پیمان بیابانی، متولد ۴ نوامبر ۱۹۹۶ در تهران، کشتی‌گیر آزادکار المپیکی است که در تاریخ ۲۳ اکتبر ۲۰۲۳ به اقامت دائم کانادا دست یافته است و از این طریق توانسته با تیم ملی کانادا در مسابقات جهانی شرکت کند. او قصد دارد در المپیک ۲۰۲۸ به‌عنوان عضوی از تیم ملی کانادا شرکت کند و برای واجدِشرایط‌شدن، در پی دریافت تابعیت کاناداست.

ازجمله دستاوردهای بین‌المللی او می‌توان به کسب عنوان قهرمانی در مسابقات جهانی جوانان ۲۰۱۶ و مدال‌های متعدد در رقابت‌های سطح بزرگسالان، ازجمله جایزهٔ بزرگ گرجستان در سال ۲۰۱۹ و مسابقات آزاد ایتالیا در سال ۲۰۲۵ اشاره کرد. از زمان دریافت اقامت دائم، او دو عنوان قهرمانی ملی کانادا را به دست آورده و در هفت رقابت بین‌المللی، شش مدال کسب کرده است. بیابانی در حال حاضر براساس شاخص بین‌المللی عملکرد (IPI) به‌عنوان برترین کشتی‌گیر کانادا شناخته می‌شود.

فراتر از فعالیت‌های ورزشی، بیابانی در حوزهٔ مربیگری نیز فعال است. او مراحل دریافت گواهینامهٔ ملی مربیگری را آغاز کرده، با باشگاه‌های مختلف در بریتیش کلمبیا به آموزش نوجوانان پرداخته، کلینیک‌های تخصصی برگزار کرده و در مرکز ملی تمرینی در دانشگاه سایمون فریزر به ارتقای سطح تمرینات ورزشکاران نخبه کمک کرده است. او همچنین مدیریت کلینیک‌های آموزشی برای ورزشکاران بریتیش کلمبیا را برعهده داشته و به‌عنوان مربی ویژه در اردوهای مختلف حضور یافته است.

فرصتی یافتیم تا گفت‌وگویی با ایشان داشته باشیم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * *‌ * *

ضمن تبریک به شما برای دریافت مدال طلا در مسابقات آزاد ایتالیا که در ماه گذشته برگزار شد، لطفاً کمی از پیشینهٔ فعالیت‌ها و موفقیت‌هایتان در رشتهٔ کشتی در ایران برایمان بگویید، و بفرمایید چه شد که به کانادا مهاجرت کردید. 

با سلام خدمت شما، ممنون بابت وقتی که در اختیار من گذاشتید، من کشتی را از ۱۲ سالگی شروع کردم و از ۱۴ سالگی به عضویت تیم ملی ایران در آمدم. عناوینی که در ایران تا همین دو سال پیش کسب کردم،‌ شامل این‌هاست: طلای جوانان آسیا ۲۰۱۵، طلای جوانان جهان ۲۰۱۶، طلای مسابقات بین‌المللی بلغارستان ۲۰۱۶، طلای مسابقات بین‌المللی آذربایجان ۲۰۱۶، برنز مسابقات بین‌المللی اوکراین ۲۰۱۷، برنز بزرگسالان آسیا ۲۰۱۹، نقرهٔ مسابقات جایزهٔ بزرگ گرجستان ۲۰۱۹، برنز مسابقات ارمنستان ۲۰۲۳، و…

من در سال ۲۰۱۶ در بلغارستان و در سال ۲۰۱۸ در روسیه با مربی تیم ملی کانادا آشنا شدم و ایشان پیشنهاد آمدن به کانادا و اسکالرشیپ دانشگاه را به من داد. بار اول به‌عنوان ویزیتور آمدم و همان موقع برای اقامت دائم (PR) اقدام کردم که خدا را شکر بعد از یک‌سال اقامت گرفتم و توانستم در مسابقات برای کانادا شرکت کنم، و این را هم بگویم که این کارها همه با اجازهٔ فدراسیون ایران انجام شد.

