روز شنبه، ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، انتخابات میان‌دوره‌ای برای انتخاب یک عضو هیئت‌امنای منطقهٔ آموزشی ۴۳، انجام خواهد گرفت.

این انتخابات برای پرکردن کرسی جنیفر بلادرویک، نمایندهٔ مستعفی هیئت‌امنا، برگزار خواهد شد. بلادرویک به‌دنبال پیروزی در انتخابات استانی سال گذشته در حوزهٔ کوکئیتلام-ملاردویل از سِمَتش در شورای آموزشی این منطقه استعفا داد و حالا باید کرسی او را فرد پیروز در انتخابات ۲۲ فوریه پر کند.

به‌همین مناسبت به سراغ نامزدهای شرکت‌کننده در این انتخابات رفتیم و پرسش‌نامه‌ای را برای همهٔ آنان فرستادیم که پاسخ‌هایشان از نظرتان خواهد گذشت. به‌منظور جلوگیری از تکرار، پرسش‌ها را فقط یک بار در زیر همین مقدمه آورده‌ایم.

امیدواریم که خواندن پاسخ‌های نامزدها به انتخاب هر چه بهتر شما خوانندگان ساکن این حوزهٔ انتخابی کمک کند. پاسخ‌های دریافتی به‌ترتیب حرف اول نام خانوادگی نامزدها در الفبای فارسی مرتب شده‌اند.

* * * * *

سؤالات:

۱. سوابق شما چیست و چه انگیزه‌ای باعث شد که در انتخابات میان‌دوره‌ای هیئت‌امنای مدارس کوکئیتلام شرکت کنید؟ لطفاً برنامه‌های انتخاباتی‌تان را به‌طور خلاصه شرح دهید.

۲. به‌نظر شما قانونی‌شدنِ استفادهٔ تفریحی ماری‌جوآنا چه تأثیری بر دانش‌آموزان داشته است؟ چه راهکارهایی را برای رسیدگی به ایمنی و دورماندن دانش‌آموزان از مصرف مواد مخدر پیشنهاد می‌کنید؟

۳. برخی از فعالان آموزشی در مورد بازنگری پیشنهادی نخست‌وزیر دیوید ابی دربارهٔ برنامه‌های مدارس هشدار داده‌اند و ابراز نگرانی کرده‌اند این بازنگری منجر به کاهش بودجهٔ برنامه‌ها شود. برداشت شما از این موضوع چیست و چه برنامه‌ای برای جلوگیری از چنین کاهشی در صورت وقوع، دارید؟

۴. به‌نظر شما آیا آموزگاران، کارکنان پشتیبانی و منابع کافی در منطقهٔ آموزشی ۴۳ وجود دارد؟ اگر نه، راهکارهای پیشنهادی شما برای رفع کمبودها چیست؟

۵. چه راهکارهایی برای افزایش ایمنی دانش‌آموزان و رفع نگرانی‌های مربوط فعالیت گروه‌های تبهکار در مدارس کوکئیتلام پیشنهاد می‌کنید؟

۶. توبیاس ژانگ، دانش آموز دبیرستان پوینت گری، پس از مشاهدهٔ مرگ بهترین دوستش، تصمیم گرفت از وجود دفیبریلاتورهای خارجی خودکار (AEDs) در مدارس دفاع کند. دوست او سال گذشته در جریان تمرینات بسکتبال دچار ایست قلبی شد و به‌دلیل نبود چنین دستگاهی در دبیرستان درگذشت. موضع شما در مورد قرار دادن AED در مدارس چیست؟ آیا از تجهیز مدارس به این دستگاه‌ها حمایت می‌کنید؟

* * * * *

دانا ابتکار (Dana Ebtekar)

پاسخ پرسش ۱:

من از سپتامبر ۲۰۱۸ آموزگار دبیرستانی در سوری در منطقهٔ آموزشی ۳۶ هستم و همچنین در نیروهای مسلح کانادا به‌عنوان افسر کادر مربی کادت (Cadet Instructor Cadre Officer) خدمت می‌کنم؛ جایی‌که فرصت ادامهٔ کار و آموزش جوانان را دارم.

من به دو دلیل اصلی تصمیم گرفتم برای هیئت‌امنای مدارس نامزد شوم. اول اینکه کانادا فرصت‌های بی‌شماری را در اختیار من قرار داده است که اگر خانواده‌ام در ایران می‌ماندند، از آن‌ها برخوردار نمی‌شدم. در نتیجه، من عمیقاً متعهد به ادای دین به جامعهٔ خود هستم، و معتقدم اطمینان از اینکه جوانان امروزی فرصت‌های بیشتری نسبت به من داشته باشند، راهی معنادار برای این ادای دین است. دوم، در زمانی‌که بسیاری از مناطق مدارس با چالش‌های مالی و کاهش برنامه‌ها مواجه‌اند، به‌اعتقاد من حضور یک آموزگار در هیئت‌امنای مدارس و استفاده از دیدگاه‌های او ضروری است. این مسئله کمک می‌کند تا اطمینان حاصل شود که سیاست‌های که اجرا می‌شوند، به‌نفع دانش‌آموزان و کارکنان ماست.

پاسخ پرسش ۲:

قانونی‌شدن ماری‌جوآنا برای مصارف تفریحی، دسترسی دانش‌آموزان به این ماده را دشوارتر کرده است، با این‌حال مصرف مواد همچنان موضوعی مهم برای جوانان است. برای آنکه سلامت دانش‌آموزان و حفاظت آن‌ها از چنین خطراتی را مورد بررسی قرار دهیم، من چندین استراتژی را پیشنهاد می‌کنم. اول اینکه، مدارس باید با سازمان هایی مانند MADD (مادران علیه رانندگی در حالت مستی – Mothers Against Drunk Driving) همکاری کنند تا به دانش‌آموزان در مورد خطرات مصرف مواد مخدر آموزش دهند. علاوه بر این، ما باید از طریق ارائهٔ منابعی در زمینهٔ پیشگیری به والدین دانش‌آموزان، همکاری نزدیک با آن‌ها داشته باشیم. من همچنین معتقدم که حمایت از رویدادهایی مانند Dry Grad مهم است، و من با کارکنان منطقه و والدین کار خواهم کرد تا اطمینان حاصل کنم که هیئت‌ امنای مدارس بار دیگر قادر است از رویدادهای فارغ‌التحصیلی سالم و بی‌خطر، و بدون مواد و الکل حمایت کند.

پاسخ پرسش ۳:

من هم معتقدم که پیشنهاد دیوید ایبی نشان‌دهندهٔ پتانسیل کاهش برنامه‌های آموزشی‌ست و نگرانی‌های مطرح‌شده کاملاً موجه است. برای جلوگیری از این کاهش‌ها، برنامهٔ من این است که با هیئت‌امنای سایر مناطق و همچنین سازمان‌هایی مانند انجمن آموزگاران کوکئیتلام، اتحادیهٔ کارکنان عمومی کانادا (CUPE)، بنیاد آموزگاران بی‌سی (BCTF) و کمیته‌های مشورتی والدین همکاری کنم. با همکاری با یکدیگر و نشان‌دادن صدای متحدی دربارهٔ نگرانی‌ها، ما می‌توانیم تلاش‌های خود را برای لابی‌گری تقویت کنیم و فشار قابل‌توجهی بر دولت اعمال کنیم تا از این کاهش‌ها جلوگیری کنیم.

در عین حال و از آنجایی‌که مناطق آموزشی در سرتاسر لوئر مِین‌لند، ازجمله کوکئیتلام، با چالش‌های مالی قابل‌توجهی در حفظ برنامه‌های ضروری و تأمین منابع لازم برای آموزگاران و کارکنان پشتیبانی مواجه‌اند، بسیار مهم است که ما نیازهای دانش‌آموزان خود را در اولویت قرار دهیم. به‌این ترتیب، من این تعهد را می‌دهم که در صورت انتخاب‌شدن، حقوق خود را در طول این دوره ۵۰ درصد کاهش دهم و این بودجه را به‌طور مساوی در تمام مدارس منطقه برای حمایت از خرید منابعی که مستقیماً به‌نفع دانش‌آموزانمان است، تخصیص دهم.

من فکر نمی‌کنم اینکه هیئت‌امنای مدارس منطقهٔ ۴۳ حقوق بیشتری نسبت به سایر مناطق، ازجمله مناطق بزرگ‌تر مانند سوری، دریافت می‌کنند، قابل‌توجیه باشد. اگر که حقوق من ۵۰٪ کاهش یابد، تازه به حقوق اعضای هیئت‌امنای دیگر مناطق آموزشی مانند نورث ونکوور، میپل ریج، پیت مِدوز و لنگلی نزدیک‌تر می‌‌شود.

همچنین مایلم همهٔ نامزدهای دیگر این انتخابات و هیئت‌امنای فعلی را تشویق کنم که تعهدی مشابه برای کاهش حقوق خود داشته باشند، تا بتوانیم به‌طور جمعی تعهد خود را برای حمایت از دانش‌آموزان و فرهنگیان این منطقه نشان دهیم.

پاسخ پرسش ۴:

ما در حال حاضر در سطح استان، با کمبود آموزگاران، کارکنان پشتیبانی و منابع مواجهیم که بر منطقهٔ آموزشی ۴۳ نیز تأثیر می‌گذارد. برای پرداختن به این موضوع، باید این مشاغل را جذاب‌تر کنیم تا بتوانیم متخصصان موردنیاز خود را جذب کنیم.

برای آموزگاران، این مسئله با کاهش حجم کاری آن‌ها شروع می‌شود. به آموزگاران به‌طور مداوم مسئولیت‌های بیشتری بدون زمان اضافی برای پرداختن به آن‌‌ها داده می‌شود، و به‌دلیل مقررات مربوط به ترکیب کلاس، آن‌ها همیشه نمی‌توانند از همهٔ دانش‌آموزان خود حمایت کنند. توافقات جمعی نه‌تنها باید شامل زمان آماده‌سازی بیشتر باشد، بلکه باید دستورالعمل‌های ترکیب کلاس درس را بهبود بخشد تا مطمئن شویم که آموزگاران می‌توانند حمایت لازم از دانش‌آموزان خود را ارائه دهند.

برای کارکنان پشتیبانی، این مسئله باید با ارائهٔ دستمزد زندگی شروع شود. بسیاری از کارکنان پشتیبانی منطقه برای استطاعت زندگی در مترو ونکوور به چندین شغل متکی‌اند. غیرقابل‌قبول است که کارکنان پشتیبانی – مانند دستیاران آموزشی و مددکار جوانان، که با برخی از آسیب‌پذیرترین دانش‌آموزان ما کار می‌کنند – مجبور شوند به مشاغل بیشتری روی آورند، فقط برای اینکه استطاعت زندگی در جامعه‌ای را که به آن خدمت می‌کنند،‌ داشته باشند.

پاسخ پرسش ۵:

ما باید حمایت‌های موجود را افزایش دهیم تا از کشیده‌شدن دانش‌آموزان آسیب‌پذیر به جرایم سازمان‌یافته جلوگیری کنیم. یکی از رویکردهای مؤثر فراهم‌کردن فضاهای امن برای دانش‌آموزان است که بعد از ساعات مدرسه به آن‌ها دسترسی داشته باشند، که این می‌تواند با اطمینان از پشتیبانی قوی از فعالیت‌های فوق‌برنامه ارائه‌شده از سوی مدارس انجام شود.

علاوه بر این، بسیار مهم است که ما به دانش‌آموزان خود گوش دهیم و درک کنیم که آن‌ها حس می‌کنند چه کمبودی دارند که باعث می‌شود ارتباط آن‌ها با مدرسه و جامعهٔ خود قطع شود. با ایجاد فرصت‌های بیشتر برای دانش‌آموزان برای بیان نگرانی‌های خود به‌طور مستقیم به منطقهٔ‌آموزشی، می‌توان به این مهم دست یافت.

ما همچنین باید به کمبود کارکنان پشتیبانی، مانند مددکار جوانان، که نقشی حیاتی در تلاش‌های پیشگیری دارند، رسیدگی کنیم.

در نهایت، ما باید دولت استانی را در قبال وعدهٔ آن‌ها برای اطمینان از دسترسی هر مدرسه به یک مشاور بهداشت روان پاسخگو بدانیم.

پاسخ پرسش ۶:

من معتقدم که وجود AED (دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار) در مدارس نه‌تنها ایمنی دانش‌آموزان بلکه ایمنی کارکنان را نیز افزایش می‌دهد. در حالی‌که امیدواریم هرگز از آن‌ها استفاده نکنیم، ضروری است که مدارس ما با ارائهٔ منابع لازم برای کمک به نجات جان انسان‌ها، برای شرایط اضطراری پزشکی بالقوه آماده باشند.

* * * * *

فرانک دو (Frank Do)

پاسخ پرسش ۱:

نام من فرانک دو است و من همسر یک آموزگار بی‌نظیر، پدر دو فرزند مقاوم و ساکن کوکئیتلام هستم.

من این افتخار را داشته‌ام که در کوکئیتلام بزرگ شده‌ام و ازخودگذشتگی باورنکردنی آموزگاران، مدیران و جامعهٔ‌مان را در آموزش دانش‌آموزانمان، تجربه کرده‌ام. مسیر تحصیلی من در مدرسهٔ ابتدایی مانتین ویوو آغاز شد، در مدرسهٔ راهنمایی سر فردریک بنتینگ ادامه یافت و با فارغ‌التحصیلی‌ام از دبیرستان سنتنیال به اوج خود رسید. با نگاهی به گذشته، عمیقاً از تجربیات مثبتی که در سیستم مدرسهٔ‌مان داشته‌ام، سپاسگزارم. به‌عنوان یک پدر، متعهدم که اطمینان حاصل کنم فرزندانم همان فرصت‌ها را برای شکوفایی دارند.

در زندگی حرفه‌ای‌ام، مشتاق حمایت از مردم و تقویت جوامعمان هستم. از زمان فارغ‌التحصیلی از سنتنیال، برخی از افتخارآمیزترین دستاوردهای من شامل مشارکت در تأسیس یک مرکز آموزشی محلی است که دانش‌آموزان دورهٔ دبیرستان منطقهٔ آموزشی ۴۳ را با مدرسان و مربیان دانشگاه مرتبط می‌کند، و همچنین مشاوره‌های پیشرو و توسعهٔ قوانین فنی، استانداردها و مقررات برای افزایش ایمنیِ همهٔ بریتیش کلمبیایی‌ها را، ارائه می‌کند.

من در حال حاضر برای یک نهاد نظارتی حرفه‌ای در زمینه‌های فناوری مهندسی و علوم کاربردی کار می‌کنم، جایی که به تکنسین‌ها در سراسر استان کمک می‌کنم تا استانداردها، هدایت‌کردن و الزامات ضروری برای حرفه‌های خود را تقویت کنند.

برنامهٔ من ساده است: من معتقدم که آموزش یک مسئولیت مشترک است.

هیچ گروهی نمی‌تواند بدون حمایت ذی‌نفعان و شرکا، ازجمله والدین، جامعه و آموزگاران ما، آموزش باکیفیتی را به دانش‌آموزان ارائه دهد. زیبایی این مسئولیت مشترک این است که همه در یک هدف مشترک‌اند و در جهت یک هدف کار می‌کنند؛ تضمین موفقیت دانش‌آموزان ما.

من مجموعه‌ای از مهارت‌های منحصربه‌فرد را دارا هستم که معتقدم به مدارس منطقهٔ ۴۳ کمک می‌کند تا به ارائهٔ تجربهٔ آموزشی استثنایی‌ای برای همهٔ دانش‌آموزان، علی‌رغم چالش‌های جمعیتِ به‌سرعت در حال رشد و کمبود آموزگاران و کارکنان پشتیبانی، ادامه دهد.

با انبوهی از تجربه در مشاوره، تعامل، و کار در کمیته‌های قانونی و محیط‌های نظارتی، من متعهد به تقویت گفت‌وگوی معنادار، گوش‌دادن به نگرانی‌ها، کنجکاوی در مورد مسائل و پرسیدن سؤالات عمیق هستم. من به‌عنوان یک عضو هیئت‌مدیرهٔ مدرسه، از اولویت‌های مشترکی دفاع خواهم کرد که به هیئت‌مدیره کمک می‌کند تا تصمیمات آگاهانه‌ای را به‌نفع دانش‌آموزان، آموزگاران و جامعه اتخاذ کند.

پاسخ به پرسش ۲:

به‌طور کلی، قانونی‌کردن استفادهٔ تفریحی از ماری‌جوآنا در کانادا تأثیرات نسبتاً کمی بر دانش‌آموزان داشته است. در حالی‌که مطالعات پیامدهای بالقوهٔ استفادهٔ طولانی‌مدت برای سلامتی را برجسته می‌کند، هیچ افزایشی در مصرف ماری‌جوآنا در بین جوانان مشاهده نشده است. در واقع، روندها نشان می‌دهد که استفاده در بین جوانان ثابت مانده است و در برخی موارد از زمان قانونی‌شدن کاهش یافته است.

یکی از بزرگ‌ترین مزایای قانونی‌کردن، کاهش انگ پیرامون استفاده از ماری‌جوآنا بوده است. قبل از قانونی‌شدن، ماری‌جوآنا اغلب همچون «فیل در اتاق» بود – یعنی ما به‌طور ضمنی وجود آن را تأیید می‌کردیم، اما چون جرم‌انگاری می‌شد، گفت‌وگوهای آشکار با جوانان پیرامون آن نادر بود.

اکنون، با قانونی‌شدن، فشار بیشتری برای آموزش دانش‌آموزان در مورد مصرف ماری‌جوآنا و پیامدهای سلامتی آن صورت گرفته است. مشابه نحوهٔ برخورد ما با خطرات مربوط به سیگارکشیدن و وِیپ، ایجاد تغییرات رفتاری طولانی‌مدت نیازمند هدف‌قراردادن جوانان از طریق آموزش ابتدایی و مداوم است. با این حال، نمی‌توان رویکردی یکسان را برای همهٔ مواد اعمال کرد.

در حال حاضر، بزرگ‌ترین تهدید برای جمعیت دانش‌آموزی ماری‌جوآنا نیست، بلکه استفاده از مواد مخدر سخت است. از زمان معرفی مدل عرضهٔ ایمن مواد افیونی در بی‌سی، این تصور غلط نگران‌کننده در بین دانش‌آموزان وجود دارد که این مواد صرفاً به‌این دلیل که از طریق برنامه‌های دولتی تجویز یا حمایت می‌شوند، «ایمن»‌اند.

ما می‌دانیم که دانش‌آموزان این مواد را مصرف می‌کنند و همچنین می‌دانیم که برخی آن‌ها را از افرادی خریداری می‌کنند که برایشان مواد ایمن تجویز شده است. این بازاری خطرناک و ناخواسته ایجاد کرده است. مانند ماری‌جوآنا قبل از قانونی‌شدن، استفاده از مواد افیونی و مدل عرضهٔ ایمن به موضوعات تابوی امروزی تبدیل شده است و پرداختن به این موضوع را به‌طور آشکار و مؤثر دشوار می‌کند.

برای اطمینان از ایمنی دانش‌آموزان در مورد مصرف مواد مخدر، من بر سه حوزهٔ زیر تمرکز می‌کنم:

۱- دفاع از حذف مدل عرضهٔ ایمن: مدل فعلی به‌طور ناخواسته بازاری را ایجاد کرده است که در آن افرادی که این مواد برایشان تجویز شده اکنون به‌عنوان فروشندهٔ آن مواد به دانش‌آموزان عمل می‌کنند. این امر هدف مورد نظر خود را تضعیف می‌کند و جوانان را در معرض خطر قرار می‌دهد.

۲- اذعان به مصرف مواد در جامعه برای ازبین‌بردن انگ و امکان آموزش عمومی: علی‌رغم بحران بهداشت عمومی و سطوح بی‌سابقهٔ مرگ‌ومیر ناشی از اپیدمی مواد افیونی، سوء‌مصرف مواد برای بسیاری موضوعی دور باقی مانده است زیرا فاقد چهره‌ها و داستان‌های مرتبط است. ملموس‌ترکردن و مرتبط‌‌ترکردن بحران به پیام‌رسانی کمک می‌کند تا این امر برای دانش‌آموزان و جامعهٔ گسترده‌تر طنین‌انداز شود.

۳- تمرکز بر آموزش زودهنگام و مستمر: مانند موفقیت‌هایی که در کاهش میزان مصرف سیگار مشاهده شد، نکتهٔ کلیدی، آموزش قوی است که خطرات سلامتی را برجسته می‌کند و جامعه را برای تقویت این پیام‌ها درگیر می‌کند. مداخلهٔ مداوم و زودهنگام برای تغییر رفتارها در طول زمان حیاتی است.

این یک راه حل فوری نخواهد بود. کاهش مصرف مواد مخدر در بین دانش‌آموزان نیازمند تلاش مداوم، مشارکت جامعه و زمان است. با این حال، تأثیرگذارترین قدمی که امروز می‌توانیم برای محافظت از دانش‌آموزان برداریم، حذف مدل عرضهٔ ایمن به‌شکل فعلی آن است.

پاسخ پرسش ۳: 

برای هرکسی مثل من که تمام عمر خود را در کوکئیتلام بزرگ شده، غیرممکن است متوجه نشود که شهر در ۲۰ سال گذشته چقدر تغییر کرده است. تغییر اتفاق می‌افتد.

من برای یک آژانس نظارتی حرفه‌ای کار می‌کنم که چندین سال پیش مورد بازبینی دولتی قرار گرفت. در آن زمان، نگرانی‌های قابل‌توجهی در مورد آنچه ممکن بود رخ دهد وجود داشت – ترس از کاهش مشاغل و حتی انحلال برخی انجمن‌های حرفه‌ای. بسیاری از سازمان‌ها می‌توانستند در برابر این بازنگری مقاومت کنند، اما در نهایت، آن‌ها تصمیم گرفتند که درگیر شوند، از ارزش خود دفاع کنند و اهمیت کار خود را برجسته کنند.

هفت سال گذشت، و نتایج متحول‌کننده بوده است. بسیاری از انجمن‌هایی که زمانی نگران کاهش و انحلال بودند، به نهادهای نظارتی تغییر ساختار دادند. به این نهادها اختیارات بیشتری برای اجرای استانداردهای حرفه‌ای و اجرای اصلاحات معنادار داده شد. این تغییرات به شکاف‌های طولانی‌مدت در برنامه‌ها پرداخت، و استانداردهای حرفه‌ای را تقویت کرد.

به‌عنوان کسی که تغییرات مثبتی را که می‌تواند از ممیزی‌ها و بررسی‌ها به وجود بیاید، تجربه کرده است، می‌توانم با اطمینان بگویم که گاهی اوقات چمن در طرف مقابل سبزتر است. اگر یک چیز در مورد سبک رهبری من وجود داشته باشد، این است که من از ممیزی یا بررسی ابایی ندارم. در واقع، من از بررسی برنامه‌های منطقهٔ آموزشی ۴۳ استقبال می‌کنم. من آن را فرصتی می‌بینم تا از ارزش فوق‌العاده‌ای که این برنامه‌ها برای دانش‌آموزان ما و جامعهٔ گسترده‌تر به ارمغان می‌آورد، دفاع کنم.

من عمیقاً روی منطقهٔ آموزشی ۴۳ سرمایه‌گذاری کرده‌ام. من فارغ‌التحصیل مفتخر این منطقهٔ آموزشی هستم، همسرم آموزگارِ اینجاست و هر دو فرزندم دانش‌آموز مدارس کوکئیتلام‌اند. من بی‌نهایت به چیزی که با هم در منطقهٔ آموزشی ۴۳ ساخته‌ایم افتخار می‌کنم، اما در عین حال کنجکاوم و در برابر امکانات جدید منعطفم. تمرکز من بر بهبود مستمر تجربهٔ آموزشی برای همهٔ دانش‌آموزانمان است.

پاسخ پرسش ۴: 

آموزگاران، کارکنان پشتیبانی، و منابع کافی برای نگهداری و مدیریت صحیح همهٔ برنامه‌های آموزشی ما وجود ندارد. این مشکلی منحصر به مدارس منطقهٔ ۴۳ نیست، بلکه بخشی از کمبود آموزگار است که تقریباً هر منطقهٔ آموزشی را در سراسر استان تحت تأثیر قرار می‌دهد.

همسر من آموزگاری در کوکئیتلام است، و ما اغلب در مورد اینکه چگونه تدریس در طول سال‌ها تغییر کرده، صحبت کرده‌ایم. این امر استرس‌زاتر و طاقت‌فرساتر شده است، با حمایت‌های کمتری برای دانش‌آموزانِ در تقلا، مانند مشاوران، آموزگاران، و برنامه‌های منطقهٔ‌آموزشی. این کمبود منابع اغلب باعث می‌شود که آموزگاران، مانند همسر من، علاوه بر آموزش منظم و وظایف کلاسی خود، در تلاش برای پرکردن این شکاف‌ها باشند.

پرداختن به چالش‌هایی مانند این، جایی‌ست که مهارت‌ها و تجربهٔ من می‌تواند برای هیئت‌امنای مدارس مفید باشد. به‌طور خاص، من بر روی زمینه‌های کلیدی زیر تمرکز می‌کنم:

۱. مدیریت حجم کار و انتظارات آموزگار: آموزگاران به زمان و ظرفیت نیاز دارند تا بر آنچه مهم‌تر است تمرکز کنند – آماده‌سازی کلاس و حمایت از دانش‌آموز. با کاهش بار اداری، می‌توانیم به آموزگاران کمک کنیم تا زمان و انرژی خود را برای سرمایه‌گذاری روی دانش‌آموزان خود بگذارند.

۲- ایجاد فرهنگ مدیریت حمایتی: در حالی‌که هر مدرسه تحت مدیریت خود متفاوت عمل می‌کند، عامل تفاوت، اغلب فرهنگ و محیطی است که از طریق رهبری مدرسه پرورش می‌یابد. هیئت‌امنای مدارس نقش مهمی در تنظیم لحن و انتظارات برای همهٔ رهبران بخش اداری ایفا می‌کند و اطمینان حاصل می‌کند که فضای کاری حمایتگری برای کارکنان ایجاد شود.

۳- افزایش استخدام و حفظ آن: فراتر از پرداخت حقوق رقابتی، ما باید به علل اصلی کمبود آموزگار بپردازیم. این، شامل تمرکز بر موقعیت‌های شغلی‌ای است که به‌سختی می‌توان آن‌ها را پر کرد و محیطی ایجاد کرد که در آن آموزگاران فعلی احساس کنند ارزشمندند. سیاست‌های انعطاف‌پذیر که نیازهای کارکنان را برآورده می‌کند، می‌تواند آموزگاران را از جست‌وجوی آن فرصت‌ها در جاهای دیگر منصرف کند. ما همچنین باید گزینه‌های دیگری را مانند جذب مجدد آموزگاران بازنشسته به این حرفه، ایجاد مسیرهای شغلی برای دستیاران آموزشی برای دست‌یافتن به مدارج تدریسشان، و استخدام فعال آموزگاران از استان‌های دیگر بررسی کنیم.

در نهایت، مقابله با این موضوع نیازمند رویکردی جامع است که شامل همکاری با شرکای آموزشی، ازجمله انجمن آموزگاران کوکئیتلام، دولت استانی و سایر ذی‌نفعان است. ما تنها از طریق همکاری پایدار می‌توانیم راه‌حل‌های بلندمدتی ایجاد کنیم که منجر به بهبودهای معنادار در عملکرد روزانهٔ مدارسمان شود.

پاسخ پرسش ۵:

خرابکاری و فعالیت باندهای تبهکار در مدارس منطقه موضوع پیچیده‌ای است که ما به‌عنوان هیئت‌امنای مدارس نمی‌توانیم به‌تنهایی با آن مقابله کنیم. پرداختن به این چالش‌ها نیازمند رویکردی جامع و چندوجهی است که شامل همکاری و مشارکت ذی‌نفعان مختلف و شرکای جامعه است. در زیر به چهار استراتژی کلیدی می‌پردازم که معتقدم به‌طور مؤثر این مسائل را هدف قرار می‌دهد:

۱. سرمایه‌گذاری در پیشگیری: ایجاد فرهنگ مدرسه‌ای قوی و فراگیر

• تقویت روابط مثبت: ایجاد اعتماد بین دانش‌آموزان، آموزگاران و مدیران. وقتی دانش‌آموزان حس می‌کنند مورد حمایت و ارزش‌گذاری قرار می‌گیرند، کمتر احتمال دارد درگیر رفتارهای مخرب شوند.
• ترویج برنامه‌های بعد از مدرسه و همیاری در جامعه: ارائهٔ برنامه‌های ورزشی، هنری، مربیگری، و برنامه‌های مبتنی بر جامعه که به دانش‌آموزان احساس تعلق می‌دهد و آن‌ها را در ساعات حساس درگیر فعالیت‌های مثبت می‌کند.
• تشویق مشارکت والدین: همکاری با والدین برای ایجاد فضایی حمایتگر در خانه. ارتباط منظم و آموزش والدین در مورد علائم هشداردهندهٔ درگیری با گروه‌های تبهکار می‌تواند بسیار مؤثر باشد.
• تمرکز بر مداخلهٔ زودهنگام: آموزش مهارت‌های حل اختلافات از سنین پایین تا به دانش‌آموزان در میانجیگری صلح‌آمیز اختلافات کمک شود. این مسئله می‌تواند احتمال روی‌آوردن دانش‌آموزان به باندهای تبهکار یا خرابکاری را کاهش دهد.

۲. مداخلهٔ به‌موقع: شناسایی و رسیدگی به دانش‌آموزان در معرض خطر

• شناسایی زودهنگام: آموزش کارکنان برای تشخیص نشانه‌های درگیری با گروه‌های تبهکار یا تمایل به خرابکاری، مانند تغییر در رفتار، نمادها یا لباس‌های مرتبط با باندهای تبهکار، یا کناره‌گیری ناگهانی از همسالان.
• پرداختن به فقر و نابرابری: حمایت از برنامه‌هایی که فقر و نابرابری را مورد توجه قرار می‌دهند، زیرا این دو از مهم‌ترین عوامل خطر برای مشارکت در باندهای تبهکار است.
• برنامه‌های مربیگری همتایان: قراردادن دانش‌آموزانی که رفتارهای مخاطره‌آمیز نشان می‌دهند در کنار الگوهای مثبت یا مربیان همسالشان تا آن‌ها از تأثیرات مضر دور شوند.
• برنامه‌های آموزشی جایگزین: ما تعدادی برنامهٔ آموزشی جایگزین در منطقهٔ آموزشی ۴۳ داریم، ازجمله CABE و Encompass، که محیط‌های یادگیری جایگزین را برای دانش‌آموزانی که در محیط‌های سنتی مشکل دارند، ایجاد می‌کنند. ما باید مطمئن شویم که این برنامه‌ها منابع مناسبی دارند تا بتوانند از ورود دانش‌آموزانِ در معرض خطر به فرهنگ باندهای تبهکار یا درگیرشدن در خرابکاری جلوگیری کنند.

۳. اجرای ارتقای ایمنی اداری و ساختاری

• افزایش دیده‌شدن: اطمینان از اینکه کارکنان مدرسه در سراسر محوطهٔ مدرسه حضور قوی دارند تا از خرابکاری و سایر رفتارهای منفی جلوگیری کنند.
• نصب سیستم‌های نظارتی: نصب دوربین‌ها به‌صورت استراتژیک برای نظارت بر مناطق پرخطر، به‌منظور جلوگیری از خرابکاری و ارائهٔ شواهد در هنگام وقوع حوادث. درحالی‌که بسیاری از مدارس جدیدتر در حال حاضر دارای سیستم‌های نظارتی‌اند، مدارس قدیمی در سراسر منطقه باید برای مطابقت با استانداردهای مدرن نوسازی شوند.

۴. مشارکت و همکاری با شرکای جامعهٔ‌مان

• افسران رابط مدرسه: درحالی‌که می‌دانم این موضوع بحث‌برانگیز است، برخی از دبیرستان‌های بزرگ ما به‌دلیل اندازه و پیچیدگی خود اغلب به مداخلهٔ پلیس نیاز دارند. من از معرفی مجدد افسران رابط آموزش‌دیده که می‌توانند با دانش‌آموزان ارتباط برقرار کنند و نگرانی‌های مربوط به باندهای تبهکار را برطرف کنند، حمایت می‌کنم.
• مشارکت جامعه: ایجاد انجمن‌هایی برای دانش‌آموزان، والدین و کارکنان تا نظرات و نگرانی‌های خود را در مورد اقدامات ایمنی و انضباط به اشتراک بگذارند. با تمرکز بر این مسائل، می‌توانیم مشارکت بیشتر جامعه را در یافتن راه‌حل‌ها تقویت کنیم.

یک استراتژی مهم که اغلب نادیده گرفته می‌شود، جشن‌گرفتن موفقیت‌هایمان است. درحالی‌که ما اغلب در مورد خرابکاری و فعالیت باندهای تبهکار به‌عنوان مشکلاتی که باید حل شوند صحبت می‌کنیم، باید مشارکت مثبت افراد و شرکای جامعه در رسیدگی به این چالش‌ها را نیز ارج بنهیم. برجسته‌کردن عمومی موفقیت‌های ما نه‌تنها تغییرات رفتاری مثبت را در بین دانش‌آموزان تقویت می‌کند، بلکه باعث ایجاد اعتماد و تعامل در جامعهٔ گسترده‌تر می‌شود.

پاسخ پرسش ۶: 

به‌عنوان فردی که شخصاً از احیای قلبی ریوی (CPR) و دفیبریلاتور خارجی خودکار (AED) برای نجات جان یک همکار خود استفاده کرده است، من از معرفی این دستگاه‌های نجات‌دهنده در تمام دبیرستان‌های منطقهٔ آموزشی ۴۳ کاملاً حمایت می‌کنم.

همان‌طور که می‌دانید، استان مقرر کرده است که از آغاز سال تحصیلی امسال، همهٔ دانش‌آموزان باید قبل از فارغ‌التحصیلی روشی احیای قلبی را یاد بگیرند. دانستن نحوهٔ انجام این کار برای رسیدگی به موقعیت‌های حیاتی تهدیدکنندهٔ زندگی افراد است. این نیاز جدید بسیاری از موانع و عوارض مربوط به استفادهٔ صحیح از AED را از بین می‌برد، زیرا دانش‌آموزان در حال حاضر پایه و اساس کمک‌های اولیهٔ نجات‌دهندهٔ زندگی را یاد خواهند گرفت.

فناوری AED در سال‌های اخیر پیشرفت زیادی کرده است. نه‌تنها استفاده از آن به‌طور قابل‌توجهی آسان شده است، بلکه هزینهٔ خرید این دستگاه‌ها نیز کاهش یافته است. درحالی‌که تجهیز تمام مدارس منطقهٔ آموزشی ۴۳ به AED ممکن است امکان‌پذیر نباشد، به‌ویژه در مدارس ابتدایی و راهنمایی که حوادث ایست قلبی بسیار نادر است، تجهیز دبیرستان‌ها به AED منطقی است. دبیرستان‌ها اغلب دارای ورزشکارانی با عملکرد بالا هستند و خطر بروز حوادث قلبی ناگهانی در آن‌ها بالاست.

من از جنجال‌های پیرامون درخواست توبیاس ژانگ و حمایت او از AED در مدارس آگاهم. در این مورد، ژانگ و دوستانش یک دستگاه AED خریداری کردند و آن را به‌یاد دوست درگذشته‌شان به مدرسه اهدا کردند، اما هدیه به‌دلیل عدم وجود سیاست AED منطقه رد شد. من در صورت انتخاب به‌عنوان عضوی از هیئت‌امنای مدارس، سریعاً به مدیران مدرسه یادآوری می‌کنم که نپذیرفتن چنین کمک معناداری نه‌تنها به یاد دانش‌آموز درگذشتهٔ آن‌ها بی‌احترامی می‌کند، بلکه با ارزش‌های جامعه که ما تلاش می‌کنیم به دانش‌آموزان خود آموزش دهیم، در تضاد است.

