و رغبتی به انجام فعالیت‌ها یا سرگرمی‌های دیگر ندارد، وقتی ما با کاری که همان لحظه می‌خواهد انجام دهد مخالفت کنیم، بسیار عصبی و پرخاشگر می‌شود.

سازمان بهداشت جهانی اختلال بازی را در یازدهمین تجدیدنظر در طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها (ICD) گنجانده است. انجمن روان‌پزشکی آمریکا (APA)، ضمن بیان اینکه شواهد کافی برای گنجاندن اختلال اعتیاد به بازی‌های کامپیوتری در نوجوانان می‌تواند مانند هر اعتیاد دیگری خطرناک باشد، همچنان که سایر معتادان برای فرار از مشکلات به انواع مواد مخدر روی می‌آورند. گیمرها (بازی‌کنندگان حرفه‌ای) نیز برای رفع ناسازگاری‌های اجتماعی و ارتباطی به فضای مجازی و انواع بازی‌ها روی می‌آورند و در فضای مجازی غوطه‌ور می‌شوند. پسران بیشتر از دختران درگیر این بازی‌ها می‌شوند. بازی‌های کامپیوتری توسط متخصصان کامپیوتر و روان‌شناسان اینترنت بسیار ماهرانه و هنرمندانه طراحی می‌شوند، به‌طوری که از سیستم پاداش صعودی (از مرحله‌ای به مرحلهٔ دیگر) با ایجاد حداکثر هیجان، برای جذب مخاطب بهره می‌گیرند. 

علت‌شناسی 

۱- اولین علت اعتیاد به بازی، در جوانان و نوجوانان توانایی کنترل بر محیط و احساس خوب ناشی از آن است. زمانی‌که در دنیای واقعی به این کنترل دست پیدا نمی‌کنند، دچار استرس و اضطراب می‌شوند. 

۲- انجام کارهایی که در دنیای واقعی امکان انجام آن‌ها وجود ندارد. 

۴- فرایند تشویقی کاذبی که به ثبات رفتار منجر می‌شود. به‌طوری که فرد به‌دلیل تجربهٔ سطح بالایی از هیجان و رسیدن به موفقیت، اصطلاحاً شرطی می‌شود. چنین هیجاناتی به آزادشدن مواد محرکی چون آندروفین می‌انجامد که احتمالاً خاصیت اصلی آن تمایل به تکرارپذیری این حس در افراد است و به‌همین علت ما این معضل را تنها در نوجوانان و جوانان شاهد نیستیم و بزرگسالان زیادی گرفتار این مسئله‌اند. 

آسیب‌ها 

۱- بیشترین آسیب فیزیولوژیکی گزارش‌شده از افراد معتاد به بازی، کم‌شدن بینایی، آسیب‌های گردنی و نخاعی، سردرد‌های مزمن، چاقی و موارد دیگر است. 

۲- گیمرها بیشتر وقت و ارتباط خود را در دنیای مجازی می‌گذرانند. آن‌ها از روابط اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی-کلامی ضعیفی برخوردارند و نسبت به سایرین، کمتر در فعالیت‌های ورزشی و اجتماعی شرکت می‌کنند. در حقیقت فرایند رشد اجتماعی این افراد دچار خلل یا تأخیر می‌شود. 

۳- تحقیقات نشان داده میزان پرخاشگری در این افراد به‌طرز کاملاً مشهودی بالا می‌رود، زیرا محتوای این دسته از بازی‌ها، معمولاً دارای زمینه‌های پرخاشگری و ستیزه‌جویی است و فرد با تکرار بیش از اندازهٔ آن‌ها به‌مرور این روند را به‌عنوان یک الگوی رفتاری فرا می‌گیرد و در موقعیت‌های بیرونی به‌صورت ناخودآگاه این مکانیسم را فعال می‌کند تا به خواسته‌اش دست پیدا کند. 

۴- بازی‌های کامپیوتری دریچهٔ خلاقیت آزادانه را می‌بندد و مهارت حل مسئله را در افرادِ مبتلا به این اعتیاد می‌کاهد. این بازی‌ها در اکثر مواقع، راه‌حلی از پیش تعریف‌شده دارند که طبق آن فرد بازی‌کننده باید با حرکت انگشتان دست و بدون دخالت تفکرات خلاقانه، از یک مرحله عبور کند و به مرحلهٔ بعدی راه یابد. به‌همین علت احتمال اینکه این افراد از خلاقیت کمتری در حل مسائلشان بهره ببرند، وجود دارد. 

۵- افت تحصیلی از دیگر پیامدهاست، که به‌دلیل درگیرشدن فرد و صرف زمان زیاد برای بازی‌کردن، سایر وظایف را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. 

