عکس‌ها از Rob Sturgess

شنبه، ۳۱ مهٔ ۲۰۲۵، روزی تاریخی در ورزش‌های رزمی استان بریتیش کلمبیا بود. ووشوی بریتیش کلمبیا میزبان همایشی آموزشی از سوی رئیس سازمان در کانادا، آقای آلان تانگ (Alan Tang)، بود که به‌همت استاد مصطفی ثابتی، مسئول سازمان در بریتیش کلمبیا، دعوت شده بود.

فدراسیون بین‌المللی ووشو بیش از ۳۰ سال است که بانی گسترش هنرهای رزمی چینی در سراسر دنیاست. مسابقات بین‌المللی این رشته هر دو سال یک‌بار برگزار می‌شود و همچنین ووشو جزو رشته‌های ورزشی در مسابقات مختلف ازجمله World Games و مسابقات جهانی ورزش‌های رزمی نیز است. حالا برای اولین‌بار این رشته به‌طور رسمی وارد المپیک نوجوانان شده است. با وجود حضور ووشو به‌صورت رشتهٔ نمایشی در دوره‌های قبلی المپیک تابستانی، این اولین‌بار است که در یک ردهٔ المپیک حضور رسمی دارد.

مسابقات این رشته شامل دو بخش فرم و حرکات نمایشی (تالو) و مبارزه یا ساندا است. از همان اوایل دههٔ نود میلادی و تأسیس فدراسیون بین‌المللی این رشته، بخش مبارزه در ایران با استقبال بسیار مواجه شد. ورود مبارزان از رشته‌های مختلف آزاد بود و برای همین از رشته‌های رزمی مثل کیک‌بوکسینگ و کاراته تا کشتی در این مسابقات شرکت می‌کردند. 

دلیل دیگر حمایت از این رشته مدال‌آوری آن در بازی‌های آسیایی و درخشش مبارزان ایرانی در مسابقات آسیایی و جهانی بود.

حالا پس از سال‌ها تلاش و رایزنی، این رشته به‌صورت رسمی کار خود را در استان بریتیش کلمبیا آغاز کرده است.

در اولین رویداد، در روز ۳۱ مه تعداد بسیاری از مبارزان از رده‌های سنی مختلف و همچنین داوران و قاضیان این رشته، یک دورهٔ کامل مدیریت مسابقات، نحوهٔ داوری و قضاوت و همچنین آموزش چگونگی امتیازگیری در مسابقات را گذراندند.

فدراسیون ووشوی کانادا و هیئت ووشوی بریتیش کلمبیا با وسواس خاصی در پی برگزاری مبارزاتی در فضای امن‌اند.

مبارزان این رشته که در سطح آماتور مسابقه می‌دهند و بسیاری از آن‌ها کودک یا نوجوان‌اند، باید بتوانند در محیط و با قوانینی مسابقه بدهند که تمرکز اول بر روی اجرای صحیح فنون باشد تا قدرت ضربات.

در ساندا بر اساس سن و مهارت، طبقه‌بندی برای تکنیک‌های مجاز و شدت ضربات وجود دارد. به‌عنوان مثال در کلاس E هیچ‌گونه ضربه به سر مجاز نیست و در کلاس D لگد به سر ممنوع و یک ضربهٔ دست ملایم به سر مجاز است.

ساندا پذیرای مبارزان از رشته‌های مختلف است که بتوانند با یک سری قوانین خاص مسابقه بدهند. در مبارزات فول کنتاکت، همیشه این نگرانی هست که رویاروکردن حریفان با توجه به سوابق یکسان رزمی کار ساده‌ای نیست. به‌عنوان مثال فردی ممکن است در این رشته تازه‌کار باشد، ولی در رشته‌های دیگر رزمی یا حتی کُشتی سوابق طولانی داشته باشد. وقتی شدت ضربات کنترل می‌شود، تمرکز روی امتیازگیری خواهد بود و نه ناک‌اوت‌کردنِ حریف.

ساندا دارای قوانین منحصربه‌فردی است. شاید بتوان آن را ترکیبی از کیک‌بوکسینگ و کشتی معرفی کرد. اگر حریفتان را در حالی که ایستاده‌اید زمین بزنید، ۲ امتیاز می‌گیرید و اگر حریف را از محوطهٔ مسابقه به بیرون پرت کنید هم، ۲ امتیاز می‌گیرید. اما اگر در هنگام لگدزدن زمین بخورید یا در زمان زیرگیری اول دست یا زانوی شما به زمین بخورد، ۲ امتیاز از دست می‌دهید.

حتی در رده‌های مبارزاتی پیشرفته‌تر، قوانین خاص امتیازدهی ساندا به‌زمین‌زدن و هل‌دادن حریف به بیرون، ریسک ناک‌اوت‌شدن را کم می‌کند.

در ردهٔ D و E با اینکه ضربه به سر ممنوع یا بسیار کنترل‌شده است، اما هنوز مبارزان از کلاه ایمنی استفاده می‌کنند که در مقابل حوادث در امان باشند. همچنین از محافظ بدن و ساق‌بند هم استفاده می‌شود. برای اینکه هماهنگی در بین شرکت‌کنندگان وجود داشته باشد، لوازم ایمنی از سوی برگزارکنندهٔ مسابقات تهیه می‌شود. این کار باعث می‌شود سایز مناسب دستکش بوکس برای همه با توجه به ردهٔ سنی و همچنین ساق‌بند و کلاه، برای همهٔ شرکت‌کنندگان یکسان استفاده شود.

ساندا در قوانین داوری و قضاوت هم متفاوت با سایر رشته‌هاست. مسابقات آن نه در رینگ یا قفس، بلکه بر روی سکو یا تشک انجام می‌شود. برخلاف رشته‌های کیک‌بوکسینگ و موی تای یا هنرهای رزمی ترکیبی، تعداد قاضی‌هایی که در اطراف صحنهٔ مبارزه‌اند، به‌جای ۳ نفر، ۵ نفر است. قاضی‌ها با استفاده از شمارنده به فنون مبارزان امتیاز می‌دهند. تعداد بیشتر قاضی خطا را کمتر می‌کند. در کنار داور وسط یک سرداور هم پشت میز نظاره‌گر اوضاع است و در شرایط خاصی می‌تواند رأی داور وسط را تغییر دهد. پس از هر راند برنده یا بازندهٔ راند بلافاصله اعلام می‌شود و در صورت دو باخت متوالی در دو راند، بازی به راند سوم نخواهد کشید.

ازجمله مسائل منحصربه‌فرد امتیازدهی ساندا استفاده از پلاک‌های آبی، زرد و قرمز برای ثبت خطا یا اخطار به مبارزان است که به‌صورت نمایان سر میز سرداور در معرض دید شرکت‌کنندگان قرار می‌گیرد. همهٔ این عوامل باعث می‌شود در آخر مسابقه سورپریزی برای مبارزان در مورد نتیجه پیش نیاید.

در این روز برای کودکان و نوجوانان مسابقات لگد پرشی و شکستن اجسام هم برگزار شد.

