خبر کوتاه و بهت‌آور بود؛ پستی از همسر دوست عزیزمان فرشید در صفحهٔ فیس‌بوکی‌اش: «متأسفانه امروز صبح فرشید عزیز از جمع ما پرکشید و رفت و قلب مهربانش از طپش ایستاد. برای آمرزش روحش دعا کنید.»

این خبر نه‌ فقط برای خانواده بلکه برای دوستان پرشمار او که در طول سالیان شعلهٔ مهرش زندگی‌شان را در دیار غربت گرم کرده بود، بهت‌آور بود.

پس از درگذشت ناباورانهٔ او فراخوانی در گروه فیس‌بوکی «همیاری ایرانیان ونکوور» داده شد و از دوستان فرشید دعوت شد تا خاطراتی را که از این انسان مهربان و دوست‌داشتنی دارند با دیگران به اشتراک بگذارند. تعداد زیادی از دوستان او در بهتِ این فقدان بزرگ نتوانستند حتی چیزی بنویسند، ولی تعدادی دیگری از دوستانش به این فراخوان پاسخ مثبت دادند که نوشته‌هایشان در این مطلب از نظر شما خواهد گذشت.

این خاطرات و نظرات که به‌ترتیب حروف الفبای نام خانوادگی نویسندگان آن‌ها مرتب شده، تنها بخش کوچکی از ابعاد زندگی فردی را معرفی می‌کند که به‌قول همسرش: «انسان شریف و مهربانی بود که برای این دنیای بی‌رحم زیادی خوب بود.»

* * * * *

ناصر بحرانی – ونکوور

ازدست‌دادن فرشید عزیز برایم باورکردنی نبود. هرچند که سال‌های کرونا و مشکلات پس از آن ما را از هم دور کرده بود و تنها محدود شده بودیم به ارتباط در فضای مجازی، ولی خاطرهٔ چندباری که باهم همپا و همراه بودیم، هرگز از یادم نمی‌رود. اولین‌باری که من با فرشید عزیز آشنا شدم، سال ۲۰۱۶ بود که من و همسرم در بعضی از گردش‌های میت‌آپ شرکت می‌کردیم. به‌دلیل اینکه منزل فرشید در برنابی نزدیک ما بود، یکی دوبار من با ماشین او به محل میت‌آپ رفتم. 

در مسیر پیاده‌روی خیلی از وقت‌ها در کنار من بود و از خاطرات دورانی که در ایران دامپزشک بود و از کارهایش در ایران برای من با شور و شوق تعریف می‌کرد. او همیشه انسانی مسئولیت‌پذیر بود و از هیچ کمکی به دیگران دریغ نمی‌کرد. برایم گفته بود که در ابتدای دوران مهاجرت سختی زیادی کشیده بود و قبل از ونکوور در آلبرتا سکونت داشت. در زمان پیاده‌روی صحبت‌هایی می‌کرد که نشان می‌داد چقدر دغدغهٔ ایران را دارد و نسبت به شرایط ایران بسیار نگران و دلسوز بود. او مسائل و مشکلات ایران را به‌خوبی تحلیل می‌کرد و آرزویی جز ایرانی آباد و آزاد نداشت.

فرشید انسانی سخاوتمند بود و در خرج‌کردن و کمک‌کردن به دیگران همیشه پیش‌قدم بود. ازآنجاکه می‌دانست که من از قدیم مشکل کلیه داشته‌ام، همیشه توصیه می‌کرد که آب همراه داشته باشم و چندین بار در مسیر پیاده‌روی آب معدنی طعم‌دار خود را به من تعارف می‌کرد، درحالی‌که خودش هم به آن نیاز داشت. 

از فرشید عزیز جز خاطرات خوب به‌ یاد ندارم و هنوز پذیرش رفتنش برایم بسیار دشوار است. 

روحش شاد و یادش گرامی باد.

* * * * *

دکتر مهران شیرازی – کلونا

فرشید روح مهربان و سخاوتمندی داشت که زندگی را در حد کمالش زیست. او علاقهٔ زیادی به پیاده‌روی و ماجراجویی داشت و در طول سال‌ها این اشتیاق را با افراد زیادی در میان گذاشت. من و فرشید باهم حدود ۵۰ برنامهٔ پیاده‌روی ترتیب دادیم که هر کدام ماجرایی جدید و فرصتی جدید برای ارتباط با طبیعت و با یکدیگر بود.

یکی از چیزهایی که همیشه در فرشید برجسته بود، تعهد او به ایمنی و آسایش دیگران بود. او هرگز ریسک‌های غیرضروری نمی‌کرد و همیشه اطمینان حاصل می‌کرد که همه آمادگی لازم و حمایت‌های لازم را دارند. مراقبت و توجه او به جزئیات بدون شک جان‌ها را نجات داد و از حوادث جلوگیری کرد، و میراث او از طریق افراد بی‌شماری که در آن پیاده‌روی‌ها هدایت و محافظت کرد، زنده خواهد ماند.

اما فرشید چیزی فراتر از یک ماجراجوی هشیار به ایمنی بود. او همچنین یک عکاس و فیلمبردار مشتاق بود و همیشه اطمینان می‌یافت که هر لحظه از هر پیاده‌روی را ثبت کرده باشد. عکس‌ها و فیلم‌های زیبای او نه‌تنها ماجراجویی‌ها را مستند می‌کردند، بلکه به‌عنوان یادآوری جاودان از شادی‌ای بود که او در هر گردش به ارمغان می‌آورد.

فرشید فراتر از عشقش به عکاسی، برای هرکسی که می‌دید، دوستی واقعی بود، همیشه با لبخند، کلمه‌ای محبت‌آمیز یا دستی برای یاری آماده بود. او راهی برای ایجاد احساس خوشایند در مردم و حس درنظرگرفته‌شدن در آن‌ها داشت و همیشه می‌کوشید تا اطمینان یابد که همه اوقات خوبی را سپری می‌کنند.

فرشید در دنیایی که گاهی سخت و نامهربان می‌شود، نور چراغ راه و مثبت‌اندیشی بود. مهربانی و سخاوت او، همراه با اشتیاق او به ماجراجویی و استعدادش برای ثبت همهٔ این‌ها در دوربین، زندگی بسیاری را تحت تأثیر قرار داد. یاد او همچنان الهام‌بخش همهٔ ما خواهد بود تا انسان‌هایی بهتر و دلسوزتر باشیم.

در حالی که خداحافظی با فرشید سخت است، اما می‌توانیم با دانستن اینکه او زندگی کامل و معناداری داشته است، آرامش بیابیم. او تغییری واقعی در جهان ایجاد کرد و میراث او از طریق خاطراتی که خلق کرد و زندگی‌هایی که تحت تأثیر قرار داد، زنده خواهد ماند.

فرشید، سپاس از لطفت، سخاوتت، تعهد تزلزل‌ناپذیرت برای بهترکردن جهان و ثبت آن ماجراها با عکس‌ها و فیلم‌های زیبایت. عمیقاً دلتنگت خواهیم شد، اما هرگز فراموش نمی‌شوی.

