پس از مدت‌ها بالاخره خبری خوش منتشر شد و آن، آزادی دو روزنامه‌نگارِ دربند یعنی نیلوفر حامدی و الهه محمدی بود که از همان آغاز جنبش «زن، زندگی، آزادی» به اتهامات واهی در زندان به سر می‌بردند. این دو روزنامه‌نگار یکشنبهٔ گذشته، پس از شانزده ماه با وثیقهٔ ۱۰ میلیارد تومانی از زندان آزاد شدند. دادگاه تجدید نظر استان تهران با تبدیل قرار بازداشت این دو خبرنگار به قرار وثیقه، اجازه داده است تا زمان صدور حکم تجدیدنظر به‌طور موقت آزاد باشند، و البته هم‌زمان هر دو نفر را ممنوع‌الخروج کرده است.

نیلوفر حامدی در جریان بستری‌شدن و کشته‌شدن مهسا امینی در بیمارستان کسری، نخستین خبرنگاری بود که در این‌باره و همچنین دربارهٔ نحوهٔ برخورد نیروهای امنیتی با معترضان اطلاع‌رسانی کرد. او حدود یک هفته پس از کشته‌شدن مهسا امینی به‌دست نیروهای امنیتی بازداشت و وسایل شخصی‌اش ازجمله لپ‌تاپ و موبایلش نیز توقیف شد. نیلوفر حامدی در گروه اجتماعی روزنامهٔ شرق کار می‌کرد و پیش از آن با روزنامه‌های جام جم، همشهری و اعتماد آنلاین کار کرده بود.

نیلوفر حامدی پیش از بازداشت و زندانی‌شدنش در سپتامبر ۲۰۲۲، گزارشات شاخص دیگری نیز تهیه کرده بود که از آن جمله می‌توان به گزارشی اشاره کرد که در آن از تیراندازی مأمور گشت ارشاد به زوجی در پارک پردیسان تهران خبر داده بود. انتشار این گزارش باعث شد نیروی انتظامی از او شکایت کند اما آن شکایت در دادسرا به منع تعقیب ختم شد. حامدی همچنین در گزارشی با عنوان «تکرار سناریوی خانهٔ پدری برای رومینای ۱۴ ساله» به موضوع کشته‌شدن رومینا اشرفی به‌دست پدرش پرداخته بود. او همچنین پس از بازگشت طالبان به افغانستان در تابستان ۲۰۲۱، طی سفری به سیستان و بلوچستان و حضور در مرز افغانستان، گزارشی از موج جدید مهاجرت افغان‌ها به ایران روایت کرده بود. نیلوفر حامدی از اولین افرادی بود که با خانواده و وکیل سپیده رشنو مصاحبه و گزارشی از پروندهٔ او را منتشر کرده بود.

مجلهٔ تایم در سال ۲۰۲۳ نام نیلوفر حامدی را در فهرست سالیانهٔ صد فرد تأثیرگذار در جهان قرار داد. او در سال ۲۰۲۳ همچنین برندهٔ جایزه آزادی مطبوعات از سوی سازمان ملل متحد شد.

الهه محمدی نیز که برای تهیه گزارش مراسم خاک‌سپاری مهسا امینی به سقز سفر کرده بود، در بازگشت پس از احضار تلفنی، بازداشت شد. گزارش او از سفر به سقز با عنوان «یک وطن اندوه» در روزنامهٔ هم‌میهن چاپ شد. محمدی پیش از آن، گزارشی با عنوان «از کسی نمی‌ترسیم؛ شکایت می‌کنیم» تهیه و منتشر کرده بود که حاوی گفت‌وگو با دایی و مادربزرگ مهسا امینی ساعتی قبل از مرگ او بود.

