صاحبان دو رستوران گیاهی در خیابان مینِ ونکوور، بیلبورد نزدیک به این دو رستوران را در یک سال آینده به محلی برای نمایش آثار هنری هنرمندان ونکوور بدل کرده‌اند.

اسکات لوئیس، یکی از صاحبان رستوران قدیمی اِیکورن (The Acorn) و رستوران تازه‌تأسیس لیلا (Lila) دربارهٔ انگیزه‌شان برای این کار به ونکوور سان گفت: «برای مدت‌های مدید، ما این بیلبورد را می‌دیدیم و در مورد اینکه هر تبلیغی که روی آن نصب می‌کنند، از قبلی زشت‌تر است، با هم شوخی می‌کردیم.»

بالاخره، لوئیس و شرکایش تصمیم گرفتند کاری در مورد تبلیغات مأیوس‌کنندهٔ شهری انجام بدهند. آن‌ها از ابتدای ماه آوریل ۲۰۲۵ بیلبورد نزدیک به رستوران‌هایشان را که تنها ۴۰ متر با هم فاصله دارند، اجاره کردند و تصمیم دارند در یک سال آینده هر ماه اثر یکی از هنرمندان محلی را روی آن قرار بدهند. آن‌ها نام این طرح را Taste Makers نهاده‌اند.

این دو رستوران همچنین به‌عنوان بخشی از طرح Taste Makers، تعداد محدودی از کارت پستال‌های طرح آن ماه را اهدا می‌کنند. و به‌جز آن، متخصصان ترکیب نوشیدنی‌های این دو رستوران با الهام‌گرفتن از طرح هنری هر ماه، نوشیدنی ویژه‌ای برای آن تهیه می‌کنند و در منوی هر دو رستوران قرار می‌دهند.

اگرچه پروژهٔ Taste Makers از ماه آوریل امسال آغاز شد، اما در واقع ادامهٔ طرح مجموعه‌آثار هنری پیش از کووید رستوران ایکورن است. در آن زمان این رستوران هر ماه، تصویر اثری از یک هنرمند را روی کارت پستال به نمایش می‌گذاشت. 

این ماه اثر پروین پیوندی، هنرمند ایرانی-کانادایی با عنوان «عشایر، چین‌ها، رویدادها» روی این بیلبورد قرار گرفته است.

پروین پیوندی، هنرمندی مؤلف و چندرسانه‌ای است که در زمینهٔ مجسمه‌سازی، طراحی، نقاشی، سرامیک و هنرهای اجرایی فعالیت می‌کند. پس از تحصیل در رشتهٔ زبان انگلیسی و هنر در ایران، پیوندی به کانادا مهاجرت کرد تا تحصیل و فعالیت هنری خود را در آمریکای شمالی ادامه دهد. او فارغ‌التحصیل هنر از دانشگاه امیلی کار در ونکوور، دانشگاه یوبی‌سی و مؤسسهٔ هنر شیکاگو است. پیوندی در دانشگاه هنر امیلی کار تدریس می‌کند و آثار او تاکنون در نمایشگاه‌های متعددی در کانادا، ایران، اروپا و آمریکا به نمایش گذاشته شده است. مجموعه‌ای از آثار او که با تحقیق در مورد هنر معماری و ادبیات ایران ساخته شده‌اند، در نمایشگاه‌های معتبری چون اکسپو شیکاگو (EXPO Chicago)، پالی‌گان گالری (The Polygon Gallery) در ونکوور و دوسالانهٔ سرامیک ایران به نمایش در آمده‌اند. برای آشنایی بیشتر با پروین پیوندی و آثار دیگر این هنرمند از وب‌سایت او دیدن کنید: www.parvinpeivandi.net

پروین پیوندی «عشایر، چین‌ها، رویدادها» را از یک گلیم قدیمی ایرانی مستعمل در کنار قطعات فولاد در آمریکای شمالی ساخته و در رنگ‌آمیزی آن از موم استفاده کرده است. 

او می‌گوید این اثر هنری تماماً دربارهٔ دگرگونی، تنوع و هویت ترکیبی است که در سفر زندگی و مهاجرت اتفاق می‌افتد… ازآنجایی‌که ونکوور شهری چندفرهنگی است، این هنر دوباره در اینجا متولد شده است تا داستان مهاجرت را از زبان مواد روایت کند.

دو رستوران ایکورن و لیلا با الهام‌گرفتن از اثر هنری پروین پیوندی در ماه مهٔ امسال یک نوشیدنی کوکتل با نام Minted Mirage به منوی خود افزوده‌اند.

این بیلبورد در نبش خیابان‌های مِین و بیست و چهارم در آدرس ‎ 4073 Main Street نصب شده است. علاقه‌مندان می‌توانند پس از دیدار از این اثر هنری در یکی از رستوران‌های ایکورن یا لیلا از نوشیدنی الهام‌گرفته از این اثر هم لذت ببرند.

اثر پروین پیوندی و همچنین نوشیدنی الهام‌گرفته از آن تا پایان ماه مهٔ ۲۰۲۵ در دسترس علاقه‌مندان خواهند بود.

گفتنی است رستوران ایکورن در سال ۲۰۱۹ از سوی Big 7 Media عنوان بهترین رستوران گیاهی در جهان را به‌دست آورد و در طول این سال‌ها توانسته جوایز متعددی را به خود اختصاص بدهد.

The Acorn Restaurant

3995 Main St, Vancouver, BC V5V 3P3

Website: theacornrestaurant.ca

Lila Restaurant

3941 Main St, Vancouver, BC V5V 3P3

Website: lilarestaurant.ca

نوشته اثر هنری پروین پیوندی زینت‌بخش خیابان مِین و الهام‌بخش یک نوشیدنی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نمایشگاه «پراپ هاوس: مجموعه‌ای از یک میلیون شیء» (The Prop House: A Collection of One Million Objects) که گالری‌گردانی آن را لیسا بالدِسِرا (Lisa Baldissera) و پاول وانگ (Paul Wong) بر عهده دارند، جمعه ۱۷ مهٔ ۲۰۲۴ گشایش یافت و تا ۱۸ اوت ۲۰۲۴ برقرار خواهد بود. این نمایشگاه روی «مبلمان مانت پلزنت» (Mount Pleasant Furniture) تمرکز دارد؛ سرزمین عجایبی مملو از اسباب و اثاثیه برای علاقه‌مندان به دنیای فیلم، تلویزیون و هنر.