با تجهیز دبیرستان‌ها به AED و استفاده از آموزش احیای قلبی که پیش از این از سوی دولت استان اجباری شده است، ما می‌توانیم محیط‌های امن‌تری را برای دانش‌آموزان و کارکنان خود ایجاد کنیم و در عین حال فرهنگ آمادگی و مراقبت را تقویت کنیم.

* * * * *

رزی منهس (Rosey Manhas)

پاسخ پرسش ۱:

سابقهٔ من ریشه در حمایت از آموزش و خدمات اجتماعی دارد. من به‌عنوان رئیس شورای مشورتی والدین (PAC) در سال‌های آغازین دبستان اسمایلینگ کریک خدمت کرده‌ام و نقش‌های مختلفی را در شورای مشورتی والدین منطقه (DPAC) بر عهده داشته‌ام، ازجمله سه سال به‌عنوان رئیس. من همچنین در کمیتهٔ کمک‌های مالی بنیاد کوکئیتلام به‌عنوان داوطلب همکاری دارم و از طریق هشت سال مربیگری و مدیریت تیم‌های فوتبال با مترو فورد از رشد جوانان حمایت کرده‌ام.

به‌عنوان دختر پدر و مادری مهاجر، با قدردانی عمیق از تحصیل و پشتکار بزرگ شدم. پدرم، مدیر دبیرستانی در هند، احترام شدیدی برای یادگیری و اهمیت ایجاد فرصتِ موفقیت برای هر کودکی در من ایجاد کرد. این، شور و شوقی برای حمایت از آموزش فراگیر و عادلانه که در آن همهٔ دانش‌آموزان احساس کنند دیده می‌شوند و ارزشمند و توانمندند، در من به‌ وجود می‌آورد.

من به‌عنوان عضو هیئت‌امنای مدارس نامزد می‌شوم تا ایمنی فرزندانمان را در اولویت قرار دهم، به استان فشار بیاورم تا مدارس بیشتری در کوکئیتلام بسازد، از نقش والدین در آموزش دفاع کنم، فضاهای مراقبت بیشتری برای زمان‌های قبل و بعد از ساعات مدرسه ایجاد شود، و اطمینان حاصل کنیم که پارک‌ها و زمین‌های بازی مناسبی داریم.

پاسخ پرسش ۲:

قانونی‌شدن ماری‌جوآنا، آموزش دانش‌آموزان در مورد مصرف مواد مخدر را مهم‌تر کرده است. مدارس و خانواده‌ها باید با هم همکاری کنند تا به بچه‌ها کمک کنند انتخاب‌های سالمی داشته باشند و خطرات را درک کنند، به‌خصوص که مغز آن‌ها هنوز در حال رشد است.

من معتقدم که ما به رویکردی نیاز داریم که بر آموزش، پیشگیری و حمایت متمرکز باشد. ما با کارشناسان بهداشت کار خواهیم کرد تا اطلاعات دقیق را به اشتراک بگذاریم و مطمئن شویم که دانش‌آموزان به مشاوره دسترسی دارند. همچنین مهم است که منابعی برای انجام این گفت‌وگوها در خانه به والدین ارائه بدهیم.

پاسخ پرسش ۳:

بررسی کارایی هرگز نباید به ضرر دانش‌آموزان و تحصیلات آن‌ها تمام شود. من در منطقهٔ آموزشی ۴۳ فشار خواهم آورد تا به‌طور فعال ارزش و موفقیت برنامه‌های فعلی برجسته شود تا اطمینان حاصل شود که برنامه‌های آموزشی حیاتی را حفظ می‌کنیم. کوکئیتلام، جامعه‌ای در حال رشد است. ما به مدارس و منابع بیشتری برای آموزگاران و کارکنان پشتیبانی نیاز داریم تا فرزندانمان بتوانند موفق شوند.

پاسخ پرسش ۴:

در حال حاضر، مانند بسیاری از مناطق، منطقهٔ ۴۳ برای داشتن آموزگاران، کارکنان پشتیبانی و منابع کافی برای رفع کامل نیازهای دانش‌آموزان با چالش‌هایی روبه‌روست. اندازهٔ کلاس و نیازهای متنوع دانش‌آموزان می‌تواند برای مربیان فراهم‌کردن حمایت‌های فردی را که ممکن است به آن‌ها نیاز داشته باشند، دشوار کند.

برای رفع این مشکلات، من برای جذب و حفظ کارکنان واجد شرایط، ازجمله حمایت از دستمزد رقابتی و بهبود شرایط کاری، به‌دنبال راهبردهای استخدام و حفظ بهتری هستم. من همچنین از افزایش بودجه برای منابع و حمایت‌های کلاس درس حمایت می‌کنم تا معلمان و کارکنان پشتیبانی ابزارهای مورد نیاز برای کمک به موفقیت دانش‌آموزان را داشته باشند. ایجاد مشارکت‌های قوی با استان و سازمان‌های اجتماعی کلیدی برای تحقق این تغییرات خواهد بود.

پاسخ پرسش ۵:

حفظ امنیت دانش‌آموزان یک اولویت است. من به افزایش نظارت بر مدرسه، همکاری نزدیک با پلیس سواره‌نظام سلطنتی کوکئیتلام و گروه‌های اجتماعی برای آموزش و جلوگیری از فعالیت باندهای تبهکار اعتقاد دارم. آموزش‌دادن ارزش انتخاب ایمن، احترام‌گذاشتن به مدارس و جامعه به دانش‌آموزان، می‌تواند به کاهش مسائلی مانند خرابکاری و خشونت کمک کند.

پاسخ پرسش ۶:

به‌عنوان یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی در بیمارستان رویال کلمبین، من کاملاً از تجهیز مدارس به AED حمایت می‌کنم. این دستگاه‌های نجات‌دهنده می‌توانند در مواقع اضطراری تفاوت اساسی ایجاد کنند. با این‌حال، اطمینان از ارائهٔ آموزش مناسب برای کارکنان و دانش‌آموزان به‌منظور استفادهٔ صحیح از آن ضروری است.

* * * * *

نش میلانی (Nash Milani)

پاسخ پرسش ۱:

چیزی که من را ترغیب کرد تا نام خود را در این انتخابات میان‌دوره‌ای مطرح کنم، این بود که متوجه شدم میانگین سنی اعضای هیئت‌امنا در کانادا بالای ۵۰ سال است. به‌عنوان جوان‌ترین نامزد در این انتخابات با ۲۶ سال سن، دو خواهر و برادر کوچک‌ترم را دیده‌ام که همان سیستم K-12 را که من طی کرده‌ام، تکمیل کردند و تغییرات را از نزدیک مشاهده کرده‌ام. برنامهٔ من تا حد زیادی به تخطی فزایندهٔ فناوری‌های غیرقانونی مانند هوش مصنوعی مربوط می‌شود. پس از اتمام تحصیلات در دههٔ گذشته، واقعاً احساس می‌کنم که داشتن صدایی تازه در هیئت‌امنا در پرداختن به این مسائل مدرن بسیار ارزشمند است.

پاسخ به پرسش ۲: 

ماری‌جوآنا برای افراد زیر ۱۹ سال غیرقانونی است و صادقانه بگویم، در طول مدتی که در این منطقهٔ آموزشی و همچنین در رابطه با خواهر و برادرم دیده‌ام، متوجه شده‌ام که مادهٔ غالب در مدارس نیکوتین و دستگاه‌های ویپ است. این تا حد زیادی به‌دلیل جذابیت طعم‌های آن‌هاست، چیزی که بازار قانونی ماری‌جوآنا در مقایسه با طعم‌های ویپ با آن همگام نبوده است. من می‌خواهم آیین‌نامهٔ رفتاری دانش‌آموزان را بازنویسی کنم تا با این محصولات به‌همان شدت رفتار شود که با مواد مخدر و الکل می‌شود. این یک شکاف بزرگ در سیاست منطقه است که مایلم به آن رسیدگی شود، زیرا بنا به‌دلایلی، به نظر نمی‌رسد که ما به‌عنوان جامعه با نیکوتین به‌همان شدتِ مواد ممنوعه رفتار می‌کنیم. برای جلوگیری از معتادشدن دانش‌آموزان باید از هم‌اکنون وارد عمل شویم.

پاسخ به پرسش ۳: 

من و بقیهٔ اعضای هیئت‌امنا هرگونه کاهش احتمالی را بررسی خواهیم کرد، اما اکنون زمان کم‌کردن بودجه برای مدارس دولتی نیست. من به‌عنوان یکی از اعضای هیئت‌امنا از افزایش پرداخت برای هر دانش‌آموز، بدون توجه به خواسته‌های دولت استانی دفاع خواهم کرد. این چیزی است که ما نمی‌توانیم از آن عقب‌نشینی کنیم. ما برای کاهش ظرفیت کلاس‌ها و ساخت مدارس جدید به بودجه نیاز داریم. تمرکز استان بر رشد بی‌امان باید با بودجهٔ بیشتر برای سیستم آموزشی، نه کمتر، انجام شود.

پاسخ به پرسش ۴:

همیشه باید آموزگاران بیشتری وجود داشته باشند، همان‌طور که ما به مدارس بیشتری نیاز داریم. این منطقه نیاز به ارزیابی مجدد رابطه‌اش با دستیاران آموزشی دارد، زیرا این می‌تواند به کاهش هرگونه شکاف در کارکنان کمک کند. کارکنان پشتیبانی بیشتری نیز مورد نیازند و همیشه برای دانش‌آموزان مفیدند. اما من همچنین احساس می‌کنم تنها راه برای تشویق جوانان به تحصیل پس از دبیرستان این است که آموزش عالی برای همهٔ شهروندان کانادا رایگان باشد. این نه‌تنها کمبودهای آموزشی را برطرف می‌کند، بلکه کمبودهای دیگری مانند پزشکان را نیز برطرف می‌کند. این چیزی است که من به‌عنوان عضوی از هیئت‌امنا در همهٔ سطوح دولتی از آن دفاع خواهم کرد.

پاسخ به پرسش ۵:

پلیس و افسران مستقر در مدرسه باید با فعالیت باندهای تبهکار در محل برخورد کنند. در مورد خرابکاری، من بسیاری از مدارس در منطقهٔ آموزشی ۴۳ را مؤسسات بسیار ضعیفی می‌بینم، بنابراین من از فضاهای هنری مشترک برای زندگی، بیشتر حمایت خواهم کرد. ما باید حداقل یک دیوار در مدرسه برای دانش‌آموزان فراهم کنیم تا خلاقیت خود را بروز دهند. حفظ بتن خاکستری به‌نفع هیچ‌کس در این جامعه نیست، و نشان داده شده است که این معماری بی‌روح به اقدامات خرابکارانه کمک می‌کند.

پاسخ به پرسش ۶:

من کاملاً از قراردادن AED در همهٔ ساختمان‌های عمومی، ازجمله مدارس بسیار حمایت می‌کنم. با داشتن مدرک کمک‌های اولیهٔ سطح ۲، می‌دانم که این ابزارهای نجاتِ جان انسان‌ها چقدر حیاتی‌اند و چگونه در دسترس قراردادن آن‌ها می‌تواند دنیای متفاوتی را ایجاد کند. من مایلم ببینم که کلاس کمک‌های اولیه و استفاده از AED در برنامه‌های درسی سلامت و تندرستی گنجانده شود. من در ۲۰ سالگی از یک رویداد سلامتی غافلگیرکننده نجات یافتم، بنابراین این واقعاً به‌لحاظ شخصی برای من اهمیت زیادی دارد و از شما برای مطرح‌کردن این موضوع تشکر می‌کنم. این موضوع مهمی است و من احساس نمی‌کنم به آن پرداخته شود، زیرا افراد مسن‌تری که کارها را اداره می‌کنند، نمی‌دانند که جوانان می‌توانند از همان بیماری‌های کشنده رنج ببرند. ما شکست‌ناپذیر نیستیم، و بنابراین باید در مورد چگونگی محافظت از خود و کمک به دیگرانی که ممکن است در مضیقهٔ پزشکی باشند، آگاه باشیم.

* * * * *

کندیس نول (Candace Knoll)

پاسخ پرسش ۱:

من در سال ۲۰۲۳ پس از ۲۸ سال کار در شرکت تلاس، بازنشسته شدم. من در بخش‌های مربوط به مقابله با کلاهبرداری و رومینگ، پشتیبانی فعال‌سازی، پشتیبانی شبکه و در نهایت خدمات مشتری کار کرده‌ام. من جوایز متعددی از انجمن و خدمات تلاس دریافت کرده‌ام ازجمله جایزهٔ قهرمان اول مشتریان. 

پیش از بازنشستگی، من رئیس سابق واحد ۵۱ پولادگران، رئیس کمیتهٔ ملی حقوق بشر و عضو کمیتهٔ ملی ضدنژادپرستی بودم. من همچنین در هیئت اجرایی نیو وست و شورای کار منطقه خدمت کرده‌ام. من مفتخر به دریافت جایزهٔ قدردانی از نیروی کار United Way، جوایز جامعهٔ BCLC، و اخیراً مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم به‌دلیل فعالیت‌هایم در جامعه و کشورم، شده‌ام.

به‌عنوان عضو مادام‌العمر سازمان آموزش بین‌المللی در ارتباطات (باشگاه‌های بین‌المللی توست‌مسترس سابق) من بیش از ۱۰ سال در مرکز مسابقات دختر شایستهٔ Miss BC حضور داشته و با شرکت‌کنندگان برای ارائهٔ آموزش سخنرانی عمومی کار می‌کرد‌ه‌ام. در سال ۲۰۱۷ من مربی ارتباطات و همچنین مجری مسابقهٔ دوشیزهٔ آفریقای ونکوور بودم. 

به‌عنوان بنیان‌گذار و رئیس انجمن جوایز دستاوردهای سیاه‌پوستان از سال ۲۰۲۲، من برای توانمندسازی جوانان سیاه‌پوست و خانواده‌هایشان از طریق آموزش، به‌رسمیت‌شناختن و دسترسی به آموزش کار کرده‌ام. این ابتکار به‌قدری با ارزش بوده است که این تمایل را در من برانگیخت تا در زندگی هر دانش‌آموز در این منطقه تغییر ایجاد کنم.

من معتقدم که سیستم مدرسه‌ها باید رفاه، رشد و موفقیت همه را در منطقه‌ای که از مسیر آموزشی دانش‌آموز حمایت می‌کند، در اولویت قرار دهد. من معتقدم که هر دانش‌آموزی سزاوار دسترسی به آموزش‌های متنوع با کیفیت بالاست و متعهدم که برای اطمینان از وجود سیستم‌های سالم و حمایتی تلاش کنم.

پاسخ پرسش ۲:

من معتقد نیستم که قانونی‌شدن ماری‌جوآنا باعث افزایش استفادهٔ دانش‌آموزان از آن شده باشد. جرم‌زدایی، مجازات برای داشتن مقادیر کم را کاهش می‌دهد، استفاده از ماری‌جوآنا همچنان غیرقانونی است و مانند مشروبات الکلی، برای استفاده از آن باید به سن قانونی رسیده باشید. آموزش، کلیدی است که امکان انتخاب هوشمندانه را فراهم می‌کند، از طریق برنامه‌های مشاوره، سیستم‌های پشتیبانی و گروه‌های همتایان. من از فلسفه، شیوه‌ها و رویکردی ترمیمی برای ایجاد جوامع ایمن، فراگیر و مراقبت‌کننده برای آماده‌کردن دانش‌آموزانمان برای شکوفایی به‌عنوان شهروندانی با اعتمادبه‌نفس، توانا و به‌لحاظ اجتماعی مسئولیت‌پذیر دفاع می‌کنم.

پاسخ به پرسش ۳:

به‌صورت دوره‌ای، بازنگری برنامه‌ها برای اطمینان از دستیابی به اهداف لازم است و چنانچه به این اهداف نرسیده باشیم، باید دید چه نوآوری و خلاقیتی برای دستیابی به نتایج مطلوب مورد نیاز است.

ازدحام بیش‌ازحد در مدارس چالش‌هایی را ایجاد کرده است که ارائهٔ آموزش‌های متنوع با کیفیت بالا را به خطر می‌اندازد. فقدان دستیاران آموزشی و حمایت از سلامت روان در مدارس، آسیب‌پذیرترین اقشار در نظام آموزشی را هدف قرار خواهد داد. ما باید با دولت تعامل کنیم تا آن‌ها را در قبال وعده‌هایشان پاسخگو کنیم و بودجهٔ اضافی مورد نیاز را تأمین کنیم. سیستم مدرسه باید رفاه، رشد و موفقیت همه را در منطقهٔ آموزشی در اولویت قرار دهد. هر دانش‌آموزی حق دسترسی به آموزش را دارد، و به‌عنوان جامعه‌ای به‌لحاظ اجتماعی مسئولیت‌پذیر، این به‌معنای استفاده از هر منبع ممکن برای رفع نیازهای آن دانش‌آموز است تا اطمینان حاصل شود که هیچ دانش‌آموزی نادیده گرفته نشده است.

پاسخ پرسش ۴: 

من فکر نمی‌کنم که منابع کافی در منطقه برای پاسخگویی به مطالبات داشته باشیم. اگرچه منابع مالی از سال ۲۰۱۷ دو برابر شده، موانع همچنان باقی مانده است. با افزایش جمعیت و افزایش دانش‌آموزان آسیب‌پذیر، کار بیشتری برای ارائهٔ سیستم‌های حمایتگر کافی وجود دارد. در گزارش ارزیابی BCEd، یکی از گزارش‌های ردیاب محرومیت تحصیلی از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳، مشخص می‌کند که ۷۰ دانش‌آموز در مجموع ۵۹۷۳ روز از مدرسه کنار گذاشته شده‌اند. اغلب این دانش‌آموزان در مهدکودک و کلاس اول و دوره‌های محرومیت تحصیلی بیش از ۴ ماه بوده‌اند. این، در تضاد با تضمین این موضوع است که هیچ دانش‌آموزی نادیده گرفته نمی‌شود.

ما باید در سطح دولت فدرال از افزایش بودجه‌ای که به حمایت از آسیب‌پذیرترین جوانان جامعه می‌پردازد، دفاع کنیم.

پاسخ پرسش ۵:

برنامهٔ من حمایت از مشارکت‌ها، آموزش، برنامه‌ها و ابتکارات برای ایجاد جوامع فراگیر قوی‌تر است. من شیوه‌های ترمیمی را برای سیستم مدرسه با این ایده که دانش‌آموزانمان را برای شکوفایی به‌عنوان شهروندانی با اعتماد‌به‌نفس و توانا و مسئولیت‌پذیر اجتماعی آماده کنیم، ترویج می‌کنم. من از اقدامات پیشگیرانه از جرم دفاع می‌کنم، به‌عنوان مثال: زمین‌های مدرسه با نور خوب، دوربین‌های نظارتی، گروه‌های تمرکز و مراقبان منطقه‌ای. یک برنامهٔ اتوبوس و پیاده‌روی مانند آنچه در منطقهٔ آموزشی سوری وجود دارد، این اطمینان را به وجود می‌آورد که بچه‌ها با خیال راحت بین مدرسه و خانه تردد می‌کنند. من از حداقل یک مشاور در هر مدرسه و حمایت قوی‌تر از سلامت روان برای جوانانمان دفاع می‌کنم.

پاسخ پرسش ۶:

بله، حمایت می‌کنم. اگر بتوان یک زندگی را نجات داد، قطعاً. من از برنامه‌های قوی سلامت روان و تندرستی و همچنین پشتیبانی، سیستم‌ها و آموزش‌های موردنیاز دفاع خواهم کرد.

نوشته نامزدهای انتخابات میان‌دوره‌ای هیئت‌امنای مدارس منطقهٔ آموزشی ۴۳ به پرسش‌های رسانهٔ همیاری پاسخ می‌دهند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نمایشگاه بازنگاریِ سکوت (Reshaping Silence)، از روز ۷ اکتبر در شهر ونکوور آغاز شده و تا روز ۴ نوامبر ادامه خواهد داشت. در این نمایشگاه که از سوی گالری پاول کایل (Paul Kyle Gallery) برگزار می‌شود، آثار نقاشی مرضیه فخر و آثار مجسمه‌سازی مهدیه رئیسی، دو هنرمند ایرانی ساکن ونکوور، به نمایش گذاشته شده است.

در این نمایشگاه مرضیه فخر از جدیدترین نقاشی‌های خود از مجموعهٔ «۱۵۹ متر مربع برای راحتی» رونمایی کرده است. او متولد شهر شیراز و دارای مدرک لیسانس نقاشی از دانشگاه الزهرای تهران است. فخر آثار خود را در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی در نقاط مختلف جهان ازجمله آمریکا (نیویورک)، انگلستان، اتریش و مجارستان (بوداپست) به نمایش گذاشته است.

مرضیه فخر در نقاشی‌های سوررئالیستی خود به‌دنبال کشف و بررسی رابطهٔ جدایی‌ناپذیر انسان و طبیعت است. مجموعه‌آثار او با عنوان «دگردیسی» زیبایی‌شناسی دووجهی او را نشان می‌دهد که طبیعت‌گرایی را با هنر فیگوراتیو ترکیب می‌کند. فخر از طریق تصویرگری مجدانهٔ واقع‌گرایانه‌اش از طبیعت، تلاش می‌کند رازهای آن را کشف کند. آثار او اغلب در تقابل مستقیم با گرایش ما به صحبت از طبیعت به‌مثابه دیگری است، در جایی که فراموش می‌کنیم ما جزئی از اجزای آنیم.

مهدیه رئیسی، هنرمند دیگری است که آثار مجسمهٔ خود را با عنوان «وقتی صاحب زنگی نبود» در این گالری به نمایش گذاشته است. مجموعهٔ «وقتی صاحب زنگی نبود»، نگاهی معاصر به زنگ‌های باستانی دارد. این هنرمند از دوران گذشته فرمی را وام گرفته و مخاطب را به دریچه‌ای نو دعوت می‌کند تا نظاره‌گر زنگ‌هایی از جنس اکنون باشند. روزگاری، هر آن‌کس را که نیک‌سرشت بود صاحب زنگ می‌کردند تا نیکی را پاس بدارند اما آنچه در این مجموعه شاهد آنیم، زنگ‌هایی‌اند که در خود تکرار می‌شوند تا زنگ‌بودن خود را به فراموشی بسپارند. زنگ‌هایی که دچار دگردیسی شده‌اند و تعبیری از جنس امروز را به تصویر می‌کشند و زنگ‌هایی که همچنان تلاش دارند رسالت آگاهی‌بخشی خود را حفظ کنند. همواره صدای زنگ پیام‌رسانِ خبری است؛ خبری که ما را از واقعه‌ای که در حال اتفاق است، آگاه می‌سازد. چیدمان زنگ‌هایی از جنس سرامیک نیز که با هر بار به‌صدا‌درآمدن خود ترک برمی‌دارند و می‌شکنند، بخش دیگری از این مجموعه است. زنگ‌هایی که طنین صدایشان بخش جداناشدنی از اثر است و هر زنگ صدای داستان نهفتهٔ خود را دارد.

 مهدیه رئیسی متولد سال ۱۹۸۶ دانش‌آموختهٔ رشتهٔ مجسمه‌سازی دانشگاه هنر تهران است. آثار او در چندین بینال مجسمه و سفال و سرامیک در ایران به نمایش درآمده است. او همچنین حضور فعالی در نمایشگاه‌های گروهی و نصب مجسمهٔ شهری داشته است. این هنرمند تحصیلات خود را با گرفتن مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ کارگردانی انیمیشن ادامه داده و فیلم کوتاهی با عنوان «متفکر» با تکنیک استاپ موشن ساخته است که در جشنوارهٔ بین‌المللی انیمیشن تهران و همچنین در ایتالیا، برزیل و کانادا به‌نمایش گذاشته شده است. در کتاب «اندیشهٔ پویایی» مقاله‌ای از این هنرمند به چاپ رسیده است.

آثار این دو هنرمند روزهای سه‌شنبه تا شنبه از ساعت ۱۱:۳۰ صبح تا ۵:۳۰ بعدازظهر در آدرس زیر برای بازدید و خرید در معرض نمایش قرار دارد. آخرین روز این نمایشگاه شنبه ۴ نوامبر است.

‎4 – 258 East 1st Ave Vancouver, BC V5T 1A6

‎(طبقهٔ دوم)

برای اطلاعات بیشتر از این وب‌سایت دیدن کنید:

https://www.paulkylegallery.com/upcoming-exhibition-reshaping-silence

نوشته بازنگاریِ سکوت، نمایشگاه آثار مرضیه فخر و مهدیه رئیسی، دو هنرمند ایرانی در ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

پنجشنبه ۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، بیست و پنجمین نمایشگاه سالانهٔ مرکز هنرهای پورت مودی (PoMoArts) با عنوان «ارج‌نهادن به گذشته، درآغوش‌گرفتن آینده» (Honouring the Past, Embracing the Future)، گشایش یافت که تا ۶ سپتامبر ۲۰۲۳ برقرار خواهد بود. 

به‌مناسبت بیست و پنجمین سالگردِ انجمن مرکز هنر‌های پورت مودی (Port Moody Arts Centre Society)، این مرکز آثار هجده هنرمند را به نمایش گذاشته است. جَنِس کاتر (Janice Cotter)، مدیر گالری این مرکز، در معرفی این نمایشگاه به رسانهٔ همیاری گفت: «گرامیداشتِ این نقطهٔ عطف، تنها تعداد اندکی از هنرمندانی را که به‌لحاظ فرهنگی و هنری متنوع‌اند و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۲۳ فضاهای گالری ما را زیبا کرده‌اند، گرد هم آورده است. این هنرمندان با آثار خود مرزها را شکسته‌اند، چارچوب‌ها را به چالش کشیده‌اند، امکانات بیان هنری را گسترش داده‌اند، و هریک نشان منحصر‌به‌فرد خود را در جامعهٔ هنری ما بر جا گذاشته‌اند. آفرینش‌های آن‌ها، در طیف وسیعی از هنرها ازجمله مجسمه‌سازی، نقاشی و سرامیک، که شامل بسیاری از سبک‌ها و تکنیک‌هاست، گواهی بر وسعت و عمق خلاقیتی است که در مرکز ما شکوفا شده است.»

کاتر افزود: «همچنان‌که به گذشته ادای احترام می‌کنیم، به قدرت عظیم هنر برای پرکردن شکاف‌ها، ازبین‌بردن موانع و ایجاد ارتباطات پی می‌بریم. طی ۲۵ سال گذشته، مرکز هنرهای پورت مودی به مرکزی پرجنب‌وجوش تبدیل شده است که در آن صداهای مختلف تلاقی می‌کنند، همچنین گفت‌وگو، درک، و قدردانی از فرهنگ‌ها، تجربیات و دیدگاه‌های بی‌شماری پرورش داده می‌‌شوند. ارج‌نهادن به گذشته، در آغوش‌گرفتن آینده، این روحیهٔ پذیرا و فراگیر را نشان می‌دهد. این دعوتی است از همهٔ کسانی که بخشی از سفر هنری ما بوده‌اند و نیز برای کسانی که به‌تازگی جادوی درون این دیوارها را کشف می‌کنند. به‌علاوه، برگزاری این نمایشگاه تجلیلی است از داستان‌هایی که به اشتراک گذاشته‌ایم و ارتباطاتی که ایجاد کرده‌ایم، و نیز تصدیقی است بر اینکه که آیندهٔ ما، که امیدواریم درخشان باشد، تنها به‌دلیل فداکاری، شور و اشتیاق، و حمایت بی‌دریغ هنرمندان، حامیان و جامعهٔ ما امکان‌پذیر است.»

هنرمندانی که آثارشان در این مرکز به نمایش گذاشته شده است، عبارت‌اند از:

جِین اپِلبی (Jane Appleby)، کیمبرلی بِلَکستاک (Kimberly Blackstock)، جیزلِین براون-کوسی (Ghislain Brown-Kossi)، بریجیت کَچپول (Bridget Catchpole)، رنو شاکرابورتی (Ranu Chakraborty)، سَنجوی داس (Sanjoy Das)، کریستی دانزمور (Christy Dunsmore)، بِوْ الیس (Bev Ellis)، رَندی گرین (Randy Green)، آنیوتا گوساکوا (Anyuta Gusakova)، یوشی کَمی (Yoshi Kamei)، آنکیو کیم (Eunkyo Kim)، تاتیانا مرکُوْ-پاپوویتسکی (Tatjana Mirkov-Popovicki)، سارا رانلد (Sarah Ronald)، پروانه رودگر (Parvaneh Roudgar)، آگاتا تئودوریویچ (Agata Teodorowicz)، جورج ولیزمز (George Vlismas)، و جف ویلسون (Jeff Wilson)

جَنِس کاتر در تجلیل از آثار هنری پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز بنام ساکن ونکوور، به رسانهٔ همیاری گفت: «زمانی که برنامه‌ریزی برای برگزاری این نمایشگاه هنری به‌مناسبت ۲۵ سالگی مرکز هنرهای پورت مودی را آغاز کردم، پروانه رودگر یکی از اولین افرادی بود که فکر کردم برای نمایش آثار هنری‌اش از او دعوت کنم. من در طول ۹ سال گذشته چندین بار با او کار کرده‌ام، و همواره مایهٔ خرسندی ما بوده که آثار او را در اینجا به نمایش بگذاریم. حضور او در این گالری سابقه‌ای طولانی دارد و به اوایل دههٔ ۲۰۰۰ باز می‌گردد. از دیدن او و مجسمه‌های زیبایش در این نمایشگاه بسیار خوشحالم.» 

در این نمایشگاه، چهار اثر هنری پروانه رودگر به نمایش گذاشته شده‌ است. وی دربارهٔ مجسمهٔ «فضا در هارمونی» (Space in Harmony) که از جنس فایبرگلاس است، می‌گوید: «این مجسمه نمادی از رابطهٔ هماهنگ بین دو شیء در بی‌کرانگی فضاست. این قطعه تعامل دو شیء با سایر عناصر طبیعت را به تصویر می کشد و ترکیبی متعادل و آرام ایجاد می‌کند. با شکل‌دادن به بخش خاصی از فضا از طریق مجسمه‌سازی، هدف من ایجاد فرمی است که با محیط اطرافش طنینی همگون پیدا کند. قصد من انتقال حس وحدت و آرامش است، و می‌خواستم احساس همزیستی مسالمت‌آمیز با عظمت کیهان و طبیعت را برانگیزم.

پروانه رودگر دربارهٔ یکی دیگر از آثارش در این نمایشگاه که از جنس برنز است و «مادربزرگ» نام دارد، می‌گوید: «به‌عنوان مجسمه‌سازی که عمیقاً تحت تأثیر تجاوز و جنگ در افغانستان و عراق قرار گرفته است، تصمیم گرفتم مجموعهٔ زن خاورمیانه‌ای خود را بسازم. این مجموعه نشان‌دهندهٔ زن خاورمیانه است که ابراز احساسات و عواطف خود را با حرکت چادر منتقل می‌کند، علی‌رغم اینکه به‌دلیل پوشش‌های فرهنگی و سیاسی، بدنشان به تصویر کشیده نمی‌شود. هر قطعه بیانگر داستانی عمیق از قدرت، غم و امید است. با به‌تصویرکشیدن احساسات آن‌ها از طریق حرکت و شکل چادرشان، هدف من برانگیختن همدلی و تفاهم است؛ به‌امید آنکه بر روح تسلیم‌ناپذیر این زنان در میان شرایط چالش‌برانگیز نوری بتابد. امیدوارم از طریق هنرم توجهات را به صدای آن‌ها، که اغلب در اثر هرج‌ومرج جنگ خاموش ماند‌ه است، جلب کنم.»

دربارهٔ پروانه رودگر

آثار پروانه رودگر ریشه در سنّت کلاسیک زادگاهش ایران و نیز کشور ایتالیا دارد. رودگر در آثارش اساساً از حوزه‌ها و منابعی الهام می‌گیرد که سیر موضوعی‌شان از تمدن کلاسیک غربی و ایرانی آغاز شده و به ماژول‌های بیانی مجسمه‌سازی مدرن و معاصر می‌رسد. در مجسمه‌های پروانه رودگر، معنای خاصی در تصاویر انسانی یافت می‌شود، که در دوران بارداری، در احساسات و در فیگورهای زنانه، شکل می‌گیرد جایی‌که پویایی‌ای قوی، عناصر فیگوراتیو اصیل را به فرم‌های هنری تبدیل می‌کند و قدرت زیادی را برمی‌انگیزاند. گاهی قدرت خطوطی که فیگورها را ترسیم می‌کنند و منحنی‌های مشخص بدن، به انتقال حس رنج و درد می‌رسند، بدون اینکه در بُعد زیبایی‌شناختی دچار افول شود.

پروانه رودگر که در حال حاضر در ونکوورِ کانادا زندگی می‌کند، در فرهنگ‌های مختلف کار کرده است، و این ترکیب سنّت‌ها در سبک‌های مختلف کار او به‌شدت برانگیزانندهٔ احساسات است. رودگر در کنار آثار فیگوراتیو خود، دارای مجموعه گسترده‌ای از مجسمه‌های هندسی و انتزاعی است. او فعالیت هنری خود را در سال ۱۹۸۶ در لیسهٔ هنری فلورانس (Artistic Lyceum in Florence) زیر نظر استاد مجسمه‌سازی خود، آنتونیو دی توماسو (Antonio Di Tommaso) و استاد مشهور سرامیک، مارچلو فانتونی (Marcello Fantoni) آغاز کرد. رودگر تحصیلات خود را در رشتهٔ هنر در دانشگاه اتا لیبرا (University of Eta’ Libera) در فلورانس به پایان رساند و در به تحصیل تخصصی در رشتهٔ سرامیک، گچ‌کاری و ریخته‌گری پرداخت. او گواهینامهٔ خود را در کار با سنگ در مدرسهٔ هنر پورتا رومانا (Art School of Porta Romana) در فلورانس دریافت کرد و از آن زمان تاکنون جوایز متعددی را در سطح بین‌المللی دریافت کرده است. او در ۳۰ سال گذشته در کالج‌های مختلف هنری و استودیوهای خصوصی خود مشغول تدریس بوده است.

پروانه رودگر در کنار نمایش آثارش در بسیاری از کشورهای مختلف آمریکای شمالی، آسیا و اروپا، در سال ۲۰۱۶، جدیدترین اثرش به‌نام «مادر و کودک روی دوچرخه» به‌طور دائم در ورودی ایستگاه اسکای‌ترِین در شهر پورت مودی نصب شد. همچنین در سال ۲۰۱۸، اثر او به‌نام «مهاجرت» به‌طور دائم در پناهگاه حیات وحش کیورامبیَن (Currumbian) در گُلد کوستِ استرالیا نصب شد. 

* * * * *

بیست و پنجمین نمایشگاه سالانهٔ مرکز هنرهای پورت مودی تا ششم سپتامبر امسال به‌طور رایگان به روی عموم باز است. ساعات کار این نمایشگاه از این قرار است:

دوشنبه تا جمعه، ۱۰:۳۰ صبح تا ۹ شب

شنبه و یکشنبه، ۱۰ صبح تا ۴:۳۰ بعدازظهر

آدرس: ‎2425 St Johns St, Port Moody, BC V3H 2B2‏‎‏

درِ ورودی اصلی این مرکز در پشت ساختمان قرار دارد، و رمپ ورودی برای صندلی چرخ‌دار وجود دارد. پارکینگ رایگان این مرکز نیز در پشت ساختمان است. برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این نمایشگاه، از لینک زیر استفاده نمایید:

https://pomoarts.ca/exhibitions/honouring-the-past-embracing-the-future

نوشته ارج‌نهادن به گذشته، درآغوش‌گرفتن آینده اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ترانه وحدانی – پورت مودی

عکس‌ها از افشین صادقی و مهرداد مجیدی (با حمایت شرکت ساید)

برنامهٔ نکوداشت استاد محمد محمدعلی به‌همراه رونمایی از دو کتاب نشر رها، «خطابه‌های راه‌راه: داستانی ناتمام» نوشتهٔ محمد محمدعلی و «شام کریسمس؛ خورش قیمه‌بادنجان» نوشتهٔ نوشا وحیدی، یکشنبه‌شب هجدهم ژوئن ۲۰۲۳ در سالن اینلت تیاتر واقع در شهر پورت مودی برگزار شد.

