حدود دو هفته پیش بود که مثل هر روز صبح داشتم پیغام‌های فیس‌بوکی‌ام را چک می‌کردم که به‌دلیل وجود گروه «همیاری»، معمولاً روزانه تعداد زیادی پیغام نخوانده انتظارم را می‌کشند و شاید بی‌اغراق بیشترشان از افرادی‌ست که نمی‌شناسم‌شان. در همان زمان پیغامی دریافت کردم از دوستی در ایران که به‌طور معمول با من مکاتبه‌ای ندارد و اصلاً بعید می‌دانم ماه به ماه هم از فیس‌بوکِ فیلترشدهٔ آنجا استفاده کند، که همین خود بی‌درنگ و ناخودآگاه اضطراری بودنِ موضوع را شاید نشانی‌ بود. بلافاصله پیغام را خواندم و خُب فکرم به بی‌راه نرفته بود. این دوست قدیمی، لینکی فرستاده بود مربوط به جمع‌آوری کمک مالی برای شخصی که دچار بیماری سرطان شده بود، و نوشته بود: «ایشان یکی از عزیزان ساکن در ونکوورست؛ جوانی واقعاً عزیز و دوست داشتنی. او هر ساله برای اهدای خون مراجعه می‌کرده است، امسال اما به‌هنگام این کار متوجه می‌شوند که دچار سرطان خون است.» این دوست اضافه کرده بود: «فکر می‌کنم جامعهٔ شما بتواند کاری برای او بکند.»

واقعیتش و راست و حسینی‌اش، چندان هم مطمئن نبودم جامعهٔ ما یعنی همین ایرانیان ساکن ونکوور و بعد شاید ایرانیانِ تمام کانادا و بعدتر شاید ایرانیانِ تمام دنیا بتواند یا بهتر بگویم بخواهد کاری برای او یا برای هر کس دیگری بکند. چرا که همه خیلی خوب می‌دانیم با تمام حُسن‌نیتی که بسیاری از هموطنان دارند و به‌رغم تلاش‌های زیادی که در جهتِ متحدکردن ایرانیانِ خارج‌نشین در کشورهای مختلف انجام می‌گیرد – چیزی که در ونکوور هم اساسِ به‌وجودآمدنِ گروه «همیاری بوده و گاه کورسوی امیدی – باز همچنان ریسمان اعتماد در میان جامعهٔ‌مان محکم نیست… پیش خود گفتم، زمانِ این تجزیه و تحلیل‌ها نیست. و برای آنکه وقتی تلف نکنم، با جمله‌ای کوتاه و ساده، لینک را در گروه «همیاری» پست کردم: « جوان هموطنی در شهرمان ونکوور به کمک شما نیاز دارد؛ لطفاً اگر امکانش را دارید، دریغ نکنید.» کمپین روزِ قبلش شروع شده بود و تنها ۶۷۵ دلار در قلکش داشت با هدف رسیدن به ۳۵٬۰۰۰ دلار.

واکنش هموطنان شگفت‌انگیز بود. تنها ظرف دو ساعت حدود ۳٬۰۰۰ دلار به مبلغ اضافه شد. قطعاً گروه «همیاری» تنها جایی نبود که لینک یادشده به اشتراک گذاشته شده بود، هرچند نام‌های آشنا در لیست حکایت از آن داشت که همیاران گروه آستین بالا زده‌اند. کمک‌هایی که فقط مالی نبود بلکه همراه با کلام‌هایی مهرآمیز و حمایت‌کننده، دلِ «فرهاد»ی را که اغلب نمی‌شناختند، گرم می‌کردند و به زندگی امیدوار.

و همچنان ناباورانه، تنها ظرف ۶ روز، این کمپین به هدف ۳۵٬۰۰۰  دلاری‌اش رسید!

