هنر همواره ابزاری قدرتمند برای بیان حقیقت‌ها و کاوش در عمق واقعیت‌های اجتماعی بوده است. تئاتر «آهی»، به‌کارگردانی فرامرز کلانتری و با بازی سپیده حجامی، ساره امینیان و پیام بخت، نمونه‌ای از این نوع هنر است که با نگاهی نو به موضوع جنگ ایران و عراق پرداخته و تلاش می‌کند تا به‌طور جامع و متوازن، زندگی بازماندگان و تأثیرات جنگ را به تصویر بکشد. «آهی» به‌عنوان یک اثر هنری جسورانه و بی‌پرده، نوری تازه بر تاریکی‌های جنگ ایران و عراق می‌تابد. این نمایش نه برای تقدیس جنگ، بلکه برای محکوم‌کردن آن است؛ جنگی که خانواده‌های ایرانی و حتی عراقی بهای سنگینی برای آن پرداختند.

هم‌زمان با هفتهٔ دفاع مقدس در ایران، که هرساله توسط جمهوری اسلامی برای تقدیس جنگ و حفظ روایت رسمی آن برگزار می‌شود، «آهی» هزاران کیلومتر دورتر از ایران تولید و اجرا می‌شود. این هم‌زمانی تصادفی نیست؛ بلکه پاسخی هنری و ماندگار به سیاه‌نمایی‌ها و سانسورهای جمهوری اسلامی است. 

نگاهی به جنگ با دیدگاهی متفاوت و نو

«آهی» داستان بازماندگان جنگ را روایت می‌کند، اما برخلاف بسیاری از آثار مشابه، تنها به جنبه‌های تلخ و تاریک جنگ نمی‌پردازد. این نمایش با ایجاد لحظات شاد و استفاده از موسیقی جادویی جنوب ایران، به تماشاگران این امکان را می‌دهد تا نه‌تنها با زخم‌های عمیق ناشی از جنگ آشنا شوند، بلکه با جنبه‌های مثبت و تلاش بازماندگان برای زنده‌نگه‌داشتن زیبایی‌های زندگی نیز آشنا شوند. 

یکی از ویژگی‌های برجستهٔ این تئاتر، تلفیق عناصر فرهنگی و سنتی جنوب ایران است. استفاده از موسیقی و آیین‌های جنوبی به نمایش این امکان را می‌دهد که فضایی گرم و صمیمی خلق کند. این کار به تماشاگران کمک می‌کند تا احساس کنند که این داستان‌ها و واقعیت‌ها تنها مختص به گذشته نیستند، بلکه به زندگی و فرهنگ امروز ایران نیز مربوط می‌شوند.

لحظات شاد و کمدی: تلاشی برای کاهش بار تلخی

در میان فضای سنگین و تلخ داستان، «آهی» به‌طور هنرمندانه‌ای از طنز و لحظات کمدی استفاده می‌کند. این بخش‌های کمدی به کاهش بار احساسی سنگین نمایش کمک می‌کنند و نشان می‌دهند که حتی در سخت‌ترین شرایط، انسان‌ها به‌دنبال شادی و خنده‌اند. این لحظات شاد و سرگرم‌کننده، نه‌تنها به عمق شخصیت‌های داستان کمک می‌کند، بلکه به تماشاگران نیز فرصتی می‌دهد تا به جنبه‌های مثبت زندگی توجه کنند.

آدم‌های امروز ایران: داستانی قدیمی، اما به‌روز

اگرچه قصهٔ «آهی» به دوران ابتدایی جنگ ایران و عراق برمی‌گردد، اما این داستان هیچ‌گاه کهنه نمی‌شود. شخصیت‌های این نمایش، بازتاب‌دهندهٔ آدم‌های امروز ایران‌اند که همچنان با تأثیرات جنگ و چالش‌های آن دست و پنجه نرم می‌کنند. نمایش به‌شکلی هنرمندانه، تلاش می‌کند تا این داستان‌ها را از دریچه‌ای تازه و معاصر روایت کند و نشان دهد که زخم‌های جنگ، حتی چهار دهه پس از پایان آن، همچنان در زندگی مردم حاضر است.

مقاومت در برابر سانسور و سرکوب

تولید و اجرای «آهی» خود به‌نوعی نماد مقاومت در برابر سانسور و سرکوب است. این نمایش به‌دلیل محتوای انتقادی و افشاگرانه‌اش، هرگز نتوانست در ایران به روی صحنه برود. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که تحت کنترل شدید رژیم جمهوری اسلامی قرار دارد، اجرای این نمایش را به‌دلیل به‌چالش‌کشیدن روایت رسمی از جنگ ممنوع کرد. حتی تلاش‌های گروه برای اجرای زیرزمینی این تئاتر نیز با تهدید مستقیم سپاه پاسداران و ممنوع‌الکاری اعضای گروه مواجه شد.

اما این ممنوعیت‌ها و تهدیدها نتوانستند جلوی صدای «آهی» را بگیرند. فرامرز کلانتری و سپیده حجامی، با ترک ایران و مهاجرت به کانادا، این نمایش را در فضایی آزادتر و بدون دغدغهٔ سانسور، تولید کرده‌اند. آن‌ها اکنون می‌توانند بدون محدودیت، داستان‌هایی را که جمهوری اسلامی تلاش کرده از دید مردم پنهان نگه دارد، به جهانیان نشان دهند.

تلاشی برای جهانی‌سازی پیام

«آهی» با استفاده از بالانویس انگلیسی، تلاش دارد تا پیام خود را به مخاطبان بین‌المللی نیز منتقل کند. این نمایش نشان می‌دهد که جنگ ایران و عراق تنها یک تراژدی محلی نیست، بلکه بخشی از تاریخ جهانی است و پیامدهای آن فراتر از مرزهای ایران رفته است. با ارائهٔ یک روایت به‌روز و جامع از جنگ و تأثیرات آن، «آهی» به جهانیان این فرصت را می‌دهد که با واقعیت‌های اجتماعی و فرهنگی ایران آشنا شوند.

این تئاتر مستند نه‌تنها جنایات جنگ را به‌تصویر می‌کشد، بلکه به بررسی تأثیرات بلندمدت آن بر جامعه نیز توجه می‌کند. جنگ فقط در میدان نبرد اتفاق نمی‌افتد، بلکه پیامدهای آن تا سال‌ها و حتی دهه‌ها بعد از پایان جنگ همچنان در زندگی مردم حضور دارد. «آهی» تلاش می‌کند این پیامدها را به نمایش بگذارد و نشان دهد که چگونه بازماندگان جنگ همچنان با آثار ویرانگر آن دست‌به‌گریبان‌اند.

هم‌زمانی معنادار با هفتهٔ دفاع مقدس جمهوری اسلامی

یکی از جنبه‌های برجستهٔ این نمایش، هم‌زمانی آن با هفتهٔ دفاع مقدس جمهوری اسلامی ایران است. هرساله از ۳۱ شهریور تا ۶ مهر، مراسم مختلفی در ایران برگزار می‌شود تا یادآور آغاز جنگ ایران و عراق باشد. اما این مراسم در حقیقت برای تقدیس جنگ و مشروعیت‌بخشی به آن طراحی شده‌اند؛ جنگی که برخلاف میل و خواست مردم ایران و به‌تحریک روح‌الله خمینی آغاز شد و با پافشاری او تا سال‌ها زندگی مردم هر دو کشور را در تاریکی فرو برد. جمهوری اسلامی همواره تلاش کرده است که با روایتی خاص از این جنگ، آن را بخشی از هویت ملی و دینی کشور بسازد و از آن به‌عنوان ابزاری برای سرکوب مخالفان و حفظ قدرت استفاده کند.

اما «آهی» روایت دیگری از این جنگ دارد؛ روایتی که از نگاه بازماندگان و قربانیان این فاجعه به تصویر کشیده شده است. این نمایش نه‌تنها جنگ را تقدیس نمی‌کند، بلکه آن را به چالش می‌کشد و به سیاهی‌ها و جنایت‌های ناشی از آن می‌پردازد

تلاش دست‌اندکاران این نمایش برای زنده‌نگه‌داشتن شمع هنر تئاتر در خارج از کشور، خود نشان از دغدغهٔ گروه تولید دارد، چرا که از تمرین تا اجرای یک نمایش در شهری مثل ونکوور کاری بسیار سخت و طاقت‌فرساست. تماشای «آهی» فرصتی است برای آشنایی با روایتی تازه و جامع از جنگ و زندگی بازماندگان. تلفیق جنبه‌های تلخ و شاد زندگی و استفاده از موسیقی جنوب ایران و زنده‌کردن آیین‌های کهن این منطقه، فضایی جذاب و منحصربه‌فرد خلق می‌کند. اگر به‌دنبال تجربه‌ای هستید که شما را به تفکر وادارد و در عین حال لحظات شادی را برایتان به ارمغان آورد، «آهی» را از دست ندهید. این نمایش نه‌تنها داستانی از گذشته، بلکه نمایی از وضعیت امروز ایران و آدم‌های آن است.

اولین اجرای این نمایش در تاریخ ۲۴ نوامبر ۲۰۲۴ در مرکز فرهنگی اِوِرگرین (Evergreen Cultural Centre) خواهد بود. اطلاعات و نحوهٔ فروش بلیت در اینستاگرام و فیس‌بوک در آدرس زیر اعلام خواهد شد:

 ‎@golden.idea.society

نوشته «آهی»: نگاهی تازه به جنگ، زندگی بازماندگان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نمایش «تک‌گویی‌های واژن» به‌همت گروه تئاتر بلولایت و با دراماتورژی ژوبین غازیانی، کارگردان کهنه‌کار تئاتر، و تهیه‌کنندگی پروین سرآبادانی، عصر ششم ژوئیهٔ ۲۰۲۴ در سالن پرزنتیشن هاوسِ نورث ونکوور به روی صحنه رفت. 

اجرای جسورانه و تابوشکن نمایشنامهٔ تک‌گویی‌های واژن (‌The Vagina Monologues) نوشتهٔ ایو انسلر (Eve Ensler)، برای اولین‌بار به‌زبان فارسی در ونکوورِ کانادا، بهانه‌ای شد تا برای شنیدن صدای ناشنیدهٔ زنان و آشنایی با رنج‌ها، خاطرات، خواسته‌ها و تجربیات تلخ و شیرین زنانه‌شان، در بستری آشنا و خودمانی گرد هم آییم.

به‌گواه گروه هنرمندان این نمایش، پیش از هر چیز باید قدردان همراهی، شوق و تلاش سارا توکلی بود که از زادگاهش بندرعباس به ونکوور آمد تا به آرزوی دیرینه‌اش برای اجرای این متن، تحقق بخشد. همچنین باید امید داشت که هنرمندان و هنردوستان هم‌وطن بیشتری همچون ژوبین غازیانی و تیم همراهش، برای حمایت از چنین آثاری، دست به دست هم دهند.

تک‌گویی‌های واژن، نمایشنامه‌ای اپیزودیک است، که در سال ۱۹۹۶ به‌قلم ایو انسلر، نمایشنامه‌نویس، فعال، فمینیست و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی، نوشته شد و پس از کسب جوایز و موفقیت‌های بسیارش در آمریکا، به بیش از ۴۸ زبان ترجمه و در بیش از ۱۴۰ کشور اجرا شد. متن اصلی این نمایشنامه در سال ۲۰۰۳ به‌همت کوشیار پارسی، به زبان فارسی ترجمه شد. 

هستهٔ اصلی تک‌گویی‌های واژن به‌واقع از گفت‌وگویی‌هایی شکل گرفته که نویسنده با زنان متعددی از سن، نژاد، شغل، مذهب و جغرافیای مختلف داشته است. این متن شگفت‌انگیز و دلخراش، نگاهی تازه به مفاهیمی همچون تجربیات جنسی توافقی و غیرتوافقی، تصویر ذهنی از بدن، ناقص‌سازی و ختنهٔ اندام تناسلی در زنان، تجاوز، برخورد مستقیم و غیرمستقیم با تولید مثل، زایمان، مراقبت از واژن، قاعدگی، تن‌فروشی و چندین موضوع دیگر دارد و این مفاهیم را از نقطه‌نظر این زنان بیان می‌کند که با وجود تفاوت در سن، نژاد، باور و جغرافیا، درد مشترکِ «زن بودن» را تجربه کرده‌اند. 

مهم‌ترین مشخصهٔ اجرای فارسی این نمایش اما، در وهلهٔ نخست، جسارت پرداختن به چنین متن ملتهب، متهورانه و گزنده است که برای اولین بار تابوهای بسیاری را در نخستین مواجهه با برخی کلمات ممنوعه در فرهنگ ایرانی، برای مخاطبانش می‌شکند. 

برخورد نزدیک از نوعی دیگر، بهترین توصیف این رک‌گویی و حقیقت‌جویی است. 

برای بسیاری از زنان حاضر در سالن نمایش درحالی‌که دوشادوش هم نشسته و در هوای هم تنفس می‌کنند، شنیدن بسیاری از کلماتی که در فرهنگ و عرف ایرانی، همواره نکوهش شده و حتی بیانش هم زشت و ممنوع به‌نظر می‌رسد، مثل یک پتک بزرگ یا زخمهٔ شلاق است؛ نفس‌ها در سینه حبس شده و آن شرم همیشگی مشرقی نمی‌گذارد تا تأثیر این کلمات در خودآگاه تماشاگران ته‌نشین شود، اما قدرت اجرا، آنجا آشکار می‌شود که این حس شرم، رفته‌رفته تا پایان نمایش کم‌رنگ‌تر شده و جای خود را به درک عمیق جمعی و تجربهٔ عاطفی تأثیرگذاری می‌دهد.

نکتهٔ مهم دیگری که در اجرای این نمایش باید به آن توجه کرد، انتخاب آگاهانهٔ ابعاد و چیدمان صحنه است، به‌گونه‌ای که بازی‌ها و تک‌گویی‌ها در فضایی نه‌چندان وسیع، در حریم تماشاگر و با فضاسازی غیراگزوتیک و مینیمال رخ می‌دهد؛ گویی که ایجاد این اتمسفر، جهان آشنایی را در محدودهٔ زمانی و مکانی و حسی تماشاگر خلق می‌کند و به مخاطب فرصت درک و همراهی بیشتری را با این تجربهٔ مستقیم و گزنده اما هوشیارکننده، می‌دهد. 

