حسین فرامرزی* – ونکوور

در دو قسمت گذشتهٔ این سلسله‌مقالات، با سازوکار کلی «دادگاه دعاوی کوچک» در بریتیش کلمبیا (ویژهٔ اختلافات مالی تا سقف ۳۵٬۰۰۰ دلار و نقش «دادگاه حل اختلافات مدنی» برای مبالغ ۵٬۰۰۰ دلار و کمتر)، اصطلاحات پایهٔ حقوقی و دعاوی خارج از صلاحیت این دادگاه آشنا شدیم. همچنین برای درک عملی روند رسیدگی، پروندهٔ نمونهٔ «لوئیس و نورمن» بر سر یک بدهی ۱۰٬۰۰۰ دلاری را گام‌به‌گام دنبال کردیم؛ از مرحلهٔ نخست که تهیه و ثبت فرم «اخطار طرح دعوا» از سوی لوئیس در دفتر دادگاه بود تا مراحل بعدی شامل ابلاغ مدارک به نورمن، نحوهٔ پاسخ‌گویی خوانده، تلاش برای حل‌وفصل اختلاف در جلسهٔ سازش و درنهایت، برگزاری جلسهٔ دادرسی و صدور رأی قاضی.

در این قسمت، ابتدا به پرسش‌های متداول و چالش‌های مهمی پاسخ می‌دهیم که ممکن است برای هر خواهانی پیش بیاید: اگر خوانده کل ماجرا را نادیده بگیرد و هیچ پاسخی ندهد، چه اقدامی می‌توان کرد؟ آیا پیروزی در دادگاه به‌معنای تضمین دریافت پول است و دادگاه چه ابزارهایی برای وصول طلب در اختیار شما می‌گذارد؟ و در صورت اعتراض به رأی قاضی، روند تجدیدنظرخواهی چگونه است؟

در ادامه، از نمای کلی دادگاه عبور کرده و وارد راهنمای عملی و گام‌به‌گام «نحوهٔ تکمیل فرم اخطار طرح دعوا» (Notice of Claim) می‌شویم؛ سندی کلیدی که نقطهٔ آغاز رسمی هر پرونده است. در بخش پایانی این قسمت خواهید خواند که این فرم دقیقاً چه کارکردی دارد، چگونه می‌توان نسخه‌های چاپی یا آنلاین آن را، به‌همراه فرم الزامی «نشانی برای ابلاغ»، تهیه کرد و چه نکاتی را باید پیش از تکمیل آن در نظر گرفت. 

پرسش‌های متداول

اگر خوانده تمام موضوع را نادیده بگیرد، چه اتفاقی می‌افتد؟

این وضعیت اغلب اتفاق می‌افتد. شخصی اخطار طرح دعوا را دریافت می‌کند، اما هیچ اقدامی انجام نمی‌دهد. اگر این اتفاق برای لوئیس رخ می‌داد، پس از سپری‌شدن مهلت پاسخ نورمن، باید دوباره به دفتر ثبت دادگاه دعاوی کوچک مراجعه می‌کرد. اگر می‌توانست ثابت کند که مدارک به‌نحو صحیح به نورمن ابلاغ شده‌اند، دادگاه برای مبلغ مورد مطالبهٔ او، علیه نورمن دستور محکومیت در حالت عدم پاسخ (Default Order) صادر می‌کرد و لوئیس باید هزینهٔ ثبت این دستور را می‌پرداخت. پس از آن، می‌توانست این دستور را همانند حکمی که قاضی پس از برگزاری دادرسی صادر کرده است، اجرا کند.

اگر در پرونده پیروز شوم، آیا دریافت پولم تضمین شده است؟

متأسفانه خیر. دادگاه می‌تواند ابزارهایی در اختیار شما قرار دهد که از آن‌ها برای وصول مبلغ طلب خود استفاده کنید؛ ازجمله جلسهٔ تعیین نحوهٔ پرداخت یا دستور توقیف مطالبات (Garnishing Order). در شدیدترین موارد، اگر شخصی عمداً دستور دادگاه را نادیده بگیرد، قاضی می‌تواند بدهکار را به زندان بفرستد. بااین‌حال، برخی افراد پرداخت نمی‌کنند و برخی نیز توانایی پرداخت ندارند. ممکن است صرف زمان و هزینه برای اثبات ادعا در دادگاه و سپس ناتوانی در وصول مبلغ محکوم‌، بسیار ناامیدکننده باشد. بنابراین، اگر قصد دارید در دادگاه دعاوی کوچک یا هر دادگاه دیگری طرح دعوا کنید، ابتدا باید احتمال موفقیت خود در وصول مبلغ در صورت پیروزی را در نظر بگیرید.

اگر با تصمیم قاضی موافق نباشم، چه می‌شود؟

تصمیم دادگاه دعاوی کوچک را می‌توان برای تجدیدنظرخواهی به دادگاه عالی (Supreme Court) برد. تجدیدنظرخواهی مستلزم پرداخت هزینهٔ اضافی و صرف زمان است و ممکن است نتیجه نیز تغییر نکند.

چگونه می‌توانم اطلاعات بیشتری به دست آورم؟

در این مقاله موارد زیر توضیح داده خواهند شد:

۱- دادگاه دعاوی کوچک چیست؟

۲- طرح دعوا در پرونده‌هایی که در دادگاه دعاوی کوچک آغاز می‌شوند.

۳- طرح دعوا در پرونده‌هایی که ابتدا در دادگاه حل و فصل اختلافات مدنی آغاز شده‌اند.

۴- پاسخ‌دادن به یک دعوا

۵- ابلاغ اسناد

۶- آمادگی برای دادگاه

۷- دستیابی به نتیجه

۸- میانجی‌گری برای دعاوی بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۳۵٬۰۰۰ دلار

کارکنان پشت پیشخوان در هر یک از دفاتر ثبت دادگاه دعاوی کوچک می‌توانند راهنمایی‌های مفیدی ارائه کنند. آن‌ها نمی‌توانند مشاورهٔ حقوقی بدهند و نمی‌توانند فرم‌ها را از طرف شما تکمیل کنند، اما با کمال میل به بسیاری از پرسش‌های شما دربارهٔ تشریفات و فرایندهای دادگاه دعاوی کوچک پاسخ می‌دهند.

* * * * *

نحوهٔ تکمیل فرم شکایت Notice of Claim

برای طرح دعوا در دادگاه دعاوی کوچک، باید دو اقدام انجام دهید:

۱- نخست، دادگاه را از وجود دعوای خود مطلع کنید.

۲- دوم، شخصی را که علیه او اقامه دعوا می‌کنید، از طرح دعوا مطلع کنید.

فرم شکایت اخطار طرح دعوا (Notice of Claim) فرمی است که برای انجام هر دو اقدام از آن استفاده می‌کنید. 

فرم اخطار طرح دعوا برای افرادی طراحی شده است که وکیل نیستند. ممکن است تمام راهنمایی‌های مورد نیاز خود را در برگه‌ای که به قسمت جلویی فرم پیوست شده است، پیدا کنید. اگر به اطلاعات بیشتری نیاز دارید، این راهنما برای شما تهیه شده است. این راهنما به برخی از پرسش‌های متداول پاسخ می‌دهد و مرحله‌به‌مرحله توضیح می‌دهد که چگونه فرم اخطار طرح دعوا را تکمیل کنید و پس از تکمیل آن چه اقداماتی را باید انجام دهید.

توجه: وزارت دادستانی کل و دادگاه استانی هراَزگاهی طرح‌هایی آزمایشی برای بررسی راه‌های بهبود عملکرد دادگاه دعاوی کوچک اجرا می‌کنند. اگر دفتر ثبت دادگاهی که پروندهٔ شما در آن ثبت شده است، در حال اجرای یک طرح آزمایشی باشد، ممکن است فرایند رسیدگی مطابق آنچه در این راهنما توضیح داده شده است، انجام نشود. اطلاعات بیشتر دربارهٔ طرح‌های آزمایشی در حال اجرا در وب‌سایت دولت بریتیش کلمبیا، در بخش دادگاه دعاوی کوچک (Small Claims Court)، در دسترس است.

۱- اخطار طرح دعوا چیست؟

اخطار طرح دعوا، فرم اصلی و کلیدی در تمام فرایند دعوا است. این سند مشخص می‌کند:

• شما چه کسی هستید؛
• علیه چه کسی اقامهٔ دعوا می‌کنید؛
• چه اتفاقی افتاده است که منجر به طرح این دعوا شده است؛ و
• چه چیزی را مطالبه می‌کنید.

۲- فرم اخطار طرح دعوا را از کجا دریافت کنم؟

فرم‌های دعاوی کوچک به‌صورت آنلاین در وب‌سایت دولت بریتیش کلمبیا، در بخش Small Claims Forms، در دسترس‌اند. همچنین می‌توانید از دستیار ثبت (Filing Assistant) موجود در سامانهٔ Court Services Online استفاده کنید.

دستیار ثبت مجموعه‌ای از پرسش‌ها را با شما مطرح می‌کند که به تکمیل فرم اخطار طرح دعوا کمک می‌کنند. پاسخ‌های شما در فرم وارد می‌شوند و سپس می‌توانید فرم را چاپ کرده و در دفتر ثبت دادگاه ارائه کنید. همچنین می‌توانید فرم را چاپ کرده و به‌صورت دستی تکمیل کنید. اگر در منزل به اینترنت دسترسی ندارید، می‌توانید به کتابخانهٔ محل زندگی‌تان مراجعه کرده و فرم‌ها را از آنجا دریافت و چاپ کنید. همچنین می‌توانید فرم را از هر یک از دفاتر ثبت دعاوی کوچک دادگاه استانی یا دفاتر Service BC دریافت کنید. 

اخطار طرح دعوا یک فرم ویژه است که چند نسخه به آن پیوست شده و همهٔ این نسخه‌ها یکسان نیستند. از تاریخ ۱۶ اوت ۲۰۲۱، همچنین باید فرم نشانی برای ابلاغ (Address for Service) را تکمیل کنید تا به دادگاه و طرف مقابل اطلاع دهید که می‌خواهید اخطاریه‌ها را چگونه دریافت کنید و اسناد در چه نشانی‌ای باید به شما ابلاغ شوند.

اگر از فرمی که دادگاه در اختیار شما قرار می‌دهد استفاده کنید، مطمئن خواهید بود که تمام نسخه‌های مورد نیاز را در اختیار دارید. اگر فرم را از وب‌سایت دریافت می‌کنید، مطمئن شوید که تمام صفحات آن را تکمیل و چاپ کرده‌اید.

پایان قسمت سوم / ادامه دارد

*تذکر: حسین فرامرزی، وکیل دادگاه‌های استان بریتیش کلمبیا، به هیچ گروه سیاسی، دولتی، و یا مذهبی وابسته نمی‌باشد، و مقالات حقوقی مندرجه، تنها برای افزایش سطح آگاهی جامعهٔ فارسی‌زبان کانادایی تهیه شده است. به‌علت امکان تغییر در قوانین کانادا به‌مرور زمان، و همچنین عدم امکان بیان کلیهٔ قوانین در این مقالات، به تمامی خوانندگان توصیه می‌گردد که قبل از انجام هرگونه موضوع حقوقی، با وکیل خود مشورت نمایند. برای اطلاعات بیشتر، شما می‌توانید به وب‌سایت دفتر حقوقی فرامرزی به آدرس WWW.FLCLAWYERS.COM مراجعه نمایید. لطفاً برای دریافت نکات حقوقی کوتاه صفحهٔ فیس‌بوک Faramarzi Law Corporation را دنبال کنید.

نوشته نگاهی به سازوکار دادگاه دعاوی کوچک در بریتیش کلمبیا؛ دعاوی با ارزش حداکثر ۳۵٬۰۰۰ دلار (قسمت سوم) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ماه اکتبر در تقویم سلامتِ آمریکای شمالی به موضوعی حیاتی اختصاص یافته است؛ این ماه به‌عنوان «ماه ملی محافظت از شنوایی» (National Protect Your Hearing Month) نام‌گذاری شده است. هرچند ماه اکتبر روبه‌پایان است، ولی صحبت‌کردن دربارهٔ شنوایی و محافظت از آن هیچ‌وقت پایان نمی‌پذیرد.

در مقالات پیشین، دربارهٔ ارتباط کم‌شنوایی با آلزایمر، چالش‌های روانی نشنیدن، وزوز گوش و اهمیت سمعک صحبت کردیم که همگی بر مدیریت و درمان کم‌شنوایی پس از وقوع تمرکز داشتند. اما ماه اکتبر فرصتی طلایی است تا نگاه خود را از «درمان» به «پیشگیری» معطوف کنیم و به نوعی از آسیب شنوایی بپردازیم که برخلاف افت شنواییِ ناشی از سن یا ژنتیک، صددرصد قابل‌پیشگیری است، اما در صورت وقوع، کاملاً دائمی و برگشت‌ناپذیر خواهد بود: «کم‌شنوایی ناشی از نویز و صداهای بلند» (NIHL).

