پاتریک وایلر، نمایندهٔ منطقهٔ وست ونکوور – سان‌شاین کوست – سی تو اسکای

ما در کنار خانواده‌ها، عزیزان و جوامع گوناگون در کانادا و سراسر جهان، سالگرد تراژدی سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ خطوط هوایی بین‌المللی اوکراین را گرامی می‌داریم. یاد ۱۷۶ انسانی را که جان خود را از دست دادند، از جمله ۵۵ شهروند کانادایی و ۳۰ مقیم دائم، که برخی از آنان از اعضای جامعهٔ نورث‌شور ما بودند، زنده نگه می‌داریم و با احترام و همدلی عمیق، یادشان را گرامی می‌داریم.

این سالگرد، لحظه‌ای برای تأملی ژرف است. برای خانواده‌هایی که همچنان سوگوارند، و گذر زمان از درد فقدان [عزیزانشان] نکاسته است. بسیاری این بار سنگین را در حالی به دوش کشیده‌اند که هم‌زمان با عدم قطعیت، پرسش‌های بی‌پاسخ، و جست‌وجویی طولانی برای شفافیت و پاسخ‌گویی روبه‌رو بوده‌اند. ما به قدرت و کرامت عظیمی که خانواده‌ها و عزیزانشان در طول این مسیر دشوار نشان داده‌اند، آگاهیم.

کانادا مسئولیت دارد در کنار خانواده‌های پرواز پی‌اس۷۵۲ بایستد. دولت ما به‌طور مستمر از طریق مجاری دیپلماتیک و حقوقی، با هدایت حقوق بین‌الملل و اصول عدالت و شفافیت، در پی یافتن پاسخ و پاسخ‌گوکردن [عاملان این جنایت] بوده است. ما اذعان داریم که روند این امور زمان‌بر است و می‌تواند دردناک باشد، اما برای اطمینان از اینکه حقیقت به‌طور کامل معلوم و آشکار شود و چنین تراژدی‌ای هرگز تکرار نگردد، ضروری‌‌ست.

ما همچنین به تأثیر عمیقی که این فقدان بر جامعهٔ ایرانی–کانادایی و دیگرانی که پیوندهای نزدیکی با ایران دارند گذاشته است، آگاهیم. برای بسیاری، این فاجعه در کنار نگرانی مداوم برای عزیزانشان در خارج از کشور و به‌طور کلی نگرانی برای [خدشه‌دار‌شدن] کرامت انسانی و امنیت، تجربه شده است. ما به تاب‌آوری جوامعی که در گرامیداشت، همبستگی و مراقبت از یکدیگر گرد هم آمده‌اند، ارج می‌نهیم.

این روز تنها دربارهٔ سوگواری نیست، بلکه دربارهٔ تعهد به فراموش‌نکردن، به همدلی، و به حفاظت از جان غیرنظامیان نیز است. ایمنی سفرهای هوایی بین‌المللی و احترام به جان انسان‌ها باید همواره، به‌ویژه در دوران مناقشه و عدم قطعیت، رعایت شود.

همچنان که این سالگرد را گرامی می‌داریم، بار دیگر همبستگی خود با خانواده‌های پرواز پی‌اس۷۵۲ را اظهار می‌داریم. یاد انسان‌هایی که در پرواز پی‌اس۷۵۲ جان باختند، همچنان گرامی نگه داشته می‌شود، و امید آنکه خانواده‌هایشان با آگاهی به اینکه تنها نیستند، نیرو، آرامش و حمایت بیابند.

نوشته بیانیهٔ مشترک جاناتان ویلکینسون و پاتریک وایلر، نمایندگان مجلس فدرال، به‌مناسبت سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در روزهایی که شهرهای ساحلی بریتیش کلمبیا به استقبال بلندترین شب‌های سال می‌روند، «جشنوارهٔ چراغانی داندِرِیو» در وست ونکوور، هر سال با صدها چراغ و درختِ روشن، پیامی ساده و انسانی را تکرار می‌کند: بیایید در دل تاریکی چراغی روشن کنیم برای شادی، برای همدلی، و برای کسانی که از یاد نمی‌روند. این جشنوارهٔ محبوبِ خانوادگی، امسال نیز با بخش «جنگل معجزه‌ها» (Forest of Miracles) در امتداد ساحل وست ونکوور، میزبان صدها درخت تزئین‌شده از سوی خانواده‌ها، کسب‌وکارها و گروه‌های اجتماعی است؛ درخت‌هایی که نه‌فقط نماد جشن، که «نشانه‌هایی از امید» برای حمایت از افراد آسیب‌پذیر جامعه‌اند.

جنگل معجزه‌ها: جشن نور، و فرصتی برای بخشش

طبق معرفی برگزارکنندگان، «جنگل معجزه‌ها» به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین نمایش‌های فضای بازِ درخت‌های کریسمس در ساحل بریتیش کلمبیا، هر سال ده‌ها یا حتی صدها درخت را در کنار آب، از محدودهٔ امبل‌ساید تا داندِرِیو، به نمایش می‌گذارد و هر درخت با داستان و انگیزهٔ گروهی از مردم گره می‌خورد.

در کنار حال‌وهوای جشن، این رویداد پیوند روشنی با کارهای خیریه دارد؛ بر اساس توضیحات نهادهای همکار، بخشی از کمک‌ها و حمایت‌ها به برنامه‌های اجتماعی‌ای اختصاص می‌یابد که برای مقابله با بی‌خانمانی و ناامنی مسکن در نورث‌شور فعالیت می‌کنند.

کمپین رسمی «Dundarave Festival of Lights – Forest of Miracles Fund 2025» نیز تأکید می‌کند که کمک‌ها به صندوق «جنگل معجزه‌ها» واریز می‌شود و هدف آن پشتیبانی از سازمان‌های محلیِ حامی اقشار آسیب‌پذیر (ازجمله Hollyburn و Lookout) است. تا زمان نگارش این سطور، بیش از ۱۷٬۹۸۰ دلار با حمایت ۱۴۸ نفر جمع‌آوری شده است.

علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این جشنواره و کمک به آن از لینک زیر دیدن کنند:

https://my.charitableimpact.com/campaigns/dundarave-festival-of-lights-forest-of-miracles-fund-2025-e069f51e-f3d2-41a0-ae59-69a690869589

گفتنی‌ست تعدادی از اعضای خانواده‌های جانباختگان پرواز پی‌اس‌۷۵۲ در این جشنواره گروهی با نام «مبادا قربانیان پرواز پی‌اس‌۷۵۲ را فراموش کنیم» (Lest We Forget! Victims of Ukrainian Flight PS752) تشکیل داده‌اند و کمک‌های مالی علاقه‌مندان به مشارکت در این جشنواره را از طریق لینک زیر دریافت می‌کنند و به سازمان‌های خیریهٔ اشاره‌شده اهدا می کنند:

https://my.charitableimpact.com/groups/lest-we-forget-victims-of-ukrainian-flight-ps752

برای همهٔ کمک‌های دریافت‌شده رسید مالیاتی مورد قبول ادارهٔ درآمد کانادا (CRA) صادر می‌شود.

درختی برای زادروز آلما، و برای دادخواهی او

در میان همهٔ این درخت‌های نورانی، امسال یک درخت قرار است بار معنایی ویژه‌ای برای بخشی از جامعهٔ ایرانی-کانادایی داشته باشد؛ درختی به‌مناسبت سی و سومین زادروز (۲۷ دسامبر) آلما اولادی و به‌نام و بزرگداشت جانباختگان پرواز PS752، یادمانی که هم‌زمان به فقدان و امید اشاره می‌کند؛ فقدانِ عزیزانی که بی‌گناه از میان ما رفتند، و امید به اینکه یادشان و دادخواهی‌شان به همدلی و کنش اجتماعی تبدیل شود.

این یادبود، به‌ویژه در فضایی مانند امبل‌ساید و داندِرِیو که محل رفت‌وآمد خانواده‌ها و گردشگران است، می‌تواند پلی باشد میان جامعهٔ ایرانی نورث شور و همسایگان کانادایی‌شان؛ پلی برای معرفی روایتی انسانی، و برای گفت‌وگو دربارهٔ عدالت و مسئولیت‌پذیری.

گفتنی‌ست این جشنواره از ۲۹ نوامبر ۲۰۲۵ آغاز شده و تا ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶ که مصادف است با ششمین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس‌۷۵۲، ادامه خواهد داشت.

آلما اولادی؛ دختری که «نامش» هم روایتِ زندگی بود

آلما اولادی، متولد ۱۹۹۲ (۱۳۷۱) و ساکن کانادا بود. روایت زندگی او در صفحهٔ انجمن خانواده‌های جان‌باختگان پرواز پی‌اس‌۷۵۲، با نوشتاری از لاله باقری، مادر آلما، آغاز می‌شود. روایتی که از همان ابتدا نشان می‌دهد این یادنامه قرار نیست فقط فهرستی از اطلاعات باشد، بلکه قصهٔ مادری است که برای فرزندش آینده‌ای پر از نور و امید متصور بود. 

در همین روایت، به معنا و بار فرهنگی نام «آلما» نیز اشاره می‌شود: «آلما» در برخی زبان‌ها با مفهوم «جان و روح» و «مهربانی» پیوند می‌خورد و در زبان آذری به‌معنای «سیب» است؛ نشانه‌ای لطیف از زندگی، طراوت و ریشه‌ها. 

آلما از کودکی و نوجوانی، علاقه‌مند به هنر و ورزش بود؛ از نقاشی و موسیقی تا شنا و فعالیت‌های ورزشی گوناگون. در کنار این‌ها، شوقِ دانستن و کتاب‌خوانی، و نظم و برنامه‌ریزی دقیق برای زمان، بخشی از شخصیت او بود.

در مسیر تحصیلی نیز، او در رشتهٔ ریاضی پیش رفت و سپس برای دکترا در ریاضیات و آمار در دانشگاه اتاوا پذیرفته شد. او پس از پایان سال اول دکترا، برای تعطیلات کوتاه سال نو میلادی به ایران رفت تا خانواده‌اش را ببیند و تولد ۲۷سالگی‌اش را کنار آنان باشد. 

اما «یازده روز بعد»، زمانی که قرار بود برای آغاز سال دوم دکترا به کانادا بازگردد، پرواز پی‌اس‌۷۵۲ با شلیک دو موشک سپاه پاسداران انقلاب اسلامی سرنگون شد و آلما و دیگر سرنشینان بی‌گناه آن جان باختند. 

چرا این یادبود اهمیت دارد؟

یادبودهایی از این دست، وقتی در متن یک رویداد عمومی و شهری قرار می‌گیرند، چند کار هم‌زمان انجام می‌دهند:

• یاد را از خلوت خانه‌ها به فضای جمعی می‌آورند، جایی که امکان همدلی عمومی و گفت‌وگو شکل می‌گیرد.

• سوگ را به کنش اجتماعی پیوند می‌زنند، کنشی که می‌تواند هم یادآوری باشد و هم حمایت از افراد آسیب‌پذیر.
• نسلی را به نسل دیگر معرفی می‌کنند، نسلی که شاید نام پی‌اس‌۷۵۲ را شنیده باشد، اما چهره‌ها و داستان‌هایش را نشناسد.

فصل تعطیلات سال ۲۰۲۶ که مصادف است با ششمین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس‌۷۵۲ فرصتی است مغتنم برای جامعهٔ ایرانی تا با مشارکت در چنین جشنواره‌هایی ضمن همدلی با خانواده‌های جانباختگان این پرواز، یاد قربانیان را گرامی بدارند و هم‌زمان در ایجاد تغییراتی معنادار و مفید در جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنند، مشارکت نمایند.

نوشته گرامیداشت یاد جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲ در جشنوارهٔ چراغانی داندِرِیو در وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

سبزه سبز‌کردن و گذاشتن آن سر سفرهٔ هفت‌سین جزئی جدایی‌ناپذیر از آداب و رسوم بسیاری از کسانی است که نوروز را جشن می‌گیرند. سبزه، گیاهی‌ست که حاصل رویاندن برخی حبوبات است و از نشانه‌های نوروز و اجزای سفرهٔ هفت‌سین محسوب می‌شود. سبزه از جوانهٔ گندم، جو یا عدس رویانده می‌شود. گذاشتن سبزه در سفرهٔ هفت‌سین، نمادی‌ست از شادابی و خرمی و مرسوم است که سبزه را تا روز سیزدهم نوروز که سیزده‌بدر خوانده می‌شود، نگاه داشته و همراه با آن، بدی‌ها و کدورت‌ها را دور بریزند. همچنین برخی معتقدند که گره‌زدن سبزه در روز سیزده‌بدر سبب بازشدن بخت جوانان دمِ بخت می‌شود.

در سال‌های اخیر، در ایران بحث‌های داغی دربارهٔ رویاندن سبزه در گرفته است. در حالی‌که عده‌ای هدررفتن غلات در کشوری با جمعیت ایران برای رویاندن سبزه را مورد انتقاد قرار می‌دهند و آب‌دادن به آن را در شرایط بی‌آبی در ایران موجب هدررفتن آب می‌دانند، موافقان نگه‌داشتن این رسم بر این باورند که مقدار غله یا حبوباتی که سالانه برای درست‌کردن سبزه مصرف می‌شود، کمتر از مقدار دورریز نان در یک وعده غذای ایرانیان است، زیرا یک‌سوم غله‌ای که تولید یا خریده می‌شود، دور ریخته و تبدیل به زباله می‌شود. آن‌ها می‌گویند که برای حل مشکل بی‌آبی، به مدیریت مصرف کلان آب نیاز است، نه اجتناب از سبزکردن سبزه.

اما فارغ از بحث‌هایی که بر سر سبزکردن سبزه در گرفته است، نحوهٔ دورانداختن آن موضوع مهم دیگری است که باید به آن توجه شود.