«مبلمان مانت پلزنت»، کسب‌وکاری خانوادگی در قلب منطقهٔ انبار مانت پلزنت، مجموعه‌ای متنوع شامل بیش از یک میلیون اشیاء عتیقه و قدیمی است که در دو ساختمان چندطبقه – هزارتویی به‌مساحت ۳۵٬۰۰۰ فوت مربع – از کف تا سقف پوشیده شده است از اثاثیه، اشیاء هنری، نقاشی، منسوجات و مجسمه‌ها. این مجموعه از سوی سه نسل از خانوادهٔ مدسن (Madsen) جمع‌آوری شده است و در ۴۰ سال گذشته در طراحی صحنه در صنعت فیلم ونکوور استفاده شده است. لزلی مدسن همچنان در ساختمان ساخت سال ۱۹۱۱ که مالک آن است و خانواده‌اش را در آن بزرگ کرده است، زندگی می‌کند و اکنون پسرش کارهای روزانه را مدیریت می‌کند.

این نمایشگاه به‌موقع ترتیب داده شده است، چون انباری که «مبلمان مانت پلزنت» به‌مدت ۳۰ سال اجاره‌اش کرده بود، فروخته شده است. این نمایشگاه تأثیرات توسعه و اعیان‌سازی را بر شهر ونکوور و بخش‌های هنری و فرهنگی آن، به‌طرز غم‌انگیزی برجسته می‌کند. 

در این نمایشگاه آثار شش هنرمند ساکن ونکوور ارائه می‌شود: کتی بازبی (Cathy Busby)، جرمِین کوه (Germaine Koh)، جیسون پِین (Jason Payne)، جِی سنِچکو (Jay Senetchko)، شارلین ویکرز (Charlene Vickers)، پروین پیوندی و انجمن هنرمندان بَگوا (Bagua Artist Association)

نمایشگاه پراپ هاوس از سوی پروژه‌های هنری گریفین و On Main Gallery، با همکاری گالری گرانت و «مبلمان مانت پلزنت» راه‌اندازی شده است.

همان‌طور که اشاره شد، پروین پیوندی، هنرمند مطرح شهرمان، یکی از شش هنرمندی بوده است که برای ارائهٔ هنر و خلاقیتش به این نمایشگاه دعوت شده است. او توضیح داد که در میان صدها هزار شیء موجود در «مبلمان مانت پلزنت»، تصمیم گرفت یک تکه فرش و آینه‌هایی را انتخاب کند تا با چیدمان ویژهٔ آن‌ها به این اشیاء عتیقه و قدیمی جانی تازه بخشیده و در عین حال دیدگاه خود دربارهٔ زندگی، معشوق و سفر آخر انسان از این دنیا را به تصویر بکشد. پروین پیوندی در بروشوری که در این نمایشگاه در کنار کار هنری‌اش ارائه شده، توضیحاتی به‌زبان انگلیسی داده است و البته همین توضیحات را به‌طور شفاهی نیز برای بازدیدکنندگان در تورهای عمومی این نمایشگاه، می‌هد. در ادامه، برگردان فارسی توضیحات ایشان را می‌خوانیم.

* * * * * 

خاطرات فراگیر: رخ معشوق

گرد از سر آستین به آزرم فشان

کآن هم رخ خوب نازنینی بوده‌ست

~ خیام، شاعر و ستاره‌شناس ایرانی

در پروژهٔ «خاطرات فراگیر: رخ معشوق» تعدادی از اشیاء را به‌عنوان اجسامی انتزاعی ارائه می‌کنم. این اجسام فیزیکی سفر زندگی خودشان را دارند. سفرهای آن‌ها به موازات سفرهای انسان‌هاست. به‌همان اندازه که ما به اشیاء در جهان توجه می‌کنیم، آن‌ها نیز متقابلاً به ما می‌نگرند. در پاسخ به نگاه خیرهٔ اشیاء، «خاطرات فراگیر» لحظاتی از مکاشفه و درون‌نگری را به ذهن متبادر می‌کنند که بازتابی از احساس دلتنگی، ازدست‌دادن و خواسته‌های ماست.

نگریستن به اشیاء اغلب باعث می‌شود که ما در مورد تجربیات گذشته فکر کنیم و آرزو کنیم با کسانی که ما را ترک کرده‌اند، روبه‌رو شویم. هر شیء مانند پلی عمل می‌کند که ما را به فضا، زمان و مکان متفاوتی می‌برد و به‌عنوان نقطهٔ ملاقات «خاطرات فراگیر» عمل می‌کند.

در ادبیات صوفیانهٔ ایران، زندگی جستاری بی‌پایان برای یافتن معشوق است. در شعر خیام هر عنصری در هستی نظاره‌گر است. اشیاء و جهان طبیعی شاهد زندگی ما هستند. آن‌ها با صدایی مشتاقانه با انسان‌ها صحبت می‌کنند و می‌پرسند: چه کسی همهٔ این‌ها را ساخته است؟ اصل ما چیست؟ به کجا می‌رویم؟ خیام در حالی‌که نگاهی وسیع به زندگی دارد، به‌عنوان یک ستاره‌شناس، به جزئیات و تکه‌های ریز دنیای ما نیز توجه می‌کند. در واقع، او ادعا می‌کند که هر ذرهٔ کوچک غبار، خاک یا خاکستر حاوی رد پای معشوق است.

اگر می‌توانستم در آخرین رفتنم فقط یک چمدان بردارم، کدام اشیاء را با خود می‌بردم؟

برای این پروژه، تصور کردم که باید زندگی‌ام را خلاصه کنم، با قراردادن اشیای همراهم در چمدانی کوچک؛ کیف آخر برای سفر من به زندگی پس از مرگ. این اشیاء برای مدت طولانی با من زندگی و سفر کرده‌اند: یک بطری قرص خالی از پدرم پر از زعفران ساییده، که یادآور آخرین دیدار سه سال پیش من با او در ایران است. روز اول آن دیدار، وقتی از خواب بیدار شدم پدرم در حالی‌که به اخبار خاورمیانه گوش می‌داد، به قناری‌هایش غذا می‌داد. متوجه شدم که او تاریخ تولد هر جوجه‌قناری را روی تکه‌نواری در قفس آن‌ها نوشته است. به این فکر کردم که چه حسی دارد به‌دنیاآمدن در قفس.

