محمود با وقت قبلی در دفتر مشاور مهاجرت حاضر شد و داستان خود را بدین ترتیب تعریف کرد:

«اواخر سال ۲۰۱۲ میلادی از طریق یکی از دوستانم با یک وکیل مهاجرت به کانادا آشنا شدم. ایشون مقیم شهر تورنتو بودند و بعد از چندین نوبت مکالمه و مکاتبه و ارسال مدارک مورد نیاز برای مشاوره‌ و ارزیابی من، تشخیص دادند که با توجه به شرایط سنی و شغلی و تحصیلی، بهترین و شاید تنها گزینه، اقدام از طریق برنامهٔ کارآفرینی یکی از استان‌هاست. بعد از اون، با توجه به شناختی که از ایشون به‌دست آورده بودم و اعتماد دوطرفه‌ای که ایجاد شده بود، با ایشون وارد قرارداد شدم و لیست مدارک مورد نیاز رو آماده کردم و تحویل دادم. خیلی سخت بود، حجم بسیار زیادی از مدارک که با توجه به نوع برنامهٔ مهاجرتی تعیین‌شده، زیرمجموعهٔ برنامهٔ بیزینس بود، بیشتر در زمینهٔ امور مالی و دارایی‌های خودم و همسرم بود که آماده‌سازی اون‌ها به‌همراه ترجمه، هزینهٔ بسیار زیادی رو برای من ایجاد کرد. نهایتاً بعد از حدود ۴-۵ ماه، همه آماده شد و برای ایشون پست شد.

ایشون هم هم‌زمان شروع به کار کرده بود و بیزینس پلن خوبی مرتبط با سوابق کاری من آماده کرده بود. واقعیتش هر دو طرف چندین ماه نفس‌گیر داشتیم تا اینکه سرانجام، مدارک به ادارهٔ مهاجرت استان ارسال شد.

انتظار شروع شد، انتظاری که هر فردِ خواهانِ مهاجرت، متوجه می‌شه که چقدر فرسایشیه. حدود سه سال کل پروسه طول کشید، در طول این مدت برای مصاحبه هم دعوت شدم که قبلش وکیلم، خیلی خوب من رو برای انجام اون آماده کرد و در روز مصاحبه، بدون هیچ مشکلی، همه‌چیز به خوبی انجام شد و همون روز مصاحبه، قبولی‌ام همون‌جا اعلام شد. بعد از گرفتن تأییدیه از دولت استان، وکیلم برای گرفتن ویزا اقدام کرد و تقریباً چهار ماه بعد، درخواست ویزای ما مورد تأیید قرار گرفت و خودم، همسرم و دو فرزندم با ویزا وارد کانادا شدیم.

به‌محض ورود، قبل از هر چیز، محلی رو برای اقامت پیدا و اجاره کردیم، بچه‌هام رو در مدرسه ثبت‌نام کردم، همسرم هم از طریق سازمان‌های دولتی و مرتبط با تازه‌مهاجرین، در کلاس‌های آموزش زبان ثبت‌نام کرد و از طریق دوستانی که خیلی سریع پیدا کرده بود، یک کار نیمه‌وقت و خوب پیدا کرد و مشغول شد. همه‌چیز عالی بود، یعنی شاید بهتر از اون نمی‌شد. و من هم طبق اونچه که قانون مشخص کرده بود و قراردادی که با دولت استان امضا کرده بودم، مشغول آماده‌سازی برای ثبت شرکت و تأسیس اون طبق بیزینس پلن شدم.

با وکیل خودم تقریباً دو ماه بعد از ورودم به کانادا ارتباط برقرار کردم تا هم اومدنم رو اعلام کنم و هم تشکری کرده باشم برای زحماتشون. ایشون برای من آرزوی موفقیت کردند و این نکته رو هم تأکید داشتند که صدور مجوز جهت اقدام برای اقامت دائم، منوط به انجام دقیق کار بر اساس بیزینس پلن و قرارداد منعقده بین بنده و دولت استانه و باز هم تأکید داشتند که اگر برای بیزینسم، تأسیس اون یا مواردی که به کمک و مشاوره نیاز داره، از افرادی که متخصص‌اند کمک بگیرم و طبعاً من هم تأیید و مجدداً تشکر کردم.

چند ماهی عجیب گیج می‌زدم. هم از قوانین بی‌اطلاع بودم و هم شرایط کار رو نمی‌دونستم و خب در این مدت، با آدم‌های زیادی هم آشنا شدم و چیزهایی رو مطرح کردم. یکی از دوستان، به من یک گروه فیس‌بوکی رو پیشنهاد داد که می‌تونم اونجا سؤالات خودم رو در هر زمینه‌ای مطرح کنم و هستند افراد زیادی که می‌تونند بهم کمک کنند. من هم در اون گروه عضو شدم و سؤالات خودم را مطرح کردم و از متخصصان کمک و راهنمایی خواستم.

مشکل دقیقاً از همین‌جا شروع شد. متأسفانه، یک‌سری افراد بعد از اون پست به من پیغام خصوصی دادند و گفتند که چرا پول بی‌خود می‌خواهی به مشاور مالی یا بیزینس بدی، کاری که اون‌ها انجام می‌دن، کار شاقی که نیست، همه می‌تونن انجام بدن و… .

واقعیت اینه که منم چون دیدم هزینه‌ها بسیار زیاده و اگر بتونم این بخش رو بدون هزینه انجام بدم، خیلی به من و خانواده‌ام کمک می‌شه، حرفشون رو قبول کردم. اصلاً نفهمیدم که چی شد کلاً منحرف شدم و شروع کردم به استفاده از راهنمایی افرادی که شاید دلسوز بودند، اما هیچ تخصصی نداشتند. همین‌طور پیش رفتم تا بالاخره دو سال من تموم شد و باید گزارش عملکرد خودم رو به دولت استان می‌دادم تا مجوز بگیرم و برای اقامت دائم خودم و خانواده‌ام اقدام کنم.

هفتهٔ پیش، نامه‌ای از دولت استانی دریافت کردم که جز اینکه خودم رو تو شوک فرو برده، باعث شده بچه‌هام که دو سال تو کانادا تحصیل کرده‌اند و عاشق اینجا شده‌اند، فقط دارند گریه می‌کنند. بفرمایید، اینم نامهٔ دریافتی، کل داستانم رو براتون تعریف کردم و عاجزانه درخواست می‌کنم که هر کاری می‌تونید، به‌خاطر بچه‌هام، انجام بدید. حاضرم هر چقدر هم هزینه داشته باشه، پرداخت کنم.»

مشاور مهاجرت، نامه را دید و به‌طور کامل خواند و پس از آن نگاهی به محمود کرد و گفت:

«واقعاً متأسفم. شما کاملاً از بیزینس پلنتون و اونچه درقرارداد بین شما و ادارهٔ مهاجرت استان منعقد شده، منحرف شدید و کاملاً کار دیگه‌ای انجام دادید. یعنی توی این مدت اصلاً به این قضیه توجه نکردید؟ مگه وکیل شما نگفته بود که حتماً از متخصص کار مشورت بگیرید؟ متأسفم به اطلاعتون برسونم که کاری نمی‌شه کرد. ویزای شما یک ماه دیگه تموم می‌شه و قبلش، باید کانادا رو ترک کنید و متأسفانه تمامی هزینه‌هایی هم که تا الان متقبل شدید، هدر رفته. متأسفانه، هستند دوستانی که شاید قصد دلسوزی هم داشته باشند، ولی در تمام امور خودشون رو دانا و متخصص می‌دونن، و باعث می‌شن چنین بلاهایی سر امثال شما بیاد. اگر قبل از گزارش آخرتون به ادارهٔ مهاجرت تشریف آورده بودید، شاید می‌شد کاری کرد، اما الان، متأسفم.»

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – استفاده‌ نکردن از توصیهٔ افراد متخصص و پیامدهای ناشی از آن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امیرحسین توفیق – ونکوور

چند سالی است که هر از چندی گزارشاتی مبنی بر کلاهبرداری‌های تلفنی منتشر می‌شود. در چنین مواردی کلاهبرداران با استفاده از اطلاعاتی که از اشخاص به‌دست آورده‌اند، به قصد اخاذی با آن‌ها وارد مکالمهٔ تلفنی می‌شوند.

منشأ این کلاهبرداری‌ها اغلب کشور هند است و عدهٔ کثیری در این کشور به این کار مشغول‌اند. کلاهبرداران از طریق تلفن‌های کانادا و از کشور هند با افراد تماس تلفنی می‌گیرند. آن‌ها کار خود را بسیار حساب‌شده انجام می‌دهند و البته در موارد زیادی هم دچار اشتباهاتی شده‌اند. به‌عنوان مثال، بعد از ساعت اداری یا صبح خیلی زود با متقاضی تماس می‌‌گیرند و این زمانی است که هیچ سازمان دولتی‌ای، باز نیست. کلاهبرداران حرفه‌ای‌تر، به ساعت محلی متقاضی‌ای که مورد هدف قرار گرفته، توجه می‌کنند و در ساعات اداری با آن شخص تماس می‌گیرند. آنان از بین افرادی انتخاب شده‌اند که کمترین لهجه را دارند تا شک شخص مورد هدف قرارگرفته، برانگیخته نشود.