بسیاری از ایرانیان بر این باورند که باید پس از مراسم سیزه‌بدر سبزه را به آب روان سپرد، ولی این کار در سال‌های اخیر و به‌ویژه در ایران با جمعیت بالا موجب بروز مشکلات زیادی برای شهرداری‌های شهرهای مختلف شده است. این کار می‌تواند به گرفتن جوی‌ها و نهرها و آب‌گرفتگی و همچنین آلوده‌شدن آب و مرگ‌ومیر آبزیان منجر شود.

علی‌رغم همهٔ این هشدارها، هر سال عدهٔ زیادی سبزه‌هایشان را در آب رها می‌کنند و با این کار مشکلات زیادی را برای شهرداری‌ها ایجاد می‌کنند.

شایان ذکر است که این معضل صرفاً به داخل مرزهای کشورهایی که اکثریت جمعیتشان نوروز را جشن می‌گیرند، محدود نمی‌شود. در سال‌های اخیر و با افزایش جمعیت مهاجر در کشورهای دیگر ازجمله کانادا، دیده می‌شود که سبزه‌های سفرهٔ هفت‌سین سر از رودخانه‌ها و برکه‌ها درمی‌آورند.

اما راه دیگری که در سال‌های اخیر مورد توجه عده‌ای دیگر قرار گرفته است، رهاکردن یا کاشتن سبزه‌ها در طبیعت است. که البته این شیوه هم در ایران مورد انتقاد تعدادی از کارشناسان محیط‌زیست و مسئولان شهرداری‌ها قرار گرفته است.

اما در ونکوور با توجه به طبیعت غنی و شاداب، عده‌ای از هم‌وطنانمان این شیوه را برای دورانداختن سبزه‌ها پس از سیزده‌بدر مناسب دانسته و این فرض را مطرح کرده بودند که این سبزه‌ها در طبیعت مستعد ونکوور رشد می‌کنند و موجب شادابی بیشتر محیط‌ِزیست می‌شوند.

به‌همین دلیل از شهرداری وست ونکوور به‌عنوان یکی از مناطقی که جمعیت ایرانی قابل‌توجه و همچنین پارک‌ها، رودخانه‌ها و دریاچه‌های متعددی دارد، دربارهٔ نحوهٔ صحیح دورانداختن سبزه‌ها پس از سیزده‌بدر پرسیدیم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم:

سؤال بسیار خوبی پرسیدید. با پیشرفت‌هایی که در درک نیازهای محیط‌‌زیستمان کرده‌ایم، کسی را به کاشتن چیزی در فضاهای عمومی تشویق نمی‌کنیم. در منطقهٔ ما چندین طرح برای حذف پوشش گیاهی غیربومی و احیای اکولوژی محلی در حال اجراست.

سبزه برای کاشت خصوصی یا در باغ‌های خصوصی مناسب است. شما همچنین می‌توانید به کمپوست‌کردن سبزه به‌عنوان راهی برای بازگرداندن آن به طبیعت فکر کنید. کمپوست‌کردن راهی عالی برای کاهش ضایعات جامد، کاهش تأثیر ما بر محیط‌‌زیست با جداکردن ضایعات و بازگرداندن مواد مغذی به خاک است.

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ کمپوست‌کردن از این صفحه دیدن کنید:

https://metrovancouver.org/services/solid-waste/Documents/here-is-the-dirt-backyard-composting.pdf

نوشته با سبزهٔ عید چه کنیم؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – ونکوور

یکشنبه ۸ دسامبر ۲۰۲۴، با برگزاری برنامه‌ای در مرکز اجتماعات وست ونکوور، آغاز پنجمین سالگرد فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا جشن گرفته شد. این برنامه شامل بخش‌های گوناگونی بود که طی این گزارش به نکات برجستهٔ آن، ازجمله گفت‌وگو با دکتر محمدرضا سرگلزایی، روان‌پزشک، پیرامون نیکوکاری، خواهیم پرداخت.

در ابتدای این برنامه،‌ نازنین حبیب‌اللهی، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ بنیاد نیکوکاری یارا، ضمن خوشامدگویی به حاضران، توضیحاتی دربارهٔ بخش‌های مختلف این برنامه داد. ایشان در فرصت‌هایی در میانهٔ برنامه توضیحاتی در مورد راه‌های گوناگون کمک به بنیاد نیکوکاری یارا داد که به‌طور خلاصه شامل این موارد می‌شود: 

– دربارهٔ کمک مالی به بنیاد نیکوکاری یارا: اگر در کانادا هستید، می‌توانید کمک‌هایتان را به ایمیل یارا، ای‌ترانسفر کنید. آدرس ایمیل ما این است: yaaraavancouver@gmail.com

– در باب مهرورزی و شادباش‌‌گویی خردمندانه: در مناسبت‌های گوناگون مثل جشن‌های تولد، نامزدی، سالگرد ازدواج، نوروز، کریسمس، خانه‌نویی، روزهای مادر، پدر و… می‌توانید کارت تبریک و شادی بنیاد نیکوکاری یارا را خریداری و هدیه بدهید یا سفارش ارسال تابلو (استند/بَنِر) بدهید. برای سفارش ارسال تابلو و/یا خرید کارت تبریک، می‌توانید از ای‌-ترانسفر به ایمیل بالا استفاده کنید.

– در باب همدلی و تسلیت‌‌گویی خردمندانه: اگر عزیزی فوت کرد، هر کس و/یا گروهی از مهربانان برای همدلی و تسلیت‌گویی به بازماندگانش، می‌توانند شیوه‌ای خردمندانه را برگزینند. می‌توان به‌جای خرید گل، به تهیدستی در ایران کمک و زندگی او را شکوفا کرد. بنیاد یارا تابلوی تسلیت دارد که می‌توان به‌جای گل به مجلس ترحیم فرستاد. در بخش بالای تابلوی تسلیت، نام یا نام‌های بازماندگان که سوگوارند و در بخش پایینی، نام فرد یا گروهی که تابلو را سفارش داده و به یارا کمک کرده‌اند، نوشته می‌شود. در لیستی جداگانه هم نام و مقدار کمک هرکس نوشته شده و به بازماندگان گزارش می‌شود. بنیاد نیکوکاری یارا همچنین حلقه‌گل زیبا و پارچه‌ای هم دارد که می‌توان به مراسم خاکسپاری و/یا مجلس یادبود فرستاد. کارت پستال‌هایی هم با طرح و موضوع تسلیت موجود است که می‌توان با خرید آن و تقدیم به بازماندگان، با آن‌ها همدلی و تسلیت نیکوکارانه انجام داد.

پس از صحبت‌های نازنین حبیب‌اللهی در آغاز برنامه، علی حقیقت‌جو، هنرمند ساکن ونکوور، به شعرخوانی پرداخت و بخش‌هایی از شعر بلندی از مجتبی کاشانی (با تخلص سالک) در باب عشق و مهرورزی را برای حاضران قرائت کرد. 

سپس سیما غفارزاده، رئیس هیئت‌مدیرهٔ بنیاد نیکوکاری یارا، سخنانی دربارهٔ اهداف این بنیاد و نیز سالگرد روز جهانی حقوق بشر ایراد کرد. او پس از قدردانی از حضور شرکت‌کنندگان در این جلسه گفت:

«امروز اینجا جمع شده‌ایم تا چهار سال فعالیت پربار بنیاد نیکوکاری یارا و به‌عبارتی آغاز پنجمین سال این فعالیت‌ها را جشن بگیریم. بنیاد نیکوکاری یارا در سال ۲۰۲۰ در تاریخ ۱۰ دسامبر رسماً‌ کار خودش را آغاز کرد. روز جهانی حقوق بشر هم هر ساله در ۱۰ دسامبر در سراسر جهان جشن گرفته می‌شود، و بی‌جهت نبوده که تصمیم گرفته شد یارا در چنین روزی قدم به عرصهٔ وجود سازمان‌های غیرانتفاعی بگذارد. ما می‌خواستیم تأسیس بنیادمان هم‌زمان با روزی باشد که به حقوق انسان‌ها اختصاص دارد؛ به‌ویژه آن‌هایی که حقوقشان پایمال می‌شود.

روز جهانی حقوق بشر، در واقع به‌افتخار تصویب اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر که در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۸ صورت گرفت، انتخاب شد. 

هم‌زمان با گرامیداشت سالگرد تأسیس بنیاد نیکوکاری یارا، ما روز جهانی حقوق بشر را هم گرامی می‌داریم؛ روزی که اهمیت آن فراتر از مرزها و فرهنگ‌هاست؛ روزی که در آن، جامعهٔ جهانی به این موضوع مهم می‌پردازد که همهٔ انسان‌ها، صرف‌نظر از نژاد، رنگ پوست، جنسیت، زبان، دین، عقیدهٔ سیاسی یا هر نوع منشأ ملی یا اجتماعی دیگر، از حقوق مساوی برخوردارند.

اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر شامل ۳۰ ماده است و بنیاد نیکوکاری یارا کوشیده است تا فعالیت‌های خود را همسو با این اعلامیه و به‌ویژه ماده‌های ۲۳ تا ۲۵ آن بنا نهد؛ در این ماده‌ها به حق هر انسانی برای صاحبِ شغل بودن، انتخاب آزادانهٔ شغل خود، دریافت اجرتی منصفانه و مطلوب برای تأمین خود و خانوادهٔ خود موافق با حیثیت و کرامت انسانی، و موضوعاتی از این دست پرداخته شده است.

هرچند بار اصلی چنین فعالیت‌هایی باید بر دوش دولت‌های هر کشوری باشد، ولی متأسفانه شاهدیم که در دنیای امروز حقوق بشر در رأس اولویت‌های بسیاری از دولت‌ها قرار نمی‌گیرد. اینجاست که سازمان‌های مردم‌نهادی مانند بنیاد نیکوکاری یارا می‌توانند در حد توان و بضاعت خود گامی هرچند کوچک در راستای تحقق آرمان‌های اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر بردارند.

از هزاران گرهِ مانده به راه / تو بیا تا گرهی باز کنیم

زنان در ایران، به‌ویژه آن‌هایی که مسئولیت تأمین خانواده را نیز به عهده دارند، یکی از آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه‌اند. آن‌ها با چالش‌های اقتصادی، تبعیض‌های جنسیتی، فرهنگی و اجتماعی دست و پنجه نرم می‌کنند. انتخاب این گروه از زنان به‌عنوان محور فعالیت‌های بنیاد یارا، به‌این دلیل بود که ما می‌خواستیم به یکی از محروم‌ترین اقشار جامعه کمک کنیم. ما معتقدیم که بهْ‌توانمندسازی این گروه از زنان، گامی مهم در جهت تحقق عدالت اجتماعی و کاهش فقر است.

فعالیت‌های نیکوکارانه و خیریه، به‌ویژه در حوزهٔ زنان، ارتباط مستقیمی با حقوق بشر دارد. زمانی که ما به زنی کمک می‌کنیم تا بتواند با استفاده از استعدادها و مهارت‌های خود، کسب‌وکار کوچکی را راه‌اندازی کند و از طریق آن علاوه بر برطرف‌کردن نیازهای بسیار ابتدایی مانند آوردن نان بر سر سفرهٔ خانواده‌اش، بتواند فرزندان خود را به مدرسه بفرستد، در واقع به او کمک می‌کنیم تا از حقوق اساسی‌اش مانند حق کار، حق آموزش و حق زندگی با کرامت برخوردار شود.

بنیاد نیکوکاری یارا از ابتدای تأسیس خود، تلاش کرده است تا با تسهیل‌گری در راه کارآفرینی زنان با آموزش‌های فنی و حرفه‌ای، مشاوره‌های کسب‌وکار، و مهم‌تر از همه، تأمین سرمایهٔ اولیه از طریق کمک‌های نیکوکارانی چون شما، این زنان بتوانند به استقلال مالی برسند و وضعیت زندگی آنان بهبود یابد. ما معتقدیم که حمایت از زنان، در واقع حمایت از حقوق بشر است.

و اما چرا کارآفرینی؟ ما اعتقاد داریم که کارآفرینی صرفاً راهی برای کسب درآمد نیست، بلکه ابزار قدرتمندی‌ست برای بهْ‌توانمندسازی زنان. زمانی‌که زنی بتواند کسب‌وکاری را راه‌اندازی کند، نه‌تنها به‌لحاظ اقتصادی مستقل می‌شود، بلکه اعتمادبه‌نفس و عزت نفس او نیز افزایش می‌یابد. او می‌تواند برای خود و خانواده‌اش تصمیم‌گیری کند و در جامعه نقش فعال‌تری ایفا کند.

صحبت دربارهٔ فعالیت‌های یارا بسیار است و وقت کوتاه، در اینجا تنها به این نکته اشاره می‌کنم که بنیاد نیکوکاری یارا موفق شده است نرخ کارآفرینی زنان در سال ۲۰۲۴ را تا این لحظه به یک‌روزدرمیان برساند. یعنی از ابتدای سال ۲۰۲۴ تاکنون، طی این ۱۱ ماه، هر دو روز یک‌بار زنی محروم در ایران، با تسهیل‌گری یارا، برای خود کارآفرینی کرده است. 

صحبتم را با بخشی از سخنان لوئیز آربِر (Louise Arbour)، وکیل، دادستان، حقوقدان کانادایی، و کمیسر عالی وقتِ حقوق بشر سازمان ملل متحد، که در ۱۰ دسامبر ۲۰۰۶ ایراد شده است، به پایان می‌برم.

امروزه فقر به‌عنوان جدی‌ترین چالش حقوق بشر در جهان حاکم است. مبارزه با فقر و محرومیت یک امر خیریه نیست و بستگی به ثروت یک کشور ندارد. با پرداختن به فقر به‌عنوان وظیفه و تعهد حقوق بشر، دنیا شانس بیشتری برای از بین‌بردن این بلا در طول زندگی ما خواهد داشت… ریشه‌کنی فقر یک هدف دست‌یافتنی است.»