اپیدمی خاموش در عصر مدرن

سیستم شنوایی انسان در طول میلیون‌ها سال برای زیستن در آرامش طبیعت و شنیدن صداهای ملایم تکامل یافته است. اما انسان مدرن، این ظریف‌ترین ارگان حسی بدن را ناگهان وارد دنیایی صنعتی و پر از آلودگی‌های صوتی کرده است.

بر اساس گزارش سازمان بهداشت جهانی (WHO)، امروزه بیش از یک میلیارد نوجوان و جوان در سراسر جهان به‌دلیل عادات نادرست شنیداری، به‌ویژه استفادهٔ غیراصولی از هدفون و حضور در مکان‌های تفریحی پرسر‌و‌صدا در معرض خطر مستقیم کم‌شنواییِ دائمی قرار دارند. قربانیان این عارضه دیگر تنها کارگران کارخانه‌ها نیستند؛ امروزه افت شنوایی در میان دندان‌پزشکان، ورزشکاران، موسیقی‌دانان و جوانانی که ساعت‌ها با اِیرپاد به موسیقی یا پادکست گوش می‌دهند، به یک اپیدمی خاموش تبدیل شده است.

درون حلزون گوش چه می‌گذرد؟ کالبدشکافی یک آسیب برگشت‌ناپذیر

درون گوش داخلی، ساختاری شبیه به صدف حلزون وجود دارد که هزاران سلول بسیار ظریف به‌نام «سلول‌های مژک‌دار» (Hair Cells) در آن قرار گرفته‌اند. وظیفهٔ این سلول‌ها، تبدیل امواج صدا به سیگنال‌های الکتریکی و ارسال آن‌ها به مغز است.

این سلول‌ها را مانند یک چمنزار سرسبز تصور کنید. صدای معمولی مانند نسیمی ملایم است که برگ‌های چمن را تکان می‌دهد و آن‌ها بلافاصله به حالت اول بازمی‌گردند. اما برخورد صدای بسیار بلند با حلزون گوش، مانند لگدمال‌کردن این چمنزار با چکمه‌های سنگین است. پس از حضور در یک کنسرت یا جشن شلوغ، این سلول‌ها خم و فرسوده می‌شوند و شما احساس کیپ‌شدن و سوت‌کشیدن گوش می‌کنید. با استراحت در سکوت، سلول‌ها دوباره کمر راست می‌کنند، اما اگر این ضربه‌های صوتی تکرار شوند، سلول‌های مژک‌دار می‌شکنند و می‌میرند. برخلاف سلول‌های دیگر بدن، سلول‌های مژک‌دار در گوش انسان قادر به بازسازی و تکثیر مجدد نیستند.

علاوه بر این، تحقیقات دانشگاه هاروارد پرده از پدیده‌ای به‌نام «سیناپتوپاتی حلزونی» (Cochlear Synaptopathy) برداشته‌اند. حتی زمانی که پس از یک مهمانی شلوغ شنوایی شما ظاهراً به حالت عادی بازمی‌گردد، اتصال عصبی (سیناپس) بین سلول‌های مژک‌دار و عصب شنوایی ممکن است برای همیشه قطع شده باشد. نتیجهٔ این آسیب‌های انباشته‌شده در جوانی، بروز وزوز گوش مزمن و ناتوانی در تشخیص گفتار در محیط‌های شلوغ در دههٔ چهل و پنجاه زندگی است.

مقیاس دسی‌بل و معادلهٔ «شدت در برابر زمان»

میزان تخریب یک صدا به دو عامل بستگی دارد: شدت صدا (دسی‌بل – dB) و مدت‌زمان مواجهه. مقیاس دسی‌بل «لگاریتمی» است؛ یعنی با هر ۳ دسی‌بل افزایش در بلندی صدا، انرژی صوتی و فشار وارد بر گوش دو برابر می‌شود و زمانِ مجاز برای شنیدنِ ایمنِ آن صدا نصف می‌گردد!

بر اساس استانداردهای مؤسسهٔ ملی ایمنی و بهداشت شغلی (NIOSH)، جدول ایمنی شنوایی چنین است:

• تا ۷۰ دسی‌بل (مکالمهٔ عادی): کاملاً ایمن برای هر مدت‌زمان.
• ۸۵ دسی‌بل (ترافیک سنگین، مخلوط‌کن، رستوران شلوغ): مرز خطر؛ حداکثر زمان مجاز بدون محافظ ۸ ساعت است.
• ۸۸ تا ۹۱ دسی‌بل (ماشین چمن‌زنی، سشوار، مترو و موتورسیکلت): حداکثر زمان مجاز بین ۲ تا ۴ ساعت است.
• ۹۴ دسی‌بل (ابزارهای برقی نجاری و ساختمانی): آسیب پس از ۱ ساعت آغاز می‌شود.
• ۱۰۰ دسی‌بل (هدفون با صدای بلند، کلاس‌های ورزشی اسپینینگ، کلوب‌ها و عروسی‌ها): گوش تنها ۱۵ دقیقه توان تحمل بدون آسیب را دارد!
• ۱۱۰ تا ۱۲۰ دسی‌بل (کنسرت، آژیر آمبولانس از نزدیک، اره‌برقی): آسیب دائمی در کمتر از ۱ تا ۲ دقیقه.
• ۱۴۰ دسی‌بل به بالا (شلیک گلوله، ترقه و آتش‌بازی در فاصلهٔ نزدیک): آسیب فوری و جبران‌ناپذیر در کسری از ثانیه.

متهمان پنهان در زندگی روزمره

بسیاری از فعالیت‌های روزمرهٔ ما در محدودهٔ قرمز قرار دارند:

۱. هدفون‌ها و اِیرپادها: هدفون‌های داخل‌ِگوشی صدا را مستقیماً به پردهٔ گوش می‌کوبند. خطای رایج زمانی است که افراد در محیط‌های پرسر‌و‌صدا (مانند اسکای‌ترین، اتوبوس یا هواپیما) برای غلبه بر نویز محیط، صدای هدفون را تا ۸۰ یا ۹۰ درصد (معادل ۱۰۰ دسی‌بل) بالا می‌برند.

۲. باشگاه‌های ورزشی: در بسیاری از کلاس‌های ورزشی گروهی (مانند اسپینینگ و کراس‌فیت)، ترکیب موسیقی بسیار بلند و صدای میکروفون مربی، سطح صدا را یک ساعت تمام بالای ۹۵ تا ۱۰۰ دسی‌بل نگه می‌دارد.

۳. ابزارهای خانگی و مشاغل خاص: استفاده از دستگاه‌های برگ‌روب پاییزی (Leaf Blowers)، ابزارهای باغبانی، و همچنین اشتغال در حرفه‌هایی مانند دندان‌پزشکی (صدای مداوم مته و ساکشن)، آرایشگری و کافه‌داری، گوش را در معرض فرسایش مداوم قرار می‌دهد.

نشانه‌های هشداردهندهٔ آسیب شنوایی

کم‌شنوایی ناشی از نویز درد یا خون‌ریزی ندارد، اما با این علائم هشدار می‌دهد:

• وزوز گوش: شنیدن صدای زنگ یا سوت پس از قرار‌گرفتن در محیط شلوغ یا استفاده از هدفون.
• کیپ‌شدن موقت گوش: احساس خفه‌شدن و بم‌شدن صداها پس از خروج از یک محیط پرسر‌و‌صدا.
• قانون یک متر فاصله: اگر برای صحبت با فردی که در فاصلهٔ یک متری شما ایستاده مجبورید فریاد بزنید، صدای آن محیط قطعاً بالای ۸۵ دسی‌بل و خطرناک است.
• دشواری در درک کلمات در جمع: شنیدن صداها بدون توانایی تفکیک کلمات در محیط‌های شلوغ.

شش راهکار طلایی و علمی برای محافظت از شنوایی

به‌مناسبت ماه اکتبر، این شش عادت نجات‌بخش را در زندگی خود و خانواده‌تان نهادینه کنید:

۱. قانون طلایی «۶۰/۶۰» در استفاده از هدفون: به موسیقی یا پادکست با حداکثر ۶۰ درصد ظرفیت بلندی صدای دستگاه، و حداکثر به‌مدت ۶۰ دقیقهٔ متوالی گوش دهید و سپس به گوش‌ها استراحت دهید.

۲. استفاده از هدفون‌های حذف نویز (Noise-Canceling): در مترو، هواپیما یا خیابان، از هدفون‌های مجهز به فناوری «حذف نویز فعال» (ANC) استفاده کنید. این فناوری صدای محیط را خنثی کرده و به شما اجازه می‌دهد صدا را با ولوم بسیار پایین و ایمن بشنوید.

۳. محافظ‌های شنوایی مدرن (گوش‌گیرهای فیلتردار): برخلاف گوش‌گیرهای فومی قدیمی که صدا را خفه می‌کردند، امروزه در کلینیک‌های شنوایی‌شناسی «محافظ‌های شنوایی با وفاداری بالا / ویژهٔ موسیقی‌دان‌ها» (High-Fidelity / Musician Earplugs) متناسب با قالب گوش ساخته می‌شوند. این محافظ‌ها مانند «عینک آفتابی برای گوش» عمل می‌کنند؛ یعنی بدون افت کیفیت موسیقی یا مکالمات، صرفاً شدت صدا را ۱۵ تا ۲۵ دسی‌بل کاهش می‌دهند.

۴. رعایت فاصله و «رژیم سکوت»: در جشن‌ها و کنسرت‌ها نزدیک بلندگوها ننشینید. همچنین پس از چند ساعت حضور در محیط شلوغ، روز بعد یک «رژیم سکوت» (۱۲ تا ۱۶ ساعت آرامش صوتی) به گوش‌های خود بدهید تا سلول‌ها بازیابی شوند.

۵. فعال‌سازی محدودکنندهٔ صدا در گوشی و ساعت هوشمند: در تنظیمات سلامت گوشی خود (و به‌ویژه تبلت و گوشی فرزندان)، گزینهٔ محدودکنندهٔ صدای هدفون (Reduce Loud Sounds) را روی حداکثر ۸۰ دسی‌بل تنظیم کنید و هشدار نویز محیطی ساعت هوشمند (مانند Apple Watch) را فعال نمایید.

۶. ثبت «شنوایی پایه» (Baseline Audiogram): انجام یک آزمایش شنوایی‌سنجی سالانه نزد متخصص شنوایی‌شناس به شما کمک می‌کند تا از سلامت گوش خود مطمئن شوید و کوچک‌ترین افت در فرکانس‌های بالا را پیش از بحرانی‌شدن شناسایی کنید.

سخن پایانی

در جهانی که هر روز پرهیاهوتر می‌شود، سکوت کالایی ارزشمند است. ماه اکتبر به ما یادآوری می‌کند که شنیدن صدای عزیزان، موسیقی و باران‌های پاییزی ونکوور، موهبتی است که نباید آن را بدیهی فرض کنیم. مراقبت از سلول‌های ظریف شنوایی در جوانی و میان‌سالی، بزرگ‌ترین هدیه به سلامت مغز و روان ما در دوران سالمندی است.

*دکتر امیر سلطانی، دارای مدرک دکترای شنوایی‌شناسی و عضو هیئت علمی دانشگاه بریتیش کلمبیا (UBC)، مدیر کلینیک شنوایی و تجویز سمعک North Vancouver Hearing Aid در نورث ونکوور

منابع و مراجع:

۱. مؤسسهٔ ملی ناشنوایی و سایر اختلالات ارتباطی آمریکا (NIDCD): اطلاعات مربوط به پویش «ماه ملی محافظت از شنوایی» (اکتبر) و کم‌شنوایی ناشی از نویز.

National Institute on Deafness and Other Communication Disorders (NIDCD). “October Is National Protect Your Hearing Month” & “Noise-Induced Hearing Loss.”

۲. سازمان بهداشت جهانی (WHO): گزارش جهانی شنوایی و ابتکار «شنیدن ایمن» دربارهٔ خطرات هدفون‌ها برای نسل جوان.

World Health Organization. (2021). World Report on Hearing. Geneva: WHO.

۳. مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) و مؤسسهٔ ملی ایمنی و بهداشت شغلی (NIOSH): استانداردهای دسی‌بل مجاز و زمان مواجههٔ ایمن با صدا.

Centers for Disease Control and Prevention (CDC) / NIOSH. “Loud Noise Can Cause Hearing Loss.”

۴. ژورنال علوم اعصاب (Journal of Neuroscience): پژوهش دانشگاه هاروارد در زمینهٔ «سیناپتوپاتی حلزونی» و تخریب پایانه‌های عصبی شنوایی.

Kujawa, S. G., & Liberman, M. C. (2009). Adding insult to injury: cochlear nerve degeneration after “temporary” noise-induced hearing loss. Journal of Neuroscience, 29(45), 14077-14085.

۵. انجمن گفتار، زبان و شنوایی آمریکا (ASHA): راهکارهای محافظت از شنوایی، هدفون‌های حذف نویز (ANC) و محافظ‌های فیلتردار.

American Speech-Language-Hearing Association (ASHA). “Loud Noise Dangers and Hearing Protection.”

