به ملا گفتند می‌دانی همسایه‌ات امروز برای حاکم مهمانی به‌پا کرده و ناهار می‌‌دهد؟ ملا گفت به من چه. به ملا گفتند می‌دانی تو هم دعوت شده‌ای؟ ملا گفت به تو چه؟ این قانون به من چه و به تو چه همه‌جا صادق نیست. خوب است که کسی سرش توی ماتحت زندگی مردم نباشد، ولی مرز باریکی بین بی‌تفاوتی و فضولی هست. در دنیایی که مدتی مزهٔ بودن در آن را می‌چشیم، هر چیزش به دیگری وصل است و پایداری و ماندگاری‌اش به تعادل. مثلاً خودِ زمینی که الان رویش نشسته‌ایم، به تعادلی رسیده است که توانسته این‌همه مدت معلق در فضا دور خورشیدش بگردد. اگر بخواهیم به خودمان واقعی و زمینی نگاه کنیم، ما بخشی از چرخهٔ محیط زیست‌ایم که پایداربودنمان در این چرخه مستلزم حفظ تعادل است. اگر تعادل را بر هم بزنیم، مثلاً هر چیزی را تغییر دهیم تا بیشتر نصیبمان شود و بیشترین سود را نصیب خودمان کنیم و زرنگِ چرخه شویم، طبیعت با شرایط موجود تعادل جدیدی را برقرار می‌کند و آشی برایمان می‌پزد که رویش یک وجب روغن باشد. در یک معامله، تنها اگر طرفین هیچ ارتباطی به‌هم نداشته باشند، بازی برد-باخت معنا پیدا می‌کند، ولی اگر طرفین به‌هم مرتبط باشند، دیگر باخت کسی به‌معنای برد دیگری نیست. 

مولانا در کتاب مثنوی معنوی داستانی را تعریف می‌کند. می‌گوید کسی پیش موسی می‌رود و می‌گوید به من زبان حیوانات را یاد بده. موسی می‌گوید دانستن زبان حیوانات بدون معرفت برایت دردسر درست می‌کند. هر چه موسی سعی می‌کند منصرفش کند، طرف قبول نمی‌کند و پس از اصرار زیاد در نهایت موسی زبان حیوانات را به او یاد می‌دهد. (به‌خدا این صرفاً داستانی خیالی و افسانه و غیرواقعی است.) طرف خوشحال می‌رود خانه و سفره‌اش را تکان می‌دهد و تکه‌نانی از سفره می‌افتد. سگ تا می‌آید نان را بخورد، خروس می‌پرد و نان را برمی‌دارد. سگ به خروس واق‌واق می‌کند و می‌گوید: بلبل خان! مگر صاحبمان بهت دانه نمی‌دهد؟ این تکه‌نان قسمت من بود که تو کوفت کردی. خروس می‌گوید: واق‌واقو! نگران نباش، فردا اسب صاحبمان می‌میرد و تو به نان و نوایی می‌رسی. صاحبشان که این گفت‌وگو را می‌شنود، می‌رود بازار و اسبش را می‌فروشد. فردایش طرف گوش می‌ایستد تا ببیند‌ امروز حیوان‌هایش چه به‌هم می‌گویند. سگ می‌گوید: تخم پاپیون! چی شد پس آن لفت و لیسی که گفته بودی؟ خروس می‌گوید: سنده‌خور! این‌قدر نگران نباش، فردا خرش می‌میرد و او هم برای خرش مراسم می‌گیرد و یاد مرگ خودش می‌افتد و با همه مهربان می‌شود و تو هم به هالاف‌هولوفی می‌رسی. صاحبشان تا حرف‌های خروس را می‌شنود، تند و سریع خره را می‌برد بازار و می‌فروشد تا جلوی ضرر و زیانش را بگیرد. زبل خان فردا دوباره به سگ چیزی نمی‌دهد تا ببیند خروس به سگ چه می‌گوید؟ سگ به خروس می‌گوید: حیف نان! چی شد پس آن بخوربخوری که وعده داده بودی؟ صاحبمان خیلی زرنگ است، همه‌اش سود کرد و اصلاً خسارتی ندید. خروس گفت: دَله! دیگر اصلاً نگران نباش. آن مرگ و میرها و خسارت‌ها قرار بود که بلاگردان صاحبمان باشد. حالا که به‌خیال خودش جلوی همهٔ ضررهایش را گرفته، فردا خودش می‌میرد و در مجلس عزایش و تو دلی از عزا درمی‌آوری. (حالا اینکه چطور خروس علم غیب دارد و چرا سگ ندارد و چطوری یک‌هویی طرف علم غیب از موسی یاد گرفته و کِی خروس زبان سگی یاد گرفته، سگ چطوری زبان خروسی بلد است و به هزار تا سوراخ دیگر داستان کاری نداریم. مهم، نکتهٔ داستان است.) 

در این دنیا ما مستقل از دیگران نیستیم و همه به‌هم متصل‌ایم. در دنیای بده‌بستان زندگی می‌کنیم، ولی همچنان این باور را داریم که موفق و زرنگ کسی است که سهم بیشتری را نصیب خودش کند. این نوع زندگی با تصور بگیر و بِکَّن و برنده باش، شرایط زیست محیطی را به مرز کنونی هشدار رسانده و فعالیت‌های لجام‌گسیختهٔ بشری باعث وقوع گرمای مهارنشدنی و انقراض گستردهٔ گونه‌های جانوری (انقراض ششم) شده است. البته طبیعت هم بیکار ننشسته و برای ایجاد تعادلی جدید با حذف گونه‌های غالب جانوری دست‌به‌کار شده است. رشد سریع جمعیت و حذف گونه‌های جانوری باعث شد بیماری‌ها و ویروس‌های جانوری به سوی بزرگ‌ترین گونهٔ طبیعت، انسان، سرریز کند و روی او متمرکز شود و کرونا آخرین، کشنده‌ترین و مسری‌ترین ویروس بشری نخواهد بود. در نهایت، بازندهٔ مسابقهٔ مصرف بی‌رویهٔ منابع طبیعی بدون جایگزینی و نابود‌کردن طبیعت و حیات جانوری، همان برنده‌ای است که به خط پایانش رسیده است.

از یکی می‌پرسند که ما کجا می‌رویم؟ می‌گوید از همان‌جایی که آمده‌ایم. مبدأ و مقصد زندگی ممکن است در پردهٔ ابهام باشد، ولی در عوض می‌دانیم آمدنمان بهر چه بوده است! این زمین برای ساختن بهشتی است که در خیال خود تصور می‌کنیم تا لذت ساختن و آبادکردن سرزمینمان را به نسل آینده به یادگار بگذاریم.

نوشته به من چه! به تو چه! کرونا! تعادل! اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بیش از دو سال از همه‌گیری کووید-۱۹ می‌گذرد و هم‌اکنون موج ششم این بیماری در حال درنوردیدن شرق به غرب کاناداست… با این وجود، همه‌گیری کووید دیگر در صدر مشکلات و نگرانی‌های کانادایی‌ها نیست، چرا که مشکلاتی همچون تورم و اقتصاد در ردهٔ بالاتری در لیست اولویت‌های آنان قرار گرفته است. این نتیجه‌ای است که نظرسنجی اخیر شرکت کانادایی نانوس (Nanos Research) نشان می‌دهد. 

بر اساس این نظرسنجی که به‌تازگی منتشر شده است، ۱۱٪ کانادایی‌ها می‌گویند که کار و اقتصاد مهم‌ترین مشکلات آن‌هاست و پس از آن سیستم مراقبت‌های پزشکی و بهداشتی است که برای ۹٫۵٪ اولویت است. بعد تورم است که ۹٪ کانادایی‌ها آن را بزرگ‌ترین مشکل خود قلمداد می‌کنند، و پس از آن ترس از جنگ و برهم‌خوردن صلح که ۸٫۳٪ از مردم آن را جزو مهم‌ترین دغدغه‌ها و نگرانی‌های خود قلمداد می‌کنند. در حال حاضر، ویروس کرونا در ردهٔ پنجم است و برای ۷٪ از کانادایی‌ها در زمرهٔ بزرگ‌ترین مشکلات قرار می‌گیرد، در حالی‌که ماه گذشته (مارس) با ۱۳٫۱٪ در رأس قرار داشت. در آن زمان، آزادی بیان و آزادی به‌طور کلی با ۸٫۳٪ – احتمالاً تحت تأثیر اعتراضات «کاروان آزادی» در اتاوا و سراسر کشور – در ردهٔ دوم مشکلات عمومی قرار داشت، هرچند هم‌اکنون با ۵٪ پس از نگرانی از کرونا در ردهٔ ششم قرار می‌گیرد.

نیک نانوس، مدیر شرکت نظرسنجی نانوس، در گفت‌وگویی با سی‌تی‌وی نیوز گفت که این تغییر جهت به‌سمت تورم و اقتصاد بیانگر تمرکز گسترده‌تر کانادایی‌ها روی مشکلات داخلی است. او گفت تقریباً نیمی از کانادایی‌ها معتقدند که طی شش ماه آینده اقتصاد ضعیف‌تر خواهد شد و این در حالی است که دو سوم آن‌ها می‌گویند که ارزش املاک بالا خواهد رفت. یعنی مردم فکر می‌کنند که در شش ماه آتی، اقتصاد ضعیف‌تر خواهد شد، در عین حال هزینهٔ زندگی، ارزش املاک و امکان صاحبِ‌خانه‌شدن سخت‌تر و سخت‌تر خواهد شد. 

نظرسنجی اخیر در حالی منتشر می‌شود که چهارشنبهٔ این هفته بانک مرکزی کانادا نرخ بهرهٔ پایه را نیم درصد دیگر بالا برد و آن را به یک درصد رساند؛ افزایشی که حاصل جهش در هزینهٔ سوخت و دیگر کالاها به‌دنبال حملهٔ روسیه به اوکراین بوده است. این افزایش بالاترین میزان طی ۲۲ سال گذشته بوده است. آخرین باری که بانک مرکزی نرخ بهرهٔ پایه را نیم درصد افزایش داده بود، ماه مهٔ سال ۲۰۰۰ بود. بانک مرکزی کانادا هشدار داده است که افزایش بیشتر نرخ بهره به‌دنبال پیش‌بینی‌ها برای تورم بالاتر، در راه خواهد بود. تیف مک‌کلِم (Tiff Macklem)، رئیس بانک کانادا گفت تورم، بیش‌ازحد بالاست و انتظار می‌رود طولانی‌تر از آنچه که بانک در نظر گرفته بود، بالا باقی بماند. 

انتظار می‌رود که افزایش نرخ بهرهٔ پایهٔ‌ بانک مرکزی کانادا موجب افزایش نرخ بهرهٔ بانک‌های بزرگ شود؛ تغییری که هزینهٔ وام‌گیری را بالاتر خواهد برد و وام‌های با نرخ بهرهٔ شناور را بلافاصله تحت تأثیر قرار خواهد داد. 