گزارش ویدیویی این برنامه را در اینجا ببینید:

این برنامه با حضور اِد هال (Ed Hall)، رئیس اقوام بومی کوئیکُئِتلم (kʷikʷəƛ̓əm First Nation)، و ایراد سخنانی از طرف وی به‌زبان‌های انگلیسی و بومی، آغاز شد. او ضمن خوشامدگویی به حاضران ابراز خوشحالی کرد که از طرف فرهاد صوفی برای گشایش این مراسم نکوداشت دعوت شده است، و سپس کمی دربارهٔ سِمَتش و قلمرو قوم خود و نیز زبان آنان سخنان کوتاهی ایراد کرد.

سپس ویدیوی کوتاهی پخش شد که شامل گزیده‌ای از پیام‌های علی رادبوی، نویسندهٔ ساکن آمریکا، مسعود سینایی‌فر، منتقد و مدرس ادبیات داستانی ساکن ایران، خسرو دوامی، نویسندهٔ ساکن آمریکا، و حسن (بیژن) صفدری، شاعر و مترجم ساکن ایران، به‌مناسبت بزرگداشت استاد محمدعلی بود*. 

پس از آن مجری برنامه، بهاره دهکردی، به روی صحنه آمد و برنامه را رسماً آغاز کرد. وی ابتدا با تصدیق برگزاری برنامه در مکانی که بر زمین‌های واگذارنشدهٔ مردمان بومی بنا شده گفت: «خوش آمدید بر زمینی که بدون اجازهٔ صاحب‌خانه قدم بر آن گذاشتیم. امروز در زمین‌های واگذارنشدهٔ مردمان بومی کوئیکُئِتلم، اِس‌لِی-واتوث، ماسکوئیم، اسکوامیش، کَتزی، کوانْتْلِن، کیکایْت، و اِستالو جمع شده‌ایم. در ابتدا از مردمان این زمین‌ها سپاسگزاریم که ما، میهمانان ناخوانده را میزبان‌اند.»

پس از آن او ضمن گرامیداشت یاد جانباختگان چهار دههٔ گذشته، گفت: «یاد می‌کنیم از تمام انسان‌های بی‌گناهی که در ۴۴ سال گذشته تحت حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی ایران جان پاک خود را از دست دادند، یا زندانی و شکنجه شدند، تنها برای آنکه ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود را طلب کرده‌اند؛ همهٔ آن‌هایی که در تابستان ۶۷ اعدام شدند، در قتل‌های زنجیره‌ای ۷۷، در اعتراضات خرداد ۸۸ و ماه‌ها پس از آن، در دی‌ماه ۹۶، آبان ۹۸، سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲، و حال در جدیدترین مرحلهٔ مبارزات مردم ایران یعنی انقلاب «زن، زندگی آزادی» متأسفانه همچنان شاهد کشتار و سرکوب مردم خصوصاً زنان و دختران‌ایم. یاد تک‌تک این عزیزان را گرامی می‌داریم.»

* * *

سپس بهاره دهکردی در معرفی اولین سخنران برنامه گفت: «قدر موی سپید را باید دانست، در خانه‌ای که بزرگ‌ترها کوچک بشوند، هیچ‌گاه کوچک‌ترها بزرگ نخواهند شد. قدر بدانیم کسانی که به‌خاطر ما رنجیدند، لرزیدند، عرق کردند و پا به سن گذاشتند و به‌خاطر ما گریه‌ها کردند و هیچ‌گاه به ما چیزی نگفتند. سر ادب و احترام خم می‌کنم خدمت همهٔ پدران عزیز و محترم حاضر در این جمع و حضار گرامی. امروز بزرگداشت استاد محمدعلی است و روز پدر. به این بهانه، شقایق محمدعلی را دعوت می‌کنم روی صحنه بیایند تا در خدمتشان باشیم.» 

شقایق محمدعلی یادداشت خود با عنوان «خلوت یک نویسنده» را برای حضار خواند: «برای من و خواهرم مهرنوش، «نویسنده‌بودن محمد محمدعلی» مفهومی انتزاعی است. مثل حسی تجربی و گنگ وقتی عکسش را پشت جلد کتابش می‌بینیم یا وقتی به دخترانمان می‌گوییم پدربزرگتان نویسنده‌ای ایرانی است.

برای ما «نوشتن» او است که با گوشت و خونش عجین شده و ملموس و واقعی می‌نماید. 

نشسته پشت میز کار، میان دود سیگار پشتِ سیگار، خودکار بیک آبی را محکم روی کاغذ فشار می‌دهد و قلم بی‌شتاب و سر صبر، کلمه‌به‌کلمه جلو می‌رود. گاهی سرش را بالا می‌آورد، رو به سقف، رو به دیوار روبه‌رو یا به ما خیره نگاه می‌کند. بی‌هیچ حرفی. از نگاهش معلوم نیست ترسیده یا می‌خواهد کسی را بترساند، یا هر دو.

نوجوان که بودیم، به‌شوخی می‌گفتیم وقتی پلک نمی‌زند، شاید چشم‌درچشم با کاراکتری از داستان‌هایش حرف می‌زند. به‌شوخی می‌گفتیم خانه‌مان کاروانسرای «موجودات خیالی» است که گوشه‌وکنار خانه با ما زندگی می‌کنند. منصور بیتل حول‌وحوش میز کارش می‌چرخد و نوشته‌هایش را دزدکی می‌خواند. صفیه‌خانم از پشت پنجره به درخت شاتوت حیاط نگاه می‌کند و ناصر رزاقی، هر روز ساعت ۷ صبح همراهش سوار اتوبوس اداره می‌شود.

آیا وقت نوشتن تنهاست؟ چون تنهاست می‌نویسد؟ چطور به این زندگی پرمشغله فهمانده که مشتاق و سزاوار هر فرصتی است برای بازگشتن به این خلوت؟ 

شاید میز کار، خودکار بیک، سیگار بهمن و لیوان چایی چون مهره‌های تیرهٔ پشت سرپا نگاهش می‌دارند، که توانسته بعد از مرگ برادرانش بنویسد، بعد از مرگ دوستانش، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، بنویسد، بعد از پیاده‌شدن از اتوبوس ارمنستان با همان نگاه ترسیده و ترساننده بنویسد.

نوشتن… باز نوشتن… خط‌زدن یک کلمه، یک ویرگول، یک صفحه و باز نوشتن… مچ دستی که یک متن را چندین و چندباره نوشته، از لذت قوام‌آمدن آن آرام می‌گیرد یا مانده است که چرا با این‌همه درد باز می‌نویسد؟ اصلاً می‌داند مچ دست یک نویسندهٔ جهان‌سومی است که او را قلم‌شکسته می‌خواهند؟

من و خواهرم نمی‌دانیم مچ دستش به چه فکر می‌کند. ولی خودش همیشه با ما صادق بوده، از خاطرات خوش و ناخوش کودکی و نوجوانی‌اش گفته و از حسرت‌ها و آرزوهایش. 

همیشه قدرشناس مادرمان است، همسری همدل و همراه در ساختن خانه‌ای در جهانی امن و تابناک. سرزمین ادبیات، با زبانی مشترک و جهانی، عاشق‌ترین انسان‌ها را کنار هم جای می‌دهد. ما همه مهاجران این سرزمینیم، با عطشی مشترک برای کنکاش در ذهن آدمی، با تب‌وتابی برای راه‌رفتن میان «واقعیت و رؤیا». و در این سرزمین، او هم شاگرد و هم معلم خوبی است. متعهد به همیشه‌آموختن و بی‌دریغ در آموزش، که انسان‌ها، تجربه‌ها و خاطرات را پیوسته و متصل می‌بیند. تأثیرپذیری و تأثیر‌گذاری راز اوست برای جنگ با اهریمن تاریکی.

نوشتن برای او، نه سکون و سکوت، که آغاز حرکت است. سایه‌ات همیشه مستدام، جاری و پویا.»

* * *

پس از آن بهاره دهکردی گفت: «سرودن شعر و زمزمه‌کردن نجواهای کسانی که هیچ‌گاه از تونل بی‌انتهای وحشت و مرگ بیرون نیامدند، بخش گریزناپذیر کارنامهٔ مجید میرزایی است. ذهن و زبان شعر، رنج و شور و امید را برای او در هم سرشت.» و از میرزایی خواست تا به روی صحنه برود.

مجید میرزایی صحبتش را با جمله‌ای از شاملو آغاز کرد: «من به هیئت «ما» زاده شدم.» و با سپاس از نشر رها برای برگزاری مراسم نکوداشت محمد محمدعلی گفت مایل است تا از وجهی از زندگی و کار محمدعلی سخن بگوید که شاید در سخنان دیگر دوستان بازتاب پیدا نکند و آن محمد محمدعلی به‌عنوان عضو مؤثر و فعال کانون نویسندگان ایران است. 

او با اشاره به اولین دیدارش با محمدعلی گفت: «من اولین بار آقای محمدعلی را در پائیز ۱۳۶۷ در خانهٔ دوست شاعری در تهران دیدم. جمعی از اهل قلم گرد آمده بودند و در باب نوشتن از هر دری سخنی می‌رفت. میزبان از من خواست که چند شعر بخوانم و من چنان کردم. پس از خواندن اشعارم آقای محمدعلی چنان مهربانانه و مشوقانه سخن گفت که من با انرژی حاصل از آن هنوز از کوه‌ها و سنگلاخ‌ها بالا می‌روم. این نگاه مشفقانه و مهربان اما تنها حاصل مهربانی ذاتی محمدعلی، که جزئی جدایی‌ناپذیر از شخصیت اوست، نبود بلکه بازتاب نگاه و زندگی کانونی محمد محمدعلی است.

محمدعلی عضو پایدار و مؤثر کانون نویسندگان ایران است که در دور دوم فعالیت این نهاد، جدا از ایفای نقش مُنشی و مسئول امور مالی کانون، حضوری پُررنگ و اثرگذار در جهت‌گیری‌های آزادیخواهانهٔ کانون، به‌ویژه در تهیه و انتشار متونی چون «ما نویسنده‌ایم» و یا «فراخوان فرزانگان» داشته است.»

میرزایی افزود: «سخن‌گفتن از آزادی بی‌قیدوشرط اندیشه و بیان، یعنی ایستادن به تمام قامت در برابر غول استبداد. در محیطی که فرهنگِ غالب، شهروند را جان‌نثار و خوب در قدرت و قدرتمدار می‌خواهد، شهامت سخن‌گفتن از آزادی اندیشه و دیگراندیشی برای همگان یعنی پاگذاشتن بر دُم دیو و دژخیم. فرامرز سلیمانی شاعر گفته بود «شعر شهادت است» و من فکر می‌کنم باید گفت نوشتن شهادت است. به‌ویژه آنگاه که در صحاری سکوت صدای لگدمال‌شدگان باشی و در روزگار رواج «باورهای خیس یک مُرده»، «برهنه در باد» بِدوی، «نقش پنهان» جنایت آشکار کنی و از «جهان زندگان» سخن بگویی.»

او در بخش دیگری از سخنانش گفت: «یک شاعر و نویسنده، وقتی که در هارمونی و هم‌آوازی با آهنگ مسلط و صدای حاکمان نمی‌خواند، «شر» است و شاعر و نویسنده‌ای که جدا از مخالف‌خوانی از حق دیگران برای دیگرآوازی، از آزادی اندیشه و بیان بی‌هیچ حد و حصر و استثناء برای همگان حرف می‌زند و سازمان می‌دهد، نه «شر مضاعف» بلکه «شر مطلق» است که باید به‌هر نحو ممکن دفع شود. شاعر و نویسندهٔ کانونی در تاریکی ترسناک شمعی می‌افروزد تا هم پرتوی بر شکنجه‌های نهان بیفکند و هم زیبایی‌های مدفون در تاریکی را آشکار سازد و هم صدای ترس‌خورده و آوازهای درگلومانده را جلا و جرئتی تازه بخشد. محمدعلی از زاویهٔ همین نگاه کانونی است که در این‌سوی اقیانوس‌ها هم، هرجا که چراغی برای هنر و فرهنگ می‌افروزد، حضوری پُرفروغ دارد، چه در جمع «آدینه شب»، چه در «انجمن هنر و ادبیات» و چه در کارگاه داستان‌نویسیِ خود.» 

مجید میرزایی در پایان سخنانش این شعر را برای جمع خواند:

«شب،

دیرگاه،

چراغی خمیده‌پشت

بر جاده‌های شوسهٔ کاغذ گریزناک‌سواری

می‌تازد،

سُم‌نقش پرتپشش

نامه‌ای برای یار سال‌های دوری و رؤیا.

و برف نازکی از نور 

شاخ درخت سیب پشت پنجره را 

پوشانده است.

پاورچین

فرمانروای تاریکی

می‌آید

دستان به گرد رخ 

رخساره را به شیشه می‌فشرد

و از منافذ بسیارِ پردهٔ توری

در من به خشم می‌نگرد.»

در ادامهٔ برنامه، ویدیوی کوتاه دیگری پخش شد که شامل پیام‌های ناصر زراعتی، نویسندهٔ ساکن سوئد، بهرام مرادی، نویسندهٔ ساکن آلمان، و بهنام ناصری، روزنامه‌نگار ساکن ایران، به‌مناسبت بزرگداشت استاد محمدعلی بود.

* * *

سپس سیما غفارزاده، از پایه‌گذاران رسانهٔ همیاری و نشر رها، و نیز یکی از برگزارکنندگان این برنامه، به پشت تریبون رفت، و ضمن سلام و خوشامدگویی به حاضران، و تبریک روز پدر به پدران حاضر در این نشست، چنین گفت: «تصور می‌کنم آشنایی من با استاد محمدعلی به سال ۲۰۱۰ یا ۲۰۱۱ برمی‌گردد، یعنی زمانی‌که گرفتاری‌ها و دغدغه‌های مادربودن؛ مادرِ دو پسر خردسال، کمی به من مجال داد تا در جمع‌ها و برنامه‌های ادبی سرک بکشم و بعدتر بتوانم در شعبهٔ دوم کارگاه داستان‌نویسی در شهر کوکئیتلم در محضر استاد محمدعلی تمرینِ نوشتن بکنم. من جرئت نوشتن، به‌ویژه نوشتنِ داستان و مهم‌تر از همه جرئت خواندن داستان‌هایم در مقابل جمع کوچک کارگاه و بعدتر جرئت دادنِ این داستان‌ها به دوستان و آشنایان برای اینکه بخوانند و نظر بدهند، همه و همه را مدیون استاد محمدعلی هستم.»

وی در ادامه گفت مایل است با خواندن چند خط از داستان «کوتاه و عاشقانه… بشود یا نشود؟» به وجه محمدعلی شاعر اشاره کند. چرا که از نظر او این داستان کوتاه سرشار از عشق، به شعری بلند پهلو می‌زند. و سپس بخش آغازین این داستان را خواند:

«ﻣﮕﺮ ﺗﻮ ﺷﺎﮔﺮﺩ منی؟ ﻳﺎ ﻣﻦ ﺍﻟﮕﻮی ﺯﻧﺪگی ﺗﻮﺍَﻡ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﺣﺴﺮﺕ ﻧﮕﺎﻫﻢ می‌کنی؟ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪﺍﺯﻇﻬﺮ می‌آیی ﺭﻭی ﺍﻳﻦ ﭘﺮﭼﻴﻦ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺸﻮﺩ ﻳﺎ ﻧﺸﻮﺩ؟ ﻳﮏﺭﻳﺰﻩ ﺟﺎ، ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ می‌کنی، هی ﻧﮕﺎﻩ می‌کنی ﮐﻪ چی ﺑﻪ ﻣﻦ ﻭ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﮕﻮیی؟ تو که بال پرواز داری برو جایی و چه می‌دانم، با گنجشک‌های رودخانه‌ای تن به آب بزن یا نزن ولی پرهای زیر بغلت را بجور و خوش باش. جیک‌جیکت را بکن، لذت ببر… این‌همه پلک به هم نزن. گردنت را کج نکن و نگاه ناامیدانه به آسمان نینداز، یا بینداز… نکند می‌دانی که آسمان بی‌یار، برای عاشق قفسی سیاه است که دق‌مرگش می‌کند؟… حرفم را گوش می‌کنی یا نه؟ در عالم شماها، روزها و ساعت‌ها، فقط یک لحظه است یا یک قرن؟ قرنِ گنجشکی باشد یا نباشد، من دیده‌ام که تو با آن گنجشک نر، تنگ هم از لابه‌لای شاخ‌وبرگ سپیدارهای بلندِ بالادست رودخانه به لابه‌لای ​​سپیدارهای کوتاه این‌طرف رودخانه پر کشیده‌اید یا نکشیده‌اید، اما روی همین پرچین، جلوی چشم من عشق‌بازی کرده‌اید. باز هم دیده‌ام آن گنجشک نر، دیگر نمی‌آید سراغت که پر بکشید یا پر نکشید و عشق‌بازی بکنید یا نکنید، اما با هم باشید و جیک‌جیک مستانه‌تان به آسمان برود، آشیانه بسازی و تخم بگذاری… او حالا تنهات گذاشته و با آن یکی ماده می‌پرد، یا نمی‌پرد، اما عشق‌بازی می‌کند…»

وی در ادامه خیلی کوتاه دربارهٔ نشر رها گفت: «نشر رها اوایل ماه مارس گذشته همراه با رونمایی اولین کتابش رسماً آغاز به کار کرد. کتاب اول ما «ریشه‌ها و نشانه‌ها در نمایش میر نوروزی» نوشتهٔ مرتضی مشتاقی بود. کتاب دوم یعنی مجموعه‌داستان «بوی برگ شمعدانی» نوشتهٔ مجید سجادی تهرانی اوایل ماه گذشته رونمایی شد. و امروز به‌عنوان بخشی از این برنامه دو کتاب دیگر یعنی رمان «خطابه‌های راه‌راه، داستانی ناتمام» نوشتهٔ محمد محمدعلی و مجموعه‌داستان «شام کریسمس؛ خورش قیمه‌بادنجان» نوشتهٔ نوشا وحیدی؛ دو کتاب از دو نسل، رونمایی می‌شود.»

* * *

سیما غفارزاده پس از خاتمهٔ سخنانش از گروه موسیقی دعوت کرد که به روی صحنه بیایند. گروه موسیقی شامل، جمال صلواتی کردستانی، آواز، البرز رحمانی، تار، سینا اتحاد، ویولن، بیژن رحمانی، تنبک، و فرهاد زلیخاپور، پیانو، بود. طی این برنامهٔ موسیقی کوتاه دو تصنیف زیبای «سودازده» و «بازگشته» به اجرا درآمد.

* * *

سپس بهاره دهکردی ضمن معرفی دکتر سعید ممتازی، مشاور و روان‌درمانگر، از وی خواست که به روی صحنه برود و سخنانی دربارهٔ استاد محمدعلی و کتاب جدید ایشان ایراد کند. دکتر سعید ممتازی یادداشتش را با عنوان «روان‌شناسی ارزش‌ها و نیک‌خویی‌ها در کتاب خطابه‌های راه‌راه؛ داستانی ناتمام جدیدترین اثر محمد محمدعلی» برای حضار خواند. 

دکتر ممتازی در بخشی از سخنانش گفت: «پذیرفته‌ام که معنای زندگی جز برساختن خود و مرهمی بر زخم دیگران گذاشتن نیست. درست همین دو هدف ما را به خواندن داستان می‌کشاند. ما با سطرها و واژه‌های داستان همسفر می‌شویم و با آگاهی و شریک‌شدن در تجربهٔ زیستهٔ دیگران که بخشی از سرنوشت مشترک انسان‌ها را حکایت می‌کند، به کشفی دیگربار از خود به‌عنوان حلقه‌ای از زنجیرهٔ بشریت پی می‌بریم. اینجاست که داستان را به‌مثابه درمانی برای رنج مشترک بشر در تحمل بار هستی می‌دانم. در خطابه‌های راه‌راه، دیگربار با انسان و سرنوشت او در کتابی تازه روبه‌روییم. داستانی غمناک و امیدبخش همچون خود زندگی. محمد محمدعلی در کتاب جدید خود که توسط نشر رها در کانادا منتشر شده است، در قالب داستانی بلند در سه بخش به‌هم‌پیوسته با سه راوی با بیانی صمیمانه، نویسنده را به یکی از افراد اصلی داستان بدل کرده و یک‌بار دیگر استادی و خلاقیت خود را به محک تجربه‌ای جدید آزموده و به خواننده ارائه کرده است.»

وی در ادامهٔ سخنانش دربارهٔ رمان خطابه‌های راه‌راه گفت که با گذر از جنبه‌های خلاق ادبی این اثر به مفاهیم انسانی سرشته‌شده در این داستان پرداخته است، که خلاصه‌ای از آن در اینجا آمده است:

«۱- شجاعت: این ویژگی والا را در برابر ریاکاری و تملق قدرت آورده‌ام. از زبان راوی می‌شنویم: «چرا باید احساس خوف کنم از کسانی که هیچ‌چیز به من نداده‌اند، جز کابوس‌های شبانه.»

و در جایی دیگر حتی نبردی همراه با بیم و امید می‌خوانیم: «این خصلت زنان مدرن ایرانی است که از پا نمی‌نشینند. به جنگی می‌روند که حتی امیدی به برنده‌شدن ندارند.»

٢- عشق: داستان از ارزش عشق در معنای احساسی و همچنین تنانه و البته از رنج عشق به‌وصال‌نرسیده سخن می‌گوید: «امثال من بیشتر به‌دنبال هم‌زبان می‌گردند تا با آن‌ها هم‌حسی و همذات‌پنداری کنند، بی آنکه منکر برطرف‌کردن نیازهای دیگر جسمی و روانی باشم.» 

و گاهی معشوق را از درک تلاش عاشق ناتوان می‌بیند در حالی‌که خود از این تلاش بهره می‌برد: «من برای خوشحالی خودم و او تلاش می‌کردم و او از درک این نکتهٔ عاطفی شاعرانه و معنای هم‌دلی و هم‌زبانی عاجز بود.»

و از تمنای عشق انسانی چنین می‌گوید: «دلم می‌خواست سر آشنا و پرعاطفه‌ات را بگیرم و بگذارم در گودی شانه‌ام و تا زنده‌ام همان‌جا نگهش دارم.»

٣- صداقت: با خود روراست‌بودن و پذیرفتن خود با همهٔ کمال و نقصان نقطهٔ عزیمتی است برای هر رشد و تغییر. گاهی حوادث زندگی را سرزنش می‌کنیم اما راوی خود را مسئول می‌داند و در اوج نومیدی می‌گوید: «داشتم مثل شیئی سرگردان به بی‌معنایی و پوچی مطلق می‌رسیدم، هرچند خودم را هم بی‌تقصیر نمی‌دیدم.»

فروتنی بُعد دیگری از صداقت است که راوی در گریز از خودنمایی می‌گوید: «مهم است که کسی صد تا گوش شنوا پیدا کند و فقط از توانایی‌های خودش حرف نزند.»

۴- اعتراض به سرکوب حقوق زنان: یک از شاخصه‌های آثار محمد محمدعلی ازجمله کتاب حاضر نمایاندن پایمال‌شدن حق و احساس زنان است: «یادمان نرود که قرن‌ها زنان حتی آن‌هایی که سواد خواندن داشتند، حق نوشتن نداشتند مبادا که مثلاً برای پسر همسایه نامه بنویسند و اسیر دست شیطان شوند و خدای‌نکرده چشم و گوششان باز شود.»

قهرمان زن داستان با اشاره به روشنفکران و سیاست‌ورزان هامون‌وار می‌گوید: «او در کمال خونسردی در بحبوحهٔ انقلاب مرا باردار کرد و بعد در کمال خونسردی وارد احزاب مخفی شد و جلوتر از خیلی‌ها به خارج کشور گریخت.»

۵- امید: فریادکردن امید از دل نومیدی خواست و تلاش راوی/نویسنده است که جایی می‌گوید: «داستان نیمه‌کارهٔ اندوه‌باری را با شادی می‌برم به طرف پایانی خوش و پرامید.»

و باز با تحسین زنان، امید خود را به احساس و تلاش آنان گره می‌زند و شاعرانه می‌گوید: «گاهی احساس می‌کنم زنان مثل قاصدک با بادها و طوفان‌های آسیمه‌سر مردانه پرپر می‌شوند، اما در همان حال پیام من و ما را به کسانی که دوست داریم می‌رسانند. زن‌ها پیامبران راستین عاطفهٔ بشری‌اند.»

۶- انسانیت و نویسندگی: محمد محمدعلی پیام انسانی خود را چونان وظیفهٔ بر دوش، به‌سادگی و درستی بیان می‌دارد: «آدم اگر آدم باشد حتی اگر مثل درخت سر و تنه‌اش را بزنند، خاطرات تلخ و شیرین در ذهن اطرافیانش به جای می‌گذارد. تولید فکر می‌کند و آن فکر زبانی گویا می‌یابد و در تعبیرهای کتبی و شفاهی به روش زندگی دیگران اثر می‌گذارد و در بازتولید مکرر رو به کمال می‌رود.»

و جایی دیگر کلام آخر را چنین تبیین می‌کند: «هنرمند در جامعه پرورش می‌یابد و محصول جامعه است. پس هرگونه گریز و پرهیزش از جامعه خیانت به حقیقت شمرده می‌شود.»

دکتر ممتازی در پایان سخنانش گفت: «به احترام قلم انسانی محمد محمدعلی و شخصیت والا، صمیمی و دوست‌داشتنی او کلاه از سر برمی‌داریم و راه را از خطابه‌های او پی می‌گیریم.»

* * *

در ادامه، بهاره دهکردی گفت: «از زبان آقای سجودی می‌گویم: نه قند و عسل است و نه ترش و شیرین. زبان است. فارسی برای من یک زبان است.» و از دکتر فرزان سجودی، زبان‌شناس و نشانه‌شناس ایرانی، دعوت کرد به روی صحنه برود.

دکتر فرزان سجودی در ابتدای سخنانش گفت: «از نظر من حتی برای یک گفتار ساده هم عنوان چیز مهمی است. من ابتدا عنوان این صحبتم را گذاشتم «در اهمیت محمدعلی‌بودن» که عنوان خوبی بود، ولی راضی‌ام نکرد و بعد تغییرش دادم به «محمدعلی‌‌بودن سخت است.» چرا؟ چون نویسندهٔ حرفه‌ای بودن در سرزمینی چون ایران سخت است، و محمدعلی نه تنها در طول این سال‌ها، از ۱۳۵۴ که نخستین اثرش «درهٔ هندآباد گرگ داره» را منتشر کرد، تا امروز که رمان «خطابه‌های راه‌راه» را منتشر کرده است، سخت‌کوشانه و با جدیت و ممارست نویسندگی را ادامه داده است، بلکه پیوسته به‌عنوان یک کنشگر اجتماعی و صنفی به فعالیت‌های روشنگرانه‌ نیز پرداخته است.» 

وی با اشارهٔ گذرا به فعالیت‌های محمدعلی به‌عنوان عضو کانون نویسندگان و مبارزهٔ مستمر علیه سانسور و همچنین فعالیت‌‌های مطبوعاتی ایشان، همکاری با مجلات دنیای سخن و آدینه و سردبیری سه ویژه‌نامهٔ شعر و داستان آدینه، عمری تدریس داستان‌نویسی، گفت که می‌خواهد به محمدعلی نویسنده بپردازد. 

دکتر سجودی در ادامه گفت: «محمدعلی در عرصهٔ ادبی، صاحب سبک است. او در سبک رئالیسم اجتماعی می‌نویسد و در این سبک شیوه، سیاق و زبان فردی خودش را دارد. ضمن اینکه طبیعی است در سیر نویسندگی‌اش تغییرات و تحولاتی را در همان چارچوب رئالیسم اجتماعی تجربه کرده و نوآوری‌های خاص خود را داشته است.»

سپس او به چند فراز از سیر نویسندگی محمدعلی اشاره کرد: «در اولین اثرش «درهٔ هندآباد گرگ داره» (۱۳۵۴)، آنچه را که من ادبیات آموزگاری روستا یا ادبیات سپاه دانش می‌نامم، تجربه می‌کند و به زندگی فقرزدهٔ روستاییان می‌پردازد. در «از ما بهتران» که در سال ۱۳۵۷ منتشر شده است، کماکان فضای داستان‌ها روستاست هرچند در سبک داستان‌نویسی کم‌وبیش از روال غالب روستایی‌نویسیِ آن زمان فاصله می‌گیرد. باورهای بومی را وارد فضای داستان‌ها می‌کند. محمدعلی می‌گوید این باورها، ازجمله وجود جن‌ها، می‌تواند «به داستان بی‌روح و بی‌شکل فارسی که تحت تأثیر تفکر چپ بوده است، رونقی بدهد.» در بازنشستگی (۱۳۶۶)، چشم دوم (۱۳۷۳) و باورهای خیس یک مرده (۱۳۷۶) به مسائل کارمندان و طبقهٔ متوسط شهری و در دریغ از روبرو (۱۳۷۸) به مسائل به‌حاشیه‌رانده‌شدگان شهر می‌پردازد. در قصهٔ تهمینه (۱۳۸۲)، و سه‌گانهٔ آدم و حوا (۱۳۸۲)، جمشید و جمک (۱۳۸۳) و مشی و مشیانه (۱۳۸۶) رمان پژوهشی را تجربه می‌کند و به نوشتن داستان‌هایی در توازی با داستان‌های اسطوره‌ای می‌پردازد.»

دکتر سجودی در ادامه افزود: «اما «رمان برهنه در باد» از نظر تکنیکی تجربهٔ بسیار متفاوتی است. نخست آنکه داستانی است دربارهٔ داستان، همان‌چه ما به آن متافیکشن (Metafiction) یا فراداستان می‌گوییم. دوم اینکه این داستان از زوایای متفاوتی و توسط راویان متفاوتی بیان می‌شود و به تجربهٔ رمان چندصدایی، تردید در واقعیت قطعی و اینکه دریافت ما از جهان یک برساختهٔ زبانی است، هر واقعیتی خود داستانی است. سوم آنکه در گفتن داستان سرهنگ مرعشی، گونه‌های متفاوتی در دل رمان تجربه می‌شود و به کثرت امکان بیان و تفاوت در واقعیتی که هر یک می‌سازند نیز می‌رسیم. مهرعلی که کارمند است، دغدغهٔ نوشتن رمانی را دارد در مورد سرهنگ مرعشی، فرماندهٔ دوران سربازی‌اش. از قضا با سرهنگ مرعشی در سفری همراه می‌شود. داستان مرعشی در گونه‌های متفاوت بیانی و از منظر راویان مختلف شکل می‌گیرد، ازجمله قصه‌پردازی‌های خود مرعشی، خاطرات مهرعلی از دوران سربازی، رمانی که مهرعلی دارد می‌نویسد، فیلمنامه‌ای که پدر همسر مهرعلی در مورد سرهنگ می‌نویسد، نامهٔ مادر همسر مرعشی و غیره. هرچند سرانجام صدایی بر صداهای دیگر می‌چربد که نگرش گفتمانی مسلط متن است و کار منتقد از همین‌جا شروع می‌شود.»

وی دربارهٔ رمان جدید محمدعلی گفت: «و سرانجام رمان «خطابه‌های راه‌راه». از آنجا که رمان تازه منتشر شده است و احتمالاً بسیاری از شما آن را هنوز نخوانده‌اید، نمی‌توانم وارد جزئیات بشوم و به‌اصطلاح «داستان را لو بدهم»، به این بسنده می‌کنم که رمان «خطابه‌های راه‌راه» ادامهٔ تجربهٔ محمدعلی در نوشتن فراداستان یا متافیکشن است. رمان داستانی است دربارهٔ داستان. نویسنده خود یکی از شخصیت‌های این رمان است. شاهد رفت و برگشت‌هایی بین جهان‌های داستانی هستیم که برخی خود را «واقعیت» جلوه می‌دهند و برخی دیگر به‌اصطلاح داستانی‌ترند. هرچند همان‌طور که پیشتر گفتم، هر به‌اصطلاح واقعیتی سرانجام داستان است و در زبان اتفاق می‌افتد. محمدعلی می‌کوشد فضایی چندصدایی ایجاد کند و ماجرا را که در فضای روشنفکری ایران قبل از انقلاب، البته روشنفکر کافه نادری، شروع می‌شود و در زمان معاصر در مواجههٔ سه رفیق قدیمی در اروپا بازگفته می‌شود (اجازه بدهید دربارهٔ داستان همین‌قدر بگویم و نه بیشتر)، از زاویهٔ دید شخصیت‌های متفاوت بگوید، اما سرانجام رمان نمی‌تواند خود را از زیر سایهٔ سنگین دیدگاه مسلط نویسندهٔ مردِ مصلح، معتدل‌اندیش و خردورز رها کند. زنِ داستان نیز در تحلیل نهایی زیر سایهٔ او است که می‌کوشد هویت بیابد. به‌هر رو، رمان تجربهٔ تکنیکی بسیار موفقی است، گذشته، تاریخِ بخش مشخصی از روشنفکری معاصر، عشق، اخلاق، جنسیت و قضاوت گره‌گاه‌های کانونی رمان‌اند.»

دکتر سجودی زندگی محمد علی را مصداق این جمله از شاملو در شعر «در آستانه» دانست که: «انسان دشواری وظیفه است.» 

وی در بخش پایانی صحبت‌هایش کوتاه دربارهٔ مجموعه‌داستان «شام کریسمس؛ خورش قیمه‌بادمجان» نوشا وحیدی گفت: «نوشا وحیدی با دو مجموعه‌داستان «هفت ترانهٔ شاد و غمین» و «شام کریسمس؛ خورش قیمه‌بادمجان» به‌تدریج دارد جای خود را در ادبیات مهاجرت تثبیت می‌کند. محور اصلی ادبیات مهاجرت چالش‌های تجربهٔ دیگری‌بودن است. وحیدی در داستانی‌کردن این تجربه موفق بوده است. ویژگی بارز داستان‌های نوشا این است که از حاد و تخاصمی (آنتاگونیستی) کردنِ این تجربه اجتناب می‌کند. به‌عنوان زیرکانهٔ کتاب توجه کنید؛ همزیستی شام کریسمس و خورش قیمه‌بادمجان. 

دیگری از هرسو که بنگری، چه مهاجر به‌مثابه دیگری از چشم میزبان و چه میزبان به‌مثابه دیگری از چشم مهاجر، دیگریِ دشمن نیست. بلکه این یک موقعیت است و میزبان و مهاجر این موقعیت را تجربه می‌کنند، گاهی به هم عشق می‌ورزند، گاهی به هم می‌تازند، گاهی با هم رفاقت می‌کنند و گاهی از هم فاصله می‌گیرند. داستان‌های نوشا، داستان‌های زندگی در این موقعیت است. 

اما در میان داستان‌های این مجموعهٔ جدید، یعنی شام کریسمس، داستان نخست به‌نام «چند گرم ماری‌‌جوآنا» به‌نظر من از جمله بهترین داستان‌هایی است که وحیدی نوشته است. داستانی دربارهٔ قید و آزادی، دربارهٔ میل و سرکوب میل، دربارهٔ زن‌بودن، مردبودن، مادربودن، پدربودن، معشوق‌بودن و عاشق‌بودن آن‌طور که جبر اجتماعی و گفتمان مردسالار تعریف می‌کند و ما را به آن وامی‌دارد و شورش علیه آن قید و تجربهٔ آزادی حتی اگر ناشی از مصرف چند گرم ماری‌جوآنا باشد.»