نوشته هرآنچه باید دربارهٔ محافظت از گوش‌هایتان بدانید؛ به‌بهانهٔ «ماه محافظت از شنوایی» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

روز ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶ انتخابات شهری در شهرهای مختلف بریتیش کلمبیا برگزار شد. یکی از نکات قابل‌توجه در این دوره حضور پرشمار نامزدهای ایرانی‌کانادایی در شهرهای مختلف بود، به‌طوری‌که برای نخستین‌بار رکورد حضور ۱۹ نامزد ایرانی‌کانادایی از کلونا تا وست ونکوور و برای هر سه ردهٔ انتخابات یعنی انتخابات شهردار، اعضای شورای شهر و هیئت امنای مدارس رقم خورد، هرچند از بین همهٔ آن‌ها تنها شروین شهریاری بود که برای دومین بارِ پیاپی به شورای شهر نورث ونکوور راه یافت و با این پیروزی رکورد دیگری را برای خود به ثبت رساند. فرصتی یافتیم تا گفت‌وگویی با ایشان داشته باشیم دربارهٔ این موفقیت و همچنین مروری بر فعالیت‌های گذشته و چشم‌انداز فعالیت‌های آیندهٔ‌شان که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم. 

* * * * *

با سلام خدمت شما و عرض تبریک به‌مناسبت پیروزی دوبارهٔ‌تان در انتخابات شورای شهر نورث ونکوور، شما اکنون نخستین سیاستمدار ایرانی‌کانادایی هستید که دو بار پیاپی در انتخابات شهری در استان بریتیش کلمبیا پیروز شده‌اید و توانسته‌اید اعتماد دوبارهٔ شهروندان نورث ونکوور را جلب کنید. خودتان رمز این موفقیت و همچنین عامل حفظ پایگاه مردمی‌تان را در چه می‌دانید؟

من هم به شما سلام می‌کنم و از شما سپاسگزارم. در دورهٔ نخست انتخابم که مربوط به چهار سال پیش بود، به‌دلیل سابقهٔ فعالیت در کتابخانه، موزه و نهادهای مشابه در جامعهٔ کانادایی نورث ونکوور، پایگاهی در میان غیرایرانیان داشتم و با تکیه بر همان پایگاه پیش رفتم. البته داوطلبان بسیاری نیز زحمت کشیدند. چهار سال پیش، شرایط برای من جدید بود و من تنها نامزد غیرمتصدی (non-incumbent) بودم که به شورای شهر نورث ونکوور راه یافته بودم؛ یعنی در میان اعضای وقت شورا، تنها نامزد راه‌یافتهٔ جدید به شمار می‌آمدم. امسال اگر بخواهم دقیق به پرسش شما پاسخ دهم، رمز موفقیتم را بیشتر در کارنامه‌ام می‌بینم. یعنی در کنار حمایت‌هایی که دارم، کارنامه‌ام کمک شایانی به من کرد. بعضی تصمیماتی که گرفته بودم، بسیار مؤثر واقع شد، برای نمونه در یکی دو مورد به طرح‌هایی که نادرست می‌پنداشتم رأی منفی داده بودم. در آن زمان شما بر اساس باور خود رأی می‌دهید، اما بعدها متوجه شدم که این تصمیم چقدر درست بوده است. گاهی زمان می‌برد تا مردم متوجه نتایج شوند و همه به‌صورت لحظه‌ای در جریان امور قرار نمی‌گیرند، اما درنهایت دیدم که این کارنامه برای انتخاب مجدد من بسیار اهمیت داشت.

مسئلهٔ مهم دیگر برای من این بود که در این چهار سال توانستم ارتباطم را با اعضای مختلف جامعه حفظ کنم؛ هرچند گاهی فکر می‌کنم باید بیش از این تلاش می‌کردم. افراد مختلفی در نورث ونکوور هستند که دغدغه‌های گوناگونی اعم از مسائل زیست‌محیطی، مسکن، ترافیک و غیره دارند. حفظ این ارتباطات و رسیدگی به پرسش‌ها یا مشکلات آن‌ها در طول این چهار سال کمک بسیار بزرگی بود. این افراد شخصاً مراجعه می‌کردند یا با ارسال ایمیل می‌پرسیدند که چگونه می‌توانند به من کمک کنند؛ حتی افرادی که هرگز تصورشان را هم نمی‌کردم. وقتی مردم می‌بینند که شما صدای آن‌هایید، از شما حمایت می‌کنند. بنابراین من دو عامل اصلی را اینجا می‌بینم: نخست کارنامه‌ام و دوم همین ارتباطات. عامل سوم نیز این است که انسان نباید هیچ رأیی را تضمین‌شده و آسان بپندارد. یک روز در خیابان با تابلوی انتخاباتی‌ام ایستاده بودم که خانمی غیرایرانی نزد من آمد و پرسید: «چگونه بار اول به شورا راه یافتی؟» او خودش نیز قصد ورود به این عرصه را داشت. به او گفتم که باید زحمت بسیار بکشید. یعنی فعالیت مستمر در طول کارزار انتخاباتی واقعاً ضروری است؛ تفاوتی هم نمی‌کند که عضو فعلی شورا باشید یا خیر، هرکسی که قصد ورود به این عرصه را دارد، باید پرکار باشد.

اینکه فرمودید تماس می‌گرفتند و پیشنهاد کمک می‌دادند، منظور شما در کارزار انتخاباتی اخیر بود یا در کل چهار سال گذشته؟

در همین کارزار انتخاباتی اخیر. برای نمونه، خانمی بود که به‌دلیل مخالفت من با پروژه‌ای که سازندگانش قصد قطع ۲۵ درخت را داشتند، با من تماس گرفت. بار نخستی که این پروژه به شورای شهر آمد، من تنها کسی بودم که رأی منفی دادم. دفعهٔ بعد که پروژه با تغییراتی دوباره مطرح شد، تعداد مخالفان به سه نفر رسید. ایشان از همان زمان با من تماس گرفت، از این اقدام ابراز خرسندی کرد و حتی در مراجعهٔ حضوری به منازل (Door knocking) با من همراه شد. همراهی او بسیار مفید بود، زیرا فردی شناخته‌شده در محله به شمار می‌آمد و به من کمک شایانی کرد. 

اگر بخواهیم به چهار سال گذشته نگاه کنیم، مهم‌ترین دستاوردهای خود را در شورای شهر چه می‌دانید؟ شما در گفت‌وگویی که چهار سال پیش هنگام نخستین ورودتان به شورا با ما داشتید، گفتید آرزویتان این است که راه را برای دیگر مهاجران ایرانی باز کنید. اکنون پس از چهار سال چقدر احساس می‌کنید این آرزو محقق شده است؟

من چند طرح (Motion) ارائه دادم که به اتفاق آرا تصویب شدند. یکی از آن‌ها در خصوص حفظ درختان در زمان توسعه و ساخت‌وساز بود. من طرحی ارائه کردم تا به سازندگان مشوق‌هایی بدهیم و انعطاف‌پذیری لازم را ایجاد کنیم تا اگر درخت بزرگی در پروژهٔ‌شان وجود دارد، آن را حفظ کنند. این طرح در راستای صیانت از پوشش درختی شهر ارائه شد. اقدام دیگرم دفاع جدی از حقوق مستأجرانی است که به‌بهانهٔ نوسازی یا توسعهٔ مجدد ساختمان آواره می‌شوند. در اوایل دورهٔ فعالیتم، پروژه‌ای برای تخریب یک مجتمع آپارتمانی و ساخت ساختمانی جدید مطرح شد. مستأجران آنجا نزد من آمدند و من مدافع حقوق آن‌ها شدم. در نتیجه، مجوز تخریب یک بار صادر و سپس لغو شد، حال سازندگان موظف‌اند مراحلی را طی کنند، ازجمله کمک به ساکنان برای یافتن مسکنی مشابه، با قیمتی نزدیک و در فاصلهٔ مکانی اندک. من از ابتدا به این پروژه رأی منفی داده بودم و مدافع حقوق این افراد شده بودم. همچنین طرحی در راستای ایمنی عابران پیاده و مسیرهای مشترک ارائه دادم. گاهی در پیاده‌روها ناگهان یک دوچرخه یا اسکوتر ظاهر می‌شود که ایمن نیست و حتی در مواردی سبب مجروح‌شدن برخی از شهروندان سالمند شده است. من طرحی برای تقویت تابلوهای راهنما و علائم در مناطقی مانند محلهٔ «شیپ‌یاردز» ارائه دادم که تصویب شد؛ تا افراد کم‌سن‌وسال یا بی‌اطلاع بدانند کدام مسیر قانونی است و کدام نیست. اقدام دیگر که بسیار خبرساز شد، محدودکردن کسب‌وکارهای خدمات مالی و صرافی‌ها بود. این خبر بازتاب گسترده‌ای داشت. این‌ها مواردی بود که من به‌تنهایی پیگیری کردم. اما کارهایی نیز وجود دارد که به‌صورت گروهی و با رأی مشترک هر هفت عضو شورا انجام می‌شود. برای نمونه ساخت پل «کراس‌کات» روی بزرگراه شمارهٔ یک که بسیار زیباست، از مواردی بود که من از آن حمایت کردم.

در خصوص جامعهٔ ایرانی، ما هر سال به‌مناسبت نوروز بیانیه‌ای رسمی در شهرداری قرائت می‌کنیم و از زمان ورود من، هر سال نوروز را اعلام کرده‌ایم و متن آن را نیز من خوانده‌ام. همچنین دربارهٔ مسائلی مانند اتفاقات ماه دی، من در آنجا سخنرانی کردم که گمان می‌کنم شما نیز دربارهٔ آن نوشتید. از سوی دیگر، کارمندان شهرداری به من می‌گویند که از زمان انتخاب من، ایرانیان بسیاری برای کار مراجعه کرده و استخدام شده‌اند. چندی پیش که کارمندان ایرانی شهرداری قصد داشتند برای پیشواز نوروز به رستوران بروند، به من نیز اطلاع دادند و وقتی مراجعه کردم، از دیدن تعداد زیاد کارمندان ایرانی در آنجا شگفت‌زده شدم. به‌نظرم این موضوع مایهٔ دلگرمی جامعهٔ ایرانی شده است. در زمینهٔ حمایت از کسب‌وکارها، من همواره عملکرد نهادها را پیگیری می‌کنم. برای نمونه از گروه‌هایی که کسب‌وکارهای خیابان لانزدیل را تبلیغ می‌کنند، همواره می‌پرسم که برای کسب‌وکارهای ایرانی چه اقدامی انجام داده‌اند. آن‌ها در واقع بخشی از خیابان لانزدیل را «راستهٔ ایرانیان» (Persian Strip) نام‌گذاری کرده بودند و از این طریق تبلیغ می‌کردند. من پیگیر این امورم و اگر ایرانیان مشکلی داشته باشند و نزد من بیایند، تا حد توانم برای رفع مشکلشان تلاش می‌کنم. برای مثال، یک خانم ایرانی با من تماس گرفتند – گمان نمی‌کنم بیان این موضوع مشکلی داشته باشد زیرا ایشان علناً از من حمایت (Endorse) کردند – و گفتند که معلولیت دارند و ساکن منطقهٔ وست ونکوورند. استخر آن منطقه برای شرایط ایشان مناسب نبود و می‌خواستند از استخر دلبروک استفاده کنند. اما چون شهروند نورث ونکوور نبودند، مدیریت دلبروک هزینهٔ بیشتری از ایشان طلب کرده بود که توان پرداخت آن را نداشتند. با وجود اینکه ایشان شهروند منطقهٔ ما نبودند و حل این موضوع آسان نبود، من مسئله را پیگیری کردم و اکنون ایشان می‌توانند از استخر دلبروک استفاده کنند. افزون بر این، من سیاست‌گذاری جدیدی را پیشنهاد دادم که در حال بررسی است تا در آینده نیز ساکنان محلیِ سایر مناطق بتوانند از امکاناتی شبیه به مجوز استفادهٔ همگانی (Universal pass) بهره‌مند شوند.