نیک نانوس معتقد است برخی کانادایی‌ها احساس می‌کنند که از قافله عقب مانده‌اند و نگران آینده‌اند. طبق آخرین گزارش ادارهٔ آمار کانادا، تورم در ماه فوریه به ۵٫۷٪ رسید و طبق نظرسنجی اخیر نانوس، با بالارفتن هزینه‌های زندگی بسیاری از کانادایی‌ها اَشکالی از سختی و مشقت را تجربه می‌کنند. در حالی‌که ۴۸٪ مردم می‌گویند تورم برای آن‌ها معضل عمده‌ای نبوده است، ۲۱٪ می‌گویند که فراهم‌نمودن نیازهای ضروری و ابتدایی زندگی برایشان سخت شده است، ۸٪ مجبور شده‌اند به‌دلیل افزایش قیمت‌ها از خیر خریدهای عمدهٔ خود بگذرند و ۲۰٪ هم مشکلات هر دو دستهٔ آخر را داشته‌اند؛ یعنی علاوه بر لغو خرید اقلام بزرگ، در تهیهٔ ضروریات نیز دچار مشکل‌اند. در این میان ۵٪ مطمئن نبوده‌اند تورم و شرایط اقتصادی کنونی چه تأثیری بر زندگی‌شان داشته است. 

نظرسنجی اخیر نانوس بر اساس مصاحبهٔ تلفنی تصادفی (random) با ۱۰۵۷ کانادایی بالای ۱۸ سال طی چهار هفته در ماه مارس گذشته بوده است.

نوشته یاداشت سردبیر: تورم، معضلی بزرگ‌تر از کووید در کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پس از گذشت حدود سه هفته از اعتصاب کامیون‌داران در خیابان‌های اتاوا، و عدم موفقیت دولت فدرال در مذاکرات و قانع‌کردن آن‌ها به شکستنِ اعتصابشان و رفع مسدودیت خیابان‌ها، دولت تصمیم گرفته است برای پایان‌دادن به اعتراضات کاروان کامیون‌داران، برای اولین بار در تاریخ کانادا به «قانون شرایط اضطراری» (Emergencies Act) استناد نماید.

با دستیابی به این قدرت غیرمعمول، دولت فدرال با طیف وسیعی از معیارهای جدید عمل خواهد کرد تا استان‌ها، شهرداری‌ها و نیروهای پلیسی را که در حال حاضر با این تظاهرات طولانی‌مدت دست‌وپنجه نرم می‌کنند، حمایت کند. جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، دوشنبهٔ این هفته طی کنفرانسی خبری گفت: «هم‌اکنون وضعیت به‌گونه‌ای است که ابزاری بیش از آنچه که در اختیار قانون فدرال، استانی و قلمروهاست، مورد نیاز است. در شرایط فعلی، روشن است که رهبری مسئولانه مستلزم انجام این کار [استناد به قانون شرایط اضطراری] است.» او از روی‌آوردن به این قانون به‌عنوان «آخرین حربهٔ» یاد کرد.

از طریق دستیابی به این اختیارات جدید، دولت می‌تواند این کارها را عملی کند:

• صدور مجوز برای پلیس فدرال (RCMP) برای ورود به حوزهٔ قضایی و اجرای آئین‌نامه‌های شهرداری و تخلفات استانی
• ممنوع‌کردنِ شرکت در تجمعات عمومی، به‌طوری‌که ناقض آرامش باشد و از تظاهرات مسالمت‌آمیز فراتر رود
• تنظیم مقررات استفاده از برخی اموال، ازجمله هرگونه وسایل مورداستفاده در ایجاد انسداد و راه‌بندان
• تعیین محل‌ها و زیرساخت‌های ایمن و حفاظت‌شده که به‌لحاظ اقتصادی بسیار مهم‌اند، ازجمله مسیرهای مرزی و فرودگاه‌ها
• دستور به افرادی که خدمات ضروری ارائه می‌دهند، به طور مثال در این مورد، دستور به رانندگان کامیون‌های یدک‌کش یا جرثقیل‌دار برای جابه‌جا‌کردن وسایل نقلیه‌ای که موجب انسداد راه‌ها شده‌اند
• اختیاردادن به مؤسسات مالی برای متوقف‌نمودنِ فعالیت‌های مالی [اعتصاب‌کنندگان]، ازجمله فریزکردن یا معلق‌کردن حساب افراد یادشده بدون نیاز به حکم دادگاه
• جریمهٔ نقدی تا ۵٬۰۰۰ دلار و حکم زندان تا پنج سال برای آن‌هایی که از دستورات فوق سرپیچی کنند

در حال حاضر، دولت قصد ندارد ارتش را فراخواند، قدمی که به‌ندرت در تاریخ تظاهرات مدنی در کانادا برداشته شده، و اگر در مراحل بعدی چنین حرکتی لازم باشد، به‌طور جداگانه و از طریق قانون دفاع ملی به آن عمل خواهد شد. 

دربارهٔ ضرورت اعمال قانون شرایط اضطراری برای مقابله با تظاهرات در پایتخت که وارد هفتهٔ سوم خود می‌شود و مرزهای کلیدی کانادا و آمریکا را تحت تأثیر خود قرار داده است، رهبران استانی نظرات گوناگونی دارند، هرچند ترودو گفته است که گرچه این قانون تمام کشور را پوشش می‌دهد، تنها در مناطقی که نیاز است، اعمال خواهد شد.

داگ فورد، نخست‌وزیر استان انتاریو، جمعهٔ هفتهٔ گذشته وضعیت فوق‌العاده در این استان اعلام کرد، و با استناد به معیارهای شرایط اضطراری، جریمه‌های سفت و سخت‌تر برای تظاهرکنندگان، ازجمله جریمهٔ نقدی تا حداکثر ۱۰۰٬۰۰۰ دلار و تا یک‌سال زندان برای سرپیچی از این قوانین، اعلام نمود. فورد طی سخنانی گفت: «این اشغالگران، دقیقاً عکسِ کاری را دارند انجام می‌دهند که ادعایش را دارند.» 

جیسون کنی، نخست‌وزیر استان آلبرتا، هرچند مخالف استفاده از قانون شرایط اضطراری است، اظهار داشته که استانش هر آنچه که لازم است تا انسداد مرز کوتس (Coutts) در آلبرتا را اداره کند، دارد. نخست‌وزیران استان‌های کبک، ساسکاچوان و منیتوبا نیز در مخالفت با استفاده از قانون شرایط اضطراری، با کنی هم‌صدا هستند. کنی در این رابطه گفت: «دیدگاه من، که به نخست‌وزیر هم انتقالش داده‌ام، این است که چنین کاری ضرورت ندارد، حداقل برای شرایط آلبرتا.» او معتقد است که ترودو با انجام این کار موجب التهاب بیشتر و به‌طور بالقوه طولانی‌ترشدن تظاهرات خواهد شد. هرچند، ترودو گفته است که با رهبران احزاب مخالف صحبت کرده و به آن‌ها توضیح داده است که هدف از این برنامه حفاظت از کانادایی‌ها و بازگرداندن اعتمادبه‌نفس به نهادهای کشور است. جیسون کنی، در تازه‌ترین واکنش به این موضوع، چهارشنبهٔ این‌ هفته در توئیتی اعلام کرد که همراه با اسکات مو، نخست‌وزیر استان ساسکاچوان، گرگ جیانفورته (Greg Gianforte)، فرماندار ایالت مونتانا، و ۱۵ فرماندار دیگر ایالات آمریکا، نامه‌ای امضا کرده‌‌اند و از پرزیدنت بایدن و نخست‌وزیر ترودو خواسته‌اند تا به واکسن اجباری کامیون‌دارانی که از مرز عبور می‌کنند، پایان دهند.

در واکنش به اظهارات ترودو، کندیس برگن (Candice Bergen)، رهبر موقت حزب محافظه‌کار فدرال، که کمتر دو هفته است جای ارین اُتول را گرفته است، گفت مشورت با همکاری یکی نیست. او گفت: «کارهای بسیاری هست که نخست‌وزیر می‌توانست انجام بدهد. او قطعاً با توهین به آن‌ها و با گفتن اینکه نظرات آن‌ها قابل‌پذیرش نیست، کمکی با وضعیت فعلی نکرده است… او به‌طور مداوم وضعیت را تشدید و ملتهب کرده است.» برگن جزو آن دسته از محافظه‌کارانی است که مرتب در حمایت از تظاهرکنندگان صدایش بلند است. حزب محافظه‌کار، تنها حزب در مجلس عوام کانادا است که چنین موضعی نسبت به این مسئله دارد.

پیش از اعلام وضعیت فوق‌العاده، جاگمیت سینگ، رهبر حزب دموکرات نوین فدرال، روی‌آوردن به قانون شرایط اضطراری را شکست رهبری خواند، اما گفت که در صورت وضع اختیارات استثنایی، از آن حمایت خواهد کرد. او گفت: «دلیل اینکه ما به این نقطه رسیدیم، این است که نخست‌وزیر اجازه داد که اشغال خیابان‌های اتاوا برای هفته‌ها ادامه یابد، بدون اینکه کاری دربارهٔ آن بکند. او گذاشت که کاروان [کامیون‌داران] مرزها را ببندند بدون آنکه به‌طور مناسبی به آن واکنش نشان دهد، و با این کار، اجازه داده است که کاروان جا بیفتد و قوی‌تر شود و بتواند در سراسر کشور پخش شود.»

قانون شرایط اضطراری که در سال ۱۹۸۸ تصویب شد، پیش از آن قانون اقدامات جنگی (War Measures Act) نامیده می‌شد. قانون قدیمی، آخرین بار طی بحران اکتبر ۱۹۷۰ و در زمان صدارت ترودوی پدر که با بحران گروگان‌گیری از طرف «جبههٔ آزادی‌بخش کبک» مواجه شده بود، مورد استفاده قرار گرفت. قانون شرایط اضطراری از زمان تصویب آن تاکنون هرگز مورد استفاده قرار نگرفته بود. این قانون از زمانی که دستور استفاده از آن صادر می‌شود، چنانچه توسط مجلس فدرال لغو یا تمدید نشود، طی ۳۰ روز منقضی می‌شود. دولت اظهار امیدواری کرده است که خیلی زودتر از این زمان، آن را لغو نماید.

نوشته قانون شرایط اضطراری؛ آخرین حربهٔ دولت فدرال کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در هفتهٔ گذشته، تعدادی از رانندگان کامیون کانادا در اعتراضی دسته‌جمعی علیه دستورات الزام  واکسیناسیون برای گذشتن از مرز کانادا و آمریکا که از ۱۵ ژانویهٔ سال جاری به مورد اجرا گذاشته شده است، تحت عنوان «کاروان آزادی» به‌سوی اتاوا حرکت کردند. آنان در این مسیر در شهرهای مختلف با همراهی کسانی که با آنان هم‌فکر بودند، مواجه شدند.