در این نمایش که برای مخاطبان زن و بالای ۱۸ سال اجرا شد، سه بازیگر زن ایفای نقش می‌کنند. بازی قدرتمند سارا توکلی با آن انعطاف حنجره و تغییر لحن که در بیان مونولوگ‌ها و انتقال حس کاراکترها بسیار دقیق عمل می‌کند، بیش از همه در یاد می‌ماند. مهسا قراگزلو و مهدیس توکلی نیز که از هنرمندان تازه‌نفس، خلاق و توانمند این عرصه‌اند، به‌خوبی از عهدهٔ تغییر لحن‌ها و جابه‌جایی نقش‌ها برآمده‌اند. گریم متفاوت این سه زن و لباس خواب قرمز ساتنی که به تن دارند، اتحاد و اشتراکی درونی را تداعی می‌کند. 

زنان زیبای سرخ‌پوش این نمایش، درحالی‌که با پاهای برهنه زیر نور نقطه‌ای قرمز بر صندلی‌هایی که در بین تماشاگران قرار گرفته، نشسته‌اند، هیجانات و‌ احساسات غالب در هر تک‌گویی را با تغییر حجم صدا، تفاوت لحن و اکتِ خاص خود به بیننده انتقال می‌دهند.

به نظر می‌رسد که همراهی دکتر پریسا جهانلو، به‌عنوان یک مشاور علمی و روان‌درمانگر، در کنار تیم بازیگران و در حین اجرای تمرین‌های اولیه، از دیگر نقاط قوت این همکاری باشد.

پرواضح است که نباید توانایی مترجم و تیم بازنویسی نمایشنامه را نیز در برگردان متن اصلی از انگلیسی به فارسی نادیده گرفت؛ چرا که استفاده از اصطلاحات مناسب و همه‌فهم، که به کلیت اثر لطمه نزده و در عین حال مفاهیم درست و دقیق را در حین اجرا به مخاطبان منتقل کند، بی‌شک چالش بزرگی را برای این گروه رقم زده است. همان‌طور که می‌دانیم، به‌طور معمول، بسیاری از واژه‌های انگلیسی در برگردان فارسی، معنی اصیل خود را از دست می‌دهند و به‌طور قطع این بزرگ‌ترین و اصلی‌ترین مشکل برای تیم نویسندگان بوده است.

بزرگ‌ترین دریغ و افسوس برای تداوم تولید و اجرای چنین آثاری که پیش از همه به زنان، رنج‌ها و تجربیات مشترکشان و مهم‌تر از همه به وجوه انسانی و ارزشمندی که در زندگی همهٔ انسان‌ها جاری‌ست، اشاره دارد، این است که ای‌کاش با حمایت‌های بیشتر، می‌شد کمیت این اجراها را بیشتر کرد و آن را برای گروه‌های بیشتری از مخاطبان و علاقه‌مندان فارسی‌زبان، نمایش داد.

نمایش «تک‌گویی‌های واژن» اگرچه جهانی زنانه دارد اما باید فارغ از جنسیت‌زدگی، برای همهٔ مردان و حتی گرایش‌های دیگر جنسی یا گروهای ال‌جی‌بی‌تی‌کیو و… به‌شکلی وسیع‌تر به نمایش درآید، چرا که پیام درونی آن کاملاً اخلاقی، انسانی، ارزشمند و زیباست.

آشنایی با بیوگرافی خالق این اثر نیز به درک واقع‌گرایانه‌تری از مانیفستی که ارائه می‌کند می‌انجامد؛ ایو انسلر با نام اختصاری «وی» (V)، دومین فرزند خانواده در شهر نیویورک به دنیا آمد. پدرش یهودی و مادرش مسیحی بود و با اینکه در جامعه‌ای عمدتاً یهودی بزرگ شده، خود را یک بودایی طبیعت‌گرا معرفی می‌کند. 

منشأ اصلی رنج‌های ایو این بود که او از سن پنج تا ده سالگی از سوی پدرش مورد آزار جنسی و جسمی قرار گرفته بود و شاید همین امر سبب شد تا خلاقیت‌های نوشتاری او در دوران جوانی و میان‌سالی و پس از حرکت در مسیر خودشناسی و درمان شکوفاتر شود.

ایو بعدها در ورمونت تحصیل کرد و به‌عنوان یک فمینیست مبارز در عرصهٔ مطالبات زنان و مبارزه با خشونت علیه آنان شناخته شد. 

پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۷۵، رشته‌روابطی آزاردهنده را تجربه کرد و به مواد مخدر و الکل وابسته شد و در یک مرکز توان‌بخشی بستری شد، اما رفته‌رفته و در مسیر خودشناسی، به‌کمک ارتباط بهتری که با چند دوست خوب پیدا کرد، آموخت «چگونه یک انسانِ دوست‌داشتنی باشد.»

پس از ازدواجی ناکام و سقط جنین، رابطه‌ای طولانی‌مدت را با آریل اور جردن، هنرمند و روان‌درمانگر، ادامه داد و پس از انتشار کتاب خود به‌نام «عذرخواهی» در سال ۲۰۱۹ و سال‌ها پس از مرگ پدرش، آزار جنسی و جسمی‌ای را که از سوی این مرد تجربه کرده بود، توصیف کرد. ایو پس از آن گفت که می‌خواهد از نام خانوادگی خود فاصله بگیرد و ترجیح داد او را با نام متمایز و مختصر «وی» صدا کنند. او همچنین برای بیماری سرطان رحم تحت درمان قرار گرفت و اکنون مجرد است.

انسلر همچنین به‌عنوان یکی از «۱۵۰ زنی که جهان را تغییر دادند» از سوی نیوزویک و «۱۰۰ زن تأثیرگذار» از سوی گاردین انتخاب شده است.

*فارغ‌التحصیل رشتهٔ گرافیک، عضو انجمن منتقدان و ‌نویسندگان سینمای ایران از ۱۳۹۶ تاکنون، عضو هیئت‌تحریریهٔ نشریهٔ هنر و تجربه (دههٔ ۹۰) و مدیر هنری نشریهٔ نقد سینما (دههٔ ۸۰)، مشاور هنری در پروژه‌های مختلف مستند، سینمایی و تئاتر (ایران، آلمان و کانادا)، طراح پوستر و عنوان‌بندی فیلم، مدرس جهاد دانشگاهی تهران، دانشگاه جامع علمی کاربردی و مجتمع فنی تهران (دههٔ ۸۰ و‌ ۹۰)، مشاور هنری موزه‌های صنعت نفت ایران (پیش از مهاجرت به کانادا)، طراح، فلوریست و مشاور تبلیغاتی (از ۲۰۲۰ در ونکوور)

نوشته درد مشترک؛ یادداشتی بر نمایش تک‌گویی‌های واژن؛ اجرایی جسورانه و‌ تابوشکن در ونکوورِ کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هومن کبیری پرویزی – ونکوور

عکس‌‌ها: حمید زرگرزاده – ونکوور

ژوبین غازیانی، که اوایل امسال نمایش «هملتک» را به روی صحنه برد و با استقبال خوبی هم مواجه شد، به‌زودی یعنی روز ۲۲ سپتامبر در سالن سنتنیال تیاتر واقع در نورث ونکوور، نمایش تازه‌اش، «سعدی، مسافر شهر عشق» را به روی صحنه خواهد برد. به‌همین بهانه با او گفت‌وگویی داشته‌ایم تا دربارهٔ کار جدیدش برایمان بگوید.

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ زمان و کان اجرای این نمایش اینجا کلیک کنید.

آقای غازیانی، با سلام، از اینکه وقت‌تان را به ما دادید سپاسگزاریم. دفعهٔ قبل که با هم صحبت کردیم، پیش از اجرای نمایش «هملتک» بود. پیش از آنکه به نمایش جدیدتان بپردازیم، شاید بد نباشد کمی از تجربهٔ اجرای هملتک برایمان بگویید. آیا از آن اجرا راضی بودید؟ بازخورد مخاطبان چطور بود؟ اگر به عقب برگردید چه چیز یا چیزهایی را تغییر خواهید داد؟

هملتک اولین تجربهٔ اجرایی من در ونکوور بود و بالطبع با توجه به سنگینی کار به‌لحاظ پرسوناژ و دکور و لباس، کار بسیار زمان‌بری بود. به لطف گروه همدل و تلاش واقعاً خستگی‌ناپذیری که همگی داشتند، این نمایش به گفتهٔ اهالی ونکوور و تماشاگرانش بسیار به‌یادماندنی شد. بازیگرانی که بیشتر آن‌ها اولین حضور در صحنه را تجربه می‌کردند، اجرای خیلی خوبی را به‌لحاظ کیفی ارائه دادند، آن هم در کنار بازیگرانی با تجربهٔ بیشتر همچون جناب فیروزبخش. اتفاق خوب دیگر هم استقبال تماشاگران بود که باعث شد تا سالن با ۶۵۰ نفر تماشاگر شاهد اجرای نمایشی غیرکانادایی با حداکثر ظرفیتش باشد که برای دست اندرکاران سالن سنتنیال تياتر هم قابل توجه بود. آن‌طور که گیشهٔ فروش اعلام کرد، چیزی بیش از ۵۰ نفر پیش از شروع نمایش برای خرید بلیت آمده بودند که متأسفانه قادر به تهیه آن نشدند.

هدف اصلی من از اجرای این نمایش سنجش افکار عمومی و شناخت سلیقه و برخورد مخاطب ایرانی با نمایش‌های آئینی و سنتی ایران بود. من قبلاً شناخت خاصی از تماشاگران اینجا نداشتم و این اتفاق خوب و شنیدن نظرات مردم برایم بسیار مهم بود. هرگز فکر نمی‌کنم اگر به عقب برمی‌گشتم چه‌کار می‌کردم. چون فکر می‌کنم در آن زمان سعی داشتم تا بهترین تصمیم را عملی کنم، اما برای اجرای دوبارهٔ نمایش هملتک که قرار است در همان سالن و در روز دهم نوامبر اجرا بشود، تغییراتی را اعمال خواهم کرد که فکر می‌کنم به اجرای بهتر این نمایش کمک خواهد کرد.

اجرای اولِ این نمایش، ماحصل یک کار کارگاهی و آموزشی در آکادمی تئاتر ونکوور در گروه تئاتر نور آبی بود، اما سعی دارم تا بازبینی جدیدی برای اجرای دوم داشته باشم.

به‌یاد دارم که در گفت‌وگوی قبلی‌مان تئاتر سنتی ایرانی را دغدغهٔ اصلی‌تان ذکر کرده بودید، آیا دلیل انتخاب زندگی سعدی برای نمایش جدیدتان هم همین است؟ و اساساً چرا زندگی سعدی را دستمایهٔ کار این نمایش کردید؟

من در کودکی با شعر بزرگ شدم. پدرم ارادت خاصی به فردوسی، سعدی و حافظ داشت و دارد. نام من و برادرم «آبتین» را از شاهنامه انتخاب کرد و خواهرم «غزل» نامش به عشق حافظ و سعدی انتخاب شد. به‌دلیل قرابت با شعر، همیشه در این فکر بودم که برای آشنایی بیشتر هم‌وطنانم با زندگی این شعرا،‌ آن‌ها را دستمایهٔ اجرای نمایش کنم. من هر سال ختم حافظ می‌کنم و تقریباً هر شب تفألی می‌زنم. بسیاری از حکایات گلستان و اشعار سعدی را که به ضرب‌المثل تبدیل شده از حفظم، اما انتخاب نمایشنامه کاری بسیار سخت بود.

ما واقعاً در زمینهٔ شناساندن زندگی و آثار شُعَرایمان ضعف نمایشنامه داریم. نمایشنامهٔ «سعدی، مسافر شهر عشق» شاید از معدود نمایشنامه‌هایی باشد که در مورد زندگی سعدی نوشته شده است. آشنایی من با این نمایشنامه به اولین و آخرین اجرای آن در سال ۱۳۷۶ برمی‌گردد. با تماسی که با آقای «علینقی رزاقی» داشتم، اجازهٔ اجرای این نمایشنامه را به‌انضمام دخل و تصرفی که به اصل آن آسیب نزند، از ایشان گرفتم و با دوستان عزیز شروع به تمرین و برنامه‌ریزی اجرا کردیم. نمایش برای اجرای خارج از کشور، باید دوباره تنظیم می‌شد.

برای کارگردانی این نمایش از شیوه‌های نمایش ایرانی استفاده نکردم و به‌نوعی می‌شود گفت به ناتورالیسم و رئالیسم بیشتر نزدیک است، چیزی حدفاصل خیال و واقعیت با بهره‌گیری از تکنولوژی و تخصصی که در تدوین و ساخت فیلم دارم. اما در طراحی، همهٔ اجزای نمایش از بازی‌ها گرفته تا موسیقی و طراحی صحنه و لباس، از دوستان خواستم تا رنگ و بوی نمایش را به‌سمتی ببرند که فضای ایرانی در آن قابل لمس باشد، بوی ایرانی بودن بدهد.

روی تک تک موارد تحقیق بسیار شده است تا طراحی‌ها حاوی کمترین اشتباهات بوده و از زمان زندگی سعدی دور نباشد.

از قرار معلوم در این اجرا، موسیقی سنتی و مولتی‌ مدیا هم نقش برجسته‌ای دارد، لطفاً کمی در این‌باره برایمان بگویید.

همان‌طور که گفتم، این نمایش باید بوی ایران قدیم بدهد. موسیقی ایرانی جز‌‌ئی جدانشدنی از تفکر من است. با البرز رحمانی ارتباط روحی و فکری بسیار خوبی داریم، حرف همدیگر را به‌راحتی و با کمی بالا و پایین کردن سلایقمان می‌فهمیم و این برایم بسیار با ارزش است. در چند جلسه و بررسی اشعار نمایشنامه و زندگی سعدی به زبان موسیقی مناسبی رسیدیم و تصمیم بر آن شد تا در بخش‌هایی از صدای خوانندگان خوب شهرمان، آقایان منصور فیروزبخش و نوید گمینی و مهربانو سارا جباری، استفاده کنیم و بخشی را هم با انتخاب مناسب موسیقی از آثار متفاوت آهنگ‌سازان ایرانی و عرب استفاده کنیم.

از سال گذشته که نمایشنامه به دستم رسید، به شیوهٔ اجرا فکر می‌کردم، اینکه بتوانم تماشاگر را به تخیل وادار کنم و بخشی از این تخیل را با استفاده از تکنیک‌های کهن نمایشی مثل نمایش سایه (که در زمرهٔ نمایش‌های عروسکی به‌حساب می‌آید) کارگردانی کنم. با توجه به امکانات مورد نیاز برای اجرای نمایش سایه و سختی این کار، تصمیم گرفتم تا این بخش را به‌صورت تصویربرداری شده و تلفیق با طراحی صحنه و حرکت بازیگران به تجربه بگذارم.