در انتخابات اخیر خانم لیندا بوکانان مجدداً به‌عنوان شهردار نورث ونکوور انتخاب شدند. با توجه به سابقهٔ چهار سال همکاری با ایشان و برخی اختلافات ازجمله بر سر محدودیت صدور مجوز صرافی‌ها، چشم‌انداز همکاری‌تان با شهردار و ترکیب جدید شورا را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا برنامهٔ مشترکی برای پیشبرد سریع‌تر پروژه‌های شهری دارید؟

ما در بسیاری از موارد با یکدیگر توافق داریم و تصمیمات با رأی اکثریت اجرایی می‌شود. نکتهٔ جالب در خصوص مسائل شهری این است که ما در ۹۹ درصد موارد با هم هم‌نظریم. کسی نیست که با ایجاد مسکن مقرون‌به‌صرفه یا کاهش ترافیک مخالف باشد. اختلاف‌نظر ما تنها در خصوص زمان‌بندی و شیوهٔ حل مشکلات است. من هیچ مشکلی برای همکاری با خانم بوکانان ندارم. ما احترام زیادی برای یکدیگر قائلیم و هرکدام نقاط قوت خود را به همراه می‌آوریم و می‌توانیم در کنار هم کار کنیم. ترکیب شورای شهر نورث ونکوور نسبت به دورهٔ گذشته تقریباً تغییری نکرده و به‌جز یک نفر، همه همان اعضای پیشین هستیم. ویژگی بارز ما این است که در عین حال که با یکدیگر محترمانه برخورد می‌کنیم، بسیار عمل‌گرا و کارآمدیم. اگر من با شخصی هم‌نظر نباشم، رأی مخالف می‌دهم و درنهایت بر اساس رأی‌گیری تصمیم‌گیری می‌شود. اما جالب اینجاست که در جلسهٔ بعدش، هیچ مشکلی با یکدیگر نداریم. تجربهٔ چهارساله‌ام به من آموخته است که چگونه نظراتم را پیش ببرم، حتی اگر دیگران در زمان‌بندی یا شیوهٔ برخورد با مسئله هم‌نظر نباشند. ما می‌توانیم با گفت‌وگو به توافق و مصالحه برسیم و من چشم‌انداز چهار سال آینده را به‌همین شکل می‌بینم.

پرسش بعدی صرفاً دربارهٔ صرافی‌هاست که اشاراتی به آن کردید و اینکه به محدودیت‌ها و شرایط صرافی‌ها در سطح شهر پرداخته بودید. اخیراً ورشکستگی یکی از این صرافی‌ها موجب پنج میلیون دلار خسارت به صدها نفر شد؛ مشابه مواردی که در گذشته نیز داشته‌ایم. ما می‌دانیم که نظارت مستقیم بر عملکرد مالی صرافی‌ها در حوزهٔ اختیارات شورای شهر نیست، اما آیا نمی‌توان یک چارچوب همکاری مشترک میان سه سطح دولت شهری، استانی و فدرال ایجاد کرد تا نظارت قوی‌تری اِعمال شود؟ مثلاً آیا شهرداری نمی‌تواند صدور یا تمدید مجوز کسب‌وکار صرافی‌ها را منوط به ارائهٔ وثیقه یا سپردهٔ تضمینی کند تا کمتر شاهد چنین مواردی باشیم؟

این مسئله‌ای است که می‌توانم روی آن کار کنم، اما تا جایی که به من اطلاع داده شده، وظیفهٔ شهرداری این است که صرفاً بر اساس گزارش‌های سازمان اطلاعات مالی کانادا (FINTRAC) عمل کند. اگر این سازمان مشکلی در یک کسب‌وکار نبیند، شهرداری مجوز را صادر یا تمدید می‌کند و در صورت نیاز به تحقیقات، موضوع در حیطهٔ اختیارات پلیس است. بااین‌حال، این پرونده‌ای‌ست که می‌توانم آن را بررسی کنم تا راهی برای حمایت از مردم بیابم. البته حوزهٔ اختیارات شهرداری ما محدود است. به‌طور کلی، هنگامی که یک کسب‌وکار به مرحلهٔ ورشکستگی می‌رسد، ما از نظر شهری چندان درگیر موضوع نمی‌شویم. بنابراین، اگر ما نیز اقدامی کنیم، برای حل ریشه‌ای این مسئله باید در سطح استان یا حتی کانادا تصمیم‌گیری شود. با توجه به اینکه این موضوع مسبوق به سابقه نبوده است، راهکارهای مشخصی در دسترس نیست، اما من به این موضوع علاقه‌مندم و تمایل دارم روی آن کار کنم. نمی‌دانم درخواست چنین ودیعه‌ای در حیطهٔ اختیارات حقوقی ما هست یا خیر، اکنون نمی‌توانم قولی بدهم؛ اما قطعاً آن را دنبال خواهم کرد و با نمایندگان مجلس استانی و فدرال گفت‌وگو خواهم کرد تا ببینیم چه راهکاری وجود دارد.

سپاسگزارم. پرسش بعدی دربارهٔ بنای یادبود پرواز پی‌اس۷۵۲ است که برای زنده‌نگه‌داشتن یاد قربانیانش در جامعهٔ ما بسیار حساس و حائز اهمیت است. با توجه به پیگیری‌های شما و اخباری که در ابتدای سال دربارهٔ این یادمان منتشر شد، لطفاً از آخرین وضعیت آن بگویید و اینکه فکر می‌کنید حضور چنین نمادی در فضای شهری چقدر به همبستگی جامعهٔ مهاجر کمک می‌کند؟

من معتقدم این یادبودی است که حتماً باید ساخته شود و روند آن کمی طولانی شده است. مکان آن مشخص شده و تا جایی که می‌دانم در حال تشکیل یک هیئت مشورتی بودند تا با مشارکت انجمن خانواده‌ها به‌عنوان ذی‌نفعان اصلی، این پروژه را به پیش ببرند. باید اجازه داد این روند با شفافیت کامل طی شود. برنامهٔ من این است که در دورهٔ جدید و در ماه نوامبر، مجدداً پرسشی دربارهٔ زمان‌بندی این پروژه در شورا مطرح کنم تا بدانیم در چه مرحله‌ای قرار دارد. ما خواهان تسریع در احداث این یادبود هستیم. البته می‌دانم که جامعهٔ ایرانی طرح‌هایی نیز آماده کرده‌اند، اما به‌دلیل قوانین جاری، ارائهٔ طرح باید از طریق یک مناقصهٔ عمومی انجام شود تا همه بتوانند شرکت کنند و بهترین طرح انتخاب شود. شنیده‌ام که بودجهٔ اختصاص‌یافته کافی نیست و نیازمند جمع‌آوری کمک‌های مالی با مشارکت انجمن خانواده‌های جان‌باختگان هستیم. این آخرین گزارشی بود که تا ماه ژوئیه و پیش از تعطیلات تابستانی شورا داشتم. شخصاً از طولانی‌شدن این روند ناامید شده‌ام؛ از زمان تخصیص بودجه از سوی دولت استانی در اوایل سال ۲۰۲۳، اکنون نزدیک به سه سال می‌گذرد و باید تلاش کنیم این پروژه زودتر و بدون هیچ اشتباهی به پایان برسد.

شما پیش‌تر، از لزوم داشتن یک جامعهٔ مهاجر بالغ سخن گفته بودید. به‌عنوان فردی که این مسیر را با موفقیت طی کرده است، چه توصیه‌ای برای سایر ایرانیانی دارید که قصد ورود به عرصهٔ سیاست کانادا را دارند؟ چگونه می‌توانند پایگاه رأی خود را میان هم‌وطنان و جامعهٔ کل به دست آورند؟ در مصاحبهٔ چهار سال پیش گفته بودید که رأی جامعهٔ ایرانی تأثیر مستقیمی در پیروزی شما نداشته است. آیا اکنون و در این انتخابات شاهد مشارکت بیشتر ایرانیان نورث ونکوور بودید؟

هنوز آمار دقیقی در دست ندارم، اما حس شخصی‌ام از فضای جامعه این است که ایرانیان بسیار مشتاق‌تر بودند. تعداد کسانی که دربارهٔ نحوهٔ رأی‌دادن از من می‌پرسیدند، بسیار بیشتر از چهار سال پیش بود. به‌گمانم در شهر نورث ونکوور تحرکی جدی رخ داده است؛ شاید به‌این دلیل که دیدند موفقیت در این عرصه امکان‌پذیر است. توصیهٔ من این است که با وجود حمایت بی‌نظیر جامعهٔ ایرانی، موفقیت تنها با تکیه بر رأی آنان ممکن نیست. داوطلبان کارزار من بیشتر ایرانی بودند و در مراجعهٔ حضوری به منازل، ۹۰ درصد بازخوردی بسیار مثبت داشتند؛ به‌طوری‌که ما یکی از بالاترین آمار نصب تابلوهای انتخاباتی مقابل منازل را داشتیم و من از این حمایت‌ها بی‌نهایت قدردانم. با وجود حضور پررنگ ایرانیان در خیابان لانزدیل، اما همهٔ این افراد ساکن نورث ونکوور نیستند و ممکن است برای کار یا تفریح به این شهر آمده باشند. بنابراین، ما نیازمند یک پایگاه رأی غیرایرانی نیز هستیم. این پایگاه برای افراد مختلف متفاوت است؛ برخی ممکن است از طریق عضویت در احزاب این پایگاه را بسازند. اما من به‌عنوان یک نامزد مستقل، ائتلافی از گروه‌های مختلف ایجاد کردم؛ حامیان فرهنگ، علاقه‌مندان به درخت‌کاری، یا کسانی که از وضعیت پروژه‌های شهری ناراضی بودند و من صدای آن‌ها شدم. بازاریابی و شبکه‌های اجتماعی به‌تنهایی کافی نیستند. افراد باید از همین حالا مشارکت اجتماعی خود را آغاز کنند. سال ۲۰۱۸ که برای نخستین بار در انتخابات شرکت کردم و رأی نیاوردم، دریافتم که عضویت در شورای شهر بدون داشتن پیشینهٔ سیاسی یکی از سخت‌ترین کارهاست. رقابت با افراد باسابقه‌تر دشوار است، اما من راه سخت را برگزیدم؛ بار اول نشد، از آن آموختم و در دور دوم موفق شدم. به سایر ایرانیان نیز توصیه می‌کنم هرگز مأیوس نشوند و از تجربیات گذشته برای پیروزی در آینده بهره ببرند.

پرسشی برای من پیش آمد؛ شما گفتید به‌عنوان نامزد مستقل شرکت کردید، ولی تا جایی که می‌دانم در سطح شهرداری نورث ونکوور احزاب فعالی نداریم، درست است؟

پرسش بسیار خوبی است. درست است، در شهرداری نورث ونکوور هیچ‌کس تحت عنوان حزب نامزد نمی‌شود. برخلاف شهرهایی مانند ونکوور و برنابی که احزاب کرسی‌های شورا را در اختیار دارند، ما چنین سیستمی نداریم. بااین‌حال، در اینجا تشکل‌هایی مانند اتحادیه‌ها یا حامیان مسیرهای دوچرخه‌سواری فهرست‌هایی برای اعلام حمایت رسمی منتشر می‌کنند. استقلال من به کارنامه‌ام برمی‌گردد. اگر سوابق چهار سال گذشتهٔ شورا را بررسی کنید، می‌بینید که من یکی از رکوردداران ثبت رأی مخالف هستم، زیرا مستقل از شورا هستم و زمانی که احساس کنم طرحی به‌نفع مردم نیست، به آن رأی منفی می‌دهم. در بسیاری از شوراهای شهر، پدیده‌ای به‌نام «رأی‌دهی بلوکی» وجود دارد. وقتی در یک شورای هفت‌نفره، چهار نفر همواره همسو با یکدیگر رأی بدهند، دیگر بحث و تبادل نظر بی‌معنا می‌شود و این به‌نوعی به دموکراسی آسیب می‌رساند. بهترین شورای شهر آن است که هر عضو نمایندهٔ پایگاه رأی‌دهندگان خود باشد تا پس از بحث و ایجاد درک متقابل، رأی‌گیری انجام شود. من همواره تأکید می‌کنم که مستقلم و عضو هیچ بلوک رأی‌دهی خاصی نیستم.

به‌عنوان پرسش پایانی، مایلم بدانم برنامهٔ شما برای چهار سال آینده چیست و چه کارهایی در اولویت شما قرار دارد؟

نخستین اولویت من بهبود ارتباطات شهرداری و مشارکت محلی است تا بیشتر شنوندهٔ دغدغه‌های مردم باشیم. گاهی پیش از اجرای پروژه‌ها به‌اندازهٔ کافی نظر مردم را جویا نمی‌شویم و این مسئله موجب بروز مشکلاتی می‌شود. مسئلهٔ دیگر ترافیک است. من از طرح سازمان «ترنس‌لینک» برای ایجاد خطوط اتوبوس‌های تندرو حمایت می‌کنم. البته تأمین مالی این پروژه نیازمند پیگیری از سوی دولت استانی است، زیرا در حال حاضر تنها در مرحلهٔ طراحی است. این اتوبوس‌ها با داشتن خطوط ویژه و سیستمی هوشمند برای چراغ‌های راهنمایی، عملکردی شبیه به قطارهای شهری خواهند داشت. همچنین از ساخت مسکن مقرون‌به‌صرفه برای نیروی کار محلی حمایت می‌کنم تا نیازی به ترددهای کاری طولانی نداشته باشند. به‌این منظور نیازمند حمایت‌های مالی دولت استانی و تسهیل در مقررات منطقه‌بندی شهری هستیم. به‌عنوان نمونه، هم‌اکنون پروژهٔ ساخت یک برج ۱۷۵ واحدی در خیابان سنت جورجِز را پیش می‌بریم که مختص نیروی کار محلی است. در زمینهٔ مسائل زیست‌محیطی نیز پیگیر حفظ و کاشت درختان بیشتر هستم. سال گذشته ۹۰۰ درخت کاشتیم، اما هنوز بسیاری از خیابان‌هایمان فاقد درخت‌اند. همچنین قصد دارم از افزایش بدهی‌های شهرداری جلوگیری کنم، زیرا پرداخت بدهی‌ها فشار مضاعفی بر ذخایر مالی ما و درنهایت بر پایهٔ مالیاتی وارد می‌کند.