در طول سال‌های فعالیت و شرکت در مسابقات رزمی مختلف که برخی بیش از ۳۰ سال سابقه داشته‌اند، از دیدن برخی سوءمدیریت‌ها و کم‌توجهی‌ها به مسائل ایمنی تعجب می‌کردم. بسیار خوشحالم که همهٔ اصول ساختاری از عضویت ورزشکاران تا بیمهٔ ایمنی و حوادث ایشان در فدراسیون ووشوی کانادا لحاظ شده است و هیئت استان بریتیش کلمبیا هم آن‌ها را موبه‌مو اجرا می‌کند.

استاد مصطفی ثابتی که سابقه‌ای طولانی در ورزش رزمی در ایران و کانادا دارند، سابقهٔ مربیگری تیم ملی کانادا در ساندا را هم دارند و در دورهٔ قبلی مسابقات جهانی یکی از شاگردان ایشان به مقام نایب‌قهرمانی رسید. 

امیدواریم با صبر و مدیریت ایشان و سایر اعضای هیئت‌مدیره و حمایت مربیان و باشگاه‌داران استان، این رشته از همین ابتدای کار قدم‌های درست و اصولی را ادامه دهد و شاهد محیطی امن و دوستانه در مسابقات باشیم.

علاقه‌مندان به این رشته می‌توانند برای اطلاعات بیشتر از وب‌سایت هیئت ووشوی بریتیش کلمبیا در آدرس canadawestwushu.ca دیدن کنند.

نوشته نگاهی به ورزش ووشو و گزارشی از همایش بزرگ این ورزش در بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با تعداد زیاد جوانان علاقه‌مند به ورزش و هنرهای رزمی تعجبی ندارد که ورزشکاران ایرانی در بسیاری از رشته‌ها در سطح بین‌المللی موفقیت چشمگیری داشته‌اند. با وجود امکانات بسیار کم، رزمی‌کاران ایرانی موفقیت‌های بسیاری در سطح آسیا و جهان کسب کرده‌اند.

ووشو هم که فدراسیون بین‌المللی آن از حمایت دولت چین برای معرفی و گسترش هنرهای رزمی چینی برخوردار است، یکی دیگر از رشته‌های پرطرفدار رزمی در ایران است.

البته باید گفت که سبک مبارزهٔ سانشو یا ساندا را در واقع باید مانند هنرهای رزمی ترکیبی، شیوه و قانون مسابقه و مبارزه دانست. در ایران از سال‌ها پیش ورزشکاران رشته‌های مختلف ازجمله کشتی، کاراته و کیک بوکسینگ در مسابقات سانشو شرکت می‌کردند. رقابت بسیار زیاد بود و همین تعدد شرکت‌کنندگان و مهارت آن‌ها در موارد مختلف باعث می‌شد که آنان برای قهرمانی تلاش بسیاری بکنند.

ووشو که ابتدا در غالب فدراسیون کونگ فو، ووشو و رزم‌آوران فعالیت می‌کرد، بعدها فدراسیون مستقل خود را پیدا کرد و تعداد بسیاری از مبارزان ایرانی در مسابقات جهانی صاحب مدال‌های رنگارنگ شدند.

در واقع در بخش مبارزهٔ ووشو، ایران به‌همراه چین و روسیه قدرت‌های بزرگ این رشته در دنیا حساب می‌شوند.

تعدادی از مبارزان ووشو وارد مسابقات هنرهای رزمی ترکیبی هم شده‌اند که شاید مشهورترین آن‌ها کانگ لی باشد که در مسابقات UFC شرکت کرده است.

برای این شماره با یکی از قهرمانان ساکن ونکوور بزرگ گفت‌وگویی داشته‌ایم. عرفان آهنگریان که مدت زیادی نیست به کانادا مهاجرت کرده ولی در همین مدت کوتاه در مسابقات هنرهای رزمی ترکیبی ام‌ام‌اِی (MMA) مسیر پیشرفت را به‌خوبی پیموده است.

* * * * *

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی بفرمایید و بگویید که از کی و چگونه ورزش‌های رزمی را آغاز کردید؟

سلام و عرض ادب خدمت شما آقای فدایی عزیز و خوانندگان مجلهٔ رسانهٔ همیاری در ونکوور. من عرفان آهنگریان هستم. دو سالی‌ست که همراه با خانواده به ونکوور مهاجرت کرده‌ام. در ایران به فعالیت در رشتهٔ ووشو مشغول بودم و به‌مدت شش سال عضو تیم ملی ووشو ایران در ردهٔ جوانان و بزرگسالان بودم.

۱۴ سالم بود که‌ با پیشنهاد یکی از اقوام، که هر جا هستند تندرست باشند، وارد این رشته شدم و از آنجایی‌که بچهٔ پرانرژی و فعالی بودم، پس از مدت کوتاهی علاقمندی‌ام به این رشتهٔ رزمی بیشتر شد و به‌صورت حرفه‌ای آن را دنبال کردم.

شما اهل مازندرانید، چطور با وجود سابقه و محبوبیت رشتهٔ کشتی در مازندران، وارد کشتی نشدید؟

حقیقتش پدر من کشتی‌گیر بود و ایشان به‌علت آسیب‌ها و سختی‌هایی که داشت، هیچ‌وقت اجازهٔ حضور در رشتهٔ کشتی و همچنین هیچ رشتهٔ رزمی دیگری را به من ندادند. من تا زمانی که رشتهٔ ووشو را شروع کنم به‌صورت جدی و حرفه‌ای فوتبال بازی می‌کردم اما بعد از معرفی و اصرار آقای محمدرضا آهنگریان، پدر اجازهٔ فعالیت داد و بعد از اینکه دید استعداد دارم و با دیدن موفقیت‌های ابتدایی‌ای که کسب کردم دیگر مخالفت نکرد و این‌طور شد که مسیر زندگی‌ام عوض شد.

چرا از بین همهٔ رشته‌های رزمی به سانشو جذب شدید؟

از بچگی در کوچه و مدرسه بچهٔ شر و شیطانی بودم و همیشه دوست داشتم رشتهٔ رزمی‌ای بلد باشم که بتوانم از خودم دفاع کنم. بعد از ورود به رشتهٔ ووشو، بخش سانشو را که الان ساندا نام دارد و بخش مبارزه است، انتخاب کردم. لازم به ذکر است که ووشو بخش دیگری هم دارد که نمایشی‌ست و شرکت‌کنندگان به اجرای فرم با دست و سلاح می‌پردازند که بسیار دیدنی و زیباست.

لطفاً کمی دربارهٔ مهاجرت به کانادا و فعالیت‌های ورزشی‌تان در اینجا بفرمایید.

حقیقتاً علت مهاجرت من به کانادا فعالیت حرفه‌ای در رشتهٔ ام‌ام‌ای بوده و است. همچنین علت علاقه‌مندی‌ام به رشتهٔ ساندا نیز شباهتش به این رشته بود.