در ادامهٔ این برنامه، مینا سبزواری، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ بنیاد نیکوکاری یارا، با دکتر محمدرضا سرگلزایی، روان‌پزشک ساکن ونکوور، به گفت‌وگویی دربارهٔ نیکوکاری پرداخت که در این گزارش به بخش‌هایی از این بحث پرداخته می‌شود.

در ابتدای این گفت‌وگو، مینا سبزواری به حاضران خیرمقدم گفت و با سپاس از حضور دکتر سرگلزایی افزود: 

«پرسش اول این است که آیا نیکوکاری ذاتی و ژنتیکی است یا اکتسابی، آموزشی و اختیاری؟ و پرسش دوم اینکه اگر اختیاری‌ست، چرا خوب است که ما انتخابش کنیم و چه فایده‌ای برای روان ما دارد؟

ازآنجایی‌که شما روان‌پزشک هستید، من حدس می‌زنم که جواب شما در مایه‌های آموزشی و تأثیر محیط باشد، نه ذات و… برای همین من کمی دربارهٔ باور آن‌هایی که تکیه به ذات ما دارند و انسان را نیک‌خو و نیک‌جو می‌دانند می‌گویم تا در اینجا دیدگاه‌های گوناگونی عرضه شود.

 آیا نیکوکاری یک کار اخلاقی است؟ چون بسیار گفته شده که امر اخلاقی در بشر ذاتی است. اگر بپذیریم که نیکوکاری امری اخلاقی است، ذاتی‌بودنش را هم در بر دارد. چرا نیکوکاری امری اخلاقی است؟ 

دربارهٔ اخلاق تعاریف زیادی هست، مثلاً «آنچه بر خود نمی‌پسندی، بر دیگران مپسند» یا «حقیقت‌جویی و عدالت‌خواهی» یا تعریفی زیبا چون: «اخلاق یعنی از رنج دیگران بکاهیم».

ازآنجایی‌که در نیکوکاری سعی می‌کنیم از رنج دیگران بکاهیم و ازآنجایی‌که اخلاق با شفقت‌ورزی شروع می‌شود تا به عدالت‌خواهی و عشق برسد و در نیکوکاری هم همین‌طور است، بنابراین ما این‌طور در نظر می‌گیریم که نیکوکاری یک امر اخلاقی است.

بسیاری بر این باورند که انسان اخلاق‌گراست و سرشت و جوهر نیک‌خویی و نیک‌جویی دارد. دلایلی هم آورده‌اند مثلاً دستگاه دروغ‌سنج نشان می‌دهد که وقتی شخص دروغ می‌گوید، یعنی کاری غیراخلاقی می‌کند، آرامش سیستم بدنش به هم می‌خورد. در آزمایشی در دانشگاه مشخص شده است که حتی کسی هم که برای دروغگویی‌اش ترسی ندارد، باز سیستم بدنش تغییر می‌کند.

عرفا اعتقاد دارند که انسان خداگونه و اخلاق در کُنه وجودش است. برخی دیگر در تعریف انسان گفته‌اند که او مختار و متعهد است. از طرفی اختیار دارد که اخلاق یا نیکوکاری را بپذیرد یا نه، ولی از طرف دیگر متعهد است. تعهد به تغییر و رشد خود و جهان، و چرایی تعهد او به‌خاطر توانایی‌هایش است. به‌هرحال ما آماده‌ایم تا نظرات یک روان‌پزشک را دربارهٔ این موضوع بدانیم.»

دکتر سرگلزایی نیز با خوشامدگویی به حاضران سخنان خود را با شادباش‌گویی و نکوداشت روز جهانی حقوق بشر آغاز و تأکید کرد:

«متأسفانه در حالتی روز جهانی حقوق بشر را گرامی می‌داریم که کشور ما در حقوق بشر پایین‌ترین و بدترین شاخص‌ها را دارد و یکی از بدترین آن‌ها شاخص سهمگین و دردناک اعدام است که محروم‌کردن انسان از زندگی‌ست. اگر آمار را براساس تعداد اعدام‌ها در نظر بگیریم، چین بالاترین سطح آمار اعدام را دارد، اما جمعیت چین چند برابر ایران است و وقتی سرانهٔ اعدام را در نظر می‌گیریم، ایران بالاترین سرانهٔ اعدام‌ها را در جهان دارد. 

با اقدام‌های حقوقی و با تأثیرگذاشتن بر افکار عمومی جهان، می‌توان با این امر وحشتناک مبارزه کرد. گرچه امروز داریم راجع به فعالیت‌های خیریه و نیکوکاری صحبت می‌کنیم، اما به این توجه داشته باشیم که اگر می‌خواهیم برای کسانی که تحت فشار فقرند کاری بکنیم، ازآنجاکه در واقع ریشهٔ فقر، سیاسی است، مهم‌ترین نیکوکاری این خواهد بود که با سرچشمهٔ فقر و مهم‌ترین سرچشمهٔ خشونت در خاورمیانه مبارزه کنیم.» 

و اما دربارهٔ پرسش مینا سبزواری در مورد نیکوکاری، ایشان گفت:

«ما و همهٔ حیوانات اجتماعی به رابطهٔ توأم با انس‌گرفتن با دیگری بسیار نیاز داریم. اریک برن (Eric Berne)، روان‌پزشک کانادایی-آمریکایی و پایه‌گذار تحلیل رفتار متقابل، می‌گوید همهٔ حیوانات اجتماعی علاوه بر گرسنگی غذا، گرسنگی نوازش دارند و این گرسنگی نوازش یعنی نیاز به نوازش با لمس، با کلام، با نگاه، با احترام، و سلام محبت‌آمیز و گرمی که به همدیگر می‌کنیم.

وقتی میزان این نوازش کم بشود، آن‌ها از نظر فیزیولوژی به هم می‌ریزند و احتمال بیمارشدنشان بیشتر می‌شود البته همهٔ این حیوانات اجتماعی شبیه هم نیستند و میزان این نیاز در آن‌ها متفاوت است. بنابراین یک طیف دارد و در میان انسان‌ها هم باز یک طیف وجود دارد، یعنی همهٔ ما به یک اندازه نیاز به نوازش نداریم. آدم‌هایی که برون‌گرا‌تر و احساساتی‌تر باشند، نیاز به نوازششان بیشتر است. آدم‌هایی که درون‌گراتر و کمتر احساساتی باشند، نیاز به نوازششان کمتر است. اما هر کدام ما در واقع یک ظرف نیاز به نوازش داریم. جالب است که این ظرف فقط با نوازش‌گرفتن پر نمی‌شود، با نوازش‌دادن هم ظرف نوازش ما پر می‌شود، یعنی کسانی که نیکوکاری، مراقبت، و پرستاری می‌کنند، حتی پرستاری‌کردن از گل و گیاه، اتفاق‌هایی در بدنشان می‌افتد که در نتیجهٔ آن سیستم ایمنی قوی‌تری پیدا می‌کنند و خیلی از بیماری‌ها در آن‌ها کمتر اتفاق می‌افتد؛ از بیماری‌های گوارشی گرفته تا بیماری‌های سرطانی، قلبی و عروقی. البته بیماری‌ها دلایل مختلف دارند و متغیرهای مختلف روی آن‌ها تأثیر دارد. ممکن است شما یک آدم بسیار دیگردوست و نیکوکار را هم پیدا بکنید که در سن پایین سرطان بدخیم بگیرد؛ از ویروس‌ها گرفته تا ژن‌ها تا آلاینده‌ها تا چیزهایی مثل سیگار تا استرس و همهٔ این‌ها تأثیرگذارند. اما یکی از متغیرهای بسیار مؤثری که روی سلامت ما تأثیر دارد، همین ظرف نوازشی‌ست که قرار است پر شود. اگر خواستید در این زمینه مطالعه کنید، دین اورنیش (Dean Ornish)، متخصص قلب آمریکایی، کتاب مفصلی دارد تحت عنوان Love and Survival. 

بنابراین، بله ما به‌شکل ژنتیکی و به‌شکل زیستی مثل همهٔ حیوانات اجتماعی نیاز به این دادوستد داریم. دلفین‌ها، نهنگ‌ها، گربه‌ها، شیرها، و میمون‌ها همه‌شان با همدیگر دادوستد دارند و نوازش می‌کنند؛ امری غریزی در همهٔ حیوانات اجتماعی. گرسنگی دیگری که اریک برن به آن اشاره می‌کند، گرسنگیِ ساختار یا structure hunger است، یعنی همین حیوانات اجتماعی سعی می‌کنند محیط خود و روابطشان را جستجو و پیدا بکنند که ساختار دادوستد نوازش در محیطشان چیست، بابت چه چیزهایی نوازش می‌گیرند و بعد آن رفتار را افزایش می‌دهند. همان‌طور که مثلاً مرغ‌های ماهی‌خوار دنبال این می‌گردند که کجا ماهی بیشتری هست که بگیرند، همان‌طور حیوانات اجتماعی هم دنبال این می‌گردند که غذای عاطفی آن‌ها یعنی نوازش چگونه به دست می‌آید. بنابراین از کودکی جستجو می‌کنند که اینجا چه خبر است، بابت چه چیزهایی به من نوازش می‌دهند یا چه فرصت‌هایی برای دادوستد نوازش وجود دارد. به این می‌گویند گرسنگیِ ساختار که امری اجتماعی‌ست، یعنی اگر ما در محیطی زندگی کنیم که سیستم افتخار اجتماعی این باشد که اگر بچهٔ ما تیزهوشان قبول شود، به او نوازش بدهیم، ساختاری که در ذهن او شکل می‌گیرد این است که من برای آنکه نوازش و توجه بگیرم باید شاگرد اول باشم و اما اگر در محیط این را ببیند که دادوستد نوازش بر مبنای همکاری و همیاری و نوع‌دوستی و دیگردوستی صورت می‌گیرد، او هم آن را یاد می‌گیرد. بنابراین در واقع ترکیبی از ویژگی‌های ژنتیکی ما یعنی گرسنگی نوازش و گرسنگی ساختار به این منجر می‌شود که اگر ما در یک ساختار خانوادگی و اجتماعی قرار داشته باشیم که دادوستد نوازش را در همکاری و نوع‌دوستی ببینیم، نوع‌دوستی، دیگردوستی و همکاری بین ما افزایش پیدا می‌کند، اما اگر در محیطی باشیم که فضای رقابت و مقایسه است و در واقع پاداش بابت امری به‌اسم موفقیت و آن هم موفقیت در رقابت است، ما دیگر آدم‌های نوع‌دوستی نخواهیم بود.

اگر من بر مبنای اینکه مثلاً مدل ماشینم یا مدل موبایلم مدل بهتری‌ست نوازش بگیرم، یواش‌یواش دیگر نوع‌دوست نخواهم بود. رابرت کلونینگر (Robert Cloninger)، استاد روان‌پزشکی ژنتیک در دانشگاه واشنگتن، بحث شخصیت یا پرسونالیتی آدم‌ها را با دقت مرور کرده است. او چهار مؤلفهٔ شخصیتی را در ما ژنتیکی و سه مؤلفهٔ شخصیتی را تربیتی می‌داند، که آن سه مؤلفهٔ شخصیتی یکی همیاری‌کردن است، یکی ازخودفرارفتن و دیگری هم خودراهوری‌کردن است. این سه ویژگی را ما از محیط یاد می‌گیریم. البته وقتی می‌گوییم تربیتی، همیشه مسئلهٔ خانواده نیست. وقتی ما می‌گوییم تربیتی، خیلی‌ها نوک آن سکانشان روی پدر و مادر است. شاید در یک خانوادهٔ سنتی پدر و مادر مهم‌ترین تربیت را انجام می‌دادند، اما امروزه تربیت را، رسانه و مدرسه هم انجام می‌دهند. بنابراین اگر ما در مدرسه‌ای بزرگ شده باشیم که در آن مدرسه به ما می‌گویند وقتی امتحان می‌دهی، حواست باشد بغل‌دستی به تو نگاه نکند، فرق دارد تا در مدرسه‌ای بزرگ شده باشیم که امتحانات را به‌صورت تیمی انجام می‌دهند. 

گفتمان یا دیسکورس هم خیلی مهم است، یعنی فقط مسئلهٔ مناسبات تک‌به‌تک افراد نیست، بلکه قواعد نامرئی اجتماعی و پیش‌فرض‌هایی هم که راجع به هستی‌شناسی وجود دارد هست؛ اینکه اینجا چه خبر است؟ این جهان چگونه اداره می‌شود؟ در این جهان چه چیزی مؤثر است؟ این پیش‌فرض‌های گفتمانی و این گفتمانی که ما در بستر آن زندگی می‌کنیم، اگر گفتمان برنده/بازنده باشد، ما در واقع نگرانیم که نکند دیگری ببرد و من ببازم، اما اگر گفتمان برنده/برنده باشد و ما مرتب ببینیم در رابطهٔ دولت و ملت، در رابطهٔ کارفرما و کارگر، در رابطهٔ بین همسایه با همسایه، در رابطهٔ بین اقوام، در رابطهٔ بین مذاهب، همهٔ این‌ها با هم دارند همکاری می‌کنند و گفتمان اجتماعی مبتنی بر همکاری‌ست، آرام‌آرام در ذهنمان این شکل می‌گیرد که اگر تو می‌خواهی ظرف نوازشت خالی نماند و حال بدی نداشته باشی، باید با دیگران همکاری کنی. 

هرچه زودتر این اتفاق‌ها بیفتد و این نظام تربیتی نظامی باشد که در آن همکاری و دیگردوستی پاداش بگیرد، شبکه‌های عصبی ما بر آن مبنا شکل می‌گیرد. 