از دیگر گزارشات شاخص الهه محمدی پیش از بازداشتش می‌توان به گزارشی با عنوان «اضطراب ارشاد» نام برد که گزارشی تحقیقی است از پیامدهای روان‌شناسی جامعه نسبت به اقدامات پلیس امنیت اخلاقی. این گزارش تقریباً هم‌زمان با گزارش خاک‌سپاری مهسا امینی منتشر شد. همچنین گزارش او با عنوان «گشت بارداری در بیمارستان‌ها» گزارش میدانی است از حضور مأمورانی از سوی وزارت بهداشت در بعضی بیمارستان‌ها که به‌دنبال قانون جوانی جمعیت و حمایت از خانواده‌اند! گزارش دیگر او با عنوان «قتل با اسم رمزِ ناموس» گزارشی است دربارهٔ زن‌کشی در استان کردستان که دو سال قبل به‌عنوان یکی از گزارش‌های برتر سال از سوی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران انتخاب شد. همچنین گزارش او با عنوان «شب بلند بخشش و اعدام» که دربارهٔ شبی‌ست که قرار بود پنج قاتل در زندان رجایی‌شهر قصاص شوند، از دیگر گزارش‌های شاخص محمدی است. 

مجلهٔ تایم نام الهه محمدی را نیز در سال ۲۰۲۳ در فهرست سالیانهٔ صد فرد تأثیرگذار در جهان قرار داد.

حدود ۴۰ روز پس از دستگیری نیلوفر حامدی و الهه محمدی، وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه در بیانیهٔ مشترکی این دو روزنامه‌نگار را عامل سرویس‌های جاسوسی غربی معرفی کردند که در برخی کشورها، دوره‌های براندازی و جنگ‌های ترکیبی تشکیل می‌داده‌اند! خبری که اعتراض تعداد زیادی از کاربران توییتر را به‌دنبال داشت و بیش از ۵۰۰ فعال در حوزهٔ رسانه نیز، بیانیه‌ای در حمایت از آن‌ها امضا کردند.

نیلوفر حامدی و الهه محمدی بیش از هشت ماه در زندان بودند که مدتی از آن را در زندان انفرادی به سر برده بودند و محروم از حق ملاقات با خانواده و وکیل، تا اینکه بالاخره برای اولین بار در ماه ژوئن سال گذشته و درست پیش از برگزاری دادگاه توانستند با وکلای انتخابی‌شان ملاقات کنند.

حامدی و محمدی بارها تمام اتهام‌ها را رد و تأکید کرده بودند که تنها وظیفهٔ خبرنگاری‌شان را انجام داده‌اند و گزارش‌هایشان با تأیید مدیران مسئول دو روزنامه بوده است. مدیران مسئول هر دو روزنامهٔ شرق و هم‌میهن نیز بارها گفته‌اند که تهیهٔ آن گزارش‌ها با تأیید آن‌ها بوده و هیچ مسئولیتی متوجه این دو خبرنگار نیست.

خبر آزادی نیلوفر حامدی و الهه محمدی به‌طور گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی پخش شد و با ابراز خوشحالی شمار بسیاری از کاربران این شبکه‌ها، روزنامه‌نگاران، فعالان مدنی و سیاسی و هنرمندان همراه بود.

امجد امينی، پدر مهسا امینی، با انتشار پیامی ضمن تبریک «این آزادی ارزشمند» به این دو روزنامه‌نگار و خانواده‌هایشان نوشت: «خانم‌های گران‌قدر، نیلوفر حامدی و الهه محمدی، خبر آزادی شما بزرگواران، بعد از چهار صد روز تحمل زندان و دوری از خانواده، همهٔ ما را خوشحال کرد و کاممان را شیرین گردانید.»

آزادی نیلوفر حامدی و الهه محمدی، هرچند به‌قید وثیقه‌ای سنگین و به‌طور موقت، پس از ماه‌ها خبر خوشی بود که کام همه را شیرین کرد. هرچند خبرگزاری قوهٔ قضاییه یک روز پس از آزادی این دو خبرنگار از تشکیل پرونده‌ای جدید برای آن دو خبر داد. «جرم» جدید آن‌ها انتشار تصاویری از «کشف حجاب» خود در فضای مجازی است!

نوشته آزادی موقت پس از ۱۶ ماه و اعلام «جرم» جدید پس از یک روز اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌ها از: جمشید تاج‌دولت

روز جمعه، ۱۹ مهٔ ۲۰۲۳، مراسم ویژهٔ «آزادی مطبوعات» از سوی «شورای ملی نشریات و رسانه‌های قومی کانادا» (National Ethnic Press and Media Council of Canada) در ساختمان شهرداری تورنتو برگزار شد. 