* * * * *

هاله شیرچیان – ونکوور

در مهاجرت ما باید با مسائل مختلفی دست‌و‌پنجه نرم کنیم که شاید یکی از مهم‌ترین آن‌ها پیداکردن دایرهٔ دوستانی است که با آن‌ها بتوان فعالیت‌های مشترک داشت و خوش‌شانسی وقتی است که انسان‌هایی سر راهت قرار می‌گیرند که حال تو را بهتر کنند و مسیر مهاجرت راحت‌تر طی شود. یکی از آن‌ها آقا فرشید بود که با برنامه‌ریزی‌های جالب در گروه ورزشی با ایشان آشنا شدم و در سخت‌ترین کوهنوردی‌ها به‌حدی فضای دوستانه و راحتی به‌ وجود می‌آورد، که فکر می‌کردی با فامیل و آشنا برای تفریح آمده‌ای. توجه ایشان به همهٔ افراد و توجه به ظرفیت آن‌ها از هر جهت نکته‌ای بود که فقط در او می‌توانستی ببینی.

بسیار صبور، خوش‌اخلاق، باظرفیت، مسئول، نکته‌سنج، دقیق و خلاصه یک انسانِ به‌تمام‌معنا بود. جایش خیلی خالی خواهد بود و اگر این درست باشد که هرکس مأموریتی در این دنیا دارد، به‌جرئت می‌توان گفت که او این مأموریت را به‌نحو احسن انجام داد که دنیا جای بهتری برای زندگی بشود.

روحش شاد

* * * * *

مریم عابدی – ونکوور

بی‌شک فرشید از مهربان‌ترین و سخاوتمندترین همشهریان ما در ونکوور بود. خبر رفتنش دوستان و‌ آشنایانش را در بهت و اندوهی ژرف فرو برد. فرشید، همسر عزیز و دختر نازنینش را اولین‌بار در یک پیک‌نیک تابستانی در سال ۲۰۱۵ دیدم. دخترم می‌خواست در ساحل ماسه‌بازی کند، من اما بعد از مدت کوتاهی ماندن با دخترم، مایل بودم دوباره به جمع دوستان بپیوندم. فرشید عزیز هم در کنار دخترش در ساحل بود. او همان‌جا کنار دخترها ماند و‌ من توانستم به جمع دوستان برگردم. همان شب از بازی بچه‌ها در ساحل سه عکس برای من فرستاد: شکارچیان خرچنگ…!

چند سال بعد از آن، در یک برنامهٔ مخصوص عید پاک برای بچه‌ها، فرشید عزیز و مهربان که از ما زودتر بلیت تهیه کرده بود، نوبت خودش و دخترش را با ما شریک شد تا دخترها همگی بتوانند در آخرین سئانس برنامه شرکت کنند. 

فرشید عزیز آن‌قدر بی‌دریغ دانسته‌هایش را به دیگران بذل می‌کرد که برای انتخاب دبیرستان برای دخترم هم بی‌هیچ تردیدی به سراغ او رفتم. برای من پیغام فرستاد و هرآنچه از مدارس خوب منطقه می‌دانست بی‌دریغ با من در میان گذاشت. ای‌کاش فرشید عزیز، برای یک‌بار دیگر هم که شده، همان‌طور با خندهٔ همیشگی‌اش ظاهر می‌شد و ما را غافلگیر می‌کرد، از دخترکش می‌گفت که می‌خواهد بچه‌گربه به خانه بیاورد، که مهربان و اهل درس و کتاب است، که بهترین مدرسه برای بچه‌ها کدام است، و بهترین دوچرخه را از کجا می‌توان خرید… 

باشد که یاد نیکش در خاطر دوستان و آشنایانش پاینده بماند و ره‌توشهٔ خانوادهٔ نازنینش باشد.

* * * * *

فرید عاملی – ونکوور

جنتلمن واقعی

خاطرم می‌آید نخستین‌باری که فرشید را ملاقات کردم، با تعدادی از دوستان مشترک به فروشگاهم آمدند. ماه اول بود که فروشگاه را افتتاح کرده بودم، هنوز کاملاً مسلط نشده بودم و در آماده‌کردن سفارشات مشتری کند بودم. مشخص بود که خسته و درمانده شده بودم و عرق‌ریزان تلاش می‌کردم که میز دوستان را تکمیل کنم. هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم که علی‌رغم اینکه چندین‌بار از فرشید سؤال کردم چه میل می‌کند، صبر کرد تا سفارشات همه آماده شود و پس از آن نیز ساده‌ترین آیتم از منوی فروشگاه را انتخاب کرد. چرا هیچ‌کس به‌اندازهٔ فرشید باملاحظه نبود؟ چرا هیچ‌کس حواسش به من که دست و پایم را گم کرده بودم، نبود؟ 

روحت شاد مرد بزرگ، حیف بود که به این زودی ترکمان کنی… 

* * * * *

فرید غروی‌زاد – ونکوور

حدود هشت سال قبل بود از طریق فیس‌بوک با فرشید عزیز آشنا شدم و دریافتم اطلاعات خوبی دربارهٔ محیط کاری کانادایی دارند و گهگاه از طریق مسنجر فیس‌بوک با هم صحبت می‌کردیم و من‌ بعضاً از نقطه‌نظراتشان به‌عنوان مرجع استفاده می‌کردم.

خیلی دوستانه و بدون منت در اولین فرصت هر چه که می‌دانست با صراحت لهجه و با ادلهٔ قوی عنوان می‌کرد. 

وقتی تلاش من را برای کمک به جامعهٔ ایرانی دربارهٔ پیداکردن شغل دید، سریعاً پیشنهاد داد که «من ارتباطات قوی‌ای دارم. بهتر است با خانمی که الان مدیریت یک‌ کالج را برعهده دارند هماهنگ کنیم و جلسه‌ای بگذاریم.» من قبول کردم و دیدم زودتر از من در جلسهٔ مترو‌تاون نشسته و منتظر دو طرف دیگر جلسه است. به یاد دارم با دلسوزی کامل تمام تلاش خود را کرد تا بتواند بین نظرات ما اشتراکاتی پیدا کند و این تفاهم را حرفه‌ای‌تر به سرانجام برسانیم، بدون هیچ چشمداشتی.

او مصداق کامل جملهٔ «ای که دستت می‌رسد دستی بگیر» بود… واقعاً اگر عیار هر انسانی را می‌خواهیم بسنجیم، بایستی ببینیم آیا توقع و انتظاری از انجام آن عمل دارد یا خیر.

چشم ما در پی خوبان جهان خواهد بود/ تا جهان باقی و آئین محبت باقی است

سفرت بی‌خطر، فرشید جان و‌ مسیرت نورانی

* * * * *

هومن کبیری پرویزی – ونکوور

• سلام، صبح به‌خیر جناب هومن کبیری
• سلام آقا فرشید حال شما؟
• خسته نباشید از برنامهٔ شب گذشته
•  ممنون. خیلی لطف دارید. از زحمات شما هم ممنون. به ما خیلی کمک کردید.

صبح روز اول آوریل ۲۰۱۶ که در واقع روز سیزده‌بدر و فردای روز مراسم رونمایی از نشریهٔ رسانهٔ همیاری در کتابخانهٔ وست ونکوور بود، آشنایی مستقیم من با فرشید با تبادل این جملات در پیام‌رسانِ فیس‌بوک مسنجر آغاز شد.

پیش از آن فرشید را به‌عنوان یکی از فعال‌ترین اعضای گروه «همیاری ایرانیان ونکوور» می‌شناختم. پست‌های مفید و گهگاه انتقادات صریح از وضع موجودِ شهر، استان و کشوری که در آن زندگی می‌کرد و حتی عملکرد ادمین‌های گروه، ازجمله من، او را از سایرین متمایز می‌کرد. 

در پایان مراسم رونمایی در کتابخانه، فرشید که یکی از حاضران در جلسه بود، جزو معدود افرادی بود که به ما ملحق شد و در جمع‌آوری صندلی‌های میهمانان برای آماده‌کردن و تحویل‌دادن سالن کمک کرد و دلیل تشکر من هم از او همین بود.

