مجید سجادی تهرانی – ونکوور

در هورس‌شو‌ بی (Horseshoe Bay) روز ابری مه‌آلودی است، شاید اوایل پاییز. مشکل بتوان این دهکدهٔ ساحلی، در منتهی‌الیه غربی وست‌ونکوور با خلیج کوچک نعل‌اسبی‌ و ترمینال کشتی‌های مسافری‌‌اش را با جای دیگری اشتباه گرفت. همان یک تصویر از درختان همیشه‌سبز و خلیج کافی‌ است. دوربین، تناولی را از پشت در حال قدم‌زدن در کوچه‌های دنج دهکده دنبال می‌کند و صدای او خارج از قاب از مهاجرتش به کانادا می‌گوید: «آمدن به کانادا تصمیم آسانی نبود. مخصوصاً برای کسی در شرایط من که باید همه‌چیز را می‌گذاشتم و می‌آمدم؛ کارگاهم، وسایلم، کارهایم.»

حال ترمینال کشتی و بارانداز قایق‌های خصوصی پیداست و مجسمه‌ای از پرّهٔ موتور یک کشتی. تناولی در لانگ شات، تکیه داده به نرده‌، رو به اقیانوس ایستاده. صدایش در باند صدا می‌گوید: «من در لیست سیاه بودم… » و برای اولین بار چهره‌اش را در مدیوم شات رو به دوربین می‌بینیم. با همان چهرهٔ مصمم همیشگی و چشم‌های بیدار. صدایش می‌گوید: «نمی‌توانستم کشور را ترک کنم. نمی‌توانستم نمایشگاهی برگزار کنم. نمی‌توانستم کاری به خارج از کشور ارسال کنم. آسان نبود که با این شرایط دوباره شروع کنم، اما من متوقف نشدم.»

فیلم را، که فیلم کوتاهی است، شرکت حراج کریستی سال ۲۰۱۶ ساخته است و به‌عنوان بخشی از نمایشگاه مرور آثارش در آرت گالری ونکوور در گوشه‌ای خلوت نمایش داده می‌شود. عنوان نمایشگاه با ارجاع به برخی از موتیف‌های کارهایش، «پرویز تناولی: شاعران، قفل‌ها، قفس‌ها» نام‌گذاری شده. به‌جز شاعران و قفل‌ها و قفس‌ها، تناولی موتیف‌های دیگری را هم در کارهایش دنبال کرده؛ عشاق، دیوارها، فرهاد، دست‌ها، شیرها، ‌پرنده‌ها و البته هیچ‌ها. از هر کدام از این تم‌ها هم نمونه‌هایی هست اما تمرکز بر تم‌هایی است که در عنوان نمایشگاه آمده‌اند.

دوربین در ادامه به خانه و کارگاه مجسمه‌ساز می‌رود؛ خانه‌ای روشن و پرنور با پنجره‌های بسیار. با تناولی که پیرهن سفید پوشیده همراه می‌شویم و به کارگاهش می‌رویم. قلم‌مو‌هایش را که مرتب می‌کند و روپوش کارش را که می‌پوشد، می‌گوید: «اینجا جای خوبی است برای زندگی. من منظره‌هایش را خیلی دوست دارم. اما من هنرمند منظره‌نگار نیستم. تمام فکر من در ایران است. بدن من اینجاست اما ایده‌های کارهایم ادامهٔ ایده‌هایی‌اند که در ایران داشتم.»

در کارگاه، همراه با تناولی آثاری را می‌بینیم که تعدادی از آن‌ها در همین نمایشگاه به نمایش گذاشته شده‌اند و پیش از همه مجسمهٔ «شاعر سقوط‌کرده» که تناولی با دقت و لطف نگاهش می‌کند. این مجسمه که از داستان مرگ فرهاد بر اثرِ افتادن از کوه بعد از شنیدن خبر دروغ مرگ شیرین الهام گرفته شده، با سرامیک ساخته شده و حس شکنندگی را القا می‌کند. شاعر سقوط کرده، بی‌سر است و پاها را در سینه جمع کرده‌ و بر سینه‌اش قفل زده شده. فیگور مجسمه، شکل جمع‌شدن دست‌ها و پاها، شکل و شمایل قفل‌های قدیمی را به ذهن متبادر می‌کند. مجسمه مثل دیگر کارهای سرامیکی تناولی با رنگ‌های درخشان ایرانی رنگ شده، لاجوردی، فیروزه‌ای و سرخ. دست‌ها و پاها و گردن مجسمه هم نارنجی ایرانی‌اند؛ رنگی منحصربه‌فرد و زیبا از خاک جزیرهٔ هرمز ایران.