در کار جدیدتان، آقای محمد عمرانی، بازیگر پیشکسوت، و نیز خانم کتایون فیض مرندی برای طراحی صحنه حضور خواهند داشت. همکاری آنان را با بازیگران و عوامل محلی چطور ارزیابی می‌کنید؟

قطعاً حضور افراد باتجربه تأثیر بسیار بالایی در کیفیت کار دارد. در بخش بازی، این تأثیر از ابتدای خوانش نمایشنامه خود را نشان می‌دهد. نحوهٔ برخورد یک حرفه‌ای با نمایشنامه و نقش برای بازیگرانی که تازه در ابتدای راه‌اند، بسیار با ارزش است. آقای محمد عمرانی بسیار با تجربه‌اند. ایشان بیش از ۳۰ سال است که در عرصهٔ هنرهای نمایشی فعال‌اند. نمایش‌های رادیویی بسیار زیادی را کارگردانی و صداپیشگی کرده‌اند. در تئاترهای صحنه‌ای بسیاری بازی کرده‌اند. به من بسیار لطف داشتند که در ابتدای مهاجرت و با توجه به سختی‌های این دوره، بازی در این نمایش را پذیرفتند. در بسیاری از تمرین‌ها با مناعت طبع و فروتنی بسیار، نکاتی را به بحث گذاشتند که در برخی از موارد مسیر تمرین و اجرای آن صحنه را تغییر داد و این اتفاق بسیار با ارزشی برای من بود.

در بخش طراحی صحنه، حضور فردی مثل بانو کتایون مرندی و همچنین هنرمند دیگر شهرمان داریوش ملکوتی، شاکلهٔ بخش مولتی مدیا را بسیار تغییر داد. جمع دانش این افراد و همگرایی فکری با ایدهٔ نمایش سایه را اتفاقی بسیار خاص و زیبا می‌بینم. این عزیزان با تحقیق فراوان و صرف زمان بسیار زیادی، به ترکیب بسیار بدیعی از مینیاتور مدرن ایرانی و بخش سایه و همچنین عناصر صحنه و لباس رسیدند که مطمئن‌ام توجه اهل هنر را به خود جلب خواهد کرد.

دوست باتجربهٔ دیگری مثل مجید تفرشی هم به‌موقع به این نمایش وارد شد. بازی نقش سعدی در دوران جوانی به‌دلیل واریاسیون احساسی بسیار زیاد، خیلی سخت بود که به‌نظرم مجید به‌خوبی از پس آن بر آمده است. آقای فیروزبخش و مهربانو محبوبه مجتهد هم از دانش‌آموختگان قدیم تئاتر پیش از انقلاب‌اند و در کنار دوستان با استعداد مثل منوچهر سلیمی، مهسا قراگزلو، الناز رضایی، ترکان رجبی‌ واحدی و ضیا یزدانی و هنرجوی خردسال گروه، ونوس حنایی، تیم بسیار زیبایی ساخته شد.

آیا برای اجرای این نمایش و همچنین هملتک در شهرهای دیگر کانادا هم برنامه‌ای دارید؟

در گروه تئاتر نور‌ آبی، برای نمایش هملتک رایزنی‌های بسیار کردم، اما به‌دلیل تعداد بالای اعضای گروه و گرانی بلیت هواپیما و هزینه‌های اقامت ما در شهرهای دیگر، تاکنون این کار عملی نشده مگر آنکه اسپانسری قوی پای کار بیاید که البته از سرویس تبلیغاتی بسیار خوب این گروه هم برخوردار خواهد شد. ویدیوهای تبلیغاتی ما حداقل ۱۰٬۰۰۰ بیننده با آمار بسیار دقیق دارد. اما برای نمایش سعدی برنامه‌هایی داریم که به‌محض نهایی شدن حتماً به رسانهٔ عزیز همیاری اعلام می‌کنیم.

به‌عنوان یک هنرمندِ فعال در تئاتر، چه انتظاری از جامعهٔ ایرانیان ونکوور دارید؟

تئاتر عشق من است و بدون آن کار و زندگی برایم قابل تصور نیست. تصمیم دارم که گلایه نکنم و یک گوشه از جاده را بگیرم و کارم را بکنم و پیش بروم، اما واقعیتی وجود دارد و آن اینکه اجرای تئاتر به خودیِ خود بسیار سخت است، و در کشور غریب، سخت‌تر. شاید انتظاری که از هم‌وطنان عزیزمان دارم، توجه به هنر تئاتر و حمایت از اجراهاست که با این اتفاق، گروه‌های تئاتری هم می‌توانند برای تعداد بیشتر اجراها برنامه‌ریزی کنند و زحمات چندماهه و آن‌همه هزینه تنها به یک اجرا ختم نشود.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید.

گروه تئاتر نور آبی در نظر دارد تا در آیندهٔ نزدیک برای تربیت نسل جدیدی از بازیگران و عوامل صحنه، کلاس‌هایی را در ردهٔ سنی کودک و نوجوان برگزار کند. به‌نظرم این اتفاق می‌تواند تأثیر بسیار زیادی در آموزش زبان فارسی و البته بالا بردن سطح عزت نفس این عزیزان به‌همراه داشته باشد.

با سپاس از وقتی که برای این مصاحبه به ما دادید.

نوشته در شناساندن زندگی و آثار شعرایمان ضعف نمایشنامه داریم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با گفت‌وگویی با شروین شهریاری نامزد انتخابات شورای شهر نورث ونکوور و همچنین ژوبین غازیانی، کارگردان نمایش «سعدی، مسافر شهر عشق» که ۲۲ سپتامبر در سنتنیال تیاتر به روی صحنه خواهد رفت.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ شصت و سوم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در ونکوور، نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

‍ با مطالب و آثاری از:

زهرا آهن‌بر، فرزانه ابراهیمیان، یلدا احمدوند، اولگا استاچوا، علی تهرانی آزرم، رژیا پرهام، امیرحسین توفیق، سعید جاوید، سنجر سهیل، دکتر مهدی عباس‌زاده، سیما غفارزاده، علیرضا فدایی، حسین فرامرزی، صدیقه فیروزی، آرزو قهرمانی، هومن کبیری پرویزی، عباس گلی، مژده مواجی.

عکس روی جلد از: استودیو Sound Camera Action

در این شماره می‌خوانید:

• یادداشت سردبیر – ایجاد شغل، به چه بهایی…
• در پیوند به کمپین فارسی در بی‌سی – کودکان ما باید زبان مادری‌شان را فرا بگیرند
• موفقیت دیگری برای لادن صحرایی، کارگردان ناشنوای ایرانی ساکن ونکوور
• گفت‌وگو با ژوبین غازیانی به بهانهٔ اجرای نمایش «سعدی، مسافر شهر عشق»
• گفت‌وگو با شروین شهریاری، نامزد نمایندگی در انتخابات شورای شهر نورث ونکوور
• تنوع در کانادا توانایی الهام بخشیدن به جهان را دارد
• پاسخ به چند پرسش‌های متداول مهاجرتی دربارهٔ ویزای توریستی (قسمت دوم)
• آموزش زبان انگلیسی – دعوت
• نکات مهم در فروش آپارتمان در ونکوور- قسمت پنجم – مراحل آماده سازی آپارتمان برای فروش
• قوانین خانواد‌گی، ازدواج و طلاق در استان بریتیش کلمبیا – قسمت سوم
• مروری بر بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸
• برگی از تاریخ کانادا – ۱۶ قتل‌ لاینحل در طول بیش از ۴ دهه در «بزرگراه اشک‌ها»
• دو شعر جدید از سعید جاوید
• داستان کوتاه – یک روز گرم تابستان
• دنیای من و آدم کوچولوها – تدریس تضمینی «زبان ایرانی»
• کوچه‌پس‌کوچه‌های ذهن من – گل‌اندام و گنجش
• سوپ ایتالیایی

نوشته شصت و سومین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

عکس‌ها: ژوبین غازیانی

پاییز گذشته سرانجام جاگمیت سینگ توانست به رهبری حزب دموکرات نوین کانادا دست یابد. انتخاب او در انتخابات درون‌حزبی، او را به تنها رهبر حزب اصلی در کانادا تبدیل کرد که در مجلس عوام حضور ندارد. او از سمتش به‌عنوان نمایندهٔ مجلس در مجلس استانی انتاریو استعفا داد و تمرکزش را بر رهبری حزب دموکرات نوین و سیاست‌ورزی در حوزهٔ فدرال گذاشت. به‌دنبال استعفای کندی استوارت، نمایندهٔ حزب دموکرات نوین در حوزهٔ برنابی جنوبی، که پاییز آینده در انتخابات شهرداری ونکوور شرکت خواهد کرد، روز چهارشنبه ۸ اوت ۲۰۱۸ جاگمیت سینگ خودش را نامزد این منطقه کرد تا شانس خود را برای ورود به مجلس عوام امتحان کند. انتخاباتی که هنوز تاریخ دقیقش مشخص نیست. نامزدی سینگ تاکنون با واکنش مثبت حزب سبز مواجه شده؛ این حزب اعلام کرده است که نامزدی برای شرکت در انتخابات معرفی نخواهد کرد تا کار آقای سینگ برای ورود به مجلس هموارتر شود.

یک روز پس از اعلام رسمی این تصمیم، او نشستی مطبوعاتی با رسانه‌های جوامع مهاجر بریتیش کلمبیا برگزار کرد که توجه شما را به گزارش این نشست جلب می‌کنیم.

رادیو فرست‌چایلد – بسیار خوب، اجازه بدهید با این سؤال شروع کنیم که چه شد تصمیم گرفتید در انتخابات میان‌دوره‌ای برنابی جنوبی شرکت کنید؟

جاگمیت سینگ – اول اینکه در این حوزه کندی استوارت (Kennedy Stewart) تصمیم گرفته است کنار برود و دیگر اینکه در بی‌سی کانادایی‌ها مشکلات بسیاری دارند که دولت لیبرال کانادا به آن‌ها رسیدگی نمی‌کند و به مردم می‌گوید که باید صبر کنند، ولی مردم نمی‌توانند برای مشکلات بزرگی مانند مشکل مسکن صبر کنند. دولت می‌گوید دو سال صبر کنید تا برای این منظور بودجه اختصاص بدهیم،‌ اما مردم نیاز دارند که الان اقدام دولت را ببینند. به‌طور مثال روی مسائلی مانند سلامت و بهداشت عمومی، می‌بینیم که دولت قرار است ۳۶ میلیارد دلار بودجه را طی یک برنامهٔ ده‌ساله کم کند. درواقع این‌ها دارند برنامهٔ دولت هارپر را اجرا می‌کنند؛ دولت محافظه‌کار هارپر آن را ارائه داد و دولت لیبرال دارد آن را اجرا می‌کند. باز می‌گویم، مردم نمی‌توانند کاهش بودجه در سلامت و بهداشت عمومی را شاهد باشند، آن‌ها بلکه خواهان اختصاص بودجهٔ‌ بیشتری در این زمینه‌اند، به‌طوری‌که هر وقت به این خدمات نیاز دارند، در دسترسشان باشد. ما می‌خواهیم اطمینان حاصل کنیم که دسترسی به خدمات دارویی همگانی و عمومی باشد؛ یعنی پوشش هزینه‌ٔ داروهای تجویزی توسط پزشکان. در عوض، دولت می‌گوید باید این موضوع را مطالعه کرد و روی آن وقت گذاشت. در حالی‌که ما می‌دانیم مطالعات پیاپی به ما نشان داده است که ارائهٔ خدمات دارویی عمومی موجبِ صرفه‌جویی سالانه ۴٫۲ میلیارد دلار برای ما خواهد شد. و ما می‌توانیم این میزان را در جهت افزودن تخت‌های بیمارستان، کاهش زمان انتظار برای جراحی‌ها و استخدام نیروهای بیشتر در سیستم خدمات سلامت و بهداشت عمومی استفاده کنیم.

رسانهٔ همیاری – پیرو سؤال همکارمان، با توجه به اینکه شما هرگز در بی‌سی زندگی نکرده‌اید، فکر می‌کنید چقدر با مسائل و مشکلات منطقه‌ای که کاندیدایش شده‌اید، آشنایید؟ فکر نمی‌کنید اینکه هرگز در این حوزه زندگی نکرده‌اید، روی عملکرد شما به‌عنوان یک نماینده تأثیر خواهد گذاشت؟

جاگمیت سینگ – من فکر می‌کنم یک رهبر فدرال خوب باید بتواند کلِ کانادا را نمایندگی کند. برای اینکه فردی بتواند رهبر ملی خوبی باشد، باید که بتواند مسائل و مشکلات تمام کانادایی‌ها را درک کند و با آن‌ها آشنا باشد. من با مردم برنابی جنوبی، کل برنابی و در کل بی‌سی صحبت کرده‌ام و بزرگ‌ترین مشکلی که هر بار شنیده‌ام، مشکل مسکن است؛ بحران مسکن. و در این زمینه، دولت لیبرال می‌گوید صبر کنید، دو سال صبر کنید تا ما شروع کنیم به اقدام در حل آن، ولی من می‌گویم ما واقعاً نمی‌توانیم صبر کنیم، ما همین الان نیاز داریم ببینیم که دارد اقدامی در این‌باره صورت می‌گیرد. مشکل دیگری که در برنابی هست، مربوط به خدمات سلامت و بهداشت عمومی است، ما نیاز داریم که بیمارستان جدیدی در برنابی ساخته شود،‌ چون زمان انتظار در بیمارستان‌ها خیلی زیاد است، اینکه مردم به خدمات بهداشتی و دارویی که باید، دسترسی ندارند. در این زمینه، همان‌طور که اشاره کردم، دولت لیبرال می‌گوید صبر کنید، قرار است بودجه‌هایی را کاهش دهیم، قرار است خدمات دارویی رایگان را مطالعه کنیم…، ما می‌گوییم که همین الان نیاز داریم که روی خدمات سلامت و بهداشت عمومی سرمایه‌گذاری و عملی کردن آن شروع شود. و در زمینهٔ مسائلی مانند محیط زیست؛ داشتن محیط زیستی پاک برای مردم واقعاً مهم است، در حالی‌که از آن‌طرف دولت می‌گوید که می‌خواهد میلیاردها دلار پول مردم را روی خط لولهٔ ۶۵سالهٔ دارای نشت سرمایه‌گذاری کند. به‌جای آن، کاری که ما باید بکنیم این است که روی انرژی پاک و مشاغل مرتبط با انرژی پاک سرمایه‌گذاری کنیم، برای امروز و فردایمان؛ آینده این است. و این‌ها مسائل و مشکلاتی‌اند که برنابی با آن‌ها مواجه است.