* * *

سپس بهاره دهکردی پیش از دعوت از استاد محمدعلی برای ایراد سخنانی، بیوگرافی کوتاهی از ایشان را برای حاضران خواند: 

«فعالیت ادبی محمد محمدعلی با انتشار مجموعه‌داستان‌ «درهٔ هندآباد گرگ داره» آغاز شد. 

محمد محمدعلی، نویسنده و پژوهشگر ادبی، هفتم اردیبهشت ۱۳۲۷، در تهران به‌ دنیا آمد. 

اولین مشوق و تصحیح‌کنندهٔ دل‌نوشته‌های ایشان محمود ثنایی با تخلص شهرآشوب، ترانه‌سرای رادیو ایران بود. 

در دبیرستان مروی، نخست والیبالیست و سپس بازیگر نمایشنامه‌هایی شد که دکتر ایرج امامی کارگردانی می‌کرد. 

هم‌زمان با تحصیل در مسابقات روزنامه‌نگاری مدارس لوح تقدیر و مقام نخست را از خانم فرخ‌رو پارسا، وزیر آموزش و پرورش وقت، دریافت کرد. 

دورهٔ نظام‌وظیفه را در روستاهای کُردنشین مرزیِ سردشت سپری کرد و سپس از دانشکدهٔ علوم سیاسی و اجتماعی لیسانس گرفت. 

مجموعهٔ کتاب‌های او که بین سال‌های ۱۳۵۴ و ۱۴۰۲ به چاپ رسیده است، در این تصویر پیش روی شماست [با اشاره به پردهٔ نمایش].

در سال ۱۳۵۷ به عضویت کانون نویسندگان ایران پذیرفته شد و یک‌سال بعد، عهده‌دار مسئولیت امور مالی کانون نویسندگان شد. 

رضا براهنی، محمد مختاری، جواد مجابی، فرج سرکوهی، منصور کوشان، محمد خلیلی، سیما کوبان و محمد محمدعلی هشت تهیه‌کنندهٔ بیانیهٔ ۱۳۴ نویسنده، بودند که به سانسور کتاب اعتراض و این بیانیه را با نام «ما نویسنده‌ایم» منتشر کردند.

محمدعلی جزو سرنشینان اتوبوس منحوس ارمنستان بود. مسافران آن اتوبوس قصد سفر داشتند و بی‌نام‌ونشان‌بودن اتوبوس را نادیده گرفته و سوار اتوبوسی شدند که قرار بود سرنشینانش را به‌جای رساندن به ارمنستان، به قعر دره بفرستد، که خوشبختانه با هوشیاری نویسندگان از مأموریت خود بازماند.

او لوح تقدیر بیست سال داستان‌نویسی ایران را بابت مجموعه‌داستان «بازنشستگی و داستان‌های دیگر» از آنِ خود کرد، و رمان «برهنه در باد» او جایزهٔ نخست یلدا را به خود اختصاص داد. 

پس از ترجمهٔ دو داستان عکاسی و مرغدانیِ به‌زبان آلمانی، ایشان به اولین فستیوال بین‌المللی ادبیات برلین دعوت شد و در تئاتر برشت به‌همراه جمعی از آلمانی‌های دوستدار ادبیات فارسی، شاهد روخوانی نمایشیِ داستان عکاسی خود به زبان آلمانی بود. 

به‌همراه دکتر رضا براهنی و دیگران به ترکیه جهت سمینار ادبیات چندصدایی دعوت و در رونمایی ترجمهٔ رمان «نقش پنهان» به ترکی استانبولی شرکت کرد. 

تمام آثار محمدعلی بارها به‌ چاپ رسیده است و منتقدان، آثار ایشان را واقع‌گرا با گرایش به نوعی سمبولیسم، چندصدایی و عدم قطعیت در روایت، ارزیابی کرده‌اند.

بیوگرافی مفصل‌تر ایشان در ابتدای کتاب جدیدشان با عنوان خطابه‌های راه‌راه که امروز رونمایی خواهد شد، آمده است که می‌توانید در آنجا بیشتر در این‌باره بخوانید.»

* * *

محمد محمدعلی، سخنان خود را چنین آغاز کرد:

«حق‌شناسم چون به من آموختی

خطابه‌ای راه‌راه همراه گزارشی از اهل قلم ونکوور طی روزهای زن، زندگی، آزادی

ضمن خوشامدگویی به تک‌تک عزیزانِ حاضر در این مجلس سرشار از عاطفه، درود می‌فرستم به جمع اعضای کارگاه داستان‌نویسی ونکوور که در عمل چراغی را روشن نگه داشته‌اند که من و ما با اشتیاق در پرتو پُرتوان انوار رنگارنگش در حال آموختن و آموزشیم. همچنین درود می‌فرستم بر سیما غفارزاده و هومن کبیری پرویزی، پایه‌گذاران و مدیران رسانهٔ همیاری و نشر رها و جناب فرهاد صوفی که مددرسانی‌اش زبانزد خاص و عام است و شهرهٔ آفاق.

درک درستِ معنای نکوداشت یا پاسداشت و بزرگداشت و هر نام مبارک دیگری در مقولهٔ قدردانی یکی از فضیلت‌های مغفول‌ماندهٔ انسانی در تاریخ پرفرازونشیب اجتماعی من و مای نه حتی ایرانی بلکه شرقی است. التفات به خادمان در هر رشته‌ای از جمله فرهنگ و ادب، خوشبختانه دارد با نکته‌سنجی‌ها و هوشیاری نسل جدید گسترش می‌یابد. و یادآور این نکتهٔ اساسی که اگر به راه راست یا درست راه برویم، رد پای ما حتی در سواحل ماسه‌ای نیمه‌خیس با وجود امواج سهمگینِ بازدارنده، می‌ماند و آیندگان از میزان انحنای انگشتان و فرورفتگی پاشنهٔ پای تک‌تک من و ما درمی‌یابند از کجا آمده و به کجا می‌رویم. و حتی در عصر دیجیتال و هوش مصنوعی به چه می‌اندیشیده‌ایم. پس آنچه مهم است، همانا گسترش فرهنگ قدردانی یا نکوداشت است. قدردانی، یک تشخیص و تمیز است. جایزهٔ آشکاری است برای آنانی که پس از سال‌ها بی‌مهری قرار است با دریافت پاداشی معنوی یا حتی مادی، مُهر تأییدی بزنند بر عمل مسئولانه و هوشیارانهٔ مردمان آگاه و باعطوفت عصر خویش.

آنانی که با من الفتی دارند، می‌دانند شرحی که در بالا به نگارش درآمد، چه‌بسا دربارهٔ خودم نبوده و نیست. آنچه خود به چشم دل دیده‌ام، این است که در مجموع، همسر، پدر، پدربزرگ، نویسنده و آموزگاری خوش‌اقبال بوده و هستم که در چنین عصری و در میان هم‌وطنانی فرهیخته و صمیمی زندگی می‌کنم. 

گفتنی است که بارها تقارن‌های تاریخی به کمک من آمده‌اند و برانگیزاننده بوده‌اند برای نوشتن و این هم از خوش‌اقبالی جبلی من بوده است. چنانچه در شروع روزهای بی‌نظیر انقلاب زن، زندگی، آزادی، در گردهمایی‌های حوالی آرت گالری، مدیران رسانهٔ همیاری و نشر رها نوید دادند پس از رفع پاره‌ای مشکلات اداری و فنی رمان خطابه‌های راه‌راهِ من رسیده به مرحلهٔ بازبینی نهایی و جلدش نیز در دست تهیه است. این یعنی کلیدخوردن کاری مشترک در خوش‌ترین ایام. با اوج‌گیری گردهمایی‌های شنبه‌های انقلابی، خوش‌اقبالی‌ها ادامه یافت. شرایط جسمی و روحی من نیز یاری رساند و توانستم هر هفته بدون استثناء همراه دوست عزیز و هنرمندم، استاد آواز شهر، جناب جمال کردستانی، علاوه بر هم‌صدایی با برپاکنندگان تظاهرات، در عین حال امور ویرایش متن و آماده‌سازی پشت و روی جلد کتاب را نیز پیش ببریم. بی‌اغراق بگویم آن شعارهای مترقی و جاندار چنان شور و شوق و اشتیاقی در من پدید آورد که گویی با انتشار اولین کتابم روبه‌رو هستم؛ حوالی نیم قرن پیش که نامش بود «درهٔ هندآباد گرگ داره».

خوش‌اقبالی‌ها با تزریق انگیزهٔ حضور در تظاهرات و دیدارهای هفتگی با مسئولان نشر رها ادامه یافت تا رسیدیم به سال ۱۴۰۲ شمسی که حالا در اواخر ماه سوم آن [خرداد] هستیم. طی همین دو ماه اخیر از کارگاه داستان‌نویسی ونکوور نیز سه کتاب داستانی از عزیزانم وحید ذاکری، نیکی فتاحی و برادر ارجمندم، دکتر علی فدایی، به چاپ رسید و آمار آثار منتشرشدهٔ اعضای کارگاه را رساند به هشت عنوان و حالا، امشب با کتاب خطابه‌های راه‌راهِ من و شام کریسمسِ… نوشا وحیدی، یار دیرین کارگاه، این آمار به ده عنوان رسیده است طی سیزده سال فعالیت مستمر کارگاه. جا دارد همین‌جا خوشحالی خودم را ابراز کنم از انتشار دومین کتاب نوشا وحیدی که می‌دانم سومین کتابش هم در راه است. 

به‌عبارت دیگر انتشار پنج عنوان کتاب طی سه ماه اخیر و هم‌زمانی‌اش با انقلاب زن، زندگی، آزادی، آماری است که بی‌اغراق نه در کارگاه‌های داستان‌نویسی کانادا بلکه در سراسر آمریکا و اروپا کم‌نظیر بوده است، و از این بابت هم من حق‌شناسم نسبت به تلاش دوستان کارگاهی.

طرفه آنکه به موازات فعالیت کارگاه طی همین دو سه ماه پُرخُروش و نویدبخش برای آینده‌ای بهتر، شاهد ظهور و حضور پررنگ نشر رها نیز بوده‌ایم که با انتشار چهار عنوان کتاب و برپایی رونمایی برای هریک از کتاب‌هایش یکی از خاص‌ترین ناشران فارسی‌زبان خارج از کشور محسوب می‌شود. از دیگر خوش‌اقبالی‌های من علاوه بر برپایی همین مجلس عالی غافلگیرکننده، پیش‌بینی آثار آمادهٔ چاپ چهار پنج تن از اعضای کارگاه است طی سال آینده.

سخن آخر اینکه زبان فقط کلماتی نیست که من و ما هر روز بر زبان می‌آوریم. بخش اعظم زبان من و ما در رفتار و کردار ما نهفته است. گاه با نگاه و لبخندی عاشق می‌شویم. گاه با یک اخم و تُرش‌رویی فارغ. با نگاهی از سَر مِهر به نوشته‌مان شب یا روزمان جلا می‌گیرد. پس یکی از زبان‌ها، زبان تن و اشاره است. اگر واژه‌ها در معنای درست خود به کار روند، خواهیم دید که اشیاء ازجمله کتاب‌ها نیز زبان خاص خود را دارند. وقتی در ایام نوروز باستانی یا جمشیدی به‌جای هر کتابی، شاهنامهٔ فردوسی یا دیوان حافظ روی سفرهٔ هفت‌سین می‌بینیم، آن سفره به ما چه می‌گوید؟ وقتی به خانهٔ دوست یا قوم‌وخویشی می‌رویم و کتاب‌های جلد گالینگور یک‌قدواندازه به‌رنگ سبز و سفید و سرخ مشاهده می‌کنیم، آن ترکیب به‌زبان آشکار با من و مای از ایران کوچیده یا به‌تبعیدآمده چه پیامی می‌رساند، غیر از همبستگی و یاری‌رساندن به ناشری نوپا که چشم امید دوخته است به یاری من و ما.

در پایان با افتخار و از سرِ صدق و صفا ضمن تبریک روز پدر اعلام می‌کنم تا همین لحظهٔ مراسم نکوداشت، به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌ام. چرا که به‌رغم دانسته‌های جسته‌گریخته خیلی از برنامه‌ها دور از انتظارم بوده است. به‌واقع شگفت‌زده، غافلگیر و سورپریز شده‌ام. و این پیروزی را به دوستانی که صادقانه چنین قصدی داشتند، تبریک می‌گویم. و مقدم دو عزیزی که از راه دور به ما پیوسته‌اند، گرامی می‌دارم؛ مریم رئیس‌دانا و امیرحسین یزدان‌بُد.»

* * *

پس از آن، بهاره دهکردی در معرفی نوشا وحیدی، گفت: «​​نوشا وحیدی متولد ۱۳۵۱ در اصفهان است. در ۱۹ سالگی برای ادامهٔ تحصیل به تهران رفته و تا زمان مهاجرتش به ونکوورِ کانادا در سال ۱۳۸۵، در این شهر زندگی کرده است. پیش از مهاجرت در کلاس داستان‌نویسی حسین آبکنار شرکت کرده و پس از آن در کارگاه داستان‌نویسی محمد محمدعلی حضور داشته است.

او اولین مجموعه‌داستانش – هفت ترانهٔ شاد و غمین – را به‌عنوان ناشرمؤلف در سال ۲۰۱۸ از طریق خدمات انتشارات «پان‌به» ونکوور به چاپ رساند. وی در حال حاضر روی رمانی که هنوز نامی ندارد کار می‌کند.» و از او دعوت کرد برای ایراد سخنانی به روی صحنه برود.

نوشا وحیدی پس از تشکر و قدردانی از حضور شرکت‌کنندگان در این نشست گفت: «از نشر رها و همچنین استاد محمدعلی که این فرصت را در اختیار من گذاشتند، تشکر می‌کنم. از دکتر سجودی عزیز تشکر می‌کنم که همیشه حامی و پشتیبان بوده‌اند و هیچ‌وقت به هیچ پیشنهاد ادبی نه نگفتند. تشکر ویژه دارم از دوست فرزانه‌ام، خانم دکتر مرال دهقانی، که با وجود اینکه رشته‌شان ادبیات هم نیست، همواره با دغدغه‌مندی و شور و اشتیاقی مثال‌زدنی در حال رفع اشتباهات نوشتاری من و سایر دوستان نویسنده هستند و همیشه از پشتیبانی و دقت نظر و سواد ایشان استفاده کرده‌ایم. 

در مدت یک‌سال و نیم گذشته نیز با نشر رها که نوپاست و من که نویسندهٔ بی‌تجربه‌ای هستم و برای اولین بار با یک ناشر کار می‌کردم، این تجربه برای هر دو ما جالب بود چون کمی اختلاف سلیقه داشتیم و راه پرفرازونشیبی را طی کردیم ولی چیزی که هر دو ما یاد گرفتیم، صبر و مدارا و دوستی بود که در حال حاضر نتیجهٔ آن را در اینجا مشاهده می‌کنید. هر جا که به بن‌بستی برمی‌خوردیم خانم دکتر مرال دهقانی مرجع حل اختلاف سلیقهٔ ما بودند. پس از ارسال متن به ایشان و نظرخواهی، دیگر هیچ‌یک نظر دیگری نمی‌دادیم. ایشان همیشه پشتیبان و مایهٔ دلگرمی من بودند.»

وی در ادامهٔ سخنانش گفت: «در مورد استاد محمدعلی، من در سال ۲۰۱۲ متوجه شدم که ایشان در ونکوور زندگی می‌کنند. در آن زمان من چند داستان برای ایشان بردم که قرار شد بعد از یک هفته پس از مطالعهٔ داستان‌ها نظرشان را اعلام نمایند. پس از یک هفته که من مراجعه کردم، ایشان با صلابت و قاطعیت به من گفتند که در کلاس داستان‌نویسی‌شان ثبت‌نام کنم. من نیز اطاعت امر و ثبت‌نام کردم، و در این سال‌ها شرکت در این کلاس یکی از بهترین اوقات من در این شهر بوده و خاطرات شیرین آن شب‌های زیبا و داستان‌خواندن‌ها، سیگار‌کشیدن‌ها و گپ‌زدن‌ها در زمان تنفس و… برای همیشه در ذهن من می‌ماند.»

نوشا وحیدی با اشاره به تقارن روز پدر با روز برگزاری این نکوداشت، گفت: «استاد محمدعلی پدر ادبی من هستند و علاوه بر آن ایشان همیشه دوست و پشتیبان من بوده‌اند. به‌نظر من مشق و تمرین دوستی و مدارا و همدلی در مرحلهٔ اول قرار می‌گیرد، و ادبیات در مرحلهٔ دوم. آن جَو دوستانه‌ای که ما در کلاس‌هایمان داشتیم تسری پیدا کرد به رابطه‌ای که ما الان با نشر رها و رسانهٔ همیاری داریم، و اینکه همهٔ ما الان اینجاییم، بیشتر به‌خاطر عشق و پشتکار ایشان است و شانسی که ما داشته‌ایم برای استفاده از حضور ایشان. پس از شش سال که من در ونکوور بودم، استاد باز دیگر با همان صلابت و قاطعیت به من گفتند زمان آن رسیده که کتابت را منتشر کنی. من هیچ‌وقت در رؤیاهای خودم چنین چیزی را تصور نمی‌کردم و فقط حمایت و پشتیبانی ایشان بود که باعث شد من کتابم را چاپ کنم و الان به کتاب دوم رسیده‌ام. امیدوارم که همیشه بتوانم از راهنمایی‌ها، دلگرمی‌ها و نصحیت‌های ایشان استفاده کنم.»

او در پایان سخنانش در مورد کتاب جدیدش گفت: «شامل نُه داستان کوتاه است. هفت داستان در خارج از ایران می‌گذرد و دو داستان در داخل ایران. این هفت داستان در مورد مصائب مهاجران و تلاش‌هایی است که یک مهاجر برای جاافتادن در جامعه‌ای که وارد آن شده، می‌کند و مواجهه با این چالش‌ها و مصائب و سرخوردگی‌ها. دو داستان دیگر نیز با وجود آنکه در ایران می‌گذرد، باز هم رویارویی یک مهاجر با خانوادهٔ خود به‌هنگام بازگشت به ایران است با درنظرگرفتن تفاوت‌ها و تغییراتی که در خانواده پس از ترک شما ایجاد شده است و آن مصائب و سرخوردگی‌ها به‌گونهٔ دیگری در ایران و در خارج ادامه می‌یابد.» 

و در خاتمه افزود: «همواره می‌گویم که من تکه‌ای از گوشت تنم را در هر داستانی که می‌نویسم می‌گذارم و امیدوارم که این گوشت تن من به مذاق شما خوش بیاید و باعث سوءهاضمهٔ شما نشود.»

* * *

پس از صحبت‌های نوشا وحیدی و پیش از پایان بخش اول برنامه، ویدیوی کوتاهی پخش شد که شامل پیام‌های حسین آتش‌پرور، نویسندهٔ ساکن ایران، رحمان چوپانی، نویسندهٔ ساکن ایران، و منیرو روانی‌پور، نویسندهٔ ساکن آمریکا، به‌مناسبت بزرگداشت استاد محمدعلی بود. 

در فاصلهٔ میان دو بخش برنامه، پذیرایی مختصری از میهمانان شد که از سوی سول بایت، کافه کجا و پستا پولو انجام گرفت. همچنین صفی طولانی برای گرفتن امضای کتاب از استاد محمد محمدعلی و نوشا وحیدی شکل گرفت که با وجود اختصاص حدود نیم ساعت به زمان تنفس، بسیاری از میهمانان برنامه موفق نشدند امضا بگیرند و این امر به بعد از بخش دوم و در واقع پایان برنامه موکول شد.

* * *

بخش دوم برنامه با نمایشی آغاز شد که بر اساس داستان کوتاهی از محمد محمدعلی با عنوان «عکاسی» بود. در این نمایش که طراحی و کارگردانی آن را مرتضی مشتاقی به عهده داشت، او به همراه امیر حسن‌زاده و نیکی فتاحی، از اعضای کارگاه داستان‌نویسی ونکوور، به ایفای نقش پرداختند. 

* * *

پس از آن هومن کبیری پرویزی، از پایه‌گذاران رسانهٔ همیاری و نشر رها، و نیز یکی از برگزارکنندگان این برنامه، به پشت تریبون رفت، او با قدردانی از زحمات گروه نمایش که در فرصت کوتاهی توانستند این نمایش را به روی صحنه ببرند سخنان خود را با تبریک روز پدر به همهٔ پدرانی که در برنامه حضور یافتند ادامه داد، یاد پدران درگذشته را گرامی داشت و روز پدر را به مادرانی که در نبود پدران برای فرزندانشان هم پدر بودند و هم مادر، تبریک گفت. 

او با اشاره به خاطرهٔ اولین دیدارش با استاد محمدعلی گفت که در سال ۲۰۱۴ وقتی به ونکوور آمده، پروژهٔ کتاب الکترونیک فارسی را دنبال می‌کرده و به‌دنبال افرادی بوده که به او در این پروژه یاری برسانند. کبیری گفت که پس از طرح موضوع با سیما غفارزاده، او استاد محمدعلی را معرفی کرده است. او از دیدارش با استاد محمدعلی گفت و اینکه استاد برخلاف بسیاری نویسندگان دیگر که سن و سالی کمتر از او داشتند، آن هم حدود ۱۰ سال پیش که آشنایی چندانی با کتاب‌های الکترونیک آن هم به‌زبان فارسی وجود نداشت، به پروژهٔ کتاب الکترونیک نه نگفتند و از او دعوت کردند تا در جلساتی با تعدادی از اعضای کارگاه داستان‌نویسی که تسلط بیشتری به کامپیوتر دارند، جلسات مشترکی برگزار کند تا ببینند چه کمکی می‌شود به این پروژه کرد. او گفت که خودش پیگیر جلسات نشده بود، چون در آن مقطع شرکت آمازون ناگهان پشتیبانی‌اش را از زبان فارسی، هم در کتاب چاپی و هم دیجیتال، قطع کرد. 

کبیری گفت: «حدود ۱۰ سال بعد و پس از اینکه رسانهٔ همیاری و بعد از آن نشر رها به راه افتاد و کتاب خطابه‌های راه‌راه استاد محمدعلی را منتشر کردیم، زمانی‌که نسخهٔ الکترونیک کتاب را به ایشان نشان می‌دادیم، استاد پس از دلگرمی‌‌دادن و تشویق ما در تهیهٔ کتاب الکترونیک اولین چیزی که به زبانشان آمد این بود که «من چه کمکی می‌توانم به شما بکنم که بتوانید این کار را گسترش دهید.» و این چیزی است که شما در کلیپ حاوی پیام‌هایی که از نویسندگان بنام دربارهٔ استاد محمدعلی پخش شد هم شنیدید که می‌گفتند استاد محمدعلی به آن‌ها کمک کرده است. اولین چیزی که به‌خصوص در حوزهٔ ادبیات به ذهن استاد می‌آید این است که من چه کمکی می‌توانم بکنم حالا چه به نویسندهٔ متبحر و بنامی چون منیرو روانی‌پور باشد یا فرد تازه‌کاری مثل من.»

هومن کبیری در ادامه گفت: «برکت حضور استاد محمدعلی موجب شده است ما شاهد شکوفایی استعدادهای ادبی بسیار و انتشار کتاب‌های ارزشمندی در شهر ونکوور باشیم. من امیدوارم سایهٔ استاد محمدعلی بر جامعهٔ ادبی ونکوور مستدام باشد.»

او در پایان از اینکه پروژهٔ نشر الکترونیک که آن زمان به‌دنبالش بوده، بالاخره به بار نشسته ابراز خشنودی کرد و گفت هر چهار کتاب نشر رها روی پلت‌فرم‌های اپل بوکس و گوگل پلی بوکس با کیفیت بالا در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفته است. 

* * *

هومن کبیری پرویزی پس از خاتمهٔ سخنانش ضمن معرفی فریبا فرجام، از دست‌اندرکاران برگزاری جلسات کارگاه داستان‌نویسی ونکوور، از او دعوت کرد به روی صحنه برود و دربارهٔ فیلم «کابوس‌های اقلیمی» توضیحاتی به حضار در این نشست بدهد.

فریبا فرجام پس از تشکر از برگزارکنندگان برنامه برای برگزاری نکوداشت و فرصتی برای صحبت در این نشست، گفت: «سابقهٔ آشنایی من با آقای محمدعلی به سال ۲۰۱۳ برمی‌گردد یعنی زمانی‌که برای اولین بار در کلاس‌های داستان‌نویسی ایشان شرکت کردم. الان ده سال از آن موقع می‌گذرد و من همچنان شانس این را دارم که در کلاس‌های ایشان که محیطی بسیار گرم و صمیمی، پربار و فضایی امن برای تجربه‌کردن است، شرکت کنم. آقای محمدعلی علاوه بر استادی جایگاه بسیار ویژه‌ای برای من دارند.

من همیشه از حمایت‌ها و پشتیبانی ایشان بهره‌مند بوده‌ام و در کنار ایشان بسیار آموخته‌ام و همیشه قدردان فرصت‌هایی که در اختیار من گذاشته‌اند، بوده و هستم. حوالی سال ۲۰۱۵ بود که ایدهٔ ساخت یک فیلم مستند در مورد زندگی آقای محمدعلی در ذهن من شکل گرفت. آن موقع این ایده را با ایشان مطرح کردم و افتخار این را داشتم که مورد اعتمادشان باشم در شرایطی که کسان دیگری هم بودند که این پیشنهاد را به ایشان کرده بودند. حتی شبکه‌های تلویزیونی‌ای در ونکوور و در خارج از ونکوور هم به ایشان پیشنهاد کرده بودند که این فیلم را بسازند ولی خُب ایشان لطف کردند و این فرصت را در اختیار من قرار دادند. سال‌های زیادی از آن موقع می‌گذرد و مطمئنم زمان‌هایی بوده که آقای محمدعلی یا در خلوت خودشان و یا در جمع نزدیکانشان، معتمدانشان حتماً ابراز ناامیدی کردند و پشیمان شدند و پیش خودشان گفتند عجب اشتباهی کردم که این فیلم را بر عهدهٔ او گذاشتم، ولی همین‌جا می‌خواهم از صبوری و همراهی ایشان تشکر کنم و بگویم که علی‌رغم اینکه به‌دلایل مختلف طی این دوران من با سختی‌های زیادی در ساخت این فیلم مواجه شدم، حتی لحظه‌ای نبود که فکر اینکه ممکن است من این فیلم را نصفه رها کنم و به پایان نرسانم، از ذهنم گذشته باشد. و امروز خیلی خوشحالم که می‌توانم این نوید را به آقای محمدعلی بدهم که با توجه به برنامه‌ریزی‌ای که شده تا قبل از پایان امسال این فیلم آمادهٔ نمایش و پخش خواهد بود. اسم فیلم «کابوس‌های اقلیمی» است و روی دو موضوع مهاجرت و سانسور تمرکز دارد که البته تجربهٔ شخصی آقای محمدعلی در این دو زمینه است. خیلی دوست داشتم و خیلی خوب می‌شد که اگر این فیلم آماده بود و در این شب که کاملاً مناسبت داشت، می‌توانستیم پخشش کنیم، ولی متأسفانه این فرصت فراهم نشد. کاری که من توانستم بکنم این بود که از بخشی از فیلم‌ها که همان سال ۲۰۱۵ که تازه فیلمبرداری را شروع کرده بودیم، گرفته بودم، قسمت‌هایی را انتخاب کنم که در واقع اصلاً در فیلم اصلی استفاده نشده و به‌نوعی پشت صحنه محسوب می‌شوند ولی خیلی حال و هوای آن روزهای آقای محمدعلی را دارد و فکر کردم شاید برای امشب فضای سبک‌تر و روان‌تری دارد. تیزری هم در سال ۲۰۱۹ به‌منظور خیلی خاصی بر روی این فیلم تهیه شد که به‌همین دلیل هم زیرنویس انگلیسی دارد و البته آن‌موقع هنوز فیلمبرداری این فیلم کامل نشده بود، ولی چون این تیزر تا حدی حال و هوای فیلم اصلی را منتقل می‌کند، آن را هم در ادامه آوردم. امیدوارم وقتی که فیلم کامل شد، برای نمایشش در خدمتتان باشیم و خیلی از توجه و همراهی‌تان سپاسگزارم.»

پس از خاتمهٔ صحبت‌های فریبا فرجام و پیرو توضیحات او، بخش‌هایی از پشت صحنهٔ فیلم یادشده به نمایش درآمد.

* * *

سپس بهاره دهکردی ضمن معرفی مریم رئیس‌دانا، شاعر، داستان‌نویس و مترجم، که از ایالت کالیفرنیا به این برنامه آمده بود، دعوت کرد تا به روی صحنه برود.

مریم رئیس‌دانا پس از سپاسگزاری از نشر رها برای برگزاری این برنامهٔ بزرگداشت، گفت: «آشنایی من با معلم ارجمندم، استاد محمدعلی، به اوایل دههٔ هشتاد خورشیدی و کارگاه داستان مجلهٔ کارنامه پیوند می‌خورد.

اما زمان را عقب می‌کشم تا به اولین بارقه‌های داستانی در وجودم برسم، به وقتی که کودکی بودم و تابستان‌ها در آغوش مادربزرگ شب‌هایم با جادوی پریان و رؤیاهای رنگارنگ پرقصه می‌شد. این زن مهربان و کم‌نقص گوش‌ها و ذهنم را چنان به قصه عادت داد که من در جان کودکی‌ام هرگز عروسک‌بازی نکردم و هرگاه عروسکی هدیه می‌گرفتم، آن را به خواهر کوچک‌ترم می‌بخشیدم. در واقع بازی‌ای که دنیای قصه برایم می‌ساخت، هرگز هیچ اسباب‌بازی دیگری برای من نمی‌ساخت. 

و بعد کات، بزرگسالی و طلاق

رابطه چارهٔ دیگری برایم نگذاشته بود، جز خاموش‌کردن چراغ‌هایش. گرچه خودم خواهان جدایی بودم، اما نابودیِ روحم را تا مغز استخوان درد می‌کشیدم. جایی را می‌خواستم که مرا به خودش بکشد. مادربزرگ قصه‌گویم، شهرزاد هزار و یک شبم دیگر نبود تا خیال مرا به قصه‌هایش حاصلخیز کند، اما معجزه‌ای مرا به کارگاه داستان‌نویسی مجلهٔ کارنامه رساند.

هر هفته می‌رفتم، بی‌وقفه؛ پس از اداره و کار، شتابان به آن حضور بی‌ادعا. به آن حضور بی‌ادعای سالم خو گرفتم. قصه‌ها خوانده می‌شد و داستان‌ها نوشته می‌شد. از اولین جمله‌هایی که از آقای محمدعلی آموختم اینکه «ما قرار است اینجا داستان بخوانیم نه آنکه آپولو هوا کنیم.» این جمله فکرم را سخت مشغول کرده بود که چرا؟ نویسنده‌ای به این بزرگی و در این جایگاه ادبی چطور چنین می‌گوید؟ مگر ادبیات جدی نیست؟ مگر ادبیات بخش مهم زندگی ما نیست؟ 

و سال‌ها گذشت تا دریابم که ادبیات ورای اینکه جدی باشد، ورای اینکه بخش مهم زندگی باشد، باید زندگی‌بخش باشد، باید تکیه‌گاه باشد و برای من چنین شد.»

مریم رئیس‌دانا در ادامه افزود: «سال‌ها از آن روزهای کارگاه داستان کارنامه سپری شده است، بیش از بیست سال. داستان‌ها نوشته شد، کتاب‌های بسیار که ایشان نوشته‌اند، آثاری که هریک جا دارد از سویه‌های گوناگون مورد پژوهش قرار گیرند. به‌عنوان مثال «باورهای خیس یک مرده» رمانی است که به اساسی‌ترین مشکل ایران یعنی آب می‌پردازد. این کتاب را از دست ندهید. از ته دل آرزو می‌کنم کارگردان قابلی از این شاهکار یک سریال ماندگار بسازد؛ رقیبی پرقدرت برای سریال دایی‌جان ناپلئون. 

اما از همه ویژه‌تر، حضور زنان در آثار محمدعلی است. در واقع او والاترین مقام را به زنان می‌دهد، هم در رفتار شخصی‌اش می‌بینیم، به‌عنوان مثال مدیران کارگاهش اغلب زنان‌اند، و هم در داستان‌ها و رمان‌هایش. در آدم و حوا می‌خوانیم «حوا از پاره‌ای خصایص خدای که در آدم کمتر چکیده شده بود، بهرهٔ بیشتری گرفته بود. همانند خدای دل می‌ربود. همانند خدای دل آرام را می‌شوراند. همانند خدای دل پرآشوب را به قرار می‌انداخت. همانند خدای لطیف بود، ظریف بود… همانند خدای شایستهٔ غیرتمندی بود. آدم هربار که به او می‌نگریست، از غصه خالی می‌شد.»

اگر امروز پوستهٔ بیرونی جامعهٔ ایرانی شعار می‌دهد زن، زندگی، آزادی، نتیجه و درون‌مایهٔ شعوری‌ است که ادبیات و بزرگانی چون محمدعلی در پیوستگی و آهستگی و صبوری به بافت جامعه نفوذ داده‌اند. درود بر ایشان و آثارشان مانا»

* * *

در ادامه، بهاره دهکردی پس از معرفی امیرحسین یزدان‌بُد، نویسنده، که از ادمونتون، استان آلبرتای کانادا، به این برنامه آمده بود، دعوت کرد تا به روی صحنه برود.

امیرحسین یزدان‌بُد پس از تبریک روز پدر و ابراز خوشحالی برای حضور در این نشست، و با اشاره به محدودیت وقت گفت: «سعی می‌کنم حرف‌هایم را در دو بخش جمع‌وجور کنم. چند دقیقه فقط در مورد خطابه‌های راه‌راه اشاره‌ای کوچک می‌کنم، بخش عمده‌ای از آن را خوشبختانه آقای دکتر سجودی قبل از من گفت، ولی من هم چیزی اضافه می‌کنم که تشویق کنم حتماً این کتاب را مطالعه بفرمایید. در رابطه با کارنامهٔ آقای محمدعلی، چندین مقاله و پایان‌نامه هست که در آن‌ها تلاش شده است فصول کار آقای محمدعلی تا اینجا دسته‌بندی، رده‌بندی و معنابخشی بشود. همچنان سفت و سخت ایستاده‌ام که هنوز زود است، هنوز دارد ادامه پیدا می‌کند و باید ببینیم در بلندمدت چه می‌شود، و چنان‌که می‌بینید ادامه دارد. محمدعلی در فصل اول حرکتش در نویسندگی که به‌نوعی وام‌دار ادبیات رئالیسم اجتماعی است، تلاش می‌کند فهم ایرانیتش را در ساختار روستا و نقاط حاشیه‌ای و نظایر آن بررسی بکند، مشکلات جامعه را زیر سؤال ببرد و زیرِ ذره‌بین داستان ببرد و چنان‌که خانم رئیس‌دانا هم اشاره کردند که مثلاً در مورد قضیه آب ببینید در چه سالی اهمیت این قضیه را می‌دیدند، بحث قنات و بحث‌های این‌طوری را که در کتاب‌هایشان خواهید دید و حتماً آن‌هایی که خوانده‌اند می‌دانند در مورد چه حرف می‌زنم. بعد می‌آیند سراغ اسطوره‌ها و تلاش می‌کنند در ساختاری پژوهشی ببینند ریشهٔ این دردها که در روایت و فهم جمعی است، در تصویر جمعی ما از هویت ایرانی چه کارکردی دارد؛ این‌ها در بحث اسطوره و آن چند کاری که وابسته به قضایای اسطوره است، مطرح می‌شود. در دور جدیدشان بعد از مهاجرت، به نظرم می‌رسد رمان‌های آقای محمدعلی دارد می‌رود به درون خودش، و دارد شخصی‌تر می‌شود، انگار دارد مدام از آن کلیت بیرونی، از آن ناظر بیرونی مرحله‌به‌مرحله به درون خودش می‌آید و می‌خواهد از درون خودش ریشه‌یابی بکند.» 