بعداً همان‌ روز وقتی‌که او برای من و مادرم شروع به آشپزی کرد، بوی زعفران فضا را پر کرد و حتی آن موقع هم می‌دانستم که روزی دلم برای این لحظات تنگ خواهد شد. حالا پدرم رفته و زعفران مصرف شده است. این بطری خالی با دست‌خط پدرم روی آن من را به یاد خانه‌اش، عشق عمیق او به زندگی و روزهای زیبایی که با هم داشتیم، می‌اندازد.

در آخرین چمدانم، کت اسپرت او و سوتی را که برای دویدن صبحگاهی استفاده می‌کرد، خواهم برد. در روزهای خاکستری سال ۱۳۶۸ خورشیدی (۱۹۸۹ میلادی)، درست یک سال پس از پایان جنگ عراق و ایران، پدرم با دوستانش یک تیم ورزشی درست کرد تا صبح‌ها فعالیت داشته باشد. این تیم متشکل از یک گروه بیست و سه نفره از مردانی بود که در دههٔ چهل زندگی‌شان بودند. آن‌ها هر روز صبح ساعت ۵:۳۰ قبل از طلوع آفتاب دور هم جمع می‌شدند تا بدوند و برای مدت کوتاهی معاشرت کنند.

آن هشت سال کودکی‌ام، از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷ خورشیدی (۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ میلادی) را که در جنگ گذشت، به یاد می‌آورم. لذت واقعی بازی با اسباب‌بازی‌ها را به‌ خاطر ندارم، زیرا بیشتر چیزها جدی بودند. ما درگیر ناامنی و اخبار جنگ بودیم. هر وقت تلویزیون را روشن می‌کردم، صحنه‌های جنگ را نشان می‌داد؛ شهدا و مادران گریان. بسیار نگران بودم که پدر، عموها و دایی‌ها و جوانان خانواده‌ام به خط مقدم جبهه اعزام شوند.

مدرسهٔ من هر سال قلک پلاستیکی کوچکی به‌شکل یک قبضه سلاح به ما می‌داد. قرار بود در آن پول جمع کنیم و آن را به مدرسه برگردانیم تا از سربازان حمایت کنیم. به یاد دارم که یک کنسرو لوبیا همراه با کارت پستالی و یادداشتم در آن به مدرسه بردم تا برای سرباز ناشناسی پست شود. من نمی‌دانم قوطی کنسور و یادداشت من به‌ دست چه کسی رسید و نمی‌دانم آیا او هنوز زنده است. سعی می‌کنم لبخند رنگ‌پریدهٔ سربازی جوان دور از خانواده‌اش را تصور کنم که یادداشتی از کودک ناشناسی دریافت کرده است. بنابراین، من یک تانک ارتشی کوچک اسباب‌بازی را در چمدانم خواهم گذاشت.

من عشق خانواده، دوستان و حمایت متعهدانهٔ جامعه‌مان را به یاد می‌آورم که ما را در کنار هم نگه داشت تا سال‌های سخت را پشت سر بگذاریم. من یک تکه‌فرش کوچک در چمدانم با خود خواهم داشت که مرا به یاد خانه‌هایی در ایران می‌اندازد که درشان قالیچه هست. همچنین مرا به یاد هنر پدربزرگم می‌اندازد که طراح فرش‌های گل‌دار بود.

در این آخرین چمدان چند کتاب قدیمی هم می‌گذارم. درک ابتدایی من از جهان از طریق خواندن کتاب، نگریستن به عکس‌ها و جمع‌آوری سوغاتی شکل گرفت. قورباغهٔ آقاجان (قورباغهٔ پدربزرگ) یکی از اشیایی بود که پدربزرگ و مادربزرگم در سال ۱۳۳۹ خورشیدی (۱۹۶۰ میلادی) از سفرشان به اروپا آورده بودند. در خانهٔ پدربزرگ و مادربزرگم، این قورباغهٔ طلایی کوچک در قفسهٔ بالایی قرار داشت، دور از دسترس بچه‌ها.

آن‌ها همچنین عروسکی را که به‌شکل یک سرباز انگلیسی ساخته شده بود، آورده بودند – کلاه خز زیبایی داشت که دوست داشتم آن را لمس کنم. من هر دوی این‌ها را در چمدانم خواهم برد. 

دلم برای خانهٔ پدربزرگ و مادربزرگم و سفرهٔ بزرگی که روی فرش وسط خانه‌شان پهن می‌شد، تنگ شده است؛ جایی‌که همهٔ بچه‌ها در کنار عموها، دایی‌ها، خاله‌ها، عمه‌ها و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها دور هم می‌نشستند. هر جمعه یک مهمانی خانوادگی بود که غذای مادربزرگ را می‌خوردیم و با دیگر بچه‌ها بازی می‌کردیم. در آخرین چمدانم، سفره را با خود خواهم برد.

گلاب‌پاش مادربزرگم را که برای نگهداری گلاب از آن استفاده می‌کرد، هم با خود خواهم برد. او زنی کوچک‌اندام مثل من بود با استعدادی عالی در آشپزی و پذیرایی از مهمانان. او خانهٔ بزرگی با باغچه‌ای از گل رز داشت که همیشه مردم را در آن دور هم جمع می‌کرد. او در بیشتر غذاها از گلاب استفاده می‌کرد و گاهی چند قطره از آن را روی کتاب‌ها و لباس‌هایش می‌ریخت. در آخرین سفر او، چند قطره گلاب از این گلاب‌پاش روی تابوتش ریختم.

یک دفتر کوچک خاطرات از دوستانم، چند عکس خانوادگی، اولین نوشته‌ها و آخرین هدیهٔ معشوقم و یک جام شربت آبی‌رنگ را هم با خود خواهم برد. فسیلی را که کلِر پنتیکاست در شیکاگو به من داد، خواهم برد تا موهبت شناخت انسان‌های مهربان را به خودم یادآوری کنم.

و آخرین اشیائی که در چمدانم خواهم برد، کراوات پدرم و ادکلن موردعلاقهٔ اوست. آیا هرگز فرصت ملاقات دوباره با او را پیدا خواهم کرد؟ شیشهٔ ادکلنش را در دستم می‌گیرم، به‌آرامی بازش می‌کنم و حضورش را استشمام می‌کنم. 