نکتهٔ‌ جالب این بود که نه شخص بیمار و نه خواهر و برادری و نه حتی پسرخاله‌ای که کمپین را درست کرده بود، عضو گروه همیاری نبودند و تنها بعد از این پست بود که آقای رامتین رخشا پسرخالهٔ آقای فرهاد عباسی از طریق دوستی در گروه از موضوع خبردار شدند و به عضویت گروه درآمدند. در صحبتی که با ایشان داشتم، اشاره کردند که پسرخالهٔ‌شان که در ابتدا چندان از برپایی این کمپین خوشحال نبودند و به‌واقع مخالف با جمع‌آوری کمک مالی، با خواندن پیام‌هایی که برخی از هموطنان ‌همراهِ ارسال کمک مالی‌شان، خطاب به ایشان نوشته بودند، روحیهٔ‌شان متحول شده و می‌گویند، «حالا که چنین است، باید زنده بمانم». و البته نیازی نیست بگویم که همین خبر ساده اشک به چشمانم آورد و پیش خود از تردیدی که در ابتدا داشتم شرمنده شدم. بله، جامعهٔ‌ ما می‌تواند کاری برای او بکند. جامعهٔ ما می‌تواند خیلی کارها بکند اگر که بخواهد، اگر که بر بی‌اعتمادی‌ها فائق آید، اگر که این خواستن را وظیفهٔ فردی بداند و به دیگری نسپارد. ما می‌توانیم اگر که بخواهیم. هیچ مانعی در اینجا جلودارِ این توانستن نیست جز نخواستن.

در آخر،  و برای حسن ختام بد نیست اشاره کنم که کمپین کمک به این هموطن جوان همچنان ادامه دارد، چرا که بیمارستان مرکز مراقبت‌های سرطان در شهر سیاتل آمریکا (Seattle Cancer Care Alliance) که قرارست به روش آزمایشات بالینی (Clinical Trial) درمان را روی ایشان شروع کنند، تنها برای پذیرش و بستری‌کردن بعد از انجام آزمایشات، مبلغ ۱۸۰٬۰۰۰ دلار آمریکا طلب کرده‌اند و در نتیجه سقف این کمپین به‌ناچار به ۲۸۰٬۰۰۰ دلار کانادا افزایش یافته است.

در صورت تمایل و امکانِ مالی برای کمک به این هموطن، اینجا کلیک کنید.

نوشته لابه‌لای پست‌های همیاری – «هـ» مثل همیاری اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نه چشم بلکه شده رودخانه‌ای پویا زلال و صاف و دل‌آرا و بی‌غش و ساری

گروهی از ادبا، عارفان بافرهنگ سخن‌سرا و نویسنده از خطا عاری

نهاده سنگ بنایی بلند از حکمت نهاده‌اند بر آن نام نیک همیاری

قلم به هر قدمش می‌نویسد از سر شوق گهی به عرض ارادت گهی به غمخواری

ز سرمقاله و بخش نخست و حرفه و کار به‌دور مانده ز اغراق یا زیانکاری

زبان پارسی ما چو قند شیرین است کلام نغز دری با ندای بیداری

فضای «ونکوور» از عطر تو عبیرآگین حضورت ای همه خوبی، نشان هشیاری

توان هموطنان مغتنم شمار و بکوش به ارتقاء در این ورطه خودسزاواری

سعادت همگان را در این خجسته مسیر امید ما است همه زِ درگه باری

«پیک»

نوشته شعر آقای محمدطاهر پیک برای «همیاری» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

نسخهٔ چاپی رسانهٔ همیاری را می‌توانید از فروشگاه‌های ایرانی در نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی دریافت کنید.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

همچنین توجه شما را به نخستین مطلب مشاوره دربارهٔ مسائل خانوادگی در صفحهٔ ۳۷ نشریه جلب می‌کنیم.