من بعد از کسب موفقیت‌های مختلف ازجمله کسب مدال طلای جهان در شانگهای چین در سال ۲۰۱۹، طلای المپیک آسیایی جاکارتا در اندونزی در سال ۲۰۱۸، طلای المپیک دانشجویان در تایپهٔ تایوان در سال ۲۰۱۷، طلای مسابقات همبستگی کشورهای اسلامی در باکوی آذربایجان در سال ۲۰۱۷، طلای قهرمانی آسیا در تایپهٔ تایوان در سال ۲۰۱۶، مدال نقرهٔ جام جهانی شیان چین در سال ۲۰۱۶، و همچنین طلای جوانان جهان در آنتالیای ترکیه در سال ۲۰۱۴، به اکثر موفقیت‌هایی که در ووشو امکان رسیدن به آن وجود داشت، دست پیدا کردم. بعد از آن احساس کردم توانایی حضور در رشتهٔ ام‌ام‌ای و افتخارآفرینی در رشته‌ای بزرگ‌تر، مشهورتر و جهانی‌تر برای کشورم و مردم عزیز ایران را دارم، اما مشکل بزرگی که قبل از همهٔ این‌ها همیشه سر راهم بوده، مشکل ویزا برای حضور در مسابقات مختلف بوده است. به‌همین دلیل اول تصمیم گرفتم با مهاجرت به کشور کانادا این مشکل را تا حدودی برطرف‌ کنم و همچنین خانواده‌ام بتوانند در زمانی که من برای هدفم تلاش می‌کنم، شرایط بهتر و راحت‌تری داشته باشند. این شد که من الان در ونکوور در خدمت شما هستم.

به‌نظر شما دلیل موفقیت و محبوبیت ووشو و خصوصاً بخش مبارزهٔ آن در ایران چه بوده است؟

به‌نظرم مردم ایران ذات رزم‌آور و پهلوانی دارند و این دلیلی‌ست که ورزشکاران ما با وجود این‌همه کمبود امکانات، در رشته‌های مختلف افتخارآفرینی می‌کنند. 

و همچنین خوب‌بودن ایرانی‌ها در کشتی کمک زیادی به علاقه‌مندی و خوب‌بودن ایرانی‌ها در رشته ووشو کرده است.

فکر می‌کنید به‌عنوان یک سانشوکار ردهٔ بالا مهارت‌های شما در مبارزهٔ ام‌ام‌اِی کافی است؟ یا اینکه مشغول تمرین جوجیتسو هم بوده‌اید؟

بله، چون ورزشکاران ساندا در سطوح بالا مهارت‌های خوبی در ضربات دست و پا، همچنین فنون کشتی، کلینچ و پاگیری دارند، لازم است که در زمینهٔ جوجیتسو هم وقت بگذارند و آن را هم تقویت کنند. من هم الان دارم در باشگاه «دیاز کامبت اسپورت» در کنار بهترین‌ها این تکنیک‌ها را آموزش می‌بینم تا سطح مبارزهٔ خودم را بالاتر ببرم.

لطفاً کمی دربارهٔ تمرین و تغذیهٔ خود بگویید.

حقیقتش من به‌لحاظ ژنتیکی سوخت‌و‌ساز و متابولیسم بدنم خیلی بالاست. باید روزی پنج وعده غذا بخورم و متأسفانه یا خوشبختانه دچار افزایش وزن نمی‌شوم. به‌همین دلیل عضله‌گرفتن برایم خیلی سخت است و همین باعث شده در وزنی که مسابقه می‌دهم از همهٔ رقبایم از لحاظ جثه کوچک‌تر باشم و به‌دلیل درصد چربی کم برای رفتن به وزن پایین‌تر هم دچار مشکل می‌شوم. 

برای برنامهٔ تمرینم هم سعی می‌کنم هفته‌ای دو جلسه تمرین با وزنه و همچنین دو جلسه تمرین هوازی داشته باشم که اکثراً صبح زود قبل از رفتن به سر کار است. به‌جز یکشنبه‌ها و چهارشنبه صبح‌ها که استراحت می‌کنم، بقیهٔ زمان‌های خالی را با تمرینات فنی و رزمی پر می‌کنم که حدود ۵ تا ۷ جلسه در هفته می‌شود.

همچنین هفته‌ای دو جلسه کلاس آنلاین دارم با دو تن از اعضای تیم ملی ووشو مکزیک که در مدتی‌که باهم فعالیت می‌کنیم، توانستند عناوین جهانی و قاره‌ای متعددی کسب کنند. اکثر زمان‌های غروبم را مشغول آموزش و تمرین‌دادن شاگرد‌ان خصوصی‌ام در باشگاه New Edge Alliance هستم. 

شما بهتر می‌دانید این سبک زندگی پرتکاپوی کانادایی به ما هم سرایت کرده و اصلاً زمان خالی برایم نمانده است، برخلاف ایران که تمام تمرکز و انرژی‌ام صرف تمرین‌کردن و استراحت و مسابقه‌دادن می‌شد. البته به‌شخصه دیگر به این مدل زندگی عادت کرده‌ام و علاقه‌مند شده‌ام، اما سختی‌های خودش را هم به همراه دارد. این هم بخشی از سختی زندگی ورزشکاران مهاجر است که من و خانواده‌ام خودخواسته انتخابش کرده‌ایم و داریم یاد می‌گیریم که از آن لذت ببریم.

برنامه‌های شما برای آینده چیست؟

تمام تمرکز و هدف من این است که روزبه‌روز پیشرفت کنم و بتوانم به سطح مهارت کافی برسم که تماشاچیان و طرفداران این رشته و همچنین هم‌وطنان عزیزم از دیدن مبارزهٔ من لذت ببرند و بتوانم به‌عنوان اولین ایرانی و فارسی‌زبان وارد سازمان یو‌اف‌سی بشوم و مراحل موفقیت را طی کنم. 

من و همسرم به این مسئله مثل یک مأموریت و هدف بزرگ فکر می‌کنیم و اینجا جا دارد که از همسرم عزیزم که در این مسیر علاوه بر کارهای شخصی خودش و وظیفهٔ مادری در این هدف از ابتدای راه با من همدل و هم‌انرژی بوده، سپاسگزاری کنم. انشاءالله بتونیم در کنار همدیگر و پسرمان از ثمرهٔ تلاشمان لذت ببریم.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید لطفاً بفرمایید.

سپاس از وقت شما آقای فدایی عزیز و همچنین آرزوی موفقیت، سلامتی و شادی دارم برای مردم خوب کشورم.

نوشته گفت‌وگو با عرفان آهنگریان، قهرمان ووشو‎ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

درود بر شما خانم هاشمی، لطفاً خودتان را معرفی کنید و از سوابق خود در ورزش تای چی بفرمایید و اینکه چطور با این ورزش آشنا شدید.