معترضان با راه‌اندازی کارزاری برای جمع‌آوری کمک‌های مالی به‌منظور تأمین سوخت و در صورت امکان خورد و خوراک و محل اقامت در پلتفرم GoFundMe توانستند تا ۲ فوریهٔ ۲۰۲۲ بیش از ۱۰ میلیون دلار کمک مالی جمع‌آوری کنند. هرچند به‌دنبال پیگیری حقوقی شهرداری اتاوا که خواستار ضبط این کمک‌ها برای جبران خسارت‌هایی است که شهرداری این شهر در طول برگزاری اعتراضات متحمل شده، صفحهٔ آن‌ها در وبسایت GoFundMe معلق شد و اعلانی روی آن قرار گرفت حاکی از اینکه این وبسایت مشغول بازبینی تطابق این کارزار با شرایط خدمات این شرکت و نیز قوانین و مقررات جاری است و روز بعد هم از بسته‌شدن این کارزار و بازپرداخت مبالغ جمع‌آوری‌شده به اعانه‌دهندگان خبر داد. در بیانیهٔ این شرکت آمده است که این شرکت از تجمعات مسالمت‌آمیز که دلیل اصلی راه‌اندازی این کارزار بوده حمایت می‌کند ولی مقامات پلیس شواهدی را به این شرکت داده‌اند مبنی بر اینکه تجمعات مسالمت‌آمیز نبوده است و پلیس گزارش‌هایی از خشونت و اعمال غیرقانونی دیگر را به این شرکت داده است. GoFundMe بر اساس این گزارش‌ها به این نتیجه رسیده است که این کارزار شرایط خدمات این شرکت را نقض کرده است و به همین دلیل این کارزار متوقف شده و هیچ مبلغ دیگری به‌ کسانی که کارزار را راه انداخته‌اند پرداخت نخواهد شد و مبالغ دریافتی هم به‌طور خودکار به اعانه‌دهندگان بازپرداخت خواهد شد.

گفتنی است در فراخوان این کارزار از سوی دو برگزارکننده به‌نمایندگی از کامیون‌داران معترض آمده بود: «خطاب به هم‌وطنان کانادایی ما، زمان دستیابی به اهداف سیاسی به‌پایان رسیده است. دولت کنونی ما در حال اجرای قوانین و دستوراتی است که بنیان تجارت، صنایع و معیشت ما را ویران می‌کند… ما کشوری صلح‌‌جوییم که برای حفاظت از ملت‌ها در سراسر جهان، به مردم در برابر دولت‌های ظالمی که آنان را سرکوب می‌کردند، کمک کرده‌ایم؛ [چیزی که] اکنون به‌نظر می‌رسد اینجا در حال وقوع است. ما مبارزهٔ خود را به آستان دولت فدرال می‌بریم و از آن‌ها می‌خواهیم که تمام دستورات علیه مردم را متوقف کنند. مشاغل کوچک تخریب می‌شوند، خانه‌ها ویران می‌شوند و با مردم بدرفتاری می شود و از نیازهای اساسی برای زنده‌ماندن محروم می‌شوند. این وظیفهٔ ما به‌عنوان یک کانادایی است که به این دستورات پایان دهیم. ضروری است که این اتفاق بیفتد، زیرا اگر این کار را نکنیم، کشور ما دیگر کشوری نخواهد بود که به آن عشق می‌ورزیم. ما این کار را برای نسل‌های آینده خود و برای بازیابی زندگی خود انجام می‌دهیم.»

در همین حال، اتحادیهٔ حمل‌و‌نقل کانادا (CTA) اعلام کرد که از هرگونه اعتراض در جاده‌های عمومی، بزرگراه‌ها و پل‌ها حمایت نمی‌کند و به‌شدت با چنین کاری مخالف است.

CTA بر این باور است که چنین اقداماتی – به‌ویژه آن‌هایی که با امنیت عمومی تداخل دارند – نحوهٔ بیان اختلاف‌نظر با سیاست‌های دولت نیست.

استفان لاکوسکی، رئیس این اتحادیه گفت: «دولت کانادا و ایالات متحده اکنون واکسیناسیون را برای عبور از مرز الزامی کرده‌اند. این مقررات تغییر نمی‌کند، بنابراین، به‌عنوان یک صنعت، ما باید خودمان را با این دستور تطبیق داده و از آن پیروی کنیم.»

لاسکووسکی گفت که اکثریت قریب‌به‌اتفاق افراد در صنعت حمل‌و‌نقل کانادا واکسینه شده‌اند و نسبت افراد واکسینه‌شده را با نسبت کلی جمعیت در کانادا مشابه دانست. بر اساس اطلاعات covid19tracker.com، تا روز ۲ فوریهٔ ۲۰۲۲، ۷۹ درصد از جمعیت واجد شرایط – پنج سال به بالا – در کانادا به‌طور کامل واکسینه شده‌اند.

به‌دنبال اعتراضات در نزدیکی پارلمان کانادا در اتاوا که از ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۲ آغاز شده و تا زمان نگارش این سطور در دوم فوریهٔ ۲۰۲۲ ادامه دارد، احزاب مختلف فدرال به این اعتراضات واکنش نشان دادند. جاستین ترودو، نخست‌وزیر و رهبر حزب لیبرال کانادا، که پیش از آغاز اعتراضات معترضان را «اقلیت حاشیه‌ای کوچک» خوانده بود، در واکنش به این اعتراضات گفت: «من می‌دانم که این همه‌گیری ناامیدکننده است. ناامیدکننده است که پس از دو سال، هنوز مبارزه با کووید-۱۹ را تمام نکرده‌ایم. اما طی چند روز گذشته، کانادایی‌ها از رفتار برخی از مردم معترض در پایتخت کشورمان شوکه شده‌اند – و صادقانه بگویم، منزجر شده‌اند.

من می‌خواهم خیلی واضح بگویم: ما از کسانی که با کارگران مشاغل کوچک بدرفتاری می‌کنند و غذای بی‌خانمان‌ها را می‌دزدند، نمی‌ترسیم. ما در برابر کسانی که پرچم‌های نژادپرستانه را به‌اهتزاز درمی‌آورند، تسلیم نخواهیم شد. و ما در برابر کسانی که دست به خرابکاری می‌زنند یا به بنای یادبود کهنه‌سربازان ما بی‌احترامی می‌کنند، تسلیم نمی‌شویم.

در کانادا جایی برای این رفتارها وجود ندارد. بنابراین، به مسئولانِ این اتفاقات می‌گویم که این کار باید متوقف شود و به کسانی که به کاروان پیوسته‌اند، اما از نمادهای نفرت و تفرقه‌ای که به‌نمایش گذاشته‌شده ناراحت‌اند، می‌گویم: شجاع باشید و صدایتان را بلند کنید. طرفدار عدم تحمل و نفرت نباشید.»

اما حزب محافظه‌کار کانادا که اپوزیسیون رسمی در پارلمان نیز است، در روزهای اعتراض وضعیتی آشفته داشت. آشفتگی‌ای که با شکست این حزب در انتخابات فدرال سال گذشته آغاز شده بود، با واکنش‌های ناهماهنگ رهبر و تعدادی از اعضای این حزب به این اعراضات به اوج خود رسید که در نهایت به برکناری ارین اوتول، رهبر این حزب، انجامید.

اوتول که یک روز پیش از آغاز اعتراضات کامیون‌داران به دیدار آن‌ها رفته بود و از جاستین ترودو خواسته بود که صدای آن‌ها را بشنود و به نگرانی‌هایشان پاسخ بدهد، در واکنش به تخریب برخی نمادهای ملی کانادا در اتاوا در جریان اعتراضات روز بعد، گفت: «کشور ما توسط کانادایی‌هایی ساخته شده است که برای نسل خود و نسل‌های بعد فداکاری کردند و الهام گرفتند. از جملهٔ این افراد باید به تری فاکس، که در سراسر کشور ما دوید تا آگاهی از سرطان را افزایش دهد، و ناتان سیریلو، که نهایت فداکاری را در جنگ ملی انجام داد، اشاره کرد.

من از حق اعتراض مسالمت‌آمیز حمایت می‌کنم، اما این حق نباید با بی‌احترامی آشکار به مردان و زنانی که به کشور ما خدمت کرده‌اند، الهام‌بخش بوده‌اند و از کشور ما محافظت کرده‌اند، اشتباه گرفته شود.

افرادی که این یادبودها را هتک حرمت می‌کنند، باید شرمنده باشند و رفتار آن‌ها باعث تضعیف کانادایی‌های شجاعی می‌شود که برای کشور ما فداکاری کرده‌اند.»

این در حالی بود که کندیس برگن، که در زمان تصدی ارین اوتول به‌عنوان رهبر این حزب، معاون او بود و پس از برکناری او به‌عنوان رهبر موقت این حزب برگزیده شد، روز دوشنبه ۳۱ ژانویه در پارلمان کانادا از جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، خواست تا از معترضانی که متهم به «نفرت‌پراکنی» هستند، عذرخواهی کند و همچنین به مجلس عوام یادآوری کرد که ترودو «بیش از آنچه که به‌خاطر می‌آورد، صورتش را سیاه کرده است.»

او افزود: «من از کانادایی‌هایی که امروز بیرون‌اند، بسیار دفاع می‌کنم. کانادایی‌های میهن‌دوست، صلح‌دوست که از سوی نخست‌وزیر زن‌ستیز و نژادپرست خوانده می‌شوند.» او با مقایسهٔ اقدامات برخی معترضان در تعرض به تندیس تری فاکس و یادبود سربازان گمنام، این اقدامات را با تعرض به تندیس‌های ملکه ویکتوریا و سِر جان مک‌دونالد در خلال اعتراضات به پیداشدن اجساد در مدارس بومیان مقایسه کرد و گفت: «بر خلاف برخی، هزاران کانادایی پرشور، میهن‌پرست و صلح‌طلب در حال حاضر در تپه وجود دارند که فقط می‌خواهند صدایشان شنیده شود.»

در بحبوحهٔ این اعتراضات، ۳۵ نمایندهٔ حزب محافظه‌کار در آخر هفتهٔ گذشته درخواست رأی‌گیری برای باقی‌ماندن یا برکناری ارین اوتول از سِمَت رهبری حزب محافظه‌کار را ارائه دادند که به‌دنبال آن ۷۳ نمایندهٔ این حزب رأی به برکناری ارین اوتول دادند و او تنها ۴۵ رأی موافق به‌دست آورد و جای خود را به کندیس برگن داد که عصر روز چهارشنبه دوم فوریه به‌عنوان رهبر موقت این حزب برگزیده شد.

جاگمیت سینگ، رهبر حزب دموکرات نوین کانادا، هم گفت: «نمایش نژادپرستی و یهودستیزی که با برافراشتن پرچم‌های کنفدراسیون و صلیب شکستهٔ نازی‌ها شاهد آن بودیم، پست، خشن و نفرت‌انگیز است. نمایندگان مجلسی که در این اعتراضات شرکت کردند و نتوانستند با آن مقابله کنند، باید به آینه نگاه کنند و از خود بپرسند که چه نوع کانادایی برای فرزندان ما می‌سازند.»

ماکسیم برنیه، رهبر حزب PPC، با حضور در جمع معترضان در اتاوا از آنان حمایت کرد. او در جمع معترضان گفت: «هیچ دلیل علمی و منطقی‌ای برای این اقدامات سخت‌گیرانه وجود ندارد. ما باید به آن پایان دهیم. و این چیزی است که ما می‌گوییم. اما همچنین به آنچه در سراسر جهان اتفاق می‌افتد، نگاه کنید.» او افزود: «در بریتانیا، آن‌ها گفتند که دیگر بس است. دیگر هیچ حکمی در آنجا وجود ندارد. در فلوریدا، تگزاس، در داکوتای جنوبی. بنابراین ویروس وجود دارد، بله، ما این را درک می‌کنیم. اما اکنون باید یاد بگیریم که در میان آن ویروس زندگی کنیم، نه در ترس.»