با مطالب و آثاری از:

دکتر محرم آقازاده، زهرا آهن‌بر، یلدا احمدوند، رژیا پرهام، امیرحسین توفیق، زهرا جناب، سودابه رفیعی، تالین ساهاکیان، هومن شاهین‌فرد، دکتر فرهاد صبا، ژوبین غازیانی، سیما غفارزاده، منیژه غفاری، علیرضا فدایی، دکتر مهسا فرشچی، صدیقه فیروزی، رضا کاظمی، هومن کبیری پرویزی، عباس گلی، مسعود لطفی، حمیدرضا یعقوبی.

در این شماره می‌خوانید:

• سخن سردبیر
• خبر
• حساسیت دندان
• نشست رسانه‌های ایرانی با مقامات حزب نیودمکرات بی‌سی
• آیا مصرف لبنیات برای سلامتی لازم است؟
• برنامه‌ریزی برای پول خرج کردن
• مشکلات تحصیلی ایرانیان در کانادا
• Windows 10 و ویژگی‌های آن
• معرفی کلی مواد غذایی اصلی و نقش آن در فعالیت‌های ورزشی
• انتظارات متقابل وکیل و موکل از یکدیگر
• داستانک: مرغ دریایی
• دنیای من و آدم کوچولوها
• باغ‌گذر اثر مارگریت دوراس
• شعر
• ادامهٔ بحث چشم خشک
• برگی از تاریخ کانادا
• در ساعت پنج عصر، سرود رفتن و رفتن
• اتاق مشاوره
• دلمهٔ فلفل با سویا
• گردشی در دنیای ادویه‌ها
• «هـ» مثل همیاری
• جوالدوز
• جدول و سرگرمی
• سلسله داستان‌های مهاجرت (۶)
• آموزش زبان انگلیسی

نوشته دهمین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

نسخهٔ چاپی رسانهٔ همیاری را می‌توانید از فروشگاه‌های ایرانی در نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی دریافت کنید.

در نسخهٔ دیجیتال این شماره، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

همچنین توجه شما را به نخستین مطلب آموزش زبان انگلیسی همراه با فایل ویدیویی در صفحهٔ ۴۰ نسخهٔ دیجیتال جلب می‌کنیم. 

با مطالب و آثاری از:

دکتر محمدرضا آران، محرم آقازاده، زهرا آهن‌بر، مهرداد آهن‌خواه، یلدا احمدوند، رژیا پرهام، امیرحسین توفیق، بنفشه حجازی، تالین ساهاکیان، افشین سبوکی، دکتر فرهاد صبا، ژوبین غازیانی، سیما غفارزاده، محمدرضا فخرآبادی، علیرضا فدایی، دکتر مهسا فرشچی، صدیقه فیروزی، هومن کبیری پرویزی، عباس گلی، مسعود لطفی، سُلماز لک‌پور، سیما میرزاآقایی، فرشته وزیری‌نسب، حمیدرضا یعقوبی.

در این شماره می‌خوانید:

• سخن سردبیر
• خبر
• افتتاح گالری فرش توسط کارآفرین جوان ایرانی (مطلب ویژه همراه با اسلاید شو درصفحهٔ ۱۱ نسخهٔ دیجیتال)
• تغذیهٔ گیاهی
• با باد رفته و در یاد مانده (مطلب ویژهٔ چندرسانه‌ای درصفحهٔ ۱۸نسخهٔ دیجیتال)
• شفافیت ورای سیاهی آن عینک آفتابی
• در سوگ او که تنها «ده دقیقه پیرتر» از من بود
• عوامل مؤثر در داشتنِ لبخندی زیبا
• خشکی چشم و درمان آن
• مدیریت کسب‌وکار
• سلسله داستان‌های مهاجرت (۴)
• سیری در مفهوم ملاحت
• آموزش انجام حرکات با وزنه
• درمان زودهنگام ارتودنسی در بچه‌ها
• داستان کوتاه اعظم -مهرداد-مریم
• دنیای من و آدم کوچولوها
• معرفی کتاب «نه فرشته، نه قدیس»
• مزمور نهم
• تاریخچهٔ مجازات اعدام در کانادا
• آموزش زبان- چگونه تلفظ بهتری داشته باشیم؟ (مطلب ویژهٔ چندرسانه‌ای همراه با ویدیوی آموزشی در صفحهٔ ۴۰ نسخهٔ دیجیتال)
• رایحهٔ مطبوع یک خانه
• جوالدوز
• جدول