ساختارهای تربیتی از همان ابتدای تولد شکل می‌گیرند و خیلی‌هایشان با درس‌های مستقیم نیست بلکه با مشاهده است، یعنی ما خیلی وقت‌ها پیامی مستقیم به فرزندانمان می‌دهیم و می‌گوییم مثل بچهٔ همسایه خوش‌اخلاق باش، گاهی اوقات هم پیامی غیرمستقیم می‌دهیم، مثل وقتی‌که خود من موقع صحبت راجع به همسایه چقدر اخم دارم یا چهره‌ام باز است، یا وقتی قرار است او بیاید چقدر مضطربم یا راحتم. این مشاهدات خیلی وقت‌ها از پیام‌های مستقیم ما بیشتر تأثیر دارد، در نتیجه می‌شود گفت که در واقع دیگردوستی و نیکوکاری برای یک جامعه و برای ساختارهای اجتماعی اختیاری و انتخابی است، اما برای فرد خیلی وقت‌ها جبرهای تربیتی زبانی گفتمانی است که به‌نوعی می‌شود گفت اختیارات ما را می‌گیرد، بنابراین بیش از اینکه به یک آدم بگوییم تو اختیار داری که نیکوکار و نوع‌دوست باشی، باید انتخاب بکنیم که ساختارها را چگونه نیکوکارانه و نوع‌دوستانه طراحی بکنیم. در ساخت ساختارها، ما انتخاب بیشتری داریم تا اینکه بخواهیم ذائقه‌های آدم‌ها را تغییر بدهیم، بنابراین این سؤال مهمی را که پرسیدند «آیا نیکوکاری ذاتی است یا تربیتی؟» این‌طور مطرح می‌کنم که آیا ما ذات‌گرا هستیم؟ مثلاً من ذات‌گرا هستم، طرفدار نظریات ذات‌گرایانه هستم یا ساختارگرایانه؟ من در مقابل ذاتی، اکتسابی را قرار نمی‌دهم. در مقابل ذاتی ساختارها را قرار می‌دهم. من ساختارگرا هستم و تصور من این است که آدم‌ها ذات خوب و ذات بد ندارند، اسانس نیکوکار و اسانس خودخواه ندارند، اما این ساختارهای اجتماعی‌اند که سازندهٔ خودخواهی و خودمحوری‌اند. ساختارهای اجتماعی‌اند که سازندهٔ دیگردوستی و نیکوکاری‌اند بنابراین ما با مشارکت در ساخت نهادهای اجتماعی و اصلاح نهادهای اجتماعی، به بهبود و ارتقاء خودمان کمک می‌کنیم. اراده و تصمیم ما تحت‌تأثیر ساختاری که در آن قرار می‌گیریم حتی معماری فضایی که در آن قرار می‌گیریم، است. خیلی وقت‌ها ما برای ساختن خودمان باید در ساختن اجتماعی که در آن قرار داریم، مشارکت کنیم.» 

سپس مینا سبزواری سؤال بعدی را مطرح کرد: «خیلی ممنون. سؤال دیگر این است که چرا در بسیارانی از ما این عقیده وجود دارد که وقتی کار خوب انجام می‌دهیم، ابرازش نمی‌کنیم؟ آیا از اسطوره‌ها و تاریخ ما می‌آید که پنهان‌کاریِ نیکوکاری یک ارزش است؟ 

صائب تبریزی گفته: ریزش خود را ز چشم مردمان پوشیده دار / در سخاوت خویش را افسانه چون حاتم مکن. اگر ما کارهای خوب خود را ابراز کنیم، چون خوبی هم مثل بدی مسری است، به تلطیف جامعه کمک می‌شود. آیا یکی از راه‌های خشونت‌گریزی این نیست که مهر و محبت و عشق را در جامعه رواج بدهیم؟» 

دکتر سرگلزایی در پاسخ گفت: «ما نظام‌های مختلف متفاوت و متنوع اخلاقی داریم، یعنی اصلاً خود این ماجرا که چه چیزی اخلاقی است و چه چیزی اخلاقی نیست، یک جواب ندارد. من الان به دو تا نظام اخلاقی که حالا به‌تعبیر خودم آن‌ها را برای خودم انتخاب کرده‌ام، اشاره می‌کنم. یکی نظام اخلاقی‌ای است که راجع به فعل اخلاقی است، یعنی چه کاری کار نیکوست و چه کاری غیرنیکوست، و دیگری نظام اخلاقی‌ای که راجع به فاعل اخلاقی است، یعنی فاعل اخلاقی چه حالی دارد، در چه شرایطی آدم را ارزیابی بکنیم و بگوییم این آدم فاعلِ یک فعل اخلاقی است. در نظام‌هایی که مبتنی بر فعل اخلاقی است، دو نظام بزرگ اخلاقی وجود دارد؛ یکی اخلاق فضیلت یا اخلاق مطلق‌گرا یا اخلاق کانتی که در آنجا یک سری ویژگی‌هایی را به‌عنوان فضیلت پیش‌بینی می‌کنند و اعتقاد کانت این است که ما با یک زیبایی‌شناسی اخلاقی به‌شکل ذاتی آن را درک می‌کنیم؛ این‌ها فضیلت‌اند. حالا اینکه چه اخلاقیاتی فضیلت‌اند، این باز مورد اختلاف‌نظر قرار می‌گیرد و در بسیاری از نظام‌های اخلاقی مثلاً نمایشگری، و نمایش‌دادن جزو آن ویژگی‌هایی‌ست که فضیلت نیست و به‌نوعی نگران‌اند که نمایشگری می‌تواند جلوی فروتنی را بگیرد و فروتنی و تواضع یک فضیلت اخلاقی است.

در مدل اخلاق نتیجه‌‌گیری یا اخلاق بریتانیایی، اخلاقی که آدام اسمیت، جان استوارت میل و خیلی نظریه‌پردازان بریتانیایی نظریه‌پردازش هستند، فعل اخلاقی فعلی‌ست که در درازمدت به‌شکل ماندگارتری و برای افراد بیشتری خیر اخلاق ایجاد می‌کند. قاعدتاً اگر من بخواهم فکر کنم که کدام رفتار در درازمدت نیکوکاری را بیشتر می‌کند، این است که آدم‌ها نیکوکاری خودشان را ابراز کنند. 

در نظام اخلاقی دیگر که مبتنی بر فاعل اخلاقی‌ست، سؤال این است که فاعل اخلاقی چه احوالاتی باید داشته باشد؟ طبیعتاً اگر یک فاعل اخلاقی در شرایطی قرار بگیرد که جبراً رفتاری را انتخاب می‌کند، یعنی نمی‌‌تواند آن رفتار را انتخاب نکند بلکه این رفتار گویی هُلش می‌دهد و باید این رفتار را بکند، او دیگر اساساً فاعل اخلاقی نیست، چون اخلاق در حوزهٔ انتخاب ارادی شکل می‌گیرد. حالا اگر من آن‌قدر اعلام بکنم که من دارم کار نیکوکارانه‌ای انجام می‌دهم، مثلاً آدم‌های زیادی به من فشار اجتماعی بیاورند که تو همانی هستی که فرضاً بیمار رایگان می‌بینی، پس ما هم یک بیمار رایگان داریم، و بعد من دچار وضعیتی بشوم که دیگر نتوانم نه بگویم، در اینجا، اعلام این نیکوکاری برای من به‌عنوان یک فاعل اخلاقی دیگر من را اصلاً از شرایط فاعل اخلاقی خارج می‌کند. یا اگر چنین باشد که من در جایی مورد توجه قرار نگیرم، یعنی الان فرض کنید بخواهند اعلام کنند که چه کسانی داوطلب بوده‌اند و کار خوبی انجام داده‌اند، حالا مثلاً وقت کم است و قرار بوده ۱۵ نفر را اعلام کنند، ولی ۱۰ نفر معرفی می‌شوند، و من ناراحت باشم، حالم بد باشد از اینکه نام من را اعلام نکرده‌اند، آنجا دیگر من فاعل اخلاقی نیستم، یعنی جبری بیرونی مثل فشار بقیه که باید این کار رایگان را انجام بدهی، مگر تو خیریه نداری، یا جبری درونی که چرا نام من را اعلام نکردند، حالم را بد کند که من را کنار گذاشته‌اند، نکند طرد شده‌ام، نکند کسی من را ندیده است، اینجا دیگر ما از فاعلِ اخلاقی بودن خارج می‌شویم، اینجاست که روان‌شناسی در امر اخلاقی اهمیت خودش را نشان می‌دهد؛ اینکه اگر قرار است من فاعل اخلاقی باشم، باید مرتب در حال رصد احوالات خودم باشم. 

خیلی از آدم‌ها که رفتار اخلاقی‌شان را اعلام نمی‌کنند، به‌نظر خودشان به این دلیل که می‌خواهند ریا نشود، می‌خواهند یک فعل اخلاقی را انجام بدهند بدون اینکه مورد تشویق قرار بگیرند و آن را بر اساس وجدان شخصی‌شان انجام بدهند. این افراد اگر خودآگاهی‌شان افزایش پیدا کند، می‌بینند که به‌خاطر اضطراب اجتماعی‌اش است که اعلام نمی‌کنند، چون اگر اعلام بشود، مثلاً اینکه سرگلزایی یک دلار به فلان جا داده، حالا بلند شود می‌خواهیم برایش دست بزنیم، اگر من اضطراب اجتماعی داشته باشم، اذیت می‌شوم. خیلی وقت‌ها ما نوعی توجیه عقلانی و اخلاقی می‌کنیم، مثلاً می‌گوییم علت اینکه نمی‌خواهم نام من را اعلام کنید، این است که من دوست ندارم اجر عملم را مردم به من بدهند، من می‌خواهم خدا یا وجدان یا روحِ هستی یا… به من اجر بدهد، ولی وقتی که قرار باشد اعلام کنم، اگر می‌بینم در درونم اضطرابی از جنس اضطراب اجتماعی دارم، یعنی برخلاف آنکه دارم به خودم می‌گویم که به‌دلیل اخلاقی این را اعلام نمی‌کنم، اما در واقع به‌دلیل روانی‌ست که اعلام نمی‌کنم.

آن‌ور قضیه هم هست، یعنی وقتی خیلی از آدم‌ها کاری را انجام می‌دهند و زیادی در بوق‌وکرنا می‌کنند، دیگر فایدهٔ اجتماعی وجود ندارد؛ اصل ماجرا این است که من دوست دارم دیده بشوم. اگر بقیه می‌رقصند، من می‌خواهم از بقیه بهتر برقصم. اگر بقیه نیکوکاری می‌کنند، من می‌خواهم از بقیه بهتر نیکوکاری کنم. این خودآگاهی در لحظهٔ انتخاب امر بسیار مهمی‌ست و این خودآگاهی چیزی نیست که من یک دورهٔ خودآگاهی را بگذرانم یا یک کتاب خودآگاهی بخوانم یا یک دورهٔ روانکاوی بروم، بعد بگویم من خودآگاه شده‌ام. من همیشه باید دغدغهٔ این را داشته باشم که الان در درون من چه احوالاتی وجود دارد، این از کجا ناشی می‌شود، و این یک رصد دائمی خویشتن است، یعنی خود من می‌توانم به خودم رجوع بکنم، به‌شرط اینکه خودکاوی و خودآگاهی دغدغهٔ دائمی من و تمرین دائمی من باشد. اینجاست که من ممکن است امروز تصمیم بگیرم که برای احوالات روانی من، برای اینکه زیادی نمایشگر دارم می‌شوم، بهتر است که ساکت کاری را بکنم، اما فردا ببینم که انگار زیادی دارم منزوی می‌شوم و زیادی دارم اجتناب می‌کنم از دیده‌شدن، و اینجا بهتر است که جلو بیایم. بنابراین در واقع رصد دائمی خود و پایش دائمی خود در اینجا تعیین‌کننده است.»

در ادامهٔ برنامه، نازنین حبیب‌اللهی و فرهاد صوفی، اعضای هیئت‌مدیرهٔ بنیاد نیکوکاری یارا، با تقدیم تقدیرنامه‌هایی به تعدادی از داوطلبان این بنیاد، از فعالیت‌های بی‌دریغ و بی‌چشمداشت آن‌ها قدردانی کردند.

سپس بعثت حشمت آزاد، عضو هیئت‌مدیرهٔ بنیاد نیکوکاری یارا، طی ایراد سخنانی از تجربهٔ خود در سفر به ایران و دیدار از تعدادی از زنانی که با تسهیل‌گری یارا توانسته بودند برای خود کارآفرینی کنند، گفت. ایشان به چند مورد اشاره کرد که در اینجا به ذکر یکی از آن‌ها می‌پردازیم. وی گفت:

«در روستاهایی نزدیک قادرآبادِ شیراز شغل‌ها مختلفی ایجاد شده بود، ازجمله خیاطی، قالی‌بافی، مغازه‌داری و… یک خانم جوانی بود که بسیار هم خوش‌رو بود. او بسیار خوشحال بود از اینکه بهش کمک شده و یک چرخ خیاطی برایش خریده شده بود. او می‌گفت که قبل از اینکه چرخ خیاطی را بگیرد، می‌رفت برای کار درو در مزارع، یا کار در خانه‌ها یا هر کار دیگری که پیش می‌آمد تا بتواند بچه‌هایش را به‌لحاظ مالی تأمین کند. ولی از وقتی‌که این چرخ خیاطی برایش خریداری شده بود، توانسته بود حتی کارهای عمده هم سفارش بگیرد ازجمله لباس‌های یک‌بارمصرفی که از بیمارستان سفارش می‌گرفت؛ بلوز و شلوارهایی که فقط درزهای بالا و پایین و بغلشان را می‌دوخت. او می‌گفت با آن‌ها قرارداد دارد و گاه حتی تا ساعت ۸ و ۹ شب هم کار می‌کند، با این‌حال بسیار خوشحال شد بود و می‌گفت که در طول دو سال گذشته، با همین درآمد توانسته بود اسکلت خانه‌ای را که در اختیارش گذاشته شده بود، به جایی برساند و حالا یک هال و دو اتاق‌خواب و دستشویی و… داشت.»