در یکی دیگر از نمونه‌هایی که تناولی از این فیگور شاعر سقوط‌کرده، با برنز ساخته، دو دست با دو لیموی تازه در مشت، از شکاف زندان سینهٔ شاعر بیرون زده‌اند.

تناولی، در ادامهٔ گفت‌وگویش، همان‌طور که روی بخشی از نقاشی شیر کار می‌کند، از ممنوعیت مجسمه‌سازی در ایران بعد از اسلام می‌گوید و از اینکه مجسمه‌سازی نمُرد و در شکل صنعت‌هایی دیگر جلوه پیدا کرد و از علاقه‌اش به شکل‌ها و فیگورهای قفل‌های قدیمی از دوران کودکی می‌گوید. از گشتنش در میان بازارهای صنعت‌گران.

در نمایشگاه حاضر، یک شاعرِ مسی فیروزه‌ای بسیار بزرگ جلب توجه می‌کند. این مجسمهٔ بزرگ که به‌نوعی مانیفست دوره‌ای از کار تناولی است، سال ۱۹۶۱ ساخته شده و متعلق به دوره‌ای است که او هنوز به برنز روی نیاورده بود. مجسمه بیشتر با مصالحی که او در گشت‌‌و‌گذارهایش در بازار مسگر‌ها پیدا می‌کرده، ساخته شده است. قفل‌ها، کلیدها و شیرهای آب در کارهای تناولی معمولاً به‌جای اعضای بدن به کار رفته‌اند. در این مجسمه، قفل‌ها برای چشم و شیر آب به‌عنوان عضو تناسلی شاعر استفاده شده. استفاده از شیر آبی قطور در این مجسمه ناخودآگاه مجسمهٔ جنجالی آگوست رودن از بالزاک را به یاد می‌آورد با این تفاوت که آنجا بالزاک مغرور و دست‌به‌سینه به آنچه که هست مباهات می‌کند و این‌جا شاعر توبه‌جویانه به شیوهٔ عرفا مبادرت به سوراخ‌کردن و به‌سیخ‌کشیدن بدن خود کرده است.

نمایشگاه جدید تناولی در ونکوور، افق‌های جدیدی را در برابر کسانی‌که او را با مجموعهٔ «هیچ» می‌شناسند، قرار می‌دهد؛ از مجموعهٔ مجسمه‌های کوچک و زیبای سرامیکی تا مجموعه‌نقاشی‌های «آخرین شاعر ایران». در این مجموعه‌نقاشی‌های چندلته‌ای، فیگورهای مختلف مجسمه‌های تناولی در کنار هم طوری ردیف شده‌اند که قافیه و ردیف ساخته‌اند و هر تابلو، رباعی‌ای دوبیتی‌ است با رنگ‌های درخشان لاجوردی و فیروزه‌ای.

و البته هیچ نمایشگاهی از تناولی بدون «هیچ» نمی‌شود. در این نمایشگاه اولین اثری که بر پایهٔ ایدهٔ هیچ در سال ۱۹۶۵ ساخته شده، به نمایش گذاشته شده است؛ مجسمه‌ای ترکیبی که در آن هیچِ نستعلیقِ نئونی وسط خورشیدی سرخ می‌درخشد و دستانی شفاخواه بر پنجره‌ای ضریح‌وار زیر آن چنگ زده است. این اثر شاید بیان‌گراترین* مجسمه از مجموعهٔ «هیچ» باشد.

تناولی در بخش پایانی فیلم در مورد مجسمه‌ها و ایدهٔ هیچ می‌گوید: «هیچ چیست؟ مغز انسان از درک هیچ عاجز است. از نشان‌دادن آن عاجز است. برای نشان‌دادن اینکه هیچ، هیچ نیست و نباید آن را دست‌ِکم گرفت، من به آن یک شکل، یک بدن دادم که قابل رؤیت است. که مردم ببینند که هیچ وجود دارد. هر چیزی، وجودی دارد و هیچ هم.»