نوشته هشتمین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ادمین همیاری

در هفته‌های اخیر شاهد چند حرکت زیبا توسط اعضای گروه «همیاری ایرانیان ونکوور» در فیس‌بوک بوده‌ایم. از قرار پیک‌نیک و دورهمی‌های تابستانی در اولین یکشنبهٔ هر ماه در گوشه‌ای از شهر برای ایجاد دوستی‌های جدید تا تلاش برای یافتن حامیان مالی برای بانوی سنگ‌نورد ملی‌پوش ایرانی که برای تمرینات مسابقه در شهر ویکتوریا به‌سر می‌برد. ولی شاید بتوان یکی از بهترین حرکت‌ها را راه‌اندازی حراجی وسایل یا به قول کانادایی‌ها گاراژ سِیل (Garage Sale) خیریه دانست برای کمک به بانویی که از بد حادثه گرفتار مشکلات مالی شده است. چند روز قبل پستی به گروه فرستاده شد که در آن خبر از ابتکار راه‌اندازی حراج خیریه برای کمک به بانویی نیازمند می‌داد. به‌فاصلهٔ کمی عدهٔ زیادی برای کمک پیشگام شدند و آن ایده را از پستی که بر روی صفحات مانیتور‌ها یا گوشی‌هایشان نقش بسته بود، به پشت پرچین‌های خانه‌ای در خیابان فیلیپ نورث ونکوور بردند. حوالی ظهر روز شنبهٔ آفتابی ۲۵ ژوئن سری زدیم به محل این حراجی جایی که توسط نیکوکارانی دریادل از شب قبل برای حراج وسایل آماده شده بود. دست‌اندرکاران این برنامه، از هیچ تلاشی برای اطلاع‌رسانی فروگذار نکرده بودند. از چند کلیومتر آن‌سوتر تابلوی حراجی خیریه را بر روی تیرهای برق می‌شد دید و البته اطلاع‌رسانی زیادی هم در خود گروه انجام گرفته بود.

ادامهٔ داستان را به قلم یکی از نیکوکارانی که این حراجی خیریه را ترتیب داده بودند می‌سپاریم:

در این هفته پستی را دیدیم که در آن دوستی نیک‌اندیش، خبر از کم‌داشت‌های مهر و مال مادری تنها را داده و از هموطنان درخواست کمک کرده بود. پاسخش را چه زیبا دادند. برای این مادر درمانده مادری کردند. حس مادری منحصر به زنان نیست. زن و مرد، مادرانه به دردش رسیدند. برایش غذا وخوراکی خریدند و آوردند، پول نقد دادند، داوطلبانه به محل گاراژسِیلی که به‌منظور کمک به او برقرار شده بود آمدند و ساعت‌ها سر پا ایستادند و فروشندگی کردند.

از چند روز پیش از آن مرتباً در گروه «همیاری ایرانیان ونکوور»، با هم به گفت‌وگو پرداختند و چند وچون کار را بررسی و برنامه‌ریزی کردند.
یکی راهنمائی و تسهیل کارهای اداری او را بردوش گرفت، دیگری به جستجوی کاری متناسب با توانائی‌های فیزیکی‌اش  پرداخت. صاحبدلی نه تنها خانه‌اش را برای انجام گاراژسِیل پیشنهاد داد، بلکه در آن روز همه را هم به آش داغ مهمان کرد.
مهربانانی از سراسر ونکوور کالا و لباس و زیورآلات و… برای فروش به آنجا آوردند. فضای پرمهر و دلچسبی فراهم آمد.