اما ادامهٔ صحبتم با فرشید در پیام خصوصی آن‌طوری که فکر می‌کردم پیش نرفت. فرشید نظراتی انتقادی نسبت به اعلام انتشار نشریهٔ چاپی داشت و گفت که می‌خواهد نظراتش را در قالب پستی به گروه بفرستد که مورد استقبال من واقع شد، ولی آن چیزی که برایم عجیب بود به‌ویژه بعد از خواندن آن پست انتقادی که عصر همان روز به گروه فرستاد، این بود که چطور کسی که نسبت به اقدامی نقد دارد، در اولین گام و حتی پیش از بیان انتقادش برای کمک پیشگام می‌شود!

همان‌ روز فهمیدم که می‌توانیم روی کمک او به‌عنوان فردی با دیدگاه انتقادی، ولی نه برای تخریب بلکه به قصد بهبود، حساب کنیم.

پس از پست فرشید با هم چند بار در پیام خصوصی دربارهٔ وب‌سایت و نسخهٔ دیجیتال نشریه و دغدغه‌اش برای حضور نشریه در فضای مجازی صحبت کردیم و او در گزارش اشکالات سایت تازه‌راه‌افتادهٔ نشریه به من از هیچ تلاشی فروگذار نکرد و همیشه من را از دیدگاه‌هایش در هرچه‌ بهتر ارائه‌کردن محتوا از طریق پلت‌فرم‌های دیجیتال بهره‌مند می‌کرد.

به‌مرور ارتباطمان بیشتر شد و هرازگاهی نظراتی هم دربارهٔ مدیریت گروه به من می‌داد. پیشنهاداتی که اغلب خوب و کاربردی بودند. برای همین پس از مشورت با دیگر دوستانِ ادمین گروه تصمیم گرفتیم به فرشید پیشنهاد همکاری در مدیریت گروه را بدهیم. او هم با همان حس مسئولیت‌پذیری همیشگی این پیشنهاد را پذیرفت و تا زمانی که بر خلاف میل ما و خودش ناچار به کناره‌گیری از مدیریت گروه شد، با همان حس مسئولیت‌پذیری از هیچ کوششی برای مدیریت گروه فروگذار نکرد. 

او پس از کناره‌گیری از مدیریت گروه هم باز همان عضو فعال، مسئولیت‌پذیر و صریح در گروه باقی ماند و مرتباً پست‌های مفیدی به گروه می‌فرستاد یا تلاش می‌کرد به دیگران کمک کند. همین‌طور یکی از حامیان همیشگی نشریه باقی ماند و همواره با انتشار هر شمارهٔ جدید ما را به ادامهٔ کار تشویق می‌کرد.

پنج سال بعد از نخستین پیامی که بین ما ردوبدل شد و در پنجمین سالگرد انتشار نشریه با پیامی متواضعانه و دوستانه و بدون اشاره به کمک‌های خودش چه در گروه و چه در نشریه، باز هم کامنتی دلگرم‌کننده گذاشت، همراه با اشاره‌ای طنزآمیز ولی عجیب به احتمال نبودنش در بین ما؛ اشاره‌ای که هیچ‌‌وقت تا زمانی که از درگذشتش مطلع شدم، آن را جدی نگرفتم. چقدر حیف که نشد دیداری را که دو روز پیش از درگذشتش با هم وعده کرده بودیم، تازه کنیم. حسرتش برای همیشه برایم خواهد ماند…

از آخرین پست‌هایش هم بازنشر و حمایت از فعالیت جدیدمان در آغاز به کار «نشر رها» بود. او تا روز آخر از لطف و حمایتش دست نکشید.

رابطهٔ دوستی من و فرشید از پیش از ادمین‌شدنش در گروه گرم شد و همان‌طور گرم و گرم‌تر. با هم در چند برنامهٔ گروهی شرکت کردیم و البته دیدارهایی خصوصی هم داشتیم. دیدارهایی که باز هم با همان ملاحظه‌کاری فرشید که می‌دانست من گیاه‌خوارم اغلب در رستوران‌های گیاهی انجام می‌شد، در حالی‌که می‌دانستم خودش گیاه‌خوار نیست ولی هر بار با پیشنهاد رفتن به یک رستوران گیاهی پیش‌قدم بود.

صادقانه باید بگویم او بود که با محبت و دوستی خالصانه‌اش همیشه من را شرمنده می‌کرد. چیزی که بعدها و به‌ویژه پس از درگذشت ناباورانه‌اش از بسیاری از دوستان دیگر فرشید هم شنیدم. او در دوستی و محبت همیشه چند قدم جلوتر بود و هر چه می‌کردی نمی‌توانستی لطف‌هایش را حتی کمی جبران کنی.

پس از پست‌های یادبودی که برایش در گروه «همیاری ایرانیان ونکوور» گذاشتیم، عده‌ای پرسیدند که چرا به نام خانوادگی او در پست‌ها و آگهی‌های تسلیت اشاره نشده است. یادم آمد که حدود سه سال پیش و زمانی که از من خواست تا او را به فردی برای کاری معرفی کنم، به‌شوخی نام خانوادگی‌اش را دوباره پرسیدم و نوشتم «از بس اکانتت همیشه بدون نام خانوادگی بوده، نمی‌دونستم نام خانوادگیت درسته یا نه!» او در پاسخ نوشت: «همین‌جوری ساده و با اسم اینجا شناخته‌شده‌تر هستم. همه به‌نام فرشید همیاری منو می‌شناسند.»

برای همین پس از درگذشتش از همسرش هم کسب تکلیف کردیم و ایشان هم همان را گفتند: فرشید دوست داشت همیشه تنها با نام کوچکش خطاب شود. پس حالا که دیگر در بین ما نیست هم باید به خواسته‌اش احترام می‌گذاشتیم.

بدرود فرشید جان، برای رفتن خیلی‌خیلی زود بود. رفتن ناباورانه و زودهنگامت فرصت جبران تنها بخشی از محبت‌هایت را از عدهٔ زیادی ازجمله من گرفت. 

جای خالی‌ات هیچ‌وقت پرشدنی نیست…

* * * * *

ابی محسنی – ونکوور

با عرض درود و تسلیت به خانواده و بازماندگان فرشید عزیز،

خبر ازدست‌دادن ناگهانی فرشید عزیز شوک بزرگی بود برای من و می‌توانم تصور کنم که چه ضربهٔ هولناکی برای خانوادهٔ محترم و دوستان نزدیک ایشان بوده است.

آشنایی من با فرشید عزیز در کوه‌پیمایی‌‌های «ملاقات ایرانیان ونکوور» (Vancouver Iranians Meet Up) شروع شد و توانستم با شخصیت ایشان آشنا شوم. فرشید انسانی مهربان بود و در فعالیت‌‌های متعدد اجتماعی مشارکت داشت. انسان روشنی بود که در بیان نظریاتش صراحت کامل داشت. در یکی از گردش‌های دسته‌جمعی از او سؤال کردم فرشید جان چرا همسرت در این گردش‌ها شرکت نمی‌کند؟ پاسخ داد کوه‌پیمایی مورد علاقهٔ خاص ایشان نیست و ما با هم به توافق رسیده‌ایم که من با دوستانم به کوه بروم و ایشان هم بتواند به کارهای مورد علاقهٔ خودش بپردازد.