۶- داشتن بازی به‌عنوان تنها تمرکز او در زندگی: کودک آن‌قدر وسواس بازی دارد که فقط بازی به او انگیزه می‌دهد، تمام وقت دربارهٔ آن صحبت می‌کند و بیشتر تفکر خود را روی بازی می‌گذارد.

۷- در برابر مشکلات زندگی، به‌جای مقابله با آن‌ها فرار می‌کند: بعضی از بچه‌ها زندگی را یک دنیای خیالی مثل بازی در نظر می‌گیرند و همواره فرار می‌کنند. بچه‌ها از رویارویی با مشکلات خود و پیداکردن راه‌حل‌ها جلوگیری می‌کنند که این یک مهارت مهم زندگی برای رشد در زمان جوانی است. 

۸- تحریک‌پذیری، افسردگی و دلخوری در هنگام عدم‌توانایی بازی: محروم‌بودن از بازی برای برخی از کودکان باعث می‌شود که آن‌ها دچار مشکلات افسردگی و اضطراب شوند.

چرا بچه‌ها به بازی‌های ویدیویی معتاد می‌شوند؟ 

سازندگان بازی تلاش می‌کنند تا بازیکنان خود را به بازی‌ها متصل کنند. آن‌ها از الگوریتم‌های پیش‌بینی‌شده و اصول اقتصاد رفتاری استفاده می‌کنند تا وضعیت گیمر در بازی را بسیار پررنگ جلوه دهند. 

بازی‌ها «اعتیادآور» می‌شوند، زیرا باعث تحریک سیستم مجازات و پاداش در مغز می‌شوند و رفتار کودک را شکل می‌دهند. مطالعات انجام‌شده توسط دانشگاه ایالتی کالیفرنیا نشان داد که بازی‌های ویدیویی می‌توانند تأثیر مشابهی بر روی مغز کودکان مانند سوءمصرف مواد مخدر یا الکلیسم داشته باشند. قسمت تکانشی مغز که به سیستم آمیگدال-استریاتال معروف است، در استفادهٔ بیش از حد از کاربران کوچک‌تر و حساس‌تر بود، به‌طوری که محرک‌های بازی‌ها را سریع‌تر پردازش می‌کرد. 

در واقع، بین اعتیاد به بازی‌های ویدیویی و اضطراب، افسردگی، ADHD، هراس اجتماعی، و مشکلات روانی-اجتماعی ارتباط زیادی وجود دارد. علائمی مانند تکانشگری و مشکلات رفتاری در اختلال بازی با اختلال وسواس فکری و عملی رابطهٔ قوی دارد. برخی از ویژگی‌های شخصیتی، مانند روان‌رنجوری بالا، تکانشگری بالا و پرخاشگری زیاد پیامدهای قابل‌توجهِ اختلال بازی در اینترنت هستند. 

منابع:

‎1-WHO Study

https://www.washingtonpost.com/news/the-switch/wp/2018/06/18/video-game-addiction-is-a-real-condition-who-says-heres-what-that-means/

‎2- Krishna, Swapna (27 December 2017). “The WHO may add video games to its list of recognized addictions”. Engadget. Archived from the original on 28 December 2017. Retrieved 27 December 2017.

‎3- Pontes, Halley M.; Schivinski, Bruno; Sindermann, Cornelia; Li, Mei; Becker, Benjamin; Zhou, Min; Montag, Christian (June 2019). “Measurement and Conceptualization of Gaming Disorder According to the World Health Organization Framework: the Development of the Gaming Disorder Test”.

‎4-“‘Gaming Disorder’ Is Now an Official Medical Condition, According to the WHO”. Time. Archived from the original on 5 June 2019. Retrieved 6 June 2019.

‎5- “Conditions for Further Study”. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5th ed.). American Psychiatric Association. Archived from the original on 3 September 2014. 

نوشته اعتیاد به بازی‌های کامپیوتری در کودکان و نوجوانان  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

کادوی کریسمس دخترک امسال برای من، متفاوت با هر سال بود. یک کارت قرمز که خریداری شده بود (به‌جای کارت هر سال که کاردستی دخترک بود) و یک کاردستی آدم برفی (به‌جای هدیهٔ هر سال که معلوم بود کلی بابتش هزینه شده). 