نمایشگاه آثار تناولی تا ۱۹ نوامبر در آرت‌ گالری ونکوور برپاست.

تماشای فیلم کوتاه حراجی کریستی دربارهٔ پرویز تناولی از طریق لینک زیر امکان‌پذیر است:

https://bit.ly/ParvizTanavoli-Christies

*هیجان‌نمایی، بیان‌گرایی یا اکسپرسیونیسم (Expressionism) نام یک مکتب هنری است.

نوشته شاعر، قفل‌ها، قفس‌ها و پرنده‌هایش اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در پی سالی دشوار به‌دلیل همه‌گیری کووید-۱۹، گالری پالیگان در نورث ونکوور به‌منظور حمایت از برنامهٔ نمایشگاه‌های سال ۲۰۲۱ خود، اقدام به برگزاری مزایدهٔ آنلاین آثار ۲۲ هنرمند کرده است.

این مزایدهٔ آنلاین هم‌اکنون آغاز شده و تا ساعت ۵ بعد از ظهر ۱۸ ژوئن ۲۰۲۱ ادامه خواهد داشت.

آثار هنرمندان شرکت‌کننده در این مزایده در گالری پالیگان به نمایش گذاشته شده است و علاقه‌مندان می‌‌توانند در ساعت‌های کاری گالری تا روز ۱۸ ژوئن از این آثار از نزدیک دیدن کنند.

علاوه بر این، امکان رزرو دیدار خصوصی از این آثار و همچنین تور این نمایشگاه از طریق ارسال ایمیل به آدرس auction@thepolygon.ca امکان‌پذیر است.

در بین آثار به نمایش گذاشته‌شده، اثر «شاعر و پرندگان» از پرویز تناولی و اثری بی‌نام از پروین پیوندی، دو هنرمند ایرانی-کانادایی مقیم ونکوور، نیز در معرض نمایش و فروش قرار گرفته است.

علاقه‌مندان می‌توانند برای شرکت و پیشنهاد قیمت در این مزایدهٔ هنری از صفحهٔ auction.thepolygon.ca دیدن کنند.

نوشته آثار دو هنرمند ایرانی-کانادایی در مزایدهٔ آثار هنری برای حمایت از برنامه‌های گالری پالیگان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

راضی رحیمی – ونکوور

بار دگر نام پرویز تناولی، ملقب به پدر مجسمه‌سازی مدرن ایران در ونکوور خبرساز شد. این هنرمند مجسمه‌ساز ایرانی- کانادایی با شروع ویروس کرونا در ایران تصمیم به طراحی مدال‌هایی برای فروش گرفت تا عواید آن را به بیمارستان‌های درگیر بحران کرونا در ایران کمک کند که با همیاری ایرانیان خارج کشور، موزهٔ آثار پرویز تناولی اخیراً اعلام کرد که تا هفتم ماه مه تمامی صد و بیست مدال طراحی‌شده، به فروش رسیده است. پرویز تناولی در این‌باره می‌گوید: «من از نحوهٔ برخورد کارکنان بهداشت و درمان ایران با کمترین امکانات ممکن در برابر بحران کووید-۱۹ بسیار تحت تأثیر قرار گرفته‌ام و می‌خواستم قدردانی خودم را به‌عنوان یک ایرانی نشان دهم – نه فقط به‌عنوان یک هنرمند.» این هنرمند کار کادر درمانی ایران را با توجه به مشکلات اقتصادی ناشی از تحریم‌ها، مشکل‌تر از دیگر کشورها دانسته و از کار ایثارگرایانهٔ آن‌ها تقدیر کرده است.