هدف کلاهبرداران چیست؟

هدف آن‌ها صرفاً اخاذی است. آن‌ها تلاش می‌کنند از شیوه‌هایی استفاده کنند تا متقاضی برای حفظ زندگی و آینده‌اش، مبلغی را هر چند کوچک پرداخت کند.

چه کسانی هدف قرار می‌گیرند؟

کلاهبرداران تلفنی معمولاً از دو طریق قصد اخاذی دارند:

۱- بخشی از آن‌ها با ذکر اینکه از ادارهٔ مالیات کانادا (CRA) تماس گرفته‌اند و در اعلام درآمد و پرداخت مالیات سال گذشتهٔ فرد مورد هدف قرارگرفته اشتباهی رخ داده است، فشار می‌آورند که هر چه سریع‌تر باید نسبت به پرداخت مابه‌التفاوت اقدام شود تا جریمه‌ای شامل حال آن‌ها نشود.

۲- بخش دیگری از آن‌ها با ذکر اینکه از طرف وزارت مهاجرت کانادا تماس گرفته‌اند، عنوان می‌کنند که پروندهٔ فرد مورد هدف قرارگرفته تحت بررسی است، خطر اخراج از کانادا او را تهدید می‌کند و باید بلافاصله برای پیگیری پرونده وکیلی استخدام کند و هزینهٔ حق‌الوکاله را هم همان‌موقع بپردازد تا از کانادا اخراج نشود. برخی از کلاهبرداران حتی فراتر می‌روند و عنوان می‌کنند که پلیس برای دستگیری فرد مورد نظر، در حال حرکت به سمت محل سکونت اوست و شمارهٔ شخص دیگری را هم که ظاهراً پلیس است، اعلام می‌کنند. حتی در برخی موارد دیده‌شده که هم‌زمان از شمارهٔ «پلیس تقلبی» هم با فرد مورد نظر تماس گرفته می‌شود و تأیید می‌کند که در حال حرکت به محل اقامت آن فرد است.

شایان ذکر است که این دو سناریو هر از چندی تغییرات اندکی می‌کند تا داستان کهنه و یکسان نباشد.

بر اساس گزارشات اعلام‌شده، بیشتر افراد پناهنده یا تازه‌واردان هدف افراد سودجو و کلاهبردار قرار می‌گیرند چرا که اولاً از قوانین کانادا کمترین اطلاع را دارند و همچنین نسبت به افرادی که پیش‌تر وارد کانادا شده‌اند، محافظه‌کارترند و از طرف دیگر شخص کلاهبردار این احتمال را می‌دهد که شخصی که درخواست پناهندگی کرده است و پرونده‌اش یا مورد قبول واقع شده یا در حال بررسی است، تمامی واقعیت‌ها را در دادگاه اعلام نکرده است و از ترس لو رفتن، حاضر است هر کاری انجام دهد.

آیا آن‌ها خودشان را معرفی می‌کنند؟

خیر. سناریو به‌نحوی تنظیم و طراحی شده است که سؤال و جوابی آن‌چنان انجام نپذیرد و فرد مورد هدف قرارگرفته، بدون هر گونه سؤالی، فقط دستورات آن‌ها را انجام دهد.

اگر در چنین شرایطی قرار گرفتیم چه کاری باید انجام دهیم؟

تمامی افرادی که از این قبیل تماس‌های تلفنی مشکوک از طرف وزارت مهاجرت کانادا یا هر کدام از سازمان‌های تابعه یا مرتبط دریافت می‌کنند، باید مد نظر داشته باشند که:

۱- وزارت مهاجرت کانادا، مرزبانی کانادا، ادارهٔ پناهندگان کانادا و کلیهٔ سازمان‌های مرتبط و تابعه، تحت هیچ شرایطی با متقاضیان، از طریق تلفن تماسی برقرار نمی‌کنند.

۲- این نهادها و سازمان‌ها تحت هیچ شرایطی از متقاضی به‌صورت تلفنی درخواست واریز وجهی نمی‌کنند.

۳- کلیهٔ هزینه‌های دولتی از طریق وب‌سایت رسمی وزارت مهاجرت کانادا و به‌صورت آنلاین پرداخت می‌شود یا از طریق چک بانکی و به حساب دولتی که General Receiver for Canada است، واریز می‌شود.

به محض دریافت این قبیل تماس‌های تلفنی، از تماس‌گیرنده نام و مشخصات او را بخواهید و اعلام کنید که «از وکیل خودتان» خواهید خواست تا موضوع را دنبال کند و ارتباط را قطع کنید.

در صورت داشتنِ هرگونه تماس تلفنی که از دید خودتان مشکوک است، حتماً با فردی متخصص مشورت کنید.

فراموش نکنید، وزارت مهاجرت کانادا و سازمان‌های تابعه یا مرتبط تحت هیچ شرایطی با شما ارتباط تلفنی برقرار نمی‌کنند و تمامی ارتباط‌ها، از طریق ایمیل یا نامهٔ رسمی است.

ضمناً، مراقب ایمیل‌های دریافتی هم باشید. وزارت مهاجرت کانادا گاهی – مانند واریز هزینهٔ بخش آخر پرونده‌ها – امکان دارد از طریق ایمیل با شما ارتباط برقرار کند و از آن طریق از شما برای انجام کاری یا پرداخت مبلغی درخواستی صورت گیرد. در حالی‌که، کلاهبرداران نیز ممکن است از همان طریق و در ظاهر با همان آدرس ایمیل مبادرت به اخاذی کنند. بنابراین در چنین مواقعی، بهترین کار آن است که پیش از مبادرت به انجام هر کاری، حتماً با فردی متخصص مشورت کنید.

نوشته تماس‌های تلفنی مأموران تقلبی وزارت مهاجرت کانادا و واکنش درست به آن‌ها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امیرحسین توفیق – ونکوور

گویی دنیا را به سحر داده بودند. بالاخره تلاش‌هایش داشت به نتیجه می‌رسید. بلافاصله با مشاور مهاجرت تماس گرفت و زمانی را مشخص کرد و در دفتر ایشان حاضر شد.

«خیلی خوشحالم. احساس می‌کنم به چیزی که می‌خواستم دارم می‌رسم.»

«خیلی خوبه. انشاء‌الله که همه‌چیز به‌خوبی پیش خواهد رفت. فقط قبل از هر کاری، من باید با شرکتی که در آن کار می‌کنید و قصد دارن به شما پیشنهاد شغلی بدن، تماس بگیرم و مطمئن بشم که این شرکت واجد شرایطه و از طرفی، به‌دلیل اینکه باید یک‌سری اطلاعات مالی و خصوصی خودشون رو هم ارسال کنند، بهتره اطلاع داشته باشن تا در بین کار، با مشکلی مواجه نشیم و بعد وارد قرارداد بشیم.»

«ایرادی نداره. من شمارهٔ تماس و اطلاعات شخصی‌ای رو که می‌تونید باهاشون صحبت کنید، براتون می‌فرستم.»

مشاور مهاجرت، پس از دریافت اطلاعات تماس شخص معرفی‌شده، با آن‌ها تماس گرفت و مفصلاً صحبت کرد و کل پروسه را تشریح کرد. پس از حصول اطمینان از واجد شرایط بودن شرکت برای ارائهٔ پیشنهاد شغلی، در ارتباط با مدارک مورد نیاز برای ارائه به دولت و وزارت مهاجرت کانادا با آن‌ها مذاکره نمود و شرکت مربوطه هم، آمادگی کامل خود را برای همکاری اعلام کرد.

مشاور مهاجرت پس از آن با سحر تماس گرفت و نتیجهٔ مذاکرات خود را اعلام کرد و گفت که قرارداد را آماده و ارسال می‌کند.

پس از ارسال قرارداد، لیست مدارک مورد نیاز و اطلاعاتی را که باید از سحر داشته باشد، ارسال کرد و همچنین با کارفرمای سحر هم تماس گرفت و ضمن ارائهٔ لیست مدارک مورد نیاز، لیست آگهی شغلی‌ای را هم که پیش از این در وب‌سایت‌های دولتی و مورد تأیید منتشر شده بود، دریافت کرد و بر همان اساس، نسبت به آماده‌سازی فرم‌های مورد نیاز اقدام نمود.

«باز هم باید برای انگشت‌نگاری برم مکزیک؟»

سحر طی تماس تلفنی با مشاور مهاجرت این سؤال را پرسید و این پاسخ را شنید:

«نه، دیگه نیازی نیست. برای شما از داخل خاک کانادا اقدام می‌شه و فقط بعد از گرفتن تأییدیه، لازمه که برید به مرز Peace Arch که قبلاً هم یک‌بار رفته بودید و برای گرفتنِ ورک‌پرمیت اقدام کنید.»