پس از آن دکتر سهند سربیشه‌ای با تک‌نوازی سه‌تار، به اجرای تعدادی قطعات موسیقی ایرانی پرداخت که بسیار مورد استقبال حاضران قرار گرفت.

در پایان برنامه نازنین حبیب‌اللهی ضمن قدردانی دوباره از شرکت‌کنندگان در این برنامه، از آن‌ها خواست تا به وب‌سایت بنیاد نیکوکاری یارا سر بزنند و آن را به دیگران نیز معرفی کنند. او در پایان از اسپانسرهای برنامه، نشریهٔ رسانهٔ همیاری، مرکز مشاورهٔ روان پویا، آقای فرزاد بهزادی، مشاور وام مسکن، خانم کاملیا از شرکت پرستاری در منزل آرین و خانم مری صالح، مشاور خریدوفروش املاک، سپاسگزاری کرد.

نوشته گزارشی از آغاز پنجمین سال فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

انتخابات سرنوشت‌ساز استانی بریتیش کلمبیا در سال ۲۰۲۴ در تاریخ ۱۹ اکتبر برگزار خواهد شد. انتخاباتی که این‌بار تفاوت‌هایی اساسی با دوره‌های برگزارشده چند دههٔ اخیر در استان دارد.

کناره‌گیری حزب بی‌سی یونایتد (حزب بی‌سی لیبرال پیشین) از شرکت در انتخابات امسال، رقابت اصلی را به دو حزب حاکم بی‌سی ان‌دی‌پی و حزب محاظفه‌کارِ بی‌سی کشانده است. و البته تعدادی از نامزدهای حزب بی‌سی یونایتد که اقدام حزبشان را نپذیرفته‌اند، تصمیم گرفته‌اند به‌صورت مستقل در این انتخابات شرکت کنند.

با آغاز رسمی کارزار انتخابات در ۲۱ سپتامبر، نبرد انتخاباتی احزاب وارد دور جدیدی شده است و البته هنوز هیچ‌کدام از آن‌ها پلتفرم انتخاباتی‌شان، که در آن برنامه‌هایشان را به‌طور رسمی برای چهار سال آیندهٔ استان اعلام می‌کنند، ارائه نکرده‌اند ولی جسته و گریخته، در کنفرانس‌های مختلف شمایی از آن‌ها را ارائه داده‌اند و البته به حزب مخالفشان هم تاخته‌اند.

ما هم در رسانهٔ همیاری مانند سال‌های گذشته پرسش‌نامه‌ای برای همهٔ نامزدهای انتخاباتی در حوزه‌های ایرانی‌نشین نورث ونکوور-لانزدیل، وست ونکوور-کپیلانو، کوکئیتلام-برک‌مانتین و کوکئیتلام-ملاردویل فرستاده‌ایم تا آشنایی اجمالی با نامزدهای این مناطق و همچنین دیدگاه‌های آن‌ها به خوانندگانمان داده باشیم.

البته همان‌طور که اشاره شد، به‌دلیل اعلام‌نشدن پلتفرم احزاب و همچنین فرصت کوتاه تا زمان برگزاری انتخابات، امکان گفت‌وگو و پرسش‌های شخصی بیشتر دربارهٔ سیاست‌های مشخص احزاب و همچنین پیشینهٔ نامزدها فراهم نبوده است. 

در این شماره، سه نامزد از حزب بی‌سی ان‌دی‌پی و یک نامزد از حزب محافظه‌کار بی‌سی به پرسش‌های ما پاسخ داده‌اند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم. در صورت دریافت پاسخ از سایر نامزدها، آن‌ها را در شمارهٔ آینده منتشر خواهیم کرد.

امید است این مطالب به افزایش آگاهی جامعهٔ ایرانیان مهاجر در خصوص انتخابات، دیدگاه‌ها و مواضع احزاب مختلف دربارهٔ مسائل و مشکلات اساسی زندگی در بریتیش کلمبیا کمک کند.

*******

لطفاً خودتان را معرفی کنید و به ما بگویید از چه زمانی و چرا تصمیم گرفتید وارد سیاست شوید؟ چرا حزب بی‌سی ان‌دی‌پی (‌BC NDP) را انتخاب کردید؟

سارا افتخار هستم. به‌عنوان یک پرستار با بیش از یک دهه تجربه در خط مقدم کادر درمان، از نزدیک شاهد بوده‌ام که ناامنی اقتصادی و مشکلات تأمین نیاز مسکن چگونه به‌شکل عمیقی بر سلامت بیماران تأثیر می‌گذارد. این تجربه انگیزه‌ای شد برای من تا به‌دنبال تغییرات بزرگ‌تر باشم و به یک فعال اجتماعی بدل شوم.

در طول فعالیت‌های اجتماعی‌ام، در موضوعاتی همچون دسترسی به خدمات درمانی، جذب کادر پرستار، خدمات رایگان برای پیشگیری از بارداری و خدمات برنامهٔ پرستاری – پزشکی قانونی در بیمارستان لاینز گیت فعال بوده‌‌ام. این تجربه‌ها به من نشان داد که داشتن دولتی که اقدامات جسورانه‌ای انجام می‌دهد و برای مردمش ایستادگی می‌کند، تا چه اندازه می‌تواند حیاتی و مهم باشد. به‌همین دلیل است که من با حزب بی‌سی ان‌دی‌پی در انتخابات آینده شرکت می‌کنم. چرا که آن‌ها پیشرو هستند و با سیاست‌های مستند تغییرات واقعی در زندگی مردم به‌وجود می‌آورند. 

با وجود اینکه حزب ان‌دی‌پیِ بریتیش کلمبیا در طول هفت سال گذشته دستاوردهای بزرگی به ارمغان آورده، اما هنوز کارهای بسیاری باقی مانده است. وارد این رقابت انتخاباتی شده‌ام و می‌خواهم با تجربیاتم در تصمیم‌گیری‌های کلان برای بهبود سیستماتیک جامعه و آنچه مردم شایسته آن‌اند، تلاش کنم. 

وقتی به تصمیمم برای ورود به عرصهٔ سیاست فکر می‌کنم، مسیری را که خانواده‌ام طی کردند، به یاد می‌آورم. آن‌ها ایران را ترک کردند تا زندگی بهتر و فرصت‌های بیشتری را برای من به‌عنوان یک زن فراهم کنند. مانند بسیاری دیگر از مهاجران، آن‌ها با شغل‌هایی با حداقل دستمزد شروع به کار کردند، فداکاری‌های بی‌شماری کردند و آینده‌ایی برای ما از صفر ساختند. امروز حضور من در انتخابات، گواهی بر ارزش‌های سخت‌کوشی و پایداری آن‌ها است.

اهداف اصلی شما برای مسائلی مانند مسکن ارزان، هزینه‌های بالای زندگی، مراقبت‌های بهداشتی و درمانی، مصرف مواد مخدر، جرایم خیابانی، و رفع نیازهای خاص ساکنان حوزهٔ انتخاباتی‌تان چیست؟

دیوید ایبی و حزب بی‌سی ان‌دی‌پی پیشرفت‌های قابل‌توجهی برای مردم بریتیش کلمبیا به ارمغان آورده‌اند، اما همچنان کارهای بیشتری باید انجام شود. تمرکز من بر تأمین مسکن، ارتقای خدمات بهداشت و درمان، ایجاد شغل و افزایش توان مالی مردم خواهد بود. دو مثال مشخص ارائه می‌دهم، زیرا همکارم بوئن ما نیز برنامهٔ حزب ان‌دی‌پی استان بریتیش کلمبیا را توضیح داده است. 

در سال گذشته، ما بیش از ۸۰۰ پزشک خانوادهٔ جدید استخدام کرده‌ایم، در حال ساخت یک دانشکدهٔ پزشکی جدید در سوری هستیم و بیش از دو هزار پرستار و بیش از ۹۰۰ پزشک دارای مدارک بین‌المللی جدید را به کار گرفته‌ایم. هنوز بسیاری از کادر درمان ایرانی با موانعی روبرو هستند که مانع از اشتغال آن‌ها در حوزهٔ تخصصی‌شان می‌شود. ما باید تلاش بیشتری کنیم تا آن‌ها را وارد سیستم درمانی کنیم، چرا که به آن‌ها نیاز داریم.

ما می‌خواهیم بریتیش کلمبیا جایی باشد که هر فرد بتواند شغلی با درآمد خوب پیدا کند که به او اجازه دهد هر ماه کمی پس‌انداز کند، نه اینکه تنها از پسِ هزینه‌ها بربیاید. اقتصاد بریتیش کلمبیا قوی است، اما بسیاری از مردم هنوز به‌دلیل تورم جهانی و نرخ بهرهٔ بالا با چالش مواجه‌اند. 

من می‌خواهم به مسیر ساختن اقتصادی با مشاغل با درآمد بالاتر ادامه دهم و مردم را برای این مشاغل آموزش دهم. همچنین می‌خواهم به کسب‌وکارهای کوچک کمک کنم تا نیروی انسانی مورد نیاز خود را پیدا کنند و با ارائهٔ آموزش‌های مهارتی بیشتر و تسریع در فرایند صدور مجوزها، پروژه‌ها را به اجرا درآورده و از مشاغل خوب در سراسر بریتیش کلمبیا حمایت کنند.

آیا در حوزه‌ای که در آن نامزد انتخابات شده‌اید، ساکن‌اید؟ چه مدت در آنجا زندگی کرده‌اید و چقدر خودتان را مطلع از مشکلات حوزهٔ انتخاباتی‌تان می‌دانید؟

بله، در حال حاضر در وست ونکوور-کپیلانو زندگی می‌کنم و بیش از ۲۰ سال است که در نورث‌شور زندگی کرده‌ام. مسائل مهم این انتخابات بازتاب‌دهندهٔ چالش‌ها و نگرانی‌های مردم حوزهٔ انتخاباتی من است. ارتقای خدمات درمانی، دردسترس‌بودن حمل‌ونقل عمومی و اقدام معنادار در زمینهٔ تغییرات اقلیمی تنها چند نمونه از این نگرانی‌ها و چالش‌هاست. به‌عنوان یک فعال اجتماعی، اهمیت شنیدن دیدگاه‌های متنوع و دعوت از صدای گروه‌های رانده‌شده به حاشیه برای تصمیم‌گیری را آموخته‌ام. اگر در انتخابات پیروز شوم، قول می‌دهم صدای همهٔ ساکنان وست ونکوور-کپیلانو در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا باشم.

جمعیت ایرانی-کانادایی زیادی در حوزهٔ انتخاباتی شما زندگی می‌کنند. چقدر از خواسته‌ها و نگرانی‌هایشان مطلع‌اید؟

به‌عنوان یک زن ایرانی-کانادایی، افتخار می‌کنم که به‌عنوان نامزد حزب بی‌سی ان‌دی‌پی اعضای جامعهٔ فارسی‌زبان را نمایندگی می‌کنم. حوزهٔ انتخاباتی من جمعیت فارسی‌زبان زیادی دارد که در حال رشد است. بسیاری از مسائل آن‌ها را به‌خوبی درک می‌کنم، همچنین می‌دانم که تجربیات من که در نورث‌شور بزرگ شده‌ام ممکن است با تجربیات افرادی که به‌تازگی مهاجرت کرده‌اند متفاوت باشد. وقتی از من پرسیده شد چرا زنان فارسی‌زبان از خدماتی که برای آن‌ها طراحی‌شده استفاده نمی‌کنند، یک نظرسنجی از زنان فارسی‌زبان را در نورث‌شور آغاز کردم. به‌واسطهٔ این نظرسنجی و مصاحبه با بیش از ۵۰ زن، به بینش‌های ارزشمندی در مورد چالش‌های منحصربه‌فردی که خانواده‌های فارسی‌زبان تازه‌وارد در جامعهٔ ما با آن‌ها روبرو هستند، دست یافتم. به‌عنوان یک فارسی‌زبان، خود را متعهد می‌دانم که به‌طور مداوم از اعضای جامعه‌ام بیاموزم و به صحبت‌هایشان گوش دهم تا چالش‌های منحصربه‌فرد آن‌ها را بهتر درک کرده و به بهبود زندگی‌شان به‌عنوان کانادایی‌های جدید کمک کنم.

نظر شما در مورد تصمیم حزب بی‌سی یونایتد برای انصراف از انتخابات استانی پیش رو چیست؟

مدتی است که می‌دانیم با جان راستد و حزب محافظه‌کار در بریتیش کلمبیا رقابت خواهیم کرد. افراد بانفوذ و قدرتمندی که از آن‌ها حمایت می‌کنند، نمی‌خواستند راه دیگری باشد. جان راستد یک سیاستمدار حرفه‌ای است. او در گذشته وقتی سر کار بود، صورتحساب‌های حق بیمهٔ درمانی MSP شما را دو برابر کرد، نرخ بیمهٔ خودرو را افزایش داد و هزینهٔ مسکن را بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۷ دو برابر کرد. حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا قصد دارد ۴٫۱ میلیارد دلار از بودجهٔ خدمات درمانی و بسیاری دیگر از خدمات را کاهش دهد، که هزینهٔ بیشتری برای شما خواهد داشت. این به اخراج‌کردن پزشکان و پرستاران خواهد انجامید به‌جای استخدام آن‌ها. این ریسک را نمی‌توانیم بپذیریم.

حزب بی‌سی ان‌دی‌پی و من بر مسائلی که برای مردم اهمیت دارد تمرکز خواهیم کرد: اقدام عملی در مورد تأمین نیاز مسکن مقرون‌به‌صرفه، خدمات بهداشت و درمان، و پایین‌آوردن هزینه‌های زندگی مردم.