او طراحی ۱۲۰ مدال در دو نوع برنز و نقره را از اواخر ماه مارس گذشته به ایران فرستاد تا این مدال‌ها در داخل ایران قالب‌گیری و تولید شوند. مدال برنز به قیمت ۶۰۰ دلار (حدود ۱۰ میلیون تومان) و مدال نقره به قیمت ۱۵۰۰ دلار (حدود ۲۴ میلیون تومان) عرضه شده بود. از مدال برنز ۱۰۰ عدد ولی از مدال نقره که گران‌تر بود، فقط ۲۰ عدد تولید شده بود. زیبایی این مدال‌ها در تجلی مفاهیم هنری و فرهنگی ایرانی است که این هنرمند آن‌ها را در طراحی‌های خود به‌کار گرفته است. روی مدال نقره طرح بلبل در کف دست کار شده است و ایشان درباره این طرح اعتقاد دارند: «در فرهنگ عامهٔ ایران، بلبل یک پرندهٔ خوش‌یُمن و حامل خبر محبوب به معشوق‌ است.»

در مدال برنزی نیز طرح درخت سرو کار شده است که به گفتهٔ تناولی: «درخت سرو به‌عنوان نمادی از زندگی طولانی است.» پس‌زمینه این مدال‌ها صدها خط عمودی قرار دارد که نمایانگر مردم ایران است. این مدال‌ها به یک نوار فیروزه‌ای‌رنگ بسته شده‌اند که نمایانگر «ریه‌های سالم» است.

پرویز تناولی بنیان‌گذار مدال هنری در ایران است که ساخت آن را از سال ۱۳۴۹ آغاز کرده و او برای خلق آثار خود هیچ محدودیت و ملاک و مقیاسی قائل نیست و آثاری با ابعاد متفاوت خلق کرده است. ایشان، اولین هنرمند ایرانی است که مدال را به‌عنوان شیوه‌ای از بیان به‌کار گرفته و این شیوه را به نسل جوان ایران آموزش داده‌ است. در نمایشگاه‌های جواهرسازی و مجسمه‌سازی در ایران که توسط شاگردان پرویز تناولی برگزار می‌شوند، مدال‌های هنری بی‌نظیری به چشم می‌خورند. پرویز تناولی نقش بسزایی در انتقال مفاهیم ریشه‌ای، فرهنگی، تاریخی و خلاقانه در هنر مجسمه‌سازی، برای حال و آینده داشته‌ است.

از دیگر خبرهای مهم این روزها در ارتباط با این هنرمند ایرانی-کانادایی که برای ایرانیان ونکوور بسیار افتخارآمیز است، نصب مجسمهٔ «هیچ» این هنرمند در شهر برنابی است. این مجسمه به‌نام «عاشقان» (Lovers)، جدیدترین و بزرگ‌ترین ساخت «هیچ» پرویز تناولی است که به سفارش Millennium Development Group برای پروژهٔ برج مسکونی Triomphe واقع در شمارهٔ ۱۹۰۴ خیابان گیلمور در برنابی، ساخته شده است. این مجسمه از جنس استیل ضدِزنگ آینه‌ای به ارتفاع ۵٫۵ متر می‌باشد.

اولین ایدهٔ «هیچ» در سال ۱۳۴۳ در آتلیهٔ زال زر به سراغ پرویز تناولی آمد. نخستین ظهور «هیچ» با پلاستیک زرد و در قطعه‌ای متشکل از مواد در قالب مجسمه و به خط نستعلیق شکل گرفت و پس از آن در انواع پیچ‌و‌تاب‌های مختلف خلق شده است.

«هیچ» در واقع اعتراض تناولی به دو جریان عمدهٔ مسلط آن روز هنر ایران بود؛ یکی افرادی که هر چه را از غرب می‌آمد، می‌پرستیدند و دیگر افرادی که خط و خطاطی را در نقاشی‌های مکتب سقاخانه ستایش می‌کردند. اگر چه تناولی خود یکی از پایه‌گذاران مکتب سقاخانه به‌شمار می‌رفت، اما به‌گفتهٔ خودش «هیچ» ندای این اعتراض بود. در بهار ۱۳۵۲ بیست و پنج مجسمهٔ «هیچ» پرویز تناولی در تهران به‌نمایش عمومی درآمدند. در سال ۱۹۷۱ (۱۳۵۰) یک مجسمهٔ «هیچ» از جنس فولاد ضدِزنگ در دانشگاه هملین واقع در سنت پل در ایالت مینه‌سوتای آمریکا نصب شد و از ۴۵ سال پیش تا به امروز، «هیچ» به نماد و تصویر هنر مدرن ایران بدل شده است.