در حالی‌که از تعداد معترضان در روزهای اخیر کاسته شده است، عده‌ای از سازماندهندگان این اعتراضات گفته‌اند که تا تغییر سیاست‌های دولت به اعتراض ادامه خواهند داد. بنا بر گزارش‌ها هرچند از تعداد معترضان به‌طور قابل‌توجهی کاسته شده است، انتظار می‌رود با فرارسیدن تعطیلات آخر هفته بار دیگر بر تعداد آنان افزوده شود.

نوشته اعتراض کامیون‌داران به الزام واکسیناسیون برای گذر از مرز و واکنش احزاب فدرال به آن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

این روزها همه‌جا صحبت از پایان همه‌گیری یا پاندمیِ (pandemic) کووید و تبدیل آن به اندمیک (endemic) یا بومی‌گیری است، خصوصاً از زمانی که بریتانیا به‌عنوان اولین کشور همه‌گیری را در محدودهٔ جغرافیایی خود پایان‌یافته اعلام کرد. 

کانادایی‌ها هم مانند دیگر ملیت‌ها، پس از دو سال استفاده از ماسک و رعایت محدودیت‌ها و مقررات بهداشتی، خسته شده‌اند و می‌خواهند بدانند کِی می‌توانند به زندگی عادی بازگردند، ولو زندگی به‌همراه این ویروس! هرچند متخصصان معتقدند استفادهٔ نادرست از اصطلاح اندمیک و سهل‌انگاری و نادیده‌گرفتن ویروس در این مرحله، می‌تواند خطرناک باشد و موجب شود که انسان‌ها مجبور شوند سال‌های بیشتری با این بیماری و موج‌های غیرقابل ‌پیش‌بینی دیگری از آن، دست و پنجه نرم کنند. از نظر این متخصصان اینکه همچنان بار سنگینی بر دوش سیستم بهداشت و درمان است و ویروس جامعه را به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای درگیر خود کرده است، به‌معنای آن است که هنوز ما در مرحلهٔ پاندمی هستیم. به‌واقع اندمیک یعنی اینکه ویروس در سطح پایداری در منطقه‌ای حی و حاضر است، بدون آنکه دستخوش موج‌های بالا و پایینی شود که ما در دورهٔ همه‌گیری شاهدش بوده‌ایم. به‌بیان دیگر اندمیک زمانی اتفاق می‌افتد که بازتولید ویروس به‌دلیل ایمنی جمعی به‌حالت تعادل می‌رسد؛ ایمنی‌ای که بر اساس واکسیناسیون و بهبود پس از دچارشدن به ویروس حاصل شده باشد. همچنین تأکید می‌شود که اندمیک، به‌معنای آن نیست که مردم چقدر سخت یا سهل ممکن است دچار این بیماری شوند. به‌طور مثال، مالاریا در بخش‌های زیادی از دنیا اندمیک محسوب می‌شود، ولی طبق آمار یونیسف، یکی از مرگ‌بارترین بیماری‌ها برای کودکان کم‌سن‌وسال است. متخصصان معتقدند که از لحاظ سیاسی، به‌نظر می‌رسد اندمیک با اینکه «ما دیگر کارمان با این به پایان رسیده و برویم دنبال زندگی عادی‌مان» ادغام شده است، در حالی‌که وضعیت کنونی ما با کووید-۱۹ چنین نیست؛ وضعیتی که در آن سیستم بهداشت و درمان توان پاسخ‌گویی به وظایفش را ندارد.

وقتی مردم از اندمیک صحبت می‌کنند، آن‌ها اغلب منظورشان این است که می‌خواهند ببینند کووید-۱۹ تحت کنترل درآمده است. یعنی زمانی که بیماری همچنان ما را تهدید می‌کند، ولی ما توانسته‌ایم ابزار مبارزه با آن را در دست داشته باشیم. در چنین شرایطی باز مردم مریض خواهند شد، خصوصاً افرادی که بیش از دیگران در مقابل بیماری ضعیف‌اند. به‌طور مثال، همیشه سالمندان و کودکان، و افرادی که مشکل ایمنی دارند و به‌طور جدی احتمال مبتلاشدن به آنفلوآنزا را دارند، باید از طریق واکسیناسیون مورد حفاظت قرار گیرند؛ در واقع زمانی که کووید-۱۹ تحت کنترل درآید، وضعیتی مشابه این خواهیم داشت. 

در پاسخ به اینکه چطور کووید-۱۹ به مرحلهٔ اندمیک خواهد رسید، متخصصان معتقدند که این بیماری همچنان کشورهای ثروتمندی چون کانادا را، تا زمانی که بیشتر مردم در تمام کشورهای دنیا واکسینه شده باشند، تهدید خواهد کرد. در واقع متخصصان معتقدند که اگر کشورهای ثروتمند واکسیناسیون جهانی را اولویت قرار می‌دادند، این ویروس می‌توانست طی چندین ماه تحت کنترل درآید، چرا که شما نمی‌توانید مشکلی جهانی را با به‌صورت منطقه‌ای حل کنید. در واقع، ویروس کرونا در کشورهای کمتر واکسینه‌شده نمی‌تواند کنترل شود و این همان‌جایی است که سویه‌های جدید به‌وجود آمده و سریعاً در کل دنیا پخش می‌شود. سازمان بهداشت جهانی نیز مشابه این اظهارنظر، اعلام کرده و گفته است که اگر ۷۰٪ جمعیت جهان واکسینه شود، فاز حاد و بحرانی (acute phase) همه‌گیری می‌تواند امسال پایان یابد. این سازمان گفته است که خطرناک خواهد بود اگر سویهٔ اُمیکرون را آخرین سویهٔ این ویروس تلقی کنیم.

کشورهای ثروتمند دنیا پول هنگفتی صرف واکسیناسیون مردم خود می‌کنند، اما بعد با سویه‌های مختلفی که از دیگر نقاط دنیا برخاسته و می‌تواند واکسیناسیون را دور بزند، مورد حمله قرار می‌گیرند و این راهی بی‌فایده برای حل مشکل است. البته کمک به کشورهای درحال‌توسعه برای واکسیناسیون جمعیتشان، تنها ارسال دوز کافی واکسن نیست، بلکه واکسن‌های ارسالی باید تاریخ انقضای کافی داشته باشند. در واقع کمک اهدایی، نباید ته‌ماندهٔ سفرهٔ اغنیا به ضعیفان باشد. گفته می‌شود بسیاری از کشورهای کم‌درآمد این واکسن‌ها را دریافت می‌کنند و مجبور می‌شوند بیشترِ آن‌ها را دور بریزند چرا که معمولاً تاریخ نزدیک به انقضا دارند و وقت کافی برای تزریق همهٔ‌ آن‌ها نیست.

اخیراً سخنگویی از طرف وزیر توسعهٔ بین‌المللی، هارجیت ساجان، گفته است که کانادا تاکنون ۹۸٫۸ میلیون دوز واکسن اهدا کرده و متعهد شده است که تا پایان سال ۲۰۲۲، تا حدود ۲۰۰ میلیون دوز نیز اهدا کند. ساجان روی برابریِ واکسیناسیون و حصول اطمینان از ارسال به‌موقع واکسن‌ها تأکید کرده است.

اینکه آیا کانادا آمادگی اعلام وضعیت اندمیک را دارد، سؤالی است که احتمالاً طی یکی دو ماه آینده پاسخ داده خواهد شد. بلندپایه‌ترین مقام بهداشت کانادا، دکتر ترزا تم، اخیراً گفته است که به‌احتمال زیاد این ویروس به وضعیت اندمیک تبدیل خواهد شد. هرچند نمایندگان احزابِ مخالف این اظهارنظر را به‌چالش گرفته‌اند و معتقدند که توان کشور برای مقابله با هجوم سویهٔ اُمیکرون جای سؤال دارد.

نوشته یادداشت سردبیر: آیا اندمیک آسودگی خاطر می‌آورد؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

سال ۲۰۲۱، در حالی به‌پایان رسید که همه‌گیری همچنان بر ابعاد گوناگون زندگی ما حاکمیت تمام و کمال داشت، با این‌همه، طی این سال اتفاقات بسیار مهم دیگری نیز افتاد که برخی از آن‌ها غم‌انگیز و حتی شوکه‌کننده بود. و این‌ها همه در حالی بود که کانادایی‌ها در آغاز سال ۲۰۲۱، پس از ماه‌های طولانی چالش با کووید، امیدوار بودند سالی عادی‌تر و آرام‌تر پیش رو داشته باشند، اما همه‌گیری با کشف سویه‌های جدیدتر ویروس پیچ‌وتاب بیشتری به امواج زندگی ما داد. 

کشف گورهای بی‌نام‌ونشان در مدارس شبانه‌روزی استان بریتیش کلمبیا و متعاقب آن در دیگر استان‌های کانادا، خبری بوده که سردبیران مطبوعات سراسر کشور به‌اتفاق آن را مهم‌ترین خبر سال دانسته‌اند. از دید این روزنامه‌نگاران، خبر واکسیناسیون سراسری در کانادا و سپس تغییرات اقلیمی که موجب آتش‌سوزی‌های گسترده در تابستان و سیل‌های بی‌سابقه در پاییز شد، در درجات بعدی اهمیت قرار می‌گیرند.

اواخر ماه مهٔ سال گذشته، خبری منتشر شد مبنی بر آنکه در محوطهٔ ساختمانی که پیش از این مدرسهٔ شبانه‌روزی بوده، از طریق رادار زمین‌نفوذ اجساد ۲۱۵ کودک را کشف کرده‌اند. خبری که کانادایی‌ها را به‌شدت شوکه و منقلب کرد. طی دو ماه و نیم پس از آن تعداد بسیار بیشتری از این گورهای بی‌نام‌ونشان در استان‌های منیتوبا و ساسکاچوان کشف شد و تعداد این اجساد به حدود ۱۴۰۰ رسید. گزارش کمیسیون حقیقت و آشتی تخمین می‌زند که حداقل ۴٬۱۰۰ مورد مرگ در این مدارس اتفاق افتاده است. کانادا بیش از ۱۳۰ مدرسهٔ شبانه‌روزی داشته است که آخرین آن‌ها در سال ۱۹۹۶ تعطیل شد.

اوایل ماه ژوئن و به‌دنبال انتشار خبر گورهای بی‌نام‌ونشان کودکان بومی، تظاهرکنندگان مجسمهٔ اِگرتون رایرسون (Egerton Ryerson) را در دانشگاه رایرسونِ تورنتو واژگون کردند. رایرسون سرپرست ارشد آموزش برای شمال کانادا بود و توصیه‌های او در طراحی و اجرای سیستم مدارس شبانه‌روزی بومیان نقشی اساسی داشت. 

به‌دلیل همه‌گیری و محدودیت‌های همچنان پابرجا، اغلب مردم به‌جای آنکه مانند همیشه در بارها جمع شوند یا دورهمی داشته باشند، المپیک تابستانی ۲۰۲۱ (به‌عبارتی المپیک ۲۰۲۰ با یک‌سال تأخیر) را در خانه‌هایشان و از طریق تلویزیون دنبال کردند.

کانادایی‌ها در سراسر کشور با شرایط آب‌وهوایی غیرعادی مواجه شدند؛ شرایطی که موجب شد برخی مجبور به ترک خانه و کاشانه‌شان شوند و دیگران هم درمانده و با قلبی شکسته از دور ناظر این وقایع ناگوار باشند. 