توافق این دو برایم جالب بود و به‌عنوان مدیر تهیهٔ رادیوی فارسی‌زبان ونکوور، از فرشید عزیز و همسر گرامی او دعوت کردم که برای یک گفت‌وگوی رادیویی در زمینهٔ توافقشان، مهمان برنامهٔ ما باشند تا بلکه این موضوع برای برخی از شنوندگان جالب بوده و علاقه‌مند به الگوبرداری از آن باشند. این مصاحبه مورد توجه خاص بسیاری از شنوندگان قرار گرفت و یادگاری از فرشید عزیز و همسر گرامی ایشان برای همیشه در رادیوی ما به‌ جا ماند.

فرشید یک انسان نمونه بود و تأثیرگذار.

روحش شاد و یادش گرامی

* * * * *

نیلوفر میرزایی – ونکوور

با فرشید عزیز سال ۲۰۱۴ که من به ونکوور آمدم از طریق گروه میت‌آپ ایرانیان ونکوور در یکی از هایک‌های وست ونکوور آشنا شدم و بعدها با برنامهٔ دوچرخه‌سواری روزهای پنجشنبه دور استنلی پارک که ایشان مدیریت و اجرا می‌کرد، بیشتر با هم آشنا شدیم.

همیشه کلاه آفتاب‌گیرش همراهش بود و همیشه وقت‌شناس و دقیق. بعدها که گروه هایکینگ BC OUTDOORS را تشکیل دادم، شانس این را داشتیم که در مسیرهای زیادی با ایشان همپا شویم و همیشه همچنان با همان استایل و کلاه آفتاب‌گیرش و باانرژی در گروه حاضر می‌شد.

همیشه هوای تازه‌واردان و مهاجران جدید به کانادا را داشت و به گروه ما معرفی می‌کرد یا همراهشان می‌آمد و این در دنیای پرهیاهویی که هر کسی به دست‌و‌پنجه نرم‌کردن با زندگی خودش مشغول است، قابل‌تقدیر بود که با وجود مشکلات زندگی خودش، آمادهٔ کمک به عزیزان تاز‌ه‌وارد بود.

در هایک خیلی سریع بود و همیشه عجله داشت که بتواند بعد از هایک به برنامه‌های فرزند عزیزش برسد و پدری مهربان و دلسوز بود.

اصلاً باورم نمی‌شود که در میان ما نیست، ولی این را می‌دانم که یاد او در قلب‌های همهٔ ما که تحت تأثیر او قرار گرفتیم، برای همیشه باقی‌ است.

تسلیت به تمام عزیزانی که با ایشان خاطره دارند.

* * * * *

رضا همایون‌مهر – نانایمو

دوست خوبمان فرشید نابهنگام ما را تنها گذاشت، هنوز هم باور اینکه او با ما نیست، سخت است.

آشنایی من با فرشید از سال ۲۰۱۵ – ۲۰۱۶ و‌ گروه‌های فارسی‌زبان فیس‌بوکی شروع شد. از نحوهٔ نگارش پست‌ها و کامنت‌های فرشید منطق و‌ احترام نویسنده‌شان هویدا بود و من هم مفتخر که فرشید در لیست دوستان فیس‌بوکی‌ام است. در آن زمان من در شرق استان بریتیش کلمبیا در منطقهٔ کوتنی زندگی می‌کردم، و با تشویق دوست مشترکمان آقای هومن کبیری هر دو به گیاه‌خواری علاقه‌مند شدیم و همین زمینهٔ مشترک باعث شد بود تا دربارهٔ گیاه‌خواری با هم صحبت کنیم. البته من گیاه‌خوار کامل نشدم، ولی همین زمینهٔ مشترک باعث تماس‌های تلفنی و شکل‌گیری دوستی ما شد. مدتی هم وظیفهٔ ارسال پست‌های توریستی در گروه شهر یاران بر عهدهٔ من بود، و فرشید که کوهنورد بود، مطالب خیلی خوبی برایم می‌فرستاد و تلفنی هم در مورد ایده‌های مختلف برای پست‌های توریستی با هم صحبت می‌کردیم.

رشد رابطهٔ دوستی ما ادامه داشت تا اینکه من برای سفری کاری به ونکوور آمدم و در پستی فیس‌بوکی عکس از ونکوور و متروتاون گذاشتم. ظرف کمتر از نیم‌ساعت فرشید زنگ زد و پرسید که کجا هستم؟ من هم توضیح دادم سفر کاری است و برای سه روز ونکوورم. 

مدتی هم در یکی از گروه‌های فارسی‌زبان وظیفهٔ تهیهٔ پست‌های هفتگی گردشگری را داشتم و‌ فرشید همیشه مطالب خوبی برایم می‌فرستاد و همیشه در جواب درخواست من که به اسم خودت پست کن جواب رد می‌داد؛ فرشید فردی متواضع و دور از هیاهو‌ بود. بدون چشمداشت کمک می‌کرد. حتی در اولین دیدار که رفتیم رستوران ژاپنی در متروتاون برای من هدیه آورد و کتابی برای پسرم. 

در همان مدت کم که ونکوور بودم، یک بار دیگر وقت گذاشت و‌ با هم رفتیم رستوران ایرانی در نورث ونکوور، از مصاحبت و همراهی فرشید لذت بردم. لبخند و روحیهٔ شوخ‌طبعش را تازه در دیدار حضوری متوجه شدم. از نوشته‌هایش فکر می‌کردم فردی جدی باشد و اهل شوخی نباشد، اما در دیدار حضوری متوجه شدم که فرشید مردی مهربان و شوخ‌طبع است. 

بعد از این دیدار، رابطهٔ دوستانهٔ ما فراتر از یک دوستی فیس‌بوکی رفت،‌ و هر سال چندبار تماس تلفنی داشتیم حداقل برای تبریک سال نو میلادی و نوروز.

من مدتی قصد خرید ماشین داشتم و فرشید زحمت کشید وقت گذاشت و رفت برایم ماشینی را در ونکوور دید و فیلم و عکس فرستاد و از مسئول فروش اطلاعات گرفت ‌و برایم فرستاد، فرشید از کمک‌کردن به دیگران لذت می‌برد و من قدردان وقتی هستم که برای من گذاشت برای خرید ماشین.

دو سال قبل آخرین فرصتی بود که فرشید را از نزدیک در شهر نانایمو دیدم.

فرشید عزیز روحت شاد

نوشته یادی از دوست عزیزمان فرشید که ناباورانه از میان ما پر کشید اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – ونکوور

بنیاد کانادا و ایران، خیریه‌ای نام‌آشنا برای جامعهٔ ایرانی ساکن ونکوور است. این بنیاد از سال ۲۰۰۵ در ونکوور به ثبت رسیده و فعالیت خود را آغاز کرده است. گرچه بنیاد کانادا و ایران بیشتر در زمینهٔ اعطای کمک‌هزینهٔ تحصیلی به دانش‌آموزان و دانشجویان شناخته شده است، در زمینه‌های گوناگون دیگری نیز به فعالیت‌های نیکوکارانه می‌پردازد. به‌مناسبت اعطای کمک‌هزینهٔ تحصیلی سال ۲۰۲۱ که مراسم آن به‌دلیل همه‌گیری کووید به‌صورت آنلاین برگزار شد و گزارش کوتاهی از آن در همین شماره از نظرتان گذشت، گفت‌وگویی داشته‌ایم با اعضای هیئت‌مدیرهٔ این بنیاد که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.      