* * * * *

دربارهٔ پروژه‌های هنری گریفین

پروژه‌های هنری گریفین (Griffin Art Projects)، اقامتگاه و گالری هنری غیرانتفاعی‌ای است واقع در نورث ونکوور که به حمایت از هنرمندان در تولید آثار جدیدشان اختصاص دارد. این حمایت از طریق برنامهٔ اختصاص فضاهای اقامتی و استودیویی به هنرمندان و ایجاد تحقیقات جدید در مورد هنر، هنرمندان و مجموعه‌های هنری کانادایی و بین‌المللی از سراسر جهان در برنامه‌های نمایشگاهی این مرکز، صورت می‌گیرد. 

گریفین در سال ۲۰۱۵، از سوی بریجیت و هنینگ فرِیْبی (Brigitte and Henning Freybe) که در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ شروع به جمع‌آوری آثار هنری کردند، تأسیس شد. گریفین متدولوژی، مضامین و روایت‌هایی را در نظر می‌گیرد که هم فرهنگ بصری و کار خلاقانه و هم شیوه‌های کلکسیونری را شکل می‌دهد و پیش می‌برد. علاوه بر این، گریفین از پروژه‌های انفرادی و گروهی و نمایشگاه‌های موضوعی آثار، همکاری با تولیدکنندگان فرهنگی، گالری‌گردانان مهمان، هنرمندان، نویسندگان و مربیان هنر در منطقه، در سطح ملی و محلی برای تولید نمایشگاه‌ها، برنامه‌های عمومی و نشریات پشتیبانی در زمینهٔ هنر معاصر حمایت می‌کند و این‌ نوع فعالیت‌ها را گسترش می‌دهد. 

گریفین، از طریق برنامهٔ اختصاص فضای اقامت به هنرمندان، از گسترش شیوه‌های هنری و گالری‌گردانی بین‌المللی و کانادایی با میزبانی از هنرمندان و تولیدکنندگان فرهنگی بازدیدکننده از منطقه و جهان حمایت می‌کند. گریفین همچنین ارتباطات حرفه‌ای جدید را در کانادا و در سطح بین‌المللی از طریق ایجاد پایگاه داده‌های هنرمندان و نیز از طریق برنامه‌های اطلاع‌رسانی و عمومی، گسترش می‌دهد و ترویج می‌کند. 

اطلاعات بیشتر دربارهٔ این نمایشگاه:

https://www.griffinartprojects.ca/exhibitions/the-prop-house-a-collection-of-one-million-objects

نوشته حضور پروین پیوندی، هنرمند ساکن ونکوور، در نمایشگاه «پراپ هاوس: مجموعه‌ای از یک میلیون شیء» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ترانه وحدانی – ونکوور

در شمارهٔ گذشته گزارش کوتاهی داشتیم از گشایش نمایشگاه انفرادی پروین پیوندی، هنرمند ساکن ونکوور، با عنوان «نگاره‌ها و تاشده‌ها» (Figures and Folds) که در آن آثار متنوعی از سرامیک، ‌مجسمه‌سازی، گلیم، فرش، نقاشی، و فلز به نمایش گذاشته شده است. آثار این هنرمند نشانگر علاقه و گرایش عمیق او به هنرهای سنتی ایران، معماری، طراحی و ادبیات است که با درک عمیقش از مکاتب هنری غرب از قبیل سوررئالیسم و مینیمالیسم غنی‌تر نیز شده است. متأسفانه امکان گفت‌وگو با پروین پیوندی در شمارهٔ گذشته میسر نشد، اما در این شماره توانستیم طی گفت‌وگویی با ایشان بیشتر دربارهٔ این نمایشگاه و آثار ارائه‌شده در آن بدانیم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم. 

* * * * *

سلام خانم پروین پیوندی عزیز، سپاسگزاریم که دعوت ما را برای این گفت‌وگو پذیرفتید. در شمارهٔ گذشته به‌مناسبت گشایش نمایشگاه انفرادی آثار شما با عنوان «نگاره‌ها و تاشده‌ها» در شهر ونکوور، مرور کوتاهی داشتیم بر پیشینهٔ هنری‌تان و نیز آثار هنری ارائه‌شده در این نمایشگاه. خوشحال خواهیم شد اگر بیشتر و مفصل‌تر دربارهٔ پیشینهٔ شما از زبان خودتان بشنویم. لطفاً از فعالیت‌های هنری خودتان در ایران و کانادا بگویید و اینکه چند سال است در اینجا اقامت گزیده‌اید.

ممنونم از وقتی که در اختیار من گذاشتید. من در سال ٢٠٠٩ با ویزای خوداشتغالی هنرمندان کانادا به ونکوور مهاجرت کردم. پیش از آن، در ایران سال‌ها در زمینهٔ هنر کار کرده بودم و سابقهٔ برگزاری نمایشگاه‌های فردی، گروهی و در مکان‌های عمومی (Public Art) داشتم که برای صدور ویزای مهاجرت به من کمک کرد. پس از مهاجرت، به‌دلیل علاقهٔ زیادی که به مطالعهٔ عمیق هنر معاصر غرب داشتم، از دانشگاه هنر امیلی کار پذیرش گرفتم و هم‌زمان با اشتغال به کار، در دانشگاه به خواندن دروس تخصصی هنر پرداختم. از ابتدای ورود تا همین حالا، همیشه سرگرم یادگیری، تحقیق و تدریس هنر بوده‌ام.

لطفاً کمی دربارهٔ نمایشگاه «نگاره‌ها و تاشده‌ها» که ۲۱ اکتبر گشایش یافت بگویید. تم این نمایشگاه چیست و چه نوع کارهایی در آن ارائه داده‌اید؟

موضوع نمایشگاه «نگاره‌ها و تاشده‌ها» نگاهی اجمالی به تعدادی از آثار من در شیکاگو و کاناداست که در پیرامون ارتباط بدن انسان با معماری ساخته شده است. برای من معماری و اشیای موجود در فضای زیستن، بخشی از تجربهٔ حسی و درک زندگی است، من همیشه به این فکر می‌کنم که فضا، انسان و تجربیات حسی و زندگی او را در بر می‌گیرد و اشیای موجود در فضا مانند فرش، دیوار، کاشی و… هرکدام گواهی برای حوادث و تجربیات زیستی انسان‌ها هستند. 