فرم ۱۶ صفحه‌ای دریافت تأئیدیهٔ پیشنهاد شغلی تهیه شد و پس از انضمام مدارک مورد نیاز، به Service Canada ارسال شد. مشاور مهاجرت با کارفرما و سحر تماس گرفت و موارد را اعلام کرد و گفت احتمال آنکه از طریق سازمان مربوطه با آنان تماس بگیرند و مصاحبه‌ای داشته باشند، زیاد است، پس آمادگی لازم را برای پاسخگویی به سؤالات آفیسر مربوطه داشته باشند.

حدوداً ۶ هفتهٔ بعد، کارفرما با مشاور مهاجرت تماس گرفت و گفت که ساعتی پیش، شخصی از طرف Service Canada با ایشان تماس گرفته و مفصل صحبت کرده است و در نهایت اعلام کرده که نتیجهٔ بررسی پرونده را تا ۱۰ روز آینده اعلام خواهد کرد.

همان‌روز سحر هم با مشاور مهاجرت تماس گرفت و گفت که از سازمان مربوطه، با او هم تماس گرفته‌اند و چند سؤال کوتاه از او کرده‌اند و در انتها پس از تشکر گفته‌اند که نتیجه به کارفرما اعلام خواهد شد.

«خیلی استرس دارم. یعنی مشکلی نیست؟ چرا تماس تلفنی گرفتند؟!»

«نگران نباشید. این تماس‌های تلفنی، بخشی از پروسه‌ست و کاملاً طبیعی و عادیه و اصلاً جای نگرانی نیست. همه‌چیز کاملاً قانونی و بر اساس واقعیت بوده و بابت این مسئله نباید اصلاً به خودتون استرس راه بدید.»

یک هفتهٔ بعد، مشاور مهاجرت با سحر و کارفرما تماس گرفت و اعلام کرد که ایمیلی حاوی تأئیدیهٔ پیشنهاد شغلی دریافت کرده است و با گفتن این جمله، همه نفس راحتی کشیدند.

«خیلی خیلی ممنون. الان باید چی‌کار کنم؟»

«الان باید پروندهٔ ویزای کار شما رو ارسال کنیم. پروسهٔ بررسی ممکنه حدوداً ۸ تا ۱۲ هفته طول بکشه و بهتره صبور باشید.»

پروندهٔ ویزای کار سحر آماده و به‌همراه مدارک مورد نیاز به وزارت مهاجرت کانادا ارسال شد. حدود ۱۰ هفتهٔ بعد، ایمیلی حاکی از تأیید ورک‌پرمیت سحر دریافت شد. سحر پس از پرینت گرفتن آن با حضور در مرزبانی کانادا، توسط آفیسر مستقر در مرز، مورد مصاحبه قرار گرفت، از همان‌جا برای اطمینان، با کارفرمای سحر تماس تلفنی گرفته شد و پس از حدود ۲ ساعت سؤال و جواب، در نهایت، ورک‌پرمیت صادر و تحویل سحر شد و سحر قانوناً، می‌توانست به‌طور تمام وقت مشغول کار شود.

«خیلی ممنون. آیا کار دیگه‌ای هم باید انجام بدم؟»

«نه، بعد از اینکه ۱۲ ماه کار کردید و مالیات شما توسط کارفرما پرداخت شد، می‌تونید برای اقامت دائم اقدام کنید.»

«برای همه‌چیز، ممنونم.»

پایان

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – تبدیل ویزای توریستی به ویزای کار یا تحصیلی – قسمت آخر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امیرحسین توفیق – ونکوور

سحر بعد از دو هفته مجدداً با مشاور مهاجرت تماس گرفت و زمانی را برای ملاقات تنظیم کرد.

«خب، چه کار کردید؟»

«با توجه به صحبت‌هایی که با شما کردم، برای یک ترم کلاس زبان در کالج VCC ثبت نام کردم که زیر شش ماهه و موارد قانونیش هم رعایت می‌شه. قصد دارم که پذیرش تحصیلی بگیرم و برای ویزای تحصیلی اقدام کنم. با توجه به اینکه پروسهٔ گرفتن تأئیدیهٔ پیشنهاد شغلی، با فرضِ پیدا کردن و داشتن کارفرما، زمان‌بره و قصد دارم قبل از پایان مهلت شش‌ماههٔ اقامت در کانادا، ویزای خودم رو از حالت توریستی خارج کنم، اول با ویزای تحصیلی شروع می‌کنم. این‌ها برداشت‌های من از صحبت‌های جلسهٔ قبلی ما بود. اگر اشتباه می‌کنم، لطفاً اصلاح کنید.»

«نه، کاملاً درسته.»

«بسیار عالی. پس لطفاً کار رو شروع کنید.»

«آیا کارفرما دارید؟»

«نه، با همکاری خواهرم و همسرش، رزومه‌ام رو آماده کردم و در حال جستجو در سایت‌های مختلف هستم تا بتونم کارفرماهایی رو که حیطهٔ کاری‌شون با سوابق کاری من مرتبطه، پیدا کنم و براشون رزومه بفرستم تا بتونم انشاءالله وقت مصاحبه بگیرم. امیدوارم بتونم در یکی از این شرکت‌ها مشغول بشم. می‌دونم پروسهٔ کاربر و زمان‌بریه و خیلی هم سخت، اما تصمیم گرفتم و تمام تلاشم رو می‌کنم. اما اول از همه، می‌خوام از طریق تحصیلی اقدام کنم.»

«بسیار عالی. پس اول برای گرفتن پذیرش تحصیلی و ویزای تحصیلی، وارد قرارداد می‌شیم تا بعد با پیدا کردن کارفرما، وارد مرحلهٔ بعدی بشیم.»

«ممنونم.»

«گرفتن پذیرش تحصیلی به ریز نمرات، مدرک تحصیلی که به زبان انگلیسی ترجمه شده باشه و همین‌طور مدرک زبان آیلتس آکادمیک نیاز دارید، همراهتون هست؟»

«ریز نمرات و مدرک تحصیلی رو دارم، اما آیلتس رو نه. چه‌کار می‌شه کرد؟»

«باید یک دورهٔ زبان بگذرونید. بذارید برای رشتهٔ مورد نظرتون بررسی کنم ، و نتیجه رو تلفنی به اطلاعتون می‌رسونم.»

مشاور مهاجرت بعد از بررسی و گرفتن اطلاعات لازم با سحر تلفنی تماس گرفت و اعلام کرد که می‌‌توان یک پذیرش سه‌ساله شامل یک‌سال برای آموزش زبان و دو سال از یک کالج مورد تأیید و معتبر، پذیرش گرفت و سحر هم قبول کرد.

مشاور مهاجرت قرارداد سحر را آماده کرد و به‌صورت الکترونیکی برای او ارسال نمود و پس از امضا و مبادلهٔ آن، با دریافت مدارک اولیه کار را شروع کرد.

پس از یک‌ماه، مشاور مهاجرت پذیرش را گرفت و سحر شهریهٔ ترم اول را پرداخت کرد. همهٔ فرم‌های مربوطه و مدارک تکمیلی آماده و به وزارت مهاجرت کانادا ارسال شد. پس از دریافت برگهٔ انگشت‌نگاری، سحر به‌همراه خواهرش به مکزیکوسیتی پرواز کرد و در Visa Application Center واقع در این شهر، مراحل انگشت‌نگاری را انجام داد. تقریباً دو ماه پس از آن، ایمیلی از طرف وزارت مهاجرت کانادا دریافت شد که در آن خاطرنشان شده بود با Study Permit سحر موافقت شده است. ایمیل دریافتی، عیناً برای سحر ارسال شد.

چند روز بعد، سحر با مشاور مهاجرت تماس گرفت و مجدداً زمانی را برای ملاقات حضوری تعیین کردند.

«خب، الان باید چه‌کار کنم؟»

«Study Permit در مرز ورودی صادر می‌شه و شما باید این نامهٔ دریافتی رو به‌همراه پاسپورت خودتون بهشون ارائه بدید تا براتون صادر کنند.»

«کجا باید برم؟ فرودگاه؟»

«نه، شما می‌تونید به‌همراه خواهرتون به مرز آمریکا و کانادا واقع در Peace Arch که در نزدیکی شهر White Rock هست تشریف ببرید و مراحل کار رو انجام بدید.»

«ویزای آمریکا باید بگیرم؟»

«نه، پیش از ورود به خاک آمریکا و مرز، دوربرگردانی هست که اونجا می‌تونید دور بزنید – البته اگر با ماشین برید – و به مرز کانادا برگردید و مراحل کار رو انجام بدید. فقط یادتون باشد که خواهرتون، کارت اقامت یا پاسپورت کانادایی‌شون را همراه داشته باشن تا در زمان ورود به کانادا، دردسری براشون ایجاد نشه.»