اواخر ماه ژوئن، گنبد حرارتی‌ای (heat dome) استان بریتیش کلمبیا و بیشتر نواحی غربی آمریکای شمالی را در بر گرفت که خطر آتش‌سوزی جنگل‌ها را بیش از پیش افزایش داد. روز ۳۰ ژوئن، شهر لیتِن (Lytton) به‌‌دلیل آتش‌سوزی‌ای که اغلب ساختمان‌ها را تخریب کرد، تخلیه شد. با افزایش آتش‌سوزی‌ها، شرایط به‌حدی رسید که دولت بی‌سی در روز ۲۰ ژوئیه وضعیت اضطراری اعلام کرد. 

گفته می‌شود آتش‌سوزی وسیع جنگل‌ها در استان بریتیش کلمبیا به‌دلیل عوامل زیست‌محیطیِ تشدیدیافته در اثر تغییرات اقلیمی بوده است؛ تغییرات اقلیمی‌ای که مستقیماً حاصل فعالیت‌های انسان امروزی است. تا اواسط ماه اوت، بیش از ۱٬۵۰۰ آتش‌سوزی در استان بی‌سی ثبت شده بود. موردِ اسپارکز لِیک در شمال غربی شهر کملوپس که موجب سوختن منطقه‌ای در حدود ۹۶٬۰۰۰ هکتار شد، بزرگ‌ترینِ این آتش‌سوزی‌ها بود.

طی تابستان واکسیناسیون در مقیاسی وسیع در سراسر کشور ارائه شد و در شهرهای مختلف مخالفان واکسن دست به تجمعاتی اعتراضی مقابل بیمارستان‌ها و مراکز درمانی زدند.

۳۰ سپتامبر، در حالی که اغلب مردم به اشکال گوناگون روز ملی حقیقت و آشتی را گرامی داشتند، جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، به‌جای شرکت در مراسمی که از طرف رهبران بومیان دعوت شده بود، به‌همراه خانوادهٔ خود به سفری تفریحی به توفینو در جزیرهٔ ونکوور رفت. ترودو نهایتاً در برابر انتقادهای شدیدی که از او شد، در ماه اکتبر رسماً از این کار خود عذرخواهی کرد.

ماه نوامبر، استان بی‌سی شاهد سیلی بی‌سابقه بود. سیل در شرق منطقهٔ لوئر مین‌لند، خصوصاً در فواصل بین شهرهای ابتسفورد و مریت، موجب ازبین‌رفتنِ خانه‌ها و مزارع بسیاری شد و شدت آن به‌حدی بود که بخش‌هایی از پل‌ها در مسیر بزرگراه کوکُهالا (Coquihalla) در حوالی شهر هوپ و نیز بخش‌هایی از بزرگراه شمارهٔ ۱ را تخریب کرد. هنوز پس از گذشت حدود یک ماه و نیم، زندگی در این مناطق به حالت عادی بازنگشته است. 

در پایان مایل‌ام به موضوعی اشاره کنم که شاید جزو اتفاقات سال ۲۰۲۱ به‌حساب نیاید، اما برای جامعهٔ ایرانی، به‌ویژهٔ ایرانیان کانادا، موضوعی است بسیار مهم و شاید تعبیر «زخمی باز در آسمان» آن‌طور که انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز PS752 آن را نامیده است، بهترین توصیف برای آن باشد. ما در رسانهٔ همیاری، تقریباً در تمام طول دو سال گذشته و در حد توانمان به انعکاس نظرات آن دسته از بازماندگان این فاجعهٔ باورنکردنی که آمادگی گفت‌وگو داشتند، پرداختیم. طی سال ۲۰۲۱، ما تمام توانمان را به‌کار بردیم تا با خانواده‌های مسافران پرواز ۷۵۲ تماس برقرار نموده و با آن‌ها گفت‌وگو کنیم. اینکه ببینیم پس از گذشت یک‌سال چه می‌کنند، چطور روزگار می‌گذرانند و خواسته‌شان چیست. البته این‌ها همه پس از یک‌سال چاپ و انتشار مطالب و گفت‌وگوهای مختلف، تحقیقات انجام‌شده در روشن‌شدن حقایق و روند دادخواهی طی سال ۲۰۲۰ بود. از اوایل سال ۲۰۲۱ تا کنون، ما مجموعاً با ۱۶ تن از اعضای خانواده‌های پرواز صحبت کرده‌ایم و شاید نیازی به گفتن نباشد که هر یک از این گفت‌وگوها تا چه اندازه دشوار بوده است؛ هم برای آنان که با هر گفت‌وگویی زخمشان سر باز می‌کند و هم برای ما که از یک‌سو وظیفهٔ خود می‌دانیم در رساترکردن صدای بازماندگان کوشا باشیم و از سوی دیگر به‌جز این، گذاشتنِ مرهمی بر زخم باز آنان از دست ما ساخته نیست… امیدواریم در انجام وظیفه‌مان موفق بوده و توانسته باشیم در رساندن صدای آنان کمکی کنیم. ما همچنان و در صورتی که امکان تماس با خانواده‌های آماده برای گفت‌وگو را بیابیم، به این کار ادامه خواهیم داد. 

همهٔ این  گفت‌وگوها از طریق لینک زیر در وبسایت رسانهٔ همیاری دسترس است:

 https://bit.ly/Hamyaari-PS752Families

در آستانهٔ دومین سالگرد پرواز ابدی مسافران هواپیمای اوکراینی، این شمارهٔ ویژه را با گرامیداشت یاد و خاطرهٔ آن‌ها، تقدیم شما خوانندگان گرامی می‌کنیم.

نوشته یادداشت سردبیر: از افشای حقایق دردآور تاریخی و بلایای طبیعی تا زخمی‌ باز در آسمان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برگردان: مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

ویروس‌هایی مانند کووید-۱۹، سارز، جنون گاوی، آنفلوانزای خوکی و آنفلوانزای پرندگان همه در یک چیز مشترک‌اند: آن‌ها همه از حیوانات می‌آیند، بیماری‌هایی که دانشمندان آن‌ها را با عنوان «بیماری‌های زُئونوز» (Zoonotic Diseases) توصیف می‌کنند. بیماری‌های زُئونوز، به بیماری‌های عفونی‌ای گفته می‌شود که از دیگر گونه‌های حیوانات منشأ می‌گیرند و به انسان منتقل می‌شوند. منشأ این بیماری‌ها ممکن است جانوران اهلی یا وحشی باشند.

درست است، این بیماری‌ها واقعاً «از حیوانات نمی‌آیند»، چرا که حیوانات علیه انسان‌ها توطئه نمی‌چینند و هم‌پیمان نمی‌شوند که مثلاً کووید-۱۹ را در حیاط پشتی‌ آن‌ها پرت کنند و بروند. وقتی گفته می‌شود که این همه‌گیری «از حیوانات می‌آید»، بدان معنی است که این بیماری‌ها از شیوه‌ای که جامعه حیوانات را پرورش می‌دهد و آن‌ها را می‌خورد، می‌آید. 

یک استراتژی فکرشده برای جلوگیری از همه‌گیری بعدی باید شامل کاهش تقاضا برای محصولات حیوانی باشد. خوشبختانه، رویکرد مؤثر در این زمینه این نیست که دولت به مردم بگوید که چه چیزی بخورند و چه نخورند. بسیاری از کانادایی‌ها پیش از این به محاسن تغذیهٔ گیاهی آگاهی دارند. شاید یک رویکرد مؤثر برای سیاست دولت این باشد که در حمایت از آن‌‌هایی که سعی می‌کنند در تغذیهٔ خود تغییر ایجاد کنند، بیشتر و بهتر کار کند.

زُئونوز و تولید محصولات غذایی

این واقعیت که لیست روبه‌رشد همه‌گیری‌هایی که مشخصاً از حیوانات و بخش دامداری صنعتی نشئت می‌گیرند، برای گروه کوچک اما روبه‌رشدی از دانشمندان مستقل، مسئلهٔ جدیدی نیست. سازمان ملل متحد نیز اخیراً نگرانی مشابهی را اظهار کرده است. 

این سازمان در گزارش خود با عنوان «جلوگیری از همه‌گیری بعدی: بیماری‌های زُئونوز و چگونگی شکستن زنجیرهٔ انتقال»، برخی از مواردی را که برای بهبود وضعیت سلامت در ارتباط با تولید مواد غذایی لازم است، مطرح ساخت. برخی از این سیاست‌ها شامل تحقیقات علمی بر روی ابعاد زیست‌محیطی بیماری‌های زُئونوز و توسعه و اجرای معیارهای مقتدرتر امنیت‌زیستی (biosecurity) است. 

این گزارش خواستار سیاست‌هایی است که سلامت حیوانات (ازجمله خدمات سلامت حیوانات وحشی) را تقویت کند و ظرفیت نظارت و مدیریت تولید غذا را افزایش دهد. این گزارش همچنین توصیه می‌کند که ایالت‌ها [در آمریکا] راه‌هایی برای کاهش تقاضا برای پروتئین حیوانی پیدا کنند. کاهش تقاضا برای گوشت چیزی نیست که ما اغلب به‌عنوان سیاستی در جهت جلوگیری از همه‌گیری بعدی بشنویم، چرا که مردم ممکن است همه‌گیری کنونی را به تغذیهٔ غربی و دامداری صنعتی ربط ندهند.

منشأ همه‌گیری

اولین موارد کووید-۱۹ به بازارهایی در کشور چین مربوط بود که در آن حیوانات وحشی فروخته می‌شود. مورچه‌خوارهای پولک‌دار (پانگولین‌ها) و خفاش‌ها به‌عنوان منابع احتمالی عفونت شناخته شده‌اند، که هیچ‌کدام از آن‌ها در لیست خرید غالب مشتریان دنیا نیست. هرچند، ریشه‌های عمیق‌تر این همه‌گیری پیچیده‌ترند.

بسیاری از ویروس‌های قبلی از زنجیرهٔ تولید صنعتی زادوولد حیوانات نشئت گرفته‌اند:

• در دههٔ ۱۹۸۰، گاوداری صنعتی بریتانیا متوجه بیماری جنون گاوی، و گونهٔ معادل آن در انسان یعنی بیماری کروتزفلد جاکوب شد.
• در سال ۱۹۹۷، بررسی منشأ آنفلوانزای پرندگان (H5N1) به مرغ‌های کارخانه‌ای در چین رسید.
• در سال ۲۰۰۹، آنفلوانزای خوکی (H1N1) از مزارع خوک در مکزیک و کارولینای شمالی در آمریکا شروع شد.
• و اخیراً، یک گونهٔ محتمل جدید کووید- ۱۹ که در مزارع دانمارک یافت شده است، جایی که راسوها برای پالتوهای پوستی پرورش داده می‌شوند. 

واضح است که منشأ تمام این همه‌گیری‌ها به کشورهایی معین یا فعالیت‌هایی مشخص مانند بازار فروش حیوانات زنده، محدود نمی‌شود. برای برخی محققان، ازجمله پزشک ارشد و پروفسور بیماری عفونی از سوئد، بیورن اولسن (Björn Olsen)، قطع افزایش تقاضا برای گوشت و لبنیات، بخش لازم و ضروریِ کاهش خطرات همه‌گیری است. 