در آثار ارائه‌شده در این نمایشگاه از مواد و مصالح متنوعی استفاده شده است. سپاسگزار خواهیم شد اگر کمی در این‌باره توضیح دهید.

در این نمایشگاه من آثاری را ارائه داده‌ام که با مواد و عناصر مرتبط با معماری ساخته شده‌اند، ازجمله استیل، فرش، مقوا، کاغذ، رنگ. استفاده از برخی از مواد و مصالح حاصل پژوهش و نوآوری شخصی من در طراحی و تکنیک بوده است، ازجمله رنگ‌کردن فلز با موم زنبور عسل.

از نگاره‌ها (Figures) برایمان بگویید. داستان این مجسمه‌های کوچک و رنگارنگ چیست؟ 

مجسمه‌های کوچک رنگی، نگاره‌ها و فیگورهایی‌اند که برای بافت فرش رؤیایی‌ام طراحی کرده‌ام… این نگاره‌ها با طرح‌های شاد و رنگی‌شان، در واقع بازسازی حس کودکی و شادی معصومانه‌ای است که کودکان دوران جنگ ازجمله خود من کمتر تجربه کرده‌اند. در واقع من فرش خودم یا فضای ایده‌آل خودم را طراحی کرده و ساخته‌ام که در آن هرکسی می‌تواند شادی و آزادی را تجربه کند و قطعاً این فضا فضایی است که فقط در رؤیا رخ می‌دهد.

لطفاً دربارهٔ تاشده‌ها (Folds) که در بسیاری از کارهای شما دیده می‌شوند، بیشتر توضیح دهید. این اَشکال هندسی سه‌بعدی که نه کاملاً تا شده‌اند و نه می‌توان به‌آسانی به درونشان راه یافت، چه می‌خواهند بگویند؟

خم‌شدن‌ها یا تاشدن‌ها در واقع خم‌شدن بدن انسان‌ها را در شرایط سخت زندگی تداعی می‌کنند. من برای بیان احساسم اشیا را به‌عنوان بدن انتزاعی به کار گرفته‌ام و از طریق خم‌کردن فلز اشاره به شکل‌پذیری و تغییر انسان‌ها در گذر حوادث سخت داشته‌ام. فرم‌های خم‌شده فضایی درونی را به وجود می‌آورند که بیننده قادر به دیدن زوایای پنهان آن‌ها نیست، این نوعی بازی بین دیدن یا ندیدن است. در واقع همیشه برای درک هر فرم معناپذیری، زوایایی غیرقابل‌درک و پنهانی وجود دارد که از چشم و دل مخاطب پنهان می‌ماند.

کمی هم برایمان دربارهٔ روند خلق تابلوهایی که به دیوار این نمایشگاه آویخته شده‌اند، بگویید. 

کاغذهای دست‌ساز من در این نمایشگاه اولین تجربهٔ ساخت کاغذ دست‌ساز از الیاف گیاهی است. در این کار من با نوآوری خودم، به‌شیوهٔ نمدمالی کاغذهایی ساخته‌ام که با نخ‌های فرش‌های کهنه‌ام رنگ گرفته‌اند.

کارهایی که در این نمایشگاه ارائه داده‌اید، تا چه اندازه ملهم از معماری و هنرهای سنتی ایران است و چه اندازه الهام‌یافته از هنر غرب؟

کارهای من ابتدا از علاقهٔ عمیق و تحقیق من در مورد هنرهای دستی و قدیمی ایران جان گرفته‌اند و سپس تحت تأثیر هنرها و مکاتب هنری غرب ازجمله سوررئالیسم، کوبیسم و مینیمالیسم تحول پیدا کرده‌اند. 

استقبال از این نمایشگاه تاکنون چطور بوده است، به‌ویژه استقبال جامعهٔ ایرانی؟

استقبال از نمایشگاه بسیار خوب و نویدبخش بوده است. بیشتر مخاطبان، خریداران هنر و مشوقان من کانادایی‌هایی هستند که ریشهٔ غیرایرانی دارند و جریان هنر معاصر و هنرمندانی را که نوآوری دارند، با جدیت دنبال می‌کنند. استقبال از هنر و خرید و تشکیل مجموعهٔ هنری کار بسیار فرهنگی غنی‌ای است که من به‌شخصه انجام می‌دهم. یکی از این مجموعه‌داران کانادایی که کار مرا خرید، به من گفت که من در واقع قسمتی از داستان زندگی تو و شهامتت را خریده‌ام، زندگی‌ای که خودم نمی‌توانستم تجربه‌اش کنم.

مخاطبان ایرانی هم کم‌کم بیشتر می‌شوند، و امیدوارم فرهنگ‌سازی بیشتری در جامعهٔ ما صورت بگیرد تا مردم صرفاً علاقه‌مند به هنرهای مصرفی مثل لباس و زیورآلات و کنسرت موسیقی نباشند، و کمی هم به فلسفهٔ هنر و زیبایی نهفته در جان هنرهای تصویری توجه کنند.

توصیهٔ شما به هنرمندان جوان و همچنین هنرمندان تازه‌مهاجر برای ورود به دنیای هنر در اینجا چیست؟

اخیراً هنرمندان ایرانی زیادی را ملاقات کرده‌ام که تازه به ونکوور آمده‌اند و بسیار باشتاب در جست‌وجوی کار هنری و نمایش آثارشان‌اند. به‌نظر من این کار زمان می‌برَد، مطالعهٔ هنر معاصر غرب، آشنایی با متخصصان این رشته در ونکوور و ساختن کار و صبوربودن. تا به‌حال ندیده‌ام کسی باسرعت در فرهنگ دومی در کار هنر موفق شود. هنر قسمتی از فرهنگ جامعه است و زمانی برای درک کدهای فرهنگی و تصویری لازم است. بهترین کار صبوربودن و کارساختن و نمایشگاه‌دیدن است و اگر امکانش هست، تحصیل در دانشگاهای هنری. 