از زمانی که در کانادا اقامت گزیده‌اید، به‌جز مدال طلایی که اخیراً دریافت کرده‌اید، آیا به موفقیت دیگری هم دست یافته‌اید؟ 

اولین مسابقه‌ای که من با تیم ملی کانادا شرکت کردم، مسابقات بین‌المللی فرانسه در سال ۲۰۲۴ بود که در آنجا مدال برنز گرفتم. بعد در مسابقات پان‌امریکن مکزیک مدال نقره گرفتم. همچنین در مسابقات ملی کانادا در دو وزن ۶۵ کیلو و ۷۰ کیلو، مدال طلا گرفتم. در مسابقات اسپانیا مدال نقره گرفتم. امسال هم در مسابقات بین‌المللی فرانسه ۲۰۲۵ مدال برنز، در مسابقات پان امریکن مکزیک ۲۰۲۵ مدال برنز، در مسابقات ملی کانادا ۲۰۲۵ مدال طلا، و نهایتاً در مسابقات بین‌المللی ایتالیا ۲۰۲۵ هم مدال طلا گرفتم. 

به‌نظر شما کشتی ایران در حال پیشرفت است یا دارد قافله را به کشورهای دیگر می‌بازد؟ فکر می‌کنید دلیل موفقیت یا عدم موفقیت کشتی ایران چه بوده است؟

ایران در حال حاضر یکی از بهترین تیم‌های کشتی دنیاست و البته فدراسیون کشتی هم برای ورزشکاران از نظر امکانات و تمرینات و جایزه و غیره… سنگ تمام گذاشته است.

دلیل موفقیت تیم ملی کشتی ایران حمایت همه‌جانبهٔ فدراسیون از کشتی‌گیران ملی‌پوش چه از نظر تغذیه و امکانات ورزشی و چه در بحث استخدام‌های ورزشکاران و حمایت از طرف دولت، ارگان‌ها و برخی اسپانسرها، شرایط ورزش‌کردن را برای کشتی‌گیرها فراهم کرده یعنی یک کشتی‌گیر تمام دغدغه‌اش فقط تمرین است، و البته غیر از این هم نباید باشد چون ورزشکاران حرفه‌ای در همهٔ رشته‌ها روزی دو‌ بار تمرین می‌کنند و حتماً باید غذای خوب و مکمل استاندارد استفاده کنند و در کنار آن هم باید ذهنی آرام داشته باشند که خوشبختانه در تیم ملی ایران این کار انجام می‌شود و برای همین شما شاهد پیشرفت کشتی ایران در همهٔ رده‌های سنی هستید.

آیا انتظارات شما به‌عنوان ورزشکار مدال‌آور در کانادا برآورده شده است؟

سؤال خوبی است. اول اینکه من همیشه در هر شرایطی خدا را شکر می‌کنم و هر اتفاقی می‌افتد، می‌گویم حتماً خواست خدا بوده است. به‌نظر من، شرایط کشتی در کانادا راضی‌کننده نیست و اصلاً برای کسی که می‌خواهد مدال جهانی یا المپیک بگیرد، کافی نیست.

اینجا یا اصلاً اسپانسر پیدا نمی‌شود، یا سخت پیدا می‌شود. فدراسیون فقط پول دو مسابقه را می‌دهد و بقیه را خود ورزشکار باید پرداخت کند، و اینکه ما ورزشکاران، به‌ویژه من و امثال من که مهاجرت کرده‌ایم، هم باید کار کنیم، هم باید سخت ورزش کنیم و هم در مسابقات شرکت کنیم، که این موضوع کار را کمی سخت کرده است. آن کسانی که ورزش حرفه‌ای کرده‌اند، بهتر درک می‌کنند که ورزشکار حرفه‌ای فقط باید به فکر تمرین باشد و روزی دو بار تمرین کند.

با این‌حال، من باز هم در همین شرایط سخت خدا را شکر می‌کنم و با تمام توان تلاش می‌کنم تا به هدفم یعنی طلای مسابقات جهان و نیز المپیک ۲۰۲۸ برسم.