اولسن، که به‌عنوان یکی از اولین منتقدان واکنش دولت کشورش به کووید-۱۹ شناخته شده است، حالا به‌عنوان اولین هشداردهندهٔ خطری دیگر دارد شناخته می‌شود؛ خطری که او حدود ۱۰ سال است که در کتاب‌ها و مقالات به آن پرداخته است. وی چند ماه قبل در مصاحبه‌ای به‌زبان سوئدی، می‌گوید که ویروس‌های همه‌گیری تماماً از جایی که حیوانات و انسان با هم مواجه می‌شود، برمی‌خیزند و پرورش میلیاردها حیوان برای غذا اثرات خود را نشان خواهد داد.

حالا برعکسِ همهٔ این داستان‌‌ها این است: حتی یک همه‌گیری در تاریخ بشر نبوده که منشأ آن به گیاهان برگردد.

در حالی‌که تقویت ظرفیت نظارتی [صنایع دامداری] بخش مهمی از یک استراتژی مؤثر است، وقتی که جوامع انسانی منبع حیوانی غذای خود را با منابع گیاهی جایگزین کنند، آن‌ها همچنین خطر همه‌گیری‌ها در آینده را کاهش می‌دهند. اولسن، نگران است که ارتباط بین افزایش تقاضا برای پروتئین حیوانی و همه‌گیری توجه کافی از طرف سیاستمداران را به‌خود جلب نمی‌کند. 

تغذیهٔ پاک‌گیاه‌خواری به‌عنوان خط مشی

یکی از دلایلی که سیاستمداران ممکن است حرکت به‌سوی تغذیهٔ گیاهی را سیاستی بادوام ندانند، می‌تواند این باشد که این حرکت به تغییر «رفتار» مردم اتکا دارد و برخی ممکن است این بحث را پیش بکشند که دولت نباید در تلاش برای اعمال نفوذ در انتخاب‌های غذایی دخالتی بکند. در حالی‌که دلایل خوب و موجهی وجود دارد که فکر کنیم مردم خود به حرکت به‌سمت تغذیهٔ گیاهی علاقه نشان می‌دهند.

طبق یکی از تازه‌ترین نظرسنجی‌های سازمان ملل متحد، سی درصد از مردم دنیا از تغذیهٔ گیاهی به‌عنوان سیاستی در جهت مقابله با تغییرات اقلیمی، حمایت می‌کنند. کانادایی‌ها استثنا نیستند. درواقع، طبق مطالعه‌ای که سیلوِین شارلبوآ (Sylvain Charlebois)، استادِ خط مشی و توزیع غذا در دانشگاه دالهاوزی، در سال ۲۰۱۸ انجام داد، نزدیک به ده درصد جمعیت کل کانادا همین حالا پاک‌گیاه‌خوار یا گیاه‌خوارند. تعداد افرادی که مایل‌اند غذاهای گیاهی مصرف کنند، به‌سرعت در حال رشد است. در مصاحبه‌ای شارلبوآ گفت: 

«در سال ۲۰۱۸، ما تخمین زدیم که تغذیهٔ ۶٫۴ میلیون کانادایی به‌طور محدود یا کامل عاری از گوشت است… اما حالا ما این عدد را به ۱۰٫۲ میلیون اصلاح کرده‌ایم. در این زمینه، همه‌چیز خیلی سریع در حال تغییر است، خیلی سریع‌تر از همیشه.»

با این تغییراتی که در اولویت‌های غذایی در حال وقوع است، دولت کانادا تنها کاری که باید بکند این است که موانع را برای مردم از میان بردارد تا انتخاب خود را بکنند. برای حمایت از مرحلهٔ گذارِ آن‌ها و کاهش تقاضای محصولات حیوانی، دولت کانادا باید نهایت تلاش خود را بکند تا آنچه را که بسیاری به‌عنوان سختیِ تغذیهٔ گیاهی عنوان می‌کنند، کاهش دهد.

این مسئله می‌تواند با بررسی روند تهیهٔ غذا و استانداردهای تغذیه آغاز شود تا از این موضوع اطمینان حاصل شود که اماکن عمومی مانند مدارس، بیمارستان‌ها، زندان‌ها و خانه‌های سالمندان و امثال آن غذای گیاهی را به‌عنوان استاندارد در منوی روزانهٔ خود دارند.

کانون راهنمای غذا

دولت همچنین باید در عمل راهنمای غذای خود را بررسی کند و غذاهای گیاهی را دست‌یافتنی‌تر نماید، ازجمله برای کم‌درآمدها، و ساکنان مناطق غیرشهری و شمال کشور. وقتی که دولت کانادا راهنمای غذای کانادا را در سال ۲۰۱۹ اصلاح کرد، به‌طور گسترده با متخصصان تغذیه و دانشمندان مشورت کرد. نتیجه افزایش تمرکز روی گیاهان به‌عنوان منابع پروتئین، و کاهش تأکید روی گوشت و لبنیات بود.

راهنمای غذای کانادا به ما می‌گوید که: «غذاهای پروتئینی‌ای که منشأ آن گیاهان است، بیشتر استفاده کنید.» هرچند، علی‌رغم این توصیه و این واقعیت که مصرف شیر لبنی به‌طور مستمر از سال ۲۰۰۹ رو به کاهش است، شیر تازه بالاترین میزان سوبسید را در طبق برنامهٔ Nutrition North Canada subsidy دریافت می‌کند؛ برنامه‌ای فدرال که هدفش آن است که در شمال کشور مواد مغذی به کفایت وجود دارد. ما به جنبش و حرکتی نیاز داریم که به غذاهایی سوبسید تعلق بگیرد که هم برای مردم خوب باشد و هم برای سیاره‌مان. 

می‌دانیم که عادات تغذیه‌ای ما روی محیط زیست و نیز روی سلامتی ما تأثیر دارد. با درنظرگرفتن اینکه ارتباطی واضح و روشن بین مصرف محصولات حیوانی و بیماری‌های زُئونوز وجود دارد، دلیل دیگری وجود دارد که سیاستمداران مردمی را که می‌خواهند به تغذیهٔ گیاهی روی آورند، حمایت کنند. 

خیلی زود نیست که بخواهیم تلاشمان برای جلوگیری از همه‌گیری بعدی را آغاز کنیم؛ متخصصان هشدار می‌دهند که ممکن است هر آن از راه برسد. از زمان همه‌گیری سارز در سال ۲۰۰۳، فاصلهٔ زمانی بین شیوع ویروس‌های زُئونوز همچنان در حال کوتاه‌شدن است. سؤال این نیست که آیا همه‌گیری دیگری رخ خواهد داد، سؤال این است که چه وقت رخ خواهد داد… 

منبع:

متن سخنرانی در دانشکدهٔ تحصیلات تکمیلی سیاست عمومی جانسون-شویاما، دانشگاه ساسکاچوان:

https://theconversation.com/how-plant-based-diets-could-help-prevent-the-next-covid-19-159308

نوشته چگونه تغذیهٔ کاملاً گیاهی می‌تواند از وقوع همه‌گیری بعدی جلوگیری کند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شاید کمتر کسی باور می‌کرد که بعد از گذشت دو سال، دنیا نه تنها هنوز کاملاً از شرِ همه‌گیری کووید خلاص نشده باشد، بلکه هرازچندی شاهد گونه‌ٔ جدیدی از این ویروس باشیم و همچنان محدودیت‌ها و قرنطینه‌ها در رفت‌وبرگشتی تمام‌نشدنی انسان‌ها را در سراسر دنیا سرگشته و جان‌به‌لب کند. این روزها شیوع جدیدترین گونهٔ این ویروس به‌نام اومیکرون متأسفانه با سرعتی زیاد در حال گسترش است، و با شدت انتقالی بالاتر از گونهٔ دلتا، طبق اخبار و آمار اعلام‌شده، حتی امکان دارد افرادی که قبلاً این ویروس را گرفته‌اند یا افراد واکسینه‌شده (با دو دوز) را هم درگیر کند، هرچند گفته می‌شود دوز سوم واکسن مُدرنا تا حدود زیادی آن را مهار و از شدت بیماری و مرگ‌ومیر جلوگیری می‌کند. از چند ماه قبل و پیرو بالارفتن نرخ واکسیناسیون، محدودیت‌های وضع‌شده از طرف دولت کمتر شده بود و امید بازگشت به زندگی عادی در بین مردم قوت یافته بود. اما حالا در آستانهٔ دوسالگی این همه‌گیری، گونهٔ اومیکرون موجب بازگشت دوبارهٔ محدودیت‌ها شده است، آن هم درست در آغاز تعطیلات آخر سال و زمانی که همه آماده می‌شوند با مهمانی‌ها و دورهمی‌ها دلی از عزا درآورند.

سه‌شنبهٔ همین هفته، مقامات بهداشت بریتیش کلبیا اعلام کردند که برای جلوگیری از افزایش تعداد موارد بستری‌شده در اثر گونهٔ اومیکرون، تمام مهمانی‌ها در فضای بسته، فارغ از تعداد افراد حاضر، لغو می‌شود. این یعنی مهمانی کریسمس و عروسی‌ای در کار نخواهد بود. دورهمی‌های خصوصی در خانه‌ها تا حداکثر ۱۰ نفر مهمان واکسینه‌شده مجاز است. بارها، کلوپ‌های شبانه، باشگاه‌های ورزشی و بدن‌سازی، و کلاس‌های رقص تعطیل خواهند بود. رستوران‌ها و کافی‌شاپ‌ها اما با ظرفیت محدود باز خواهند بود، و مشتریان آن‌ها باید حتماً در صندلی‌های خود بنشینند و با مشتریان دیگر میزها اختلاط نکنند. همچنین سینماها، سالن‌های نمایش، سالن‌های مسابقات ورزشی و سالن‌های کنسرت فقط می‌توانند با ۵۰٪ ظرفیت خود کار کنند فارغ از اینکه ظرفیت آن‌ها چه اندازه باشد. پیش از این، چنین مقرراتی تنها شامل سالن‌هایی می‌شد که ۱۰۰۰ نفر یا بیشتر را می‌توانند در خود جای دهند. مسئولان تمام برنامه‌هایی که در سالن‌های سربسته برگزار می‌شوند، موظف‌اند کارت واکسیناسیون افراد شرکت‌کننده در برنامه‌ها را بررسی کنند.

این تصمیم به‌دلیل افزایش موج بیماری خصوصاً در مناطق بهداشتیِ ساحلی ونکوور (Vancouver Coastal Health) و فرِیزِر (Fraser Health regions) و بین ردهٔ سنی ۱۸ تا ۳۵ سال گرفته شده است. محدودیت‌های اعلام شده از پنجشنبهٔ این هفته ۲۳ دسامبر ۲۰۲۱ تا ۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۲ برقرار خواهد بود و طبعاً پس از آن تاریخ بسته به وضعیت استان و تعداد مبتلایان و دیگر فاکتورها، مورد بازبینی مسئولان قرار خواهد گرفت.