«خیلی ممنون. پس این مرحله از کار ما با شما تموم شد. درسته؟»

«بله. ما دیگه کاری نداریم تا زمانی که احتمالاً شما کارفرما پیدا کنید و ایشون تمایل داشته باشن که اسپانسرِ شما بشن.»

سحر کارهایی را که باید، دقیقاً همان‌طور که به او گفته شده بود، انجام داد و با اخذ مجوز تحصیلش در مرز ورودی کانادا، مشغول تحصیل شد.

روزها می‌گذشت و او مرتب در حال ارسال رزومه بود. کارفرماهای زیادی از او و سوابق کاری‌اش خوششان آمده بود. فقط تا مطلع می‌شدند که مجوز کار ندارد، از ادامهٔ کار منصرف می‌شدند.

از آنجا که سحر امکان کار به‌صورت نیمه‌وقت را داشت، توانست در شرکتی به‌صورت پاره‌وقت مشغول کار شود و در طول ۳-۴ ماهی که در آن شرکت مشغول بود، هر دو طرف علاقه‌مند بودند که این همکاری به‌صورت دائمی و تمام‌وقت ادامه یابد که باز، مجوز کار نداشتنِ سحر، مانع بود.

یکی از روزها، مدیر شرکت سحر را خواست و به او گفت:

«شرکت ما خیلی علاقه‌منده که به‌صورت تمام‌وقت از خدمات شما استفاده کنه و من در جلسه‌ای که با هیئت مدیرهٔ شرکت داشتم، اون‌ها رو متقاعد کردم که اگر برای گرفتن ویزای کار نیاز به اسپانسر دارید، از امکانات ما استفاده کنید. برای این شغل، بارها آگهی داده‌ایم، ولی موفق به پیدا کردن شخصی که بتونه این شغل رو به‌طور کامل پوشش بده، نشده‌ایم. ولی متأسفانه فرصت و دانش انجام این کار رو نداریم. اگر دوست دارید، وکیل بگیرید تا این کار رو انجام بده و ما هر مدرکی نیاز باشه، ارائه می‌دیم.»

قسمت بعدی این مطلب را در اینجا بخوانید

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – تبدیل ویزای توریستی به ویزای کار یا تحصیلی – قسمت دوم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سحر با دعوت‌نامهٔ خواهرش و با ویزای توریستی وارد کانادا شده بود. با وقت زیادی که خواهرش برایش گذاشته بود، تقریباً یک‌ماهی کل شهر ونکوور و اطراف را خوب گشته و کلی خوش گذرانده بود.

اوایل ماه دوم بود که سحر رو به خواهرش کرد و گفت خیلی از کانادا و به‌خصوص شهر ونکوور خوشش آمده و پرسید که چطور می‌تواند در ونکوور بماند؟ خواهرش کمی اطلاعات داشت، اما ترجیح داد که با متخصص کار صحبت کند. پس از یک مشاور مهاجرت وقت گرفت و به‌همراه سحر در دفتر ایشان حضور به‌هم رساند.

مشاور پس از بررسی شرایط سحر و بررسی مدارکی که به‌همراه داشت، پیشنهادش را به سحر ارائه داد:

«امکان تبدیل ویزای توریستی شما به ویزای کار یا تحصیل از داخل خاک کانادا امکان‌پذیره. در صورتی که یک پیشنهاد شغلی تأییدشدهٔ دولتی داشته باشید، این امکان وجود داره که برای شما درخواست ویزای کار بشه و بعد از اینکه یک‌سالِ کامل مشغول به کار بودید، می‌تونید در خواست اقامت دائم بدید. اگر پیشنهاد شغلی تأییدشده ندارید و می‌خواید به‌دنبال کارفرما بگردید و شانس خودتون رو برای گرفتن پیشنهاد شغلی امتحان کنید. مدنظر داشته باشید که مدت اقامت شما در کانادا محدوده؛ شش‌ماه بیشتر وقت ندارید و تا قبل از پایان این مدت، ویزاتون باید تمدید بشه، چون پروسهٔ گرفتن پیشنهاد شغلی تأییدشده، حداقل ۳ ماه طول می‌کشه.

مورد دیگه‌ای که می‌تونید براش اقدام کنید، درخواست ویزای تحصیلیه که پروسه‌اش از ویزای کار سریع‌تره. برای گرفتن اون، باید یک پذیرش تحصیلی از یک مؤسسهٔ آموزشی مورد تأیید بگیرید و به استناد اون، به‌همراه بقیهٔ مدارک مثبته، برای گرفتن ویزای تحصیلی‌تون اقدام کنید.»

«مدارک و کلاً پرونده باید به وزارت مهاجرت کانادا یا یکی از دفاترشون در داخل خاک کانادا ارسال بشه؟»

«نه. باید به سفارت کانادا ارسال بشه که همه‌شون طبعاً خارج از کانادا هستند و نزدیک‌ترینشون، در کشور آمریکاست و چون در شهر ونکوورید و می‌خواید اقدام کنید، پرونده‌تون در کنسولگری کانادا در شهر لس‌آنجلس بررسی می‌شه.»

«پس انگشت‌نگاری چی؟ اصلاً نیازی هست یا نه؟»

«بله. باید انجام بشه. می‌تونید انگشت‌نگاری رو در شهر سیاتل انجام بدید یا اگر با توجه به شرایط و تغییر دولت آمریکا، مشکل گرفتن ویزای آمریکا دارید، می‌تونید به مکزیک برید و انگشت‌نگاری بشید.»

«انگشت‌نگاری رو در داخل کانادا نمی‌شه انجام داد؟»

«نه. مراکزی که به Visa Application Centre یا VAC معروف‌اند، در داخل کانادا وجود ندارند.»

«پس ویزای مکزیک رو باید گرفت؟»

«نه. با ویزای معتبر کانادا، بر اساس تفاهمنامهٔ فی‌مابین، می‌تونید بدون ویزا به مکزیک سفر کنید.»

«پس این‌طور که من متوجه شدم، سریع‌ترین روش و در عین حال بهترین حالت، تبدیل ویزای توریستی به ویزای دانشجوییه. سؤالی که دارم اینه که پروسه‌اش تا به اقامت دائم تبدیل بشه چیه یا بعد از گرفتن ویزای تحصیلی، امکان تلاش برای گرفتن پیشنهاد شغلی که زمان‌بره، وجود داره یا نه؟»

«اول، پاسخ سؤال دوم شما، بله، بعد از گرفتن مجوز تحصیل در کانادا، می‌تونید برای گرفتن پیشنهاد شغلی اقدام کنید و در صورت گرفتن اون، می‌تونید ویزای تحصیلی خودتون رو به ویزای کار تبدیل کنید. در مورد سؤال اول، بعد از اتمام تحصیل، می‌تونید درخواست مجوز کارِ پس از تحصیل بدید که اغلب به میزان مدت زمان تحصیل شما در کانادا، مجوز کار پس از تحصیل به شما می‌دن مگر اینکه دورهٔ تحصیلی دو ساله باشه که مجوز کار، سه ساله خواهد بود و البته این مجوز کار غیرقابل تمدیده. در صورتی‌که در طول مدتی که مجوز کار پس از تحصیل دارید، یک‌سال کامل کار کنید، می‌تونید برای اقامت دائم اقدام کنید.»

«هر کاری؟»

«نه. کاری که انجام می‌دید، باید حتماً مرتبط با سوابق تحصیلی‌تون در کانادا باشه.»

«الان با ویزای توریستی امکان کار دارم؟»

«به‌هیچ‌وجه. اگر با ویزای توریستی کار کنید، خلاف مرتکب شدید و مأموران مرزبانی کانادا این اختیار رو دارند که شما رو از کشور اخراج کنند.»

«تحصیل چی؟»

«بله. امکان تحصیل در مدت زمان زیر شش‌ماه با ویزای توریستی وجود داره.»

«بعدش می‌تونم درخواست مجوز کارِ پس از تحصیل بدم؟»

«نه. ببینید، مجوز کار پس از تحصیل، لازمه‌اش انجام تحصیل با مجوز تحصیله. این مجوز برای دوره‌های حداقل نه‌ماهه صادر می‌شه.»

«من زمانی که درخواست ویزای توریستی دادم، اعلام کردم که تا پیش از دورهٔ قانونی به کشور خودم برمی‌گردم، الان اگر درخواست ویزای تحصیلی کنم، نمی‌گن تقلب کردم و درخواستم رو هم رد کنند و ویزای توریستیم رو باطل کنند؟»

«نه. تا زمانی که شما قانونی و بر اساس یکی از برنامه‌های تعریف‌شدهٔ در وزارت مهاجرت کانادا، در کانادا حضور داشته باشید، هیچ کار خلافی مرتکب نشدید.»

«ممنونم. پس فکرهام رو می‌کنم و با شما در ارتباط خواهم بود.»

«درخدمت‌ام.»