فکر می‌کنم در برنامه‌هایتان به رسیدگی به وضعیت تصفیه‌خانه نیز اشاره کرده بودید، درست می‌گویم؟

بله، در آن زمینه نیز مدافع برگزاری یک کمیتهٔ حقیقت‌یاب عمومی هستیم. همگی پیگیر این موضوع شده‌ایم و منتظر اجرای آنیم.

بسیار عالی، از وقتی که به ما دادید، خیلی سپاسگزاریم.

خواهش می‌کنم، پرسش‌ها بسیار خوب بود. من هم سپاسگزارم.

نوشته شروین شهریاری: با وجود حمایت بی‌نظیر جامعهٔ ایرانی، موفقیت تنها با تکیه بر رأی آنان ممکن نیست اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – ونکوور

چو عضوی به درد آورد روزگار

 دگر عضوها را نماند قرار

~ سعدی

بی‌قراران، مهربانان

شما که از درد و رنج هم‌وطنان آرام و قرار ندارید و در جست‌وجوی راهی هستید که به ندای مهر و مسئولیت خود پاسخ دهید، می‌توانید با کمک مالی گرهی از هزاران گره مانده به راه بگشایید.

کمک مالی شما حتی اگر اندک باشد، کارساز است؛ قطره قطره جمع گردد / وانگهی دریا شود.

هرچند تمرکز «بنیاد نیکوکاری یارا» بر «کارآفرینی برای مادرانی تهیدست» است، اما در این دوران بحرانی از کمک‌های نیکوکاران برای آن‌ها مواد غذایی نیز تهیه و تقدیم می‌کند.

* * * * *

پی‌نوشت

بنیاد نیکوکاری یارا با کمک‌‌های مالی شما، در سرزمین مادری بسته‌های خواروبار و مواد غذایی را تهیه و به مادران تهیدستی که سرپرست خانواده‌اند تقدیم می‌کند. کمک‌های شما هر اندازه‌ای که باشد، می‌تواند بخشی از فشار زندگی را از دوش یک مادر و خانواده‌اش بردارد. 

راه‌های یاوری:

۱- بنیاد نیکوکاری یارا به‌تازگی استفاده از پلتفرم کانادایی Zeffy را که ویژهٔ جمع‌آوری کمک‌های مالی برای سازمان‌های غیرانتفاعی و خیریه است، آغاز کرده. این پلتفرم که هزینه‌اش با کمک‌های اختیاری اعانه‌دهندگان به سازمان‌های غیرانتفاعی تأمین می‌شود، کل مبلغ پرداختی شما را از طریق کارت‌های اعتباری یا کارت‌های بانکیِ با امکان خرید آنلاین، بدون کسر هیچ هزینه‌ای در اختیار بنیاد نیکوکاری یارا قرار می‌دهد. شما می‌توانید از طریق این پلتفرم به‌جز کمک‌های موردی، انتخاب کنید مبلغی را به‌طور منظم و ماهانه برای کمک به فعالیت‌های این بنیاد پرداخت کنید.

لطفاً توجه داشته باشید که این پرداخت‌ها در صورت‌حساب بانکی شما با عبارت ZEFFY* YAARAA VAN نشان داده می‌شود.

برای این کار از لینک زیر دیدن کنید یا کد QR زیر را با تبلت یا تلفن هوشمندتان اسکن کنید:

https://tr.ee/Yaaraa2026

۲- مبالغ از ده دلار به بالا را می‌توانید به آدرس ایمیل بنیاد نیکوکاری یارا ای‌ترانسفر کنید:

yaaraavancouver@gmail.com

۳- ‬اگر‭ ‬می‌خواهید‭ ‬در‭ ‬اینجا‭ ‬پول‭ ‬نقد‭ ‬به‭ ‬یارا‭ ‬بسپرید‭ ‬تا‭ ‬در‭ ‬سرزمین‭ ‬مادری‌مان‭ ‬هزینۀ‭ ‬امور‭ ‬خیریه‭ ‬شود‭ ‬یا‭ ‬اگر‭ ‬در‭ ‬آنجا‭ ‬پولی‭ ‬دارید‭ ‬و‭ ‬می‌خواهید‭ ‬مستقیماً‭ ‬از‭ ‬همان‌جا‭ ‬کمک‭ ‬کنید،‭ ‬لطفاً‭ ‬با‭ ‬یارا‭ ‬تماس‭ ‬بگیرید‭ ‬تا‭ ‬هماهنگ‭ ‬شود‭: ‬

۶۰۴‎-۹۸۰-۴۶۷۸

۴- انتشار همین خبر در گروه‌های تلگرام، فیس‌بوک، اینستاگرام و کلاً مطرح‌کردن امکان چنین کار نیکی با دوستان هم بسیار مؤثر است. 

نوشته گزارش کوتاهی از تقدیم سبدهای مواد غذایی به خانواده‌های نیازمند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شامگاه شنبه ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶، حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا به‌رهبری موقت لورن دورکسون، با شمارش ۹۵ درصد صندوق‌ها، ۶۴ کرسی را در اختیار گرفت؛ حزب حاکم بی‌سی ان‌دی‌پی ۲۷ کرسی و حزب سبز بریتیش کلمبیا ۲ کرسی به‌دست آوردند. کسب اکثریت در مجلس استان به ۴۷ کرسی نیاز داشت و محافظه‌کاران با فاصله‌ای زیاد از این مرز گذشتند.

نتیجه به تفکیک احزاب

محافظه‌کاران در انتخابات ۲۰۲۴ با ۴۴ کرسی اپوزیسیون رسمی شده بودند و اکنون حدود بیست کرسی افزوده‌اند. ان‌دی‌پی که ۴۷ کرسی داشت، حدود بیست کرسی از دست داده و اپوزیسیون رسمی خواهد بود. دیوید ایبی کرسی ونکوور – پوینت گِرِی را با اختلافی اندک حفظ کرد، اما چند وزیر کابینهٔ او در حوزه‌هایشان شکست خوردند.

حزب سبز به‌رهبری امیلی لوان، با حفظ ۲ کرسی، جایگاه رسمی خود را نگه داشت. لوان در حوزهٔ سانیچ نورث و آیلند پیروز شد و سهم حزب از آرای مردم از ۸٫۲ درصد در ۲۰۲۴ به ۱۱ درصد رسید.

دو حزب جدیدی که از انشعاب محافظه‌کاران پدید آمده بودند، کرسی‌ای نگرفتند: وان‌بی‌سی و سنتر‌بی‌سی. دالاس برودی، رهبر وان‌بی‌سی، در ونکوور-کوئیلچنا و النور استورکو، رهبر سنتر‌بی‌سی، در سوری ساوث شکست خوردند. هر دوی آن‌ها در سال ۲۰۲۴ به‌عنوان نمازندهٔ حزب محافظه‌کار انتخاب شده بودند و این بار به نامزدهای محافظه‌کار باختند. در انتخابات شنبه‌شب نامزد مستقل یا حزب دیگری نیز نتوانست به کرسی‌ای دست پیدا کند.

دورکسون در حوزهٔ خودش، کاریبو-چیلکوتین، با بیش از ۷۰ درصد آرا برنده شد.

نتایج هنوز نهایی نیست

این ارقام مقدماتی است. در حوزه‌هایی که اختلاف آرا اندک بوده، بازشماری قضایی انجام خواهد شد. رأی‌های زیر هم هنوز شمرده نشده‌اند:

• رأی‌های پستی
• رأی‌های تلفنی با کمک
• رأی‌های غیرحضوری در مراکز رأی‌گیری ویژه
• رأی‌های غیرحضوریِ روز پایانی رأی‌گیری

نتیجهٔ نهایی روز ۶ نوامبر اعلام می‌شود. با توجه به فاصلهٔ بسیار، بعید است اکثریت محافظه‌کاران تغییر کند، اما شمار دقیق کرسی‌ها ممکن است اندکی جابه‌جا شود.

دورکسون چه زمانی قدرت را به دست می‌گیرد؟

دورکسون فعلاً «نخست‌وزیر منتخب» است. تا زمان مراسم سوگند، ایبی و وزیرانش در سِمَت‌هایشان باقی می‌مانند. ایبی هم اعلام کرده است پس از تعیین رهبر موقت ان‌دی‌پی از رهبری حزب کنار می‌رود. دورکسون کیم هندرسن، معاون سابق نخست‌وزیر و رئیس پیشین خدمات عمومی استان، را به ریاست تیم انتقال قدرت گماشته است. تاریخ سوگند هنوز اعلام نشده است. در ۲۰۲۴ کابینهٔ ایبی یک ماه پس از انتخابات، در ۱۸ نوامبر، سوگند خورد. با این سابقه، سوگند دورکسون احتمالاً پس از اعلام نتیجهٔ نهایی و در نیمهٔ دوم نوامبر برگزار می‌شود. این تخمینی بر پایهٔ سابقه است، نه تاریخ رسمی.

پیشینه: انتخاباتی که بومرنگ شد

چنان‌که در گزارش پیشین «رسانهٔ همیاری» آمده بود، ایبی ۲۲ سپتامبر، دو روز پس از استعفای کری-لین فیندلی از رهبری محافظه‌کاران، مجلس را منحل کرد. او ابتدا از ضرورت مقابله با تعرفه‌های ترامپ گفت و بعد استدلال کرد که اکثریت یک‌کرسی‌اش مجلس را فلج کرده است. منتقدان آن را اقدامی فرصت‌طلبانه دانستند. اعلام انتخابات زودهنگام محافظه‌کاران پراکنده‌شده را گرد هم آورد. شانزده نماینده از زمان انتخابات ۲۰۲۴ از فراکسیون محافظه‌کار خارج یا اخراج شده بودند و بیشترشان پس از رهبری موقت دورکسون بازگشتند. ایبی شب انتخابات پذیرفت که «با توجه به نتایج، برگزاری انتخابات اشتباه بود».

یک پیروزی تاریخی

آخرین نخست‌وزیر محافظه‌کار استان، سایمون فریزر تالمی، در ۱۹۲۸ انتخاب شده بود؛ بنابراین این نخستین دولت اکثریت محافظه‌کار بریتیش کلمبیا پس از نزدیک به یک سده است. این حزب در ۲۰۲۰ کمتر از دو درصد آرا را داشت. همچنین نخستین باری است که در تاریخ کانادا حزبی با رهبر موقت انتخابات را می‌برد.

واکنش‌ها به نتایج انتخابات بریتیش کلمبیا

لورن دورکسون در پیامی پس از پیروزی در انتخابات گفت «از شما بریتیش کلمبیایی‌ها سپاسگزارم. امشب به تغییر رأی دادید؛ به دولتی که گوش کند، زندگی را مقرون‌به‌صرفه نگه دارد و هرگز حاصل دسترنجتان را بدیهی نگیرد.» او از داوطلبان، نامزدها و همسرش تشکر کرد و به کسانی که به او رأی نداده‌اند، گفت: «برای شما هم به‌همین اندازه سخت کار می‌کنم؛ این دولت شما هم هست.»

دیوید ایبی، رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، هم در پیامی گفت: به لورن دورکسون برای نخست‌وزیرشدن تبریک می‌گویم. خدمت به این استان افتخار زندگی‌ام بود. او اعلام کرد که از رهبری حزبش کناره‌گیری می کند

مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا در پیام تبریک خود به دورکسون ساخت خانه‌های بیشتر، تبدیل کانادا به ابرقدرت انرژی و بریتیش کلمبیایی قوی‌تر را محور همکاری با او خواند و از ایبی برای پروژه‌های بزرگ زیرساختی و بازارهای صادراتی جدید قدردانی کرد.

پیر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار فدرال و اپوزیسیون رسمی در مجلس عوام کانادا، به «مأموریت اکثریت قاطع» برای اجرای اصول محافظه‌کاری، عقل سلیم، صرفه‌جویی در هزینهٔ مردم، حبس مجرمان، کاهش مهاجرت و استراتژی «اول کانادا» اشاره کرد.