رسانهٔ همیاری – سؤال بعدی‌ام این است که چه میزان شما فکر می‌کنید در ۱۰ ماه گذشته به اهداف خود رسیده‌اید و به‌عبارتی به گفته‌های خود عمل کرده‌اید؟

جاگمیت سینگ – ما ایده‌ها و نظرات و پیشنهادات خودمان را روی مسائل بسیار مهم ارائه داده‌ایم. به‌طور مثال همین که ما وقت نداریم خدمات دارویی را بیشتر مطالعه کنیم، بلکه باید آن را اجرا کنیم. ما طرحی را برای مشکل مسکن ارائه داده‌ایم. منتقد ما در زمینهٔ خدمات سلامت و بهداشت عمومی، دان دِیویز (Don Davies)، طرحی را پیشنهاد داد مبنی بر اینکه باید برای شروع پروسهٔ عملی کردن مسئلهٔ خدمات دارویی رایگان، متعهد باشیم که البته لیبرال‌ها به آن رأی ندادند، ولی به‌هر حال ما پیشگامی‌مان را در این زمینه نشان دادیم. در مورد بحران مسکن، ما طرحی ارائه دادیم مبنی بر اینکه داشتنِ مسکن یک حق است و ما به عملکردی سریع در این زمینه نیاز داریم؛ اینکه ما چگونه باید مسکن مقرون به صرفه را مورد توجه قرار بدهیم، برای افرادی که می‌خواهند خانه بخرند برای افرادی که می‌خواهند اجاره کنند. ما به برنامهٔ جامعی نیاز داریم که تمام این مسائل مورد توجه قرار گیرند. ما دیدگاهمان را دربارهٔ مسائلی که مشکلات روزمرهٔ مردم است و برای آن‌ها اهمیت دارد، نشان داده‌ایم. روی محیط زیست، ما تفاوت را نشان داده‌ایم. ما به سرمایه‌گذاری روی آینده اعتقاد داریم و دولت دارد دربارهٔ سرمایه‌گذاری روی گذشته حرف می‌زند. ما تضاد و تقابل در این زمینه را نشان داده‌ایم و دیدگاه خودمان را ارائه داده و طرح پیشنهاد کرده‌ایم.

رسانهٔ‌همیاری – چه چیزی عملی شده‌ است؟ آیا در هیچ‌یک از این مسائل در عمل قدمی برداشته شده است؟

جاگمیت سینگ – ما در زمینهٔ مسکن پیشنهاد (motion) ارائه داده‌ایم. ما از دولت سؤال کرده و آن را تحت فشار قرار داده‌ایم. از دولت خواسته‌ایم که باید در این زمینه اقدامی بکند. در عمل دولت گوش نداده است، به آن عمل نکرده است. ولی کار ما این است که دولت را تحت فشار قرار دهیم و اطمینان حاصل کنیم که دولت در جهت کمک به مردم عمل می‌کند. ما این کار را کرده‌ایم و قرار است که آن را تحت فشار بیشتری نیز قرار دهیم تا در ارتباط با این مسائلی که بسیار اهمیت دارد، اقدام کند و دست به عمل بزند.

تلویزیون فرست‌چایلد – شما به مخالفت خودتان با خط لولهٔ ترنس ماونتین (Trans Mountain Pipeline) اشاره کردید، اما تنش بین دو استان را در این زمینه چگونه می‌بینید؟

جاگمیت سینگ – باید این را در نظر گرفت که نهایتاً این دولت فدرال است که باید این پروژه را تصویب کند. و این دولت فدرال بود که یک‌جانبه تصمیم گرفت با پول مردم این پروژه را بخرد و به‌عبارتی روی آن سرمایه‌گذاری بکند. این چیزی نیست که مردم ما می‌خواهند ببینند؛ اینکه میلیارها دلار پول مردم صرف خرید خط لولهٔ قدیمی‌ای بشود که نشت می‌کند و سپس میلیاردها دلار صرف ساختن خط لولهٔ دیگری بشود، در جایی که ما می‌دانیم این آیندهٔ ما نیست؛ آینده، انرژی تجدیدپذیر است، انرژی سبز. انرژی‌ای که نه تنها برای امروز، بلکه برای آینده هم شغل ایجاد می‌کند. ما شغل‌هایی نیاز داریم که دوام بیشتری داشته و موقتی نباشند و این بر عهدهٔ دولت است که تصمیمات دشوار بگیرد، اینکه آینده آن است که بدانیم کدام دولت به سبزترین انرژی دسترسی خواهد داشت، و بنابراین این بخشی است که باید بیشترین مشاغل را ایجاد کرد و در آن سرمایه‌گذاری نمود.

رادیو فرست‌چایلد – اعداد و ارقام آمار رسمی کانادا در سال ۲۰۱۱ نشان می‌دهد که ۲۹٬۰۰۰ چینی‌تبار واجد شرایط رأی دادن در حوزهٔ برنابی جنوبی زندگی می‌کنند. برنامهٔ شما برای آنکه از آن‌ها رأی بگیرید، چیست؟

جاگمیت سینگ – با تجربهٔ کاری‌ام در برمپتون، منطقه‌ای با تنوع و گوناگونی فرهنگ‌ها و اقوام، معمولاً مسائل و مشکلات بسیاری وجود دارد که جزو مسائل روزمرهٔ مردم است، مسائلی مانند توان اقتصادی، فراهم کردن آینده‌ای روشن برای جوانان، چطور می‌توان اقتصادی ساخت تا برای همه سودآور باشد؛ این‌ها مسائلی است که معمولاً برای مردم مهم است. اما، به‌عنوان مسائل خاص این حوزهٔ مشخص، من با چینی‌تبارهای بسیار صحبت کرده‌ام، حوزه‌ای که بیشتر خانواده‌های چینی‌تبار [و نه مجردها] زندگی می‌کنند و این‌ها مشکلات خیلی زیادی در رابطه با سیستم مهاجرتی دارند. مسائلی مانند اسپانسرشیپیِ افراد خانواده و اقوام که ما معتقدیم مسائل بسیار مهمی‌اند. جنی کوآن (Jenny Kwan) که منتقد امور مهاجرت ماست، بسیار در این زمینه کار کرده است که چه باید کرد تا سیستم مهاجرتی بهتری بسازیم و چگونه به کسانی که تصمیم گرفته‌اند کانادا را خانهٔ خود بدانند، احترام بگذاریم. با افرادی که شهروند کانادا هستند یا اقامت دائم دارند، باید با احترام برخود بشود. به‌طور مثال، در قوانینی مانند لاتاری برای اسپانسرشیپی افراد خانواده، نشانی از احترام به آن‌هایی که تصمیم گرفته‌اند کانادا خانه‌شان باشد، نیست. این‌ها مسائلی است که ما باید به آن‌ها رسیدگی کنیم. ما دربارهٔ این مسئله صحبت کرده‌ایم که باید تخصص افرادی که در خارج از کانادا در رشته‌های مختلف آموزش دیده‌اند، در اینجا به رسمیت شناخته شود. و تعداد بسیار بسیار زیادی از مهاجران هستند که در خارج از کانادا آموزش دیده‌اند و تخصص یافته‌اند، اما نمی‌توانند از تخصص خود در کانادا استفاده کنند و ما همه از این بابت ضرر می‌کنیم. جامعهٔ چینی در اینجا مثال خیلی خوبی‌ست که تعداد بسیار زیادی متخصص آموزش‌دیده در خارج از کانادا دارد، در حالی‌که نمی‌توانند در اینجا در رشتهٔ مرتبط با تخصصشان کار کنند؛ این زمینهٔ دیگری‌ست که مهم است. و همچنین برخی مشکلات در زمینهٔ حقوق بشر؛ جنی کوآن در ارائهٔ طرحی پیشگام شده است تا برخی بی‌عدالتی‌های تاریخی وحشتناکی که به جامعهٔ چینی روا داشته شده‌ است، مورد توجه گیرد و دیده شود. مانند قتل عام وحشتناکِ نانجینگ، که در واقع بازگشت به تاریخ و صحبت از آسیب روحی عمیقی‌ست که این مردم از سر گذارانده‌اند، و به‌دنبالش در نظر گرفتنِ روزی در ماه دسامبر برای یادبود این تراژدی در تقویم کانادا.

تلویزیون فرست‌چایلد – در سال ۲۰۱۵، کندی استورات با اختلافی کمتر از ۳٪ در این حوزه برنده شد. چقدر شما مطمئن‌اید که این انتخابات میان‌دوره‌ای را ببرید؟

جاگمیت سینگ – من اطمینان دارم که مردم این انتخاب و شانس را دارند تا نماینده‌ای فدرال از حزب دموکرات نوین انتخاب کنند که قرار است دولت را تحت فشار قرار دهد تا به آنچه که می‌خواهند، عمل کند، نماینده‌ای که طرفِ آن‌هاست. طبیعی‌ است که یک نمایندهٔ فدرال از حزب لیبرال قادر نخواهد بود دولت را تحت فشار قرار بدهد، ایشان فقط قرار است به آنچه دولت می‌گوید گوش بدهد. یک نمایندهٔ محافظه‌کار قرار نیست در ارتباط با مشکلات مردم در زمینه‌ٔ خدمات سلامت و بهداشت عمومی و مسکن کاری انجام بدهد، بحران مسکن فعلی نتیجهٔ عملکرد ده‌سالهٔ محافظه‌کاران است که نخواستند در این زمینه سرمایه‌گذاری بکنند. برای آنکه جوانان امکان خرید خانه‌ داشته باشند یا خانواده‌های جوان بتوانند مسکنی اجاره‌ای برای زندگی پیدا کنند، هیچ قدمی برنداشتند. بنابراین، وقتی صحبت از مشکلات و معضلات مردم است، مشکلاتی که مردم با آن دست و پنجه نرم می‌کنند، یک نمایندهٔ فدرال ان‌دی‌پی در طرفِ مردم ایستاده است و اینکه او قرار است دولت را تحت فشار قرار دهد تا به آنچه که باید، عمل کند.

تلویزیون فرست‌چایلد – اگر شما نتوانید این کرسی را بگیرید و در این انتخابات میان‌دوره‌ای انتخاب بشوید، فکر می‌کنید چه تأثیری بر انتخابات فدرال سال آینده خواهد گذاشت.

جاگمیت سینگ – واقعیت این است که مردم نمی‌توانند شانس داشتنِ یک نمانیدهٔ فدرال قوی از حزب دموکرات نوین را از دست بدهند. مردم به کسی  نیاز دارند که منافع آن‌ها را در نظر بگیرد و با قدرت در زمینهٔ مسائلی که برای آن‌ها مهم است، به دولت فشار می‌آورد. مسائلی که مردم روزانه با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند، مانند توان اقتصادی، مسکن، خدمات سلامت و بهداشت عمومی، نگرانی دربارهٔ حفاظت و دفاع از محیط زیست. مردم به صدایی قوی نیاز دارند و ما تمام تلاشمان را می‌کنیم تا مردم این صدای قوی را داشته باشند.

رسانهٔ همیاری – پیرو صحبت‌هایی که دربارهٔ خط لوله شد، می‌دانیم که طی سال گذشته، اختلافات سیاسی بین دو نخست‌وزیر استان‌ها بی‌سی و آلبرتا بالا گرفت تا جایی که دولت فدرال پروژهٔ خط لوله را خرید. به‌عنوان رهبر حزب ان‌دی‌پی، نظر شما دربارهٔ اختلاف بین دو رهبری که هر دو از احزاب استانی ان‌دی‌پی هستند، چیست؟ آیا در سطح فدرالِ حزب، مکانیسمی برای کاهش تنش‌های شاخه‌های استانی حزب وجود دارد؟

جاگمیت سینگ – اگر دقت کنید، می‌بینید که نخست‌وزیر ناتلی دقیقاً دارد کاری را می‌کند که قولش را داده است؛ او برای مردم استانش کار می‌کند و آنچه را که تعهد داده است دنبال می‌کند و در بی‌سی، نخست‌‌وزیر هورگان هم دارد کاری را می‌کند که قولش را داده است. هر دو رهبرانی مترقی‌اند، هر دو کارهای بزرگی برای جوامع خود انجام داده‌اند. ما به هر دو رهبر نیاز داریم، اگر که کانادایی پویا و در حرکت می‌خواهیم داشته باشیم. نخست‌وزیرانی مانند نخست‌وزیر هورگان و نخست‌وزیر ناتلی برای اقتصادی خوب، برای محیط زیستی بهتر و برای عدالت مبارزه می‌کنند، اما این دولت فدرال است که به تعهدات خود عمل نکرده است. دولت فدرال قول داد که پروسهٔ تجدید نظر داشته باشد و مطمئن شود که مسائل و مشکلات مربوط به محیط زیست مورد توجه قرار گرفته است، اما این کار را نکرد. آن‌ها قول دادند که طرح و برنامه‌ای برای این کار داشته باشند، در حالی‌که همین الان دولت همچنان هیچ طرح و برنامه‌ای ندارد و اگر نفت به‌همراه قیر رقیق‌شده نشت کند و به بیرون بریزد، نمی‌دانند چگونه باید تمیزش کنند. همچنین مشکلات مربوط به ترافیک تانکرها و مشکلات محدودهٔ خط ساحلی را مورد توجه و بررسی قرار نداده‌اند؛ آن‌ها کار خودشان را انجام نداده‌اند. و مسئولیت من این است که دولت فدرال را برای انجام ندادن کارش و تعهداتش مورد سؤال قرار بدهم و برای همین، من در موضعی قوی می‌ایستم که این وظیفهٔ دولت فدرال است و تقصیر آن‌هاست که ما در چنین وضعیتی هستیم.