قسمت بعدی این مطلب را در اینجا بخوانید

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – تبدیل ویزای توریستی به ویزای کار یا تحصیلی – قسمت اول اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مانی و نیما دو برادر دوقلو و کاملاً همسان و همشکل‌اند. تا سال‌ها به‌غیر از مادرشان به‌سبب غریزهٔ خاص مادری، هیچ‌کدام از اطرافیان حتی پدر آن‌ها نمی‌توانست تشخیص دهد که کدام مانی است و کدام نیما. البته این دو در زمان نوجوانی و جوانی از این تشابه به‌نفع خود استفادهٔ «بهینه» می‌کردند. مانی از همان ابتدا شیطان‌تر و بازیگوش‌تر بود و برعکس نیما معقول‌تر، و تنها اختلاف این دو برادر، همین وجه شخصیتی‌شان بود، یعنی اگر یکی از آن‌ها در حال ورجه‌ورجه بود، قطعاً مانی بود. همین خصوصیت موجب شده بود که نیما درس‌خوان‌تر از مانی هم بشود و نمرات او در طول دوران تحصیل از مانی بالاتر بود. حتی در دوران دبیرستان، مانی تجدیدی هم آورد، اما نیما بدون تجدیدی و با معدل خوب دیپلم گرفت.

در همان زمان دبیرستان هم مانی، نیما را مجبور کرده بود که به‌جای او در امتحانات شهریور ماه شرکت کند و این‌گونه از نیما به‌نفع خودش استفادهٔ «بهینه» کرده بود. دو سال آخر دبیرستان، انگار که مانی به خود آمده باشد، نشست به درس‌خواندن و دانش‌آموزی درس‌خوان و مؤدب شده بود و نهایتاً هر دو در کنکور قبول شدند، یکی در رشتهٔ مهندسی عمران و دیگری رشتهٔ مهندسی مکانیک.

پس از فارغ‌التحصیلی و سپری کردن دوران سربازی، همان‌طور که این دو در یک روز به دنیا آمده بودند، در یک روز هم ازدواج کردند.  دیگر خیلی کمتر از گذشته با هم بودند و بیشتر سرگرم کار و زندگی و در این بین، نیما مشغول یادگیری زبان انگلیسی بود و چون ذاتاً درس‌خوان بود، خیلی زود توانست سطح دانش خود را بالا ببرد. روزی با مشورت با همسرش تصمیم گرفتند که به کانادا مهاجرت کنند. این موضوع خیلی زود در خانوادهٔ هر دو نفر مطرح شد و آن‌ها نیز از آن تصمیم مطلع شدند، اما مانی خیلی ناراحت بود. نمی‌توانست دوری تنها برادرش را تحمل کند و بنا به پیشنهاد نیما، او هم تصمیم گرفت روی مهاجرت به کانادا فکر کند.

مانی هم توانست همه را متقاعد کند و شروع کرد به جمع‌آوری مدارک و اطلاعات و تنها مشکلش، زبان بود که می‌بایست مدرک آیلتس ارائه می‌کرد، ولی سطح زبانش، خوب نبود. کلاس خصوصی گرفت و سطح زبانش را بالا برد، اما در دو آزمونی که شرکت کرد، نهایتاً نتوانست میزان حداقل مورد نیاز را که نمرهٔ ۶ در هر مهارت بود، به‌دست آورد.

مانی به یاد گذشته‌ها، دست به دامن، نیما شد و بعد از کلی صحبت کردن با او، متقاعدش کرد که یک‌بار دیگر، به جای او در آزمون شرکت کند و نیما هم این کار را کرد و توانست نمرهٔ خوبی هم بگیرد و هر دو برادر از طریق برنامهٔ اسکیلد ورکر سال ۲۰۱۴ یکی از گروه مشاغل مهندسی عمران و دیگری از گروه مشاغل مهندسی مکانیک، در این برنامهٔ مهاجرتی شرکت کردند.

همه‌چیز خوب پیش می‌رفت و هر دو به‌همراه همسرانشان آزمایشات پزشکی را هم انجام دادند و طبق مشورت و اطلاعاتی که کسب کرده بودند، زمان دریافت ویزای مهاجرت آن‌ها نزدیک بود. تقریباً دو ماه پس از انجام آزمایشات پزشکی، هر دو نفر ایمیلی دریافت کردند که از آن‌ها خواسته بودند در مصاحبه‌ای در سفارت کانادا در شهر پاریس، شرکت کنند.

هر دو نگران شدند و با مشورتی که با یکی از مشاوران مهاجرت انجام دادند، پاسخ شنیدند که جایی برای نگرانی وجود ندارد و درست است که در سال‌های اخیر به‌ندرت متقاضیان مهاجرت را برای مصاحبه دعوت کرده‌اند، اما این بخش از پروسه، عادی است و گاه متقاضیانی را برای این مصاحبه دعوت می‌کنند.

در ایمیل دریافتی قید شده بود که اصل فارسی تمامی مدارکی را که پیش از این به وزارت مهاجرت کانادا ارسال کرده بودند، به‌همراه داشته باشند.

خیلی سریع با نامهٔ دریافتی به سفارت فرانسه در تهران مراجعه و درخواست ویزا کردند تا بتوانند به‌موقع در مصاحبه شرکت کنند.

نهایتاً پس از دریافت ویزای فرانسه، به پاریس سفر کردند و در روز موعود، در مصاحبه شرکت کردند. آفیسر، مانی و نیما را به‌طور جداگانه به اتاق خود دعوت کرد و با آن‌ها صحبت کرد، مدارکشان را کنترل کرد و نکاتی را هم در کامپیوترش یادداشت کرد. او همچنین از آن‌ها درخواست کرد که مواردی را هم با قلم خودشان یادداشت کنند و در انتها از آن‌ها عکسی هم گرفته شد و اعلام شد که می‌توانند به کشورشان بازگردند و منتظر پاسخ بمانند.

تقریباً یک‌ماه بعد، نامه‌ای نسبتاً طولانی دریافت کردند که هر دو در بهت فرو رفتند. پروندهٔ آن‌ها رد شده بود و اعلام کرده بودند که به دلیل تقلب، تا ۵ سال هم حق اقدام برای مهاجرت به کانادا یا درخواست هرگونه ویزای دیگری را ندارند.

آفیسر در نامه‌اش به مواردی اشاره کرده بود که برای آن‌ها قابل باور نبود. او نوشته بود که پیش از مصاحبه، به‌دلیل تشابه بسیار زیادِ این دو برادر، حضور هر دو در مصاحبه درخواست شده بود و از آنجا که سطح زبان مانی در مصاحبهٔ انجام‌شده در سفارت کانادا کمتر از نمره‌ای بوده که در آزمون گرفته، به مدرک آیلتس صادرشده مشکوک شده بود، پس با استعلام از دانشگاه کمبریج مشخص شد که مانی سه نوبت در آزمون شرکت کرده است و نتیجهٔ آن در نوبت‌های دوم و سوم بسیار به هم نزدیک بوده است اما نمرهٔ نوبت سوم، افزایش چشمگیری داشته و از آن مهم‌تر اینکه در دو نوبتِ اول مانی اعلام کرده است که چپ‌دست است و در نوبت سوم، راست‌دست. بنابراین آفیسر به این نتیجه رسیده است که آزمون نوبت سوم را برادرش، نیما، انجام داده و چون این کار تقلب محسوب می‌شود، پروندهٔ هر دوی آن‌ها مردود اعلام شده است.

بله، مانی چپ‌دست بود و نیما راست‌دست.

پایان

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – تقلب در گرفتن مدرک زبان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امیرحسین توفیق – ونکوور

فاروق در تابستان سال ۲۰۰۲ از طریق شانگهای و با پرواز China Eastern وارد فرودگاه ونکوور شد. او متولد سال ۱۹۷۰ در شهر قاهره است و تحصیلات دانشگاهی‌اش را در دانشگاه قاهره تا مقطع فوق‌ لیسانس در رشتهٔ علوم سیاسی انجام داده و فارغ‌التحصیل شده است. در همان زمان و ورود به دانشگاه، عمیقاً مشتاق و علاقه‌مند به مسائل سیاسی شد و به‌همین دلیل هم قصد داشت تا مقطع دکتری تحصیلاتش را ادامه بدهد و نهایتاً مشغول تدریس بشود.

در طول مدت زمان تحصیل، در دانشگاه و حتی خارج از دانشگاه واردِ تشکل‌های سیاسی موجود شد. جلسات زیادی را با همکاری دوستانش برگزار می‌کرد و مسائل سیاسی را به بحث می‌گذاشت. فاروق در این زمینه آن‌قدر پیشروی کرد و به‌قدری عمیق مسائل سیاسی را به بحث گذاشت، که بارها و بارها توسط مسئولان دانشگاه و حتی مسئولان امنیتی کشور فراخوانده شد. تعهد‌ها داد، روزهای زیادی را در بازداشت به‌سر برد و حتی مورد شکنجه هم قرار گرفت، اما همچنان مشتاق ایجاد بحث‌های سیاسی بود.