این هنرمند در پاسخ به این پرسش که تا چه زمانی به ساخت «هیچ»هایش ادامه می‌دهد؟ می‌گوید: «هیچ من را رها نمی‌کند؛ هر زمان که آن را رها کردم، او دوباره به‌سراغم آمد، در نتیجه بیش از ۴۰ سال است که «هیچ» می‌سازم. فکر می‌کردم پایان آن می‌رسد، اما نرسیده و گویا هنوز جا دارد.» این «هیچ»‌ها برای تناولی، عناصر ناسازگاری‌اند که با یکدیگر هماهنگی کامل دارند و دوستی آن‌ها سالم، ناب و بدون آلودگی است.

تناولی مجسمه‌سازی را این‌گونه توضیح می‌دهد:‌ «پس از اسلام مجسمه‌سازی ممنوع شد و ایرانیان دست از آن کشیدند، اما همهٔ کسانی که آثار سه‌بُعدی به‌وجود می‌آوردند، کارهای خود را به اجسام کاربردی مانند کوبهٔ در و جای عود تبدیل کردند. من برای ساختن مجسمه‌هایم، تنها چیزی که در دست داشتم شعر و معماری بود و با خودم فکر کردم همین برای من کافی است. ادبیات ما پر از داستان‌های عاشقانه است، من همیشه شیفتهٔ این قصه‌های ایرانی بوده‌ام. از ابتدا دو پیکر را در کنار هم می‌ساختم. اما این فیگورها معمارانه‌تر و هندسی‌تر از عشاقی بودند که در نقاشی‌های مینیاتور ایرانی می‌یابیم.»

پرویز تناولی نخستین بار در ۱۳۳۷ مجسمه‌ای به یاد فرهاد کوهکن می‌سازد. این مجسمه که فرهاد را پس از افتادن از کوه نشان می‌دهد، پایه‌ای می‌شود برای مجموعهٔ مجسمه‌های او با عنوان «شاعر». در این سال‌ها، تناولی در آکادمی میلان درس می‌خواند، شاگرد مارینو مارینی بود و به‌گفتهٔ خودش کارهایش هنوز از تأثیر استادش بیرون نیامده بود. پرویز تناولی در کتابش در مورد مجموعهٔ «شاعر» می‌گوید: «تا پیش از ۱۳۴۰ و سفر به آمریکا هر چه می‌ساختم و می‌کشیدم به یاد فرهاد بود و عنوان آن‌ها با نام او تنیده بود.» او در زمستان ۱۳۴۰ دعوتنامه‌ای از کالج هنری مینیاپولیس دریافت می‌کند. در این دعوتنامه، کالج وی را به‌عنوان «هنرمند مدعو» به‌مدت شش ماه دعوت کرده بود. او پس از آنکه خود را به مینیاپولیس رساند، در کارگاه مجسمه‌سازی کالج مشغول به کار شد. شروع کارهای وی در آنجا، در واقع بر ادامهٔ همان کارهای مسی‌اش بنا گذاشته شد.

قدرت‌الله عاقلی، از هنرمندان مطرح مجسمه‌ساز ایرانی، دربارهٔ «هیچ»های پرویز تناولی می‌گوید: «پرویز تناولی سه شاخصهٔ مهم دارد؛ نخست کارهای پژوهشی اوست که از صنایع دستی و فرش گرفته تا سنگ‌های به‌کار گرفته‌شده در مجسمه‌سازی را مورد تحقیق قرار داده و تقریباً کسی همپای او نیست؛ وی نزدیک به ۷۰ جلد کتاب تألیف کرده است. شاخصهٔ دوم، تداوم فعالیت وی در شاخهٔ مجسمه‌سازی است و تا آنجایی که توانسته روی تکنیک غربی کار کرده، اما روی فرهنگ ایران هم هم‌زمان کار کرده است. شاخصهٔ سوم، دغدغه‌اش در کارهای چاپ و گرافیک‌های قدیم است که کتابش را هم تألیف کرده است.» عاقلی تصریح می‌کند: «حالا اگر همهٔ این‌ها را کنار هم بگذاریم، خصوصاً علاقه‌اش به پژوهش در هنر و فرهنگ ایران را بدانیم، دیگر فهم «هیچ»های او ساده است. از ارسطو تا امروز، فلاسفه همه دنبال این بوده‌اند که نیستی از هستی است، یا هستی از نیستی. حتی همین «یکی بود، یکی نبود» ما در خودش یک «نبود» دارد. پرویز تناولی یک نگاه شاعرانه و در عین حال زیبایی‌شناسانه به هستی دارد، پس در این فلسفه باید سراغ کلمه‌ای می‌رفت که با این موضوع جور شود. او با عروس خطوط شرق که نستعلیق است این کلمه را می نویسد و به‌نظرم نگاه به آثار تجسمی شناخت می‌خواهد.»