آیا چیز دیگری دربارهٔ خودتان و/یا دیدگاه‌های سیاسی‌تان هست که بخواهید با جامعهٔ ایرانی-کانادایی به اشتراک بگذارید؟

جنبش «زن، زندگی، آزادی» الهام‌بخش تصمیم من برای شرکت در انتخابات بود. درحالی‌که بسیاری به من می‌گویند که شجاعم که در این رقابت انتخاباتی حاضر شدم، اما من شجاعتم را از دیدن زنان ایرانی که جان خود را برای مبارزه برای آزادی‌های اولیه و حقوق بشر به خطر می‌اندازند، به دست می‌آورم. شجاعت آن‌ها به من انگیزه داد تا برای بهبود زندگی مردم در جامعه‌ام تلاش کنم. من اولین زن ایرانی هستم که با حزب بی‌سی‌ ان‌دی‌پی در انتخابات شرکت می‌کنم، امیدوارم که آخرین نفر نباشم. من می‌خواهم که کمپین من زنان فارسی‌زبان دیگر را تشویق کند تا قدم جلو بگذارند و قدرت رهبری خود را نه فقط در پشت صحنه بلکه به همه نشان دهند.

گزارش مراسم اعلام نامزدی سارا افتخار، از سوی حزب ان‌دی‌پی را در اینجا بخوانید.

نوشته سارا افتخار، نامزد حزب BC NDP در حوزهٔ وست ونکوور–کپیلانو به پرسش‌های رسانهٔ همیاری پاسخ می‌دهد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

گالری ساختمان فِری (The Ferry Building Gallery) ارائه می‌کند:

لمس فرهنگ: روح ساحل غربی

هیمیکالس پَملا بیکر (Himikalas Pamela Baker)

۲ اوت – ۱ سپتامبر ۲۰۲۴

گشایش نمایشگاه: جمعه، ۲ اوت، ساعت ۶ تا ۸ عصر

سخنرانی هنرمند: شنبه، ۳ اوت، ۳ تا ۴ بعدازظهر

تور فارسی: شنبه، ۲۴ اوت، ساعت ۳:۳۰ بعدازظهر

گالری ساختمان فِری واقع در وست ونکوور خشنود است که نمایشگاه آتی با عنوان «لمس فرهنگ: روح ساحل غربی» را اعلام کند. این نمایشگاه کارهای هنری طراح مد بومی هیمیکالس پَملا بیکر را به نمایش می‌گذارد. کار هیمیکالس به‌زیبایی طراحی سنتی بومیان ساحل شمال غربی را با عناصر مدرن ترکیب می‌کند و زبان بصری را عمیقاً با مکان و ایدئولوژی پیوند می‌دهد.

در این نمایشگاه آخرین طراحی لباس‌های او ازجمله لباس‌های شب نمایش داده می‌شود که هر یک به‌نحوی داستان سفر هیمیکالس به‌عنوان یک طراح مد را بیان می‌کند. این لباس‌ها تکنیک‌های نوآورانهٔ او مانند برش لیزری و تصعید رنگ (sublimation) را برجسته می‌کنند؛ تکنیک‌هایی که نتیجه‌شان طرح‌های پارچه‌ای متمایز و فریبنده است.

علاوه بر نمایشگاه اصلی، فروشگاه این گالری مجموعه‌ای از جواهرات چینی، گوشواره و دستبند و اقلام آماده از جمله شال، پانچو، کیمونو و ظروف هیمیکالس را عرضه می‌کند.

اگر مایلید دربارهٔ هیمیکالس و طرح‌های او بیشتر بدانید، می‌توانید در برنامهٔ گفت‌وگوی آزاد با این هنرمند در گالری گالری ساختمان فِری در روز شنبه، ۳ اوت ساعت ۳ بعدازظهر، شرکت کنید.

هیمیکالس هنرمند ویژهٔ جشنوارهٔ هنر هارمونی ۲۰۲۴ (2024 Harmony Arts Festival) است. او آخرین مجموعهٔ مد خود را در ۹ اوت ۲۰۲۴ در اسکلهٔ امبل‌ساید (Ambleside Pier) رونمایی خواهد کرد. علاقه‌مندان برای تهیهٔ بلیت، می‌توانند به وب‌سایت این جشنواره مراجعه کنند.

بیوگرافی هنرمند

هیمیکالس پَملا بیکر هنرمند، کارآفرین، و طراح مد است، و اصل و نسب او به قوم تلینگیت (Tlingit) می‌رسد. او مالک «لمس فرهنگ»، خانهٔ طراحی افسانه‌ها*، است. 

هنرمند و طراح برجستهٔ بومی، هیمیکالس، که با نام پَملا بیکر نیز شناخته می‌شود، دارای ۴۵ سال دانش و آموزه‌های سنتی از تبار خانوادگی‌اش است. او کارآفرینی موفق و مالک و مدیر «لمس فرهنگ»، خانهٔ طراحی افسانه‌ها، است. در ۳۱ سال گذشته، او تجربهٔ گسترده‌ای در طراحی مد، تولید نمایش مد، بازاریابی، خرده‌فروشی، مربیگری و تولید و نمایندگی پروژه‌های هنری مختلف ازجمله طراحی لباس و جواهرات کسب کرده است.

هیمیکالس از سن پنج‌سالگی، سنت‌ها و فرهنگ خود را دنبال کرده و این آموزه‌های سنتی را در تمام طرح‌ها و پروژه‌های خود لحاظ کرده است. این تعهد مادام‌العمر او برای ادامهٔ تحصیل و خلق آثاری با الهام از اجدادش است.

هیمیکالس جوایز معتبری ازجمله جایزهٔ انجمن ملی خریداران لباس ورزشی مردانه، جایزهٔ آرتور گیلبرت، جایزهٔ برتر در لباس شب، جایزهٔ مبتکر صنعت ۲۰۲۳، و تقدیر از طرف «هفتهٔ مد ونکوور» را دریافت کرده است. او در حال حاضر یکی از طراحان مقیم در دانشکدهٔ طراحی ویلسون دانشگاه پلی‌تکنیک کوانتلن است و به‌عنوان طراح مد مشهور از اقوام نخستین شناخته شده است. برای پاییز ۲۰۲۴، هیمیکالس به‌عنوان یکی از هنرمندان مقیم در مؤسسهٔ هنرهای بومیان آمریکا (IAIA) در نیومکزیکو دعوت شده است.

هیمیکالس پس از دریافت مدرک طراحی مد و مدرک BFA از کالج هنر و طراحی اوتیس (Otis) در لس آنجلس در سال ۱۹۹۸، به کانادا بازگشت تا مهارت‌ها و آموزه‌های خود را از طریق مربیگری جوانان به اشتراک بگذارد.

در ژانویهٔ ۲۰۲۵، هیمیکالس یک دورهٔ فشردهٔ دوهفته‌ای با تمرکز بر طراحی لباس برای تئاتر و فیلم در دانشگاه کاپیلانو تدریس خواهد کرد.

ساعت کاری گالری: چهارشنبه تا یکشنبه، ۱۱ صبح تا ۵ بعدازظهر. ورود از طریق دونیشن.

تماس: لی-‌ان نیهاوس (Leigh-Anne Niehaus)، سرپرست هنرهای جامعه

 Iniehaus@westvancouver.ca

۶۰۴-۹۲۵-۷۲۶۶

‎*Touch of Culture, TOC Legends House of Design

نوشته «لمس فرهنگ: روح ساحل غربی»؛ نمایشگاه طرح‌های هنری هیمیکالس پَملا بیکر، طراح مد بومی در وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ترانه وحدانی – وست ونکوور

روز یکشنبه، ۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، در مرکز اجتماعات بخش وست ونکوور، سارا افتخار، فعال اجتماعی و از کادر درمانی بریتیش کلمبیا، به‌عنوان نامزد حزب دموکرات نوین بریتیش کلمبیا (BC NDP) برای حوزهٔ وست ونکوور-کپیلانو در انتخابات استانی سال ۲۰۲۴ که اکتبر امسال برگزار خواهد شد، معرفی شد.

در این مراسم ده‌ها تن از شهروندان این منطقه و فعالان و مقامات اجتماعی و سیاسی ازجمله آدریان دیکس، نمایندهٔ منطقهٔ ونکوور-کینگزوی در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا، وزیر بهداشت استان و رهبر اسبق حزب دموکرات نوینِ بی‌سی، بوئن ما، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور-لانزدیل در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا و وزیر مدیریت شرایط اضطراری و آمادگی در برابر شرایط اقلیم استان، سوزی چنت، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور-سیمور در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا، و کالویر من، عضو هیئت امنای مدارس در شورای آموزش نورث ونکوور، حضور داشتند.

در ابتدای برنامه، سارا افتخار همراه با دِبرا بِیکر (Deborah Baker)، عضو شورای اقوام نخستین اسکوامیش، با موسیقی سنتی بومیان مراسمی را اجرا کرد.

سپس بوئن ما، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور-لانزدیل در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا و وزیر مدیریت شرایط اضطراری و آمادگی در برابر شرایط اقلیم استان، در سخنانی سارا افتخار را معرفی کرد. او گفت سارا کسی نیست که ناگهانی برای کمک به جامعه پا پیش گذاشته باشد. او پیشینهٔ سال‌ها و سال‌ها فعالیت اجتماعی را دارد. او با اشاره پیشینهٔ حوزهٔ وست ونکوور-کپیلانو، یاد تری پلت، را گرامی داشت. او گفت تری در زمانی که انتخاب نماینده‌ای از ان‌دی‌پی در این حوزه ممکن نمی‌نمود، خودش را نامزد کرد و می‌خواست مطمئن شود که در حوزه‌های رأی‌گیری نام نامزدی از ان‌دی‌پی وجود دارد. او گفت کاری که تری پلت آغاز کرد ما را به اینجا رسانده که اکنون بیش از هر زمانی شانس برنده‌شدن در انتخابات در این حوزه برایمان وجود دارد. او گفت پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که ما در این حوزه از حزب بی‌سی یونایتد پیشی گرفته‌ایم و با حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا سربه‌سریم. این درست همان شرایطی است که سوزی چنت در سال ۲۰۲۰ داشت و حالا نمایندهٔ مجلس است.

پس از آن مجری برنامه حسین میرهاشمی، را به‌عنوان رهبر خستگی‌ناپذیر جامعه، و داوطلبی با پیشینهٔ مهندسی و آموزش که در سِمَت‌های رهبری و داوطلبانه در چندین سازمان غیرانتفاعی منطقه ازجمله شورای مشورتی والدین نورث ونکوور نقش داشته و ریاست سازمان نورث شور مالتی کالچرال سوسایتی (ایمپکت نورث شور کنونی) را بر عهده داشته است، معرفی کرد و از او دعوت کرد تا برای حضار سخن بگوید. 

حسین میرهاشمی با خوشامدگویی به حضار و قدردانی از آنان برای حضور در جلسه به فرایند غیردموکراتیک انتخاب نامزد انتخابات در حزب بی‌سی یونایتد در این حوزهٔ رأی‌گیری اشاره کرد و از این حزب و رهبر آن، کوین فالکون، انتقاد کرد. او گفت به‌همین دلیل به حمایت از این حزب پایان داده است. میرهاشمی گفت برای انتقاد از حزب بی‌سی یونایتد به این جلسه نیامده و هدفش حمایت از سارا افتخار است. او عنوان کرد که با سارا افتخار آشنایی نداشته است و تنها پدرش را دورادور می‌شناخته ولی پیش از انتخابات با او صحبت کرده و سارا افتخار توانسته اعتمادش را جلب کند و به‌همین دلیل از او حمایت می‌کند.

میرهاشمی از حاضران خواست علاوه بر کمک مالی به کمپین سارا، برای رفتن به خانه‌های مردم منطقه و زدن درِ خانه‌های آن‌ها برای جلب حمایتشان از سارا افتخار، به او ملحق شوند.

پس از صحبت‌های حسین میرهاشمی، مجری برنامه از آدریان دیکس، نمایندهٔ منطقهٔ ونکوور-کینگزوی در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا و وزیر بهداشت استان، دعوت کرد تا نامزد حزب دموکرات نوین بریتیش کلمبیا برای منطقهٔ وست ونکوور-کپیلانو  را رسماً معرفی کند.

آدریان دیکس، با ابراز خرسندی از عملکرد نمایندگان حزب دموکرات نوین در منطقهٔ نورث شور، یعنی بوئن ما و سوزی چنت، پیروزی بوئن ما در انتخابات استانی سال ۲۰۱۷ در منطقهٔ نورث ونکوور-لانزدیل را یادآوری کرد. انتخاباتی که در آن بوئن ما پس از ۲۱ سال توانست کرسی این منطقه را در مجلس از حزب بی‌سی لیبرال (بی‌سی یونایتد کنونی) بگیرد. همین‌طور به انتخاب سوزی چنت اشاره کرد که او نیز پس از ۲۹ سال توانست کرسی منطقهٔ نورث ونکوور-سیمور را از حزب بی‌سی لیبرال (بی‌سی یونایتد کنونی) بگیرد. او با مشابه‌دانستن شرایط آن دورهٔ انتخابات با شرایط کنونی منطقهٔ وست ونکوور-کپیلانو ابراز خوش‌بینی کرد که سارا افتخار هم بتواند موجب پیروزی حزب دموکرات نوین در این منطقه شود.