زن ومردی را می‌دیدی که دو سر میز و پس از آن کمدی را گرفته و نه به آسانی بلکه با عشق آن‌ها را به آن مکان می‌کشیدند، دوست‌داشتنِ دیگران که به شکل حملِ نه‌چندان آسانِ میز و کمد در میان آنان متجلی  بود، پیوند انسانی و زیبا میان خودشان و دیگران را  نشان می‌داد.

پارسا، پسرکی شاید هشت‌ساله که دوچرخه‌اش را در میان کالاها جا می‌داد، با این دهش در نظر بیننده انسانی بزرگ شده بود.

آقا ژوبین با ماشین قرمز آمد، لختی ترمز زد و گفت: «من فقط آمده‌ام به شماها سلام کنم و خسته نباشید بگویم» و رفت. همیار گرامی، شما از سر فروتنی واژهٔ «فقط» را به‌کار بردید. کار گروهی همچون پازلی‌ست که هرکس نقش ویژهٔ خود را دارد و بی او، پازل ناقص می‌شود. دلگرمی‌ای که شما به گروه دادید، اهمیت ویژهٔ خود را داشت.
به امید همبستگی های بیشتر میان ما.
امضا: یکی از خوانندگان نشریهٔ «رسانهٔ همیاری»

خبر خوش آنکه این اقدام منجر به جمع‌آوری مبلغی بالغ بر ۱۲۰۰ دلار برای بانوی هموطنمان شد و به دلیل استقبال زیاد در اهدای اجناس، قرار شد حراجی دیگری برای فروش اجناس باقیمانده این‌بار در کوکیتلام برگزار شود.

امید آنکه بیش از پیش شاهد چنین حرکت‌های زیبایی باشیم.

[ad name=”Daliri”]

نوشته لابه‌لای پست‌های همیاری – از پستی در فیس‌بوک روی صفحهٔ مانیتور تا پشت‌ پرچین‌های خانه‌ای در خیابان فیلیپ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

طیِ دو هفتهٔ گذشته، دو موضوع کاملاً متفاوت در گروه طرح شد که لایک‌ها و کامنت‌‌های زیادی به‌همراه داشت. موضوع اول مربوط می‌شود به هموطن مهربانی که تقاضای کمک کرده بودند برای همسایه‌شان، مادری سوری با ۶ فرزند ۷ تا ۱۳ ساله که به‌رغم کمک‌های دولتی وغیره، همچنان به اقلام پایه‌ای و اولیه‌ای چون وسایل آشپزخانه، فرش و مبل و… نیاز داشته‌اند و – یحتمل همچنان – دارند. آقای سهراب کریمی که اظهار کردند خودشان وسیلهٔ نقلیه‌ای ندارند، تنها با پست‌کردنِ چند خط توضیح که شاملِ آدرس این خانم سوری بود، توانستند کمک‌های قابل توجهی برای این مادرِ نیازمند جمع‌آوری کنند. مادری ازجنگ‌گریخته که علاوه بر سه فرزندِ خودش، سه کودک دیگر را که مادر و پدر خود را در جنگ از دست داده‌اند، نیز سرپرستی می‌کند.

بلافاصله پس از ارسال این پست، دوستان زیادی اعلام آمادگی کردند که می‌توانند اقلام متفاوتی مانند فرش، کاناپه، مایکروویو، یخچال، گاز، تلویزیون، لباس بچه و و و… را برای کمک به این خانم بدهند و اغلب تنها مشکلِ بردن کمک‌ها به خانهٔ این خانم را، داشتند که آن‌هم به همت آقای آلبرت و آقای علی دادا حل شد.