پرویز تناولی همچنان در مصاحبه‌های خود اظهار می‌دارد: «من دلم می‌خواست دنیا را پر از «هیچ» کنم؛ نتوانستم این کار را انجام بدهم، اما «هیچ»های بسیاری ساخته‌ام و جا دارد باز هم بسازم.»

نوشته در باب «هیچ»های پدر مجسمه‌سازی مدرن ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

موزهٔ هنری وست ونکوور از ۲۴ جولای تا ۵ اکتبر، نمایشگاهی از هنرمند برجستهٔ ایرانی-کاناداییِ ساکن وست ونکوور، پرویز تناولی بر پا کرده است. این نمایشگاه شامل جواهرات، مجسمه‌سازی‌های کوچک و نقاشی‌های این هنرمند مدرنیست ایرانی است. پرویز تناولی، مجسمه‌ساز، نقاش، پژوهشگر و مجموعه‌دار ایرانی است که مجسمه‌ای از وی به نام پرسپولیس در سال ۱۳۸۷ با رکورد بی‌سابقهٔ دو میلیون و ۸۰۰ هزار دلار آمریکا در حراج کریستی به‌فروش رفت. مجموعه مجسمه‌های «حجم‌های هیچ»، «دست‌ها»، «قفل و قفس» و «شاعر» را می‌توان در زمرهٔ معروف‌ترین آثار تناولی قرار داد. مجسمهٔ «فرهاد کوهکن» که در سمت جنوب غربی محوطهٔ تئاتر شهر در تهران نصب شده، از مجموعه مجسمه‌های «شاعر» این مجسمه‌ساز معاصر است.

فرق عمدهٔ مجسمه‌های این هنرمند با مجسمه‌های دیگر هنرمندان، در این است که مجسمه اساساً به معماری ظاهری‌اش متکی است، اما تناولی در مجسمه‌هایش به فضا و شکل درونی مجسمه اهمیت بیشتری می‌دهد. این فضای درونیِ راز‌آلود بر شکل بیرونی مجسمه تأثیر می‌گذارد و نشان این رازآلودگی، قفل و بست و زبانه‌هایی است که در اعضا و کالبد مجسمه‌ها کار می‌گذارد و یا به‌وجود می‌آورد. او برای خلق آثارش هیچ محدودیت و مقیاسی ندارد و آثاری با ابعاد متفاوت خلق کرده است.

تناولی در سال ۱۳۱۶ در شمیرانات تهران به دنیا آمد و بعد از اتمام تحصیلاتش در دانشکدهٔ هنرهای زیبا برای ادامه تحصیل به ایتالیا رفت. او پس از گذشت یک دهه از انقلاب اسلامی نتوانست در ایران به کارهای هنری‌اش ادامه دهد، بنابراین به کانادا مهاجرت و در وست ونکوور ساکن شد. او بنیان‌گذار مدال هنری در ایران است و ساخت جواهرات را از سال ۱۳۴۹ آغاز کرد. او اولین هنرمند ایرانی است که مدال را به‌عنوان شیوه‌ای از بیان به‌کارگرفته و این شیوه را با انتقال مفاهیم ریشه‌ای، فرهنگی، تاریخی و خلاقانه در این هنر، به نسل جوانِ ایرانی آموزش داده‌ است. 