رسانهٔ همیاری – اگر اجازه داشته باشم سؤال بعدی‌ام را هم بپرسم…، دربارهٔ اختلافات سیاسی اخیر بین کانادا و عربستان سعودی چه فکر می‌کنید؟ سیاست دولت کانادا را در قبال این موضوع چگونه ارزیابی می‌کنید؟

جاگمیت سینگ – ما بی‌تردید از حقوق بشر دفاع می‌کنیم و روشن است که عربستان سعودی کارنامهٔ بسیار عریض و طویلی در نقض حقوق بشر دارد. چه، ظلم و ستمی که به شهروندان خودش می‌کند، و چه، ظلمی که در درگیری فعلی به مردم یمن می‌کند. ما همیشه گفته‌ایم که توافقات فعلی معنا و مفهومی ندارد؛ دادوستد با کشوری که چنان کارنامه‌ای در نقض حقوق بشر دارد. ما پیش از این با کشورهایی که شرکای ناتو بودند، روابط تجاری داشتیم و می‌دانستیم که پیشینهٔ آن‌ها چیزی‌ است که می‌توان با آن‌ها کار کرد. بنابراین، انتقاد از پیشینهٔ یک کشور در زمینهٔ‌ حقوق بشر، کار درستی است؛ چیزی که ما فکر می‌کنیم ضروری است. ما مایل‌ایم ببینیم که دولت یک قدم جلو برود و بگوید قرارداد اسلحه درست نیست؛ با توجه به شرایط و موقعیت درست نیست، چیزی که ما خیلی روشن بیان کردیم؛ چطور یک دولت می‌تواند ادعا کند که دولتی فمینیست است، در حالی‌که این اسلحه‌ها را به کشوری می‌فروشد که کارنامهٔ مخوفی در زمینهٔ نقض حقوق زنان دارد.

رسانهٔ همیاری – آیا فکر می‌کنید دولت تا آنجا پیش برود که قرارداد اسلحه را با عربستان فسخ کند؟

جاگمیت سینگ – نگرانی من این است که خیر، فکر نمی‌کنم تا آنجا پیش برود. ولی، ما به آن‌ها فشار خواهیم آورد که به آن سمت بروند.

رادیو فرست‌چایلد – اما در ارتباط با این مشکل، کانادا بخشی از منافع تجاری‌اش با عربستان سعودی را از دست می‌‌‌دهد. و همچنین بحرانی که اکنون بر روابط تجاری آمریکا و کانادا حاکم است. شما مشکلات روابط تجاریِ کانادا را چگونه تفسیر می‌کنید؟

جاگمیت سینگ – این یکی از مشکلاتِ داشتن توافق‌نامهٔ تجاری با کشوری است که کارنامهٔ بدی در زمینهٔ حقوق بشر دارد، درواقع داشتنِ شریک تجاریِ غیرقابل پیش‌بینی، و ما الان داریم نتیجه‌اش را می‌بینیم. دولت فدرال باید به‌موقع این ارزیابی را می‌کرد تا کارگران در موقعیتی که الان هستند، قرار نمی‌گرفتند. تقصیر کارگران نیست که محصولی تولید کرده‌اند که به آن افتخار می‌کنند؛ چیزی که می‌تواند استفاده شود اگر شرایطی بود که روابط خوبی با کشوری برقرار بود که پیشینهٔ محکمی در زمینهٔ حقوق بشر دارد. اما در عوض، آن‌ها تصمیم گرفتند که نگرانی‌های مربوط به حقوق بشر را نادیده بگیرند؛ نگرانی‌هایی که توسط اپوزیسیون مطرح شد، توسط ما، و وارد توافقی بشوند که همواره مشکل‌ساز بوده و نتیجه‌اش را الان داریم می‌بینیم؛ نتیجهٔ واردِ قرارداد شدن با کشورهایی که چنین غیرقابل پیش‌بینی‌اند. درست است، در حال حاضر ما یک‌سری مشکلاتی هم با آمریکا داریم، و برای همین ما نیاز داریم روی تأثیرِ این مشکلات روی کارگران، تمرکز کنیم. و ما باید استراتژی‌ای برای این مسئله ارائه دهیم، برای حفاظت از آن‌هایی که زندگی‌شان متأثر از این مشکلات بوده و برای کمک به آن‌ها. ما دربارهٔ ضرورت وجود برنامه‌ای حمایتی صحبت کرده‌ایم تا کارگرانی که ممکن است از جنگ تجاری آسیب ببینند، از حمایت دولت فدرال برخوردار شوند. این، جایی‌ است که دولت باید برخیزد و مردم را کمک کند.

رسانهٔ همیاری – دربارهٔ طرح پیشنهادیِ نمایندهٔ محافظه‌کار فدرال، گارنت جَنیوئِس (Garnett Genuis)، علیه روابط با ایران که در مجلس عوام رأی آورد، چه فکر می‌کنید؟ آیا فکر می‌کنید موضع جدید دولت کانادا در قبال ایران، به آنچه که ایرانیان مقیم اینجا می‌خواهند، کمکی خواهد کرد؟  

جاگمیت سینگ – نه، به‌هیچ وجه. آن طرح به‌هیچ عنوان سازنده و مفید نبود و من افتخار می‌کنم که ما تنها حزب [اصلی‌ای] بودیم که علیه آن طرح رأی دادیم. ما علیه آن رأی دادیم، چون معتقدیم اگر می‌خواهی تغییری ایجاد کنی، باید گفت‌وگو بکنی. ما هیچ‌گونه تأثیر مثبتی نمی‌توانیم بگذاریم اگر که روابط و گفتمان سیاسی نداشته باشیم. بنابراین ما خواهان روابط سیاسی هستیم، ما خواهان این گفتمان‌ایم و اینکه سفارت دوباره در ایران باز بشود. ما همه را به بحث و گفت‌وگو تشویق می‌کنیم؛ این تنها راه برای گذاشتنِ تأثیری مثبت روی دنیاست. ما با امتناع از گفتمان، نمی‌توانیم تأثیر مثبتی داشته باشیم.

رادیو فرست‌چایلد – من می‌خواهم دربارهٔ مشکل مربوط به کریستین مور (Christine Moore) بپرسم. آیا ان‌دی‌پی مقررات جدیدی برای عضویت خواهد داشت تا از پیش‌ آمدن مشکلاتی مشابه جلوگیری شود؟

جاگمیت سینگ – در رابطه با کریستین مور باید این را روشن کنم که تحقیقات مستقلی در این زمینه انجام شد و بازرسان به این نتیجه رسیدند که مطلقاً هیچ‌یک از اتهاماتی که در رسانه‌ها علیه او طرح شده بود، پایه و اساس قابل اثباتی نداشت و در واقع او کاملاً تبرئه شد و هیچ نگرانی‌ای در این مورد نیست. من به کریستین مور اطمینان و اعتماد کامل دارم و چندی پیش اعلام کردم که مشتاقانه منتظرم که او دوباره به کمیتهٔ پارلمانیِ حزب برگردد و تمام مسئولیت‌های او دوباره تثبیت شده است. اما، سؤال عمده‌تر این است که ما چگونه فرهنگ امن‌تری برای محیط کاری ایجاد کنیم، جایی که مردم بتوانند با حس احترام به هم کار کنند، این چیزی‌ست که همیشه باید روی آن کار کرد، جدا از مورد خاص کریستین مور، در کل به‌عنوان رهبر حزب این تعهد را دارم که چگونه محیط کار بهتری بسازم، چگونه مطمئن بشوم که این محیط تا جای ممکن امن و محترمانه است و بیش از محیط‌های کاری، ما باید مطمئن شویم که جامعه امن است، زنان یا افرادی که به‌نوعی در حاشیه قرار می‌گیرند، در جامعه احساس امنیت کنند و مورد آزار و اذیت قرار نگیرند. این محیط کاری‌‌ای است که من قصد دارم بسازم و به‌عنوان یک رهبر این موضوع را بسیار جدی می‌گیرم.

رسانهٔ همیاری – نظر شما دربارهٔ رهبری زنان به‌طور کلی چیست؟ و آیا فکر می‌کنید در ده سال آینده امکان دارد که کانادا نخست‌وزیر زن داشته باشد؟

جاگمیت سینگ – من بسیار دلم می‌خواهد که چنین اتفاقی بیافتد و مشارکت و نمایندگی بیشتری را از زنان شاهد باشیم؛ در واقع ما به آن نیاز داریم. ما هرگز نمی‌توانیم در جامعه پیشرفت کنیم اگر که مشارکت برابر در آن نداشته باشیم. برخی از چیزهایی که ما به‌عنوان دموکرات‌های نوین به آن افتخار می‌کنیم، این است که ما سیاستی قوی در تشویق مشارکت زنان و سیاست برابری در پروسهٔ‌ کاندیداتوری‌مان داریم؛ اینکه تا جای ممکن زنان هر چه بیشتری را کاندیدا بکنیم. ما می‌خواهیم تعداد هر چه بیشتری از افراد حاشیه‌نشین (marginalized background) مشارکت و نمایندگی کنند تا دموکراسی هر چه بهتری بسازیم. من افتخار می‌کنم که پیش از این در دولت استانی با نخست‌وزیر زنی کار می‌کردم که رهبری بسیار قوی‌ بود و افتخار می‌کنم که او را همواره حمایت کردم. فکر می‌کنم این بسیار عالی خواهد بود اگر که در آینده کانادا نخست‌وزیر زن داشته باشد و ما همه باید در آن جهت کار و حمایت کنیم.

رسانهٔ همیاری – و اما در واقعیت؟

جاگمیت سینگ – در واقعیت دشوار است. موانع و چالش‌های بسیاری برای زنان وجود دارد. موانع سیستمیک بسیاری وجود دارد و ما روی مسائل بسیاری باید کار کنیم تا آن را تغییر دهیم. انواع مسائل و مشکلاتی مانند ذهنیت محافظه‌کارانه، نوعی که فرهنگ طراحی شده که بسته و محدود است و پذیرای زنان نیست. این‌ها مشکلاتی واقعی‌اند؛ زنان اغلب برای قرار گرفتن در پست‌های رهبری تشویق نمی‌شوند و ما باید بیشتر کار کنیم تا آن‌ها را در این پست‌ها به کار بگیریم.

نوشته ما با امتناع از گفتمان، نمی‌توانیم تأثیر مثبتی داشته باشیم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – ونکوور

عکس‌ها: ژوبین غازیانی – ونکوور

خبر کوتاه بود، کوتاه و جانگداز: «دو ایرانی در آتش‌سوزی جان باختند.»

مادر و فرزندی از تبار ما، در همین شهر، سر کوچه. افسوس و تسلیت.

با ژوبین به آنجا می‌رویم . سهیل خوشخوی نوجوان، تنها مانده، با مادر و برادری ازدست‌رفته، پدری مجروح در بخش ویژهٔ بیمارستان، خانه‌ای مخروبه که از چند ده متری نمی‌شود به آن نزدیک شد.

هر چند با بزرگواری پذیرای ماست، ولی دلمان نمی‌آید که به گفت‌وگویش بگیریم تا کابوس شبانه‌اش را بازگوید، شاید که هنوز باورش نکرده باشد.

تلخی این حادثه همهٔ محله را در برگرفته، اما ازسویی دیگر مثل همیشه از دل رنج‌های بشری زندگی هم می‌جوشد.

با دختر نوجوانی بنام دُرسا پدرود آشنا می‌شویم و با دوستان سهیل، سورنا رضایی، رادین فرورگان و آروین افشاری گفت‌وگو می‌کنیم: جوانه‌هایی که می‌رویند و بالندگی را به ما می‌آموزند.

دُرسا که همسایهٔ آن‌هاست، از آن شبِ هراس‌انگیز می‌گوید که با فریادهای «آتش! آتش!» پدرش از خواب پریده، به‌سرعت گربه را برداشته و با آن‌ها به بیرون خانه دویده است. همه‌جا را پر از آتش و دود دیده و ناله‌ها شنیده و…

هنوز شب‌ها در اتاق نشیمن خانه می‌خوابد و از تنهایی و تاریکی می‌گریزد.

با همهٔ این‌ها، از «زندگی» سرد نشده و آن را به همسایهٔ رنج‌دیده‌اش هم پیشکش می‌کند. به ابتکار او و همراهی دوستانش، صفحهٔ کمک‌خواهی در اینترنت گشوده شده و از همه، به‌ویژه هم‌وطنان برای کمک به بازماندگان این خانواده، یاری خواسته و تا زمان نگارش این متن، نزدیک به ۴۵٬۰۰۰* دلار جمع‌آوری کرده است.

شما هم می‌توانید برای حمایت از او از طریق لینک زیر به صفحهٔ ایجاد‌شده توسط این نوجوانان بروید:

https://www.gofundme.com/fundraiser-for-soheil-amp-hes-family

چه خوب است که با احترام و اعتماد به این نوجوانان مسئول و مهربان، گامی نیک برای سلامت جامعهٔ ایرانی مقیم ونکوور برداریم. موفقیت آن‌ها را تا به امروز گرامی داریم و در ادامهٔ راه یاورشان باشیم. شفقت و مهرورزی‌شان پایا و راهشان پررهرو باد!

دُرسا و دوستان، روز یکشنبه ۱۷ ژوئن (June)، در گردهمایی یادبود و جمع‌آوری کمک‌های مهربانان شرکت خواهند داشت.

اطلاعیهٔ گردهمایی یادبود و جمع آوری کمک برای سهیل و خانواده‌اش:

دوستان گرامی،

در سوگ دو تن از هموطنان نشسته‌ایم؛ هموطنانی که در آتش‌سوزی بامداد دوشنبه، ۱۱ ژوئن، در منطقهٔ لین ولیِ نورث ونکوور جان باختند و البته تعدادی نیز مجروح شدند.

بیایید گرد هم آییم تا با ابراز همدلی با سهیل و پدرش و گرامی‌داشت یاد آن‌ عزیزان، در التیام این اندوه بی‌پایان گامی برداریم. کمک‌های نقدی شما و هر آنچه از فروش آثار هنری که هنرمندان پیشکش کرده‌اند، در همان نشست به بازماندگان تقدیم خواهد شد.

به امید حضور گرم و مهربان شما

*در لحظهٔ انتشار این مطلب در وب‌سایت، میزان کمک مالی به ۵۴٬۵۱۱ دلار رسیده است.