با تشکر از زحمات ارزشمند شما در رسانهٔ همیاری، من الهام هاشمی، نقاش و طراح هستم و در کنار فعالیت‌های هنری سال‌های زیادی به ورزش رزمی تای چی پرداخته‌ام. سال ۲۰۰۳ برای اولین بار با واژهٔ تای چی در کلاس‌های خودشناسی آشنا شدم، استاد گفت: «ورزش فوق‌العاده مفیدی برای ذهن و بدن است و می‌توانید با سی‌دی‌های موجود در بازار تمرین کنید و تای چی را یاد بگیرید.» دو سال بعد، وقتی دخترم را به سالن ورزشی زیتون، واقع در شهرک غرب تهران، بردم تا برای کاراته ثبت‌نام کند، برای اولین بار حرکات تای چی را از نزدیک دیدم و مجذوبم کرد، استاد توانای من خانم فریبا عشرت‌آبادی با هنرجویانش مشغول تمرین بود، حرکات آرام و بی‌نهایت زیبا و با روح و روان من هماهنگ بود. همان روز ثبت‌نام کردم و از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ که به کانادا مهاجرت کردم، بی‌وقفه هفته‌ای دو روز در کلاس‌ها و بعد در مسابقات شرکت کردم و موفق به دریافت کمربند مشکی، دان ۲ و مربیگری در این رشته شدم. سال‌های فوق‌العاده باارزشی بود، خیلی زود بعد از گذشت دو ماه اثرات خوب تای چی را در بدن و ذهنم حس کردم و برای ادامهٔ این حس خوب سال‌ها شرکت منظم در کلاس‌ها ادامه یافت. وقتی به کانادا مهاجرت کردم، استاد گران‌قدرم یک دست لباس تای چی به من هدیه کرد و گفت: «تو باید در کانادا تای چی درس بدهی!» هیچ‌وقت به تدریس تای چی فکر نکرده بودم. من نقاش‌ام و در ایران خیلی جدی به کار دکوراسیون داخلی مشغول بودم و هم‌زمان به یادگیری روان‌شناسی جذاب کارل یونگ و ورزش رزمی تای چی می‌پرداختم. مهاجرت کردم، سال‌های بسیار دشواری بود، باید با تای چی نیرو می‌گرفتم، ولی در مونترآل کلاس مناسبی پیدا نکردم و در کلاس‌های یوگا مشغول به تمرین شدم. دو سال بعد وقتی طاقتم در سرمای مونترآل تمام شد، به ونکوور نقل مکان کردم و همچنان در جستجوی کلاس تای چی بودم. در یکی از کامیونیتی‌سنترهای ونکوور کلاس خوبی پیدا کردم، ولی سبک کار با ایران فرق داشت و ممکن بود آموزه‌های خود را فراموش کنم. تصمیم گرفتم که تای چی را خودم تدریس کنم و در خدمت کامیونیتی ایرانی ونکوور باشم و به این ترتیب، از چهار سال پیش معرفی تای چی را در ونکوور آغاز کردم. من در مجموع بیش از ده سال به یادگیری اصولی این ورزش زیبا اختصاص داد‌ه‌ام و اکنون بیش از پنج سال است که به آموزش و معرفی تای چی مشغول‌ام. بسیار به این رشته علاقه‌مندم و فکر می‌کنم طبیعت زیبا و سرشار از انرژی ونکوور بستر بسیار خوبی برای پرداختن به تای چی است.

آیا در این رشته رقابت و مسابقات هم وجود دارد؟

در این رشته رقابت و مسابقات زیادی در سراسر دنیا برگزار می‌شود، هم در نمایش فرم‌های دست خالی و دست پر (شمشیر و بادبزن) و هم در بخش رزمی که به آن تویی شو (فشردن و هل‌دادن با دست‌ها) گفته می‌شود و خوشبختانه ایرانیان در بخش مسابقات جهانی نیز مطرح بوده‌اند و مدال‌های فراوانی را برنده شده‌اند. 

حرکات نرم و آرام تای چی اغلب افراد را به تردید وا می‌دارد که آیا تای چی یک رشتهٔ رزمی است. در این مورد برای ما توضیح دهید.

تای چی یک ورزش رزمی است، اما یک رزم نرم درونی با این شعار که: ما از درون محکم هستیم.

تمام حرکات طوری طراحی شده که انرژی حیاتی موسوم به انرژی چی در بدن حرکت کند و با تجمع این انرژی در دست‌ها حرکات رزمی انجام شود، یک نوع تبادل قدرت بین دو حریف.

آیا در این رشته درجه‌بندی و کمربند هم وجود دارد و معیار ارتقای درجه چیست؟

در این رشته درجه‌بندی‌، رتبه، کمربند و نشان و دان وجود دارد؛ همهٔ هنرجویان در یک کلاس واحد کار را آغاز می‌کنند، بعد از گذشت یک سال و یادگیری ۶ فرم کوتاه مقدماتی، رنگ لباس عوض شده و نشان خاصی دریافت می‌کنند. در هر سطح امتحانات زیر نظر داورها و مربیان انجام می‌شود. هر سال رنگ لباس و نشان عوض می‌شود و معمولاً بعد از چهار سال و گذراندن فرم‌های ۸ و ۲۴ حرکتی، فرم‌های شمشیر و بادبزن، هنرجو موفق به اخذ کمربند مشکی می‌شود و بعد از آن هر سال با تمرینات مداوم می‌تواند دان دریافت کند، تا دان ۵ می‌توان ارتقا یافت و برای مربی‌شدن نیز دوره‌های ویژه‌ای وجود دارد.

آیا در کنار چینی‌های مقیم کانادا تمرین کرده‌اید؟ و اگر پاسختان مثبت است، تفاوتی بین نحوهٔ اجرای حرکات و فلسفهٔ آن‌ها می‌بینید؟

من در کامیونیتی‌های کانادایی نیز تمرین کرده‌ام، سبک کار کمی متفاوت بود و این باعث شد به پیشنهاد استادم عمل کنم و خودم تدریس را آغاز کنم، به‌نظر می‌آید کلاس‌ها در ایران خیلی جدی‌تر و مفصل‌تر برگزار می‌شود.

چه تفاوت‌هایی بین سطح فنی هنرجویان ایرانی و کانادایی می‌بینید و اصولاً جایگاه این رشته در این دو کشور کجاست؟

تفاوتی که بین هنرجویان کانادایی و آنچه من در ایران گذراندم حس می‌کنم این است که اینجا در کانادا، تای چی صرفاً برای سلامتی و لذت‌بردن از حرکات زیبایش انجام می‌شود. 

در ایران تمرینات خیلی جدی بود و ما هر سال امتحانات مفصلی می‌دادیم، و هنرجویان برای رقابت‌های جهانی آماده می‌شوند، شاید اینجا هم این برنامه‌ها جریان دارد، ولی من بی‌خبرم.

با سپاس از وقتی که در اختیار ما قرار دادید.

نوشته الهام هاشمی: طبیعت زیبای ونکوور بستر بسیار خوبی برای پرداختن به تای چی است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

خانم ایرانمنش، با سلام لطفاً خودتان را معرفی بفرمایید و از سوابق ورزشی‌تان بگویید.