پس با این حساب، شما از حمایت مالی‌ای که بسیاری از ورزشکاران فکر می‌کنند در کشورهای خارجی وجود دارد، در کانادا برخوردار نبوده‌اید… سازمان‌های دولتی در کانادا چطور؟، آیا حمایت‌های مالی و غیرمالی‌ای ارائه می‌دهند؟

متأسفانه پیداکردن اسپانسر نیاز به روابط دارد و من هنوز نتوانسته‌ام اسپانسری پیدا کنم. ما حتی با فدراسیون هم صحبت کردیم تا به اسپانسر رسید مالیاتی هم بدهند، ولی هنوز کسی یا سازمانی پیدا نکرده‌ایم…

در اینجا برای ورزشکاران شهروند کانادا، که ملی اول می‌شوند، حمایت مالی به‌صورت یک حقوق دولتی در نظر گرفته می‌شود؛ سال اول ماهی ۱۱۰۰ دلار و از سال دوم ماهی ۲۲۰۰ دلار، که هر دو ماه یک‌بار پرداخت می‌شود.

با این‌حال، دوستان عزیزی بودند که سال گذشته برای مسابقات بنده را حمایت کردند و جا دارد که من اینجا از این عزیزان تشکر کنم.

کشتی ایران و کانادا را از جهات مختلف چگونه مقایسه می‌کنید؟

با تمام احترامی که به کشتی کانادا دارم، اصلاً قابل‌مقایسه نیست و تیم ایران بهترین تیم جهان است.

دلیل موفقیت‌های کشتی ایران را گفتم، ولی در کانادا کاملاً برعکس آن اجرا می‌شود، یعنی ورزشکار، هم باید کار کند، هم تمرین سخت داشته باشد، و هم در مسابقه شرکت کند… 

در تیم ملی ایران شما هر مسابقه‌ای که می‌روید، هیچ هزینه‌ای بابت بلیت و هزینه‌ها پرداخت نمی‌کنید، ولی در کانادا به‌غیر از مسابقات پان امریکن و مسابقات جهانی، هزینهٔ تمام مسابقات دیگر را باید خود ورزشکار پرداخت کند، و متأسفانه در کشتی کانادا اسپانسرهای کمی هستند و همین باعث دلسردشدن کشتی‌گیرها می‌شود و به‌خاطر همین هم آن‌ها بیشتر به فکر درس و کار هستند تا ورزش…

وزن‌کشی در کشتی به چه صورت است، و چطور به این نتیجه رسیدید که در وزن حال حاضرتان کشتی بگیرید؟

اوزان کشتی از وزن ۵۷ کیلو شروع می‌شود تا ۱۲۵ کیلو. من در وزن ۶۵ کیلو مسابقه می‌دهم.

وزن‌کشی صبح مسابقه برگزار می‌شد. ساعت ۷:۳۰ وزن‌کشی انجام و ۱۰ صبح مسابقه شروع می‌شود و‌ روز بعد فینالیست‌ها دوباره وزن‌کشی می‌شوند.

به‌نظر شما کشتی از نظر محبوبیت در دنیا در حال پیشرفت است؟ چه تغییراتی باید انجام شود که کشتی نیز یک ورزش تماشاگرپسند مثل بوکس یا هنرهای رزمی ترکیبی (mixed martial arts) بشود؟

بله، و‌ پیشرفت چشمگیری داشته است، مخصوصاً در آمریکا که حضور رئیس‌جمهور و ایلان ماسک در مسابقات ملی آمریکا باعث شد اسپانسرهای زیادی به‌سمت کشتی بیایند و نتیجه‌اش را هم که پیشرفت در کشتی آمریکاست، می‌بینید.

تعداد زیادی از کشتی‌گیرها به ورزش‌های رزمی دیگر رفته و بسیار هم موفق بوده‌اند. آیا شما نیز چنین برنامه‌ای دارید؟ چرا؟

راستش من دوستانی دارم که در سازمان UFC مبارزه می‌کنند، و آن‌ها به من پیشنهاد دادند که بعد از کشتی بروم آنجا، ولی فعلاً هیچ برنامه‌ای در این زمینه ندارم، چون می‌خواهم فقط رو‌ی کشتی تمرکز کنم.