ناگفته نماند در حاشیه بحث‌های دیگری نیز درگرفت، از جمله «به مسجد حرام‌بودنِ چراغی که به خانه رواست» که در نهایت با عدم تغییر عقیدهٔ طرفینِ بحث در متقاعد‌کردنِ یکدیگر، ناتمام و بی‌نتیجه ماند.

روز بعد آقای مجید ضابطی مطلبی در تقدیر و تجلیل از پست آقای سهراب کریمی و به‌دنبالش کمک‌های بی‌دریغ هموطنان‌مان نوشتند و به نکات جالبی اشاره کردند. از جمله این‌که چگونه حرکتی برنامه‌ریزی‌نشده آن‌‌هم از طریق یک فضای مجازی توانست چنان زیبا موجب تجلی همیاری و نوع‌دوستیِ انسان‌ها در دنیای واقعی باشد. و این‌که چندان دشوار نیست کمک‌های گروهی‌ای از آن دست، اگر که کسی همت کند و آتش را بگیرانَد.

موضوع دیگر مربوط به پستی بود که شاید بالاترین تعداد کامنت‌ها را در میان پست‌های دو هفتهٔ‌ گذشته داشت و در آن پست‌گذار یعنی خانم الا شیرازی به‌سادگی فقط پرسیده بودند که از کجا می‌توانند آش صبحانهٔ شیرازی تهیه کنند. ظاهراً این تنها خانم شیرازی نبودند که دنبال این آش بودند و با طرح این سؤال موجب شدند تعداد بسیار زیادی از اعضای گروه در قسمت کامنت‌ها بنویسند که چقدر این آش شیرازی طرفدار دارد.

نوشته لابه‌لای پست‌های همیاری – از کمک به پناهجوی سوری تا طعم دلچسب آش سبزی شیراز اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سپاس که همراه بودید و اعتماد کردید، که به‌راستی «خبری در راه است». سپاس از لطف بی‌دریغ دوست عزیز آقای ژوبین غازیانی که خود ویدیوهای «خبری در راه است» و «خبر آمد…» را پیشنهاد دادند و طراحی کردند و با همکاری خانم‌ها تامیلا مقدم، ریحانه میرجانی و زهرا حائری و نیز آقایان ناصر تقوی، بهروز حائری و مسیح یعقوبی اجرایشان کردند. آقای غازیانی همچنین به همراه همسرشان خانم پروین سرآبادانی زحمت فراوانی برای فیلم‌برداری و عکاسی برنامهٔ رونمایی نشریه کشیدند و آقای بهروز حائری و همسرشان خانم ریحانه میرجانی نیز کمک فراوانی در برگزاری این برنامه کردند که در همین‌جا از ایشان کمالِ تشکر را داریم. همچنین سپاسگزاری می‌کنیم از صاحبان مشاغلی که میزان اعتماد به کیفیت کارمان را با حمایت و پشتیبانی از ما، بدونِ دیدنِ نشریه، نشان دادند و امیدواریم که در برابر این حس اعتماد سربلند بوده باشیم. سپاس از خانم‌ها دکتر بنفشه ابریشمی، ویدا اسحاقی، منیر بهشتی، دکتر مهسا فرشچی، سیما میرزاآقایی، نازنین هوشمند، و آقایان دکتر رضا آران، میعاد اشراقی، سلمان باذوق، مهدی توسلی، امیرحسین توفیق، دکتر امین حسنی، دکتر حمیدرضا رضازاده، دکتر فرهاد صبا، مهندس علیرضا فدایی، دکتر مسعود مجلسی، ابی محسنی، رامین محسنی، و رضا هوشمند.