اگر مایلید درباره‌اش صحبت کنید، لطفاً بفرمایید برنامه‌ها و پروژه‌های آینده‌تان چیست؟

برنامه‌های آیندهٔ من همچنان تدریس و تحقیق و کارساختن برای نمایشگاه‌هاست. نمایشگاهی در بهار با دو هنرمند دیگر دارم و امیدوارم بتوانم از این نمایشگاه‌ها برای ساختن آثار آینده‌ام بیاموزم. کار هنر عین جالب‌بودن، بسیار سخت و غیرقابل‌پیش‌بینی است و فکر می‌کنم که نکتهٔ اصلی در ثبات قدم، صبر زیاد و سخت‌کوشی است. ساختن هنر در واقع نوعی ژرف‌اندیشی و عرفان است و هنرمند واقعی در واقع در جست‌وجوی رابطهٔ زیبا و قوی با جهان پیرامون است تا یافته‌هایش را با دیگران تقسیم کند. من سعی می‌کنم شجاع باشم، از اشتباهاتم بیاموزم و ادامه بدهم. در خاتمه می‌خواهم از حمایت خانوادهٔ عزیزم و همیاری ایرانیان ونکوور و خانم سیما غفارزاده برای بازدید نمایشگاه، وقت و حوصلهٔ خواندن آثار و هماهنگی خبری بسیار تشکر کنم. 

با سپاس دوباره از وقتی که در اختیار ما قرار دادید، آرزوی موفقیت روزافزون برای شما داریم.

* * * * *

این نمایشگاه در آدرس زیر برگزار می‌شود:

274‎ East 1st Avenue, Vancouver, BC V5T 1A6

(ورود از درِ کوچهٔ پشتی)

علاقه‌مندان می‌توانند تا ١٩ نوامبر ۲۰۲۳ در روزهای شنبه و یکشنبه از ساعت ۲ تا ۴ بعدازظهر از این نمایشگاه دیدن کنند و برای اطلاعات بیشتر به وب‌سایت www.trappprojects.com مراجعه نمایند.

نوشته پروین پیوندی: ساختن هنر در واقع نوعی ژرف‌اندیشی و عرفان است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

شنبه ۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، نمایشگاه انفرادی آثار پروین پیوندی، هنرمند ایرانی-کانادایی ساکن ونکوور، با عنوان «نگاره‌ها و تاشده‌ها» (Figures and Folds) در شهر ونکوور آغاز شد. برگزاری و اجرای این نمایشگاه را ترپ پراجکتز (Trapp Projects)، یکی از معتبرترین برگزارکنندگان نمایشگاه‌های آثار هنری در ونکوور، بر عهده دارد. 

پروین پیوندی هنرمند چندرسانه‌ای ساکن ونکوور است که با طیف وسیعی از مواد و تکنیک‌های هنری ازجمله مجسمه‌سازی، سرامیک، نقاشی، طراحی، کاغذسازی و پارچه‌بافی کار می‌کند. او دانش‌آموختهٔ دانشگاه هنر امیلی کار در ونکوور در مقطع کارشناسی و مؤسسهٔ هنر شیکاگو در مقطع کارشناسی ارشد در رشتهٔ هنر چندرسانه‌ای است. 

آثار هنری این هنرمند با الهام از ادبیات، معماری و هنرهای سنتی ایران و همچنین مطالعات هنر معاصر غرب ساخته شده است. او در کنار خلق آثار هنری به تدریس هنر در دانشگاه تخصصی هنر امیلی کار مشغول است و پیش از این آثار خود را در نمایشگاه‌های متعدد داخلی و خارجی ازجمله اکسپو شیکاگو، سولیوان گالری در شیکاگو، پالیگان گالری، گریفین آرت پراجکت و بورارد آرت فاندیشن در ونکوور به نمایش گذاشته است.

«نگاره‌ها و تاشده‌ها» عنوان نمایشگاه انفرادی پروین پیوندی در تراپ پراجکت است که با گالری‌گردانی پاتریک اندرسون تا ۱۹ نوامبر ۲۰۲۳ روزهای شنبه و یکشنبه از ساعت ٢ تا ۴ بعدازظهر برای علاقه‌مندان به هنر و فرهنگ ایران قابل‌بازدید است. این نمایشگاه مجموعه‌آثار اخیر این هنرمند است که با الهام از عناصر معماری و گلیم‌های ایرانی ساخته شده است. 

در این نمایشگاه تنوع گسترده‌ای از آثار سرامیک، ‌مجسمه‌سازی، گلیم، فرش، نقاشی، فلز و طراحی به نمایش گذاشته شده است. آثار هنری پروین پیوندی نشانگر علاقه و گرایش عمیق این هنرمند به هنرهای سنتی ایران، معماری، طراحی و ادبیات و از سوی دیگر درک عمیق مکاتب هنری غرب از قبیل سوررئالیسم و مینیمالیسم است. این نمایشگاه شامل آثار جدیدی است که پیوندی در مرکز خلاقیت هنری بنف و همچنین در استودیوی خود در شیکاگو ساخته است. بسیاری از این آثار هنری بر پایهٔ مطالعه دقیق و اقتباس از طرح‌ها، الگوها، رنگ‌ها و مواد فرش‌های قبایلی ایرانی است که او در ده سال گذشته جمع‌آوری کرده است. برای پیوندی، این اشیای کهنه و دست‌ساز، دربرگیرندهٔ داستان‌هایی از جابه‌جایی، زندگی‌های کوچ‌نشین و به‌ویژه دشواری‌های زنان است. در واقع او به‌گونهٔ سمبلیک و همچنین عملی، با خم‌کردن اشیاء و اتصال آن‌ها به هم مجسمه‌هایی ترکیبی می‌آفریند که روایتگر زوایای پنهان و آشکار زندگی‌ست.

روز گشایش این نمایشگاه با استقبال بسیار خوبی از طرف ایرانیان و غیرایرانیان علاقه‌مند به هنر روبه‌رو شد، و پروین پیوندی با شوق و علاقهٔ فراوان توضیحاتی دربارهٔ سرگذشت آثارش، انگیزه‌اش برای خلق آن‌ها، و مواد و مصالح به‌کاررفته درشان به آن‌ها داد؛ توضیحاتی که از تکرارش برای افراد جدیدی که به دیدن این نمایشگاه می‌آمدند، خسته نمی‌شد. 