یزدان‌بُد در ادامهٔ سخنانش گفت: «در چند اثر آخرشان، که مهم‌ترینشان همین اثر آخر است، از قضا به‌نظرم می‌رسد روان‌شناختی‌ترین و در عین حال شخصی‌ترین کاری که من از ایشان دیده‌ام، در این رمان پیدا می‌کنید. از ابتدا تا به انتهای این داستان چرخش‌های متوالی بین یک مثلث عشقی هست، از زنی از طبقهٔ حاشیه و ضعیف و فقیر جامعه بین دو روشنفکر؛ در واقع، انگار مواجههٔ دو جور مرد ایرانی با این زن، اینکه چگونه خواسته و ناخواسته حتی انگار آن مردانی که از فاجعه‌ای که زیر پوست فرهنگ ما برای زن دارد اتفاق می‌افتد، مطلع‌اند، چنان‌که به بیش از نیمی از جمعیت ما از بالا به پایین نگریسته شده و تحقیر می‌شود، در این کتاب و در این داستان، ریزبه‌ریز تصویری از آن را می‌بینید، اما نکته اینجاست که در این رمان دو موتیف زیبا هست که من این را در کارهای قبلی ایشان ندیده‌ام. از طرفی هدایت در بوف کورش یک دوگانهٔ لکاته و اثیری دارد، دوگانهٔ زنی که انگار اغواگر است و فاقد اخلاق و از طرفی دیگر زنی که در عین‌حال که جذاب است، مقدس است و مادر. انگار زن-مادر و زن-همسر، دوگانه‌ای این‌شکلی هدایت می‌سازد. همین را در روایت غربی‌اش در مورد مسیح داریم. مادر مریم و مریم مجدلیه که انگار دوگانه‌ای از زن اثیری و زن لکاته‌اند که آمده در طول داستان [خطابه‌های راه‌راه] این دوتا موتیف را با هم حرکت می‌دهد، از پوچی و بدبینی نگاه هدایت انگار داستان را آرام‌آرام می‌برد به‌سمت آن نگاه اخلاقی، معنادار، حتی بشود گفت آئینی در فکر مسیحیت یا نگاه مسیح‌وار راوی به قضیه، جوری که راوی مدام اشاره می‌کند و اشاره می‌دهد به قضیهٔ مسیح و رابطه‌اش. حتی در مورد شخصیت اصلی داستان، جالب است که بدانید لیلی مجدعلیان، مریم مجدلیه بود… ببینید این‌طوری با کلمات بازی می‌کند؛ بازی فُرمی. خیلی می‌توان در این مورد حرف زد، من فقط خواستم اشاره‌ای بکنم به این ایدهٔ دوتایی حرکت‌کردن، از آن دوتایی نهیلیستی و پوچ‌گرایی به دوتایی معنابخش در زندگی. دوست داشتم به این اشاره بکنم و به همین‌جا اکتفا می‌کنم که به‌نظرم می‌شود ساعت‌ها در این مورد بحث کرد.» 

وی از زاویهٔ دید یکی از شاگردان محمد محمدعلی افزود: «من هم روایتی مشابه بقیه دارم؛ انگار به‌طرزی باورنکردنی برای همهٔ ما یک الگوی پدرانه، استادانه داشته‌اند. توی پیرمرد و دریا، پیرمردی هست به‌‌نام سانتیاگو که به جنگ ماهی بزرگی می‌رود و تلاش می‌کند که آن را بگیرد. با کلی داستان و این‌ها ماهی را می‌گیرد، بعد کوسه‌ها حمله می‌کنند و در نبرد با کوسه‌ها، همنوع‌های آن ماهی تکه‌پاره‌ای از آن ماهی را افتان و خیزان، خونین و خو‌ن‌آلود به ساحل می‌رسانند، ولی بالاخره کار خودش را می‌کند و به آن هدفش می‌رسد اگرچه نتیجه‌اش فقط اسکلت آن ماهی است. آخرین صحنه‌های آن رمان جایی سانتیاگو دارد از تپه‌ای بالا می‌رود و دکل قایقش را به دوشش می‌کشد. دوباره آن تصویر مسیح آنجا برای من تداعی شد. چرا دارم این را به شما می‌گویم؟ در مورد اینکه من چه‌جوری با ایشان آشنا شدم؛ شباهت نام کوچک پدرم، محمدعلی یزدان‌بُد، با محمد محمدعلی، به‌همین سادگی. دو تا اسم دیدم هیچ‌کدامشان را نمی‌شناختم یکی یعنی اسم فامیلش اسم کوچک پدر من را داشت، و این‌طور شد که من ۱۸ سال پیش وارد کلاس‌های آقای محمدعلی شدم و زندگی‌ام به پیش و پس از این اتفاق تقسیم شد.» 

امیرحسین یزدان‌بُد با اشاره به تصویر زنان در آثار محمدعلی گفت: «اما در طول این مسیر آنچه دیده‌ام این بود که آقای محمدعلی تمام‌مدت انگار به‌نوعی بار رنجی را که زنان در جامعهٔ ما از طرف مردها به دوش خودشان کشیده‌اند، نه از مردها بلکه از آن فرهنگ غالبی که انگار به‌دست مردان نوشته شده، اجرا شده، طراحی شده و پذیرفته شده بود، خودش تنهایی دوست داشت به عهده بگیرد. برای همین است که کلمهٔ فمینیسم را در اینجا نمی‌شنوید. هیچ‌کس در مورد فمنیست‌بودنش حرفی نمی‌زند، ولی واقعاً به‌نظرم یکی از مهم‌ترین موتیف‌ها که به‌خصوص در دور اخیرش که مدام افزایش پیدا می‌کند، این است که توجه ما را می‌برد به این سمت که این نابرابری، این ناحقی در حق زنان باید از توی جامعهٔ روشنفکر از بین خود ما، خود من، خود شما، خود هر کدام از ما بشکند و این‌جوری که توی گفته و خطابهٔ کوتاهش مدام به زن، زندگی، آزادی، اشاره می‌کند و می‌گوید که انگار اولین کتابم است، انگار صدایی است که همیشه می‌خواسته [به گوش برساند]. من قضیه را این‌طور می‌بینم. هر آدمی، همهٔ ما، من حداقل بارها در زندگی‌ام گم شده‌ام و مسیرم را در شلوغی‌ها از دست داده‌ام. ما چیزهایی می‌خواهیم مثل نشانه، مثل فانوس دریایی در توفان که بهش نگاه می‌کنیم، پیدایش کنیم. هر تماس من، هر بار که دیدمشان، هر بار که حتی با هم شوخی کردیم و حرف‌های خنده‌دار زدیم، کوتاه و جمع‌وجورشده، انگار یادم انداخته که چه می‌خواسته‌ام، کجا بوده‌ام، انگار من را آورده نقطه، سرخط و دوباره به من این اطمینان را داده که می‌توانی برگردی و دوباره شروع بکنی. نقش عجیبی است که به‌طرز حیرت‌انگیزی برای خیلی‌های دیگر بازی کرده است. امروز روز پدر است و من با مفهوم پدر امروز بیشتر از هر روز دیگری در زندگی‌ام درگیرم و دوست دارم بهشان بگویم که بدون شما من تا حالا ده‌ها بار گم شده بودم. هرجا گم شدم، یک زنگ شوخی، یک بحث جدی، گاهی وقت‌ها عتاب، گاهی وقت‌ها خطاب، گاهی وقت‌ها «ای شیطون این کارها رو نکن»، همهٔ این‌ها مرا برگردانده است به نقطه، سر خط.»

وی در پایان سخنانش گفت: «بسیار سپاسگزارم از اینکه شما در زندگی من بودید و این‌قدر به ما کمک کردید. بسیار سپاسگزارم از عزیزان نشر رها، مرسی از همه‌تان که اینجا هستید و به‌همراه من و از صمیم قلب، حضور ایشان را جشن می‌گیریم. مرسی از همه‌تان.»

* * *

پس از آن، بهاره دهکردی، اعلام کرد که مهمان ویژه‌ای در این نشست شرکت کرده است؛ فین دانلی (Fin Donnelly)، نمایندهٔ مجلس استانی از منطقهٔ کوکئیتلم-برک مانتِین (Coquitlam-Burke Mountain). او همچنین ضمن معرفی افشین سبوکی، انیماتور، کاریکاتوریست و کارتونیست ساکن ونکوور، و فرهاد صوفی، فعال حقوق بشر، و نیز یکی از برگزارکنندگان این برنامه، از این سه تن دعوت کرد تا به‌همراه محمد محمدعلی به روی صحنه بروند.

ابتدا فین دانلی سخنان کوتاهی ایراد کرد و ضمن معرفی خود، گفت: «به‌راستی افتخار می‌کنم که امشب اینجا هستم و در این برنامه برای به‌رسمیت‌شناختن دستاوردهای والای محمد محمدعلی، نویسندهٔ محترم ایرانی، شرکت کرده‌ام. کارها و آثار ادبی شما تأثیرات مانایی در ادبیات فارسی داشته است و الهام‌بخشِ خوانندگان بسیاری در سراسر دنیا بوده است. من عمیقاً تحت تأثیر زندگی و آثار محمد محمدعلی به‌عنوان یک نویسنده، قرار گرفته‌ام. به‌ویژه اینکه چگونه داستان‌های محمد محمدعلی نوری بر واقعیت‌ها و چالش‌های اجتماعی تابانده، برای من الهام‌بخش بوده است. ادبیات این قدرت را دارد که آگاهی‌رسانی کند و آغازگر مکالمات و گفت‌وگوهای مهمی دربارهٔ معضلاتی که جامعه با آن‌ها روبه‌روست، باشد. و نویسندگانی مانند محمد محمدعلی هستند که تفکر انتقادی را تشویق می‌کنند. کلمات شما این توان را دارند که ما را به دنیاهای دیگری ببرند، احساسات عمیق را برانگیزند و دیدگاه‌های ما را به چالش بکشند. آثار شما در ادبیات، زندگیِ خوانندگان بی‌شماری را غنی‌تر کرده است، و میراث شما همچنان الهام‌بخش نسل‌های آینده خواهد بود.»

سپس فین دانلی گفت که از طرف جامعه‌ای که نمایندگی‌اش می‌کند، لوح تقدیری به محمد محمدعلی تقدیم می‌کند که متن آن از این قرار است:
«در به‌رسمیت‌شناختن مشارکت فوق‌العادهٔ شما در ادبیات فارسی و تأثیر ژرف آن روی جامعهٔ ما، داستان‌گویی شما الهام‌بخش اذهان بوده و میراث فرهنگی ما را غنی کرده است. با سپاسی صمیمانه، ما دستاوردهای ارزشمند شما را محترم می‌داریم. سپاس از شما، محمد محمدعلی.»

فین دانلی پس از تقدیم لوح تقدیر به استاد محمدعلی، روز پدر را تبریک گفت و صحبتش را با شعار «زن، زندگی، آزادی» پایان داد.

سپس افشین سبوکی کاریکاتوری را که از استاد محمدعلی کشیده بود، به ایشان تقدیم کرد.

پس از آن، فرهاد صوفی، طی ایراد سخنانی ضمن تأکید بر حضور ارزشمند محمد محمدعلی در جامعهٔ ایرانی ونکوور، گفت که ایشان با فعالیت‌های ادبی خود و فرهنگ‌سازی بهترین کار را برای انقلاب «زن، زندگی، آزادی» می‌کند. وی با تأکید بر اهمیت نکوداشت برای افراد برجسته در جامعه‌مان، پیام بونیتا زاریلو، نمایندهٔ مجلس فدرال کانادا از حوزهٔ پورت مودی – کوکئیتلم، را خواند:

«با احترام، من، بونیتا زاریلو، نمایندهٔ مجلس فدرال کانادا، متأسفانه به‌دلیل سفرم به اتاوا نتوانستم در این مراسم باشکوه حضور پیدا کنم، به این وسیله، کمال احترام و سپاس خود را خدمت جناب آقای محمد محمدعلی و همهٔ شرکت‌کنندگان و همچنین جامعهٔ ایرانیان این شهر تقدیم می‌دارم که با حضور خود در این مراسم از یک عمر تلاش بی‌وقفهٔ این نویسندهٔ بزرگ در راه پیشبرد فرهنگ و ادبیات ایران قدردانی می‌کنند. ضمناً تبریک صمیمانه‌ام را برای نشر کتاب جدید ایشان پذیرا باشید.»

وی سپس متن لوح تقدیر پارلمان کانادا را خواند:

«به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان فدرال کانادا از حوزهٔ پورت مودی – کوکئیتلم، افتخار دارم از شما جناب محمد محمدعلی برای فعالیت‌های حقوق بشری و حضور پررنگتان در ارائهٔ فرهنگ و ادبیات فارسی تقدیر نمایم.» و پس از آن فرهاد صوفی لوح تقدیر را از طرف بونیتا زاریلو به استاد محمدعلی تقدیم کرد.

* * *

پایان‌بخش برنامهٔ نکوداشت ویدیوی کوتاهی بود از نسیم خاکسار، نویسندهٔ ساکن هلند، که دعوت شده بود در این برنامه شرکت کند، اما متأسفانه نتوانسته این سفر طولانی را به انجام برساند. او همچنین یادداشتی نوشته بود که قرار بود پس از پخش ویدیو خوانده شود که به‌دلیل طولانی‌شدن برنامه مقدور نشد. متن یادداشت نسیم خاکسار از این قرار است:

«نخست سلام می‌کنم به همهٔ حاضران در این نشست ادبی و بزرگداشت محمد محمدعلی، دوست عزیز و دیرینه‌ام در کانون نویسندگان ایران، و تبریک می‌گویم به او و به خودمان به‌خاطر انتشار کتاب تازه‌اش.

چون وقت تنگ است و می‌دانم دوستانی در این نشست از کارهای محمدعلی عزیز سخن می‌گویند، یک‌راست می‌روم سراغ رمان «برهنه در باد»، رمانی دلنشین از محمدعلی که از یکی دو هفته پیش تا امروز مشغول خواندن آن بوده‌ام. رمانی پر از کشش برای خواننده و با نثری زیبا و جزئی‌نگر که خواننده‌ای مثل من را وادار می‌کرد گاه برگردم و سطرهایی را یکی دو بار بخوانم؛ آن هم به‌خاطر لذتی که از خواندن آن‌ها می‌بردم.

در بدو امر یک راوی، مهرعلی جوانمرد، ماجراهای این رمان را روایت می‌کند، اما جلوتر که می‌رود راویانی دیگر هم به راوی اول افزوده می‌شوند. اما همواره از ابتدا تا انتها، این همان راوی نخست است که روایت‌ها را به هم می‌دوزد و در جاهایی مناسب می‌آورد تا هم ماجراهای پرکشش رمان را بسازد و هم طرح اصلی آن را که دور شخصیتی به‌نام ستوان منصور مرعشی پاچناری می‌چرخد، جلو ببرد. ساختاری دلنشین از روایت‌های تودرتو در ایجاد پرسش برای خواننده و نیز کمک به گشودن میدان اصلی رمان که زمان و مکان‌هایی گوناگونی را در بر می‌گیرد. نوعی کلاژ در نقاشی، تا واقعیت امر – منظورم واقعیت داستانی – ساخته و آفریده شود. راوی، مهرعلی جوانمرد، که زمان شروع ماجراهای رمان، دوران خدمت نظام‌وظیفه‌اش را در سپاه ترویج و آبادانی می‌گذراند، نویسندهٔ جوانی است که هم‌زمان با کارهایی که به‌حکم وظیفه باید انجام دهد، از وقایعی که بر او و دوروبرش می‌گذرند نیز یادداشت برمی‌دارد تا مصالحی برای نوشتن داستان و رمان در آینده فراهم کند. آشنایی راوی/نویسنده با ستوان مرعشی در این دوره است که صورت می‌گیرد.

روایت‌هایی که در این رمان بر بنیاد زندگی و شخصیت ستوان مرعشی و از زبان راویانی مثل سرهنگ، پدرزن راوی، و افرادی دیگر ازجمله مهرعلی جوانمرد که در بخش‌هایی از آن شریک است ساخته می‌‌شوند، می‌توانند رویدادهایی باشند واقعی که با ستوان مرعشی ربط مستقیم داشته‌اند و هم می‌توانند رویدادهایی زاییدهٔ تخیلی راویان باشند. جالب‌بودن این کار وقتی است که ستوان مرعشی هم برای ساخته‌وپرداخته‌شدن این روایت‌ها، گاه با راویان همراه می‌شود و به روایت آن‌ها شاخ‌وبرگ‌های تازه می‌دهد. در متن چنین روایت یا روایت‌هایی است که واقعیت‌هایی از جامعهٔ ما در زمان حکومت شاه و بعد از آن، در بگیروببندهای بعد از انقلاب و دورهٔ جنگ بین عراق و ایران، بیانی داستانی پیدا می‌کنند. جامعه‌ای که آدم‌هایی نظیر تیمسار رحمتی در آن از امتیازهایی برخوردارند و ستوان مرعشی که از اعماق جامعه برخاسته، با کمک تیمسار رحمتی که شوهرخواهر اوست، زندگی‌اش دستخوش دگرگونی و تغییر می‌شود. همین تغییر و دگرگونی‌هاست که باعث می‌شود برای روشن‌کردن آن‌ها، راویانی گوناگون وارد عرصهٔ رمان شوند. در این رمان و گفت‌وگوهای بین راوایان و شخصیت‌هایی که در جست‌وجوی یافتن سیمای واقعی ستوان مرعشی‌اند، که راوی/نویسنده نیز از همان آغاز، هم از نظر وظیفهٔ شغلی و هم ذوق نویسندگی‌اش در پی یافتن آن است، جامعه و جهانی در برابر ما شکل می‌گیرد که هم برایمان آشناست و هم غریب. غریب‌بودن آن برمی‌گردد به تازگی رویدادها، حرف‌ها و نظرها و چهره‌هایی خلق‌شده در آن و همین‌هاست که خواننده را نیز با شوق به دنبال خود می‌کشاند. از تکه‌های اعجاب‌آور و دلنشین رمان ماجرای شرط‌بندی آقامهدی، پدر ستوان مرعشی، و آقابیات، پدر مریم، است در مسابقهٔ کفتربازی‌ای که به راه انداخته‌اند. مسابقه‌ای که اگر آقامهدی در آن برنده می‌شد و کبوتر او می‌برُد، آقابیات مجبور می‌شد رضا بدهد به خواستگاری آقامهدی از مریم برای پسرش منصور مرعشی. این نوشتهٔ کوتاه را با نشان‌دادن چگونگی جزئی‌نگاری در نثر و زبان محمدعلی در این رمان و آفریدن دیالوگ‌های زنده ای که بارها من را به تحسین واداشته، تمام می‌کنم. این تکهٔ کوتاه که آورده می‌شود، توصیف لحظاتی است از عاشق‌شدن منصور به مریم، دختر آقابیات، در نوجوانی و به‌زبان و لحن خودش، در بازجو‌هایی که سرهنگ برای به وادارکردن او به حرف از زندگی دور ودرازش می‌کند: 

«موهایش را چنان ریزریز می‌بافت که من نمی‌فهمیدم چطوری. بعدها دیدم یکی از زیر یکی از رو در هم می‌تنید. از دور که نگاه می‌کردم، هر کدام از گره‌ها را اندازهٔ یک نخود می‌دیدم. گاهی هم همهٔ بافته‌ها را پشت سرش جمع می‌کرد. می‌شد دسته‌گلی پر از گل‌های ریزریز مشکی. نمی‌دانم به چی تشبیه کنم. یادم است که او ساعت‌ها می‌بافت و من ساعت‌ها نگاهش می‌کردم. بعد گُل‌ِسر قرمز می‌زد. یک سیم دراز و قرمز را فرو می‌کرد وسط آن گلوله‌های سیاه و من یکباره دُم آن پروانهٔ قرمز را می‌کشیدم. رشته‌های بافته یکباره ول می‌شد روی شانه‌های سفید و تپلش… گریه می‌کرد و و دنبالم می‌دوید.» ص ۱۸۴ و ۱۸۵ کتاب

محمد محمدعلی عزیز، تندرست و تابان باشید و برای ما همچنان بنویسید.

نسیم خاکسار

شانزدهم ماه ژوئن ۲۰۲۳، اوترخت»

* * *

پس از پخش ویدیوی نسیم خاکسار، بهاره دهکردی از حضار تشکر کرد و پایان برنامه را اعلام نمود.

*گفتنی است به‌دلیل محدودیت زمانی در این برنامه تنها گزیده‌ای از پیام‌ها پخش شد، ولی روز بعد از مراسم کلیپ کامل پیام‌های اهل قلم به‌مناسبت نکوداشت محمد محمدعلی از سوی نشر رها منتشر شد که می‌توانید آن را در اینجا ببینید: 

نوشته ادای احترام به یک عمر فعالیت ادبی، پژوهشی و فرهنگی محمد محمدعلی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نام من کالویر من (Kulvir Mann) است و به‌دنبال آنم که به‌عنوان عضو هیئت امنای مدارس در شورای آموزش نورث ونکوور در انتخابات شهری ۲۰۲۲ در روز شنبه ۱۵ اکتبر ۲۰۲۲، بار دیگر انتخاب شوم.

من بیش از ۲۰ سال است که ساکن نورث شور هستم و مادر دو فرزندی‌ام که در حال حاضر در منطقهٔ آموزشی نورث ونکوور (NVSD) مشغول به تحصیل‌اند. من در شورای مشورتی والدین (PAC) مشارکت داشتم و در طول سالیان نقش‌های اجرایی مختلفی ازجمله رئیس PAC را بر عهده گرفتم. من به عضویت شورای مشورتی والدین بخش نورث ونکوور (DPAC) درآمدم و به‌مدت سه سال خدمت کردم، ازجمله دو سال به‌عنوان نایب‌رئیس DPAC. من در این نقش‌ها دستاوردهای زیادی داشته‌ام و معتقدم که تفاوت‌های واقعی ایجاد کرده‌ام. در سال ۲۰۱۸، پس از تشویق‌های فراوان، در انتخابات هیئت امنای مدارس شرکت کردم.

برای من افتخار بزرگی بوده است که توانسته‌ام اعتماد جامعه را جلب کنم زیرا در نقش های مختلفی ازجمله نایب‌رئیس و در حال حاضر به‌عنوان رئیس شورا خدمت کرده‌ام. من در طول چهار سال گذشته در تمام جلسات شورا، جلسات عمومی، جلسات نمایندگان هیئت امنا و جلسات سمینار/کارگاه‌ها و همچنین همهٔ رویدادهای منطقهٔ آموزشی نورث ونکوور شرکت کرده‌ام.

من به‌ویژه به کار شورای آموزشی و دستاوردهای به‌دست‌آمده در این مدت افتخار می‌کنم. این شامل رهبری شخص من در مسیر حقیقت و آشتی با بومیان، مسیرهای امن و دایر به‌سمت مدرسه، زمین‌های بازی، مراقبت از کودکان، سواد بدنی، آموزش در فضای باز، فناوری و آموزش فراگیر است.

من به‌عنوان عضو هیئت امنا از بسیاری از ابتکارات ازجمله برنامهٔ راهبردی ۲۰۲۱ تا ۲۰۳۱، پنج زمین بازی برای مدارس ابتدایی با امکانات دسترس‌پذیری و سه مقاوم‌سازی در برابر زمین‌لرزه در مدارس متوسطه (ازجمله جایگزینی کامل دو مدرسه) حمایت کرده‌ام. در طول تصدی من، هیئت امنا بودجه‌ای را در هر سال تحصیلی بدون کاهش یا اخراج پرسنل به تصویب رساند و تمام مدارس ما را در طول همه‌گیری کووید-۱۹ باز نگه داشت.

یکی از نکات برجستهٔ دورهٔ من، خدمت به‌عنوان رئیس هیئت امنا در یک سال گذشته بوده است. من از به‌عهده‌گرفتن این سِمَت هیجان‌زده بودم و از شورای آموزشی نورث ونکوور و جوامع نورث ونکوور حمایت فوق‌العاده‌ای دریافت کردم. من به‌عنوان رئیس امنا مدیره سعی کردم تا جایی که می‌توانستم نمایندهٔ هیئت امنا باشم. من به وظایفم متعهد شدم و کوشیدم تا حد امکان در مسائل مشارکت کنم و دیده شوم.

من در بسیاری از رویدادهای شورای آموزشی نورث ونکوور از طرف هیئت امنا صحبت کرده‌ام، ازجمله در افتتاح رسمی زمین‌های بازی مدرسهٔ راهنمایی هندزورث (Handsworth)، و مدرسه‌های ابتدایی کوئین مری (Queen Mary) و وست‌ویو (Westview). من روند استخدام مدیر اجرایی جدید منطقهٔ آموزشی‌مان را رهبری کردم و مفتخر شدم که اعلامیهٔ رسمی انتصاب او را به اشتراک بگذارم. من در هر هفت جشن فارغ‌التحصیلی دبیرستان‌ها و جشن اقوام بومی سلی‌واتو (Tsleil-Waututh) برای همهٔ فارغ‌التحصیلان در مهدکودک و کلاس‌های ۷ و ۱۲ شرکت کردم. من با افتخار در بسیاری از رویدادهای اجتماعی در نورث ونکوور نمایندهٔ هیئت امنای منطقهٔ آموزشی نورث ونکوور بودم.

من در طول دورهٔ خدمتم از اینکه عضو هیئت امنای مدرسه‌های ساترلند (Sutherland)، کارسون (Carson) و خانوادهٔ مدارس آرگیل (Argyle Family of Schools‌) بودم، لذت بردم و همیشه در هر مدرسه احساس خوشایندی داشتم. برای من مشارکت در مدارس و ایجاد روابط با مدیر، آموزگاران، کارکنان پشتیبانی، دستیاران آموزش، آموزگاران پشتیبانی آموزش، مشاوران، والدین و به‌ویژه دانش‌آموزان اهمیت ویژه‌ای داشت تا بتوانم به‌عنوان عضوی از هیئت امنا درک کنم، حمایت کنم و تصمیمات درستی بگیرم. من همیشه در دسترس دانش‌آموزان، والدین، آموزگاران، مدیران، کارکنان و اعضای جامعه بوده‌ام تا با من تماس بگیرند و من همیشه به هر پرسش، نگرانی یا بازخوردی که دریافت می‌کردم پاسخ می‌دادم.

من با بازدید از تمام ۳۲ مدرسهٔ منطقه، با همهٔ ذی‌نفعان مدرسه روابط معناداری برقرار کرده‌ام. من روابط کاری محترمانه و حرفه‌ای با مدیران ارشد و کارکنان منطقهٔ آموزشی نورث ونکوور ایجاد کرده‌ام – روابط مهمی که در هنگام تصمیم‌گیری در مورد بودجه، سیاست‌ها و حمایت از بودجهٔ وزارت آموزش‌و‌پرورش به کار می‌آید. من از همکاری با همهٔ گروه‌های شریکمان، ازجمله انجمن مدیران مدارس نورث ونکوور (NoVA)‏، انجمن آموزگاران نورث ونکوور (NVTA)‏، اتحادیهٔ کارکنان عمومی کانادا (CUPE)‏، شورای مشورتی والدین نورث ونکوور (NVPAC) و شورای رهبری دانش‌آموزی منطقه ( DSLC) لذت برده‌ام و برای مشارکت و روابط قوی‌مان ارزش قائلم.

مهم‌‌ترین کار ملاقات و کار با دانش‌آموزان بود – آن‌ها کسانی‌اند که می‌خواستم صدایشان را تقویت کنم و از آن‌ها بشنوم. من به موفقیت همهٔ دانش‌آموزان متعهدم و معتقدم که همهٔ دانش‌آموزان باید بدون توجه به توانایی، قومیت یا جنسیت خود احساسِ تعلق و جایگاه‌داشتن بکنند – ازجمله دسترسی به محیط‌های یادگیری فراگیر و ایمن با منابع و برنامه‌های موجود که به همهٔ دانش‌آموزان اجازه می‌دهد دانش، مهارت‌ها و نگرش‌های مورد نیاز برای پیشرفت و مشارکت در جامعه‌ای سالم را به دست آورند.

در کارم با شورای ایمنی نورث شور (North Shore Safety Council)، این فرصت را دارم تا با کارکنان هر سه شهرداری – بخش نورث ونکوور، شهر نورث ونکوور و بخش وست ونکوور، آی‌سی‌بی‌سی (ICBC)، پلیس نورث ونکوور (NV RCMP) و پلیس جامعه (Community Policing) همکاری کنم. من حمل‌و‌نقل فعال و تغییرات را در مناطق و محله‌های اطراف مدرسه ترویج می‌کنم، تا آمد و رفت به مدرسه چه پیاده و چه با دوچرخه‌ ایمن‌تر شود. در ۱۰ سال گذشته، ابتکارات و کمپین‌های آگاهی‌رسانی بسیاری وجود داشته که من درگیر آن‌ها بوده‌ام و منجر به تمهیدات ایمنی، ارتقاء و به‌روزرسانی در اطراف مدارس و خیابان‌های مسکونی شده است. ما باید استقلال، اعتمادبه‌نفس، عزت نفس و سبک زندگی فعال را در فرزندانمان ایجاد کنیم.

من متعهدم که مدرسه‌ها و جامعه‌ام را به بهترین شکل ممکن بسازم. من بیشتر وقتم را به‌عنوان عضو هیئت مدیره یا کمیته‌ها در سازمان‌های مختلف به‌صورت داوطلبانه اختصاص می‌دهم. 

من باور دارم که همهٔ ما به‌عنوان اعضای جامعه باید دِین خود را به جامعه ادا کنیم. من در سراسر نورث شور بسیار فعال‌ام و به‌طور داوطلبانه با بسیاری از سازمان‌های اجتماعی بی‌نظیر همکاری می‌کنم و به‌خاطر تلاش‌هایم شناخته شده‌ام. در طول این سال‌ها به‌دلیل مشارکت و حمایت من، کارهای مثبت و تغییرات تاثیرگذار زیادی انجام شده است.

من یکی از اعضای باارزش هیئت مدیرهٔ کتابخانهٔ عمومی بخش نورث ونکوور، مرکز منابع توان‌‌خواهان نورث شور (NS Disability Resource Centre)، شورای ایمنی نورث شور و رئیس انجمن والدین برنامهٔ موسیقی Band & Strings نورث ونکوور هستم. من در بسیاری از کمیته‌های حمایت از ابتکارات مهم و کمپین‌های آگاهی با خدمات خانوادهٔ نورث شور، انجمن عدالت ترمیمی (NS Restorative Justice Society)‏، شبکهٔ محلی دفاع از سیستم‌های پایدار غذا و ایمنی غذا (Table Matters)‏، برنامهٔ سواد بدنی برای جوامع نورث ونکوور، شورای مشورتی مرکز کلتی (Kelty)، هر سه شهرداری نورث شور، موزهٔ نورث ونکوور (Monova) و برنامهٔ مشارکت همه‌شمولی مهاجران نورث شور حضور دارم.

من احساس می‌کنم که تأثیری فوق‌العاده در جامعه داشته‌ام و به‌عنوان عضو و رئیس هیئت امنای مدارس، مدافع بسیار کارآمدی برای منطقهٔ آموزشی نورث ونکوور بوده‌ام. به‌عنوان کسی که با احترام در تیم فعال بوده، توانسته‌ام روابط مثبتی با سازمان‌ها، گروه‌های شریک و اقوام بومی میزبان ایجاد کنم و مشارکت قابل‌توجهی در جامعه داشته باشم. امیدوارم دوباره به من رأی دهید تا بتوانم به دفاع از همهٔ یادگیرندگان ادامه دهم.

نوشته معرفی کالویر من، نامزد عضویت در هیئت امنای مدارس بخش نورث ونکوور (District of North Vancouver) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

قلمرو سنتی اقوام کوئیکُئِتلم (Kwikwetlem)، ماسکوئیم (Musqueam)، اسکوامیش (Skwxwú7mesh) و سلیواتو (Səlil̓wətaɬ)‏

اِیمی لوبیک (Amy Lubik) برای بار دوم خود را نامزد انتخابات شورای شهر پورت مودی کرده است، تا بتواند به تقویت تعهد این شهر به مسکن مقرون‌به‌صرفه، راهبری تغییرات اقلیمی و رفاه برای همه ادامه دهد.

بونیتا زاریلو (Bonita Zarrillo)، نمایندهٔ مجلس عوام از منطقهٔ پورت مودی-کوکئیتلام، می‌گوید: «ایمی لیوبیک، مدافعی ثابت‌قدم و متعهد برای پایداری و تاب‌آوری در پورت مودی است. تجربهٔ گستردهٔ او در چگونگی ایجاد جوامعی سالم برای ساکنان امروز و فردای این شهر بسیار ارزشمند است.»

دکتر ایمی لوبیک، که بسیاری از اقدامات شهر را در زمینهٔ مسکن مقرو‌ن‌به‌صرفه، آشتی و مصالحه‌جویی با بومیان، اعلام وضعیت اضطراری اقلیمی با اقداماتی جسورانه، و استراتژی امنیت غذایی در ترای‌سیتیز را آغاز و از آن‌ها حمایت کرده است، دوباره خود را برای انتخابات شورای شهر پورت مودی نامزد کرده است. او برای اطمینان‌یافتن از تعهد این شهر به سیاست‌های مردم‌محور، مقرون‌به‌صرفه‌بودن، راهبری زیست‌محیطی، گسترش پارک‌ها و رشدی که سلامت جامعه را ارتقا می‌دهد، خود را بار دیگر نامزد کرده است. ایمی از راه‌حل‌های جامع و کل‌نگرانه برای مسائل پیچیده‌ای که شهر با آن مواجه است، دفاع می‌کند.او که علاقه‌مند به سلامت، همه‌شمولی و برابری است، با اعضای جامعه به‌صورت محلی در زمینهٔ حفاظت از درختان و تأمین مالی بانک اجاره‌بها (rent bank funding) برای افراد کم‌درآمد پیشرو بوده است. در سطح استان، او یک کمپین حمایتی را در زمینهٔ نوسازی کم‌هزینه رهبری کرده است و در کمیتهٔ حفاظت از محیط زیست و سلامت جامعهٔ اتحادیهٔ شهرداری‌های بی‌سی حضور دارد.

جکی بویر (Jacquie Boyer)، از فعالان داوطلب قدیمی شهر پورت مودی، می‌گوید: «ما به صدای رسای ایمی برای سلامت عمومی پشت میز [شورای شهر] نیاز داریم. او مسائل مهمی را مطرح می‌کند و برای آن‌ها اقدام می‌کنند، مانند حفاظت از اجاره‌بها و اینکه چگونه ساختمان‌ها می‌توانند بر سلامت روان تأثیر بگذارند. او کسانی را می‌بیند که بیشترین آسیب را از بحران مسکن و آب‌وهوا دیده‌اند و خستگی‌ناپذیر برای کمک به آن‌ها تلاش می‌کند.» 

لوبیک گفت: «من به کارهایی که توانسته‌ام با همکاری همکارانم در شورای شهرمان انجام دهم افتخار می‌کنم، مانند نیاز به حداقل ۱۵ درصد مسکن ارزان‌قیمت در پروژه‌های ساخت‌وساز جدید، تصویب برنامهٔ جسورانه و عدالت‌محور اقدامات اقلیمی، آغاز استراتژی جنگل‌داری شهری، و توسعه و شروع اجرای استراتژی شهر سازگار با سالمندشدن. در عین حال، بسیاری از برنامه‌ها هنوز در مراحل ابتدایی‌اند، بنابراین کارهای بیشتری برای انجام‌دادن وجود دارد و برای من بسیار مهم است که در حین کار، پایه‌های شهری سالم و همه‌شمول را بنا کنیم.»