نسرین ایرانمنش هستم، فارغ‌التحصیل رشتهٔ مهندسی نرم‌افزار و فوق لیسانس رشتهٔ مدیریت فناوری اطلاعات. از دوران نوجوانی به ورزش‌های رزمی علاقه‌مند و وارد دنیای رزمی شدم. در دوران دانشگاه با تیم بدلکاری مرحوم پیمان ابدی (بدلکار و قهرمان جهانی رشتهٔ شیرجه) آشنا شدم که در آن زمان به‌تازگی از آلمان به ایران برگشته و در حال تشکیل یک تیم بدلکاری بودند. پس از گذراندن دوران آموزشی، موفق به کسب مدرک رشتهٔ بدلکاری از شرکت اکشن کانسپت آلمان شدم که گروه اصلی طراحی و اجرای اکشن سریال معروف هشدار برای کبری ۱۱ هستند. به‌عنوان اولین زن بدلکار ایرانی در سال ۱۳۸۶ جلوی دوربین رفتم و اولین صحنهٔ اکشنم تصادف با یک مینی‌بوس بود برای فیلم «بیداری» به کارگردانی فرزاد مؤتمن. در کنار بازیگری اکشن، به رشتهٔ ووشو تای چی علاقه‌مند شدم و موفق شدم در سال ۲۰۱۷ در مسابقات بین‌المللی تای چی که در کشور چین برگزار شد، در دو قسمت فرم دست و شمشیر دو مدال طلا کسب کنم. در دوران کرونا به‌علت اینکه تای چی ورزش سلامتی و تندرستی است و تمرکز خاصی در تقویت و تنظیم تنفس و عملکرد شش‌ها دارد، کلاس‌های رایگان تای چی خودم را در کوکئیتلام به‌راه انداختم که در صورت امکان در فضای باز و برخی مواقع در بستر اسکایپ به‌صورت مجازی، برگزار می‌شود.

اشاره کردید به ورزش تای چی، از چه زمان با این ورزش آشنا شدید و لطفاً کمی بیشتر از فعالیت‌های خودتان در این ورزش بفرمایید.

تقریباً هشت سال است که با ورزش تای چی آشنا شده‌ام و با پیش‌زمینه‌ای که در ورزش‌های رزمی داشتم، خیلی زود با این ورزش ارتباط گرفتم. البته تای چی فقط یک ورزش نیست، تای چی یا به لفظ متداول، یوگای چینی یک سبک زندگی هم است. 

از کودکی در رشتهٔ ژیمناستیک فعالیت ورزشی خودم را آغاز کردم و علاقهٔ زیادم به ورزش، من را به‌سمت ورزش‌های مختلفی مانند فوتبال، والیبال، تنیس و شنا کشاند و در والیبال و شنا نیز مقام‌دار تیم تهران در ردهٔ نوجوانان شدم. عاشق فوتبال بودم و هستم، ولی به‌خاطر محدودیت‌های دوران ما، نتوانستم تیم یا باشگاهی داشته باشم. در کنار همهٔ فعالیت‌هایم همیشه در کلاس‌های رزمی شرکت می‌کردم و کار رزمی خودم را با کاراته در سبک کیوکوشین آغاز کردم و در ادامه به رشته‌های کیک باکسینگ و ووشو وارد شدم. در تمام این دوران و علاقه به ورزش رزمی، همیشه جدا از هیجانات حرکات رزمی به‌دنبال هنر رزمی بودم و با احترام به تمام سبک‌ها این هنر را در ووشو تای چی پیدا کردم. تای چی، تنها ورزشی است که باید بسیار آهسته و نرم انجام شود و این جمله در آن تأکید می‌شود که «اگر نمی‌توانی کاری را آهسته انجام دهی، آن حرکت را سریع و درست انجام نخواهی داد». در تای چی متوجه می‌شوید که چقدر یک تنفس ساده وقتی بخواهد کنترل‌شده و همراه یک حرکت تنظیم‌شده انجام شود، می‌تواند تمام ماهیچه‌های بدن را به چالش بکشاند. در این ورزش به‌عبارتی هم‌زمان روی تعادل فکر، تنفس و بدن کار می‌شود.

جمعیت بزرگی با اصلیت چینی در ونکوور وجود دارند. آیا با آن‌ها تمرین کرده‌اید و اگر پاسخ مثبت است، تجربه‌تان چه بوده است؟

در ونکوور ما شاهد دو سبک ووشو تای چی (‌سنتی خاندان چن و مدرن خانوادهٔ یانگ) هستیم که نباید با چی کنگ (مجموعه‌ای از حرکات تعادلی و کششی و آمادگی جسمانی است) اشتباه گرفته شود. البته چی کنگ و تای چی دو اصل جداناپذیر هم هستند. در دوران پیش از کرونا افتخار همراهی گروهی از اساتید تای چی سبک یانگ را داشته‌ام و در تمرینات به آن‌ها ملحق شدم که متأسفانه با همه‌گیری کووید-۱۹ کلاس‌ها کاملاً تعطیل شد. 

اشاره کردید که بدلکار سینما هم بوده‌اید. از تجربیات خودتان در این حرفه بگویید.

از اواخر سال ۱۳۸۵ با تیم مرحوم پیمان ابدی آشنا شدم و افتخار آموزش تحت نظر این استاد را داشتم که در نهایت به گرفتنِ مدرک بدلکاری در این رشته از شرکت «Action Concept» آلمان، من شد. همان‌طور که پیشتر اشاره کردم، در فیلم «بیداری»، اولین حضور رسمی یک بدلکار زن در جلوی دوربین بود که صحنهٔ تصادف با یک مینی‌بوس را اجرا کردم. در ادامه، در چندین پروژهٔ تلویزیونی و سینمایی به‌عنوان بدلکار و بازیگر اکشن شرکت داشتم مانند: سریال «هوش سیاه»، فیلم سینمایی «فاصله»، «خواهران عجیب و غریب»، «عملیات ۱۲۵»، «شاید برای شما هم اتفاق بیفتد»، «مخمصه»، «ریسمان‌باز»، «پستچی سه بار در نمی‌زند» و… 

در دوران بدلکاری‌ام در ایران در صحنه‌هایی مانند پرش از ارتفاع، راپل، تصادف با ماشین، مبارزات رزمی، آتش‌گرفتن، چپ‌کردن ماشین، موتورسواری و… شرکت کردم.

برنامه‌های شما برای آینده در زمینهٔ ورزش چیست؟

ورزش تای چی در ایران به حد قابلِ‌قبولی رسیده است و به‌عنوان یک ورزش همگانی و تندرستی بین همگان جا باز کرده و تأثیرش به‌حدی است که متخصصان و پزشکان آن را برای رفع مشکلاتی مانند کمردرد، زانودرد و مشکلات مفصلی توصیه می‌کنند. همچنین با انواع تمرین‌های تنفسی و مدیتیشن جایگاه خوبی در حوزهٔ روان و ذهن دارد. امیدوارم بتوانم هم‌وطنان خودم را در اینجا بیشتر با این ورزش آشنا کنم.

به‌نظر شما فعالیت بانوان در ورزش پیشرفتی داشته است؟

در خصوص کانادا من فکر می‌کنم همیشه امکانات برای حضور برابر خانم‌ها وجود داشته، ولی در خصوص ایران علی‌رغم اینکه امکانات کافی برای بروز استعدادها وجود ندارد، باز هم در همین شرایط شاهد ظهور خانم‌های مستعد و استثنائی در عرصهٔ ورزش هستیم. به‌نظر من امروزه خانم‌ها بیشتر به سلامتی و تناسب اندام و سلامت روح و جسمشان نسبت به گذشته اهمیت می‌دهند و این خبر خوبی است برای نسل آینده که الگوهایی درخشان خواهند داشت.