او سارا افتخار را به‌عنوان یک رهبر در حوزهٔ مراقبت‌های بهداشتی برای حمایت از سلامت زنان معرفی کرد و افزود اکنون ما نامزدی عمیقاً متعهد در جامعه داریم که به‌دلیل کارهای برجسته‌اش شناخته شده است، یک رهبر در مراقبت‌های بهداشتی که قرار است تفاوت ایجاد کند. سارا افتخار فردی برجسته است و یک نمایندهٔ برجسته در مجلس استان خواهد بود و هر روز برای مردم تفاوت ایجاد خواهد کرد. باعث افتخار من است که نمایندهٔ بعدی شما را در مجلس استان معرفی کنم.

به‌دنبال سخنان آدریان دیکس، سارا افتخار، از او تشکر کرد و خطاب به حاضران گفت، می‌خواهم قبل از هر چیز از تک‌تک افرادی که اینجا برای حمایت از من آمده‌اند، تشکر کنم. همان‌طور که بسیاری از شما می‌دانید، من از سنین پایین مدافع جامعه بوده‌ام.

بسیاری از افراد حاضر در این سالن می‌دانند که من از سنین پایین علاقهٔ زیادی به خدمات اجتماعی داشتم و کار داوطلبانه را شروع کردم، زیرا این تمایل عمیق را داشتم. چون می‌خواستم به مردم کمک کنم و واقعاً نمی‌توانم آن را توضیح دهم. بنابراین من در مرکز مراقبت سالمندان لین ولی داوطلب شدم؛ داوطلب کمک به تازه‌واردان در نورث شور مالتی کالچرال سوسایتی. حتی برای ساختن خانه به اکوادور رفتم و این تمایل عمیقم برای کمک به افراد دیگر باعث شد تا شغل پرستاری را دنبال کنم.

اما هر چه بیشتر به‌عنوان پرستار در محیط‌های مختلف با جمعیت‌های مختلف کار می‌کردم، هر چه بیشتر در جامعه داوطلب می‌شدم، بیشتر از نابرابری‌ها و سیاست‌های اجتماعی در جامعه آگاه می‌شدم، بیشتر شروع به پرسیدن سؤالاتی می‌کردم که چرا؟ چرا با سالمندان ما این‌قدر بدرفتاری می‌شود و آن‌ها منزوی می‌شوند؟ چرا افراد تازه‌واردی مانند خانوادهٔ من موانع زیادی را برای دسترسی به شغل، مراقبت‌های بهداشتی یا آموزش تجربه می‌کنند؟ چرا من به اکوادور رفتم تا خانه بسازم در حالی‌که بی‌خانمانی در جامعهٔ من در حال افزایش است؟ و سؤالات بسیار دیگری از این قبیل وجود داشت.

متوجه شدم که به‌عنوان یک پرستار و شاید به‌عنوان یک داوطلب توانسته‌ام در جامعه، در سطح فردی تفاوت ایجاد کنم. من در سطح فردی تأثیر گذاشتم، اما تغییری در سیستم ایجاد نکردم. من روی سیاست‌هایی که به هزاران نفر کمک کند، تأثیری نداشتم. بنابراین گفتم باشد، من روی سیاست‌ها و روی برنامه‌‌ریزی برای جامعه کار خواهم کرد. به‌همین دلیل است که من با Access BC کار کردم و همچنین در برنامهٔ رایگان پیشگیری از بارداری با نسخه، یا کمک به پیشبرد برنامهٔ پرستاری قانونی در بیمارستان لاینزگیت یا کمک به انجام نخستین نظرسنجی برای زنان خارجی که تجربهٔ خشونت مبتنی بر جنسیت را داشته‌اند، به‌عنوان عضو هیئت مدیرهٔ انجمن منابع نورث شور کار کردم و خیلی موارد دیگر. اما هنوز احساس می‌کردم که به‌عنوان فردی در بیرونِ نظام سیاسی، این‌ها کافی نیست. واقعاً کارهایی که می‌توان انجام داد محدود است. بنابراین با خودم فکر کردم که می‌خواهم نام خودم را به عنوان یک نامزد مطرح کنم چون می‌خواهم بتوانم از دیدگاه سیستمی تغییر ایجاد کنم. من واقعاً معتقدم که با نمایندگی در مجلس استان می‌توانم از جامعه‌ام و رأی‌دهندگان اینجا دفاع کنم. من به بی‌سی ان‌دی‌پی پیوستم چون آن‌ها متنوع‌ترین فراکسیون در تاریخ بریتیش کلمبیا را دارند. من واقعاً احساس کردم که دیدگاه‌هایم به‌عنوان یک زن، به‌عنوان یک مهاجر، ارزشمند خواهد بود و شنیده می‌شود. من همچنین به‌دلیل سیاست‌های مترقی آن‌ها که جسورانه و مبتنی بر شواهد است و تأثیر مثبتی که بر زندگی کانادایی‌هایی مانند من می‌گذارد، به بی‌سی ان‌دی‌پی پیوستم. 

هنوز کارهای بیشتری باید انجام شود و با دیدگاه‌های متفاوتی که من به‌عنوان کادر درمان خط مقدم، به‌عنوان مادر، به‌عنوان زن، به‌عنوان یک مهاجر آورده‌ام، آماده‌ام آستین‌ها را بالا بزنم و کار را انجام دهم و آن حمایت و ایجاد تغییر در سطح سیستم است. زیرا وقتی شروع به کارهای داوطلبانه می‌کنم و هر چه بیشتر در جامعه داوطلب می‌شوم، متوجه می‌شوم که می‌خواهم به مردم کمک کنم نه از منظر خیریه بلکه از منظر عدالت اجتماعی و این چیزی است که باور دارم می‌توانم به‌عنوان نمایندهٔ مجلس انجام بدهم. فردی در این سالن به من گفت برای اینکه بتوانم این کار را انجام دهم باید جسور باشم. این واقعاً به من یادآوری کرد که از کجا آمده‌ام و ریشه‌هایم در کجاست. والدین من در ایران فعال بودند. پدرم در اعتراض به رژیم ایران برای حقوق بشر و آزادی به‌معنای واقعی کلمه کمرش شکست. اعضای خانوادهٔ نزدیک من به‌دلیل عقاید سیاسی‌شان زندانی و شکنجه شدند. بنابراین آن شجاعت، آن جسارت درون من به‌خاطر پدر و مادرم در من باقی مانده است و نمی‌توانم از آن بگریزم. این در خون من است.

از شما اجازه می‌خواهم به پدرم و مادرم بگویم که بایستند.

[در اینجا حاضران والدین سارا افتخار را تشویق کردند.]

پدر و مادرم از ایران فرار کردند که چون می‌دانستند من به‌عنوان یک زن هیچ فرصتی در آنجا ندارم. آن‌ها هر دو در ایران مهندس بودند، اما به اینجا آمدند، تمام خانواده‌شان را پشت سر گذاشتند، نمی‌توانستند انگلیسی صحبت کنند، مشاغلی را با حداقل دستمزد انجام دادند. همهٔ ما، هر چهار نفر، در یک آپارتمان یک‌خوابه زندگی می‌کردیم و از کمک‌های اجتماعی استفاده می‌کردیم. بنابراین حضور من در اینجا، حتی اینکه بتوانم به‌عنوان یک زن، به عنوان یک زن ایرانی، نامزد شوم، اعتباری است برای همهٔ آن فداکاری‌هایی که آن‌ها برای آمدن به این کشور انجام دادند. ارزشش را داشت و این نامزدی به‌همان اندازه که نامزدی آن‌هاست، نامزدی من است.

آن‌ها این جرقه را به من القا کردند تا سیستم‌ها را تغییر دهم و به‌همین دلیل است که من امروز اینجا هستم و می‌خواهم دوباره از همهٔ شما برای حمایت از من و ادامهٔ همراهی با من در سفر سیاسی‌ام تشکر کنم.»

* * * * *

سارا افتخار پیشینه‌ای طولانی در فعالیت‌های داوطلبانهٔ اجتماعی دارد. به‌گفتهٔ پدرش او که از کودکی همراه با والدینش به بریتیش کلمبیا مهاجرت کرده بود، از همان زمان بدون اینکه کسی از او بخواهد در مدرسه به مستخدمان برای تمیزکردن کلاس‌های درس کمک می‌کرد. این روحیهٔ او باعث شد از نوجوانی فعالانه به فعالیت‌های داوطلبانهٔ اجتماعی بپردازد. 

او حرفهٔ پرستاری را برگزید و بر روی سلامت زنان و تحقیقات در این زمینه متمرکز شد. او اکنون در یک جامعهٔ بومی روستایی کار می‌کند و در برنامه‌ای با بودجهٔ کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد با پناهندگان در مصر داوطلب شده است.

او نقش مهمی در ایجاد خدمات پرستاری پزشکی قانونی در بیمارستان لاینزگیت ایفا کرد و در ابتکارات مختلفی با هدف افزایش آگاهی در مورد موانع مراقبت‌های بهداشتی، بهبود خدمات برای زنانی که خشونت شریک عاطفی را تجربه می‌کنند، و احیای برنامه‌های درسی مربوط به خشونت در رابطه با نوجوانان و سلامت جنسی مشارکت داشته است. سارا افتخار همچنین به‌عنوان نخستین نمایندهٔ جوانان در سازمان ملل متحد، کانادا را نمایندگی کرد.

او به‌پاس خدماتش تاکنون برندهٔ جوایز متعددی ازجمله جایزهٔ زن جوان YWCA، جایزهٔ ۲۵ مهاجر نمونهٔ کانادا که از سوی مجلهٔ کِنیدین امیگرنت و بانک RBC اعطا می‌شود و مدال دایموند جوبیلی ملکه‌الیزابت، شده است. او فارغ‌التحصیل رشتهٔ پرستاری از دانشگاه بریتیش کلمبیا در سال ۲۰۱۳ است و به‌عنوان برندهٔ اعتبار همکار صلح روتاری، کارشناسی ارشد در زمینهٔ صلح، کشمکش، و توسعه را گذرانده است. او همچنین مدرک کارشناسی ارشد علوم در پرستاری (پرستار خانواده) را در سال ۲۰۲۳ از دانشگاه آتاباسکا گرفت. 

در طول سالیان فعالیت‌های اجتماعی و حمایتی سارا توجه چشمگیری را به او جلب کرده و باعث شده است که در بارها رسانه‌های برجسته‌ای مانند اخبار CBC و CTV ظاهر شود.

سارا علاوه بر دستاوردهای حرفه‌ای‌اش، به‌عنوان نمایندهٔ منتخب در NNPBC خدمت می‌کند و عضو هیئت‌مدیرهٔ منابع جامعهٔ نورث شور، عضو کمیتهٔ هماهنگی نورث شور برای پایان‌دادن به خشونت علیه زنان، عضو افتخاری شورای راهبری در بنیاد ونکوور و مشاور هیئت اقدام مراقبت از کودکان در شهر وست ونکوور است.

نوشته معرفی سارا افتخار، فعال اجتماعی و از کادر درمانی بریتیش کلمبیا، به‌عنوان نامزد انتخابات استانی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر قربان‌خانی در مراسم افتتاحیهٔ این مرکز گفت: «همهٔ ما انسان‌ها، در برخی از مراحل زندگی‌مان به‌نحوی ممکن است با شرایط دشوار و چالش‌های بزرگ زندگی مواجه شویم . این بحران‌ها ممکن است به‌سبب وجود چالش‌هایی در روابط شخصی ما با دیگران، ازدست‌دادن یک عزیز، دشواری در تطبیق‌دادن فرد با محیط جدید، بیماری، درگیری با اعضای خانواده، شغل و دلایلی مشابه به‌وجود آیند.

مواجهه با این چالش‌ها ممکن است باعث ازدست‌دادن امید و فقدان تمرکز و توانایی ما برای پیگیری کارهای روزمرهٔ زندگی‌مان شود. این احساسات ممکن است منجر به جلوگیری از لذت‌بردن از زندگی و آنچه ما را شادمان می‌کند و گاه نیز باعث تغییر دیدگاه‌هایمان نسبت به زندگی و خودمان شوند.

برخی اوقات، این چالش‌ها و شرایط دشوار, بیشتر از قبل به‌نظر می‌آیند، تا حدی که ممکن است احساس کنیم که هیچ‌چیز بهتر نخواهد شد یا تغییر نخواهد کرد یا هیچ فردای روشنی در آیندهٔ ما وجود نخواهد داشت.

تمام این مراحل، بخشی از زندگی و تجربیات همهٔ ماست. آنچه مهم است، زاویهٔ دید ما نسبت به زندگی و مشکلاتمان در هنگام این بحران‌هاست. شخصی که با او در این مواقع صحبت و مشاوره می‌کنیم، اثر مستقیم روی افکار و احساسات و دیدگاه ما به زندگی خواهد داشت. چه‌بسا با انتخابی درست بتوانیم آسان‌تر و سریع‌تر از بحران‌های زندگی‌مان با موفقیت عبور کنیم و به‌سوی آینده‌ای سرشار از امید قدم بگذاریم. در این مراحل از زندگی آنچه احتیاج داریم همدردی، امید، درک مشکلات و احساسات ماست. احتیاج داریم فردی باتجربه و آگاه، بدون هیچ قضاوتی به سخنان ما گوش دهد و درد ما را درک و ما را راهنمایی کند؛ فردی متخصص و باتجربه در زمینهٔ روان‌شناسی بالینی در کنار ما باشد و ما را یاری دهد تا به آگاهی فردی و احساسی برسیم، تا بتوانیم راه‌حل‌هایی برای مشکلات و دردهایمان بیابیم.

با این‌حال، ممکن است به‌دلیل نداشتن یک حامی باتجربه و ترس از قضاوت‌شدن, در جست‌وجو و دریافت مشاوره تردید کنیم.

متأسفانه حتی در دنیای پیشرفتهٔ امروز, هنوز برای عده‌ای دریافت مشاورهٔ روحی و بالینی عیب قلمداد می‌شود.