در بیرون از شورای شهر، ایمی، که دارای مدرک دکترا در تحقیقات سرطان است، در فریزر هلث (Fraser Health) در تدوین سیاست‌های بهداشت عمومی، با تمرکز بر برابری و تاب‌آوری در برابر تغییرات اقلیمی کار می‌کند. او در تدوین سیاست‌های اجتماعی متمرکز بر سلامت و رفاه تجربه دارد، ازجمله تألیف گزارش‌ها و راهنماهایی دربارهٔ طراحی شهرهای تاب‌آور که با انزوای اجتماعی و بیماری‌های روانی مبارزه می‌کنند، و همچنین چگونگی کاهش اثرات منفی تغییرات اقلیمی و گرمای شدید. او همچنین با عفو بین‌الملل به‌عنوان داوطلب کار می‌کند، به خواندن کتاب‌ بسیار مشتاق است و از کارائوکه (karaoke) در آبجوسازی‌های پورت مودی لذت می‌برد.

ایمی که مشتاقانه به جامعه اهمیت می‌دهد و خود را متعلق به آن می‌داند، متعهد است که پورت مودی را مقرون‌به‌صرفه، همه‌شمول و در برابر تغییرات اقلیمی، انعطاف‌پذیر کند.

[رأی‌دادن به] ایمی را رئیس اد هال (Chief Ed Hall)، رئیس اقوام بومی کوئیکُئِتلم (Kwikwetlem)، بونیتا زاریلو، نمایندهٔ پارلمان، فرد (فرهاد) صوفی، کارآفرین محلی، جودی تیلور-اتکینسون (Judy Taylor-Atkinson)، کارگزار محیط زیست، لورا دوپانت (Laura Dupont)، رئیس سابق انجمن دولت‌های محلی لوئر مین‌لند و عضو شورای شهر پورت کوکئیتلام و سث کلاین (Seth Klein)، محیط‌بان مشهور، توصیه کرده‌اند. همچنین شورای کار نیو وست‌مینستر او را توصیه کرده است.

برای اطلاعات بیشتر در مورد پلتفرم کارزار انتخاباتی و سوابق کاری ایمی و همچنین نحوهٔ مشارکت در این کارزار، از وبسایت amylubik.com دیدن کنید.

اطلاعات بیشتر

ایمی مقولهٔ مسکن را به شیوه‌های زیر راهبری کرده است:

• رهبری مشترک کارگروه مسکن مقرون‌به‌صرفه، که باعث ایجاد یک سیاست منطقه‌بندی همه‌شمولی (۱۵ درصد واحدهای استیجاری مقرون‌به‌صرفه)، سیاست خانواده‌دوست، و افزایش حمایت از اجاره شده است.
• آغاز همکاری با BC Housing برای ارائهٔ مسکن حمایتی در پورت مودی
• دفاع از استفاده از مرکز کایل (Kyle Centre) به‌عنوان پناهگاه گرمایش اضطراری هم‌زمان و همچنین همکاری با رئیس هیئت مدیرهٔ گروه ویژهٔ بی‌خانمانان و مسکن ترای‌سیتیز برای ایجاد برنامهٔ ویژهٔ وضعیت آب‌و‌هوایی نامساعد
• آغاز تدوین دستورالعمل‌های رفاه اجتماعی و روانی برای ساختمان‌های جدید به‌منظور مبارزه با انزوای اجتماعی و [آسیب‌های] سلامت روان

ایمی می‌خواهد دوباره انتخاب شود تا:

• با اهداف مشخص و جدول زمانی، استراتژی مسکن مقرون‌به‌صرفه‌مان را به قوی‌ترین استراتژی در سطح استان بی‌سی بدل کند.
• راه‌هایی را برای ارائهٔ مسکن مقرون‌به‌صرفه و مسکن سالمندان در زمین‌های عمومی بررسی کند.
• مشارکت با اقوام بومی‌ای را که ما در قلمرو آن‌ها هستیم، برای تهیهٔ مسکن بررسی کند.

در مورد تغییرات اقلیمی و محیط زیست، ایمی از ابتکارات زیست‌محیطی‌ای مانند موارد زیر حمایت می‌کند:

• ایجاد و توسعهٔ استراتژی مدیریت جنگل‌داری شهری
• به‌روزرسانی آیین‌نامهٔ حفاظت از درختان، اعلام وضعیت اضطراری اقلیمی
• ارائهٔ قطعنامه‌های حمایتی به اتحادیهٔ شهرداری‌های بی‌سی برای حمایت‌های بیشتر از شهرها و اکوسیستم‌‌های مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی
• تشویق خنک‌کننده‌های مکانیکی و فیلتر هوا در تمام ساختمان‌های جدید، و همچنین درخواست همکاری پورت مودی با استان برای اطمینان از دسترسی افراد مسن و افراد دارای معلولیت به سرمایش در هنگام گرمای شدید

او به دنبال انتخاب مجدد است تا تمرکز خود را بر موارد زیر ادامه دهد:

• ارتقای برنامهٔ اقدام اقلیمی‌مان، اطمینان‌یافتن از تداوم طراحی مشترک برنامه‌هایی برای کمک به شهر و ساکنان آن برای اقداماتی که همه را انعطاف‌پذیرتر کند.
• گسترش و حفاظت از فضای سبز و فضای پارک‌ها در سراسر شهر، برای استفادهٔ جامعه، برای سلامت اکوسیستم، و برای کاهش اثر جزیرهٔ گرمایی شهری
• ازآنجایی‌که پورت مودی حامی برنامهٔ استانی برای کمک به نوسازی خانه‌های خانوادگی و چندواحدی است، اجرای چنین برنامه‌ای در شهر مردم را در تغییرات اقلیمی سالم نگه می‌دارد و در عین حال انتشار گازهای گلخانه‌ای آن‌ها را کاهش می‌دهد.
• همکاری با ترنس‌لینک (TransLink) برای کمک به خارج‌کردن مردم از خودروهایشان و حمایت از رفت‌‌وآمد عمومی در دسترس‌تر، از جمله سرویس‌های بهداشتی برای آسان‌ترکردن سفر برای همهٔ اقشار مردم

ایمی برای پیشبرد نقش شهر در آشتی و همه‌شمولی تلاش می‌کند، ازجمله:

• ایجاد شالوده‌ای برای شهر که به‌طور معناداری به فراخوان‌های اقدام در گزارش کمیسیون حقیقت‌‌یابی و آشتی پرداخته و در عین حال روابط بین‌ِدولتی را با اقوامی که مباشران سنتی این سرزمین‌اند، ایجاد کند.
• دفاع از برگزاری جشن‌های تعطیلات متنوع در پورت مودی برای ایجاد حس قدردانی و درک فرهنگی

ایمی برای ادامهٔ این کوشش‌ها از طریق موارد زیر اقدام خواهد کرد:

• هدایت همه‌شمولی فرهنگی، برابری، دسترسی و ارتباط اجتماعی در داخل شهر از طریق تشکیل کمیتهٔ عدالت اجتماعی، همه‌شمول، آشتی و مراقبت از جامعه
• تداوم همکاری با اقوام بومی‌ای که در قلمرو سنتی آن‌ها هستیم، برای پیشبرد مصالحه و همکاری بین دولتی
• ایجاد گروه ویژه‌ای برای مشارکت عمومی واقعی و ایجاد فرصت‌هایی برای گفت‌وگو

نوشته بیانیهٔ مطبوعاتی اعلام نامزدی دوبارهٔ دکتر ایمی لوبیک در انتخابات شورای شهر پورت مودی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با درخواست انحلال مجلس عوام کانادا توسط جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، که به تأیید فرماندار کل رسید، انتخابات پارلمان فدرال در روز ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۱ برگزار خواهد شد. در سال‌های گذشته تلاش کردیم تا جای ممکن دست‌کم با نامزدهای مناطق ایرانی‌نشین گفت‌وگو کنیم تا خوانندگان با دیدی بهتر بتوانند نامزدهای مورد نظرشان را انتخاب کنند. اما امسال با توجه به فاصلهٔ بسیار کوتاه کمپین‌های انتخاباتی، متأسفانه امکان گفت‌وگوهای تک‌به‌تک با نامزدهای احزاب فراهم نیست. با این حال تلاش کردیم از طریق ارسال پرسش‌نامه‌هایی به نامزدهای این انتخابات نظرات آن‌ها را جویا شویم. در این سؤالات تلاش کردیم به پرسش‌هایی بپردازیم که در رسانه‌های انگلیسی‌‌زبان کانادا کمتر به آن‌ها پرداخته می‌شود و به‌ویژه سؤالاتی که در جامعهٔ ایرانی و فارسی‌زبان کانادا بیشتر مطرح می‌شود و کمتر پاسخی از طرف سیاستمداران به آن‌ها داده شده است. تا زمان بسته‌شدن مجلهٔ این شماره، سه نامزد از سه حزب لیبرال، محافظه‌کار و دموکرات نوین (NDP) به پرسش‌های ما پاسخ داده‌اند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم. لازم به توضیح است که با توجه به اینکه دو نامزد از سه نامزدی که نظراتشان را برایمان فرستاده‌اند، پیش از این نمایندهٔ پارلمان بوده‌اند، پرسش شمارهٔ یک از این دو نامزد با نامزد دیگری که نمایندهٔ پارلمان نبوده، متفاوت است.

*******

پاتریک وایلر، نمایندهٔ پیشین و نامزد حزب لیبرال برای انتخاب دوباره در حوزهٔ وست ونکوور- سانشاین کوست – سی تو اسکای

اگر بخواهید یک اقدام را به‌عنوان مهم‌ترین کاری که در دورهٔ نمایندگی‌تان انجام داده‌اید نام ببرید، آن مورد چیست؟

من به همکاری با مارکو مندیچینو (وزیر مهاجرت، پناهندگان و شهروندی کانادا) برای حمایت از گسترش و افزایش برنامه‌های ما برای دوباره به‌هم پیوستن خانواده‌ها افتخار می‌کنم. دولت لیبرال ما سهمیهٔ سالانهٔ این برنامه را از سال ۲۰۱۵ به میزان قابل‌توجهی از سقف ۵٬۰۰۰ نفر که دولت محافظه‌کار تعیین کرده بود، افزایش داده است، اما می‌دانیم که کارهای بیشتری برای انجام‌دادن وجود دارد. به‌همین دلیل است که ما در حال حاضر و در سال ۲۰۲۱ تعداد والدین و پدربزرگ و مادربزرگ‌هایی را که کانادایی‌ها می‌توانند اسپانسرشان شوند، سه برابر کرده‌ایم و به ۳۰٬۰۰۰ نفر رسانده‌ایم. من می‌دانم که برای بسیاری از افراد در جامعهٔ ما چقدر مهم است که هرچه زودتر به عزیزانشان بپیوندند، و می‌توانم به شما قول دهم که من به‌طور جدی با همکاران لیبرال خود همکاری می‌کنم تا در هر فرصتی این مقوله را پیش ببرم. 

ما می‌دانیم که به‌هم پیوستن دوبارهٔ خانواده‌ها با رویدادهای اخیر اهمیت تازه‌ای یافته است. با توجه به وضعیت افغانستان و فاجعه‌هایی مانند سرنگونی پرواز ۷۵۲، تلاش برای دسترسی بیشتر به برنامه‌های مهاجرتی ما بیش از هر زمان دیگری حیاتی است. من سخت تلاش کردم تا از وزیران مرتبط برای تأمین منابع و پشتیبانی برای کمک به همهٔ کسانی که در پرواز ۷۵۲ آسیب دیده‌اند، پیگیری کنم و برای [اجرای] عدالت کماکان فشار خواهم آورد.

رئوس برنامه‌های حزب شما چیست و چرا مردم باید به شما رأی بدهند؟

 همه‌گیری حفره‌های واضحی را در شبکهٔ امنیت اجتماعی ما نشان داده و نابرابری‌ها را در جامعهٔ‌ ما برجسته کرده است که باید برطرف کنیم. سالمندان در سرای سالمندان مورد بی‌توجهی قرار گرفتند، در حالی که والدین – به‌ویژه مادران – نمی‌دانند باید بازگشت به محل کار را انتخاب کنند یا مراقبت از کودکانشان را. تعداد زیادی از خانواده‌ها و جوانان هنوز با مشکل عدم توان مالی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند، به‌ویژه در مناطقی مانند منطقهٔ ما با هزینه‌های بالای زندگی. 

اگر دولت لیبرال دوباره انتخاب شود:

• مراکز مراقبت از کودکان را با هزینهٔ ۱۰ دلار در روز به بریتیش کلمبیا خواهد آورد و ۳۰٬۰۰۰ فضای جدید ایجاد خواهد کرد.
• استانداردهای ملی برای خانه‌های سالمندان ایجاد خواهد کرد.
• مکمل درآمد تضمین‌شده را برای سالمندان مجرد به ۵۰۰ دلار و برای زوج‌های سالمند به ۷۵۰ دلار افزایش خواهد داد.
• با طرح مسکن جدید که شامل حساب پس‌انداز بدون مالیات برای خانه‌اولی‌ها می‌شود، به مبارزه با توان مالی کم برای خرید خانه می‌رود تا به جوانان در خرید خانهٔ اولشان کمک کند.

ما همچنین برای پایان‌دادن به همه‌گیری، از طریق الزام به واکسیناسیون در محیط‌های کاری دولت فدرال، برنامه داریم و بودجهٔ لازم را برای برنامه‌های مشابه در استان‌ها تأمین خواهیم کرد.

سرانجام‌، ما جامع‌ترین برنامهٔ‌ اقلیمی را در بین همهٔ احزاب فدرال داریم که بر روی وسایل نقلیهٔ برقی، انرژی‌های تجدیدپذیر و حفاظت از این مکان زیبا که ما خانه می‌نامیم، سرمایه‌گذاری می‌کند.

به‌نظر شما مهم‌ترین مشکل مردم حوزهٔ رأی‌گیری شما چیست و برنامهٔ شما برای برطرف‌کردن این مشکل چیست؟ 

قیمت مسکن در حوزهٔ ما از کنترل خارج شده است. من از افرادی می‌شنوم که فرزندانشان مجبور شده‌اند صرفاً برای تأمین محل زندگی خود از اینجا دور شوند. انتخاب دوبارهٔ دولت لیبرال این وضعیت را تغییر خواهد داد. طرح مسکن ما:

• ۱٫۴ میلیون خانهٔ جدید خواهد ساخت و مرمت یا تعمیر خواهد کرد.
• قانون حقوق خریداران خانه را برای ممنوعیت اقدامات ناعادلانه، مانند پیشنهاد قیمت بالاتر برای خانه‌ها را معرفی خواهد کرد.
• حساب جدید پس‌انداز معاف از مالیات برای خانه‌اولی‌ها را معرفی خواهد کرد تا جوانان بتوانند ۴۰٬۰۰۰ دلار برای پیش‌پرداخت خرید نخستین خانه‌شان پس‌انداز کنند.
• و موارد دیگر

اینجا زیباترین مکان روی زمین است. همهٔ ما باید بتوانیم اینجا زندگی کنیم.

یکی از مهم‌ترین موضوعات برای جامعهٔ ایرانی کانادا، وضعیت پروندهٔ سرنگونی پرواز PS752 اوکراین و دادخواهی بازماندگان قربانیان این پرواز است. بیش از ۲۰ ماه از این حادثه گذشته، ولی هنوز دادخواهی خانواده‌های پرواز به سرانجامی نرسیده است. به‌نظر شما دلیل آن چیست و اگر شما به نمایندگی در پارلمان انتخاب شوید، چه اقدامی در این زمینه خواهید کرد؟ 

کانادا از همان ابتدا از رژیم ایران خواسته است که تحقیقی جامع و شفاف مطابق با استانداردهای بین‌المللی انجام دهد. همان‌طور که نخست‌وزیر بارها اعلام کرده است، ما تا زمانی که خانواده‌ها به عدالت و پاسخگویی شایسته‌شان نرسند، از پا نخواهیم نشست.

موضوع ورود پول‌های آلوده به‌ويژه از ایران به کانادا یکی دیگر از موضوعات مورد توجه جامعهٔ ایرانی کاناداست. چندی پیش کالوین کراستی، افسر ارشد عملیاتی RCMP و مأمور تحقیق جرایم سازمان‌یافتهٔ فراملی (TNOC)، در کمیتهٔ قاضی کالین برای رسیدگی به پروندهٔ پول‌شویی در کازینو‌های بی‌سی، از ایران به‌عنوان یکی از دولت‌هایی که از این کازینوها برای پولشویی استفاده کرده، نام برده است و البته این تنها یک نمونه از مواردی است که در سال‌های اخیر در رسانه‌ها مطرح شده و به احتمال زیاد موارد زیاد دیگری هم هست که از آن‌ها در رسانه‌ها صحبتی نشده است. این موارد موجب شده این باور نزد بسیاری از افراد در جامعهٔ ایرانی تقویت شود که کانادا پناهگاهی امن برای پول‌شویی و آوردن پول‌های آلوده تبدیل شده است. نظر شما در این زمینه چیست و اگر به نمایندگی انتخاب شوید چه اقداماتی در این زمینه خواهید کرد؟

پولشویی جرمی بدون قربانی نیست. این کار ایمنی و امنیت مردم را به‌خطر می‌اندازد و می‌تواند هزینه‌های مسکن را افزایش دهد و توان کانادایی‌ها را برای مالکیت خانه کاهش دهد.

تنها در دو سال گذشته، دولت لیبرال ۳۰۰ میلیون دلار در RCMP ،FINTRAC و CRA سرمایه‌گذاری کرده است و تأسیس دو تیمِ اقدام، هماهنگی و اجرا در امنیت عمومی و مرکز تخصصی در آژانس خدمات مرزی کانادا و همچنین اصلاحات در قانون کیفری را اعلام کرد.

این در حالی است که، محافظه‌کاران هارپر نیم‌میلیارد دلار بودجهٔ RCMP را کاهش دادند و تمام واحدهای جرائم مالی یکپارچه را که مأمور رسیدگی به این موضوع بودند، بستند.

 کانادا یکی از کشورهای شرکت‌کننده در جنگ افغانستان علیه طالبان بود و در طول ۲۰ سال گذشته در مأموریت‌های مختلف از عملیات علیه طالبان و القاعده تا آموزش نیروهای افغان شرکت داشته است. با توجه به اینکه بخش قابل‌توجهی از خوانندگان ما تبار افغان دارند، برایشان مهم است بدانند چرا بعد از ۲۰ سال کنترل کشورشان بار دیگر به دست طالبان افتاده است؟ لطفاً نظرتان را دربارهٔ وقایع اخیر در این کشور و تسلط دوبارهٔ طالبان بگویید. چرا با وجود صرف این‌همه هزینه و زمان چنین اتفاقی افتاد؟ و همچنین بفرمایید فکر می‌کنید کانادا چه اقداماتی می‌تواند برای جلوگیری از فشار این گروه به مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها بکند؟

نیروهای مسلح کانادا هفته‌هاست برای تخلیهٔ هرچه بیشتر کانادایی‌ها و افغان‌های آسیب‌پذیر – از جمله افغان‌هایی که از مأموریت کانادا در این کشور حمایت کرده‌اند، تلاش می‌کنند.

از طریق عملیات AEGIS، کانادا حدود ۳۷۰۰ نفر را در عرض چند هفته تخلیه کرد. افراد نجات‌یافته اکنون به زندگی امن‌تر و بهتری می‌رسند.

در حالی که مشارکت کانادا در پل هوایی به پایان رسیده است، ما همچنان متعهد به همکاری با متحدان خود برای حمایت از افغان‌هایی هستیم که برای نیروهای مسلح کانادا کار کرده‌اند، چه در افغانستان بمانند یا به کشور ثالثی بروند.

ما همچنین به ایستادن در کنار متحدان خود ادامه خواهیم داد و خواهان حفظ امنیت و حفاظت از افغان‌ها و حمایت از حقوق بشر برای آن‌ها – به‌ویژه برای زنان، دختران، جامعهٔ LGBTQ2+‎ و سایر اقلیت‌ها، که بیشترین آسیب‌پذیری را دارند، هستیم.

* * * * *

نلی شین، نمایندهٔ پیشین و نامزد حزب محافظه‌کار برای انتخاب دوباره در حوزهٔ پورت مودی – کوکئیتلام – آنمور و بلکارا

اگر بخواهید یک اقدام را به‌عنوان مهم‌ترین کاری که در دورهٔ نمایندگی‌تان انجام داده‌اید نام ببرید، آن مورد چیست؟

 در دو سال گذشته، من سخت تلاش کردم تا از رأی‌دهندگان در این بحران حمایت کنم – چه از کانادایی‌هایی که در آغاز همه‌گیری نیاز به کمک برای بازگشت به کشور داشتند، چه افراد و مشاغلی که برای دسترسی به برنامه‌های حمایتی به کمک نیاز داشتند تا اطمینان یابم که هیچ‌کس جا نمانده است. نسبت به چالش‌های سلامت روانی‌ای که جامعهٔ ما با آن روبروست آگاهی دادم، روی مشکل سرریز فاضلاب استونی کریک با همکاری با رهبران محلی برای یافتن راه‌حل سخت کار کردم و برای ایجاد اعتماد و روابط با اقوام اولیهٔ Kwikwetlem کوشیدم. من به کارهایی که انجام داده‌ام افتخار می‌کنم و متعهدم که در صورت انتخاب دوباره بر روی زیربنایی که ساخته‌ام، به کارم ادامه دهم. 

من به‌عنوان نمایندهٔ پورت مودی – کوکئیتلام، در زمان بحران ملی با رأی‌دهندگان همراه بوده‌ام و از مشاغل آسیب‌پذیر، چارچوبی برای سلامت روان و راهی برای بهبود و برقراری عدالت برای قربانیان نژادپرستی دفاع کرده‌ام. من همچنین صدایی رسا علیه خشونت جنسیتی هستم.

در مدت حضورم در پارلمان، من به‌عنوان معاون وزیر سایهٔ میراث کانادا و عضو کمیتهٔ دائمی وضعیت زنان خدمت کردم.

رئوس برنامه‌های حزب شما چیست و چرا مردم باید به شما رأی بدهند؟

بزرگ‌ترین نقطهٔ قوت حزب محافظه‌کار، توانایی ما در خدمت به کانادایی‌ها همراه با حس مسئولیت‌پذیری، آینده‌نگری ما برای آتیه و راه‌حل‌های عملی است. این همه‌گیری نیاز به رهبری دارد که به ما کمک کند تا اقتصادمان را بهبود ببخشیم، زیرا ما از افراد و مشاغلی که بیشترین آسیب را از کرونا دیده‌اند، حمایت می‌کنیم و تعهد خود را به سلامت کانادایی‌ها، محیط زیست و مقرون‌به‌صرفه‌ترشدن زندگی حفظ می‌کنیم. حزب ما همیشه مدافع حقوق بشر و دموکراسی در داخل و خارج از کشور بوده است. ما تعهد خود را برای حفظ این ارزش‌ها حفظ می‌کنیم. محافظه‌کاران کانادا طرح بازیابی کانادا را معرفی کرده‌اند – برنامهٔ ما پنج ستون اصلی برای تضمین آینده دارد:

• امنیت شغلی – با بازیابی یک میلیون شغل ازدست‌رفته در طول همه‌گیری در عرض یک سال
• امنیت پاسخگویی – با تصویب قانون جدید مبارزه با فساد برای پاک‌سازی ناپاکی‌ها در اتاوا 
• امنیت سلامت روانی – از طریق برنامهٔ اجرایی سلامت روان کانادا
• امنیت کشور – با ایجاد انبار استراتژیک از محصولات ضروری و ایجاد ظرفیت تولید واکسن در داخل کشور
• امنیت اقتصاد – با متوازن‌کردن بودجه در دههٔ آینده

به‌نظر شما مهم‌ترین مشکل مردم حوزهٔ رأی‌گیری شما چیست و برنامهٔ شما برای برطرف‌کردن این مشکل چیست؟ 

با حساسیت من به چالش‌ها و آرزوهای جامعهٔ ما، توانایی همکاری مشترک با سایر رهبران و تجربهٔ نمایندگی مجلس در سخت‌ترین دوران تاریخ کشورمان، احساس می‌کنم شفقت، تجربه و درک کافی را برای ارائهٔ رهبری‌ مورد نیاز جامعهٔ ما برای بازیابی و پیشرفت دوباره، دارم.

به‌عنوان یک مهاجر به کانادا، احساس می‌کنم که وظیفه دارم نمایندهٔ صدای کانادایی‌های مهاجر نیز باشم که در عین احترام به میراث قومی‌شان، چالش تطابق با فرهنگ جدید را دارند. به‌همین دلیل است که من از رسانه‌های قومی در کانادا در دوران همه‌گیری حمایت کردم تا بتوانند طوفان را پشت سر بگذارند. دسترسی جوامع مهاجر به اخبار و اطلاعات به زبان خود و در عین حال تقویت میراث قومی کانادایی منحصربه‌فرد آن‌ها، بسیار مهم است.

خدمت به جامعه‌مان برای من افتخاری بود و مفتخر خواهم شد اگر بتوانم همچنان نمایندگی پورت مودی – کوکئیتلام – آنمور و بلکارا را ادامه دهم. طی دو سال گذشته، من با تمام توان از صاحبان مشاغل کوچک حمایت کردم و از دموکراسی، حقوق بشر و آزادی‌های مذهبی در داخل و خارج دفاع کردم. من به‌عنوان یک کره‌ای-کانادایی، بهای دموکراسی و آزادی را درک می‌کنم – پدر و مادرم در زمانی که خصومت‌های سیاسی بالا بود، کرهٔ جنوبی را ترک کردند. این موضوع تنها حساسیت و تعهد من را نسبت به ارزش‌هایی که کهنه‌سربازان کانادایی ما برای آن جنگیده‌اند و جان خود را از دست داده‌اند، افزایش داده است.

یکی از مهم‌ترین موضوعات برای جامعهٔ ایرانی کانادا، وضعیت پروندهٔ سرنگونی پرواز PS752 اوکراین و دادخواهی بازماندگان قربانیان این پرواز است. بیش از ۲۰ ماه از این حادثه گذشته، ولی هنوز دادخواهی خانواده‌های پرواز به سرانجامی نرسیده است. به‌نظر شما دلیل آن چیست و اگر شما به نمایندگی در پارلمان انتخاب شوید، چه اقدامی در این زمینه خواهید کرد؟ 

من برای قربانیان و خانواده‌هایشان دعا می کنم. ما سوگوار این جنایت‌ایم. من با مرگ غم‌انگیز خانوادهٔ حمیدی ساکن ترای‌سیتیز بسیار اندوهگین شدم. من نیز از اندوه عمیقی که جامعهٔ ایرانی در یادبود این خانواده ابراز کرد، متأثر شدم. اردلان ، نیلوفر و کامیار برای همیشه در قلب ما زنده خواهند ماند. این فاجعه‌ای وحشتناک بود که در آن یک هواپیمای مسافربری توسط موشک‌های ایرانی منهدم شد. مسئولان این حمله باید پاسخگو باشند.

در یک سال گذشته، محافظه‌کاران خواستار اعمال تحریم‌ مگنیتسکی علیه مسئولان رژیم ایران، در صورت عدم همکاری با تحقیقات، شدند. شواهد ارائه‌شده توسط دولت این است که ایران در این امر کوتاهی کرده است.

محافظه‌کاران معتقدند که باید از تحریم‌های مگنیتسکی علیه مسئولان این جنایت استفاده شود و سرانجام سپاه باید در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار گیرد. باید عدالت برای قربانیان و خانواده‌های آن‌ها اجرا شود. من به حمایت از موضع و کار حزبمان برای تحقق این امر ادامه خواهم داد.

موضوع ورود پول‌های آلوده به‌ويژه از ایران به کانادا یکی دیگر از موضوعات مورد توجه جامعهٔ ایرانی کاناداست. چندی پیش کالوین کراستی، افسر ارشد عملیاتی RCMP و مأمور تحقیق جرایم سازمان‌یافتهٔ فراملی (TNOC)، در کمیتهٔ قاضی کالین برای رسیدگی به پروندهٔ پول‌شویی در کازینو‌های بی‌سی، از ایران به‌عنوان یکی از دولت‌هایی که از این کازینوها برای پولشویی استفاده کرده، نام برده است و البته این تنها یک نمونه از مواردی است که در سال‌های اخیر در رسانه‌ها مطرح شده و به احتمال زیاد موارد زیاد دیگری هم هست که از آن‌ها در رسانه‌ها صحبتی نشده است. این موارد موجب شده این باور نزد بسیاری از افراد در جامعهٔ ایرانی تقویت شود که کانادا پناهگاهی امن برای پول‌شویی و آوردن پول‌های آلوده تبدیل شده است. نظر شما در این زمینه چیست و اگر به نمایندگی انتخاب شوید چه اقداماتی در این زمینه خواهید کرد؟ 

در ارتباطاتی که با جامعهٔ ایرانی در ساحل غربی داشته‌ام، از این مشکل جدی مطلع شده‌ام. پولشویی به‌طور کلی موضوعی است که دولت کانادا نه‌تنها به‌دلایل امنیت عمومی، بلکه به‌دلیل تأثیر منفی آن بر قیمت مسکن نیز باید به آن بپردازد.

برای ریشه‌کن‌کردن فعالیت‌های فاسدی که قیمت املاک را افزایش می‌دهد و مالکیت خانه را دورازدسترس می‌کند، ما اقدامات زیر را انجام می‌دهیم:

• اعمال تغییرات جامع در ادارهٔ مبارزه با پولشویی و تأمین منابع مالی تروریسم و دادن ابزارهای لازم برای شناسایی، توقف و تعقیب متخلفان پولشویی در بازارهای املاک کانادا به FINTRAC، مجریان قانون و نهادهای قضایی
• ایجاد پایگاه اطلاعاتی ثبت مالکیت فدرال برای املاک مسکونی
• بررسی دقیق یافته‌ها و توصیه‌های کمیسیون تحقیقات پولشویی در بریتیش کلمبیا که کارهای مهمی را انجام می دهد و اجرای سریع توصیه‌های آن در سطح فدرال

 کانادا یکی از کشورهای شرکت‌کننده در جنگ افغانستان علیه طالبان بود و در طول ۲۰ سال گذشته در مأموریت‌های مختلف از عملیات علیه طالبان و القاعده تا آموزش نیروهای افغان شرکت داشته است. با توجه به اینکه بخش قابل‌توجهی از خوانندگان ما تبار افغان دارند، برایشان مهم است بدانند چرا بعد از ۲۰ سال کنترل کشورشان بار دیگر به دست طالبان افتاده است؟ لطفاً نظرتان را دربارهٔ وقایع اخیر در این کشور و تسلط دوبارهٔ طالبان بگویید. چرا با وجود صرف این‌همه هزینه و زمان چنین اتفاقی افتاد؟ و همچنین بفرمایید فکر می‌کنید کانادا چه اقداماتی می‌تواند برای جلوگیری از فشار این گروه به مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها بکند؟

من به خانواده‌های محلی افغان که عزیزانشان می‌خواهند از افغانستان فرار کنند، کمک می‌کنم. من همچنین بازگشت خانواده‌های مترجمی را که به کانادایی‌ها کمک کرده‌اند، تسهیل می‌کنم. متأسفانه، نخست‌وزیر این انتخابات را در شرایطی برگزار کرد که دسترسی به دفاتر وزیر – به‌ویژه آن‌هایی که مسئول کمک به پناه‌جویان‌اند – دشوار است. من نامه‌هایی به دفتر وزیر نوشتم و تمام تلاش خود را برای به‌هم پیوستن دوبارهٔ خانواده‌ها انجام می‌دهم.

دولت محافظه‌کار طالبان را به‌عنوان دولت قانونی افغانستان به‌رسمیت نمی‌شناسد. استفاده از زور توسط طالبان کاملاً غیرقابل‌قبول است. دولت محافظه‌کار در صورت انتخاب متعهد می‌شود که کمک‌های ارائه‌شده به مردم افغانستان در دست رژیم طالبان قرار نگیرد. اوضاع در افغانستان به‌شدت ویران شده است و جاستین ترودو باید پاسخ دهد که چرا این افراد را رها کرده است.

اعلام لیبرال‌ها مبنی بر آوردنِ ۲۰٬۰۰۰ افغان به کانادا گمراه‌کننده بود. چند ساعت پس از این اعلامیه گزارش شد که سفارت بسته شده و تمام ارتباطات با آن قطع شده است. شرم‌آور است که لیبرال‌ها بدون اعلام این موضوع به کانادایی‌ها یا افغان‌ها چنین خبری را دادند، در حالی که طالبان در آستانهٔ ورود به پایتخت افغانستان بودند. آن‌ها چگونه به این وعده عمل خواهند کرد؟

کارکنان وزیر مهاجرت و وزارت خارجه پاسخ‌گوی درخواست‌های کانادایی‌ها، کهنه‌سربازان افغان و دست‌کم سازمانی غیردولتی که کارکنان کانادایی و اعضای خانواده‌شان در افغانستان در تلاش برای فرار از کشورند، نیست. این نتیجهٔ دعوت جاستین ترودو برای انتخابات است در حالی که افغانستان دارد به دست طالبان می‌افتد.

زندگی‌های زیادی در خطر است. هر چیزی کمتر از واکنش تمام‌وکمال دولت از سوی جاستین ترودو و لیبرال‌ها غیرقابل‌قبول است و ممکن است به قیمت جان مردم تمام شود. ما باید برای مردم افغانستان کار بهتری انجام دهیم.

* * * * *

بونیتا زاریلو، نامزد حزب دموکرات نوین (NDP) برای انتخاب در حوزهٔ پورت مودی – کوکئیتلام – آنمور و بلکارا

 لطفاً برای خواندگان ما کمی دربارهٔ پیشینه، تحصیلات، سوابق شغلی، فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی و نیز انگیزه‌تان از شرکت در انتخابات فدرال ۲۰۲۱ بگویید.

 من در جوامع پورت مودی – کوکئیتلام – آنمور و بلکارا ریشه‌های عمیقی دارم. به‌عنوان عضو شورای شهر در سه دوره، به‌طور خستگی‌ناپذیر تلاش کرده‌ام تا این جوامع را فراگیر، ایمن و پایدار کنم – احترام به مردم را تقویت کنم و اقدام فوری در مورد تغییرات اقلیمی انجام دهم.

من برای حمایت از افراد شاغل و حمایت از نیازهای افراد آسیب‌پذیر در جوامعمان، وارد خدمات عمومی شدم. ایجاد بهبود عادلانه از شرایط همه‌گیری کووید -۱۹ و آینده‌ای مبتنی بر برابری بیشتر، مستلزم تغییرات سیستمیک است که مردم را در اولویت قرار می‌دهد.

در طول مدت حضورم در شورای شهر کوکئیتلام، من از طرح‌های خرید محلی حمایت کرده‌ام، در پروژهٔ احداث خط لولهٔ TMX مداخله کرده‌ام، شرکت‌های خط لوله را برای پرداخت سهم عادلانه‌شان به چالش کشیده‌ام و استراتژی موفقی را برای مسکن مقرون‌به‌صرفه تکمیل کرده‌ام.

رئوس برنامه‌های حزب شما چیست و چرا مردم باید به شما رأی بدهند؟

درحالی‌که با افراد جامعه‌مان صحبت می‌کنم، داستا‌ن‌های زیادی دربارهٔ سختی‌های زندگی‌شان می‌شنوم. بدیهی است که همه‌گیری بخش بزرگی از آن بوده است. اما این احساس نیز وجود دارد که شرایطی که تحت حاکمیت دولت‌های لیبرال و محافظه‌کار به‌وجود آمده، برای مردم مناسب نبوده است و همه‌گیری این موضوع را واضح‌تر کرده است.