نوشته بالندگی جوانه‌ها از میان آتش هولناک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هومن کبیری پرویزی – ونکوور

ژوبین غازیانی متولد ۱۳۵۴ در شهر تهران است. کودکی را تا زمان رفتن به دانشگاه در شهر شیراز گذراند. او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ بازیگری تئاتر از دانشگاه آزاد واحد اراک در مقطع کارشناسی است و در رشتهٔ کارگردانی نمایش از دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز مدرک کارشناسی‌ارشد را دریافت کرده است. فارغ‌التحصیل کارگاه آزاد بازیگری سینما (امین تارخ) است و از محضر اساتیدی چون شادروان دکتر رکن‌الدین خسروی، دکتر کمال‌الدین شفیعی، اسماعیل همتی، عطا‌ءالله‌ کوپال، دکتر قطب‌الدین صادقی، شادروان حمید سمندریان، دکتر منیژه محامدی، دکتر فرهاد ناظرزاده کرمانی، امین‌ تارخ، آتیلا پسیانی، مهتاب نصیرپور، اصغر همت، شادروان دکتر سعید کشن‌فلاح، حسن فتحی، خسرو بامداد، مجید جعفری، دکتر علی بابایی‌زاد (در روان‌شناسی تحلیل رفتار) بهره برده و با «پیتر شومان» کارگردان گروه «نان و عروسک» یکی از پرآوازه‌ترین گروه‌های تئاتر خیابانی جهان همکاری مستقیم داشته است.

او بازیگر و کارگردان، تدوینگر، صداپیشه و کارگردان انیمیشن، عکاس و فیلم‌بردار است و در شهر ونکوور استودیوی عکس و فیلم Sound Camera Action را به همراه همسرش اداره می‌کند.

از افتخارات کاری و حرفه‌ای او می توان به این‌ها اشاره کرد: کارشناس ارشد و مدرس مرکز هنرهای نمایشی، عضو پیوستهٔ «خانهٔ تئاتر ایران»، عضو هیئت مدیرهٔ انجمن تئاتر خیابانی «خانهٔ تئاتر ایران» (۴ دوره)، ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۶ و عضویت در شورای داوری خانهٔ تئاتر ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵، کسب مقام سوم بازیگری در جشنوارهٔ تئاتر فجر در سال ۱۳۸۱ و ساعت‌ها تدریس تئاتر در شهرستان‌های ایران.

به بهانهٔ اجرای نمایش «هملتک» گفت‌وگویی با او داشته‌ایم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

آقای غازیانی، با سلام، از اینکه وقت‌تان را به ما دادید سپاسگزاریم. لطفاً برای آن دسته از خوانندگان ما که کمتر شما را می‌شناسند، کمی از خودتان و سوابق حرفه‌ای‌تان بگویید.

دربارهٔ کار هنری در واقع می‌شود گفت که به دو بخش تقسیم می‌شود، یک بخش قبل‌ از تحصیل بوده و بخش دیگر پس‌ از تحصیلِ هنر. در نوجوانی و وقتی که بسیار کم‌سن بودم، موسیقی را آغاز کردم و آن زمان وضعیت موسیقی و کلاً کارهای هنری سخت‌تر از امروز بود. اما ذهن فرّار من و اینکه هیچ‌وقت نمی‌توانست یک جا بند شود، توانایی این‌ را نداشت که مرا در چارچوب کلاس‌ها نگه دارد. اسباب موسیقی متفاوتی را تجربه کردم، اما به‌قول موسیقی‌دان‌ها همه‌چیز را به‌صورت گوشی یاد گرفتم و هیچ‌وقت نتوانستم به نُت پایبند شوم. پیانو، سنتور و بعد از آن سه‌تار و چند ساز کوبه‌ای و سازهای بادی را تجربه کردم و تمامی این‌ها به قبل‌ از کار تئاتر برمی‌گردد.

در سال ۱۳۷۴ شمسی برای تحصیل در رشتهٔ هنر به دانشگاه آزاد رفتم، لیسانس بازیگری را از دانشگاه آزاد اراک گرفتم. با اینکه اراک شهری بود که در آن تدریس تئاتر می‌شد، آن‌قدرها موقعیتی برای اجرای تئاتر در آن شهر وجود نداشت، اما تقریباً از همان ترم‌های ابتدایی تحصیل، به‌واسطهٔ کمکِ اساتید بسیار خوبی که از تهران می‌آمدند، ما توانستیم به‌سرعت وارد فضا و فعالیت‌های حرفه‌ای تئاتر در تهران بشویم.

فعالیتم را با چند تن از دوستان با موسیقی تئاتر و بازی در پایان‌نامهٔ دانشجویان قدیمی‌تر و به‌طور حرفه‌ای از بازی در نمایش‌های رادیویی در رادیو اراک شروع کردم و خودبه‌خود با مقولهٔ صدا آشنا شدم.

وقتی که این کارهای حرفه‌ای شروع شد، در حقیقت در مسیری مابین اراک و تهران، علاوه بر یادگیری بازیگری تئاتر و اجراهایی که در جشنواره‌های مختلف تهران و شهرستان‌ها داشتیم، تحصیل در بازیگری سینما را شروع کردم. نیاز دیدم که در رشتهٔ بازیگری سینما چیزهایی بدانم و در آن زمان آموزشگاه‌های سینمایی زیادی هم نبود و شاید معروف‌ترین آموزشگاه‌های بازیگری، آموزشگاه آقای امین تارُخ و آموزشگاه تئاتر شادروان استاد سمندریان بود و من آن زمان به‌سبب آشنایی‌ای که با آقای تارخ داشتم، کلاس‌های ایشان را شروع کردم.

هم‌زمان و بعضی اوقات یک روز در میان، در تهران و اراک درس می‌خواندم و گاهی شب‌ها به‌همراه دوست خوبم «پیام دهکردی» هر شب در اتوبوس می‌خوابیدیم. گهگاهی هم به‌واسطهٔ اساتید بسیار خوبی که در دانشگاه‌های دیگری هم تدریس می‌کردند، به کلاس‌های دانشکدهٔ سوره هم می‌رفتم.

آن زمان فعالیت‌ها خیلی زیاد بود و دوران دانشجویی هم می‌شود گفت دوران سعی و خطا است، گروهی در آن زمان تشکیل شد به نام گروه «تئاتر آبی» که دوست خوبم آقای «وحید لک» آغازگر این کار بود و بعد دوستان دیگری هم به این گروه اضافه شدند مثل: شهاب غزالی، محمد سرور عظیمی، خشایار عابدیان، رامین محمودیان و علی شایانفر که هر کدام از این دوستان حالا در جاهای مختلفی مشغول به‌ کار و فعالیت‌های حرفه‌ای در ایران هستند. بعد از آن هم دیدم گویا اصلاً «زگهواره تا گور دانش به‌زور!» … ادامهٔ تحصیل دادم و در دانشگاه آزاد و در رشتهٔ کارگردانی، فوق‌لیسانس کارگردانی را هم گرفتم. این فعالیت‌ها همین‌طور ادامه پیدا کرد و حالا تقریباً بیست‌ودو سال است که من کار تئاتر حرفه‌ای می‌کنم. در گوشه‌و‌کنار هم اتفاقاتی افتاد که مدتی نتوانستم به‌دلایلی کار تئاتر حرفه‌ای انجام بدهم و سر از انیمیشن درآوردم، با گروه خوبی که در ایران بودند به‌همراه دوست خوبم «امید حسینی» فعالیت‌هایی در تولید انیمیشن داشتیم که در این بین مرا با تدوین آشنا کرد. تدوین، صدابرداری و رفتن به استودیوی صدا و برای مدت دو سال کار صدابرداری انجام می‌دادم، هم موسیقی و هم نریشن، و این باب آشنایی بود با خیلی از اساتید بزرگ. کسانی که دیگر در میان ما نیستند، مثل خانم «فهیمه راستکار» و شادروان «حسین باقی» که چیزهای زیادی به‌من آموختند و هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم، دانستنِ این کارها خیلی جاها به‌ دادِ من رسیده است.

تمامی این آموخته‌ها مثل عکاسی، تصویربرداری، صداگذاری و انیمیشن مجموعهٔ خوبی شد برای من. نه زمان طولانی و به‌طور مستمر، اما تدریس تئاتر هم داشته‌ام و چندسالی از کارشناس‌های مرکز هنرهای نمایشی ایران بودم و به درخواست خودم به شهرستان‌های مختلف می‌رفتم. تقریباً این مجموعه کارهایی بوده که من تا حال در زمینه‌های مختلف انجام داده‌ام و نقطهٔ مرکزی تمامی این‌ها تئاتر بوده است.

نکته‌ای که این وسط جا ماند، در مورد تئاتر خیابانی بود که اینجا هم اسم وحید لک به‌میان می‌آید، برای اینکه وحید لک برای تئاتر خیابانی ایران زحمات زیادی کشیده است و اگر الان تئاتر خیابانی انجمنی در خانهٔ تئاتر دارد، به‌واسطهٔ تلاش‌های اوست. گروه ما نیز به جریان تئاتر خیابانی وصل شد و می‌توان گفت ما اولین گروه‌هایی بودیم که تئاتر خیابانی را پس از انقلاب ۵۷ دوباره احیا کردیم. قبل‌ از انقلاب گروه‌های زیادی نبودند، اما همان تعداد اندک، کارهای بسیار بزرگی کردند، مثل زنده‌نام «سعید سلطانپور» که با کار معروف «عباس‌آقا کارگر ایران ناسیونال» کار تئاتر خیابانی را شکل داد.

سال‌های ۱۳۷۵ و ۱۳۷۶ گروه ما از اولین گروه‌هایی بود که کار تئاتر خیابانی را شروع کرد؛ یعنی گروه «تئاتر آبی» که پیشتر گفته شد. دوستان دیگری هم بودند که کار می‌کردند و اکنون در سینما و تلویزیون ایران مشغول به‌کار هستند و بعضی‌هاشان هم سِمَت‌های اجرایی بزرگی در تئاتر ایران دارند، مثل آقای «رحمت امینی»، آقای «برزو ارجمند» دوست خوبمان و بازیگر خوب تلویزیون و سینما که از تئاتر خیابانی شروع کردند. ما هم سعی کردیم که به تئاتر خیابانی هویت بدهیم و سعی کردیم تا آن را تفکیک کنیم از تئاتر فضای بیرونی. در زمینهٔ کارهای خاص تئاتر خیابانی، به معنای تئاتری که در زمان اجرای آن مردم ندانند که شاهد نمایش‌اند، تجربه‌های خیلی ناب و خاصی داشتیم که بعضی از آن‌ها ضبط شده و سعی‌ام بر آن است که این کارها را از طریق یوتیوب یا شبکه‌های اجتماعی برای نسل‌های بعدتر به تماشا بگذارم.

کِی به کانادا آمدید و چطور شد که شهر ونکوور را برای اقامت انتخاب کردید؟

تقریباً ولنتاین ۲۰۱۵ بود که به کانادا آمدم. ابتدا در مونترآل بودم، البته چند ماهی بیشتر نشد چون همسرم در مونترآل تحصیل می‌کرد و اواخر تحصیلش بود و سعی‌مان بر این بود که با مطالعه، جای مناسبی را برای زندگی انتخاب کنیم. چون خیلی سرمایی‌ام، مونترآل با دمای تا منفیِ سی و چهل، اصلاً مناسب حال من نبود و می‌دانستم که نمی‌توانم آنجا زندگی کنم. شیراز بزرگ شده بودم و همیشه به دمای بالا عادت داشتم، برای همین خیلی تو ذوقم خورد. زمستانی که من وارد مونترآل شدم، زمستان خیلی بدی بود ولی سفر کوتاهی در ماه مِی همان سال به ونکوور داشتم و دیدم ونکوور شهری است که هم به‌لحاظ کاری که انجام می‌دهم و خواهان ادامه دادنش هستم و هم به‌لحاظ آب‌وهوا مناسب‌تر است، و همین شد که از ژوئیهٔ ۲۰۱۵ به ونکوور آمدیم.

از گروه تئاتر نور آبی برایمان بگویید. چه شد که این گروه شکل گرفت؟ با چه کسانی همکاری داشته‌اید و دارید، و چه برنامه‌هایی برای آیندهٔ آن دارید؟

گروه تئاتر نور آبی در حقیقت اسمش را از گروه «تئاتر آبی» که در ایران با دوستانم داشتم وام گرفته است و من آن را با نام Blue Light در کل کانادا ثبت کرده‌ام، گروهی‌ست که در حال فعالیت است، و شامل دوستانی‌ست که در پیِ فراخوانی که من در فوریهٔ سال ۲۰۱۷ دادم، آمدند و در آکادمی تئاتر ونکوور ثبت‌نام کردند. چند نفر آمدند و در روزهای شنبه کلاس تئاتری در محل استودیوی «Sound Camera Action» تشکیل شد. از دل آن گروه کسانی آمدند که الان کار تئاتر انجام می‌دهند و اولین کاری هم که قرار است در تاریخ هجده فوریه بر روی صحنه ببریم، تئاتر «هملتک» است که در حال حاضر با این گروه مشغولِ تمرین آن هستیم.

حالا اینکه به‌ چه شکل بتوانیم ادامه بدهیم و برنامه‌های آتی‌مان به‌ چه صورت باشد، نیاز به تفکر دوباره دارد. من باید دوباره تجزیه ‌و ‌تحلیل کنم و پس‌ از اتمام هملتک به مخاطب‌شناسی بپردازم و از دل مصاحبه‌هایی که با مردم خواهم داشت، ببینم که چه کارهایی را بایستی انجام دهیم، ولی قطعاً دلم می‌خواهد که روی تئاتر سنتی ایرانی کار کنم؛ نوع کاری که دغدغهٔ من است، چون حیف است که با وجود بن‌مایه‌های خوبی که در تئاتر ایران وجود دارد، این‌ها هیچ‌وقت تبدیل به تئاتر نشده‌اند و به‌صورت نمایش‌ها یا نمایش‌واره‌هایی مانده‌اند؛ از این‌ها می‌شود به‌شکل تجربه‌های تازه‌ای استفاده کرد و کارهای جدیدی در زمینهٔ تئاتر ارائه داد.