نهایتاً، در زمستان سال ۲۰۰۱ دستگیر و تفهیم اتهام شد و آنچه دادستان برایش رقم زد، سال‌ها زندان بود. دو ماه زندان و شکنجه را تحمل کرد و یکی از شب‌های زمستان، توسط دوستانش از زندان فراری داده‌ شد و شبانه از کشور خارج شد. چند شبانه‌روز آواره بیابان و جنگل بود و نهایتاً وارد شانگهای شد و با پاسپورتی جعلی، سوار هواپیما شد و به کانادا فرار کرد.

فاروق به‌محض ورود به فرودگاه ونکوور، درخواست پناهندگی داد. مدارک و اسناد محکمه‌پسند و قابل توجهی به‌همراه داشت اما مأموران مرزبانی کانادا، به هویت فاروق مشکوک بودند، به‌همین دلیل، همان‌جا بازداشت شد و تا تعیین هویت واقعی‌اش، روانهٔ زندان شد.

باز زندان؛ اما این‌بار در کانادا که البته با زندان‌های قاهره بسیار متفاوت بود. فاروق ۹ ماه در زندان ماند و نهایتاً با تلاش‌هایی که وکیلش انجام داد، هویت واقعی‌اش، برای مأموران مرزبانی کانادا محرز و از زندان آزاد شد تا مراحل درخواست پناهندگی‌اش، طی شود.

فاروق در سال ۲۰۰۵، به‌عنوان پناهنده واجد شرایط شد و اقامت دائم خود را از کانادا دریافت کرد. عشق به مسائل سیاسی، باز هم او را راهی دانشگاه کرد و در کانادا هم تحصیلات دانشگاهی‌اش را دنبال کرد و مشغول به کار شد. هر ۵ سال یک‌بار، کارت اقامتش را تمدید کرد و هیچ  زمانی به فکر اقدام برای شهروندی نیافتاد و پس از ۱۵ سال اقامت در کانادا، همچنان کارت اقامت دائم داشت.

در طول این سال‌ها، به‌جز ۸ سال اول از کانادا خارج نشد، هر ساله یک نوبت به قاهره سفر می‌کرد و با خانواده‌اش دیدار به‌عمل می‌آورد. در اواخر سال ۲۰۱۶ و زمانی‌که برای هفتمین بار در طول این سال‌ها از قاهره به ونکوور بازمی‌گشت، در فرودگاه توسط مأموران مرزبانی کانادا مورد پرسش و پاسخ قرار گرفت.

مأمور مربوطه، فاروق را به اتاق دیگری هدایت کرد و بازجویی از او، سه ساعت به طول انجامید. مأمور مربوطه نهایتاً متقاعد نشد و همان‌جا دستور خروج از کانادا صادر و به فاروق تحویل داده شد و ۷۲ ساعت به او مهلت دادند که کانادا را ترک کند.

فاروق در طول این سه ساعت، مات و متحیر، فقط به دهان مأمور مرزبانی نگاه می‌کرد و اصلاً نمی‌دانست که چه باید بگوید!

«شما در طول ۱۵ سال گذشته که در کانادا ساکن شده‌اید و دلیل اقامت شما، پناهندگی بوده، ۷ نوبت به کشور خودتون سفر کردید. طبق قانون کانادا، متقاضیانی که درخواست پناهندگی از کشور کانادا می‌دن، به یکی از دلایل زیر درخواستشون مورد پذیرش قرار می‌گیره:

۱- جان متقاضی در کشورش در خطر باشه و در صورت بازگشت، احتمال از دست دادن جانش وجود داشته باشه.

۲- متقاضی اگر به کشور خودش برگرده، مورد آزار و اذیت قرار بگیره.

۳- متقاضی اگر به کشور خودش برگرده، حق و حقوقی عادی‌ای که هر انسانی باید داشته باشه، ضایع می‌شه.

با توجه به اینکه شما ۷ نوبت به کشور خودتون سفر داشته‌اید، پس هیچ‌کدوم از موارد فوق شامل حال شما نمی‌شه و مشخص می‌شه که از ابتدا هم حقایق را کتمان کردید و مأموران و افسران وزارت مهاجرت کانادا را اغفال کرده‌اید. لذا، من دستور خروج شما رو صادر می‌کنم و اگر ظرف ۷۲ ساعت آینده از کشور خارج نشدید، این دستور خروج به دستور اخراج تبدیل می‌‌شه و علاوه بر اینکه با دستبند از کشور خارج می‌شید، امکان بازگشت برای پنج سال آینده رو هم ندارید.»

فاروق سریع با هماهنگی دوستانش، یکی از وکلای معروف ونکوور را پیدا کرد و متأسفانه به‌دلیل آنکه تعطیلات آخر هفته بود، فقط توانست روز دوشنبه که آخرین روز مهلت ۷۲ ساعته بود ایشان را ملاقات کند و پاسخی که شنید، کاملاً ناامیدش کرد:

«شما این برگه رو امضا کردید و با امضا کردن اون، یعنی کاملاً اون رو قبول دارید و تنها راه شما اینه که در دادگاه فدرال کانادا براتون تشکیل پرونده داده بشه و قاضی دادگاه رأی به ابطال اون بده که اون هم در این چند ساعت باقی‌مونده، عملاً غیرممکنه. درسته که شش نوبت به کشور خود سفر کردید و مأموران متوجه نشدند، اما نوبت آخر، متوجه شده‌اند و فرض رو بر این گذاشتند که شما دروغ گفته‌اید و باید از کانادا خارج بشید. شخص پناهنده، نباید به کشور خودش سفر کنه و شما اشتباه کردید، متأسفم. اگر دستور خروج به دستور اخراج تبدیل نشه، می‌تونید هر زمانی که خواستید، ویزا بگیرید و به کانادا برگردید. پس بهتره، سریعاً از کانادا خارج بشید.»

فاروق همچنان در بهت و حیرت، بر روی صندلی هواپیما و از روی باند فرودگاه، نظاره‌گر فرودگاه ونکوور بود.

پایان

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – پناهندگان و سفر به سرزمین مادری اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امیرحسین توفیق – ونکوور

مشاور مهاجرت کلیهٔ مدارک، فرم‌های درخواست تمدید کارت اقامت و درخواست تراول داکیومنت را به‌طور دقیق مطالعه کرد و از مسئول دفتر خود خواست تا با امیر تماس گرفته و درخواست نماید برای مشاوره و تصمیم‌گیری در دفتر ایشان حاضر شود.

«همهٔ مدارک ارسالی و اونچه رو که از شما در وزارت مهاجرت کانادا و همچنین سفارت کانادا در آنکارا موجود بود، به‌همراه فرم‌ها بررسی کردم. همون‌طور که دفعهٔ پیش هم عرض کردم، ملاک، بررسی سوابق اقامتی شما از زمان درخواست و تاریخ ذکرشده روی فرم درخواست در طول پنج سال گذشته است. آفیسر بررسی‌کنندهٔ درخواست تمدید کارت اقامت شما، کاملاً درست تشخیص داده و شما واجد شرایط تمدید کارت اقامت بودید و این‌کار هم انجام شد. آفیسر بررسی‌کنندهٔ درخواست تراول داکیومنت شما هم کاملاً درست تشخیص داده و دلیلش هم این بوده که از زمان بررسی پرونده و تاریخ فرم درخواست تراول داکیومنت در طول ۵ سال گذشته ۷۳۰ روز اقامت فیزیکی در کانادا نداشتید و به‌همین دلیل هم شما رو واجد شرایط تشخیص نداده و درخواست شما رو مردود اعلام کرده، ولی در عین حال گفته که می‌توانید درخواست فرجام‌خواهی بدید که در حال حاضر تنها گزینهٔ شماست که اگر علاقه‌مند باشید، می‌تونیم با قراردادی این‌کار رو انجام بدیم.»

«شانس قبولی چقدره؟»

«شانس قبولی بالاست. شما اشتباهی مرتکب شدید و در فرم درخواست تراول داکیومنت اشاره‌ای به این موضوع نکردید که همسرتون، در طول مدت اقامتتون در ایران، شما رو همراهی می‌کنند و مدارک مثبته هم نشون ندادید. اگر این کار رو انجام داده بودید، درخواست تراول داکیومنت شما، مورد قبول واقع می‌شد.»

«چه تأثیری داره؟»

«طبق قانون، در صورتی که متقاضی در خارج از کانادا حضور داشته باشه و همسرش، که «شهروند» کاناداست، ایشون رو همراهی کنه، مدت زمانی‌هایی که خارج از کانادا باشه، به منزلهٔ حضور در کانادا محسوب می‌شه و جزو سنوات اقامتیش به حساب میاد.»

«ای بابا! کاش می‌دونستم و اعلام می‌کردم تا هم زمانم رو از دست نمی‌دادم و هم متحمل این همه هزینه نمی‌شدم.»

«بله. اگر اعلام کرده بودید، خیلی از مسائل حل می‌شد. در هر حال، الان تنها راه همینه که عرض کردم.»