دخترک توضیح داد که: «چون مامی کارش رو از دست داده، بهتره تا جایی که می‌شه صرفه‌جویی کنیم، به‌خاطر همین امسال برای همهٔ اون‌هایی که برای ما مهم‌اند هدیه درست کردیم.» و در ادامه توضیح داد که بدن آدم‌برفی یک لنگه‌جوراب است که از مغازهٔ یک‌دلاری خریداری شده و داخلش با برنج پر شده! و با آب‌وتاب دربارهٔ دقتش برای انتخاب دکمه‌ها و شال آدم‌برفی توضیح داد و دوباره اشاره کرد که: «ممکنه آدما گاهی پول داشته باشن، گاهی هم نداشته باشن، ولی همیشه باید به آدمایی که دوست دارن بگن که دوستشون دارن. چون آدمایی که ما رو دوست دارن، نباید فکر کنن که ما دوستشون نداریم.»

لبخند زدم و گفتم: «این قشنگ‌ترین هدیه‌ای‌یه که تا امروز از تو دریافت کردم و مطمئنم امسال با وجود این آدم‌برفی که همهٔ جزئیاتش با کلی دقت انتخاب شده، بهترین تعطیلات رو خواهم داشت.»

نوشته دنیای من و آدم کوچولوها – بهترین تعطیلات با قشنگ‌ترین هدیه‌ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امروز مدارس تعطیل بود و بچه‌های بزرگ‌تری که قبلاً مهدکودک من می‌آمدند، و الان مدرسه می‌روند، مهمان ما بودند. 

نشستیم و گپ زدیم. پرسیدم: «به‌نظر شما چطور می‌شه دنیا رو جای بهتری کرد؟» 

پسرک نازنین و مهربانی که کلاس اول است، جواب داد: «پوشیدن بلوز صورتی!»

متوجه منظورش نشدم و پرسیدم: «ممکنه بیشتر توضیح بدی؟»

تعریف کرد که: «در مدرسه‌ای در کانادا یه پسرکوچولو بلوز صورتی پوشیده و چند نفر از بچه‌ها مسخره‌اش کردن و پسرکوچولو احساسش جریحه‌دار شده و شاید هم گریه کرده. به‌همین دلیل یه روز همهٔ ما (پسر، دختر، معلمان و کارکنان مدرسه) بلوز صورتی پوشیدیم که پسرک خوشحال بشه، دیگه کسی دیگری رو مسخره نکنه و بعد دنیا جای بهتری بشه.»

نوشته دنیای من و آدم کوچولوها – دنیایی بهتر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امروز با بچه‌های مهدکودک درموردِ محل زندگی یا خانهٔ موجودات مختلف صحبت می‌کردیم. یکی گفت: گاوها توی مزرعه زندگی می‌کنند. دوستش گفت: زرافه‌ها یا توی جنگل زندگی می‌کنند یا باغِ‌وحش. دیگری با هیجان تعریف کرد که آدم‌ها توی خانه زندگی می‌کنند، چون من و خانواده‌ام توی خانه زندگی می‌کنیم. 

نوبت دخترک سه‌ساله شد که صبورانه گوش می‌داد و تأیید می‌کرد. گفتم نوبت شماست. با عشوه و خیلی مطمئن جواب داد: «هواپیماها و هلیکوپترها توی آسمان زندگی می‌کنند!»

نوشته دنیای من و آدم کوچولوها – محل زندگی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با بچه‌ها روی آسفالت نقاشی می‌کشیم. دو دختر کُره‌ایِ همسایه هم که دو سالی می‌شود به کانادا آمده‌اند، با جعبهٔ گچِ دستشان به ما ملحق می‌شوند. گچ‌های رنگارنگ را وسط می‌گذاریم و با هم استفاده می‌کنیم. هر کسی طرحی می‌کشد. دخترک یک گل می‌کشد. آن یکی چند شکل هندسی، یکی دیگر یک زرافه که بیشتر شبیه کرگدنی زرد و قهوه‌ای است. من یک کوه و آسمان آبی می‌کشم با کلی ابر. دخترک ده‌سالهٔ همسایه پرچم کُره را می‌کشد. می‌پرسم سفر چطور بود؟ مثل همیشه کم‌حرف است و فقط می‌گوید: «خوب».

خواهرش ولی شلوغ است و از همه‌چیز حرف می‌زند. می‌گوید: «ما چند روز پیش از کُره برگشتیم.»

می‌گویم: «چه خوب، مادرت هم گفته بود.» 

می‌گوید: «می‌دونی چه چیزی در مورد کُره‌رفتن خوبه؟» 

می‌گویم: «چی؟» 

می‌گوید: «بستنی‌هاش.» 

دوباره می‌پرسد: «می‌دونی چه چیزی در مورد کُره‌رفتن بده؟» بدون اینکه منتظر جوابم بشود، ادامه می‌دهد: «دوربودن از کانادا!»

نوشته دنیای من و آدم کوچولوها – دوربودن از کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.