در کانادا، استان کبک بدترین وضعیت را به‌لحاظ مبارزه با گونهٔ اومیکرون دارد و نرخ بستری‌شدن در بیمارستان بالاست. استان بی‌سی هم‌اکنون با ۳۵٪ افزایش ظرفیت و ارائهٔ واکسن در داروخانه‌ها و کلینیک‌های بهداشتی به دریافت واکسن یادآوری (تقویت‌کننده) سرعت بخشیده است. تا یکشنبهٔ گذشته، بیش از ۷۲۷٬۰۰۰ نفر واکسن یادآوری دریافت کرده‌اند که اغلب افراد مسن، کارکنان بهداشت و سلامت، بومیان و افرادی با بیماری‌های زمینه‌ای بوده‌اند. دولت استان از ماه ژانویه به ارائهٔ واکسن یادآوری بر اساس سن ادامه خواهد داد و قرار است کل افراد واجد شرایط تا آخر ماه آوریل، یک ماه زودتر از تاریخ از پیش برنامه‌ریزی‌شده، واکسینه شوند. دولت استانی همچنین قرار است با افزایش بسته‌های «تست سریع» در خانه‌های سالمندان، جوامع بومیان و مناطق دوردست، دانش‌آموزان و کارکنان مدارس و مؤسسات تحصیلات تکمیلی، هر چه بهتر بتواند کنترل موج افزایندهٔ گونهٔ‌ اومیکرون را در دست بگیرد.

بله، باورش دشوار است که دنیا دو سالِ سخت و پرچالش را پشت سر گذاشته، تا کنون نزدیک به پنج میلیون و چهار صد هزار نفر جان خود را به‌دلیل ابتلا به این ویروس منحوس از دست داده‌اند و تقریباً کسی نیست که اگر نه از اعضای خانواده و بستگانش، دستِ‌کم دوست و آشنایی دور را نشناسد که قربانی این ویروس شده باشد. در حال حاضر، متأسفانه از دست ما چندان کاری ساخته نیست جز اینکه به‌نوبهٔ خود مراقب سلامتی خانواده و نزدیکانمان باشیم، واکسیناسیون و استفاده از ماسک را جدی بگیریم و به مقررات و محدودیت‌های صادرشده از طرف دولت احترام بگذاریم. اما آیا هر یک از ما می‌تواند در جلوگیری از همه‌گیری دیگری در آینده نقش داشته باشد؟ شاید پاسخِ مثبت به این سؤال، سخت یا حتی غیرممکن به‌نظر برسد، اما اگر توجه کنیم که منبع ویروس‌هایی مانند کووید، سارز و امثال آن‌‌ها همه به‌دلیل خوردنِ حیوانات است، می‌توان نتیجه گرفت که اگر در دنیایی ایدئال همهٔ انسان‌ها پاک‌گیاه‌خوار بودند، ما نه تنها همه‌گیری فلج‌کننده‌ای مانند کووید را تجربه نمی‌کردیم، بلکه فجایع بسیاری مانند بحران تغییرات اقلیمی، اینچنین زمین و زمینیان را در معرض خطر جدی قرار نمی‌داد… البته این خود مبحثی است که فضایی بیش از این یادداشت کوتاه می‌طلبد، اما خوشبختانه در یکی از مقالات این شماره که ویژهٔ ویگنیوئری است، به آن پرداخته شده که از شما دعوت می‌کنم آن را مطالعه نمایید. بیایید نقش خود را در حفاظت از زمین، میراث فرزندانمان، ناچیز نشماریم.

نوشته گونهٔ اومیکرون و تشدید محدودیت‌ها در کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بیش از یک‌سال و نیم از شروع همه‌گیری می‌گذرد، بسیاری از ما هر دو دوز واکسن خود را زده‌ایم، هنوز از کمترشدنِ محدودیت‌های حضور در اماکن عمومی ازجمله ماسک‌زدن و فاصله‌گذاری چیزی نگذشته است، که خبر می‌رسد باید خود را برای موج چهارم این ویروس مرگ‌بار در قالب سویهٔ دلتا آماده کنیم؛ موجی که گویا افراد واکسینه‌شده نیز ممکن است از آن در امان نباشند. 

سویهٔ دلتا اولین بار در اواخر سال ۲۰۲۰ در کشور هند کشف شد و پس از آن به‌سرعت در کل دنیا شیوع یافت و موجب پدیداری موج جدید کووید-۱۹ شد. 

دکتر ترزا تم، مقام ارشد بهداشت کانادا، جمعهٔ هفتهٔ گذشته با اشاره به سیر صعودی موارد ابتلا در کانادا، هشدار داد که ما در آغاز این موج جدید هستیم. او همچنین هشدار داد که اگر واکسیناسیون جمعیت جوان‌تر کشور افزایش نیابد، در برخی مناطق نهایتاً تعداد موارد ابتلا از ظرفیت سیستم بهداشتی بیشتر خواهد شد.

بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC)، سویهٔ دلتای کووید-۱۹ می‌تواند به‌‌شدت بیماری آبله‌مرغان واگیردار باشد و مطالعات همین مرکز نشان می‌دهد که این سویه در میان افراد واکسینه‌شده نیز شیوع یافته است. گفتنی است که اطلاعات استفاده‌شده در گزارش و مطالعات سی‌دی‌سی هنوز به‌طور کامل مورد تأيید قرار نگرفته و در نشریات علمی نیز منتشر نشده است. 

دکتر جرالد اِوِنس، رئیس بخش بیماری‌های عفونی دانشگاه کوئینز، معتقد است که علی‌رغم گزارش سی‌دی‌سی، موج چهارم در کانادا بسیار متفاوت از قبل خواهد بود و امکان ندارد این موج به بزرگی موج‌های قبلی باشد، چرا که نرخ واکسیناسیون کانادا در حال حاضر بالاترین رده در جهان است. وی گفت که افزایش موارد ابتلا نیز اساساً در میان افراد واکسینه‌نشده خواهد بود چرا که آمار و ارقام نشان می‌دهد بیش از ۹۷ درصد تمام موارد جدید، آن‌هایی بوده‌اند که واکسن نزده‌اند. همچنین دکتر کالین فِرنِس، اپیدمیولوژیست از دانشگاه تورنتو، معتقد است که موج بعدی در درجهٔ اول افراد غیرواکسینه را گرفتار خواهد کرد. 

استان بریتیش کلمبیا نیز چهارشنبهٔ این هفته با ۳۴۲ مورد ابتلای جدید، جهش قابل‌توجهی در تعداد جدید مبتلایان داشت؛ عددی که طی دو ماه گذشته رکورد محسوب می‌شود. گفته می‌شود سویهٔ دلتا که سرعت انتقال بسیار بالایی دارد، در افزایش یک‌بارهٔ تعداد مبتلایان نقش مهمی داشته است و بر اساس گزارش مرکز کنترل بیماری‌های بی‌سی، ۶۰ درصد موارد ابتلای جدید از تاریخ ۲۴ ژوئیه تا کنون از نوع دلتا بوده‌اند. 

در حال حاضر و تا لحظهٔ نگارش این یادداشت، ۸۱٫۵ درصد از افراد واجد شرایط (۷۳٫۳ درصد کل جمعیت) در استان بی‌سی یک دوز واکسن دریافت کرده‌اند و ۶۷٫۹ درصد از افراد واجد شرایط (۶۱٫۱ درصد کل جمعیت) کاملاً واکسینه شده‌اند. این در حالی است که مقامات بهداشت معتقدند برای رسیدن به ایمنی جمعی، باید ۹۰ درصد جمعیت واکسینه شوند. 

در حالی که کشورهای ثروتمند صحبت از دوز سوم به میان آورده‌اند، به نقل از شبکهٔ خبری سی‌تی‌وی نیوز، در کشورهای کم‌درآمد تنها یک درصد جمعیت یک دوز واکسن دریافت کرده‌اند و به‌همین دلیل سازمان جهانی بهداشت خواسته است روی تزریق دوز تقویتی (booster shot) درنگ شود. تدروس ادهانوم، دبیرکل سازمان جهانی بهداشت، از کشورهای پیشرفته خواسته است حداقل تا آخر سپتامبر برای دوز تقویتی یا همان دوز سوم دست نگهدارند تا امکان واکسیناسیون حداقل ۱۰ درصد از جمعیت تمام کشورها فراهم شود. این در حالی است که اسرائیل هفتهٔ گذشته دوز سوم را برای افراد بالای ۶۰ سال شروع کرده است و فرانسه و آلمان نیز از ماه سپتامبر آن را برای افرادی که بیماری‌های زمینه‌ای دارند، ارائه خواهند داد. 

و اما ایران، طبق گزارش رسانه‌های حکومتی به نقل از سی‌تی‌وی نیوز، دوشنبهٔ این هفته بیش از ۳۷٬۰۰۰ مورد ابتلای جدید و ۴۱۱ مرگ‌ومیر داشته است. بر اساس آمار و ارقام رسمی، ایران از ابتدای شروع همه‌گیری ۹۱٬۴۰۷ مرگ‌ومیر داشته که بالاترین میزان در خاورمیانه است. گفتنی است که تنها چهار درصد از جمعیت کل ایران کاملاً واکسینه شده است. واکسن‌های موجود در ایران، یکی واکسن ساخت داخل است که ایران ادعا می‌کند تا ۸۵ درصد در مقابل ویروس ایمنی ایجاد می‌کند، همچنین واکسن چینی به‌نام سینوفارم، واکسن روسی به‌نام اسپوتنیک وی و نهایتاً واکسن آکسفورد-آسترازنکا از طریق برنامهٔ کوواکس (COVAX) سازمان ملل.

جهش شدید در تعداد مبتلایان موجب شده است که رهبر جمهوری اسلامی ایران به دولت دستور دهد که امکان تعطیل‌کردن کل کشور به‌مدت دو هفته را مورد بررسی قرار دهند. این دستور به درخواست سعید نمکی، وزیر بهداشت، صادر شده است. وی به رهبری پیشنهاد کرده است که نیروهای ارتش می‌توانند قرنطینه را به اجرا درآورند… 

داستان هم‌وطنان ما در داخل ایران، یکی داستان است پر آب چشم. داستانی دردناک و غم‌انگیز؛ واقعیت آنکه یافتن کلامی برای توصیف وضعیت فعلی ایران بسیار دشوار است. مردم در حالی‌که شدیدترین میزان شیوع کووید در منطقه را متحمل شده‌اند و تاوان تصمیم رهبری را مبنی بر عدم خرید واکسن آمریکایی و ناکافی بودنِ دیگر واکسن‌های وارداتی، می‌پردازند، با چندین بحران دیگر نیز دست‌به‌گریبان‌اند؛ تحریم‌های سفت و سخت آمریکا، انزوای جهانی، موج گرما و خشکسالی، بی‌آبی، بی‌برقی و… با وقوع هر بحران، هر بار می‌اندیشی بدتر از این امکان ندارد، اما باز در کمال ناباوری می‌بینی بلاهای تازه‌تری از جانب آنان که بر سرزمین مادری خدایی می‌کنند، نازل می‌شود…

نوشته یادداشت سردبیر: سویهٔ دلتا و تغییر معادلات در نبرد فرسایشی با همه‌گیری اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با وجود بیماری همه‌گیر کووید-۱۹، امسال دانش‌آموزان و معلمان کانادایی با انجام  اقدامات احتیاطی و رعایت دستورالعمل‌های بهداشتی به مدرسه بازگشته‌اند. تصور کنید شما کودک شش‌ساله‌ای هستید و برای اولین بار وارد مدرسه می‌شوید. احتمالاً شما برای ورود به مدرسه جدید بسیار هیجان‌زده‌اید. شما دوستان قبلی خود را می‌بینید یا دوستان جدید پیدا می‌کنید. هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شوید و آمادهٔ رفتن به مدرسه می‌شوید، باید به صورت خود ماسک بزنید و بعد از ورود به کلاس می‌توانید ماسک را از صورت خود بردارید. همچنین زمانی‌که زنگ تعطیلی به صدا درمی‌آید، یا هنگامی‌که بچه‌ها برای بازی به حیاط مدرسه می‌روند، باید دوباره ماسک را بر صورت خود بزنند و همان‌طوری‌که می‌دانیم دیگر هیچ فعالیت ورزشی و بازی‌ای بعد از تعطیلی مدرسه وجود ندارد. این شرایط و واقعیت دورهٔ کرونا برای یک کودک در یک روز عادی در مدرسه است. بی‌تردید این شرایط در طولانی‌مدت می‌تواند تأثیراتی بر روی سلامت روان افراد و به‌خصوص دانش‌آموزان داشته باشد. لذا سؤال این است که والدین چگونه می‌توانند از بهداشت روانی فرزندان خود محافظت کنند. 