فکر می‌کنید محرومیت روسیه به‌عنوان یکی از قدرت‌های برتر از میادین بین‌المللی، به کشتی ضربه زده یا کمک کرده است؟

محرومیت روسیه مانع ورود روس‌ها نشده است؛ آن‌ها فقط زیر پرچم اتحادیهٔ جهانی کشتی می‌گیرند و‌ در مسابقات حضور دارند.

به‌نظر شما کانادا برای پیشرفت کشتی خود به چه چیزهایی نیاز دارد و چه کارهایی می‌تواند بکند؟

سرمایه‌گذاری بلندمدت و جذب مربی‌های باتجربه و‌ کاربلد، مخصوصاً برای سنین پایه و‌ شرکت در مسابقات مختلف و کمپ‌های تمرینی بین‌المللی. 

یکی از مشکلات کشتی کانادا همین است؛ شما باید روی چیزی سرمایه‌گذاری کنی، وقت بگذاری و تلاش کنی، بعد نتیجه‌اش را می‌بینی، ولی فدراسیون کشتی اینجا می‌گوید اول نتیجه بگیر، بعد ما حمایت و سرمایه‌گذاری می‌کنیم!

که این هم با وجود شرایط کانادا نمی‌گویم غیرممکن، ولی سخت است. چرا که یک ورزشکار در سال نیاز دارد در پنج یا شش مسابقهٔ بین‌المللی شرکت کند تا از نظر شرایط روحی و اعتمادبه‌نفس خودش را پیدا کند و به آن آمادگی‌ای که می‌خواهد برسد و بتواند در مسابقات جهانی و المپیک کسب مدال کند.

گویا به تدریس و مربیگری هم مشغولید. درست است؟ 

بله، من آخر هفته‌ها در ابتسفورد در یک‌ باشگاه هندی مربیگری می‌کنم. الان حدود سه سال است که آنجا هستم و تا اینجا هر سال بین چهار تا پنج قهرمان ملی و قهرمان پان امریکن هم داشته‌ایم. بعضی اوقات هم در کوکئیتلام آموزش می‌دهم.

فکر می‌کنید در کشتی چه کشورهایی درحال‌ِرشدند و دلیل موفقیت آن‌ها چیست؟

به‌غیر از کشورهای صاحب‌نام، کشورهایی مثل آلبانی، کانادا، مکزیک، بحرین، قطر و چند کشور دیگر…

گویا برای حضور در المپیک ۲۰۲۸، شما باید تا دسامبر ۲۰۲۶ تابعیت کانادا و گذرنامهٔ کانادایی دریافت کنید، که با روند متداول، این امر غیرممکن است، مگر آنکه به‌طور ویژه و به‌عنوان موردی خاص درخواست تابعیت شما را بپذیرند. آیا شما اقدامی در این‌باره کرده‌اید؟

بله و امیدوارم بتوانم قبل از آن تاریخ شهروند کانادا بشوم تا به المپیک ۲۰۲۸ برسم. البته برای تمرین باید به ایران و/یا آمریکا بروم، چون اینجا اصلاً حریف تمرینی خوبی ندارم.

حالا ما در تلاشیم، و من خودم تمام تمرکزم را روی تمرینات گذاشته‌ام و مربی‌ام هم تمام تلاشش را می‌کند که من زودتر تابعیت کانادا را دریافت کنم.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید.

نه، فقط تشکر می‌کنم از شما و رسانهٔ خوبتان. امیدوارم بتوانم به‌عنوان یک ایرانی ساکن کانادا با پیروزی در مسابقات پیش رو، دل هم‌وطنان عزیزم را، چه در ایران و چه در کانادا، شاد کنم.

نوشته از تیم ملی ایران تا تیم ملی کانادا؛ گفت‌وگو با پیمان بیابانی، کشتی‌گیر آزادکار المپیکی، ساکن ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.