اگر سخن دیگری با خوانندگان دارید بفرمایید. 

به‌قول دن میلمن از کتاب جنگجوی صلح‌جو: «نیازی به جست‌وجو نیست، موفقیت یک مقصد یا مکان نیست، اصلاً فرقی نمی‌کند، پس فقط همین حالا و در همین لحظه خوشحال باشید، سفر همان چیزی است که باعث خوشبختی ما می‌شود نه مقصد و عشق تنها واقعیت جهان است.»

آرزوی سلامتی، تندرستی و شادی برای همهٔ خوانندگان شما دارم و امیدوارم همگی به نوعی آشتی و صلح درونی برسیم.

نوشته نسرین ایرانمنش: در تای چی هم‌زمان روی تعادل فکر، تنفس و بدن کار می‌شود اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با سلام و سپاس از وقتی که به ما دادید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و از سوابق ورزشی‌تان برایمان بگویید.

به‌نام آنکه هستی از اوست. قبل از اینکه به اولین پرسش شما پاسخ بدهم، اجازه بدهید چند جمله در مورد معنی و مفهوم کلمهٔ ورزش بگویم. ورزش، مصدری که شینِ آخرش نمودن و شدن معنا می‌دهد، مصدری از فعل ورزیدن است که در نهایت یعنی عمل‌کردن و در انجام کاری پیگیر بودن و اندیشه‌کردن و توان جسم را برشمردن. از دیدگاه ما، ورزش ‌و تحول آن بر پایهٔ آموزش وپرورش بنا نهاده شده است. ورزش، تغییر کیفی بدن در جهت دگرگونی و تحول فکر است. ورزش، تغییر فیزیولوژی انرژی انسانی و ارتقاء تن و روان است. ورزش یعنی محبت و دوستی و صفای باطن و صداقت درون را برای همنوع افزون‌کردن و در مجموع برای با هم بودن و برای هم زیستن و ساده‌ترین معنای آن راهی نو به دروازهٔ سلامتی گشودن است.

ورزش را از سنین کودکی در زمین‌های خاکی محله در یکی از مناطق جنوبی شهر تهران آغاز کردم و حدود بیست سال در باشگاه‌های تهران توپ زدم و در همان زمان هم به‌دلیل اینکه در محلهٔ ما باشگاه کشتی وجود داشت، یکی دو سال به‌صورت ناپیوسته کشتی کار کردم و فنون کشتی را یاد گرفتم. در اواخر سال ۱۳۵۱ به‌طور اتفاقی ورزش رزمی کونگ فو را دیدم و علاقه‌مند شدم و زیر نظر استاد دکتر ابراهیم میرزایی شروع به تمرین کردم. در اندک مدتی تکنیک‌ها را یاد گرفتم و جزو بهترین شاگردان وی شدم و بعدها جانشین ایشان و اداره‌کنندهٔ سبک شدم. در سال ۱۳۶۰ به‌دلایلی از ایشان جدا شدم و پس از مدتی با یک استاد چینی مستقر در تهران سبک زیبای بوکس چینی را شروع کردم و مدت پنج سال نیز با وی بودم و تازه به اصول اولیهٔ هنر رزمی و شیوهٔ مبارزه پی بردم. از سال ۱۳۶۲ به‌اتفاق دوستانم که آن‌ها نیز از کونگ فو ایرانی جدا شده بودند، انجمن ووشو را تشکیل داده و برای داشتن فدراسیونی مستقل شروع به فعالیت کردیم. مدت ۱۰ سال تلاش بی‌وقفه و اجرای نمایش‌های رزمی و مراسم‌ متعدد و مذاکرات و ملاقات‌های بسیار با مسئولان وقت، توانستیم در سال ۱۳۷۲ فدراسیون ووشو را پایه‌ریزی کرده و مجوزهای لازم را دریافت کنیم.

به‌نظر شما ساختار ورزش پیش و پس از انقلاب از نظر مدیریتی چه تفاوت‌هایی با هم دارند؟

از ساختار مدیریتی قبل از انقلاب را به‌دلایل نوجوانی و جوان‌بودن چندان اطلاع درستی ندارم، اما همین‌قدر که در فوتبال و کشتی و ورزش رزمی می‌دیدم، مدیر، مربی، سرمربی و غیره بر اساس شایسته‌سالاری انتخاب می‌شدند، یعنی اینکه فرد می‌بایست متخصصی می‌بود با معلومات ورزشی و برخوردار از دانشی بالا تا مدیریت بخشی به وی محول می‌شد، اما بعد از انقلاب متأسفانه چنین چیزی وجود نداشت و چندان توجهی به شایستگی فرد نمی‌شد و هنوز هم نمی‌شود.

به‌عنوان کسی که سال‌ها مربیگری کرده است، تفاوت‌های تمرین‌کردن را در طول چند دهه بین هنرجویان چگونه مقایسه می‌کنید؟

باید بگویم در زمان کنونی، علم وارد ورزش شده و مربیان باید از دانش بیشتری برخوردار باشند. آن‌ها بایستی علوم آناتومی، علوم فیزیکی، متافیزیکی، حرکت‌شناسی، رفتارشناسی، روان‌شناسی ‌و حتی کمی پزشکی را بدانند. چینی‌ها و ژاپنی‌ها از قدیم‌الایام به مربیان ورزش رزمی استاد می‌گفتند برای اینکه هنرجو در معابد و مکان‌های تمرینی به‌جز تکنیک و مبارزه خیلی چیزهای دیگر را نیز فرا می‌گرفتند. امروزه، ورزش‌کردن علمی شده است. تکنیک و تاکتیک علمی شده است. سرعت در ورزش بیشتر و بیشتر شده است. این‌همه امکانات و تجهیزات پیشرفته، این‌همه متخصص و متفکر در خدمت ورزشکاران و مربیان قرار دارد. در گذشته چنین امکانات و باشگاه‌های مجهزی نبود یا کم بود. در گذشته تمرینات به‌صورت سنتی انجام می‌شد. من می‌توانم برایتان صدها مثال بیاورم، اما در گذشته قدرت بیشتر بود. آرامش روانی بیشتر بود. جوانان در تمرینات بیشتر استقامت داشتند و قوی‌تر و شجاع‌تر بودند. مهم‌تر از همه، تعصب ورزشی، آداب و رسوم، اخلاق، احترام به مربی، احترام به پیشکسوت، احترام به بزرگ‌تر و درجات بالاتر و صفات پهلوانی، واقعاً بیشتر بود. چرا؟ چون تمرینات سخت‌تر و ‌ریاضتی‌تر انجام می‌شد.

فکر می‌کنید هنرجویان الان سخت‌کوش‌ترند یا هنرجویان ۴۰ سال پیش؟

هنرجویان دهه‌های گذشته بسیار سخت‌کوش‌تر و صبور‌تر بودند. در گذشته این همه امکانات، تجهیزات و وسایل تمرین در اختیار نبود. تمرینات بسیار سخت و طاقت‌فرسا بود. امروزه تمرینات با وجود این‌همه امکانات آسان‌تر شده است، حتی در شرایط انتخاب برای تیم‌های ملی.