من می‌خواهم با جاگمیت سینگ کار کنم تا برای مسائلی که همین‌جا در خانه‌مان با آن‌ها مواجه‌ایم و اهمیت دارند، بجنگم. بنابراین ما می‌توانیم اقدامی واقعی برای مواجهه با تغییرات اقلیم انجام بدهیم، می‌توانیم مسکن‌های مقرون‌به‌صرفه‌تری بسازیم تا مردم در جوامع ما بمانند، و ما می‌توانیم سود را از مراقبت‌های طولانی‌مدت حذف کنیم تا سالمندان ما بتوانند بهترین مراقبت‌های ممکن را دریافت کنند.

به‌نظر شما مهم‌ترین مشکل مردم حوزهٔ رأی‌گیری شما چیست و برنامهٔ شما برای برطرف‌کردن این مشکل چیست؟  

قیمت مسکن در شش سال گذشته تحت رهبری جاستین ترودو افزایش چشمگیری داشته است. ما قصد داریم نیم‌میلیون واحد مسکن با کیفیت و مقرون‌به‌صرفه در سراسر کشور بسازیم. برنامهٔ ما شغل ایجاد می‌کند و انواع مسکنِ اجاره‌ای، تعاونی و اجتماعی، ایجاد می‌کند که به‌شدت مورد نیاز است.

ما با وضع‌کردن ۲۰ درصد عوارض خرید خانه برای سرمایه‌گذاران خارج از کانادا، اطمینان حاصل خواهیم کرد که خانه‌ها خانه‌اند، نه محلی برای فوق ثروتمندان بین‌المللی برای خواباندن پولشان.

یکی از مهم‌ترین موضوعات برای جامعهٔ ایرانی کانادا، وضعیت پروندهٔ سرنگونی پرواز PS752 اوکراین و دادخواهی بازماندگان قربانیان این پرواز است. بیش از ۲۰ ماه از این حادثه گذشته، ولی هنوز دادخواهی خانواده‌های پرواز به سرانجامی نرسیده است. به‌نظر شما دلیل آن چیست و اگر شما به نمایندگی در پارلمان انتخاب شوید، چه اقدامی در این زمینه خواهید کرد؟  

ما در این ناامیدی و کلافگی با خانواده‌هایی که پس از این‌همه مدت بدون پاسخ رها شده‌اند، شریک‌ایم. دغدغهٔ ما این است که کانادا تمام تلاش خود را برای تحت فشار قرار‌دادن ایران انجام دهد و در تحقیقات به اوکراین کمک کند.

موضوع ورود پول‌های آلوده به‌ويژه از ایران به کانادا یکی دیگر از موضوعات مورد توجه جامعهٔ ایرانی کاناداست. چندی پیش کالوین کراستی، افسر ارشد عملیاتی RCMP و مأمور تحقیق جرایم سازمان‌یافتهٔ فراملی (TNOC)، در کمیتهٔ قاضی کالین برای رسیدگی به پروندهٔ پول‌شویی در کازینو‌های بی‌سی، از ایران به‌عنوان یکی از دولت‌هایی که از این کازینوها برای پولشویی استفاده کرده، نام برده است و البته این تنها یک نمونه از مواردی است که در سال‌های اخیر در رسانه‌ها مطرح شده و به احتمال زیاد موارد زیاد دیگری هم هست که از آن‌ها در رسانه‌ها صحبتی نشده است. این موارد موجب شده این باور نزد بسیاری از افراد در جامعهٔ ایرانی تقویت شود که کانادا پناهگاهی امن برای پول‌شویی و آوردن پول‌های آلوده تبدیل شده است. نظر شما در این زمینه چیست و اگر به نمایندگی انتخاب شوید چه اقداماتی در این زمینه خواهید کرد؟

ما با پولشویی مبارزه خواهیم کرد. ما برای کمک به یافتن و جلوگیری از پولشویی با استان‌ها همکاری می‌کنیم تا ثبت مالکیت عمومی برای ایجاد شفافیت در مورد مالکان املاک ایجاد کنیم و گزارش معاملات مشکوک را الزامی خواهیم کرد.

 کانادا یکی از کشورهای شرکت‌کننده در جنگ افغانستان علیه طالبان بود و در طول ۲۰ سال گذشته در مأموریت‌های مختلف از عملیات علیه طالبان و القاعده تا آموزش نیروهای افغان شرکت داشته است. با توجه به اینکه بخش قابل‌توجهی از خوانندگان ما تبار افغان دارند، برایشان مهم است بدانند چرا بعد از ۲۰ سال کنترل کشورشان بار دیگر به دست طالبان افتاده است؟ لطفاً نظرتان را دربارهٔ وقایع اخیر در این کشور و تسلط دوبارهٔ طالبان بگویید. چرا با وجود صرف این‌همه هزینه و زمان چنین اتفاقی افتاد؟ و همچنین بفرمایید فکر می‌کنید کانادا چه اقداماتی می‌تواند برای جلوگیری از فشار این گروه به مردم افغانستان به‌ویژه زنان و اقلیت‌ها بکند؟

طالبان دارای سابقهٔ وحشتناکی در زمینهٔ حقوق بشر است، به‌ویژه در مورد زنان و دختران. ما علاقه‌ای به به‌رسمیت‌شناختنِ طالبان نداریم.

در حال حاضر ما باید تمام منابع لازم را برای کمک به مردم آنجا اختصاص دهیم – کانادا متعهد شده است تا به کسانی که جان خود را برای کانادا به خطر انداخته‌اند، کمک کند. ما باید به این تعهد عمل کنیم.

در درازمدت ما با متحدان در سراسر منطقه و خارج از آن کار خواهیم کرد تا دریابیم چه چیزی اشتباه بوده است و در آینده چه پیش خواهد آمد.

نوشته پاسخ‌های سه نامزد پارلمان فدرال در حوزه‌های ایرانی‌نشین به پرسش‌های رسانهٔ همیاری اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

طول مدت زمان مراسم افتتاحیه به‌دلیل رعایت پروتکل‌های بهداشتی برای پیشگیری از ابتلا به کووید-۱۹ از ۱۱ صبح تا ۶ بعدازظهر در نظر گرفته شده بود تا میهمانان بتوانند گروه‌گروه و نه بیش از تعداد توصیه‌شده در محل دفتر حاضر شوند و سپس گروه بعدی جایگزین آن‌ها شوند.

امیر حمزه‌علی هدف از افتتاح این دفتر جدید را ایجاد فضایی برای گسترش تیم مشاوران املاک گروهش عنوان کرد و گفت با افتتاح این دفتر، حالا همهٔ اعضای تیم می‌توانند زیر نظر او و در کنار هم کار کنند که این به بالا رفتن راندمان و ایجاد محیطی آرام و اطمینان‌بخش برای مشتریان کمک شایانی می‌کند. او افزود هرچند پیش از این هم حوزهٔ کاری او و تیمش اغلب شهرهای مترو ونکوور را پوشش می‌داده، ولی حالا با افزوده شدن مشاوران متخصص با دانش بالا دربارهٔ هر شهر تمامی شهرهای مترو ونکوور از جمله سوری و کوکئیتلام را که پیش از این در حوزهٔ کاری او و تیمش نبودند، تحت پوشش قرار می‌دهند.

افتتاح دفتر جدید این فرصت را فراهم می‌آورد تا مشاوران تازه‌ملحق‌شده به تیم امیر حمزه‌علی بتوانند دانش و تخصصشان را با استفاده از آموزش‌هایی که در این دفتر برگزار خواهد شد و همچنین بهره‌گیری مستقیم از مهارت‌ها و تجربیات ذی‌قیمت امیر حمزه‌علی تکمیل کنند و خدماتی بی‌نظیر در اختیار خریداران و فروشندگانی که امیر حمزه‌علی و تیمش را انتخاب کرده‌اند، قرار بدهند.

به گفتهٔ حمزه‌علی در دفتر جدید مراسم و رویدادهایی برای کامیونیتی‌های مختلف از جمله ایرانی، چینی و هنگ کنگی برگزار خواهد شد تا بتوان آن‌ها را گرد هم آورد و از روابط و شبکه‌های ارتباطی‌ای که از این طریق ایجاد می‌شود، برای خریدوفروش‌های بهتر بهره جست.

امیر حمزه‌علی مشاور برتر املاک و متخصص بازار املاک لوکس در مترو ونکوور است. او در مدت کمتر از ۸ سال توانست به جمع بهترین و موفق‌ترین مشاوران املاک این شهر بپیوندد. وی جوایز متعددی در حوزهٔ کاری‌اش دریافت کرده است که از آن جمله می‌توان به نفر اول شرکت Royal Lepage در نورث ونکوور و وست ونکوور برای سه سال پیاپی، Top Producer ‏(۱ درصد در کل کانادا)، عضو Chairman’s Club، عضو Medallion Club، برندهٔ جایزهٔ Diamond و قرار گرفتن در بین ۱۰ نفر نخست در سطح ملی و منطقه‌ای اشاره کرد. او توانسته است تنها در سه سال گذشته بیش از ۴۰۰ میلیون دلار فروش را به ثبت برساند.

اعضای تیم امیر حمزه‌علی از بین نخبگان و متخصص‌ترین افراد در حوزهٔ کاری‌شان پس از طی مراحل سخت و دقیقِ گزینش، برگزیده می‌شوند و تحت مدیریت و آموزش او آمادهٔ ارائهٔ خدماتی بی‌رقیب و اختصاصی در تمامی مراحل خرید یا فروش املاک به مشتریانی هستند که او و تیمش را انتخاب می‌کنند. این خدمات با درک درست خواسته‌های مشتری، تدوین استراتژی خاص آن مشتری و اجرای دقیق آن توسط تیم‌های متخصص زیر نظارت مداوم و مستقیم خود او ارائه می‌شود. مهارت، تجربه، دقت و تخصص امیر حمزه‌علی و تیمش و تمرکز روی منافع مشتری و در تقدم قرار دادن منافع آنان، موجب شده در اغلب اوقات دستاوردهای حمزه‌علی و تیمش برای مشتریان بسیار فراتر از خواسته‌های آنان بوده باشد.

امیر حمزه‌علی در دفتر جدیدش از دوشنبه تا جمعه با وقت قبلی پذیرای مراجعان است و از همگان دعوت می‌کند تا پیش از خرید، فروش یا سرمایه‌گذاری از مهارت و تجربهٔ او بهره‌مند شوند.

برای دریافت آخرین اطلاعات و لیستینگ‌های جدید صفحات امیر حمزه‌علی در فیس‌بوک و اینستاگرام را دنبال کنید:

https://www.facebook.com/Amir.Hamzehali.PREC

https://www.instagram.com/amirhamzehalii

نوشته افتتاح دفتر جدید امیر حمزه‌علی در وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – پورت مودی

بونیتا زاریلو نامزد حزب دموکرات نوین در حوزهٔ ایرانی‌نشین پورت مودی-کوکئیتلام است. حوزه‌ای که فین دانلی از حزب دموکرات نوین، از سال ۲۰۰۹ تاکنون نماینده‌اش بوده است. فین دانلی در سال ۲۰۰۹ به‌دنبال استعفای داون بلک که او هم از حزب دموکرات نوین نما یندهٔ پارلمان بود، توانست در انتخابات میان‌دوره‌ای بر رقیب محافظه‌کارش پیروز شود، و از آن زمان نمایندهٔ این منطقه در پارلمان بوده است. او سال گذشته اعلام کرد که دیگر قصد ندارد خود را نامزد انتخابات کند. پس از اعلام این تصمیم، بونیتا زاریلو که از سال ۲۰۱۳ عضو شورای شهر کوکئیتلام بوده است، خود را نامزد حزب دموکرات نوین برای شرکت در انتخابات این حوزه کرد. روز ۷ اکتبر فرصتی یافتیم تا در دفتر بونیتا زاریلو واقع در پورت مودی، گفت‌وگویی با او داشته باشیم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم. در اینجا،‌ لازم می‌دانیم از دوست عزیزمان، سارا بیگی، که در برگردانِ این گفت‌وگو به ما کمک کردند، سپاسگزاری و قدردانی کنیم.

با سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را برای خوانندگانی که کمتر شما را می‌شناسند معرفی کنید و بفرمایید چه مدت است در منطقهٔ ترای-سیتیز زندگی می‌کنید؟

خانواده و بستگان نزدیک من حدود سی سال است که در منطقه ترای-سیتیز زندگی می‌کنند. حدود ده سال پیش مادر شوهرم که اینجا زندگی می‌کند، سکتهٔ مغزی کرد و ما خواستیم که نزدیکش باشیم تا هم بتوانیم به او کمک کنیم، و هم می‌خواستیم بچه‌ها بتوانند با پدربزرگ و مادربزرگشان وقت بگذرانند، برای همین سال ۲۰۱۰ از مونترآل به اینجا نقل مکان کردیم. در واقع، من سرتاسر کانادا زندگی کرده‌ام؛ سه بار در مونترآل، دو بار در تورنتو و اصالتاً هم از ساسکاتون هستم. من در ادمونتون و کلگری هم زندگی کرده‌ام. اتفاقاً با شوهرم در ادمونتون آشنا شدم و بعد با هم به کلگری نقل مکان کردیم. من مدرک جامعه‌شناسی از دانشگاه مانیتوبا دارم. در ضمن برنامه‌نویس تحلیلگر (certified programmer analyst) هم هستم؛ مدرک برنامه‌نویسی کامپیوترم را در مونترآل گرفتم که مسیر زندگی کاری‌ام را تغییر داد، به این‌صورت که به‌خاطر تخصصم در کامپیوتر توانستم با ویزای کاری TN1 به آمریکا بروم و بیشتر در زمینهٔ داده‌ها و تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها کار کنم و همین‌طور شد که سال‌های زیادی قبل از آنکه وارد شورای شهر شوم، تحلیلگر کسب‌وکار بودم. همچنین من سال‌ها در زمینهٔ استخدام کار کرده‌ام. من همچنین گواهی مدیریت در زمینهٔ منابع انسانی را از دانشگاه کلگری دارم و کسب‌وکار خودم را هم در این زمینه داشتم، و به این ترتیب بود که با اتاق بازرگانی محلی ارتباط برقرار کردم. در واقع، من چندین سال قبل از اینکه انتخاب بشوم، شرکت استخدامی خودم را داشتم. 

از چه زمانی و چرا تصمیم گرفتید وارد سیاست شوید؟ چرا حزب دموکرات نوین را انتخاب کردید؟

من ابتدا با بعضی نابرابری‌ها در جامعه از طریق مدرسه آشنا شدم. بچه‌های من در جنوب کوکئیتلام به مدرسه می‌رفتند و کیفیت زمین بازی بچه‌ها در این محله به خوبیِ بقیه نقاط شهر نبود، و استخر روبازِ محله هم بسته شد. بنابراین، تصمیم گرفتم از خدماتی که برای استفادهٔ بچه‌ها بود، دفاع کنم. باور من این است که بچه‌ها در هر محله‌ای، چه محله‌ای متمول باشد یا نباشد، باید دسترسی به خدماتی با کیفیت یکسان داشته باشند. بله، انگیزهٔ من در اصل این بود. من عضو کمیته شورای مشورتی اولیا (PAC) مدرسه بودم و می‌خواستم کمک کنم تا زمینِ بازی بهتری برای محله‌مان فراهم شود و همچنین واقعاً می‌خواستم که آن استخر دوباره باز شود. می‌خواستم بچه‌ها فرصت شنا یاد گرفتن را داشته باشند. متأسفانه موقعیت مکانی آن استخر [برای استخر بودن] خیلی خوب نبود، ولی در عوض، ما توانستیم در مکان آن استخر پارکی زیبا داشته باشیم. پارکی کاملاً جدید و زیبا در همان مکان که بچه‌ها خیلی آن را دوست دارند. به این ترتیب بود که من وارد سیاست شدم، می‌خواستم در برابر نابرابری‌هایی که در جامعه می‌دیدم، کاری انجام دهم. 

و چرا حزب دموکرات نوین؟ من فکر می‌کنم این حزب دموکرات نوین بود که به‌نوعی مرا انتخاب کرد. همین‌طور که بیشتر و بیشتر درگیر سیاست می‌شدم، بیشتر و بیشتر نابرابری‌هایی را که پشت صحنه اتفاق می‌افتاد می‌دیدم، [مثلاً] دسترسی بیشتر افراد پولدارتر به سیاستمداران محلی؛ یک فرد معمولی آن دسترسی را نداشت، و این مسائل مرا همین‌طور به حزب دموکرات نوین نزدیک و نزدیک‌تر کرد، و دیدم که ارزش‌های من با کارهایی که حزب دموکرات نوین در راستای تساوی و برابری انجام می‌دهد و اینکه می‌خواهد صدای تمام مردم به یک اندازه اهمیت داشته باشد، صددرصد در یک راستا هستند. 

جمعیت ایرانی زیادی در حوزهٔ انتخاباتی شما زندگی می‌کنند. چقدر آن‌ها را می‌شناسید؟ و چقدر با مشکلات و نگرانی‌هایشان آشنایید؟

من در این محله برای سه دوره عضو شورای شهر بوده‌ام و بخش بزرگی از کاری که ما در شورای شهر انجام می‌دهیم، کارهای اجتماعی است. ما پیوسته در شهر حضور داریم و جامعهٔ ایرانیان در ترای-سیتیز خیلی فعال‌اند و همیشه تعداد زیادی برنامه‌های فرهنگی دارند. آن‌ها جامعهٔ تجاری بزرگ و همچنین حضور ورزشی مطرحی در فوتسال دارند؛ من هر سال به دیدارشان و تماشای بازی‌هایشان می‌روم. بنابراین، من با افراد عادی جامعهٔ ایرانیان بسیار در ارتباط و تعامل هستم. شاید نیازی به گفتن نباشد که من از مغازه‌های محلی خرید می‌کنم و از خدمات محلی استفاده می‌کنم، و بالطبع از خیلی از کسب‌وکارهای ‌ایرانی نیز استفاده می‌کنم. [مثلاً] کسی که موهای من را‌ درست می‌کند، یک خانم صاحب کسب‌وکار ایرانی است. همچنین لازم به ذکر می‌دانم که بگویم خانوادهٔ من در اینجا روزنامه‌ای به نام «snapd» منتشر می‌کند، که با جامعهٔ ایرانی بسیار در تعامل است و آن‌ها را پوشش می‌دهد، و دخترهای من همیشه در تعامل با جامعهٔ‌ ایرانی و عکس گرفتن با آن‌ها هستند. من همچنین خیلی به سالمندان جامعه‌مان نزدیک‌ام و چند کسب‌وکار که خیلی وابسته و مرتبط به این قشر در سراسر ترای‌سیتیز هستند، توسط اعضای جامعهٔ ایرانی اداره می‌شوند. بنابراین در اصل از طریق جوامع تجار و همچنین فرهنگ‌وهنر است که من با جامعهٔ ایرانیان تعامل دارم، و به‌خصوص وابستگی خاصی به زنان ایرانی دارم، چون آن‌ها خیلی اهل هنر و رقص و شعر و تمام چیزهایی هستند که من بهشان علاقهٔ قلبی دارم. در رابطه با مشکلات و دغدغه‌های جامعهٔ ایرانی، این‌طور که من شنیده‌ام، اکثراً در رابطه با کار است و دسترسی داشتن به کار و اینکه کسانی که مدرک از کشورهای دیگر دارند بتوانند در زمینه‌هایی که می‌خواهند کار کنند. نسل جدید بچه‌های ایرانی خیلی تحصیل‌کرده‌اند و می‌خواهند بتوانند در زمینه‌هایی که تحصیل کرده‌اند کار کنند. بنابراین، این یکی از مهم‌ترین مسائل و مشکلات است؛ یعنی اقتصاد و امور مالی. اینکه چطور می‌توانند کار کنند؟ چطور می‌توانند دسترسی به کمک‌های بلاعوض (grants) داشته باشند؟ پیش آمده است که بعضی از افراد جامعهٔ ایرانی نزد من آمده‌اند و گفته‌اند که دنبال کمک بلاعوض‌اند تا کسب‌وکار خود را راه بیاندازند، و می‌خواسته‌اند بدانند چطور می‌توانند به آن دسترسی پیدا کنند؟ بنابراین، من فکر می‌کنم این مهم‌ترین مسئله است و همین‌طور که گفتم نسل جوان. دومین مسئله‌ای که اغلب مطرح می‌شود، در مورد زبان و در مورد تحصیلات است و زنده نگه‌داشتن زبان فارسی در جامعه، و من فکر می‌کنم زبان بخش مهمی از چگونگی ارتباط ما با همدیگر است. آخرین مسئله و البته به‌اندازهٔ قبلی‌ها مهم، مسئلهٔ روابط دیپلماتیک کانادا و ایران است؛ این موضوع جالبی است، چون در عرض پنج یا شش ماه گذشته، من خیلی در مورد علاقهٔ مردم به داشتن راه‌های آسان‌تر و روشن‌تر برای فهم مراحل گرفتن ویزا و چگونگی آوردن افراد خانواده به کانادا شنیده‌ام. و یکی از چیزهایی که شنیده‌ام این است که چون ما سفارت نداریم و چون مکانی فیزیکی وجود ندارد، فهم مراحل دریافت ویزا مشکل شده‌ است. بنابراین، این هم یکی از مسائلی است که خیلی در موردش می‌شنوم. آمدن به کانادا بار مالی زیادی برای خانواده‌های ایرانی دارد، و وقت زیادی می‌گیرد. برای همین آن‌ها نمی‌دانند چرا با وجود رایزنی‌هایی که در سطح دولت فدرال در این زمینه می‌شود، پاسخی نمی‌گیرند، و من اینجا با افتخار اعلام می‌کنم که یکی از نمایندگان پارلمان عضو حزب دموکرات نوین، جنی کوان، مدت زیادی است که در پارلمان از جامعهٔ ایرانیان در این زمینه دفاع می‌کند و به دفعات در مجلس ایستاده‌ است و در مورد این واقعیت که خانواده‌های ایرانی دارند رنج می‌برند، صحبت کرده‌ است، چرا که حزب دموکرات نوین خانواده را در اولویت قرار می‌دهد، و همواره قصد دارد خانواده‌ها را به هم برساند. یکی از اتفاقاتی که من به‌تازگی در موردش شنیده‌ام و خیلی مرا غمگین کرد، در مورد خانواده‌ای بود که اخیراً اینجا صاحب فرزند شده بودند و می‌خواستند پدربزرگ و مادربزرگ را بیاورند و با اینکه این افراد قبلاً ویزا گرفته و آمده بودند، نتوانستند دوباره ویزا دریافت کنند و این خیلی مایهٔ تأسف است که ما خانواده‌ها را از هم جدا نگه می‌داریم، چون پروسهٔ کار ایراد دارد.

ژوئن گذشته گارنت جَنیوئِس ژوئن گذشته گارنت جَنیوئِس، نمایندهٔ محافظه‌کار فدرال، طرحی را علیه روابط با ایران به مجلس عوام پیشنهاد داد که با حمایت حزب حاکم لیبرال با اکثریت آرا تصویب شد، در این طرح از دولت خواسته شده بود همهٔ مذاکرات با جمهوری اسلامی ایران را به‌منظور تجدید روابط دیپلماتیک، متوقف کند و در کنار مردم ایران بایستد و این را به رسمیت بشناسد که آن‌ها، مانند همهٔ مردم، باید از حقوق بنیادین آزادی عقیده و مذهب، آزادی اندیشه، باور، نظر و بیان شامل آزادی مطبوعات و دیگر شیوه‌های ارتباطی، آزادی شرکت در تجمعات مسالمت‌آمیز و آزادی تشکیل انجمن، بهره‌مند شوند. همچنین از دولت ایران بخواهد همهٔ ایرانی‌-کانادایی‌ها یا مقیمان دائم کانادا را که در ایران زندانی آند یا اجازهٔ خروج از ایران را ندارند، از جمله مریم ممبینی، بیوهٔ پروفسور کاووس سیدامامی که در زندان اوین تهران درگذشت، را آزاد کند. 

حزب دموکرات نوین به این طرح رأی نداد، آیا حزب شما معتقد است که موازین بنیادین پذیرفته شدهٔ حقوق بشری در ایران رعایت می‌شود؟ دلیل مخالفت حزبتان با این طرح چه بود؟ 

این سؤال بسیار خوبی است. آیا حزب دموکرات نوین به حقوق بشر اعتقاد دارد؟ صددرصد، این حزب همیشه از حقوق بشر دفاع کرده است. می‌دانم که این بحث بین تمام نامزدهای کنونی حزب دموکرات نوین و نمایندگان قدیمی‌تر وجود دارد، ولی این موضوع خیلی پیچیده‌ای است، چون ما خانواده‌هایی داریم که مستقیماً تحت تأثیر تصمیماتی قرار می‌گیرند که در رده‌های بالا گرفته می‌شود. ولی حزب دموکرات نوین در حال حاضر تمرکزش را روی تأمین ایمنی و رفاه خانواده‌ها قرار داده است؛ خانواده‌هایی که در تلاش‌اند تا اعضایشان را کنار هم نگه دارند، آن‌هایی که به‌خاطر اتفاقاتی که در ایران می‌افتد، می‌خواهند از آنجا خارج شوند. بنابراین هدف شمارهٔ یک ما حمایت از خانواده‌ها و افراد عادی جامعه است، و من هنوز در دولت نیستم. البته من الان بیش از این نمی‌توانم جوابی بدهم، چون این موضوع بسیار داغ و حساسی است. مهم‌ترین کار حزب دموکرات نوین حمایت از مردمی است که مستقیماً درگیر این مسائل‌اند و فراهم کردن راه نجاتی برای آن‌ها، و بنابراین، یکی از چیزهایی که در موردش صحبت می‌شود این است که آیا سفارتخانه‌ای در کانادا هست یا نه، مکان فیزیکی امنی که مردم بتوانند بیایند و کارهای ویزایشان را انجام دهند، و همچنین نگرانی‌ها و مشکلاتشان را بیان کنند… همان‌طور که گفتم، من هنوز در دولت نیستم. بنابراین، نمی‌خواهم مسائلی را که در صلاحیت من نیست، بیان کنم ولی، حقوق بشر [اولویت] شمارهٔ یک است، و حزب دموکرات نوین باور دارد که حقوق بشر به‌میزان کافی برای خیلی از مردم و خانواده‌ها در ایران اعمال نمی‌شود. این طرح پیشنهادی حرکتی کاملاً سیاسی بوده و اصلاً در راستای خواسته‌های مردم نبوده‌ است، و در اصل کاری بوده که حزب محافظه‌کار برای تحت فشار قرار دادن حزب لیبرال انجام داده تا به اهداف خودش برسد. و در نهایت اینکه این طرح‌های پیشنهادی در هر حال، اجرایی نیستند. 

به‌تازگی کریستا فریلند، وزیر امور خارجهٔ کانادا، در پاسخ به پتیشنی که حدود ۱۶٬۰۰۰ نفر آن را امضا کرده بودند و خواهان بازگشایی سفارت ایران در کانادا و تجدید روابط با ایران شده بودند، در مجلس عوام گفت تا زمانی که مریم ممبینی نتواند از ایران خارج شده و به خانه‌اش در کانادا بازگردد، هر گونه مذاکره با ایران صرفاً بر صدور مجوز خروج ایشان معطوف خواهد شد. آیا فکر می‌کنید موضع کنونی دولت کانادا در قبال ایران، به حل معضل روابط کانادا با ایران و آنچه که ایرانیان مقیم اینجا می‌خواهند، کمکی خواهد کرد؟

این یکی دیگر از موضوعاتی است که با آن، خانواده‌های عادی، دانشجویان عادی و مردم عادی تحت تاثیر روابط بین‌المللی قرار می‌گیرند و ما نمی‌توانیم [در این زمینه] طرز فکر تمامیت‌خواهانه داشته باشیم. ما باید بتوانیم در مورد مشکلات حقوق بشری و خشونت‌هایی که شاهدش هستیم گفت‌وگو کنیم و در عین حال، بتوانیم از خانواده‌‌‌‌های عادی در جامعهٔ ایرانی-کانادایی‌ که می‌خواهند تحصیل کنند، خرج زندگی را در بیاورند، بچه‌دار شوند و از پدر و مادرشان نگهداری کنند، حمایت کنیم… بنابراین، حزب دموکرات نوین متعهد است که اولویت اولش مردم هستند. این، بدان معنی نیست که ما روابط دیپلماتیک نخواهیم داشت، ولی باید از جوانب مختلف به این مسئله نزدیک شد، نباید طرز فکر تمامیت‌خوانانه داشته باشیم، باید انسانیت را در تصمیم‌گیری‌هایمان دخالت دهیم، مردم باید بتوانند گذرنامه‌هایشان را تجدید کنند و ویزایشان را بگیرند، بدون آنکه مجبور باشند هزینهٔ بالای سفر به واشنگتن را بپردازند یا پاسپورتشان را پست کنند که احتمال گم شدنش هست؛ این‌ها موقعیت‌های پردغدغه‌ای هستند که زندگی مردم را تحت تأثیر قرار می‌دهند. بنابراین، من فکر می‌کنم باید از جوانب مختلف این موضوع را مورد بررسی قرار داد، و حزب دموکرات نوین این مسئله را می‌فهمد و روی این مسئله کار می‌کند. 

بسیاری از دولت‌های خاورمیانه از جمله عربستان سعودی از دید جامعهٔ جهانی کارنامهٔ قابل قبولی در رعایت موازین بنیادین حقوق بشر ندارند و عده‌ای بر این باورند که بسیاری از مواردی که در طرح تصویب‌شده برای توقف مذاکرات با ایران به‌عنوان دلیل یاد شده برای کشوری چون عربستان هم صادق است. همچنین شهروندان کانادایی در کشورهای دیگر به دلایلی که از دید کانادا پذیرفته شده نیست زندانی شده‌اند، تازه‌ترین موارد آن زندانی‌شدن اتباع کانادا در چین پس از دستگیری مدیر ارشد شرکت هواوی در ونکوور بود، ولی کانادا روابط خودش را با این کشورها قطع نکرده و به مذاکره در همهٔ زمینه‌ها با آن‌ها و حتی حفظ و گسترش قراردادهای تجاری و حتی تسلیحاتی با آن‌ها ادامه می‌دهد. به‌نظر شما دلیل این امر و رویکرد متفاوت دولت کانادا با چنین کشورهای در مقایسه با رویکردش در مقابل ایران چیست؟

من می‌خواهم به دو موضوع در اینجا اشاره کنم؛ یکی اینکه من سالیان پیش حدود یک سال در اسلام‌آباد زندگی کرده‌ام و می‌خواهم کمی در مورد زن بودن در کشوری در خاورمیانه، و آزادی رفت‌وآمد برای مردم در خاورمیانه صحبت کنم. من در پاکستان این آزادی را نداشتم که هر کجا بخواهم بروم، و همچنین نمی‌توانستم به عربستان سعودی سفر کنم. در آن زمان، بعضی دوستان مذکر من توانستند به عربستان سعودی بروند، ولی من به‌عنوان زنی مجرد توانایی سفر آزادانه را نداشتم. بنابراین، من فکر می‌کنم اغلب کارهایی که در جامعه انجام می‌دهم، کارهای زیادی که هر سال در زمان شرکت در سازمان ملل در کمیتهٔ جایگاه زنان انجام می‌دهم، در اصل برای روشنگری در مورد تأثیرات منفی [روی] زنان و دختران در سراسر دنیا است. بنابراین، می‌خواهم این موضوع روشن باشد که من خودم این موارد را تجربه کرده‌ام و درک می‌کنم، و واقعاً می‌خواهم که مردم سراسر جهان بتوانند آزادانه سفر کنند، همه باید بتوانند آزاد باشند و بیایند و بروند، و اما چرا من فکر می‌کنم برخورد کانادا با ایران [در مقایسه با عربستان و چین] متفاوت است؟ منابع طبیعی زیادی هستند که اقتصاد کانادا را به حرکت درمی‌آورند و در انتخابات تأثیر دارند، مثلاً آیا ما قرار است استفاده از سوخت‌های فسیلی را گسترش دهیم یا آیا قرار است به‌صورت تدریجی از سوخت‌های فسیلی فاصله بگیریم؟ من پشت صحنهٔ تصمیمات دولت در این زمینه‌ها بوده‌ام و شاهد بوده‌ام که دولت چطور مجبور است در این موارد تصمیم بگیرد، اینکه آیا دولت ارزش‌هایش را در راستای چگونگی برخورد با مردم قرار می‌دهد، اینکه آیا ما می‌خواهیم دنیا به چه چشمی به ما نگاه کند، اینکه ما چه چیزی را برای بچه‌هایمان که نسل آینده‌مان‌اند نمی‌خواهیم، در مقابلِ منابعی که برای به حرکت درآوردن اقتصاد ما ضروری‌اند. و من فکر می‌کنم این برای درک این مسئله که چرا سیاست پیچیده و دشوار است، موضوعی کلیدی است، و اینکه چرا کار دولت دشوار است، چون مسئلهٔ انتخاب ارزش‌هاست. اینکه آیا برای ما منابعی که اقتصادمان را می‌گرداند ارزش‌اند، یا آزادی و امنیت مردم. و من فکر می‌کنم دولت باید آن تعادل و راه میانه را پیدا کند، چون ما در کانادا بین ارزش‌های لیبرال و محافظه‌کار گیر کرده‌ایم؛ جنگ قدرتی که در سطوح بالا وجود دارد. من شخصاً فکر می‌کنم ما فراموش کرده‌ایم که مردم و خانواده‌های عادی‌ای وجود دارند که تمام تلاششان آن است که وام مسکن خود را بپردازند و خانواده‌شان را که در شرایط بدی‌اند، به اینجا بیاورند. بنابراین، از شما تشکر می‌کنم برای پرسیدن این سؤال، چون در حال حاضر مبحث مهمی است.

ما همین سؤال را از کاندیداهای حزب لیبرال کردیم و آن‌ها گفتند که دلیل این موضوع خیلی ساده این است که کانادا با ایران روابط سیاسی ندارد و بازگشایی این روابط پروسه‌ای دارد، در حالی‌که روابط سیاسی با عربستان سعودی و چین قطع نیست. آیا شما فکر می‌کنید این پاسخ قابل قبول و قانع‌کننده‌ای است؟ فکر می‌کنید چطور این مشکل می‌تواند حل شود در حالی‌که در چنین چرخهٔ معیوبی قرار گرفته است؟

حزب دموکرات نوین، به‌عنوان یک حزب، این مسئله را که صدا و چالش‌های زندگی واقعی افراد عادی در تصمیم‌‌گیری‌های دولتی، دست‌کم در حال حاضر، نقش چندانی ندارد، شناسایی کرده است. دولت محافظه‌کار در کانادا همواره تمرکزش روی بانفوذترین افراد یعنی صاحبان شرکت‌های بزرگ،‌ که از نظر خود باارزش‌ترین قشرند، بوده است و همچنین روی منابع طبیعی‌ای که از داخل کشور به خارج از آن صادر می‌شود و بالعکس، و آن‌ها فراموش کرده‌اند مردمی هم وجود دارند که سعی می‌کنند زندگی‌شان را بگذرانند و خرج زندگی‌شان را در بیاورند. مثالی می‌زنم؛ وقتی بچه‌ها را در زمین بازی می‌بینیم و یک نفر کار اشتباهی انجام می‌دهد، و معلم می‌آید و می‌گوید همهٔ کلاس دیگر حق بازی ندارند، این مشابه این نوع برخورد است که ما همه را تنبیه می‌کنیم برای گفت‌وگوهایی که در بالاترین سطوح در حال انجام است، یا نیست. بله، ما باید با یکدیگر گفت‌وگو کنیم، ما باید روابطمان را بسازیم، اما در عین حال، باید مردمی را که در حال عبور از این چالش‌ها زندگی می‌کنند، حمایت کنیم. 