دقیقاً همین دلیل به من انگیزه داد تا مرکزی را ایجاد کنم که در آن افراد مختلف، جوانان و بزرگسالان، زوج‌ها و خانواده‌ها بتوانند در محیطی بدون قضاوت به خدمات مختلف دسترسی داشته باشند.

در مرکز Catalyst Mind، افراد و گروه‌ها می‌توانند با حضور در کارگاه‌های آموزشی توانمندسازی، آموزش گفت‌وگوی قاطعانه، مراقبه و ذهن‌آگاهی، هنردرمانی، طب سنتی چینی (TCM)، مشاوره و برنامه‌های آموزشی مبتنی بر پرسش و تحقیق برای نوجوانان را، همه زیر یک سقف، بیابند و این خدمات را از طریق متخصصان باتجربهٔ ما دریافت نمایند.

هدف ما این است که به همهٔ افراد جامعه کمک کنیم تا به زندگی متعادل‌تر و رضایت‌بخشی دست یابند و در عین حال اطمینان حاصل کنیم که از حمایت عاطفی مورد نیاز برخوردارند.

سنگ بنای رویکرد ما حمایت از نوجوانان از سنین پایین است. ما معتقدیم که مداخلهٔ زودهنگام در پیشگیری از مشکلات جدی‌تر سلامت روحی و روانی در آینده بسیار مهم است. با ایجاد آگاهی در مواجهه با مشکلات زودهنگام، ما به جوانان کمک می‌کنیم تا تاب‌آوری را در وجودشان ایجاد کنند، عادت‌های سلامت عاطفی مثبت را توسعه دهند و ذهنیت‌های زیان‌بخش را به چالش بکشند.

این رویکرد پیشگیرانه، نه‌تنها از بهبود روحیهٔ آن‌ها حمایت می‌کند، بلکه زمینه را برای داشتن روح و روان سالم در طول زندگی‌شان فراهم می‌آورد.

مرکز ما عمداً «کاتالیست» نامگذاری شده است، اصطلاحی که به‌معنای نیرویی است که باعث تغییر درونی و ذهنی قابل‌توجهی می‌شود. ایجاد تغییر مثبت در ذهن افراد، جوهر مأموریت ماست. در قلب لوگوی ما نماد مثلث دلتا قرار دارد. در ریاضیات، این نماد نشان‌دهندهٔ تغییر است و در زبان یونانی از آن برای نشان‌دادن دگرگونی استفاده می‌شود. این نماد برای ما، مثلثِ درونیِ افراد را در بر می‌گیرد – افکار، احساسات و اعمال که در زنجیره‌ای از تغییرات به هم پیوسته‌اند. مثلث که به‌سمت غرب بریدگی دارد، نمادی از گشایش ما به تغییر، تأمل و تجربیات جدید است.

همراه با مثلث، دایره، نمادی از تمامیت، یکپارچگی و شفاست. آن‌ها با یکدیگر در هم تنیده شده‌اند تا بازتاب‌دهندهٔ اهداف و ارزش‌های ما باشند. لوگوی ما فقط یک نماد نیست، بلکه نشان‌دهندهٔ تعهد ما به کمک به افراد، نوجوانان، جوانان و بزرگسالان است. هر سه گروه می‌توانند زندگی خود را از طریق دریافت حمایت، پذیرش تغییر، توانمندسازی و دستیابی به زندگی متعادل و رضایت‌بخش متحول کنند. این یک یادآوری برای همهٔ ماست که در لحظه زندگی کنیم و داشته‌هایمان را به یاد داشته و قدردانشان باشیم.

در این جهان هستی همهٔ ما به‌نوعی به یکدیگر متصلیم، به‌همین دلیل، ما آمادهٔ ارائهٔ خدمات، همکاری و حمایت از یکدیگر به‌عنوان یک جامعهٔ سالم و متعادل در جهت توانمندسازی و بهبود روابط برای زندگی متعادل‌تر هستیم.»

تمرکز مرکز سلامت روان Catalyst Mind به‌کارگیری رویکردی جامع از طریق گردآوردن همهٔ تخصص‌های مورد نیاز زیر یک سقف به‌منظور دستیابی به زندگی رضایت‌بخش‌تر و متعادل‌تر برای همهٔ اقشار جامعه در فضایی امن، آرامش‌بخش، دلپذیر، صمیمی و به‌دور از قضاوت است.

از نقاط قوت این مرکز حضور مشاوران و متخصصان مجرب و آموزش‌دیده با پیشینه‌های فرهنگی و زبانی گوناگون است که به درک درست تفاوت‌های فرهنگی و احترام به آن‌ها که لازمهٔ حمایت درست و بهینه از مراجعان است، کمک شایانی می‌کند. 

این مرکز همه‌روزه با دریافت وقت قبلی، پذیرای مددجویان است. برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ مرکز Catalyst Mind از وب‌سایت این مرکز در آدرس زیر دیدن کنید:

https://catalystmindcenter.com

برای ثبت‌نام در هریک از برنامه‌های ارائه‌شدهٔ ما در مرکز Catalyst Mind، لطفاً از طریق تلفن یا ایمیل با ما تماس بگیرید:

تلفن: ۶۰۴‎-۲۶۰-۶۰۴۹‎

ایمیل: info@catalystmindcenter.com

برای رزرو قرار ملاقات با یکی از مشاوران ما، لطفاً از طریق آدرس ایمیل زیر با ما تماس بگیرید:
info@shininghorizoncounselling.com

نوشته آغاز به کار مرکز توانمندسازی ذهن و مشاورهٔ روان‌شناسی بالینی Catalyst Mind Center در وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌ها: عزت پاکدوست

این برنامه به همت بنیاد نیکوکاری یارا و مرکز مشاورهٔ روان‌پویا در تاریخ ۲۲ اکتبر در وست ونکوور برگزار شد. 

سخنران جلسه، آقای دکتر سرگلزایی بود. او تجربه‌ها و یافته‌های خودش را در هماهنگی با نگرش فیلسوف اخلاق پیتر سینگر و پل بولوم با شرکت‌کنندگان این نشست در میان گذاشت، و دیگران را دعوت به بازنگری و ارتقای نیکوکاری کرد. چکیده و نکات برجستهٔ سخنان او از این قرار بود:

• معمولاً ما با روش واکنشی می‌کوشیم دردهایمان را که ناشی از دیدن رنج دیگران است، کاهش دهیم و خود را راحت کنیم. کمک نقدی به نیازمندان مؤثرترین راه نیست. 
• درد ناشی از دیدن رنج دیگران در ما هنوز یک فضیلت نیست چرا که بخشی از آن ژنتیکی و بخشی از راه فرهنگ و تربیت، جبراً در ما ایجاد شده است. 
• فضیلت اخلاقی از جایی آغاز می‌شود که ما چه راهی را برای کاهش درد دیگران انتخاب می‌کنیم. باید گزینش و عملکردی هوشیارانه داشته باشیم. برای نمونه به‌جای کمک نقدی یا دادن غذا به کودکان کار به تقویت سازمان‌های غیرانتفاعی برای کمک به آن‌ها بپردازیم. 
• هیجان‌ها (خشم، شفقت، عشق و… ) را که برای بقای گونهٔ مایند و نه الزاماً خوب یا بد، می‌توانیم با تفکر، گفت‌وگو و تحلیل سازمان‌بندی کنیم و از خامی به پختگی برسانیم. آگاهانه از رفتارهای واکنشی و سریع بگریزیم.
• از انتخاب مورد کمک برحسب نزدیکی مددجو به ما، شباهت، همانندی او با ما و… دوری کنیم چرا که این نوع از گزینش ریشه در باورهای قدیمی قبیله‌ای ما دارند. 
• آگاه باشیم که مغز باستانی ما، با تصویر کار می‌کند و با رقم و شماره بیگانه است، پس در انتخاب مددجو به آنچه می‌بینیم و می‌شناسیم، بسنده نکنیم. مسئلهٔ اولویت را همواره در نظر داشته باشیم. 
• مغز ما تحت تأثیر عادت‌هایمان به بسیاری از رفتارهای نادرست بی‌اعتناست و ما را در مورد انتخاب موردی که می‌خواهیم کمک کنیم، به خطا می‌برد. از اخلاق عصر دامپروری و کشاورزی که امروزه دیگر کارساز نیست، گذر کنیم و معیارهای زمانه را دریابیم. 

در بخش دوم برنامه بیان نظرات و پرسش و پاسخ‌ها مطرح شد.

در این بخش مینا سبزواری، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ بنیاد نیکوکاری یارا، ضمن توضیحاتی دربارهٔ عملکرد این بنیاد گفت یارا که در ایران مددرسانی می‌کند، از دکتر سرگلزایی با باورهای مبتنی بر نیکوکاری مؤثر، دعوت به سخنرانی کرد چرا که بنیاد بر این باور نیست که حقیقت تنها در نزد اوست، و از نقد و نظر دیگران و گفت‌وگو با آنان استقبال می‌کند.

او در ادامه گفت: «ناگفته نماند که دوگانگی چشمگیری در بازگویی دیگردوستیِ مؤثر با برنامه‌های بنیاد وجود ندارد چرا که در چشم‌انداز بنیاد، کمک به زنان، منحصر به داخل ایران نیست. در عین حال، ما به اینکه نیکوکاری را از خانه آغاز کنیم، باور داریم.»

مینا سبزواری همچنین گفت: «در حال حاضر، برنامه‌های کمک مالی نیکوکاران و تسهیل‌گری بنیاد یارا برای کارآفرینی زنانی تهیدست فقط در ایران انجام می‌شود. البته در ونکوور هم برای زنان کم‌درآمد برنامهٔ کمک مالی نداریم، ولی برای آن‌ها آموزش‌های فرهنگی رایگان ترتیب می‌دهیم و البته برنامه‌ها را هم منحصر به ایرانی‌ها نمی‌کنیم.» 

او در ادامهٔ سخنانش افزود: «به انگیزه‌های گوناگونی در ایران مددرسانی به‌صورت کارآفرینی می‌کنیم که برای نمونه یکی از آن‌ها امکان بازدهی بیشتر کمک نیکوکاران است. در آنجا امکانات بیشتری داریم، زبان فارسی، سهولت در راستی‌آزماییِ درخواست‌های مددجویان، استفاده از کار داوطلبان بیشتر، آشنایی به محل و نرخ روز، جذب بیشتر کمک‌های مالی بیشتری از هم‌وطنان در آنجا و خارج از کشور و… بازدهی کار را بیشتر می‌کند. توجه به بازدهی بیشتر را می‌توان در مسیر نیکوکاریِ مدبرانه دانست. 

چکیدهٔ نگرش ما این است: Think Globally, Act Locally» 

در پایان این گزارش از هنرمندان نیک‌اندیش، خانم الهه فهیمی و آقای مهدی مهرپاک سپاسگزاریم که با عرضهٔ آثار هنری‌شان در این برنامه، هم نیت پاک خود را که فروش آن‌ها برای امور خیریه بود نشان دادند و هم به وجه زیبایی‌شناسی و فرهنگی این گردهمایی افزودند.

* * * * *

پی‌نوشت 

سپاس فراوان از حامیان برنامه: 

۱_ خانم کاملیا آریا، Arian Homecare

۲ _ خانم فروزان، Kangen water

۳ _خانم الهام قربانی، Financial and Insurance Plans

۴- خانم مهرنوش صالحی، RTC Mortgages

۵_ آقای محسن حق‌بین، TM Mortgage, Saladmaster

۶_ آقای لیاقت، PrintOnDemand

۷- هانی کیترینگ، داوطلبانه پذیرایی از عزیزان در این برنامه را به‌عهده گرفت.

نوشته گزارشی از نشست گفت‌وگو دربارهٔ نیکوکاری به همت بنیاد نیکوکاری یارا و مرکز مشاورهٔ روان‌پویا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

خالد بایزیدی (دلیر) – ایران

۱-

به‌ جای پای رفتنت

زل می‌زنم

بارانی یک‌ریز

تمام تنهایی‌هایم را

خیس می‌کند

۲-

رفته‌ای

و هر شب

با مرگ تانگو می‌رقصم

جهانم،

گورستانِ خاطرات… 

۳-

زندگی را

چقدر زندگی کرده‌ایم

که هر صبح

سایهٔ مرگ

بر ما سنگینی می‌کند؟

۴-

می‌خواستم

به زندگی بیندیشم

اما مرگ‌های مکرر هرروزه‌ام

هیچ نمی‌گذاشت

۵-

زندگی!

قمارخانه‌ای بیش نیست

و سرانجام

تمام بهار عمرت را

به حریف مرگ می‌بازد

۶-

تو چون رفتی،

از دل کویرم

باران،

سراسیمه بارید

کویر، 

دشتی شد از گل‌های زرد

مگر تو با ابرها می‌باری؟

۷-

بعد از تو

باغچه‌ را

سرشار از عطر نگاهت می‌کنم

تا بارانی از تو

به روی من و باغچه ببارد

۸-

به ضیافت خدا می‌روم

در سرزمینی که واعظانش

از مناره‌ها

تنها دروغ و ریا جار می‌زنند

۹-

او برای اینکه

زندگی به ته نرسد

جرعه

جرعه

آن را سر می‌کشید

تا سرانجام مرگ

تمام جامش‌ را نوشید

۱۰-

مرگ، فرصت زیستن را

از ما گرفته است

و چون بچه‌های قدونیم‌قد

از کولمان بالا و پایین می‌رود

و رنگ‌پریده،

نوازش می‌کنیم زندگی را

که شبیه مرگ شده است

۱۱-

بعد از تو

مرگ،

چه پیراهن زیبایی‌ست

به‌ تنم

۱۲-

اگر می‌خواهی برو

من نگاهت را

تا تمامی عمر

در حافظه‌ام ذخیره کرده‌ام

نوشته غمگنامه‌هایی برای استاد محمد محمدعلی که ما را تنها گذاشت و به‌تنهایی آسمانی شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.