مهم‌ترین تغییرات در راه

بر پایهٔ برنامهٔ ۷۱صفحه‌ای «لورن دورکسون برای بریتیش کلمبیای قوی‌تر»، مهم‌ترین تغییرات پیش رو از قرار زیر است:

• مالیات: افزایش معافیت پایهٔ مالیات بر درآمد از ۱۳٬۲۱۶ به ۳۲٬۰۰۰ دلار (هزار دلار صرفه‌جویی برای هر نفر)، لغو دائمی گسترش PST به خدمات حرفه‌ای، معافیت سه‌سالهٔ PST ماشین‌آلات و نرم‌افزارهای تجاری، و پایان مالیات ترنس‌لینک بر مالکیت خودرو.
• انرژی و منابع: دوبرابرکردن تولید گاز طبیعی تا ۲۰۳۲ و سه‌برابرکردن آن تا ۲۰۳۵، لغو برنامهٔ CleanBC (با حفظ قیمت‌گذاری کربن برای صنایع بزرگ) و تسریع مجوزهای معدن و ال‌ان‌جی.
• زیرساخت: ساخت پل ۱۰‌ خط عبوری به‌جای تونل جورج مَسی.
• سلامت و اعتیاد: «ضمانت جهانی مراقبت سلامت»، پایان «تأمین امن» مواد، و درمان اجباری برای افرادی که قادر به مراقبت از خود نیستند.
• حقوق بومیان و آموزش: لغو قانون DRIPA و SOGI 123 و بازگرداندن نمرهٔ حرفی برای پایه‌های ۴ تا ۹.
• امور مالی: کاهش بودجهٔ احتیاطی و انجماد استخدام‌های غیرخط‌مقدم در دولت استان. بر پایهٔ برآورد خود حزب، کسری بودجه از ۱۳٫۷ میلیارد دلار امسال به ۱۰٫۸ میلیارد می‌رساند و در ۲۰۲۹‎-۲۰۳۰ به توازن بودجه خواهد رسید.

چالش‌های پیش رو

نخستین چالش دورکسون مشروعیت رهبری است. اساس‌نامهٔ حزب محافظه‌کار رهبر موقت را از نامزدی برای رهبری دائمی منع می‌کند و تغییر آن به رأی دوسوم اعضا نیاز دارد. هیئت‌مدیرهٔ حزب متعهد شده است راهی برای ماندن او بیابد، اما طرفداران در فضای مجازی از جانشینی احتمالی آرون گان یا کارولین الیوت سخن گفته‌اند.

دومین چالش، انضباط در فراکسیون حزب محافظه‌کار است. برخی تحلیلگران محافظه‌کاران را «چادری بزرگ و ناپایدار» توصیف می‌کنند و بر این باورند که اگر شکاف‌ها دوباره باز شود، رهبری حزب دشوار می‌شود. اختلافات درونی، گران‌ترین هزینهٔ حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا پیش از انتخابات بود. هرچند پیروزی قاطع حزب محافظه‌کار در این انتخابات، موجب شده در صورت جدایی احتمالی تعداد قابل‌توجهی از نمایندگان کنونی، باز هم بتواند اکثریت را در مجلس حفظ کند.

سومین چالش، تعرفه‌هاست. بر پایهٔ سندی که پیش از انتخابات در اختیار رسانه‌ها قرار گرفت، عوارض آمریکا بر چوب نرم نزدیک ۳۵ درصد است و دورکسون به‌تنهایی نمی‌تواند آن را تغییر دهد. او وعده داده است یک نمایندهٔ استانی در واشنگتن بگمارد و چوب نرم را در اولویت مذاکرات کانادا قرار دهد. نکتهٔ مهم این است که بخش مهمی از رشد موردانتظار او بر احیای بخش جنگل‌داری استان استوار است.

چالش چهارم، چالش مالی است؛ پیمودن مسیر کاهش مالیات با کسری بودجهٔ بالا. خود برنامه بر رشد بیشتر اقتصاد و کنترل هزینه‌ها تکیه دارد و این‌ها باید در عمل آزموده شوند.

در نهایت، مناسبات با بومیان و دولت فدرال هم آزمون سختی خواهد بود. کارنی و پوئلیور هر دو پیروزی را تبریک گفته‌اند، اما سخنانشان یک‌دست نیست و دورکسون باید میان آن دو تعادلی پیدا کند.

نوشته موج آبی بریتیش کلمبیا را درنوردید؛ حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا با اکثریتی قاطع در انتخابات استانی پیروز شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ترانه وحدانی* – ونکوور

بنیاد پل سیمرغ (Simorgh Bridge Foundation) با همکاری انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه بریتیش کلمبیا (UBCPC) در تاریخ ۱۱ اکتبر مراسم ویژهٔ «جشن مهرگان» را در این دانشگاه برگزار کردند. این رویداد جشنی برای پاسداشت آیین‌های کهن و اصیل ایرانی بود که ریشه در روشنایی، عشق و همبستگی دارد.

بخش‌های متنوع جشن مهرگان

مراسم جشن مهرگان شامل بخش‌های متنوع فرهنگی و هنری بود که فضای گرم و پرنشاطی را برای میهمانان فراهم ساخت:

• اجراهای هنری و فرهنگی: که شامل اجرای موسیقی زنده، خوانش اشعار شاهنامه، پذیرایی شام و رقص بود.
• حراج بی‌صدا (Silent Auction): در این بخش، پنج کیسهٔ دست‌دوز که به‌دست دانش‌آموزان ایرانی با حمایت بنیاد پل سیمرغ و همکاری خیریهٔ باور تهیه شده بودند، به حراج گذاشته شد.
• قرعه‌کشی (Raffle): گیوه‌های دست‌باف مادران ایرانی در سیستان و بلوچستان که با حمایت برنامه‌های بنیاد پل سیمرغ و همکاری بنیاد نیکوکاری یارا تهیه شده بودند، در قالب قرعه‌کشی عرضه شدند.

این جشن، فراتر از پاسداشت فرهنگ ایرانی، فرصتی بود تا اعضای جامعه، روحیهٔ مهربانی و نیکوکاری را با یکدیگر به اشتراک بگذارند. حراج بی‌صدا، قرعه‌کشی و کمک‌های سخاوتمندانهٔ مهمانان در مجموع ۸٬۹۹۰ دلار کمک مالی فراهم کرد و بنیاد پل سیمرغ را به هدف جمع‌آوری کمک مالی که ۱۰ هزار دلار بود، بسیار نزدیک ساخت.

انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه بریتیش کلمبیا و بنیاد پل سیمرغ در این‌باره می‌گویند: «مهرگان یادآور قدرت جامعهٔ ما و فرهنگی است که ما را به یکدیگر پیوند می‌دهد. ما می‌خواستیم شبی را رقم بزنیم که ضمن پاسداشت میراث فرهنگی‌مان، تأثیری مثبت و معنادار بر زندگی هم‌وطنانمان در ایران بگذارد. امیدواریم با تداوم این حمایت‌ها بتوانیم به هدف ۱۰ هزار دلاری خود دست یابیم.»

فراخوان جمع‌آوری کمک‌های مالی همچنان فعال است و علاقه‌مندان می‌توانند با مراجعه به وب‌سایت simorghbridge.org/donate در این امر خیر مشارکت کنند.

کمک‌های اهدایی در موارد زیر هزینه خواهد شد:

• تأمین کتاب‌ها و لوازم تحصیلی برای دانش‌آموزان
• بازسازی و بهسازی مدارس
• برگزاری دوره‌های آموزشی برای معلمان
• برآورده‌ساختن نیازهای پایه جهت رشد و شکوفایی نوجوانان و جوانان در ایران

قدردانی و سپاسگزاری

بنیاد پل سیمرغ و انجمن دانشجویان ایرانی دانشگاه بریتیش کلمبیا از صمیم قلب از هنرمندان، داوطلبان، حامیان مالی و مهمانانی که با صرف وقت، سخاوت و تعهد خود در برگزاری این مراسم سهیم بودند، سپاسگزاری می‌کنند.

*ایـن گزارش کوتاه بر اسـاس اطلاعات دریافتی (به زبان انگلیسـی) از سـتاره سـتایش، رئیس بنیاد پل سـیمرغ، تهیه شـده است.

نوشته برگزاری جشن مهرگان در دانشگاه بریتیش کلمبیا با هدف کمک به نیازمندان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شنبه ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶، رأی‌دهندگان ونکوور به تغییر رأی دادند. بر پایهٔ نتایج غیررسمی، پیت فرای، عضو حزب سبز ونکوور، با ۹۸٬۴۹۴ رأی (حدود ۴۸ درصد) کن سیم، شهردار مستقر و رهبر حزب «اِی‌بی‌سی ونکوور» (A Better City)، را که ۶۷٬۴۶۷ رأی (۳۲٫۷ درصد) گرفت، با بیش از ۳۱ هزار رأی اختلاف شکست داد. مشارکت در این انتخابات حدود ۲۰۹ هزار نفر بود یعنی ۳۶ درصد بیش از چهار سال پیش. فرای نخستین شهردار سبز ونکوور و نخستین سبزی است که رهبری یک شهر بزرگ کانادا را بر عهده می‌گیرد. هیئت پارک‌ها و هیئت آموزشی نیز یکسره به احزاب چپ و پیشرو رسید و در شورای شهر هم ده کرسی از یازده کرسی (با احتساب شهردار) در اختیار همین احزاب قرار گرفت.

پیت فرای کیست؟

فرای در دوبلین ایرلند، با تبار انگلیسی‌ترینیدادی، به دنیا آمد و در دو‌سالگی همراه خانواده به ونکوور آمد. صاحب یک آژانس طراحی گرافیک و ارتباطات است و پیش از ورود به سیاست، در محلهٔ استراتکونا فعال اجتماعی بود: رئیس انجمن ساکنان آن محله و نمایندهٔ جامعه در طرح محلی «دان‌تاون ایست‌ساید».

مسیر سیاسی‌اش هموار نبوده است. در ۲۰۱۴ برای شورای شهر شکست خورد؛ در ۲۰۱۶ به‌عنوان نامزد سبزها در انتخابات میان‌دوره‌ای استانی «مانت پلزنت» به ملانی مارک از ان‌دی‌پی باخت؛ و در ۲۰۱۷ در انتخابات میان‌دوره‌ای شورا مغلوب هکتور برمنر از حزب «ان‌پی‌اِی» شد. سرانجام در ۲۰۱۸ با دومین شمارش آرا وارد شورا شد و در ۲۰۲۲ دوباره برگزیده شد. در دورهٔ حاکمیت اِی‌بی‌سی از منتقدان سرسخت شهردار کن سیم بود و با تلاش برای لغو هیئت پارک‌ها و با توقف ساخت مسکن حمایتیِ جدید مخالفت کرد. البته برخی رأی‌دهندگان پیشرو از سابقهٔ او در پروندهٔ مسکن گله داشتند، چون در بسیاری از رأی‌گیری‌های مسکن همسو با اِی‌بی‌سی رأی داده بود، ازجمله لغو «طرح روستاها».

فرای فرزند هدی فرای، نمایندهٔ لیبرال حوزهٔ ونکوور سنتر در پارلمان فدرال است؛ در شب پیروزی، تصویر درآغوش‌گرفتن مادرش به یکی از نمادهای شب انتخابات بدل شد.

حزب سبز ونکوور

سبزهای ونکوور حزبی شهری و مستقل از سبزهای فدرال و استانی‌اند. نخستین عضو منتخب سبز در سطح شهری در کانادا، روزلین کاسلز، در هیئت پارک‌های همین شهر برگزیده شد و حدود پانزده سال پیش نیز نخستین عضو سبز شورای شهر انتخاب شد. آدریان کار، چهرهٔ قدیمی حزب، در ژانویهٔ ۲۰۲۵ به‌دلیل اختلاف با سیم و اِی‌بی‌سی از شورا کنار رفت.

پیش از این انتخابات، سبزها یک کرسی در شورا، یک کرسی در هیئت پارک‌ها و دو کرسی در هیئت امنای مدارس داشتند. امروز شمار آنان به ده رسیده است: پنج کرسی در شورای شهر (فرای به‌عنوان شهردار به‌همراه آنت رایلی، کمیل دومون، استفنی اسمیت و بریجت برنز)، سه کرسی از هفت کرسی هیئت پارک‌ها (که تام دیگبی با بیشترین رأی در میان کل منتخبان آن‌ را رهبری می‌کند) و دو کرسی از نه کرسی هیئت امنای مدارس (آلیشا ماسونگ‌سانگ و جولی استریلسکی). حزب سبز ونکوور با همین ده نامزد، کل فهرست خود را به پیروزی رساند.

کناررفتن رقیبان؛ زمینهٔ پیروزی

در بهار، سبزها، «ائتلاف نیروهای مترقی» (کوپ) و «وان‌سیتی» توافق کردند هر کدام حداکثر پنج نامزد برای شورا معرفی کنند تا آرای رأی‌دهندگان پیشرو پراکنده نشود. سپس مسئلهٔ شهرداری مطرح شد. استفنی آلن، نامزد کوپ، در ۲ سپتامبر از رقابت کنار رفت و گفت داشتن تنها یک نامزد از سوی احزاب پیشرو «حیاتی» است. ویلیام آزاروف، نامزد وان‌سیتی، شش روز بعد همین کار را کرد و گفت برای بیرون‌کردن سیم باید پشت یک نامزد پیشرو متحد شد.

نظرسنجی‌های تابستان، فرای را بسیار جلوتر از آن دو نشان می‌داد (تخمین آرای آزاروف حدود ۵ و آلن حدود ۴ درصد بود). با کناررفتن آنان، فرای تنها نامزد این طیف ماند و اکنون تحلیلگران همین یکپارچگی را یکی از دلایل اصلی پیروزی او می‌دانند.