چگونه همه‌گیری ویروس کرونا می‌تواند بر رشد اجتماعی دانش‌آموزان تأثیر بگذارد؟

مدرسه، محیطی حیاتی برای یادگیری، تعامل، همکاری و تعلیم و تربیت کودکان در مورد موضوعات مهم است. آنچه را که کودکان در مدرسه می‌آموزند، در بیشتر موارد در بزرگسالی به‌کار می‌گیرند. مدرسه نه‌تنها محلی برای آموزش رسمی است، بلکه مکانی است که کودکان رفتار و قوانین و تعاملات اجتماعی لازم را برای آینده می‌آموزند. به‌عبارتی می‌آموزند چگونه بازی کنند، چگونه رفتارهای پذیرفته‌شده و مطلوب را یاد بگیرند، چگونه احساسات خود را بفهمند یا خودتنظیمی کنند. لذا تعاملات و روابط اجتماعی برای کودکان و نوجوانان در محیط مدرسه مهم است. به‌همین دلایل، در حالی‌که دانش‌آموزان به تحصیل در میانهٔ همه‌گیری ویروس کرونا ادامه می‌دهند، بسیار مهم است که کودکان در مورد مهارت‌های اجتماعی یاد بگیرند. شما باید اطمینان حاصل کنید که کودک شما از رشد اجتماعی و بهداشت روانی مناسبی برخوردار است.

چگونه به رشد اجتماعی دانش‌آموز در دوران کرونا کمک کنید؟

یکی از روش‌ها این است که بیش از هر زمان دیگری به کودک خود نزدیک باشید و با او گفت‌وگو داشته باشید. از آن‌ها در مورد مدرسه‌اش بپرسید. از او بپرسید آیا دوست جدیدی پیدا کرده یا اتفاق جالبی در مدرسه رخ داده است. سعی کنید وقت بیشتری را با او سپری کنید و در پارک‌ها و محیط‌های بازی با او مشارکت کنید. 

به او بیاموزید که چگونه با فاصلهٔ اجتماعی و با ماسک، با دیگران ارتباط برقرار کند. مشارکت شما با کودکتان علاوه بر افزایش صمیمیت، نوعی افزایش مهارت اجتماعی را برای او به‌همراه خواهد داشت. کودک شما خواهد آموخت که چگونه با سبک زندگی جدید کنار بیاید و تعامل بیشتری با افراد خانواده و هم‌کلاسی‌ها با رعایت فاصله اجتماعی داشته باشد. باید سعی کنید او را به شکل زندگی طبیعی برگردانید و از ایزوله‌شدنِ او جلوگیری کنید. کودک خود را در برنامه‌های ورزشی و کلاس‌های مختلف ثبت‌نام کنید. در فعالیت‌های ورزشی با او همراهی کنید یا تماشاگر باشید، مثل زمانی که در زیر باران شدید در زمین فوتبال تماشاگر و مشوق او بودید. زیرِباران‌بودن تجربهٔ سختی است، اما برای رشد کودک شما ضروری است. علاوه بر این، با رعایت پروتکل‌های بهداشتی و فاصلهٔ اجتماعی و پوشیدن ماسک، اجازه دهید او با دوستان خود دیدار داشته باشد و بیشتر اینکه به آن‌ها اجازه دهید تحت نظارت شما و کنترل‌شده بازی‌های آنلاین یا ویدیویی انجام دهند. تمامی این‌ها به سلامت روان کودک شما در کوتاه‌مدت و بلندمدت کمک خواهد کرد. 

چگونه می‌توان فهمید که آیا فرزند ما استرس یا اضطراب دارد؟

کودکان ممکن است واکنش‌های یا نگرانی‌هایی از شیوع کرونا از خود نشان دهند. آن‌ها این اطلاعات را از طریق اطرافیان و اخبار کسب می‌کنند. همچنین اطلاعات مربوط به شیوع کرونا را بین یکدیگر به اشتراک می‌گذارند. کودکان نیز درست مثل بزرگسالان دغدغه‌ها و دل‌نگرانی‌های خود را در مورد کرونا دارند. در واقع شیوع کرونا نگرانی بی‌سابقه‌ای بین همهٔ گروه‌های سنی به‌وجود آورده است، زیرا کسی برای کرونا آماده نبوده و پیش‌بینی این موضوع هم امکان‌پذیر نبود. کودکان ما با ترس مرعوب‌کننده‌ای روبرو هستند. فقط تصور کنید یک کودک شش‌ساله چگونه باید این وضعیت غیرِقابلِ‌کنترل و مبهم را مدیریت کند. هنگام سوارشدن به اتوبوس مدرسه احتمالاً احساس تنش می‌کند، شاید هنگام نشستن نگران آن شود که ماسک او بیفتد و او شنیده است افراد بدون ماسک ممکن است از بعضی امکانات در جامعه محروم شوند. ممکن است نگران شود که ماسک‌زدن او را زشت کند، و همین موضوع باعث شود کسی با او بازی نکند. این‌ها سناریوهای بالقوهٔ نگرانی است که ممکن است کودک شما تحت همه‌گیری کرونا تجربه کند و چنین نگرانی‌هایی می‌تواند منجر به تشدید اضطراب و استرس شود. پژوهش‌های نشان داده‌اند که از هر ده دانش‌آموز، هشت دانش‌آموز برای برگشتن به مدرسه دچار اضطراب می‌شوند. به‌علاوه، بسیاری از کودکان در حالا حاضر نگران انزوا و تنهابودن خود هستند. اگرچه این مسئله کاملاً نگران‌کننده به‌نظر می‌رسد، اما روش‌هایی برای رفع ترس و اضطراب‌هایی که کودک شما با آن روبرو است، وجود دارد. کودکان نباید با نگرانی‌ها و تنهایی خود تنها بماند. 

چه کارهایی می‌توان انجام داد؟

بهترین راه برای کاهش میزان استرس و فشار بر روی کودک این است که با او صحبت کنید. اگر قبلاً این کار را انجام نداده‌اید، با او در مورد ویروس کرونا صحبت کنید. آن‌ها را آگاه کنید و آموزش دهید. به‌عنوان مثال، اگر کودک شما هر روز نگران رفتن به مدرسه است، با او صحبت کنید. به او بگویید که مدرسه‌اش اقدامات ایمنی زیادی را برای اطمینان از ایمنی همهٔ دانش‌آموزان و معلمان انجام داده است. اهمیت شستن دست‌ها را برای جلوگیری از شیوع ویروس به‌طور منظم به او یادآوری کنید. استفاده از ماسک می‌تواند برای کودکان سخت باشد، با آن‌ها همدردی کنید. به آن‌ها بگویید که می‌فهمید این کار آسان نیست، اما استفاده از ماسک و سایر تجهیزات ایمنی در صورت لزوم در مبارزه و حفظ ویروس مهم است.

با کودکان خود در مورد ویروس کرونا شفاف و در حد سن آن‌ها توضیح دهید. کودکان خود را رها نکنید و همیشه رفتار‌ها و نگرانی‌های او را مستقیم و غیرِمستقیم پیگیری کنید. بدانید کودکان کمتر گفت‌وگو می‌کنند و علائم رفتاری بیشتری از خود نشان می‌دهند. علائمی چون بی‌خوابی، کاهش اشتها، بهانه‌گیری و چسبیدن به شما، خشم و عصبانیت، گریه و مشکل تمرکز و هر نوع علامت رفتاری و هیجانی دیگری. 

اگر چنین علائمی را دیدید، با آن‌ها صحبت کنید و سعی کنید با او همدلی کنید و او را بفهمید. زیاد مستقیم و بی‌پروا از او سؤال نکنید. کودکان قادر نیستند به‌دقت و با جزئیات در مورد چیزی یا حالتی توضیح دهند. به‌خصوص اگر واقعاً نگران باشند و اگر شما بی‌پروا از او سؤال کنید، بعید نیست که ساکت شود و چیزی را با شما در میان نگذارد. کودکان هم مثل بزرگسالان یا شاید بیشتر، دچار شرم و گناه می‌شوند. ممکن است از بیان چیزی‌هایی که آن‌ها را می‌ترساند، خجالت‌زده شوند. حتی ممکن است بخواهند از شما مراقبت کنند و نگران شوند شما نگران آن‌ها شوید. صبور باشید و با آهنگ و سرعت آن‌ها پیش بروید. 

به‌طور مرتب با کودک خود در ارتباط باشید و با او صحبت کنید، از او در مورد مدرسه و آنچه که در مدرسه گذشته است بپرسید که آیا کسی را ملاقات کرده است چه تجربه یا چیز جدید یادگرفته است. با او ساده صحبت کنید. 

شما چه کار دیگری می‌توانید انجام دهید؟

بسیاری از این توصیه‌ها ممکن است کمک‌کننده باشد، اما این احتمال هم وجود دارد که شما و فرزندتان به خدمات و حمایت بیشتری احتیاج داشته باشید. چه راه‌حل‌های دیگری وجود دارد؟ 

علاوه بر صحبت با کودک و جستجوی علائم احتمالی استرس و اضطراب، انواع مختلفی از روش‌های بالینی اثبات‌شده در درمان اضطراب کودک وجود دارد. به‌عنوان مثال نوروفیدبک یکی از این روش‌های درمانی است. نوروفیدبک موجب انعطاف‌پذیری و آرامش در مغز می‌شود و مقاومت ما را در برابر استرس و اضطراب افزایش می‌دهد. نوروفیدبک به کودک شما اجازه می‌دهد تا خودتنظیمی کند و احساسات خود را مدیریت کند. 

علاوه بر این، روش‌های درمانی دیگری برای مقابله با اضطراب و استرس در کودکان توصیه می‌شود، از جمله خدمات مشاوره و روان‌درمانی جهت کاهش استرس و اضطراب. همچنین روش مدیریت و تنظیم تغذیه از طریق مشاوره تغذیه بسیار مفید خواهد بود. اگر در مورد سلامت روان کودک خود در دوران شیوع کرونا نگرانی دارید، با Elumind تماس بگیرید؛ همکاران ما آمادهٔ پشتیبانی و پاسخ‌دادن به سؤالات شما هستند. 

نوشته نحوهٔ حفاظت از سلامت روان دانش‌آموزان در زمان همه‌گیری ویروس کرونا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.