« تو این درخواست فرجام‌خواهی، چقدر طول می‌کشه تا پاسخ رو دریافت کنیم؟»

«عجله نباید بکنید. شاید چند ماه طول بکشه و باید صبر کنید تا پروسه‌اش طی بشه.»

«بسیار خب. پس لطفاً هر چه سریع‌تر شروع کنید تا بیشتر از این زمان رو از دست ندیم.»

مشاور مهاجرت، فرم مربوطه را به‌همراه نامه‌های دریافت‌‌شده از سفارت کانادا در آنکارا به بخش فرجام‌خواهی وزارت مهاجرت کانادا ارسال کرد و پس از دو هفته، نامه‌ای برای ارسال مدارک مثبته دریافت کرد.

تقریباً، پانزده روز طول کشید تا مشاور مهاجرت مدارک مثبته را آماده کرده و به‌همراه نامه‌ای نسبتاً طولانی که شرح ماوقع را توضیح داده بود به بخش فرجام‌خواهی وزارت مهاجرت کانادا ارسال نماید.

در طول چند ماه ابتدایی، چندین‌بار مکاتبات مختلفی انجام شد و نامه، فکس یا ایمیل‌هایی از بخش‌های مختلف، از جمله مرزبانی کانادا دریافت کرد که تماماً رونوشت نامه بود و مشخص بود که پرونده در حال بررسی است. در همهٔ مکاتبات اشاره شده بود که علاقه‌مندند تصمیم‌گیری برای این پرونده بدون تشکیل جلسهٔ دادگاه که هم هزینه‌بر و هم زمان‌بر است، صورت پذیرد.

سرانجام پس از ۶ ماه مکاتبه و تماس و تبادل ایمیل، مشاور مهاجرت نامه‌ای رسمی دریافت کرد که در آن آمده بود، بخش فرجام‌خواهی ادارهٔ مهاجرت کانادا به این باور رسیده است که امیر، در طول اقامت در زادگاهش، همراه با همسرش بوده که شهروند کاناداست و بر اساس قانون، مدت زمان حضور او در خارج از کانادا، جزو سنوات اقامتی‌اش محسوب می‌شود و او طبق قانون، حداقل ۷۳۰ روز اقامت در طول پنج سال گذشته را تکمیل کرده و واجد شرایط دریافت تراول داکیومنت است و پس از آن می‌تواند به کانادا سفر کند و کارت اقامت دائمش را دریافت نماید.

«ممنونم. بالاخره حل شد.»

«خواهش می‌کنم. فقط من‌بعد سعی کنید دربارهٔ چیزهایی که اطلاع ندارید، حتی‌الامکان یک مشورت کوتاه با متخصص اون کار انجام بدید. هم زمانتون رو از دست نمی‌دید و هم هزینهٔ اضافه‌ای متحمل نمی‌شید.»

«بله، حتماً. حالا یه سؤال دارم. با توجه به این قانون که مدت زمان اقامت خارج از کانادا به‌همراه همسری که شهروند کاناداست، جزو سنوات اقامتی متقاضی محسوب می‌شه، آیا من واجد شرایطم زمانی که به کانادا برگشتم، درخواست سیتی‌زنی کنم. درسته؟»

«نه، برای سیتی‌زنی، متقاضی باید حتماً، به‌طور فیزیکی در کانادا حضور داشته باشه.»

«اوه، پس این‌طور. ممنون از شما.»

پایان

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – تمدید کارت اقامت دائم – قسمت آخر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امیرحسین توفیق – ونکوور

حدود یک‌ماه بعد، امیر ایمیلی از سفارت کانادا در آنکارا دریافت کرد و وقتی فایل ضمیمهٔ ایمیل را که نامه‌ای با فرمت پی‌دی‌اف بود، باز و شروع به خواندن کرد، مات و مبهوت شد.

آفیسر بررسی‌کنندهٔ درخواست تراول داکیومنت امیر، در نامهٔ ارسالی نوشته بود:

«تقاضانامه و مدارک ضمیمهٔ درخواست شما برای صدور تراول داکیومنت به‌طور دقیق بررسی و نهایتاً مشخص شد که شما الزامات مربوط به دارندگان کارت اقامت لازم را رعایت نکرده‌اید، مدت زمان الزامی ۷۳۰ روز اقامت در طول ۵ سال گذشته را تکمیل ننموده‌اید و نهایتاً درخواست تراول داکیومنت شما رد می‌شود.»

در نامه همچنین اشاره شده بود که «شما این حق را دارید که به این تصمیم از طریق بخش فرجام‌خواهی وزارت مهاجرت کانادا اعتراض نمایید.»

امیر شوکه شده بود. اصلا مغزش قفل کرده بود.

«یعنی چی؟! مگه کارت اقامت من آماده نیست و قرار نیست برم کانادا و تحویل بگیرم؟ پس این نامه چیه؟ نکنه اصلاً مدارک رو ندیدند؟ نکنه اصلاً این نامه مال من نیست!»

امیر مجدداً بالای نامه را خواند و دید که نه، درست است، هم اسمش را نوشتند بودند و هم شمارهٔ اختصاصی کلاینت را.

چند ساعتی مغز امیر اصلاً کار نمی‌کرد و هر چه بیشتر فکر می‌کرد، کمتر نتیجه می‌گرفت.

فردای آن روز که تقریباً خودش را بازیابی کرده بود، ترجیح داد با مشاور مهاجرت صحبت کند و ببیند اصل داستان چیست. گوشی تلفن را برداشت، نوبت گرفت و سر ساعت در دفتر مشاور حاضر شد. از ابتدا داستان را کامل شرح داد. علی‌رغم آنکه قبلاً تعریف کرده بود، و نامهٔ دریافتی را هم به مشاور نشان داد. مشاور مهاجرت مشغول خواندن نامه شد و پس از خواندن آن و بررسی مدارکی که امیر روی میز گذاشته بود، رو کرد به امیر و گفت:

«متأسفانه تصمیم این‌ها درسته.»

«مگه کارت اقامت من آماده نیست؟ من که نامهٔ دعوت برای مصاحبه رو براشون ارسال کرده بودم.  چرا می‌گید تصمیمشون درسته؟»

«ببینید، اشتباهی که می‌کنید همینجاست. پروندهٔ تمدید کارت اقامت دائم شما در کانادا بررسی شده و طبق اظهارات شما و مدارک ارسالی، آفیسر بررسی‌کننده تشخیص داده که شما مدت زمان اقامت قانونی رو که همان ۷۳۰ روز در طول ۵ سال گذشته است، رعایت کرده‌اید و واجد شرایطید تا کارت اقامت جدید دریافت کنید. اما به‌دلیل اینکه به‌محض ارسال مدارک تمدید کارت اقامت، از کانادا خارج شدید و در طول این چند ماه که پروسهٔ بررسی پرونده به‌دلیل تعدد سفرهاتون طولانی هم شده بود، کارت اقامت قبلی‌تون منقضی شد، درخواست تراول داکیومنت کردید تا به کانادا مراجعه و کارت جدید رو دریافت کنید. آفیسر بررسی‌کنندهٔ تقاضانامهٔ تراول داکیومنت شما، طبق چیزی که در قانون اومده، مدت زمان اقامت شما در کانادا رو بررسی کرده تا مشخص بشه واجد شرایطید تا با تراول داکیومنت به کانادا سفر کنید یا نه. بر اساس قانون، شخصی الزامات اقامت قانونی در کانادا را رعایت کرده که در طول ۵ سال گذشته از زمان بررسی پرونده، ۷۳۰ روز در کانادا ساکن بوده باشه و آفیسر مستقر در سفارت کانادا در آنکارا، سوابق ۵ سال گذشتهٔ شما رو بررسی کرده که در طول این مدت، اون‌طور که پرونده‌تون نشان می‌ده. از اکتبر سال ۲۰۱۵ تا ماه مارس سال ۲۰۱۷ که درخواست تراول داکیومنت کردید، خارج از کانادا بودید و قبل از اون هم متاسفانه ۷۳۰ روز را تکمیل نکرده بودید. متوجه شدید چی شده؟»

«نه متأسفانه. می‌شه لطفاً بیشتر توضیح بدید؟»

«بله، ببینید. شما در ماه مارس سال ۲۰۱۷ درخواست تراول داکیومنت کردید. آفیسر بررسی‌کنندهٔ مدارک شما، ملاک محاسبه‌اش رو از ماه مارس ۲۰۱۲ تا ماه مارس سال ۲۰۱۷ که زمان دریافت پرونده و تقاضانامهٔ شما بوده، قرار داده. در طول این مدت پنج سال، شما در کانادا ۷۳۰ روز اقامت نداشتید، پس برای دریافت تراول داکیومنت واجد شرایط نیستید.»