کوپ، وان‌سیتی و اِی‌بی‌سی

کوپ (COPE) که در ۱۹۶۸ تأسیس شده و حزب چپ‌گرایی با گرایش سوسیال دموکرات رادیکال است، این بار چهار کرسی شورا، چهار کرسی هیئت پارک‌ها و چهار کرسی هیئت آموزشی را گرفت. شان اور، عضو کوپ و هدف مکرر حملات سیم، با بیش از ۸۳ هزار رأی بالاتر از همهٔ نامزدهای شورا ایستاد؛ او از سیم به‌اتهام افترا شکایت کرده است.

وان‌سیتی (OneCity)، که حزبی شهرگرا با گرایش سوسیال‌دموکرات و تمرکز بر مسکن، حمایت از مستأجران و تغییر مقررات منطقه‌بندی است، در سال ۲۰۱۴ با انشعاب از COPE ایجاد شد. این حزب یک کرسی شورا (لوسی مالونی) و سه کرسی هیئت آموزشی را در انتخابات امسال به دست آورد. با این ترکیب، هیئت پارک‌ها چهار عضو کوپ و سه عضو سبز دارد و هیئت آموزشی چهار عضو کوپ، سه عضو وان‌سیتی و دو عضو سبز.

اِی‌بی‌سی در آوریل ۲۰۲۱ با رهبری سیم و گرایشی از میانه تا میانهٔ راست پدید آمد و در ۲۰۲۲ همهٔ کرسی‌های شورا، پارک‌ها و هیئت امنای مدارس را از آنِ خود کرد. این حزب پس از انتخابات امسال تنها یک عضو در شورای شهر دارد؛ مایک کلاسن.

چرا سیم و اِی‌بی‌سی شکست خوردند؟

سیم در ۲۰۲۲ با ۵۱ درصد آرا (۸۵٬۷۳۲ رأی) پیروز شده بود؛ این بار به ۳۲٫۷ درصد رسید. منتقدان چند دلیل اصلی را برای شکست او برمی‌شمارند:

• سبک سیاسی: سیم شکایت‌های رفتاری علیه شورانشینان مخالف مطرح کرد و در ماجرای شان اور، در رسانه‌های چینی‌زبان به‌دروغ او را به پخش مواد مخدر متهم کرد. در مهٔ ۲۰۲۶ بازرس مستقل نتیجه گرفت سیم آیین‌نامهٔ رفتاری را نقض کرده و با نسبت‌دادن اور به یهودستیزی و حمایت از تروریسم، او را آزار داده است؛ اما اکثریت اِی‌بی‌سی تحریمی علیه شهردار تصویب نکرد.
• سیاست‌ها: توقف ساخت مسکنِ حمایتیِ جدید، تلاش برای لغو هیئت پارک‌ها (که در تابستان رها شد)، حذف دفتر مستأجران و افزایش ۱۰٫۷ درصدی مالیات ملکی در نخستین سال، با وجود وعدهٔ صرفه‌جویی مالی.
• اختلاف درونی: دست‌کم پنج منتخب اِی‌بی‌سی حزب را ترک کردند یا اخراج شدند و دو متحد پیشین سیم، کریم علام و ربکا بلی، علیه او به میدان آمدند. شکست سنگین اِی‌بی‌سی در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۵، که نامزدهایش ششم و هفتم شدند، هشداری بود که جدی گرفته نشد.
• کارزار: دو همه‌پرسی اِی‌بی‌سی دربارهٔ مصرف مواد در ملأ عام و درمان اجباری را مخالفان «نمایش سیاسی» خواندند؛ سیم پیشنهاد مناظرهٔ رودررو را رد کرد و حملهٔ اِی‌بی‌سی به فرای به‌عنوان «ضدِ سیم»، به‌گفتهٔ خود فرای بیشتر به نفع او تمام شد. کوپ هم شعار «سیم را بیرون کنید» را سر داد.

سیم در سخنرانی شکستش گفت مردم تصمیم گرفته‌اند و باید به آن احترام گذاشت. فرای نتیجه را «ردِ سبک اِی‌بی‌سی» دانست.

چهار سال پیش رو

شورای تازه تقریباً ناآشناست. سه عضو سابق و هفت عضو تازه‌وارد دارد. شورا در نوامبر آغاز به کار می‌کند و نخستین آزمونش بودجهٔ ۲۰۲۷ در دسامبر است. سیم برای سال دوم مالیات ملکی صفر درصد وعده داده بود؛ ائتلاف جدید چنین تعهدی نداده، هرچند فرای می‌گوید رأی‌دهندگان از افزایش سنگین مالیات نگران‌اند و او می‌خواهد «بودجه‌ای شفاف و باز» ارائه کند.

فرای وعده داده بی‌درنگ ممنوعیت مسکن حمایتی و مرکز پیشگیری از مرگ بر اثر مصرف بیش‌ازحد مواد را لغو کند، «دفتر ایمنی اجتماعی» و یک تیم ۲۴ ساعتهٔ غیرپلیسی برای تماس‌های غیراضطراری بسازد و دفتر مستأجران را بازگرداند. ممنوعیت گاز طبیعی در ساختمان‌های نو، گواهی «کارفرمای دستمزد زندگی» و بازنگری مسیر دوچرخهٔ خیابان برادوِی نیز در دستور کار است.

چالش‌ها کم نیست. ائتلاف سه‌حزبی با گرایش‌های متفاوت، به‌ویژه کوپ که رادیکال‌تر شناخته می‌شود، آزمونی برای رهبری فرای است؛ او می‌گوید می‌خواهد فرهنگی «کمتر حزبی» بسازد و به افراد نگران می‌گوید «نترسید». ساخت‌وساز در ونکوور به‌دلیل اهداف مسکن استان و تعرفه‌ها کند است، و پایگاه سیم، یعنی صاحب‌خانه‌ها، کسب‌وکارها، سالمندان و محله‌های مهاجرنشین جنوب شهر، همچنان نگران امنیت و مالیات است. آیندهٔ ونکوور به این بستگی دارد که فرای بتواند وعدهٔ همدلی را به نتیجهٔ ملموس در مسکن، ایمنی و هزینهٔ زندگی تبدیل کند.

نوشته ونکوور به چپ میانه چرخید؛ پیت فِرای، نخستین شهردار سبزِ ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در همه‌پرسی ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶، رأی‌دهندگان آلبرتا به پرسش اصلی، یعنی ماندن در کانادا یا آغاز روند حقوقی برای برگزاری رفراندومی الزام‌آور دربارهٔ جدایی این استان، پاسخ روشنی دادند. بر پایهٔ شمارش غیررسمی، حدود ۷۵ درصد رأی‌دهندگان گزینهٔ «ماندن» را برگزیدند. در شمارش حدود ۸۶ درصد از صندوق‌ها، نزدیک به ۱٫۴۳ میلیون رأی از آنِ «ماندن» بود و حدود ۴۷۰ هزار رأی از آنِ «آغاز روند جدایی». این نتیجه با پیش‌بینی بیشتر نظرسنجی‌ها همخوان بود. گزینهٔ جدایی فقط در شماری از حوزه‌های روستایی، ازجمله «سنترال پیس‌ـ‌نوتلی» و «ریمبی‌ـ‌راکی ماونتن هاوس‌ـ‌سانْدره»، پیش افتاد. در کلگری و ادمونتون، «ماندن» با اختلاف بسیار بزرگی پیروز شد. نتایج رسمی ۲۹ اکتبر اعلام می‌شود.

اما این همه‌پرسی ده پرسش داشت. نُه پرسش دیگر را دولت دنیل اسمیت، نخست‌وزیر استان، طرح کرده بود که پاسخ‌ها با آن‌ها یک‌دست نبود. در شمارش غیررسمی، چهار پرسش دربارهٔ مهاجرت و دسترسی تازه‌واردان به خدمات عمومی با حمایت حدود ۵۴ تا ۵۸ درصد رأی‌دهندگان پذیرفته شد. بیشترین حمایت، حدود ۶۴ درصد، به الزام ارائهٔ مدرک شهروندی برای رأی‌دادن در انتخابات استانی رسید. در این‌باره باید گفت که رأی‌دادن در آلبرتا از پیش ویژهٔ شهروندان است و مقام‌های انتخاباتی از موارد بسیار اندکی از رأی غیرمجاز خبر داده‌اند.

در پرسش‌های مربوط به قانون اساسی، اختلاف‌ها نزدیک‌تر بود. انتخاب قضات دادگاه‌های استانی از سوی استان‌ها (حدود ۵۲ درصد)، کنارگذاشتن مجلس سنا با نمایندگان انتصابی (حدود ۵۴ درصد) و برتری قوانین استانی بر قوانین فدرال در حوزه‌های مشترک (حدود ۵۱ درصد) اندکی بیش از نیمی از آرا را گرفتند. پرسش دربارهٔ خروج استان‌ها از برنامه‌های فدرال بی‌آنکه بودجه‌اش را از دست بدهند، با حدود ۵۱ درصد رأی منفی رد شد. نتیجهٔ پرسش‌های ۱ تا ۵ الزام‌آور نیست و تغییر قانون اساسی هم بدون موافقت دیگر استان‌ها و دولت فدرال ممکن نیست. کنارگذاشتن مجلس سنا حتی به رضایت هر ده استان، مجلس عوام و خود سنا نیاز دارد.

واکنش رهبران سیاسی نشان داد که هر طرف از نتیجه چه برداشتی دارد. مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، گفت آلبرتایی‌ها «کانادا را برگزیدند». او وعده داد دولتش با شتاب بیشتری شریکان تجاری تازه می‌یابد، پروژه‌های ملی را سرعت می‌بخشد و کانادا را به قدرتی در حوزهٔ انرژی تبدیل می‌کند که آلبرتا در قلب آن است. او در عین حال یادآوری کرد که رأی پرسش‌های دیگر هنوز در حال شمارش است. پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار و اپوزیسیون رسمی در مجلس فدرال، نتیجه را رأی قاطع به آلبرتایی قوی در کانادایی متحد دانست و تأکید کرد که اولویت باید غذا و مسکن ارزان‌تر، خیابان‌های امن، مرزهای مطمئن و مهاجرت کمتر باشد.

از سوی دیگر دنیل اسمیت، نخست‌وزیر آلبرتا، پس از اعلام نتایج غیررسمی همه‌پرسی به اعضای جدایی‌طلب حزب محافظه‌کار متحد (UCP) گفت یا نتیجه را بپذیرند یا حزب را ترک کنند، چون این حزب «حزب استقلال‌طلب» نیست. او همچنین گفت می‌داند رأی‌دهندگانِ گزینهٔ جدایی دل‌خورند اما باید با واقعیت کنار بیایند.

اما از آن سوی کانادا پل سن‌پی‌یر پلاموندون، نخست‌وزیر تازهٔ انتخاب‌شده و جدایی‌خواه استان کبک، از زاویه‌ای دیگر نگاه کرد. به‌گفتهٔ او، آلبرتایی‌ها با حمایت از بیشتر پرسش‌های مربوط به افزایش اختیارات استان، به اتاوا پیام داده‌اند که وضع موجود پذیرفتنی نیست. او برگزاری همه‌پرسی را بدون آن «فاجعه»ای که دربارهٔ کبک پیش‌بینی می‌شود، ستود و گفت دولت جدید کبک آمادهٔ همکاری با استان‌هایی است که به همین نتیجه برسند. او به نزدیکی نتیجهٔ پرسش مربوط به خروج از برنامه‌های فدرال هم اشاره کرد و آن را نشانه‌ای مهم دانست.

آوی لوئیس، رهبر حزب دموکرات نوین کانادا، ماندن آلبرتا را مایهٔ آسودگی خواند اما گفت حمایت اکثریت از پرسش‌هایی که مهاجران را هدف می‌گیرند، حس وحدتِ ناشی از نتیجه را تضعیف می‌کند. به‌باور او، بحران‌های درمان، آموزش و هزینهٔ زندگی ریشه در سال‌ها پایین‌بودن بودجه دارد و با مقصردانستن تازه‌واردان حل نمی‌شود. او از همهٔ کانادایی‌ها خواست در کنار مهاجران بایستند.

حاصل این همه‌پرسی را شاید بتوان چنین خلاصه کرد: آلبرتا از کانادا جدا نمی‌شود، اما نتایج پاسخ رأی‌دهندگان به دیگر پرسش‌ها نشان می‌دهد بخش بزرگی از آلبرتایی‌ها خواهان ترتیبات متفاوتی در فدرالیسم کانادا هستند، هرچند باید دید این دیدگاه‌ها تا چه اندازه با دیگر استان‌ها نزدیک است یا از آن‌ها فاصله دارد. این شکاف هنوز در چارچوب «ماندن» در کشور فدرال کانادا تعریف می‌شود، اما پرسش از اینجا آغاز می‌شود که کانادا چگونه می‌خواهد به خواسته‌های دیگر آلبرتایی‌ها پاسخ دهد.