آن‌چنان که تناولی اذعان می‌دارد، در اشعار صوفیان، شاعر و قفسی در سینه‌اش به زندگی‌اش در این جهان ادامه می‌دهد، قفسی که پرنده ای در آن محبوس است. گاهی شاعر خود پرند‌ه‌ای است محبوس در این قفس. با گذشت زمان، تناولی این ایده‌ها را توسعه می‌دهد: قفس‌هایش هم جنبهٔ استعارهٔ سیاسی و هم جایگاه امن و مقدسی می‌یابند، و پرندگانش نمادی از آزادی و همچنین همراهان نزدیک شاعران و عشاق مد نظرِ تناولی می‌شوند.

تناولی به‌خاطر مجموعهٔ خود با عنوان «هیچ» (به‌معنای نیستی)، به‌خوبی شناخته شده است. مثل دورنمایهٔ «قفس» و «پرنده»، «هیچ» به‌عنوان کلمه‌ای ورای ظاهرش حامل معنایی است؛ وسیع و به‌لحاظ ظاهر نمادی است از پیکرهٔ انسان و «هیچ». او معتقد است: «قفس‌های من خانه‌های امیدند. من چیزهای زیادی در این قفس‌ها گذاشته‌ام. بر خلاف آنچه که برخی فکر می‌کنند، من آنچه را که در قفس‌هایم گذاشته‌ام، دربند نمی‌دانم، بلکه آن‌ها محفوظ شده‌اند.» 

پرویز تناولی حاصل پژوهش‌های خود را در مقاله‌ها و کتاب‌های متعددی به چاپ رسانده‌ است از جمله:

• قالیچه‌های تصویری، که سال ۶۸ توسط انتشارات سروش منتشر شده‌ است. او در پیش‌گفتار این کتاب دربارهٔ آن نوشته: «وجه تشخص قالیچه‌های تصویری در مقایسه با سایر قالی‌های ایرانی، موضوع آن‌هاست. این قالیچه‌ها به‌جای نقش‌ونگارهای سنتی و معمول، به انسان و گاه حیوان در قیاس‌های غیرمعمول می‌پردازند که این شیوه در سنت فرش‌بافی ایران بی‌سابقه است.» 
• قفل‌های ایران، این کتاب از مجموعه هنرهای ازیادرفتهٔ ایرانی و شامل ۷۰۰ قطعه عکس از قفل‌های ایران از دورهٔ ساسانیان تا دورهٔ قاجار است.

آثار هنری تناولی اخیراً در نمایشگاه‌هایی در موزهٔ هنر متروپولیتن، موزهٔ بریتانیا، انجمن آسیا و گالری هنر خاکستری در دانشگاه نیویورک به‌نمایش گذاشته شده است. به‌دلیل محدودیت فضای نمایشگاه هنری وست ونکوور، هیچ‌یک از آثار مجسمه‌سازی‌های بزرگ این هنرمند به‌نمایش گذاشته نشده و این نمایشگاه بر نقاشی‌ها، مجسمه‌های کوچک‌تر، مدال‌ها و جواهرات متمرکز شده است.

نوشته آی بلبلی که در قفس جانم محبوست دارم – گزارشی از نمایشگاه آثار پرویز تناولی در موزهٔ هنری وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بیست و پنجم ژانویه، شهر ونکوور شاهد گشایش نمایشگاهی با عنوان «مدرنیته در ایران» به همت خانم پانته‌آ حقیقی در مرکز پروژه‌های هنری گریفین در نورث ونکوور بود. این مراسم با حضور هنرمندان ایرانی و غیرایرانی برگزار شد. در افتتاحیهٔ این نمایشگاه هنرمندانی چون حسین امانت، محمد احصایی، پرویز تناولی حضور داشتند و همچنین آثار هنرمندان به‌نامی چون محمد احصایی، منیر شاهرودی فرمانفرمائیان، منصور قندریز، فریده لشایی، سیرک ملکونیان، بهمن محصص، فرامرز پیلارام، بهجت صدر، پرویز تناولی، محسن وزیری مقدم، و چارلز حسن زنده‌رودی که نقش عمده‌ای در نمایش زیباشناختی ایرانی در خلال رنسانس فرهنگی اواخر قرن بیستم داشته‌اند، به نمایش گذاشته شده است.