با سلام خدمت شما اعضای محترم هیئت مدیرهٔ بنیاد کانادا و ایران و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو در اختیار ما گذاشتید، لطفاً ابتدا جهت معرفی، هر یک از عزیزان کمی از پیشینهٔ خود و فعالیت‌هایتان برای خوانندگان ما بفرمایید. چه شد که به کانادا مهاجرت کردید، کِی وارد کانادا شدید و در کنار فعالیتتان در بنیاد، به چه حرفه‌ای مشغول‌اید؟

نسرین فیلسوف: با درود فراوان خدمت یاران و خوانندگان رسانهٔ همیاری، من نسرین فیلسوف هستم. سال ۱۹۸۲ همراه همسرم و دو فرزند چهار و شش ساله ایران را ترک کرده، اول به بلژیک، دوم به آمریکا، مجدداً به بلژیک و سال ۱۹۸۵ به کانادا مهاجرت کردیم. همسرم مهندس پتروشیمی بود و در ایران رئیس قسمت استخراج و اکتشاف در شرکت نفت ملی ایران بود. اما در بریتیش کلمبیا امکان کار برای او نبود. من هم با وجود آنکه پرستار ثبت‌شده در آمریکا و انگلستان بودم و با داشتن مدرک فوق لیسانس در مدیریت و آموزش و ده‌ها سال سابقهٔ کاری در آی‌سی‌یو و سی‌سی‌یو و مدارس پرستاری، هنوز ناچار بودم برای کار در بی‌سی مجدداً امتحان پرستاری را بگذرانم و پس از دریافت شمارهٔ ثبت بتوانم کار کنم. لذا قبل از امتحان‌دادن برای مدت هشت ماه در یک خانهٔ سالمندان با حقوق ساعتی پنج دلار در ساعت شروع به کار کردم. بعد از امتحان‌دادن و دریافت شمارهٔ ثبت پرستاری از چند بیمارستان تقاضای کار کردم و متأسفانه هیچ‌کدام به‌دلیل تبعیض نژادی و تحصیلات و سوابق بیش از میزان لازم (over qualification) کاری به من ندادند. لذا پس از صحبت فراوان با همسرم تصمیم به خرید خانهٔ سالمندان گرفتیم و مشغول به کار شدیم. و اکنون ۳۴ سال است که این مجموعه توسط خانوادهٔ ما اداره می‌شود. باید ذکر کنم علی‌رغم مشکلات موجود مراقبت از سالمندان، همهٔ خانواده عاشقانه این مجموعه را دوست دارند، چون علاوه بر شغل باور دارند که این کار نوعی خدمت به جامعه است. خوشبختانه اهمیت کار ما در دوران همه‌گیری کووید بیشتر برای جامعه آشکار شد.

هاله شیرچیان: با سلام، من هاله شیرچیان هستم با سابقهٔ مشاوره و‌ درمان در ایران و مربى بین‌المللی یوگای خنده از سال ۲۰۱۰ به کانادا مهاجرت کردم و از ابتدا مشغول به کارهای داوطلبی در سازمان‌های مختلف شدم و با نزدیک‌شدن به کامیونیتی ایرانی متوجه شدم که همه به‌نوعی دچار استرس‌اند و به‌دلیل تجربهٔ کار در زمینهٔ یوگای خنده، در سال ۲۰۱۳ در جمعی آن را مطرح کردم که بسیار مورد استقبال قرار گرفت و تا سال ۲۰۱۵ که همه‌جا مشغول این فعالیت بوده‌ام و باشگاه خنده را در استان بی‌سی کانادا ثبت رسمی کردم و به‌پاس فعالیت در زمینهٔ خنده امسال (٢٠٢١) مدرک افتخاری سفیر بین‌المللی خنده را از بنیان‌گذار خنده‌درمانى دریافت کردم. از سال ۲۰۱۶ عضو هیئت‌مدیرهٔ بنیاد کانادا و ایران و در خدمت خانم فیلسوف و دیگر دوستان عزیز هستم.

کامی تیموریان: استاد دانشگاه در ونکوور هستم؛ با سال‌ها تجربه در زمینهٔ مدیریت پروژه و مشاور مدیریت بیزینس. بیشتر زمانم را به فعالیت در زمینهٔ آموزش و پرورش مشغول‌ام. از سال ۲۰۱۳ افتخار همکاری با بنیاد را داشته‌ام. سعی و تلاش ما در کمک به جامعهٔ ایرانی و به‌خصوص جوانان برای بالابردن سطح علمی و فعال‌بودنشان در اجتماع است. 

امیر میری: من حدود بیست سال پیش به کانادا مهاجرت کردم و در طی سالیان گذشته در زمینهٔ hospitality و املاک و مستغلات تحصیلاتم را ادامه دادم. مدتی در کشورهای مختلف در این زمینه‌ها فعال بوده‌ام و هم‌اکنون در زمینهٔ ارائهٔ خدمات املاک و مستغلات به هم‌وطنان عزیز فعالیت می‌کنم. از سال ۲۰۱۵، افتخار عضویت در بنیاد کانادا و ایران را به‌عنوان داوطلب داشته‌ام و از همان سال به‌عنوان عضو هیئت‌مدیره در خدمت بنیاد هستم. هم‌اکنون به‌عنوان خزانه‌دار بنیاد فعالیت می‌کنم.

مسعود بابایی: مهندس سیستم‌های هوشمند ساختمان هستم با ۱۵ سال سابقه در ایران و ۶ سال سابقه در کانادا. در سال ۲۰۱۶ به کانادا مهاجرت کردم و در اولین ماه مهاجرت شرکت خود را تأسیس کردم و در طی این پنج سال به نمایندگی از کانادا برندهٔ سه جایزهٔ بین‌المللی در زمینهٔ طراحی و اجرای ساختمان‌های هوشمند شده‌ام. در سال ۲۰۱۷ به‌عنوان داوطلب به بنیاد پیوستم و پس از یک‌سال به عضویت هیئت‌مدیرهٔ بنیاد کاناد و ایران مفتخر شدم. نگاه وسیع و برنامه‌های گستردهٔ بنیاد کانادا و ایران در جهت کمک به جامعهٔ ایرانی و کانادایی، من را بر آن داشت که به‌صورت فعال در خدمت بنیاد باشم.

خدارحم بخشنده: من خدارحم بخشنده و فارغ‌التحصیل دانشکدهٔ نفت آبادان هستم. با کارآموزی در شرکت نفت شروع به کار کردم. از اوایل جنگ ایران و عراق تا ۲۲ بهمن ۱۳۶۷ در سِمَت «ریاست پالایشگاه آبادان و خدمات» مشغول خدمت بودم. پس از آن، در پروژه‌های بازسازی مجتمع‌های پتروشیمی که توسط کنسرسیوم هلندی و آلمانی در آلمان صورت می‌گرفت، کار می‌کردم. در سال ۲۰۰۶ با همسرم به کانادا مهاجرت نمودم. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ عضو هیئت‌مدیرهٔ بنیاد کانادا و ایران بودم و در حال حاضر، مدیر دفتر این بنیاد هستم.