نوشته آلبرتا ماند، اما پیام رأی‌دهندگان یک‌دست نبود اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با گفت‌وگویی با شروین شهریاری نخستین سیاستمدار ایرانی‌کانادایی در بریتیش کلمبیا که برای دومین بار پیاپی به شورای شهر نورث ونکوور راه یافت، گفت‌وگو با سه نامزد ایرانی‌کانادایی شرکت‌کننده در انتخابات استانی ۲۰۲۶ بریتیش کلمبیا: شیلا طاهری، هانیه برزگری و جواد شوشتریان، نگاهی به پیروزی احزاب چپ‌گرا در انتخابات شهر ونکوور، نگاهی به همه‌پرسی ماندن استان آلبرتا در کانادا، گزارشی کوتاه از برگزاری جشن مهرگان در دانشگاه بریتیش کلمبیا که از سوی بنیاد پل سیمرغ و انجمن ایرانیان دانشگاه بریتیش کلمبیا با هدف کمک به نیازمندان برگزار شد، گزارش کوتاهی از تقدیم سبدهای مواد غذایی به خانواده‌های نیازمند با تسهیلگری بنیاد نیکوکاری یارا و مطالب متنوع دیگر.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ دویست و هفتاد و پنجم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در ونکوور، نورث‌شور، ترای‌سیتیز، برنابی و میپل ریج در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

با مطالب و آثاری از:

منوچهر پورعطایی، دکتر لیلا راعی، مینا سبزواری، ستاره ستایش، دکتر امیر سلطانی، سیما غفارزاده، حسین فرامرزی، دکتر مهدی قاسمی، دکتر سعید ممتازی و ترانه وحدانی

در این شماره می‌خوانید:

• آلبرتا ماند، اما پیام رأی‌دهندگان یک‌دست نبود
• گفت‌وگو با شروین شهریاری نخستین سیاستمدار ایرانی‌کانادایی که برای دومین بار پیاپی به شورای شهر نورث ونکوور راه یافت
• گفت‌وگو با شیلا طاهری، نامزد حزب سبز بریتیش کلمبیا در حوزهٔ برنابی سنتر
• گفت‌وکو با هانیه برزگری، نامزد حزب بی‌سی ان‌دی پی در حوزهٔ وست ونکوور-کپیلانو
• گفت‌وکو با جواد شوشتریان، نامزد حزب سبز بریتیش کلمبیا در حوزهٔ برنابی ایست
• ونکوور به چپ میانه چرخید؛ پیت فِرای، نخستین شهردار سبزِ ونکوور
• چه کسی داستان مرا می‌نویسد؟ خوانشی روان‌شناختی از رمان «نویی بلانش» اثر اکرم پدرام‌نیا
• گزارشی کوتاه از برگزاری جشن مهرگان در دانشگاه بریتیش کلمبیا که از سوی بنیاد پل سیمرغ و انجمن ایرانیان دانشگاه بریتیش کلمبیا با هدف کمک به نیازمندان برگزار شد
  
• نگاهی به سازوکار دادگاه دعاوی کوچک در بریتیش کلمبیا؛ دعاوی با ارزش حداکثر ۳۵٬۰۰۰ دلار (قسمت سوم)
  هرآنچه باید دربارهٔ محافظت از گوش‌هایتان بدانید؛ به‌بهانهٔ «ماه محافظت از شنوایی»
  زن‌کشی در ایران؛ وقتی قانون به‌جای قربانی، از قاتل حمایت می‌کند
  
• فلسفهٔ سیاست: قدرت و ترس – گسست؛ اختلال در استمرارِ نسبت
• گزارش کوتاهی از تقدیم سبدهای مواد غذایی به خانواده‌های نیازمند با تسهیلگری بنیاد نیکوکاری یارا
• سه زبان، یک کودک؛ فارسی در میان انگلیسی و فرانسه؛ نگاهی به جایگاه زبان میراثی در زندگی کودکان کانادا

نوشته دویست و هفتاد و پنجمین شمارهٔ رسانهٔ همیاری منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

چند روز پیش در کلاس فارسی دربارهٔ کشورهایی صحبت می‌کردیم که مردمشان به فارسی سخن می‌گویند. نیکان با دقت گوش می‌داد. هرچه می‌گفتم می‌فهمید و گاهی اطلاعاتی هم به حرف‌هایم اضافه می‌کرد. از ایران، جغرافیا و مکان‌هایی که دربارهٔ‌شان صحبت می‌کردیم، کم نمی‌دانست.

اما یک چیز توجهم را جلب کرد: من فارسی حرف می‌زدم و نیکان بیشتر به انگلیسی جواب می‌داد. سؤال‌هایش را به انگلیسی می‌پرسید، عددها را به انگلیسی می‌گفت و وقتی می‌خواست دانسته‌هایش را توضیح دهد، انگلیسی خیلی زودتر به کمکش می‌آمد.

مدتی نگاهش کردم و فکر کردم مسئله این نیست که نیکان فارسی نمی‌داند. اتفاقاً بخش بزرگی از حرف‌هایم را بی‌دردسر می‌فهمید. مسئله جای دیگری بود: انگار اندیشه‌اش از دایرهٔ واژگان فارسی‌اش جلوتر می‌رفت. چیزی برای گفتن داشت، سؤال داشت، اطلاعات داشت، اما زبان فارسی همیشه با همان سرعتی که فکرش پیش می‌رفت، در اختیارش نبود.

این صحنه برای منِ معلم ناآشنا نیست. بارها شنیده‌ام کودکی بگوید: «خودم منِیجش کردم»، دیگری بگوید: «بیلدینگِش خیلی بلنده» یا با هیجان توضیح بدهد: «من ساکر خیلی دوست دارم.» جمله فارسی است، ساختارش اغلب فارسی است، اما هرجا واژهٔ فارسی به‌اندازهٔ کافی در دسترس نیست، کودک از زبانی کمک می‌گیرد که بخش بزرگ‌تری از زندگی روزانه‌اش را با آن می‌گذراند.

شاید همین‌جا یکی از مهم‌ترین پرسش‌های آموزش فارسی در جامعهٔ مهاجر شکل بگیرد: ما دقیقاً به چه کسی فارسی درس می‌دهیم؟

آیا این کودکان فارسی را نمی‌دانند؟ نه دقیقاً. آن‌ها ممکن است گفت‌وگوی پدر و مادرشان را بفهمند، با پدربزرگ و مادربزرگ ارتباط برقرار کنند، از شنیدن قصه‌ای فارسی لذت ببرند و حتی شوخی‌های فارسی را بفهمند. اما فهمیدن یک زبان الزاماً به‌معنای توانایی بیان اندیشه در آن زبان نیست. ممکن است زبانِ فهمیدن کودک فارسی باشد، اما زبان مدرسه، کتاب، دانش، دوستی و بخش بزرگی از جهان بیرون او انگلیسی باشد.

این مسئله البته مختص فارسی نیست. ونکوور یکی از شهرهای چندزبانهٔ کاناداست و جمعیت قابل‌توجهی از ساکنان منطقهٔ کلان‌شهری آن با زبان‌هایی چون چینی، پنجابی، هندی، کره‌ای، ژاپنی و فارسی پیوند دارند^۲. برای بسیاری از فرزندان این خانواده‌ها، زبان خانه با زبان مدرسه و جامعه یکی نیست.

سال‌هاست جوامع مهاجر برای حفظ و انتقال این زبان‌ها به نسل‌های بعدی برنامه‌های آموزشی گوناگونی ایجاد کرده‌اند. برای نمونه، در برنامهٔ زبان چینی دانشگاه بریتیش کلمبیا (UBC)، میان زبان‌آموزان میراثی و کسانی که زبان چینی را به‌عنوان زبانی تازه می‌آموزند، تمایز آموزشی وجود دارد^۳. پشت این تمایز یک نکتهٔ ساده اما مهم قرار دارد: کودکی یا جوانی که زبانی را در خانواده شنیده و تا اندازه‌ای می‌فهمد، الزاماً همان نیازهای کسی را که یادگیری آن زبان را از صفر آغاز کرده است،‌ ندارد.

این تمایز برای آموزش فارسی نیز مهم است. صرف شنیدن فارسی در خانه برای رشد همهٔ توانایی‌های زبانی کودک کافی نیست. کودک نباید از این زبان فقط برای خواستن غذا، سلام و خداحافظی یا پاسخ به پرسش‌های بزرگ‌ترها استفاده کند؛ باید بتواند سؤال بپرسد، مخالفت کند، دلیل بیاورد، داستان تعریف کند و دربارهٔ جهان خودش حرف بزند.

از این منظر، آموزش فارسی به کودکی که در کانادا بزرگ می‌شود نمی‌تواند نسخهٔ کوچک‌شدهٔ کلاس فارسی در ایران باشد. کتابی که برای کودکی نوشته شده که تمام روز در محیط فارسی زندگی می‌کند، الزاماً پاسخگوی نیاز کودکی نیست که بیشتر ساعات بیداری‌اش را در محیط انگلیسی‌زبان می‌گذراند. به‌جای بازسازی کلاس درس ایران در کانادا، باید کلاس فارسی متناسب با زندگی کودک در کانادا را بسازیم.

اما چگونه می‌توان فاصلهٔ میان اندیشه و گفتار را کمتر کرد؟

شاید اولین قدم این باشد که به‌جای جنگیدن با انگلیسی، قلمرو فارسی کودک را گسترش دهیم. وقتی کودکی می‌گوید «من ساکر دوست دارم»، فقط نگوییم «ساکر نه، فوتبال». می‌توانیم بگوییم: «فوتبال؟ چه خوب! خودت هم بازی می‌کنی؟ کدام پُست؟ چرا فوتبال را دوست داری؟» اگر می‌گوید «بیلدینگش خیلی بلنده»، واژهٔ «ساختمان» را وارد گفت‌وگو کنیم و بپرسیم: «بلندترین ساختمانی که دیده‌ای کجا بوده؟» و وقتی می‌گوید «خودم منیجش کردم»، می‌توانیم بگوییم: «یعنی خودت از پسش برآمدی؟ چطور؟ برایم تعریف کن.»

در این شیوه، تصحیح‌کردن پایان کار نیست؛ آغاز گفت‌وگوست.

کلاس فارسی نیز باید جایی برای حرف‌زدن دربارهٔ موضوعاتی باشد که واقعاً ذهن کودک را مشغول می‌کنند: فوتبال، حیوانات، بازی‌های کامپیوتری، دوستی، مدرسه، محیط زیست، فضا، جغرافیا یا اتفاقی که همان روز در حیاط مدرسه افتاده است. به‌جای پرسش‌هایی که یک جواب از پیش تعیین‌شده دارند، می‌توان پرسید: «چرا؟»، «اگر جای او بودی چه کار می‌کردی؟»، «از کجا فهمیدی؟» یا «فکر می‌کنی بعدش چه می‌شود؟» کودک در چنین گفت‌وگویی باید برای فکر خودش واژه پیدا کند.

هدف آموزش زبان میراثی، حذف انگلیسی از ذهن کودک نیست. انگلیسی بخشی از زندگی و جهان اوست. هدف این است که فارسی نیز آن‌قدر گسترده و در دسترس شود که کودک برای بیان هر فکر پیچیده‌ای ناچار نباشد از آن بیرون برود.

شاید موفقیت کلاس فارسی را نیز باید از همین زاویه دوباره تعریف کنیم: نه‌فقط اینکه کودک چند نشانه می‌شناسد، چند واژه می‌نویسد یا چند جمله را بی‌اشتباه می‌خواند؛ بلکه اینکه امروز می‌تواند چیزی را به فارسی بگوید که دیروز برای گفتنش واژه نداشت.

فارسی باید بتواند پابه‌پای جهان کودک بزرگ شود.

* * * * *

مکث آموزشی: زبان میراثی (Heritage Language) چیست؟

زبان میراثی زبانی است که فرد از طریق خانواده یا جامعهٔ فرهنگی خود با آن پیوند دارد، درحالی‌که زبان غالبِ محیط زندگی یا آموزش رسمی او ممکن است زبان دیگری باشد. توانایی کودکان در زبان میراثی یکسان نیست؛ برخی زبان را به‌خوبی می‌فهمند، اما در صحبت‌کردن، خواندن یا نوشتن به زبان غالب محیط خود تسلط بیشتری دارند. از این‌رو، آموزش زبان میراثی نیازمند توجه به تجربهٔ زبانی متفاوت هر کودک است.

^۱مدیر آموزشی فارسی در بی‌سی و دارندهٔ مدرک دکترای زبان و ادبیات فارسی
^۲بر اساس داده‌های سرشماری ۲۰۲۱ کانادا، در منطقهٔ کلان‌شهری ونکوور جمعیت قابل‌توجهی از گویشوران و کاربران زبان‌های چینی، پنجابی، هندی، فارسی، کره‌ای، ژاپنی و بسیاری زبان‌های دیگر زندگی می‌کنند. منبع: Statistics Canada, Census Profile, 2021 Census of Population.
^۳برنامهٔ زبان چینی دانشگاه بریتیش کلمبیا (UBC) در طراحی دوره‌های خود به پیشینهٔ زبانی زبان‌آموزان و نیازهای متفاوت زبان‌آموزان میراثی توجه دارد. منبع: University of British Columbia, Chinese Language Program.

نوشته از «ساکر» تا «فوتبال»: فارسی چگونه در جهان کودکان مهاجر بزرگ می‌شود؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.