پس، آیا فکر می‌کنید که حزب ان‌دی‌پی مایل است که با ایران صحبت کند؟

من فکر می‌کنم که حزب دموکرات نوین همواره حزبی بوده که به شنیدن صدای اکثریت جامعه تمایل داشته است. شما به مثالی اشاره کردید که پتیشنی بوده و ۱۶،۰۰۰ نفر گفته بودند چیزی را می‌خواهند. چطور دولت می‌تواند بگوید که ما به صدای ۱۶،۰۰۰ نفر گوش نمی‌دهیم؟ بنابراین، بله، حزب دموکرات نوین صددرصد خواهان شنیدن دغدغه‌های مردمان عادی کانادایی‌ است، نه‌تنها ایرانی-کانادایی‌ها، بلکه همهٔ کانادایی‌ها در همه‌جا. 

دست‌ِکم بر اساس نظرسنجی‌های کنونی احتمال تشکیل دولت اکثریت توسط حزب شما وجود ندارد و در بهترین شرایط (بر اساس همان نظرسنجی‌ها) حزب شما می‌تواند به حزب دیگری که اکثریت نسبی را به‌دست می‌آورد برای تشکیل دولت بپیوندد یا شاید اپوزیسیون شود. در چنین شرایطی اگر شما به‌عنوان نماینده از منطقهٔ پورت مودی-کوکئیتلام، اَنمور و بلکارا به پارلمان راه پیدا کنید، چطور خواسته‌های موکلانتان را، به‌ويژه مواردی که مربوط به مشکلات جامعهٔ ایرانی در کاناداست، پیگیری خواهید کرد؟

اول از همه اینکه ما هنوز دو هفته به انتخابات داریم و هر چیزی امکان‌پذیر است. رهبر حزب دموکرات نوین رتبهٔ پذیرش بالایی دارد و مردم این شانس را پیدا کرده‌اند که او را بهتر بشناسند. این مسئله که او وکیل است و قبلاً هم سیاستمدار بوده، هنوز پوشش کافی نگرفته‌ است. بنابراین، من فکر می‌کنم در دو هفتهٔ آینده هر اتفاقی ممکن است بیافتد. در عین حال، پاسخ‌گویی، چیزی است که در دولت وجود ندارد، نه در سطح دولت شهری وجود دارد نه در بالاترین سطوح دولت، یعنی دولت فدرال. و من فکر می‌کنم اگر یک چیز وجود دارد که در حال حاضر این جامعه، کانادا، به دنبالش باشد، همان پاسخ‌گویی است. بنابراین، من امیدوارم که در این دوره ما کرسی‌های بیشتری را نسبت به دورهٔ پیش اشغال کنیم، مخصوصاً برای پورت‌مودی-کوکئیتلام، انمور و بلکارا. من شش سال است که به‌عنوان صدایی برای درستکاری و نظارت در این منطقه شناخته شده‌ام، و فکر می‌کنم وقتی به اتاوا بروم هم، دقیقاً همین کار را انجام دهم، تا صدای نظارت [بر مسائل] باشم و مشکلات واقعی مردم را به گوش اتاوا برسانم. اعتقاد من واقعاً بر این است که ارتباط اتاوا با آنچه بین مردم عادی اتفاق می‌افتد، گسسته شده است؛ مثالی ساده می‌آورم که ربطی به روابط بین‌الملل ندارد، ولی در رابطه با فرزندانمان است. این وِیپ (vape) که از سال ۲۰۱۵ وارد جامعه ما شده‌ است. من آن را در سطح جامعه و بین مردم عادی مشاهده می‌کنم؛ من در هر آرایشگاهی می‌بینم که تولیدات ویپ را که توسط سازمان سلامت کانادا (Canada health) تأیید نشده و بنرهای بزرگ تبلیغاتی هم برایش نصب کرده‌اند، می‌فروشند. این‌ها نباید در جامعهٔ ما باشد. در دولت شهری، ما نتوانستیم جلوی رشدشان را بگیریم. ما نمی‌توانستیم به آن‌ها اجازهٔ کسب ندهیم، چون هیچ قانونی نبود که به آن استناد کنیم. من شروع به اطلاع‌رسانی در این زمینه کردم. ما در این زمینه شروع به مکاتبه با دولت فدرال کردیم، و در سال ۲۰۱۵ هم نامه‌ای به رونا امبروز (Rona Ambrose) نوشتیم و گفتیم که این واقعاً معضلی شده است. به سازمان سلامت کانادا نیز نوشتیم و گفتیم که این یک معضل است. اتاوا چشمش را بر روی این موضوع بست و ما الان بچه‌هایی داریم که معتاد به نیکوتین‌اند، در حالی‌که ما می‌دانستیم این اتفاق در سطح جامعه در حال وقوع است، ولی اتاوا سرش با دعوا بر سر اینکه چه کسی رهبر باشد و مطرح کردن طرح‌های پیشنهادی (motion) در مجلس گرم بود. بنابراین، من می‌خواهم موضوعات واقعی‌ای را که ما را در سطح جامعه در منطقهٔ پورت‌مودی-کوکئیتلام، انمور و بلکارا تحت تأثیر قرار می‌دهند، به مجلس ببرم و در عین‌حال از جانب دیگر، از ارزش‌های حزب دموکرات نوین، از جمله برخورداری از حقوق بشر برای همهٔ انسان‌ها، دور شدن تدریجی از سوخت‌های فسیلی، سوبسید ندادن به شرکت‌های عظیم و حمایت از کسب‌وکارهای کوچکی که در سطح جامعه سعی می‌کنند به حیات خود ادامه دهند، حمایت کنم. در جهت مطرح کردنِ مشکلات و دغدغه‌های جامعهٔ ایرانی، من حتی در شورای شهر همواره این کار را انجام داده‌ام، ولی نکتهٔ مهمی که لازم به ذکر است آنکه هیچ‌کس نمی‌تواند این کارها را به تنهایی انجام دهد. بیشترین قدرتی که هر سیاستمدار دارد، حمایت جامعه‌اش از اوست، و من در کارهایی که قبلاً در دولت انجام داده‌ام، متوجه شده‌ام که وقتی جامعه‌ای متحد می‌شود و صدایش را به گوش می‌رساند و می‌گوید چه می‌خواهد، به سیاستمدارانشان این قدرت را می‌دهد که آن کارها را انجام دهند و حتی فراتر بروند. بنابراین، من از جامعهٔ ایرانی می‌خواهم که مرا حمایت کنند و از کارهایی که در شش سال گذشته برایشان انجام داده‌ام پشتیبانی کنند و اجازه دهند من با ۱۶،۰۰۰ امضا به آنجا بروم تا جامعه‌ای را که پشت سرم ایستاده نجات بدهم، چون سیاستمداران نباید تنها بایستند. آن‌ها باید صدایی باشند برای تمام کسانی که در تلاش‌اند که مخارج زندگی را تأمین کنند، بچه‌هایشان را به مدرسه بفرستند، مهد کودک انتخاب کنند، و کار کنند، کاری که جامعه را به حرکت در می‌آورد، و نهایتاً آنکه خانواده‌شان را سرپرستی و اداره کنند.

یکی از بزرگ‌ترین مشکلات مهاجران به کانادا و از جمله مهاجران متخصصی که از ایران آمده‌اند، تأیید نشدن مدارک تحصیلی و حرفه‌ای آنان یا شرایط بسیار سخت و دشوار برای این کار است که موجب می‌شود از سال‌ها تجربه و دانش تخصص آن‌ها برای بهبود وضعیت کانادا استفاده نشود و خود این مهاجران هم ناچار به فعالیت در مشاغل غیرتخصصی بشوند. نمونهٔ بارز آن‌ها مشکلات بزرگی است که در تأیید صلاحیت مدارک پزشکان وجود دارد. این در حالی است که کمبود پزشکان متخصص در نظام درمانی کانادا به وضوح مشاهده می‌شود و بنا بر گزارش سی‌بی‌سی بیش از ۷۰۰٬۰۰۰ بریتیش کلمبیایی یا حدود ۱۵ درصد جمعیت این استان پزشک خانواده ندارند. فکر می‌کنید اشکال کار کجاست و شما چه برنامه‌ای برای رفع این مشکل دارید؟ آیا این برنامه توصیه به سازمان‌های مسئول است، مذاکره و تعامل با آن‌هاست یا تغییر مقررات آن‌ها؟

حزب ان‌دی‌پی برای پیشرفت در حل این مشکل نه‌فقط پیرامون ارزشیابی مدارک خارج از کانادا، بلکه برای پزشکان و سازمان‌هایی که پذیرش مدارک را محدود می‌کنند، با دولت‌های استانی همکاری خواهد کرد. این چیزی است که ان‌دی‌پی کاملاً به آن متعهد است و ما اینجا در پورت مودی-کوکئیتلام، انمور و بلکارا به‌دلایلی مزیت‌هایی نیز داریم. نخستین آنکه در این استان در حال حاضر، دولت ان‌دی‌پی بر سر کار است و روی این موضوع تمرکز کرده است و حتی در ناحیهٔ فرِیزِر شمالی، ما نخستین منطقه‌ای هستیم که در آنجا برنامهٔ Continued Care که ان‌دی‌پی به‌منظور آزمایشِ شیوه‌ای جدید برای رسیدگی به درمان مردم در نظر گرفته، اجرا می‌شود. این برنامه مانند یک جامعهٔ مسئولِ مراقبت‌های درمانی است. بنابراین فقط پزشکان نیستند، پرستاران و متخصصان تغذیه هم هستند. دولت استان این طرح را در منطقهٔ ما به‌صورت آزمایشی اجرا می‌کند و با داشتن یک نمایندهٔ مجلس از ان‌دی‌پی در اتاوا، ما می‌توانیم آن را به مناطق دیگر تسری دهیم. این اولین چیزی بود که می‌خواستم بگویم. ولی چیز دیگری که می‌خواهم درباره‌اش صحبت کنم، این است که من به‌تازگی در مراسم اعطای شهروندی به شهروندان جدید حضور داشتم و پزشکی از روسیه در آنجا حضور داشت. او می گفت آمادهٔ کار است، ولی نمی‌تواند فرآیند تأیید مدارک را بگذراند و این به انجمن مربوطه برمی‌گردد. دوباره تأکید می‌کنم که ان‌دی‌پی صددرصد به تحقق این امر و به همکاری با استان‌ها برای تأیید مدارک متعهد است. من در کبک بودم و برای سال‌ها دانشجویان زیادی بودند که می‌توانستند دوره ببینند و در کبک پزشک شوند، ولی دولت کبک آن را محدود کرده بود، حالا البته آن محدودیت‌ها را برداشته است. ما توان کنترل تأمین پزشکانی را که وارد جامعه‌مان می‌شوند، داریم. دولت استانی ان‌دی‌پی بیشترین قدرت را برای این منظور دارد و با داشتن نمایندهٔ ان‌دی‌پی در اتاوا، می‌توانیم کمک کنیم تا در این مورد سریع‌تر به پیشرفت‌هایی دست یابیم و ما به انجام این کار متعهدیم. دوستی دارم که معمار است و با شوهرش از مکزیک به اینجا آمده است. هر دوی آن‌ها به‌دلیل تخصصشان در معماری، تشویق شدند که از مکزیک به اینجا بیایند. چون ما در اینجا شهرسازی می‌کنیم، شهرها را بازسازی می‌کنیم و کارهای زیادی برای آن‌ها در اینجا وجود دارد. ولی وقتی آن‌ها به اینجا رسیدند، متوقف شدند چون نتوانستند مدارکشان را به تأیید برسانند. این بسیار تأسف‌آور است، و به صحبتی که کمی پیش‌ترداشتم دربارهٔ سفارت یا جایی که مهاجران بتوانند این مسائل را به چالش بکشند، برمی‌گردد. مکانی فیزیکی، که اول از همه تأییدیهٔ مدارکشان را بگیرند و دیگر اینکه از آن طریق، شبکه‌هایی ایمن‌کننده و پشتیبانی‌هایی داشته باشند تا درک کنند چطور می‌توانند در این جامعه موفق باشند. من از شرایط بچه‌هایی که [به اینجا] می‌آیند و بدون داشتن پشتیبانی‌‌های لازم، در مدرسه رها می‌شوند، متأسف‌ام. در حال حاضر، کتابخانه‌های ما می‌کوشند زبان و نیازهای فرهنگی برخی از این بچه‌ها را پوشش دهند. والدین آن‌ها باید بلافصله پس از آمدنِ به اینجا، کاری پیدا کنند، در حالی‌که پیش‌بینی‌ای از کارهایی که باید بکنند ندارند. آن‌ها به اینجا می‌آیند تا در حرفه‌شان مشغول به کار شوند، ولی خودشان را در موقعیتی می‌یابند که نمی‌توانند در حرفه‌شان مشغول به کار شوند و باید وقتشان را صرف یافتن کاری در حوزه‌های دیگر بکنند و این موضوع روی کل خانواده تأثیر می‌گذارد. 

در جامعهٔ ایرانی بسیاری بر این باور‌ند که افرادی با سابقهٔ نقض حقوق بشر پول‌های آلوده را از ایران به کانادا می‌‌آورند و عده‌ای از آن‌ها حتی با دور زدن قوانین مهاجرتی کانادا به این کشور مهاجرت کرده‌اند و در اینجا اقامت دارند، ولی نه‌تنها هیچ برخوردی برای دور زدن و نقض قوانین مهاجرتی با آن‌ها نشده، بلکه آن‌ها در امنیت و آسایش در کانادا زندگی می‌کنند و دولت کانادا هم هیچ پاسخی در این زمینه به افکار عمومی نداده است. نظر شما در این زمینه چیست؟

ممنون‌ام که این موضوع را مطرح کردید. ما دیروز مناظر‌ه‌ای داشتیم که احتمالاً دربارهٔ آن شنیده‌اید. این یک مشکل و یک واقعیت است. من نمی‌توانم دربارهٔ شخص خاصی صحبت کنم، نمی‌توانم دربارهٔ موقعیت خاصی صحبت کنم، ولی این دقیقاً همان دلیلی است که قبل‌تر گفتم. ارتباط دولت فدرال با آنچه که در شهرها رخ می‌دهد، قطع است. ارتباط آن‌ها با واقعیتِ آنچه که ما مردم عادی با آن مواجه‌ایم، قطع است. من به‌عنوان سیاستمداری در دولت شهری که در بدترین شرایط بحران مسکن در اینجا بوده‌ام، در تمام طول این بحران در پشت صحنه ناظر بوده‌ام، ولی در این بحران مسکن که مردم را بی‌خانمان کرد یا جوان‌ترها را ناگزیر از رفتن از این شهر کرد، یا سالمندان مجبور شدند خانه‌هایشان را تخلیه کنند، چون شرکت‌های ساختمانی درِ خانه‌هایشان را می‌زدند و آن‌ها را فریب می‌دادند، من در تمام این مدت در پشت صحنه ناظر این اتفاقات بوده‌ام. این مشکل آن‌قدر مهم است که دولت فدرال ما باید بداند [در این زمینه] در سطح جامعه چه می‌گذرد، چون اگر آن‌ها می‌فهمیدند چه اتفاقی در سطح شهر می‌افتد، درخواست ارائهٔ شواهد به دولت نمی‌کردند؛ می‌توانستند خودشان آن را ببینند. من با چشمان خودم می‌دیدم که یک‌چهارم مجتمع‌های آپارتمانی ساخته‌شده، مجتمع‌های لوکسی که در کوکئیتلام ساخته‌ایم تا این‌طور وانمود کنیم که به افزایش ساخت واحدهای مسکونی کمک می‌کند، خالی مانده‌اند و به وسیله‌ای برای سرمایه‌گذاری بدل شده‌اند. می‌دانیم که دولت حالا پرده‌ها را بالا زده است، عوامل بالا رفتن قیمت خانه‌ها مشخص شده و پشت برخی از این موارد، پولشویی بوده است. جامعه نباید مجبور باشد از نمایندگان فدرالش درخواست کند که چیزی را مورد بررسی قرار دهد. نمایندهٔ فدرال باید خودش در سطح جامعه باشد و بداند چه اتفاقی دارد می‌افتد. دومین چیزی که می‌خواستم درباره‌اش صحبت کنم، این است که ان‌دی‌پی برای جلوگیری از دسترسی شرکت‌های بزرگ [به دولت] سخت می‌جنگد؛ دسترسی کسانی که بیشترین پول را دارند، بیشترین تأثیر را دارند، کسانی که به‌نسبت خانواده‌های متوسط عادی بهشان اولویت داده می‌شود. علاوه بر این، منابع RCMP اصلاً کافی نیست. من عضوی از شورای شهر هستم که در تأیید بودجهٔ RCMP به‌مدت شش سال نقش داشته‌ام. فقط در این شهر، RCMP غرق در مواجهه با بهره‌کشی از کودکان است. ما، به‌عنوان کانادایی، از RCMP انتظار داریم در بالاترین سطح به انجام وظیفه بپردازد و نیروی ویژه برای مقابله با پولشویی و کار روی پول‌هایی با منابع جهانی که روی کانادایی‌ها تأثیر می‌گذارد، داشته باشد. و در این مقطع زمانی، این حوزه با کمبود منابع مواجه است و ان‌دی‌پی متعهد به ۲۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری روی نیروی عملیاتی مقابله با پولشویی در این جامعه است. من همچنین می‌خواهم از منظر دیگری نیز در این‌باره صحبت کنم. ما در منطقه‌مان بندرگاهی داریم. چیزهایی از طریق بندر به اینجا می‌آیند. از سال ۲۰۱۵ به این‌سو، از بودجهٔ بندر کاسته شده است. من فکر می‌کنم ۴۰۰ هزار دلار از بودجهٔ امنیتی بندر کم شده باشد. چیزهایی در سطح شهر اتفاق می‌افتد که نمایندگان فدرال آشکارا از آن بی‌خبرند. دولت اکثریتی که لیبرال‌ها در طول چهار سال گذشته در دست داشته‌اند، در سطح شهر و در کنار مردم، با ما نبوده است. خوشبختانه ما در اینجا نمایندهٔ ان‌دی‌پی را داشته‌ایم که ما را آگاه نگه داشته است. او در سطح شهر بوده است. اینجا همه او را می‌شناسند. همیشه در اینجا بوده و این نگرانی‌ها را به اتاوا انتقال داده است، ولی به‌نظر من لیبرال‌ها چیزهایی را که در سطح جامعه در این حوزه اتفاق می‌افتد، جدی نگرفته‌اند.

یکی از وعده‌های حزب لیبرال در انتخابات گذشته بررسی به‌کارگیری نظام انتخابات تناسبی به‌جای نظام نخست‌نفری بود ولی این وعده عمل نکرد در پلتفرم شما این موضوع دیده شده است. همچنین در سال گذشته در بی‌سی و امسال در جزیرهٔ پرنس ادوارد همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی با عدم موفقیت روبه‌رو شد. فکر می‌کنید دلیل این عدم موفقیت‌ها چه بوده است؟ آیا فکر نمی‌کنید آنچه که در بی‌سی و جزیرهٔ پرنس ادوارد رخ داد بازتاب‌دهندهٔ عدم موافقت افکار عمومی کانادا با نظام انتخابات تناسبی باشد؟ در این صورت چرا حزب شما به‌دنبال به‌کارگیری چنین نظامی است؟

نابرابریِ درآمد در کانادا روبه‌رشد است. فاصله بین ثروتمندترین افراد با قشر متوسط کانادا رو به افزایش است. بنابراین، این حوزه‌ای است که اگر دولت ما پاسخگوی آن نباشد، اگر تنوعی از نمایندگان همهٔ مردم در دولت نداشته باشیم، این نابرابری‌ها کماکان افزایش خواهند یافت. نکتهٔ دوم، بحران تغییرات اقلیمی است. این بحران، اکنون در نقطه‌ای است که باید برای آن تصمیم گرفت. در این انتخابات، باید توجه داشت که اگر می‌خواهیم در بحبوحهٔ بحران تغییرات اقلیمی به گسترش سوخت‌های فسیلی ادامه بدهیم، گرمایش زمین افزایش خواهد یافت. بنابراین، اگرچه دولت استان برای تغییر نظام انتخاباتی همه‌پرسی‌ای برگزار کرد، حالا جایی هستیم که مدتی از آن گذشته است، و حالا بحران پشت در خانهٔ ماست؛ بحرانی با نابرابری درآمد پشت در است، بحرانی در مورد سیارهٔ ما پشت در است، و من از مردم بیشتر و بیشتر می‌شنوم که می‌خواهند در اتاوا از بین همهٔ اقشار نماینده وجود داشته باشد. به این دلیل است که فکر می‌کنم داشتن نظام انتخاباتی تناسبی مهم است. حالا که من در چند مناظره شرکت کرده‌ام، چیزی که دیده‌ام این است که دو حزب دارند با هم می‌جنگند. در هیچ‌کدام از مناظره‌ها نمی‌بینم که برای رایزنی و تبادل نظر با هم آمده باشند. آن‌ها صرفاً سر اینکه چه کسی بیشترین آمار را به خود اختصاص خواهد داد، با هم می‌جنگند. دولت لیبرال چهار سال فرصت داشت تا برای بحران تغییرات اقلیمی کاری بکند و کاری که آن‌ها کردند این بود که تصمیم به گسترش سوخت‌های فسیلی گرفتند. آن‌ها چهار سال فرصت داشتند دربارهٔ نابرابری‌های درآمد کاری بکنند، کاری که کردند خدمت به سازمان‌های میلیارد دلاری برای سودآوری بیشتر بود. تنها شیوه برای اصلاح این موارد، داشتن صدایی متوازن یا داشتن نظام انتخاباتی تناسبی است، و من صادقانه باور دارم که اگر همین حالا همه‌پرسی دوباره در بی‌سی برگزار شود، با چیزهایی که اکنون می‌دانیم، با پولشویی و با نادیده گرفتن چیزهایی که تأثیر منفی روی بریتیش کلمبیایی‌ها می‌گذارد، من فکر می‌کنم مردم نظرشان عوض شده باشد. فکر می‌کنم مردم می‌خواهند توازنی در دولت داشته باشند و بی‌سی‌ ان‌دی‌پی نشان داده است که آن‌ها چه کارهایی می‌توانند با خواست سیاسی‌شان بکنند. فکر می‌کنم ما [در صورت برگزاری همه‌پرسی جدید] نتایج متفاوتی می‌توانیم بگیریم.

فکر می‌کنید، بزرگ‌ترین مشکلاتی که کشور کانادا و به‌خصوص حوزهٔ انتخاباتی شما با آن دست‌به‌گریبان است، چیست؟ و برنامهٔ شما برای بررسی و حل آن‌ها چیست؟

در حال حاضر بیش از هر چیز دیگری، وضعیت محیط زیست است؛ به‌دلیل مباحثات جهانی پیرامون آن و نیز اینکه کانادا مکان طبیعی زیبایی است با درختان، آب‌ها، زمین‌ها و نیز سواحل بسیار گسترده. به‌همین دلیل، محیط زیست اهمیت بسیار زیادی دارد و کمترین انتظار کانادایی‌ها این است که دولت کارهای بیشتری در این زمینه انجام دهد و اطمینان یابد که در ۱۱ سال آینده کرهٔ زمین را گرم‌تر نمی‌کنیم. این باید کمترین استاندارد یک دولت برای زمامداری در این کشور باشد. باید به اهمیت این موضوع پرداخته شود و محیط زیست در این حوزهٔ انتخاباتی هم به‌ همان اندازه مهم است. بحران نبود توان مالی هم در این حوزهٔ انتخاباتی وجود دارد و کاری که ما می‌خواهیم بکنیم، حل این مشکل است. من در بین همهٔ نامزدهای این منطقه، بهتر از همه برای رسیدگی به این موضوع واجد شرایط هستم، چون شش سال است دارم روی آن کار می‌کنم. من این جامعه را خوب می‌شناسم و در برخی از موارد، ارجحیت دادن به شرکت‌ها را در اینجا دیده‌ام و اینکه چطور این موضوع روی مردم ما تأثیر منفی می‌گذارد.

آیا فکر می‌کنید سیستم بهداشت و درمان کانادا کارا است؟

مطمئن نیستم که آیا معادلی برای این در فارسی دارید یا نه، ما می‌گوییم، یک اونس پیشگیری، معادل یک پوند درمان است. به‌همین دلیل، با داشتن این دیدگاهِ پیشگیری، می‌دانیم که در کانادا جامعه‌ای در حال پیر شدن داریم. معیارهای جمعیت‌شناسی ما در حال پیر شدن‌اند. من در کار تحلیل تحقیقات بازار کار می‌کردم و ما همیشه هرم جمعیتی داشتیم که با افزایش سن، جمعیت کمتری می‌داشتیم. مثلاً افراد کمتری بالای سن ۸۰ سال بودند. این حالا [به‌جای هرم] شبیه آناناس شده است. تعداد افراد بیش از ۸۰ سال برابر با افراد کمتر از ۱۵ سال شده است. ما در کانادا افراد سالخوردهٔ زیادی داریم که بسیاری از آن‌ها دارو مصرف می‌کنند. افراد زیادی حتی در سن و سال من، به‌راحتی از عهدهٔ پرداخت هزینه های دارو برنمی‌آیند. به‌همین دلیل، اولین کاری که ان‌دی‌پی می‌خواهد بلافاصله انجام بدهد، PharmaCare است. هیچ دلیلی برای حمایت نکردن از سلامت مردم از طریق تأمین هزینهٔ داروهای نسخه‌ای وجود ندارد. مردم نباید ناچار به انتخاب بین غذا یا داروی خودشان بشوند. حتی فکر کردن به چنین چیزی وحشتناک است. وقتی مردم داروهایشان را به‌خوبی مصرف کنند، فشار روی اتاق‌های اورژانس کم می‌شود. فشار روی پزشکان کم می‌شود. فشار روی وضعیت عمومی سلامتی مردم کم می‌شود. بنابراین، این اولویت اول است. مورد دوم، سلامت روان است. ما باید سلامت روان را تحت پوشش قرار بدهیم. مردم زیادی در جامعهٔ ما هستند که حتی برای بچه‌هایشان نمی‌توانند به چنین خدماتی دسترسی یابند. نمی‌توانند به روان‌پزشک دسترسی داشته باشند. به روان‌شناس دسترسی دارند، ولی به روان‌پزشک نه، چون خیلی گران است، و اغلب تحت پوشش بیمهٔ تکمیلی‌شان نیست. ما مشکلات بیماری‌های روانی زیادی داریم که ما را در این جامعه تحت تأثیر قرار می‌دهد. مردم زیادی از این مشکل رنج می‌برند و اگر زودتر به وضعیتشان رسیدگی کنیم، اگر بتوانیم پیشگیری کنیم، فکر می‌کنم بسیار کمک‌کننده است. و چیز دیگری که درباره‌اش صحبت کردیم، دربارهٔ تأیید مدارک تحصیلی بود. پزشکان واجد شرایط و تحصیل‌کردهٔ زیادی از کشورهای دیگر به اینجا آمده‌اند و ما باید آن‌ها را به کار بگماریم تا از جامعه حمایت کنیم.

فکر می‌کنید چرا مردم باید به شما رأی بدهند و آیا چیز دیگری دربارهٔ خودتان و/یا دیدگاه‌های سیاسی‌تان هست که بخواهید با جامعهٔ ایرانی-کانادایی به اشتراک بگذارید؟

در کل، تجربه و دانش من در دولت، پیش‌زمینه‌ٔ لازم را در زمانی که به اتاوا برسم، به من می‌دهد و فکر می‌کنم در حال حاضر، مشکلات پیرامون نبود توان مالی، تغییرات اقلیمی و موارد دیگر این‌قدر شدید‌ است که ما فرصتی برای طی کردن منحنی یادگیری نداریم. نامزدهایی برای شرکت در انتخابات به این حوزه آمده‌اند که من تاکنون آن‌ها را ندیده‌ام. من هر روز و برخی مواقع چندین بار در روز در بطن جامعه‌ حضور دارم. من این افراد را ندیده‌ام. آن‌ها را در بطن جامعه ندیده‌ام. ما همچنین نامزدهایی داریم که می‌خواهند به رزومهٔ کاری‌شان متکی‌ باشند. اینکه این کار یا آن کار را کرده‌اند. افراد دیگری هم در این کشور هستند که کارهای مشابه انجام داده‌اند، ولی آیا کسی را داریم که ما را در بطن جامعه بشناسد؟ بداند کجا داریم تقلا می‌کنیم؟ کسب‌وکارمان چیست؟ بچه‌هایمان به کدام مدرسه می‌روند؟ چه مشکلاتی در مدرسه دارند؟ برای همین، وقتی می‌پرسید چرا مردم باید به من رأی بدهند؟ [پاسخ این است که] مردم باید به من رأی بدهند، چون وقتی شما نامزدی را به اتاوا می‌فرستید، نامزدی را می‌فرستید تا جامعهٔ شما را نمایندگی کند. در غیر این‌‌صورت، می‌توانیم فقط ۳۳۸ نفر اهل اتاوا داشته باشیم. با این کار در همهٔ زمان‌هایی که باید صرف سفر به آنجا شود نیز صرفه‌جویی می‌کنیم. اگر بخواهیم صرفاً به رزومهٔ کاری نگاه کنیم، افرادی واجد شرایط‌تر در اتاوا پیدا خواهیم کرد. رزومهٔ من به اندازهٔ همهٔ کسانی که نامشان در برگهٔ رأی نوشته شده قوی است، ولی من تجربه‌های اضافه‌تری در این جامعه داشته‌ام تا بتوانم مشکلات واقعی‌ای که خانواده‌های ما را در اینجا تحت تأثیر قرار می‌دهد، به اتاوا ببرم و از قبل ارتباطاتی در ترای‌-سیتیز دارم تا بتوانم آن‌ها را تحقق بخشم و به انجام برسانم.

بسیار ممنون از وقتی که به ما دادید.

نوشته بونیتا زاریلو: دولت فدرال ما باید بداند در سطح جامعه چه می‌گذرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – پورت مودی

بعد از ظهر جمعهٔ گذشته، ۷ دسامبر ۲۰۱۸، دو تن از اعضای انجمن خیریهٔ آی‌ال‌سی (Immigrant Link Centre Society) یعنی ایگور بیِلاتس (Igor Bjelac)، عضو هیئت مدیره و ریحانه میرجانی، از اعضا و همچنین مسئول ارتباطات رسانه‌ای این انجمن، به‌همراه فرزاد غفارزاده، از داوطلبان کمک در توزیع مواد غذایی به خانواده‌ها، به دعوت ریک گلومک، نمایندهٔ استانی حوزهٔ پورت مودی – کوکئیتلام، دیداری یک‌ساعته در دفتر این نماینده داشتند. در این دیدار که تارا جلالی، دستیار فارسی‌زبان گلومک نیز حضور داشت، اهداف و برنامه‌های این انجمن خیریه مطرح و توضیح داده شد، و سپس شیوه‌های گوناگون کمک به گسترش و تسهیل خدمات این تیم در جمع‌آوری و توزیع مواد غذایی، به‌شرح زیر مورد بحث قرار گرفت:

• تاریخی که روی مواد غذایی می‌خورد و به‌مفهوم بهترین تاریخ مصرف (Best Before یا ‌‌BB) است، معمولاً با تاریخ انقضا اشتباه گرفته می‌شود و موجب سردرگمی مردم می‌شود، چرا که تاریخ مذکور به این مفهوم نیست که مادهٔ غذایی مورد نظر پس از آن دیگر قابل مصرف نیست، بلکه به‌معنای تاریخ ایده‌آل است و مادهٔ غذایی روزها پس از آن تاریخ، بنا به صلاحدید افراد، هنوز می‌تواند مصرف شود. مردم باید در این زمینه آموزش داده شوند و البته بهترین سرمایه‌گذاری در این زمینه، شروع آموزش به کودکان است.

• مقررات و آیین‌نامه‌هایی که کارخانجات تولید مواد غذایی و فروشگاه‌ها را وادار می‌کند تا مواد غذایی را نزدیک به بهترین تاریخ مصرف یا در رأس آن تاریخ دور بریزند، باید تغییر یابند و اصلاح شوند، به‌طوری‌که بالعکس کارخانجات و فروشگاه‌ها ملزم شوند که طبق قانون حق نداشته باشند مواد غذایی را دور بریزند؛ درست مانند آنچه اخیراً در کشور فرانسه انجام شده است و به‌زودی در ایتالیا به اجرا درخواهد آمد. شایان ذکر است که سالانه ۳۱ میلیادر دلار مواد غذایی تنها در کانادا دور ریخته می‌شود. به‌طور مثال، روزانه ۲۰ تن گوجه‌فرنگی فقط در بی‌سی دور ریخته می‌شود. رقم دورریز مواد غذایی در کل دنیا سالانه به عدد شگفت‌آور ۱٫۲ تریلیون دلار می‌رسد.
• میزان آلودگی محیط زیست ناشی از گاز متان تولیدشده به‌دلیل دفن مواد غذایی نیز رقم بسیار بالا و قابل تأملی است. اگر این میزان آلودگی را در مقیاس کشورهای آلوده‌کنندهٔ محیط زیست در نظر بگیریم، دور ریختن و دفن مواد غذایی در مرتبهٔ سومین کشور آلوده‌کنندهٔ محیط زیست در جهان می‌ایستد.
• طبق مطالعات انجام‌شده، ۴۰٪ محصولات میوه و سبزیجات در آمریکای شمالی هرگز به فروشگاه‌ها نمی‌رسند، چرا که آن‌ها شکل ناقصی دارند و کامل و بی‌عیب نیستند!

ریک گلومک در ادامهٔ صحبت با نمایندگان این انجمن خیریه، اظهار کرد که مایل است کمک کند تا این انجمن بتواند از فروشگاه‌های واقع در حوزهٔ نمایندگی او نیز مواد غذایی بگیرد. در حال حاضر، با توجه به اینکه قانون خاصی در این زمینه وجود ندارد، تنها مدیریت ۹ فروشگاه که اغلب آن‌ها نیز در ترای-سیتی و اطراف این منطقه واقع‌اند، با تماس‌ها و برگزاری جلسات مکرر این انجمن قانع شده‌اند تا مواد غذایی نزدیک به تاریخ مصرف (Best Before) را به‌جای دورریختن، در اختیار داوطلبان این انجمن قرار دهند تا در میان خانواده‌های کم‌درآمد توزیع شود.

ریک گلومک اظهار تمایل کرد که با وزیر کشاورزی استان صحبت کند تا زمینه‌های ارائهٔ لایحه و تصویب قانون برای جلوگیری از دورریختن مواد غذاییِ همچنان قابل مصرف، مهیا شود. وی همچنین گفت می‌تواند کمک کند که این انجمن خیریه با سازمان‌های غیرانتفاعی دیگری همچون share مرتبط شوند تا توزیع مواد غذایی به‌شکل هر چه سریع‌تر و کانالیزه‌تری به انجام برسد.

در پایان، گلومک پیشنهاد کرد الان که به زمان تعطیلات کریسمس و سال نو میلای نزدیک می‌شویم، بهترین زمان است که این انجمن خیریه کمپینی برای کمک مالی ایجاد کند، چرا که فعالان این انجمن هنوز هیچ منبع مالی‌ای ندارند، به‌طوری‌که داوطلبان حتی هزینهٔ سوخت اتومبیل‌هایشان را از جیب خود پرداخت می‌کنند.

ایگور بیِلاتس، از اعضای بنیان‌گذار این انجمن، پس از این دیدار کمپینی در وب‌سایت GoFundMe ساخته است که علاقه‌مندان به کمک به این خیریه می‌توانند از طریق این لینک به آن دسترسی داشته باشند.

شایان ذکر است که رسانهٔ همیاری در شمارهٔ ۵۸ خود گفت‌وگویی با اعضای هیئت مدیرهٔ این انجمن خیریه انجام داده بود که توجه علاقه‌مندانی را که قبلاً آن را نخوانده‌اند، به مطالعه‌اش جلب می‌کنیم.

نوشته به‌دنبالِ تصویب قانونی برای جلوگیری از دورریختن مواد غذاییِ همچنان قابل مصرف اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.