کمی دربارهٔ نمایش هملتک برای خوانندگانمان بگویید. چه شد که هملت را انتخاب کردید و آن را بازنویسی کردید؟ در این بازنویسی، چه المان‌هایی به این نمایشنامه افزوده یا از آن حذف شده است؟ همین‌طور لطفاً بگویید انتخاب عوامل و بازیگران هملتک چگونه انجام گرفته است و آیا برای این کار با محدودیتی مواجه بوده‌اید؟

اولین انتخاب من نمایش هملتک بود که نوشتهٔ دو دوست خوبمان پدر و پسر، آقایان «محسن و افق ایرجی» در ایران است که ایشان به‌من لطف داشتند و متن را در اختیار من گذاشتند. این عزیزان ساکن شهرستان خمین در استان مرکزی‌اند. زمانی که داور جشنوارهٔ استان مرکزی در اراک بودم، ایشان را دیدم و این کار را که البته با سبک دیگری برای جشنوارهٔ تئاتر استانی کار کرده بودند، داوری کردم. درخواست کردم تا متن را به‌ من بدهند تا بتوانم روی آن کار کنم. این شد که متن هملتک همواره با من بود و شاید بیشتر از بیست‌ ماه طول کشید تا بازنویسی آن به پایان رسید و به فضای اینجا و اجرا برای خارج از کشور نزدیک‌ترش کنم، یک‌سری از دیالوگ‌ها را تغییر دهم، یک‌سری اوزان و عروض و قافیه‌ها را تغییر دهم و بخش‌هایی را به آن اضافه کنم. هملت، اثر جاودانهٔ سر ویلیام شکسپیر، اجراهای متفاوتی داشته و به‌گفتهٔ مورخان از زمانی که نوشته شده، همیشه هملت در گوشه‌ای از دنیا در حال اجرا بوده است. خب، این کار را سخت می‌کند و برای یک کارگردان، کار دشواری است که بخواهد اثری محکم و قوی‌ را انتخاب کند و بتواند نظر طیف وسیعی از مخاطب را جلب کند.

انتخاب بازیگر برای نمایش هملتک به دو بخش تقسیم شد: یکی، دوستانی که آمده بودند در آکادمی تئاتر ونکوور و با همدیگر شروع به همکاری کرده بودیم؛ هر شنبه من می‌گفتم و دوستان لطف داشتند و می‌شنیدند. از تاریخ تئاتر شروع کردم و بعد به‌طور خاص از روان‌شناسی صحنه و روان‌شناسی بازی و بازیگری گفتم و بعد کم‌کم که متن هملتک را شروع کردیم، به تکنیک رفتیم و از نفس‌گیری و تنفس و پایه‌ای‌ترین موارد در «بیان» و الان که رسیده‌ایم به میزانسن‌ها و حرکت‌ها دربارهٔ ایست، عمل و عکس‌العمل. خیلی سعی کردم به‌صورت آکادمیک اما موجز و مختصر ابزارهایی را به دوستان بدهم که بتوانند از فردی که تابه‌حال روی صحنه نرفته، تبدیل شوند به کسی که جرئت و جسارت این را داشته باشد تا نقشی را روی صحنه ایفا کند؛ با دیالوگ یا بدون آن.

بخش دوم هم بازیگرانی به کار هملتک اضافه شدند که اینجا تحصیل می‌کردند و قبلاً در کلاس‌های خانم نصیرپور بودند، افرادی که بعداً خودشان گروه‌هایی را ایجاد کرده بودند و کار تئاتر را ادامه داده بودند. بازیگران هملتک ادغامی از هر دو گروه است. پیش‌کسوت‌های قدیمی‌ای که اینجا بودند و کسانی که پیش من تحصیل کردند و دوستانی که قبلاً تجربیاتی داشتند، مجموعاً نزدیک به شانزده نفر بازیگر است که روز هجدهم فوریه به روی صحنه می‌روند.

لطفاً کمی از موسیقی این نمایشنامه برایمان بگویید، گویا موسیقی نقش عمده‌ای در آن دارد.

موسیقی نمایش هملتک را دوست خوبم آقای «البرز رحمانی»، نوازنده‌ای بسیار خوب و حرفه‌ای و کاردان در زمینهٔ تدریس موسیقی و نوازندگی تار، قبول زحمت کردند. این بخش از نمایش هملتک که بسیار پایه‌ای و اساسی بود (چون نمایش کمدی – موزیکال نام گرفته و بن‌مایه و شکل اجرایی آن کمدی و موزیکال است)، چرا که تمامش مقفّا نوشته شده و چنین نیست که دیالوگ‌ها صرفاً به فارسی ترجمه شده باشد. دیالوگ‌ها ترجمه‌ای است از کتاب «خلاصه‌ای از نمایش هملت» که توسط شل سیلوراستاین نوشته شده و آقایانِ ایرجی از آن ترجمه استفاده کرده‌اند و از شکل روایی و طنزگونهٔ آن، نمایش هملتک را نوشته‌اند و بنده هم بازنویسی کرده‌ام.

موسیقی یعنی همه‌چیزِ این نمایش، یعنی دوستان من باید حتماً در گویش و ادای دیالوگ‌ها ریتم را می‌شناختند و متوجه ریتم می‌بودند. همچنین ملودی‌ها و نواهای خاص تخته‌حوضی که البرز عزیز هم قبلاً در این زمینه تجربه داشت و من هم سعی کردم راهنمایی‌های خاص به‌ ایشان داشته باشم که بتوانیم با همدیگر همگرایی‌های خوبی به‌لحاظ دید و نگاه به موسیقی تخته‌حوضی پیدا کنیم و مجموعاً به تجربهٔ خوبی دست پیدا کنیم. نوازندهٔ چیره‌دستی مثل آقای سینا اتحاد هم در بخش کمانچه به این جریان اضافه شد و تمبک را هم «نعیم چرخی» عزیز که از نوازندگان بسیار خوب تنبک و سازهای کوبه‌ای و پرکاشن هستند، به‌عهده گرفتند.

موسیقی با همکاری سه خوانندهٔ خوب، آقای نوید گمینی و خانم‌ها عاطفه جهانبین و سارا جباری تکمیل شد و ماحصل آن بخش‌های متفاوتی از اشکال متفاوت موسیقی از ابتدا تا انتهای نمایش است که نمی‌خواهم فعلاً دربارهٔ آن حرف بزنم، چون این گفت‌وگو قبل از اجرا است و دلم می‌خواهد که تماشاگر خودش بیاید و ببیند و سیر این اتفاقات را که در موسیقی به‌همراه نمایش می‌افتد، تجربه کند.

آیا برنامه‌ای دارید که این نمایش را در شهرهای دیگر کانادا یا حتی کشورهای دیگر هم به روی صحنه ببرید؟

درمورد اجرای تئاتر هملتک در شهرهای دیگر، الان رایزنی‌هایی با شهر مونترآل و تورنتو انجام داده‌ایم و شاید بشود در اتاوا هم اجرا داشته باشیم، چرا که این سه شهر نزدیک به‌هم‌اند و می‌توان با یک پرواز شش ساعته از ونکوور به یکی از این شهرها رسید و بقیه را به‌صورت زمینی طی کرد و دو سه‌ روز اجرا داشت.

آیا فکر می‌کنید می‌شود این نمایش را به زبان انگلیسی و برای مخاطب غیرفارسی‌زبان به روی صحنه برد؟

به‌نظرم اصلاً این امکان وجود ندارد، برای اینکه شعر را نمی‌توان ترجمه کرد. دیالوگ‌های غیرشعر را می‌توان ترجمه کرد، ولی با ترجمهٔ شعر و خصوصاً شعری که بر پایهٔ نمایش سنتی ایرانی مثل تخته‌حوضی نوشته شده که ریتم‌ها و نواهای خاص ایرانی در آن شنیده می‌شود، در حقیقت لطف کلام از بین می‌رود، هر چند ما سعی کرده‌ایم برای مخاطب غیرفارسی‌زبانِ این نمایش، بروشوری خاص تهیه کنیم تا بتواند همچنان که موسیقی‌ را که به‌نوعی شبیه اپرا – تئاتر به سبک تخته‌حوضی‌ست می‌شنود، بتواند قصه را از طریق ترجمهٔ تمام قصه صحنه‌به‌صحنه از روی بروشور پیگیری کند، ولی به‌نظرم قطعاً نمی‌شود این نوع نمایش را به زبانی غیر از فارسی اجرا کرد، چون اصلاً لطفی ندارد. این نمایش بایستی به زبان فارسی و سبک موسیقی ایرانی اجرا شود.

اگر مورد دیگری هست که بخواهید با خوانندگانمان در میان بگذارید، بفرمایید.

موضوعی که خیلی به‌نظرم لازم است گفته شود، مسئلهٔ آشنایی نسل بعد از ما با فرهنگ و آداب‌ و رسوم و سنن کهن ما است. بچه‌هایی که اینجا بزرگ می‌شوند، زبان اولشان زبان انگلیسی است و وقت خیلی زیادی را در مدرسه با همکلاسی‌هاشان می‌گذرانند؛ به زبان انگلیسی فکر می‌کنند و حرف می‌زنند، زبان فارسی می‌شود زبان دومشان و بعضاً با لهجه‌های شیرینی زبان فارسی را حرف می‌زنند، بدون آنکه حتی معنی خیلی از کلمات را بدانند. خانواده‌هایی بسیاری هستند که دغدغه دارند بچه‌هاشان نه تنها فارسی حرف بزنند، بلکه بتوانند بنویسند و بخوانند و با ادبیات کهن ایرانی آشنا شوند. این کار و اساساً جلب‌ توجه بچه‌ها به این زمینه کمی دشوار است. یکی از کارهایی که ما در اتاق فکر گروه تئاتر آبی در حال انجامش هستیم، این است که بتوانیم کارهایی را برای مخاطب کودک و نوجوان داشته باشیم؛ یعنی کارهای بعدی ما قطعاً به این سَمت خواهد رفت که مخاطبمان، کودکان و نوجوانان باشند، و بتوانیم به آن‌ها خوراک فرهنگ ایرانی بدهیم، البته در شکل نمایش‌هایی که شاید با آن آشناترند (به‌شکل نمایش‌های اروپایی یا به‌نوعی غیرایرانی)، یعنی سبک نمایش‌های کلاسیک غیرایرانی. این موضوع در برنامه‌ریزی‌های آتی ما است برای اینکه دلم می‌خواهد واقعاً برای بچه‌های ایرانی‌ای که اینجا هستند بتوانیم خوراک مناسبی تهیه کنیم. می‌دانم دغدغهٔ خیلی از خانواده‌ها است که بچه‌هایشان با این جریان آشنا شوند، ولی هم اجرایی وجود نداشته که بتوانند به آن رجوع کنند و هم محلی برای این کار نبوده یا اینکه قبلاً در این زمینه کاری نشده است. ما سعی کرده‌ایم امکان‌سنجی‌ای انجام دهیم تا اگر بشود هم در این زمینه مطالعهٔ علمی بیشتری داشته باشیم و هم با تربیت نیروهایی در این زمینه بتوانیم نمایش‌های کودک و نوجوان هم در کانادا کار کنیم.

با سپاس از وقتی که برای این مصاحبه در اختیار ما گذاشتید.

نوشته تئاتر سنتی ایرانی، دغدغهٔ من است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ساکنان دو استان همسایه، یعنی بریتیش کلمبیا  و آلبرتا، طی یکی دو هفتهٔ اخیر، شاهدِ تشدید کشمکش‌ها میان دو دولت استانی‌شان بر سرِ توسعهٔ‌ خط لولهٔ کیندر مورگان بوده‌اند. هفتهٔ پیش دولت استانی بی‌سی اعلام کرد که توسعهٔ خط لوله به‌لحاظ تبعات و خطرات نشت مواد نفتی، مستلزم مطالعات بیشتری است. دولت آلبرتا در اولین واکنش به این موضوع، مذاکرات بر سر خرید برق بی‌سی را به‌حالت تعلیق درآورد. اما ریچل ناتلی، نخست وزیر استان آلبرتا، روز سه‌شنبهٔ این هفته با اعلام این خبر که آلبرتا واردات شراب از استان همسایه را نیز متوقف خواهد کرد، دعوا را شدت بخشید. ناتلی گفت: «صنعت شراب‌سازی برای بی‌سی خیلی مهم است، حالا شاید نه به اندازه‌ای که صنعت نفت و گاز برای آلبرتا مهم است، اما به‌هر حال مهم است. آلبرتایی‌های بسیاری شراب بی‌سی را دوست دارند و من خودم یکی از آن‌ها هستم. در سال ۲۰۱۷، آلبرتا حدود ۷۰ میلیون دلار به کارخانه‌های شراب‌سازی بی‌سی پرداخت کرده است. و ۹۵٪ شراب کانادایی که در آلبرتا فروخته می‌شود، از استان بی‌سی است.» جان هورگان، نخست وزیر استان بی‌سی، در پاسخ به سخنان تهدیدآمیز همتای خود در آلبرتا، با انتشار بیانیه‌ای، اعلام کرد که دولت او حق دارد دربارهٔ تأثیرات نشت و ورود قیر طبیعی مایع به زمین‌های ساحل غربی، با مردمانش مشورت کند. او معتقد است که اگر آلبرتا مخالف است، می‌تواند بحث را در محل دادرسی و از طریق سیستم قضایی پیگیری کند. هورگان گفت: «مطالعات و مشورت‌های ما برای مقررات جدید مطرح‌شده، هنوز شروع نشده است، اما آلبرتا تصمیم گرفته است به بیزینس‌های بی‌سی ضربه بزند و آن‌ها را تحت فشار قرار دهد. از آلبرتا می‌خواهم که از موضع تهدیدآمیزش عقب بنشیند.» وی همچنین گفت که دولت در کنار تولیدکنندگان شراب بی‌سی خواهد ایستاد و به اقدامات تجاری اعلام‌شده علیه آنان واکنش نشان خواهد داد.

ریچل ناتلی، همچنان بر سرِ موضع خود، با توجه به اینکه هنوز شراب بی‌سی از قبل در آلبرتا موجود است، از ساکنان این استان خواسته است تا به‌هنگام سفارش مشروب در بارها یا رستوران‌ها به فکر کارکنان صنایع انرژی استان باشند و می‌توانند به‌جای آن مثلاً آبجوی بی‌نظیر ساخت آلبرتا را سفارش دهند. وی گفت: «این قدمی رو به جلوست برای بیدارکردنِ بی‌سی و فشار به دولت فدرال تا وارد عمل شود.» اندرو ویوِر، رهبر حزب سبز بی‌سی، دیروز در واکنشی شوخ‌طبعانه به اعلام بایکوت صنعت شراب‌سازی بی‌سی توسط دولت آلبرتا، در صفحهٔ فیس‌بوک خود نوشت: «افراد بسیاری از من پرسیدند که دربارهٔ رفتار بچه‌گانهٔ امروزِ ناتلی چه فکر می‌کنم. پاسخ من، خرید سه بطر شراب ناب بی‌سی بود!»