«پس مگه کارت من آماده نیست؟»

«بله هست، اما این قضیه کاملاً متفاوته. طبق قانون، آفیسر این اختیار رو داره که هر زمانی تصمیم گرفت بتونه مدت زمان دوره‌های اقامت شما در کانادا رو بررسی کنه و ملاک از همون روز بررسیه، به مدت ۵ سال به عقب بر می‌گرده تا اطمینان پیدا کنه که شما ۷۳۰ روز اقامت رو تکمیل کردید. حتی آفیسر مستقر در فرودگاه هم اگر این کار را انجام بده و مشخص بشه دو سال اقامت خودتون رو تکمیل نکردید، می‌تونه از ورود شما جلوگیری کنه، حتی اگر کارت اقامت شما همچنان معتبر باشه.»

«والا من که گیج شدم، اصلاً این‌ها برای من منطقی به‌نظر نمیاد. آخه مگه می‌شه کارت اقامت آماده باشه، بعد یکی دیگه بگه آقا تو دو سال رو پر نکردی و نذاره برم و کارتم رو بگیرم؟»

«بله، متأسفانه این امکان وجود داره. یک مسئله‌ای که هست و خیلی از مقیمان کانادا از اون اطلاعی ندارند، همینه که مدت زمان اعتبار کارت اقامت اولیهٔ شما، کاملاً مشخصه و زمان ورودتون به کانادا هم کاملاً معلومه اما زمانی که متقاضی کارت دوم رو دریافت می‌کنه، دیگه اون فرمول اولیه عمل نمی‌کنه و ملاک اصلاً مدت زمان اعتبار کارت جدید نیست، ملاک مدت زمان اقامت متقاضی در پنج سال گذشته‌ست که بخشی از اون در پنج ساله اول قرار می‌گیره.»

«خب، چی‌کار باید کرد؟»

«همون‌طور که اشاره شده، می‌شه اعتراض کرد. اجازه بدید پروندهٔ شما رو دقیق و کامل بررسی کنم تا ببینم از چه راهی می‌تونیم وارد عمل بشیم.»

قسمت بعدی این مطلب را در اینجا بخوانید

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – تمدید کارت اقامت دائم – قسمت دوم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امیر در سال ۲۰۱۰ و پس از چندین سال انتظار به‌همراه همسر و دو فرزندش وارد کانادا شد. سال ۲۰۰۶ بود که او از طریق برنامهٔ سرمایه‌گذاری استان کبک اقدام کرد و تا زمان پرداخت مبلغ ۱۲۰ هزار دلار که از شروط لازم این برنامه بود، پروسه کمتر از دو سال طول کشید. پس از پرداخت مبلغ ۱۲۰ هزار دلار، بیش از دو سال دیگر هم انتظار کشید تا نهایتاً سال ۲۰۱۰ ویزاهای اقامت خود را دریافت کردند و در ماه مارس همان سال وارد کانادا شدند.

امیر، مدیری جوان و پرانرژی بود و پس از ورود به کانادا بدون آنکه به ساختار کسب‌و‌کار خود در ایران دست بزند، تلاش کرد که همان کار را که سازمانی تولیدی بود، در کانادا راه‌اندازی کند. چندین ماه بی‌وقفه تلاش کرد و هرچه زمان می‌گذشت، ناامید‌تر می‌شد چرا که احساس می‌کرد راه‌اندازی کسب‌وکاری مشابه، عملاً در کانادا ممکن نیست. هم قوانین دست‌وپاگیر بود و هم هزینه‌ها فوق‌العاده بالاتر.

در طول این مدت، دوستان زیادی پیدا کرده بود و با رفت‌و‌آمد و پرس‌و‌جوهایی که کرده بود، متوجه شد که باید مشابه بسیاری از افراد دیگر، همسر و فرزندان را در کانادا مستقر کند و خود بین ایران و کانادا در رفت‌و‌آمد باشد و با کار خود در ایران، هزینه‌های زندگی همسر و فرزندانش را تهیه و پرداخت نماید.

امیر پس از چند ماه استقرار در کانادا، نهایتاً به ایران بازگشت و چند ماه برای کار در ایران بود و چند هفته هم به کانادا می‌آمد تا دیدار‌ها تازه شود و همسر و فرزندانش را ببیند. در طول این مدت، گوشهٔ چشمی هم به مدت زمان اقامتش در کانادا داشت و مراقب بود تا ۷۳۰ روزی را که باید اقامت داشته باشد و به استناد آن بتواند کارت اقامتش را تمدید کند، تکمیل نماید. او قصد داشت بدین شکل ادامه دهد تا نهایتاً چند سال دیگر تصمیم بگیرد برای همیشه در کانادا اقامت گزیند.

اکتبر سال ۲۰۱۵ بود که امیر ۷۳۰ روز اقامتش را تکمیل کرد و درخواست تمدید کارت اقامت را به‌همراه مدارک مورد نیاز طبق لیست موجود و با مشورت با یک مشاور مهاجرت، همراه یک‌سری مدارک اضافه‌تر تهیه و ارسال کرد تا اطمینان حاصل کند آفیسر بررسی‌کنندهٔ پرونده، نسبت به مجموع مدت زمان‌ اقامت امیر در کانادا، متقاعد می‌شود و کارت اقامت جدید را صادر و ارسال می‌نماید.

فرزندان امیر در طول این سال‌ها در مدرسه مشغول تحصیل بودند، همسرش هم مشغول خانه‌داری بود و نهایتاً آن‌ها در ابتدای سال ۲۰۱۵، شهروند کانادا شده بودند.

امیر پس از ارسال درخواست تمدید کارت اقامت و در حالی‌که چندماهی از اعتبار آن گذشته بود، به ایران بازگشت و منتظر کارت جدید شد که پس از دریافت آن، به کانادا بیاید و مشابه گذشته، چند هفته‌ای اقامت داشته باشد و دیداری تازه کند.

در آوریل سال ۲۰۱۶، نامه‌ای از وزارت مهاجرت کانادا مبنی بر خاتمه‌یافتن بررسی پرونده‌اش دریافت کرد. در آن نامه آمده بود که پروندهٔ او وارد مرحلهٔ Second Review شده است و پس از مشورت با مشاور مهاجرت، متوجه شد که این امر به‌دلیل زیادبودن دفعات خروج او از کانادا و ورودِ به آن، بوده است. مشاور به امیر گفته بود که این روال کاملاً طبیعی است و جای هیچ نگرانی‌ای نیست.

بررسی پروندهٔ امیر بیش از حد معمول به‌طول انجامید و او روزبه‌روز نگران‌تر می‌شد و مرتب با مشاور مهاجرت تماس می‌گرفت و جویای اخبار احتمالی می‌شد که هر بار پاسخ می‌شنید: «صبور باشید، کاری از دست کسی بر نمیاد. این پروسه و زمان انجامش کاملاً طبیعیه.»

در ژانویهٔ ۲۰۱۷ امیر ایمیلی از دفتر ونکوور وزارت مهاجرت کانادا دریافت کرد مبنی بر آنکه کارت اقامت او آماده است و برای تحویل آن باید در مصاحبه‌ای که سه‌هفتهٔ بعد برگزار می‌شد، در آن دفتر حضور یابد.

امیر با مشاور مهاجرت تماس گرفت و ماوقع را تعریف کرد و از ایشان با توجه به اینکه کارت اقامتش معتبر نبود و امکان حضور در جلسهٔ مصاحبه را نداشت درخواست راهکار کرد و پاسخ شنید که: «شما باید درخواست تراول داکیومنت بدید، در جلسهٔ مصاحبه شرکت کنید و کارت اقامت‌تون رو بگیرید. اما پروسهٔ دریافت تراول داکیومنت، حدود یک‌ماه می‌کشه و قطعاً به جلسه نمی‌رسید و باید بهشون اعلام کنید تا جلسهٔ دیگه‌ای رو برای شما مشخص کنند.»

امیر نامه‌ای برای دفتر مربوطه ارسال کرد و موارد را مشابه آنچه مشاور مهاجرت گفته بود، توضیح داد و منتظر پاسخ آن‌ها ماند.

پس از چند روز ایمیل دیگری دریافت کرد که در آن یک‌ماه پس از تاریخ مصاحبهٔ قبلی، تاریخی را برای مصاحبه مشخص کرده بودند و امیر هم بلافاصله با آن نامه و مدارک مورد نیاز، درخواست تراول داکیومنت خودش را به سفارت کانادا در آنکارا ارسال کرد و آماده‌شد که به محض دریافت تراول داکیومنت، به کانادا سفر کند.

روزها به سرعت می‌گذشت و به زمان مصاحبه نزدیک‌تر می‌شد و خبری از تراول داکیومنت نبود.

امیر نامهٔ دیگری به دفتر ونکوور وزارت مهاجرت کانادا ارسال کرد و عنوان نمود که نظر به اینکه تاکنون تراول داکیومنتش را دریافت نکرده است، زمان مصاحبه را مجدداً تغییر دهند و برای تاریخی در دو ماه پس از آن به او وقت بدهند.

پس از چند روز پاسخ رسید که: «پس از دریافت تراول داکیومنت تماس بگیرید تا تاریخ مصاحبه مشخص شود».

ادامه دارد…

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – تمدید کارت اقامت دائم – قسمت اول اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.