و پرواضح است که کیفیت محتوایی کار ما، مدیونِ دوستانی است که در ابتدای راه در کنار اعضای ثابت هیئت تحریریه، دستِ یاری به ما داده‌اند بی‌هیچ ‌چشم‌داشتی؛ دوستانی چون خانم‌ها رژیا پرهام، ساناز داودزاده‌فر، اعظم داوریان، فوزیه رجبی، تالین ساهاکیان، صدیقه فیروزی و آقایان امیر باجه‌کیان، افشین سبوکی، ژوبین غازیانی، اسماعیل قنبری، مسعود لطفی، داود مرزآرا، حمیدرضا یعقوبی و استاد محمد محمدعلی. و صد البته دوستان بسیار دیگری که پس از انتشار شمارهٔ اول، قدم پیش گذاشتند و با هدیه‌دادنِ وقت گرانبهای خود، پیشنهاد همکاری داوطلبانه دادند که به‌تدریج شاهد فعالیت‌شان در نشریه خواهیم بود.

برگزاری هیچ برنامه‌ای خالی از اشکال نیست و در جریان برگزاری مراسم رونماییِ نشریه نیز برخی مشکلات فنی در اینترنت کتابخانهٔ وست ونکوور، محل برگزاری مراسم، و تأخیرات ناشی از آن موجب شد نتوانیم مطابق برنامهٔ ازپیش‌تنظیم‌شده از همهٔ دوستان و همکاران مدعو و حاضر در جلسه نام ببریم که در همین‌جا از همهٔ این عزیزان به‌ویژه آقای حمیدرضا یعقوبی و حامیان نشریه پوزش می‌خواهیم.

از انصاف به‌دور خواهد بود که در میدانِ سپاسگزاری و قدردانی، نام دو بانوی مهربان و نازنین را که همواره و به اشکال گوناگون حامی ما بوده و از هیچ‌گونه کمکی دریغ نکرده‌اند، ذکر نکنیم. صمیمانه قدردانی می‌کنیم از خانم‌ها مینا سبزواری و سیما فرهودی عزیز که حضور همیشگیِ آرام و بی‌سروصدایشان مایهٔ‌ دلگرمی‌مان بوده است و جامعهٔ‌ ایرانی ونکوور به وجودشان می‌بالد.

در انتها از بی‌شمار دوستان عزیزی که طیِ دو هفتهٔ گذشته با تبریکات و آرزوهای زیبایشان برای تداوم و پیروزی در این راه پرفراز و نشیب، مشوّق‌مان بوده‌اند سپاس فراوان داریم؛ امیدواریم بر ما ببخشند که امکانِ آوردن نام تک‌تک‌شان را در اینجا نداریم.

امید که با آگاه‌کردنِ ما از نظرات، پیشنهادات و انتقادات سازنده‌تان «رسانهٔ همیاری» را هرچه غنی‌تر کنید.

سیما غفارزاده

عکس از آرمان زندی

طرح از محبوبه پولادی

نوشته سخن سردبیر – سپاس و قدردانی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

در این شماره می‌خوانید:

• سخن سردبیر
• دربارهٔ همیاری
• خبر
• سیمرغ- میان آسمان و زمین
• گزارش کوتاه از اولین نمایشِ هم‌زمان فیلم‌های ایرانی در ونکوور
• مصرف مسئولانه یا چطور با کیف پولمان جهان را نجات دهیم!
• مصرف محصولات حیوانی و مشکل کمبود آب در جهان
• مانیفست مهاجران (قسمت اول)
• پیام تغییر
• افتادگیِ شکم و نحوهٔ صحیح کوچک کردنِ آن
• گفت‌وگو با ساسان قهرمان
• دربارهٔ گوستاو فلوبر
• گیره‌های طلایی
• دنیای من و آدم کوچولوها
• شعر
• برگی از تاریخ کانادا
• تازه‌ها
• وقت و لزوم معاینهٔ چشم برای افراد خانواده
• مدیریت پول
• لابه‌لای پست‌های «همیاری»
• رایحهٔ مطبوع یک‌ خانه
• کوتاه در بابِ موسیقی دههٔ هفتاد
• آشنایی با یک نقاش
• طنز
• جدول و سرگرمی

نوشته نخستین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نوشته ‏و سرانجام خبر … آمد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.