خود شما به‌عنوان مربی به نسبت چهل سال پیش، از هر نظر چه تفاوتی کرده‌اید؟

در جواب سؤال شما باید بگویم بیش از ۴۸ سال است مربیگری کرده‌ام و هزاران شاگرد و هنرجو چه در داخل ایران و چه در خارج از ایران پرورش و تحویل جامعه داده‌ام. ضمن اینکه در این مدت طولانی رشته‌های ورزشی مختلف و سبک‌های متعدد رزمی را فرا گرفته و تمرینات سخت و طاقت‌فرسایی را پشت سر گذاشتیم و از کودکی نیز علاقهٔ وافری به کتاب و مطالعه داشته و دارم و همیشه به‌دنبال یادگیری علوم مربوط به تخصصی که تدریس می‌کنم، بوده‌ام. اعتقادم بر این است که یک مربی یا استاد باید اطلاعاتش به‌روز باشد و همراه با زمان حرکت کند. همان‌طور که چینی‌ها در معابد رزمی شائولین با قدمتی چند هزارساله به این نتیجه رسیده‌اند و چنین کرده‌اند، بنده هم در کلاس‌هایم ورزش را با دانش روز و با محتوای تمرینات قدرتی گذشتهٔ نه‌چندان دور تدریس می‌کنم.

برنامه غذایی و تمرین روزانهٔ شما چگونه است؟

اصولاً تغذیه در ورزشکاران آماتور و حرفه‌ای و مردم عادی متفاوت است. اساتید و مربیان محترم می‌بایست اطلاعات جامعی در این خصوص داشته باشند. بنده از سالیان دور در کلاس‌هایم و نیز در مجلات ورزشی در ایران راجع به نوع تغذیهٔ ورزشکاران مقالات و مطالب متعددی نوشته‌ام ‌و در این زمینه تدریس کرده‌ام. در کتاب‌های عرفان در ورزش و ۵۰۰۰ سال ورزش در ایران و جهان، به‌تفصیل در خصوص تغذیه در ورزش نوشته‌ام و خودم هم همیشه با شناخت کامل عمل کرده‌ام. باید بگویم خوردن زیاد و غیرمتعارف چهار مادهٔ غذایی را ام‌الفساد می‌دانم: نمک، چربی، به‌طور کلی قندها و گوشت قرمز. از سال‌های دور نیز به جوانان هنرجو توصیه می‌کردند در خوردن این چهار مادهٔ خطرآفرین دقت و رعایت کنند. بحث تغذیه، بحثی بسیار علمی-ورزشی است که در چند جمله نمی‌گنجد. انشاءالله در فرصتی دیگر برای علاقه‌مندان مطرح خواهم کرد. در مورد تمرینات باید بگویم در هفته سه یا چهار جلسه تمرینات منظم دوساعته و گاهی بیشتر انجام می‌دهم.

توصیهٔ شما برای ورزش و فعالیت برای افراد در سنین بالاتر چیست؟

هر عاملی که انرژی را کاهش می‌دهد بدن را آمادهٔ ابتلا به بیماری می‌نماید. افراد در سنین بالا اگر بدن را از اسیدی‌بودن دور کنند و بیشتر قلیایی نگه دارند، در خوردن چهار چیزی که گفتم رعایت و دقت کنند، از پرخوری و استفاده از مواد مضر اجتناب کنند و در طول هفته ورزش کنند یا حداقل پیاده‌روی‌های منظم داشته باشند، دچار فشار خون و دیابت و اسید اوریک و بیماری‌های قلبی و غیره و غیره نخواهند شد. شعار من همیشه این بوده: ورزش دروازهٔ سلامتی است. امتحان کنند در کلاس‌های استادان خوب حضور مستمر داشته باشند و به ورزش نگویند ما کار و گرفتاری داریم، به کار بگویند ما ورزش داریم، نتیجه خواهند گرفت.

از برنامه‌های آینده‌تان بگویید.

در هنرهای رزمی، سبک اصلی من ووشو (Wushu) و جیت کان دو (Jeet Kune Do) است. ووشو از سرزمین چین و جیت کان دو، سبک ابداعی بروس لی است. من مدت بیست سال است که هم عضو انجمن و اتحادیهٔ جیت کان دو آمریکا هستم و هم بنیان‌گذار این سبک در ایران و از اعضای اصلی و پیشکسوت فدراسیون ووشو ایران هستم. هم‌اکنون یکی دو هزار دختر و پسر در زیرمجموعهٔ سبک که در نبود من، استاد غلامرضا ملکان، نایب‌رئیس سبک، ادارهٔ امور را برعهده دارد، فعالیت می‌کنند. حال با کمک دوستان عزیزی چون استاد مصطفی ثابتی که در ونکوور سال‌هاست تدریس هنر‌های رزمی را بر عهده دارند و راه‌های فعالیت قانونی و تشکیلاتی استان بی‌سی را هموار کرده‌اند، تصمیم داریم ورزش ووشو را در ابعاد گسترده، به‌صورت منظم راه‌اندازی کنیم. در آینده‌ای نه‌چندان دور شروع به ایجاد ساختار تیم‌های مختلف دختران و پسران برای حضور در مسابقات داخل کانادا و مسابقات جهانی خواهیم کرد. در این راستا با تمام وجود کمک و تلاش خواهم کرد.

در پایان از تمامی پدران و مادران و جوانان ایرانی عزیز تقاضا دارم به ما بپیوندید و ما را در این امر مهم یاری دهید.

با سپاس از همگان

نوشته ورزش دروازهٔ سلامتی است – گفت‌وگو با سید نعمت‌الله میرسعید قاضی، مربی پیشکسوت ووشو و پایه‌گذار سبک جیت کان دو در ایران  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ریشهٔ هنرهای رزمی مدرن را بسیاری در کشور چین جستجو کرده‌اند. واژهٔ کونگ فو شاید برای بسیاری از دوستان که حتی علاقه‌مند به ورزش‌های رزمی هم نباشند، آشنا باشد؛ واژه‌ای که سال‌هاست در کشورهای مختلف به طیف وسیعی از هنرهای رزمی چین اطلاق می‌شود.

سبک‌های رزمی متعددی در کشور پهناور چین وجود دارند که بسیاری از آن‌ها شاید کمتر شناخته شده باشند. این سبک‌ها از فرم و استفاده از سلاح‌های سرد تا استفاده از ضربات دست و پا و حرکات کشتی و پرتابی را تحت پوشش قرار می‌دهند. 

دولت چین به‌منظور هماهنگی، ارتقا و اشاعهٔ ورزش‌های رزمی چین، سال‌هاست که آن‌ها را تحت عنوان ووشو اداره و برنامه‌ریزی می‌کند و فدراسیون جهانی ووشو مسئول و بانی این ورزش‌ها در جهان است.