در این دوران، آثار هنرمندان با حفظ هویت هنر ایرانی، از هنر مغرب‌زمین نیز تأثیر پذیرفته است. از این حرکت به‌عنوان رویکردی نوسنتی یاد می‌شود. از پیشگامان این رویکرد، می‌توان از منصور قندریز، پرویز تناولی، محمد احصایی، منیر شاهرودی فرمانفرمائیان،‌ فرامرز پیلارام، چارلز حسین زنده‌رودی نام برد. در حال حاضر هنرمندانی چون بهمن محصص، فریده لشایی،‌ سیرک ملکونیان، بهجت صدر، و محسن وزیری‌ مقدم با الهام‌ گرفتن از هنر مغرب‌زمین، خط اتصالی به هنر هم‌عصران خود را در اروپا و آمریکای شمالی ترسیم می‌کنند.

بدون شک برگزاری نمایشگاه‌هایی از این دست در شهرمان ونکوور منجر به آشنایی هر چه بیشتر مردم با آثار هنرمندان و اندیشمندان ایرانی خواهد شد.

علاقه‌مندان می‌توانند تا نهم آوریل ۲۰۱۸، روزهای شنبه از ساعت ۱۲ ظهر تا ۵ عصر از این نمایشگاه دیدن کنند.

تصاویری از این نمایشگاه را در اینجا مشاهده کنید:

نوشته گزارشی از نمایشگاه هنری «مدرنیته در ایران» از ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۸ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

این سه مجسمه که به‌لحاظ ارتفاع در محدودهٔ ۲۹۰ تا ۳۸۰ سانتیمتر قرار دارند، از این قرارند: شاعرِ عاشق (از جنس برنز)،  تندیس معروف «هیچ» بزرگ (از جنس فولاد ضدزنگ) و تازه‌ترین کار وی، دلداده‌های افقی (از جنس برنز) که برای اولین‌بار در معرض دید عموم قرار گرفته است.

تناولی روز شنبه ۲۴ سپتامبر، برای نمایش ویژهٔ فیلم مستندِ «پرویز تناولی: شعر در قبای برنز» از موزهٔ آقاخان دیدار خواهد کرد. مستند یادشده داستان حرفهٔ او را که در سه قاره و به درازای بیش از نیم قرن گسترده شده است، خواهد گفت. پس از نمایش این فیلم، بحث و گفت‌وگویی نیز با تناولی صورت خواهد گرفت.

نوشته سه مجسمهٔ پرویز تناولی، در پارک آقاخان در معرض دید قرار گرفت اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌گزارش رسانهٔ همیاری به‌نقل از سی‌بی‌سی نیوز، تناولی گفت که هنوز نمی‌داند علت ممانعت از خروج وی از ایران چه بوده و مقامات رسمی ایران تنها به اشاره به این نکته اکتفا کرده‌اند که احتمالاً شخصی قصد و غرضی برنامه‌ریزی‌شده برای درتوقیف‌ماندن ایشان را داشته است.

به‌گفتهٔ تندیس تناولی، به پدرش گفته شده است که هنر ایشان آرامش عموم را بر هم می‌زند و دروغ‌پراکنی می‌کند. پرویز تناولی به خبرنگار سی‌بی‌سی گفت که هنر او نه سیاسی است و نه به حوزهٔ مسائل جنسی ارتباط پیدا می‌کند؛ دو عاملی که ممکن است مقامات کشور اسلامی را حساس کند.

تناولی در گفت‌وگو با خبرگزاری سی‌بی‌سی همچنین گفت: «در کار هنری‌ام، به عریانی، سیاست و مسائل جنسی کاری ندارم. هنر من الهام‌گرفته از معماری اسلامی و معماری ایرانی‌ست. وقتی به ایران برمی‌گردم، صفی از جوانانِ مشتاقِ یادگیری وجود دارد که می‌خواهند با من کار کنند و کارآموز من باشند. دلیل اصلی برگشتنم به ایران همین است. آنجا به من نیاز دارند.»

گزارش ویدیویی سی‌بی‌سی در این زمینه را اینجا ببینید:

نوشته پرویز تناولی: «هنر من سیاسی نیست» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.