لطفاً از بنیاد کانادا و ایران برایمان بگویید. چه سالی این بنیاد تأسیس شد، چه تعهداتی دارد و چه اهدافی را دنبال می‌کند؟ چند عضو دارد و نحوهٔ عضویت در آن چگونه است؟ و اعضا چطور در تصمیم‌گیری‌های بنیاد نقش ایفا می‌کنند؟

نسرین فیلسوف: پس از ورود به کانادا برای آشنایی با جامعه و فرهنگ این کشور، با کارکردن در دبستان و دبیرستانِ فرزندانم، فرهنگ کار داوطلبانه را آموختم و کم‌کم در سازمان‌های دیگر مانند بنیاد جامعهٔ وست ونکوور، باشگاه زنان دانشگاه، صلیب سرخ و کانون فرهنگی ایران و کانادا مشغول به کار داوطلبانه شدم. از هیئت‌مدیرهٔ کانون تقاضا کردم که مبلغی از درآمدش را به‌عنوان بورسیهٔ تحصیلی به دانشجویان اعطا کنند، اما هیئت‌مدیره موافقت نکرد. سپس من تصمیم به تشکیل بنیاد کانادا و ایران گرفتم. دلیلم برای اعطای بورسیهٔ تحصیلی برای آن است که من تحصیلاتم را با بورسیه از شرکت نفت در انگلستان انجام دادم و بورسیهٔ بنیاد کانادا و ایران قدردانی کوچکی است که من می‌توانم از کشورم بکنم. بنیاد کانادا و ایران در سال ۲۰۰۵ توسط خانوادهٔ فیلسوف شروع به کار کرد و در سال ۲۰۰۷ با همکاری عده‌ای از دوستان این سازمان وارد اجتماع شد و امسال ۱۶امین سالگرد تأسیس بنیاد را با کلیهٔ یاران سازمان در برنامهٔ نوروز جشن گرفتیم.

اهداف بنیاد عبارت‌اند از: 

• هدیهٔ بورسیهٔ تحصیلی به دانشجویان و دانش‌آموزان
• حمایت مادی و معنوی از امور انسانی، مانند کمک‌رسانی به صدمه‌دیدگان در زلزله، سیل یا آسیب‌دیدگان آتش‌سوزی در کانادا و ایران
• آموزش فرهنگ و روش زندگی در کانادا به تازه‌مهاجران از طریق سمینارهای آموزشی توسط افراد متخصص

قبل از کووید-۱۹، بنیاد کانادا و ایران ۴۰۰ عضو داشت، اما متأسفانه به‌دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ و محدودیت‌های بهداشت عمومی و نداشتن برنامه‌های عادی، تعداد زیادی از اعضا عضویتشان را تجدید نکردند. امیدواریم که با بازگشایی و برگزاری برنامه‌ها بتوانیم مجدداً اعضا و یاران گذشته را در برنامه‌ها داشته باشیم.

اعضای بنیاد همیشه می‌توانند از طریق پیام‌گیر بنیاد کانادا و ایران یا ایمیل بنیاد یا حضوری در برنامه‌های سازمان، نظرات خود را به اطلاع هیئت‌مدیره برسانند. همچنین با شرکت در مجمع عمومی که سالیانه برگزار می‌شود، می‌توانند نظرات و خواسته‌های خود را به اطلاع هیئت‌مدیره برسانند و شکی نداشته باشند در صورت امکان خواسته‌شان اجرا و برآورده خواهد شد.

هیئت‌مدیرهٔ کنونی بنیاد کانادا و ایران از چه افرادی تشکیل شده است؟ لطفاً کمی هم دربارهٔ نحوهٔ انتخاب اعضای هیئت‌مدیره بفرمایید.

کامی تیموریان: اعضای هیئت‌مدیره عبارتند از:

نسرین فیلسوف: رئیس و مؤسس بنیاد

هاله شیرچیان: مسئول داوطلبان، اعضا و امور دانشجویان و داوطلبان

کامی تیموریان: قائم‌مقام و مسئول برگزاری برنامه‌ها

امیر میری: خزانه‌دار

مسعود بابایی: مسئول بازاریابی و ارتباطات

هیئت‌مدیره در مجمع عمومی سالیانه توسط اعضا از بین افرادی که داوطلب عضویت در آن شده‌اند، انتخاب می‌شوند.

لطفاً دربارهٔ برنامهٔ بورسیهٔ تحصیلی بنیاد که هرساله برقرار است، برایمان بگویید. چه کسانی می‌توانند واجد شرایط دریافت آن باشند؟ چند سال است این بورسیه به دانش‌آموزان و دانشجویان اعطا می‌شود؟ آیا این بورسیه را فقط به دانش‌آموزان و دانشجویان ایرانی اعطا می‌کنید؟

هاله شیرچیان: کلیهٔ دانشجویان و دانش‌آموزانی که در کانادا و بی‌سی سکونت دارند و برای دریافت این بورسیه واجد شرایط ذکرشده هستند، می‌توانند تقاضای خود را که در سایت اینترنتی بنیاد موجود است، نوشته و قبل از تاریخ ذکرشده در آن از طریق پست یا ایمیل به آدرس این بنیاد بفرستند. از جملهٔ این شرایط می‌توان به عضویت در بنیاد کانادا و ایران پیش از مصاحبهٔ گزینش برای دریافت کمک‌هزینهٔ تحصیلی و نیز انجام دست‌کم ۲۰ ساعت کار داوطلبانه در این بنیاد، اشاره کرد. شرایط کامل دریافت کمک‌هزینه و فرم‌های مربوطه در وبسایت بنیاد برای علاقه‌مندان در دسترس است.

این کمک‌هزینه برای کلیهٔ دانش‌آموزان و دانشجویان واجد شرایط است، اما تا کنون فقط یک دانش‌آموز غیرایرانی آن را دریافت کرده است و بقیه همه ایرانی بوده‌اند.

بنیاد کانادا و ایران تاکنون چند کمک‌هزینهٔ تحصیلی اعطا کرده است و جمع مبلغ این کمک‌ها در طول این سال‌ها چقدر بوده است؟ هزینهٔ این کمک‌ها از چه طریقی تأمین شده است؟ 

خدارحم بخشنده: بنیاد کانادا و ایران از سال ۲۰۰۶ تا کنون به ۱۲۸ دانش‌آموز و دانشجو بورسیهٔ تحصیلی اهدا کرده است. مبالغ آن از ۱۰۰۰ دلار تا ۴۰۰۰ دلار به هر نفر بوده و این مبلغ بسته به میزان دریافت کمک‌های مالی یاران این بنیاد و جمع‌آوری کمک مالی (fundraising) از برنامهٔ فستیوال نوروزی و جشن نوروز دارد. بنیاد کانادا و ایران تا کنون مبلغ کل ۳۱۵٬۰۰۰ دلار بورسیه به دانشجویان و دانش‌آموزان اهدا کرده است.

به‌جز اعطای بورسیهٔ تحصیلی به دانش‌آموزان و دانشجویان، بنیاد در چه مواردی اقدام به جمع‌آوری کمک مالی می‌کند؟ چه رویدادها و انگیزه‌هایی موجب می‌شود بنیاد به‌صورت مقطعی و گاه اضطراری برای جمع‌آوری کمک مالی فراخوان بدهد؟

امیر میری: بنیاد کانادا و ایران بنا به رسالت طبیعی خود در مواقع بحرانی در جامعهٔ کانادایی و ایرانی سعی بر آن دارد که قسمتی از برنامهٔ کمک‌رسانی به آسیب‌دیدگان را در حد وسع و توان خود به انجام برساند. طبیعتاً در تمام این برنامه‌های کمک‌رسانی، تأمین بودجهٔ بنیاد از راه کمک‌های مردمی و هدایای همیاران صورت می‌پذیرد. بنیاد کانادا و ایران در تمام این سال‌ها سعی کرده چه به‌صورت مستقیم و چه به‌صورت غیرمستقیم همراه و همیار سازمان‌هایی باشد که در مواقع بحران به کمک جامعهٔ انسانی می‌شتابند و سعی در ترمیم آسیب‌های وارده دارند. به‌طور مثال می‌توان به برگزاری فستیوال نوروزی و جشن نوروز و کنسرت‌های هنری جهت آشنایی مردم با ابعاد بحران و درخواست کمک از آنان به همنوعان اشاره کرد. بنیاد کانادا و ایران تاکنون در مجموع حدود ۷۰۰ هزار دلار به بیمارستان‌ها و صلیب سرخ و بانک غذا و پناهگاه زنان بی‌پناه و آتش‌سوزی و سیل در بی‌سی و آلبرتا و همچنین برای سیل، زلزله و آتش‌سوزی در ایران فرستاده است.