مسابقات جهانی ووشو که با شرکت بسیاری از کشورهای جهان در بخش فرم و مبارزه برگزار می‌شوند، رسمیت و اعتبار خاصی به این رشته بخشیده است. ووشو که چندین سال است جزو رشته‌های بازی‌های آسیایی قرار گرفته، مدت‌هاست که برای پیوستن به المپیک تلاش می‌کند. 

این رشتهٔ ورزشی که سال‌هاست در ایران به‌شکل منظم و گسترده کار می‌شود، هنوز در کانادا و خصوصاً غرب کانادا جایگاه ویژه‌ای نداشته است. البته خبر خوب اینکه قرار است این وضعیت کاملاً تغییر کند.

باعث خرسندی جامعهٔ ایرانی کانادایی است که آقای مصطفی ثابتی اخیراً به‌عنوان مدیر و بانی این ورزش در استان بریتیش کلمبیا و غرب کانادا انتخاب شده‌اند. در این مصاحبه با ایشان و برنامه‌های آینده‌شان بیشتر آشنا می‌شویم. 

آقای ثابتی لطفاً در مورد سمت‌های خودتان در رشتهٔ رزمی ووشو در سطح کشوری و استانی در کانادا بفرمایید.

با سلام خدمت خوانندگان محترم نشریهٔ رسانهٔ همیاری، بنده در سال ۲۰۱۹ به‌عنوان مدیر تیم‌های ملی ووشو کانادا و هم‌زمان به‌عنوان سرمربی تیم ملی ووشو کانادا در قسمت ساندا (مبارزات آزاد) برای شرکت در مسابقات جهانی شانگهای چین انتخاب شدم. بعد از حدود یک سال از برگشت مسابقات، با پیگیری و ارائهٔ برنامه‌ای مناسب برای رشد ورزش ووشو در استان بی‌سی و غرب کانادا، خوشبختانه با اکثریت آرا توانستم به‌عنوان سرپرست غرب کانادا و استان بی‌سی انتخاب بشوم.

شما به‌همراه تیم کانادا در مسابقات جهانی ووشو شرکت کردید، از این تجربه برای ما بگویید.

همان‌طور که اشاره کردم، در سال ۲۰۱۹ به‌همراه تیم ملی کانادا در مسابقات جهانی شانگهای شرکت کردم و توانستیم بعد از سال‌ها یک مدال برنز از مسابقات جهانی برای کانادا در قسمت بانوان کسب کنیم. این برای ووشو کانادا خیلی باارزش بود، ولی به‌نظر من ما قابلیت‌های خیلی بیشتری در این زمینه داریم.

موقعیت ووشو در کانادا چیست و چطور آن را با موقعیت تیم ایران در سطح جهانی مقایسه می‌کنید؟

ووشو در کانادا متأسفانه رشد و‌ توسعهٔ مناسبی نداشته، ولی من مطمئن‌ام که می‌توانیم خیلی در این رشته رشد کنیم، همان‌طور که ووشو در ایران ورزشی ناشناخته بود و دارای هیچ جایگاه رسمی و اداری مستقلی نبود، ولی امروز بعد از گذشت تقریباً ۲۰ سال کوشش و کار شبانه‌روزی، ووشو ایران به بالاترین سطح دنیا رسیده است و در همین مسابقات جهانی اخیر، ایران موفق شد با کنار زدن مدعی اصلی این ورزش در مهد خودش، به‌عنوان قهرمانی جهان دست پیدا کند.

در مورد مسیر و چگونگی دستیابی به سمت‌های حال حاضر خود در ووشو کانادا و مدیریت این رشته در استان بریتیش کلمبیا بفرمایید.

ووشو غرب کانادا طرحی است که توسط بنده آغاز شده است. دیدگاه من ترویج ورزش ووشو در میان ورزشکاران تمام گروه‌های سنی در بریتیش کلمبیاست. هدف سازمان غیرانتفاعی ما مهیا کردن موقعیت‌هایی برای ورزشکاران نوجوان و بزرگسال بوده است تا در این رشتهٔ ورزشی در سطوح منطقه‌ای، ملی و بین‌المللی به رقابت بپردازند. 

من در طول سال‌هایی که در مسابقات قهرمانی در سطح جهانی و بین‌المللی شرکت کرده‌ام، موفق به کسب ۲۱ عنوان قهرمانی در رشتهٔ کیک بوکسینگ و ووشو شدم. با افتخار عضو تیم ملی کیک بوکسینگ ایران بودم و تاکنون ۱۰ بار عنوان قهرمانی ایران در این رشته را کسب کرده‌ام. در سال ۲۰۱۸، به‌عنوان نمایندهٔ کانادا در مسابقات قهرمانی جهان در فدراسیون بین‌المللی کیک بوکسینگ موفق به کسب کمربند در دستهٔ سنگین‌وزن مردان شدم. از سال ۲۰۰۶، در تعلیم هنرهای رزمی در وایت راک و سوری جنوبی مشغول به فعالیت‌ام. همچنین موفق به کسب جایزهٔ سالانهٔ صاحبان حرفه در سال ۲۰۱۹ شدم که توسط اتاق بازرگانی وایت راک و جنوب سوری اهدا می‌شود. در سال ۲۰۱۹، به‌عنوان مربی و مدیر تیم ملی ووشو کانادا در پانزدهمین دورهٔ مسابقات قهرمانی ووشو جهان در شانگهای چین شرکت کردم. در سال جاری، به‌عنوان ریاست فدراسیون ووشو در بریتیش کلمبیا برگزیده شدم و در حال حاضر، ریاست مجمع ووشوی غرب کانادا را بر عهده دارم.

برنامه‌های آینده شما در این رشته چیست و آیندهٔ آن را چطور می‌بینید؟

در اولین اقدام برای ثبت ورزش ووشو به‌صورت قانونی در استان بی‌سی اقدام کردیم که خوشبختانه موفق به انجام این کار شدیم. در ادامه، برای ورود به بازی‌های رسمی بی‌سی و غرب کانادا اقدام می‌کنیم، هم‌زمان در حال تکمیل کمیته‌ای مربوط به ووشو هستیم و بسیار خوشبخت‌ام که توانستم از دو نفر از اساتید ورزش ایرانی یکی خود شما، استاد علیرضا فدایی، و استاد سولماز پورمحمد در تیم اجرایی ووشو غرب کانادا استفاده کنم.

و در ادامه، برای شرکت در مسابقات ملی کانادا به‌منظور حضور در مسابقات جهانی و بین‌المللی فعالیت می‌کنیم.

فکر می‌کنید رزمی‌کاران رشته‌های دیگر جای پیشرفت در ووشو دارند؟ 

ورزش ووشو شامل دو‌ قسمت فرم و مبارزات آزاد است، در قسمت مبارزات آزاد (ساندا) تمامی ورزش‌های رزمی شانس شرکت در این مسابقات را دارند و ما بسیار خوشحال می‌شویم که از همهٔ ورزشکاران این رشته‌های ورزشی برای شرکت در مسابقات آتی دعوت به عمل بیاوریم.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته گفت‌وگو با مصطفی ثابتی، رئیس مجمع ووشوی غرب کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.