این نمایشگاه در آدرس زیر برگزار می‌شود:

274‎ East 1st Avenue, Vancouver, BC V5T 1A6

(ورود از درِ کوچهٔ پشتی)

علاقه‌مندان می‌توانند تا ١٩ نوامبر ۲۰۲۳ در روزهای شنبه و یکشنبه از ساعت ۲ تا ۴ بعدازظهر از این نمایشگاه دیدن کنند و برای اطلاعات بیشتر به وب‌سایت www.trappprojects.com مراجعه نمایند.

نوشته نگاره‌ها و تاشده‌ها؛ انعکاس معماری و هنرهای سنتی ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – ونکوور

طی روزهای آغازین سال نو، در تاریخ‌های ۲۱ تا ۲۳ ماه مارس، نمایشگاهی با عنوان Unveiling Honour در مرکز اجتماعات هنری و تفریحی راندهاوس (Roundhouse Community Arts and Recreation Centre) در مرکز شهر ونکوور برگزار شد. هدفِ این نمایشگاه، این بود که با به‌نمایش‌گذاشتنِ آثار هنری هنرمندان ایرانی ساکن ونکوور، ضمن ارج‌نهادنِ ایستادگی درازمدت و شجاعانهٔ مردم ایران، جامعهٔ کانادایی را هرچه بیشتر با این مقوله و نیز با آثار هنرمندان ایرانی شهرمان آشنا کند. در روز ۲۳ مارس دیداری از نمایشگاه Unveiling Honour داشتیم و گفت‌وگوی کوتاهی با شادی شادبهر، برگزارکننده و نمایشگاه‌گردان این نمایشگاه، که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

خانم شادبهر عزیز، با سلام و سپاس از وقتی که به ما دادید، لطفاً خودتان را معرفی کنید.

با درود و تبریک سال جدید، من شادی شادبهر هستم، برگزارکننده و نمایشگاه‌گردان یا کیورِیتور (curator) نمایشگاهِ Unveiling Honour که در تاریخ ۲۱ تا ۲۳ مارس در مرکز اجتماعات هنری و تفریحی راندهاوس در داون‌تاون ونکوور برگزار شد.

لطفاً دربارهٔ نمایشگاه سه‌روزهٔ Unveiling Honour که هم‌زمان با نوروز از ۲۱ تا ۲۳ مارس امسال برگزار شد، برایمان بگویید. هدف از برگزاری این نمایشگاه چه بوده است؟

هنرهای تجسمی می‌تواند میدان مؤثری باشد برای بازنگری و جان‌بخشیدن به ارزش‌های اساسی و انسانی‌ای که الهام‌بخش مفاهیم در حال تکامل ما به‌مثابه یک جامعه هستند. نمایشگاه Unveiling Honour، آثاری از هنرمندان معاصر ایرانی ونکوور را که بیان‌کنندهٔ ارزش‌ها، آرمان‌ها و تجربیات مشترک فردی و جمعی ایرانیان در راه دست‌یافتن به جامعه‌ای آزاد است، بررسی می‌کند.

هدف از برگزاری این نمایشگاه اطلاع‌رسانی بیشتر به جامعهٔ کانادایی در ارتباط با ایران، مردم ایران و همین‌طور شناساندن هنرمندان ایرانی و ارزشمندِ ونکوور بوده است که در این شهر فعالیت‌های هنری خود را ادامه می‌دهند.

چه تعداد هنرمند در این نمایشگاه شرکت کردند؟

در این نمایشگاه، افتخار همکاری با ۱۶ هنرمند از ونکوور و یک هنرمند گرافیست از ایران را داشتیم؛ هنرمند گرافیستی که پوستر این نمایشگاه را به‌صورت داوطلبانه اجرا کردند. اسامی این ۱۶ هنرمند به‌ترتیب حروف الفبا از این قرار است:

نسیم پیرهادی، پروین پیوندی، آهو خردمند، محسن خلیلی، رضا دوست، گلریز رضوانی، پروانه رودگر، امیر عزیز، نگین عطاییه، مرضیه فخر، گلناز کیانی، شورا ماجدیان، مهروژ محمودی، محدسه موحد، ساسان ناصرنیا، حدیث وحیدی، و‌ البته نفر هفدهم مریم نادری، گرافیست، از ایران و طراح پوستر نمایشگاه.

لطفاً کمی دربارهٔ پیشینهٔ هنری هنرمندان شرکت‌کننده در این نمایشگاه برایمان بگویید و اینکه چه کارهایی در این نمایشگاه ارائه دادند.

در اینجا بیوگرافی دو تن از این هنرمندان خدمت شما ارائه می‌شود. برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ دیگر هنرمندان شرکت‌کننده، لطفاً به اینستاگرام unveilinghonour@ مراجعه کنید.

پروین پیوندی

پروین پیوندی، هنرمندِ مؤلف و چندرسانه‌ای است که در زمینهٔ مجسمه‌سازی، طراحی، نقاشی، سرامیک و هنرهای اجرایی فعالیت می‌کند. پس از تحصیل در رشتهٔ زبان انگلیسی و هنر در ایران، پیوندی به کانادا مهاجرت کرد تا تحصیل و فعالیت هنری خود را در آمریکای شمالی ادامه دهد. او فارغ‌التحصیل هنر از دانشگاه امیلی کار در ونکوور، دانشگاه یوبی‌سی و مؤسسهٔ هنر شیکاگو است. پیوندی در حال حاضر در دانشگاه هنر امیلی کار تدریس می‌کند و آثار او تاکنون در نمایشگاه‌های متعددی در کانادا، ایران، اروپا و آمریکا به نمایش گذاشته شده است. مجموعه‌ای از آثار او که با تحقیق در مورد هنر معماری و ادبیات ایران ساخته شده‌اند، در نمایشگاه‌های معتبری چون اکسپو شیکاگو (EXPO Chicago)، پالی‌گان گالری (The Polygon Gallery) در ونکوور و دوسالانهٔ سرامیک ایران به نمایش در آمده‌اند.

موضوع و محوریت زن، بازتابی از شرایط انسانی و بحران‌های سیاسی و اجتماعی بر زندگی مردم، بخش مهمی از مفهوم و اجرای آثار این هنرمند است و به‌همین دلیل ارتباط آثار این هنرمند با موضوع نمایشگاه Unveiling Honour برقرار شد.