تنها انگیزه‌ای که ما را وادار به انجام جمع‌آوری کمک مالی برای امور فوق می‌کند، جنبهٔ انسانی این بنیاد است که باور دارد که بنی آدم اعضای یک پیکرند.

جمع‌آوری کمک‌های مالی همواره چالش‌هایی به‌همراه دارد و کار آسانی نیست. در تمام این سال‌ها چگونه با این چالش‌ها برخورد کرده‌‌اید؟ آیا در این امر تفاوتی میان جامعهٔ ایرانی و غیرایرانی می‌بینید؟ آیا دولت‌ها، چه شهری، چه استانی و چه فدرال، به شما کمک‌ ارائه می‌کند؟

نسرین فیلسوف: اصولاً جمع‌آوری کمک‌های مالی همیشه با چالش‌های زیادی همراه بوده و خواهد بود. این کار نیاز به همکاری و فعالیت کلیهٔ اعضای هیئت مدیره دارد که بتوانند با پشتکار زیاد نیاز مالی را با دوستان، آشنایان، شرکت‌ها، بانک‌ها و غیره مطرح نمایند. در طول سال‌های گذشته همیشه افراد خیرخواه ایرانی و چند بانک و شرکت‌های محلی و دولت‌های استان و فدرال با توجه به اهداف و فعالیت‌های انجام‌شده، بنیاد را یاری نموده‌اند. 

جمع‌آوری کمک‌های مالی کار بسیار دشواری است و ما با چالش‌های فراوان روبروییم. اما خوشبختانه وقتی جامعه به سازمان اعتماد داشته باشد و اینکه کلیهٔ مبالغ جمع‌آوری‌شده برای منظور ذکرشده صرف خواهد شد، با کمال میل همراهی می‌کنند و چون بنیاد کانادا و ایران یک خیریهٔ ثبت‌شده است، به دوستانی که ما را یاری می‌کنند رسید مالیاتی فرستاده می‌شود. علاوه بر آن، هر یک از همراهان که تمایل به داشتن یک کپی از گزارش مالی داشته باشند، برایشان فرستاده خواهد شد. بعضی از هم‌وطنان ما بسیار از فعالیت‌های بنیاد تعریف می‌کنند، اما کمک مالی نمی‌کنند.

بنیاد کانادا و ایران به‌طور مرتب برای اموری که لازم می‌داند از سازمان‌های دیگر مثل دولت فدرال کانادا و دولت استانی و یونایتد وِی (United Way) و بانک‌ها و سازمان‌های دیگر نیز تقاضای کمک می‌کند. گروهی تقاضای ما را می‌پذیرند و گروهی رد می‌کنند.

چالش‌ها فراوان بوده است به‌خصوص گروهی از هم‌وطنان معتقدند که بنیاد کانادا و ایران درآمدهایش را بین هیئت‌مدیره تقسیم می‌کند، در حالی‌که کلیهٔ اعضای هیئت‌مدیره وقت گران‌بهای خودشان را به‌طور داوطلبانه در اختیار بنیاد می‌گذارند و در مواقعی به بنیاد کمک‌های مالی هم می‌کنند. بنیاد کانادا و ایران همه‌ساله گزارش مالی‌اش را که توسط حسابدار خبره انجام شده، به ادارهٔ مالیات می‌فرستد و تاکنون هیچ مشکلی از نظر حسابداری نداشته است.

بنیاد کانادا و ایران به مناسبت‌های مختلف برنامه‌های گوناگونی برگزار می‌کند که البته طی یک سال و نیم گذشته، در کل برنامه‌های حضوری به‌دلیل همه‌گیری به‌صورت آنلاین برگزار شده‌اند و امیدواریم به‌زودی با کم‌شدن و حذف محدودیت‌ها این فعالیت‌ها به حالت عادی بازگردد. لطفاً بفرمایید بنیاد روی چه مناسبت‌هایی تمرکز دارد و چرا؟

کامی تیموریان: بنیاد کانادا و ایران بیشتر روی مناسبت‌هایی تمرکز دارد که به‌نحوی بتواند به جامعهٔ ایرانی کمک کند و آن‌ها را در مقاطع مختلفی مثل انتخابات، مبارزه با قلدری در مدارس (Bullying)، مسائل مربوط به امور مالیاتی در فصل پرداخت مالیات، بازگشایی مدارس و آشنایی با قوانین مبارزه با کووید-۱۹ و امثالهم راهنمایی نماید. البته مناسبت‌هایی مانند جشن روز کانادا، جشن نوروز، روز مادر، روز پدر و طبیعتاً مراسم اهدای کمک‌هزینهٔ تحصیلی از جمله دیگر مواردی‌اند که بنیاد به‌ آن‌ها می‌پردازد.

اگر افرادی علاقه‌مند به همکاری در سطح هیئت مدیرهٔ بنیاد باشند، چه اقدامی باید بکنند؟

مسعود بابایی: بنیاد کانادا و ایران همواره با آغوش باز پذیرای هم‌وطنانی است که مایل باشند به‌صورت داوطلبانه عضو هیئت‌مدیرهٔ بنیاد باشند. هیئت‌مدیره در مجمع عمومی سالیانه توسط اعضا از بین افرادی که داوطلب عضویت در هیئت‌مدیره شده‌اند، انتخاب می‌شوند. اطلاعیهٔ شرکت در مجمع عمومی سالیانه چندی قبل از برگزاری مجمع از طریق ایمیل، وبسایت و رسانه‌های اجتماعی به‌اطلاع عموم می‌رسد. کاندیداهای عضویت در هیئت‌مدیرهٔ بنیاد باید سابقهٔ کار داوطلبانه داشته باشند، خوش‌نام باشند و گواهی عدم سوءپیشینه ارائه دهند.

افراد علاقه‌مندی که مایل‌اند در تیم بنیاد کار داوطلبانه انجام دهند، چه‌کار باید بکنند؟

هاله شیرچیان: برای عضویت در بنیاد می‌توان با مراجعه به وبسایت و یا تماس با دفتر بنیاد، فرم‌های مربوطه را دریافت کرده و با پرداخت ۵۰ دلار حق عضویت سالیانه، کارت برای ایشان ارسال می‌شود، در نتیجه اعضا می‌توانند در کلیهٔ برنامه‌ها به‌طور رایگان شرکت کنند، به‌جز برنامه‌هایی که احتیاج به بلیت مخصوص داشته باشند، مانند جشن نوروز، یلدا یا مهرگان.

افراد علاقه‌مند به همکاری در تیم داوطلبان بنیاد با مراجعه به سایت بنیاد کانادا و ایران می‌توانند اطلاعات لازم را ببینند و فرم مربوطه را تکمیل کرده و به آدرس بنیاد ارسال نمایند یا با تلفن ۶۰۴‎-۸۰۰-۱۹۷۷‎‏‎ تماس گرفته و پیام بگذارند.