* * * * *

اوایل ماه فوریه است و شهر ونکوور تا اواسط ماه بعدی برنامه‌های بسیاری را در جامعهٔ ایرانی شاهد خواهد بود. اولینش که شمارهٔ قبل هم به آن اشاره کردیم، «شب نمایش‌ ایران» در روز ۱۲ فوریه (دوشنبهٔ هفتهٔ پیش رو و روز خانواده در بی‌سی) که بخشی از «جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم کوهستان ونکوور» است که امروز جمعه گشایش خواهد یافت. از این جشنوارهٔ ۹ روزه، روز ۱۲ فوریه صرفاً به ایران اختصاص داده شده است و پروانه کاظمی، بانوی ایرانی فاتح قلهٔ اورست دعوت شده است تا در این روز سخنرانی کند. پس از آن، ۱۸ فوریه، شاهد بر روی صحنه رفتن نمایش «هملتک» خواهیم بود که بازیگران و دیگر عوامل آن ماه‌هاست که مشغول تمرین و کار بر روی آن‌اند. در این شماره گفت‌وگویی داشته‌ایم با ژوبین غازیانی، کارگردان هملتک، که توجه شما را به آن جلب می‌کنم. سه روز بعد، ۲۱ فوریه، در برنامه‌ای به‌نام «موسیقی برای ایران» ٢۵ هنرمند ایرانی و غیرایرانی ساکن ونکوور کنار هم ایستاده‌اند برای کمک به هموطنان زلزله‌زده‌مان. هموطنانی که هنوز برای تأمین امکانات اولیهٔ زندگی به کمک و حمایت ما نیاز دارند. این هنرمندان هر چه دارند در سبد اخلاص گذاشته‌اند؛ چه خوب که با شرکت در این برنامه، ما نیز در کنارشان باشیم و سهم کوچکی در این حرکت بزرگ داشته باشیم. و پیش از رسیدن به برنامه‌های نوروزی روزهای ۲ و ۳ مارس، شاهد بر روی صحنه رفتنِ نمایش «بانو در آینه» خواهیم بود که پیش از این در شمارهٔ ۴۶ نشریه، گفت‌وگویی با کارگردان و دستار کارگردان آن، یعنی حسام انوری و سینا اتحاد داشتیم و در کمتر از یک ماه با حضور نیلوفر بیضایی، مهمان ویژهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ونکوور، برگزارکنندهٔ مراسم بزرگداشت روز زن، به تماشای آن خواهیم نشست.

امید است با حمایت از این برنامه‌های فرهنگی و هنری، در تداوم چنین حرکت‌هایی در جامعهٔ ایرانیان ونکوور سهیم باشیم.

نوشته یادداشت سردبیر – خرید شراب در برابر توسعهٔ خط لولهٔ کیندر مورگان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با گفت‌وگویی با ژوبین غازیانی، کارگردان تئاتر هملتک که در ۱۸ فوریهٔ ۲۰۱۸ در سالن سنتنیال نورث ونکوور به روی صحنه خواهد رفت. و همچنین گفت‌وگویی با حامد احمدپور مربی پیشین تیم ملی دو و میدانی ایران.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ چهل و هشتم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در ونکوور، نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

با مطالب و آثاری از:

زهرا آهن‌بر، یلدا احمدوند، رژیا پرهام، امیرحسین توفیق، دکتر سارا جلالی، شهریار سپهریان مقدم، غزال صحرائی، دکتر کامران عسگری، سیما غفارزاده، علیرضا فدایی، حسین فرامرزی، پرستو فرخ‌یار، صدیقه فیروزی، هومن کبیری پرویزی، عباس گلی، داود مرزآرا، مژده مواجی، دکتر سرمد مهربد.

در این شماره می‌خوانید:

• یادداشت سردبیر – خرید شراب در برابر توسعهٔ خط لولهٔ کیندر مورگان
• بیانیهٔ مطبوعاتی: حل مشکلات ICBC و کاهش هزینه‌های زندگی در استان بریتیش کلمبیا
• برتری متزلزل اندرو ویلکینسون – نگاهی به انتخابات رهبری حزب لیبرال بریتیش کلمبیا
• در میدان رابسون برای حمایت از دختران میدان انقلاب
• گزارشی از نمایشگاه هنری مدرنیته در ایران از ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۸
• تئاتر سنتی ایرانی، دغدغهٔ من است – گفت‌وگو با ژوبین غازیانی به بهانهٔ اجرای تئاتر هملتک
• به استقبال فرهنگ، فیلم و سینمای کوهستانی کشورهای جهان – ۲۱اُمین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم‌ کوهستان ونکوور
• در ایران، سایر رشته‌های ورزشی در سایهٔ فوتبال‌اند – گفت‌وگو با حامد احمدپور، مربی اسبق تیم ملی دوومیدانی
• قدم دوم در راه رسیدن به اندام متناسب و سلامت پایدار
• ارتباط شما و مشاوران املاک – قسمت اول
• سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – تمدید مجوز تحصیل
• قوانین مربوط به مالک و مستأجر در استان بریتیش کلمبیا (قسمت سوم)
• آموزش زبان انگلیسی – رفتن به بار
• قیمت تمام خانه‌های مستقل در ونکوور بزرگ، به یک‌میلیون دلار رسید
• پی‌آرپی چیست و چه کاربردی دارد؟ معجزه‌ای در درمان ریزش مو، طاسی و جوان‌سازی پوست صورت
• برگی از تاریخ کانادا – بیلی بیشاپ؛ خلبان تک‌خال یا دستیار جهنم
• داستان کوتاه – اهلی‌ام کن
• کاریکلماتور
• کوچه‌پس‌کوچه‌های ذهن من- درخت سخنگو
• دنیای من و آدم کوچولوها –سفر به هندوستان
• رایحهٔ مطبوع یک خانه – نان شیرمال

نوشته چهل و هشتمین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ژوبین غازیانی – ونکوور

گروه پرطرفدار دنگ‌ شو روز ۱۶ سپتامبر در سالن سنتینیال نورث ونکوور، اجرایی پرفروغ داشت و توانست هواداران خود در شهر ونکوور را راضی به خانه‌ها برگرداند. این تور که نخستین تور این گروه در کانادا بود، شهرهای مونترآل و تورنتو را هم در بر می‌گرفت. علی‌رغم برنامهٔ فشردهٔ این گروه، با هماهنگی و همکاری مدیریت شرکت پاندا ایونتس، برگزارکنندهٔ تور دنگ شو در کانادا، توانستیم گفت‌وگوی کوتاهی با شایا شجاع‌نوری، یکی از بنیان‌گذاران این گروه، داشته باشیم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما قرار دادید. پیش از هر چیز می‌خواستم دربارهٔ فلسفهٔ انتخاب نام گروه برای کسانی که کمتر در این‌باره می‌دانند، برایمان بگویید.

نام گروه بر اساس یکی از اشعر مولانا انتخاب شده که در آن می‌گوید:

در عشق جانان جان بده، بی‌عشق نگشاید گره

ای روح اینجا مست شو، وی عقل اینجا دنگ شو

ولی خیلی از کسانی که با این شعر آشنا نیستند، فکر می‌کنند که «شو» به معنی شوی انگلیسی یعنی «نمایش» است و دنگ هم به معنی «لعنت» است؛ مثلاً damn show. در حالی‌که چنین نیست و نام گروه ما نامی کاملاً ایرانی است.

جالب این است که در تمامی زبان‌های دنیا با زبانی برخورد نکرده‌ام که «دنگ» در آن معنی خاصی نداشته باشد و این یکی از جذابیت‌های نام گروه ماست.

چه شد که «دنگ شو» شکل گرفت و آیا از ابتدا فکر می‌کردید، به موفقیت‌هایی که اکنون رسیده‌اید، دست پیدا کنید؟

«دنگ شو» واقعاً خودش شکل گرفت و ما در شکل‌گیری آن نقشی نداشتیم. ما پیش‌بینی‌ای برای شکل گرفتن آن نداشتیم. «دنگ شو» انگار روحی بود که بازیگرهایش را خودش انتخاب کرد. ما صرفاً برای دل خودمان شروع کردیم به کارکردن و دیدیم که دل‌های بقیه هم با آن همسو است و با ما حالشان خوب است.

افراد گروه «دنگ شو» از ابتدای فعالیت تاکنون بسیار تغییر کرده‌اند. این تغییرات از چه مقطعی اتفاق افتاد و چرا؟ نتیجهٔ این تغییرات را چطور ارزیابی می‌کنید؟

از ابتدای شکل‌گیری «دنگ شو»، این گروه با فلسفهٔ تغییر و اصالت تغییر، شکل گرفت. زمان خاصی نبود که این تغییرات شروع شد، به‌هرحال ایدهٔ من و طاها این بود که از خواننده‌ها به‌عنوان بازیگر استفاده بکنیم و لزومی ندارد که همیشه نقش اول فیلم ثابت باشد.

بماند که الان چند سالی است با میلادیم، خیلی با هم خوب‌ایم و داریم به پیش می‌رویم. الان اگر میلاد هم روزی از گروه برود، ترسی نداریم و فقط غمگینِ نبودنش می‌شویم. کلاً تغییر است که گروه ما را می‌سازد و همان‌طوری که اعضای گروه تغییر کرده‌اند، نوع موسیقی‌مان هم تغییر کرده است و همین تغییرات است که باعث شده گروه زنده بماند و پویا و پویا تر شود.

خوانندگان زیادی مانند علی زند وکیلی، ابوذر صفاریان، سعید آتانی، امید نعمتی و سپنتا مجتهدزاده در این گروه آمدند و رفتند، که هر کدامشان الان یا گروهی جدا تأسیس کرده‌اند یا با گروهی دیگر کارشان را ادامه داده‌اند… چرا نتوانستند در گروه «دنگ شو» باقی بمانند؟

اغلب همه فکر می‌کنند که این خواننده‌ها بوده‌اند که از گروه ما رفتند و در جاهایی هم خودشان در مصاحبه‌هایشان این را عنوان کرده‌اند. اما درستش این است که ما خواستیم خواننده را عوض کنیم برای اینکه در مقطعی احساس کردیم که نیاز به هوای تازه‌تری را در خوانندگی داریم و باید خواننده‌ای جدید را واردِ گروه بکنیم.

اما ما همچنان با همهٔ آن‌ها دوست‌ایم و الان هم اگر برای ترانه‌ای خاص حس کنیم که نیاز به خواننده‌ای دیگر داریم، این کار را می‌کنیم اما فعلاً که میلاد توانایی‌اش به حدی است که جای خالی خیلی از دوستان را پر می‌کند.

از آهنگ‌های شما در چند فیلم سینمایی استفاده شده. لطفاً برای خوانندگان ما از چگونگی ورود دنگ شو به سینما بگویید.

فرق «دنگ شو» با بقیهٔ گروه‌های موسیقی این است که این گروه، گروهی سینمایی است که کار موسیقی می‌کند. از ابتدا مثلاً طاها کارگردان سینما بود، پدر ما هم تهیه‌کننده و بازیگر سینما بودند و ما هم با دنیای سینما آشنا بودیم. خود من هم کار موسیقی را با ساخت موسیقی فیلم شروع کردم و این‌گونه نبود که اول «دنگ شو» باشد، بعد موسیقی فیلم، بلکه اول موزیک فیلم بود و بعد «دنگ شو» شکل گرفت. به‌هر حال، ما با دنیای سینما ارتباط زیادی داریم و مدل و روش تولید موسیقی‌مان هم شبیه مدل و روش تولید فیلم است.

از کدام کارتان در فیلم‌ها بیشتر راضی بوده‌اید؟

ما همهٔ کارهایی را که اجرا کرده‌ایم، دوست داریم، ولی خب موسیقی فیلم «ضد گلوله» که آخرش «بزن بریم بهشت» است.
حالا که فصلی

حالا که اوجی

برای قصه نمونده…

این را شاید بیشتر دوست داریم.

چطور شد که گروه از فضای سینما فاصله گرفت و رفته رفته فعالیتش در این زمینه کمرنگ شد؟

ما از فضای سینما فاصله نگرفته‌ایم؛ وقتی برگردیم ایران، بلافاصله قرارست موسیقی فیلم جدید آقای داودی را بسازیم و یک سریال که احتمالاً از چند هفتهٔ دیگر شروع به ساختن می‌کنیم.

آلبوم جدیدی در دست تهیه ندارد؟

ما سه آلبوم آماده داریم که در سبک‌های مختلف است، یکی الکترونیک باکلام، یکی الکترونیک بی‌کلام و یکی هم موسیقی آلبوم بسیار مینیمال و خلوتی است که سازبندی آن بسیار خلوت و ساده است.

کنسرت‌های خارج از کشور را چطور ارزیابی می‌کنید. تفاوت اجراهایتان در داخل و خارج را در چه می‌بینید؟

ما در اولین تور آمریکا و بعد از آن در لندن (انگلستان) با فضای متفاوت بیرون از ایران آشنا شدیم و می‌دانستیم که اجراهای بیرون از ایران چقدر می‌تواند داغ باشد و اینکه چقدر می‌تواند تماشاگر را به هیجان بیاورد. خدا رو شکر در تور کانادا هم دوباره با آن مواجه شدیم. کنسرت‌های خارج از ایران از لحاظ کیفیت صدا بسیار متفاوت است و ما همیشه با آرامش بیشتری روی صحنه می‌رویم و همین باعث می‌شود که کیفیت اجراها بالاتر باشد. تنها چیزی که کمی کار را سخت می‌کند مسائل اداری ایران است، اینکه مسائل مجوزی‌مان در ایران تحت‌الشعاع قرار نگیرد و مسائل ویزا و این قبیل چیزها، وگرنه در صورتی‌که این دو مسئله آسان‌تر می‌بود، ما تورهای بیرون از ایران را بیشتر می‌رفتیم.

آیا قبلاً هم به کانادا آمده بودید؟ از اجراهایتان در کانادا، در کدام شهر بیشتر راضی بودید؟ ونکوور و مخاطبانتان در این شهر را چطور دیدید؟

خیر، تا به‌حال به کانادا نیامده بودیم، بسیار به ما خوش گذشت و جمعیت ایرانی کانادا را خیلی دوست داشتیم. من به شخصه از مخاطب‌های کانادا بیشتر از مخاطب‌های آمریکا راضی بودم. در مورد ونکوور هم باید بگویم که بیشترین مخاطبان ایرانیِ ما در خارج از کشور در ونکوور هستند و خب طبیعتاً اجرای ونکوور اجرایی باحال و پرانرژی بود. شهرهای دیگر یعنی مونترآل و تورنتو هم بسیار خوب بود و اجرای خیلی خوبی داشتیم.

نوشته «دنگ شو»، روحی که بازیگرهایش را خود انتخاب کرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.