در این نمایشگاه، پیوندی سه اثر خود را به نمایش گذاشت که بازتابی از تجربیات زندگی او به‌عنوان یک زن ایرانی بود که در فرهنگی متفاوت زندگی می‌کند و کارآفرینی می‌کند. انتخاب و نوآوری در استفاده از مواد متضادی چون استیل، فرش، نفت و پلاستیکِ سیاه واکنشی به وقایع و جریاناتی است که او به‌عنوان هنرمندی ایرانی احساس می‌کند و صادقانه به تصویر می‌کشد.

محدسه موحد

زیستن در فاصله همواره قرینِ تجسمِ وضعیت‌هایی است تأویل‌پذیر از واقعیت موجود در متن. محدسه موحد، ضمن تجربهٔ کودکی و جوانی در متن کشور زادگاهش، دورهٔ اخیر از کار و زندگی خود را به‌بهانهٔ تکمیل تحصیل در فاصله تجربه می‌کند. او که دورهٔ کارشناسی هنرهای دیداری را در دانشگاه علم و فرهنگ در تهران به انجام رسانده بود، در سال ۲۰۱۷ برای تکمیل دورهٔ ارشد به دانشگاه رجاینا در استان ساسکاچوان کانادا رفت و پس از تکمیل این دوره به ونکوور، شهری رنگارنگ در غرب کانادا، تغییر مکان داد.

زندگی در فاصله از زادگاه به‌تدریج منجر به شکل‌گیری نظام نشانه‌شناسی جدیدی در آثار او گشت. نظامی که وضعیت‌های بغرنج زیستی انسان ایرانی را به دایره‌ای از دال‌های استعاری زندگی تاریخی‌اش می‌کشاند. تاریخی که علی‌رغم تأویل‌پذیری گسترده‌اش همواره به‌سانِ آئینی کهن چرخهٔ معیوب مصائبِ خویش را در بازه‌های کوتاه زمانی به‌شکلی طلسم‌گون تکرار می‌کند.

انتخاب چیدمان و چرخش دال‌ها در آثار محدسه به گونه‌ای است که تجربه‌گرایی از جنس خرده‌روایت‌های پست‌مدرنیستی را به گستره‌ای انطباقی با کلان‌روایت‌های مدرنیستی زندگی در شرایط امروز می‌کشاند و شاید از این‌رو است که روایت‌های چندپاره‌اش علی‌رغم نزدیکی‌شان با الگوهای هویتی مدرنیستی ایرانی، همواره به‌شکلی لجام‌گسیخته از گذشتهٔ خویش آشنایی‌زدایی کرده و با طرح تنگناهای ناهمگونِ اکنون سعی در فهم و خوانش این وضعیت هزارپاره دارند.

بخشی از عواید فروش آثار هنری ارائه‌شده در این نمایشگاه به‌نوعی در جهت هدف، موضوع و پیام آن صرف خواهد شد. لطفاً در این‌باره کمی توضیح دهید. 

بخشی از درآمد حاصل از فروش کارهای هنری ارائه‌شده در نمایشگاه برای کمک به نهادها و سازمان‌هایی اختصاص داده شده است که فعالیت‌هایشان هماهنگ و همسو با اهداف این نمایشگاه بوده است. این سازمان‌ها با کمک و همفکری هنرمندان حاضر از طریق نظرسنجی‌ای برای پشتیبانی از آزادی‌خواهی مردم ایران انتخاب شده‌اند.

استقبال از این نمایشگاه، اعم از ایرانی و غیرایرانی، چطور بود؟ فکر می‌کنید این نمایشگاه چه اندازه توانسته باشد در رساندن پیام خود موفق باشد؟

در این چند روز کوتاه با استقبال زیادی از طرف جامعهٔ کانادایی و ایرانیان ونکوور مواجه شدیم و فکر می‌کنم از بابت اطلاع‌رسانی و ایجاد فضایی برای همراه‌شدن با هنرمندان ایرانی در بازتاب ایستادگی بلندمدت و شرافتمندانهٔ مردم ایران موفق بوده‌ایم. مصاحبهٔ کوتاهی هم با برنامهٔ North by Northwest در رادیو سی‌بی‌سی انجام شد که می‌توانید از طریق اینستاگرام unveilinghonour@ به آن گوش دهید. به‌همین علت، در صددیم این نمایشگاه را در نوروز سال دیگر نیز اجرا کنیم. علاقه‌مندان می‌توانند با مراجعه به صفحهٔ اینستاگرام ما که به آن اشاره کردم، فعالیت‌های بعدی ما را دنبال کنند. 

با سپاس دوباره از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته بازتاب ایستادگی بلندمدت و شرافتمندانهٔ مردم ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در پی سالی دشوار به‌دلیل همه‌گیری کووید-۱۹، گالری پالیگان در نورث ونکوور به‌منظور حمایت از برنامهٔ نمایشگاه‌های سال ۲۰۲۱ خود، اقدام به برگزاری مزایدهٔ آنلاین آثار ۲۲ هنرمند کرده است.

این مزایدهٔ آنلاین هم‌اکنون آغاز شده و تا ساعت ۵ بعد از ظهر ۱۸ ژوئن ۲۰۲۱ ادامه خواهد داشت.

آثار هنرمندان شرکت‌کننده در این مزایده در گالری پالیگان به نمایش گذاشته شده است و علاقه‌مندان می‌‌توانند در ساعت‌های کاری گالری تا روز ۱۸ ژوئن از این آثار از نزدیک دیدن کنند.

علاوه بر این، امکان رزرو دیدار خصوصی از این آثار و همچنین تور این نمایشگاه از طریق ارسال ایمیل به آدرس auction@thepolygon.ca امکان‌پذیر است.

در بین آثار به نمایش گذاشته‌شده، اثر «شاعر و پرندگان» از پرویز تناولی و اثری بی‌نام از پروین پیوندی، دو هنرمند ایرانی-کانادایی مقیم ونکوور، نیز در معرض نمایش و فروش قرار گرفته است.

علاقه‌مندان می‌توانند برای شرکت و پیشنهاد قیمت در این مزایدهٔ هنری از صفحهٔ auction.thepolygon.ca دیدن کنند.

نوشته آثار دو هنرمند ایرانی-کانادایی در مزایدهٔ آثار هنری برای حمایت از برنامه‌های گالری پالیگان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.