انتظار شما از جامعهٔ ایرانی برای حمایت از خیریهٔ بنیاد کانادا و ایران چیست؟

کامی تیموریان: بنیاد از جامعهٔ ایرانی انتظار کمک مالی، عضوشدن و همیاری بیشتری دارد که بتواند با همفکری با افراد صاحب‌نظر هدف واقعی خود را گسترش داده و با قدرت زیادتری مشکلات جامعهٔ ایرانی را به‌اطلاع نمایندگان رسمی نورث شور و سازمان‌های مربوطه برساند. برای این کار افراد علاقه‌مند بایستی هم عضو بنیاد شوند و هم در سطح وسیع‌تری در برنامه‌هایی که بنیاد برگزار می‌کند، شرکت کنند و نظریات خود را اعلام نمایند.

با سپاس دوباره از وقتی که به ما دادید، اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید.

نسرین فیلسوف: بنیاد کانادا و ایران یک نهاد نیکوکاری است که هدف نهایی آن خدمت به جامعه به صورت‌های مختلف است. این بنیاد نیاز فراوان به همیاری و همکاری مادی و معنوی جامعه دارد. هم‌وطنان ما می‌توانند با عضویت در این بنیاد نیکوکاری و انجام فعالیت‌های اجتماعی به بنیاد کمک کنند تا قوی‌تر شود و کارایی بهتری در جامعه داشته باشد. برای عضوشدن و همکاری مادی یا فعالیت‌های داوطلبانه می‌توانند با شمارهٔ ۶۰۴‎-۸۰۰-۱۹۷۷‎‏‎ تماس بگیرند و پیام خود را بگذارند، یا به ایمیل admin@cif-bc.com پیام بفرستند. کلیهٔ برنامه‌ها و اطلاعات بنیاد کانادا و ایران در وبسایت سازمان (www.cif-bc.com) موجود است. 

نوشته مروری بر شانزده سال فعالیت بنیاد کانادا و ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یکشنبهٔ گذشته، ۱۸ اوت ۲۰۱۹، مراسم اعطای کمک‌هزینهٔ تحصیلی به دانشجویان منتخب از طرف بنیاد کانادا و ایران در مرکز اجتماعات جان بریث‌وِیت (John Braithwaite Community Centre) برگزار شد. 

در این مراسم، ابتدا نسرین فیلسوف، رئیس این بنیاد، در سخنانی با اشاره به اهداف و فعالیت‌های این سازمان خیریه، گفت که بنیاد کانادا و ایران تاکنون توانسته است مبلغ ۴۸۸٬۰۰۰ دلار بابت کمک‌هزینهٔ تحصیلی دانشجویان و مبلغ ۳۸۰٬۰۰۰ دلار به سازمان‌های مختلف در کانادا و ایران کمک کند. وی سپس با تشکر و قدردانی از داوطلبان این بنیاد و دیگر افرادی که در برگزاری این مراسم یاری کرده بودند، به حضار خیر مقدم گفت و از جین ثورن‌وِیت، نمایندهٔ مجلس استان بی‌سی از حوزهٔ نورث ونکوور-سیمور، دعوت کرد تا سخنانی ایراد کند. جین ثورن‌وِیت طی ایراد سخنان کوتاهش، از عملکرد بنیاد و کارنامهٔ آن تقدیر و تشکر کرد.

سپس پارسا کیانی، از دریافت‌کنندگان کمک‌هزینهٔ تحصیلی در سال‌های قبل، ضمن ایراد سخنانی خطاب به جوانان، روی موضوعاتی مانند داشتن هدف در زندگی، تمرینات ورزشی، و اجتناب از مقایسه و رقابت با دیگران تأکید نمود. کیانی پس از پایان سخنانش، با تشکر از استاد شاملو، استاد موسیقی‌اش، که در این جلسه حضور داشت، قطعاتی را با ویولون نواخت.

سپس زهره انصاری، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ بنیاد کانادا و ایران، قطعات شعری به زبان فارسی و انگلیسی برای حضار خواند.

بعد نوبت به هاله شیرچیان، مسئول و هماهنگ‌کنندهٔ داوطلبان بنیاد، رسید که سخنانی دربارهٔ کار داوطلبانه و اهداف و فواید آن ایراد کرد. وی در پایان سخنان خود، محمد رحمانیان را به‌عنوان داوطلب برتر منتخب اعلام نمود، و پس از آن، ضمن تشکر از آقایان صدق‌دار و احمدیان که در  مسابقات تخته نرد همکاری و کمک کرده بودند، اسامی سه نفر اول این مسابقات را بدین قرار اعلام کرد: احمد ثامنی، داود مهین‌سا و محمدرضا پناهنده. دو نفر اول و همسر محمدرضا پناهنده به‌نمایندگی از طرف ایشان مدال‌ها و جوایز خود را از دست نسرین فیلسوف دریافت نمودند.

در ادامهٔ این برنامه، ملودی تیموریان و رُزا واعظی از Amed Dance Academy با دو قطعهٔ موسیقی به اجرای رقص پرداختند.

در این برنامه همچنین مبلغ ۱۰٬۰۰۰ هزار به صلیب سرخ کانادا بابت کمک به آسیب‌دیدگان سیل در ایران و نیز مبلغ ۱٬۵۰۰ دلار به بنیاد بیمارستان لاینزگیت اهدا شد.

همچنین مبلغ ۵۰۰ دلار به بنیاد خیریهٔ تازه‌تأسیس زنده‌یاد امیر صدقی اهدا شد. عباس صدقی، پدر زنده‌یاد امیر صدقی، طی ایراد سخنانی دربارهٔ توانایی‌ها و حرفهٔ تخصصی پسرش توضیحاتی داد و از مردم خواست که تا حد امکان به بنیاد خیریهٔ امیر صدقی (www.amirsedghifoundation.com) کمک کنند، حتی ۱۰ دلار، حتی ۱ دلار، چرا که دولت به ایشان گفته است اگر تعداد افرادی که به این بنیاد کمک می‌کنند قابل توجه باشد، پارک جنگلی محل وقوع حادثهٔ هوایی که منجر به مرگ امیر صدقی و همکارش شد، به‌ نام آن‌ها نام‌گذاری خواهد شد. عباس صدقی و همسرش، مرضیه بیهقی، کتابی با عنوان «ایران» شامل ۵٬۰۰۰ عکس و شرح آن‌ها را به بنیاد کانادا و ایران هدیه دادند.

سپس کمک‌هزینهٔ دانشجویان منتخب اهدا شد که اسامی آن‌ها از این قرارند: شایان بدیعی، دانشجوی سال اول رشتهٔ کینزیولوژی دانشگاه بریتیش کلمبیا، ساناز اشرف نوحی، دانشجوی سال دوم رشتهٔ علوم در دانشگاه کپیلانو، یاسمین داریوش که به‌زودی تحصیلاتش را در رشتهٔ علوم در دانشگاه سایمون فریزر آغاز خواهد کرد، پارسا خدابخشیان، دانشجوی سال دوم رشتهٔ مهندس مکانیک در دانشگاه بریتیش کلمبیا، رایان تیموریان، که به‌زودی تحصیلاتش را در دانشکدهٔ علوم دانشگاه بریتیش کلمبیا آغاز خواهد کرد و اشكان اكبریان، دانشجوی رشتهٔ معماری BCIT.

شایان ذکر است که معصومه پرایس از آناهیتا پروداکشن، نیز کتاب‌هایی دربارهٔ ایران به دانشجویان دریافت‌کنندهٔ کمک‌هزینهٔ تحصیلی هدیه داد.

در پایان این مراسم، حمید نیک، چند ترانه برای حضار خواند. 

نوشته گزارش اعطای کمک‌هزینهٔ تحصیلی به دانشجویان منتخب از طرف بنیاد کانادا و ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.