در این مراسم از نیلوفر حامدی و الهه محمدی، دو روزنامه‌نگار زندانی در ایران که در پی اعتراضات پس از کشته‌شدن مهسا امینی بازداشت شدند، تقدیر شد.

لوح‌های تقدیر این شورا به این دو روزنامه‌نگار به‌صورت غیابی اعطا شد و لیلی پورزند، فعال حقوق زنان ساکن تورنتو و دختر زنده‌یاد سیامک پورزند، روزنامه‌نگار فقید ایرانی، که در پی سال‌ها حبس و شکنجه و به‌دلیل آزار و اذیت‌های نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی در هشتادسالگی به زندگی خود پایان داد، به‌نیابت از آن‌ها این لوح‌ها را دریافت کرد.

در این مراسم محمد تاج‌دولتی، رئیس شورای ملی رسانه‌های قومی کانادا، طی سخنانی و با اشاره به هزاران نفری که از زمان آغاز جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» جان خود را از دست داده‌اند، بازداشت و شکنجه شده‌اند یا چشم خود را از دست داده‌اند، گفت: «سه مرد جوان ساعاتی پیش به دار آویخته شدند تنها برای اینکه در خیابان‌ها خواهان آزادی شده بودند. روزنامه‌نگاران بسیاری ازجمله این دو روزنامه‌نگار جوان، نیلوفر حامدی و الهه محمدی، دستگیر و زندانی شده‌اند. شورای ملی نشریات و رسانه‌های قومی کانادا تصمیم گرفت از این دو روزنامه‌نگار برای شجاعتی که در کارشان داشته‌اند، تقدیر کند.» سپس او دربارهٔ دلیل دستگیری و بازداشت این دو روزنامه‌نگار که از اوایل جنبش «زن، زندگی، آزادی» در زندان به سر می‌برند، توضیحاتی به شرکت‌کنندگان در این مراسم داد. 

تاج‌دولتی در ادامهٔ سخنان خود با اشاره به اینکه دو هفته قبل دوازدهمین سالگرد فقدان غم‌انگیز زنده‌یاد سیامک پورزند، یکی از برجسته‌ترین روزنامه‌نگاران ایرانی بود، گفت: «زمانی که روزنامه‌نگار جوانی بودم، این شانس را داشتم که او را ملاقات کنم؛ کسی که الگویی برای نسل من بود. سیامک پورزند اوایل سال ۲۰۰۰ به‌دلیل فعالیت حرفه‌ای‌اش دستگیر شد. او سال‌ها در زندان به سر برد و شکنجه شد تا به انجام کارهایی اعتراف کند که هرگز در آن‌ها دخالتی نداشت… » سپس او به مرگ خودخواستهٔ سیامک پورزند در حبس خانگی و تحت فشارهای شدیدی که قرار داشت، اشاره کرد و ضمن معرفی لیلی پورزند، دختر زنده‌یاد سیامک پورزند که در خشونت مبتنی بر جنسیت و برابری جنسیتی تخصص دارد و فعال حقوق زنان است، خواست تا برای دریافت لوح‌های تقدیر و ایراد سخنانی به روی صحنه برود.

لیلی پورزند، پس از دریافت این لوح‌ها از «شورای ملی نشریات و رسانه‌های قومی کانادا» به‌خاطر حمایتشان از جنبش مبارزات مدنی مردم ایران و اهمیتی که به روزنامه‌نگاران دربند ایرانی داده‌اند، سپاسگزاری کرد. او با اشاره به اینکه پدر روزنامه‌نگارش را تحت فشار و در حبس خانگی از دست داده است، گفت که درد خانواده‌های روزنامه‌نگاران دربند را درک می‌کند و افزود: «به زنان ایرانی و روزنامه‌نگاران دربند افتخار می‌کنم. تعداد زیادی از آن‌ها هم‌اکنون تحت شرایط نامناسب در زندان رژیم‌اند و با اتهامات بسیار سنگینی موا‌جه‌اند. و همان‌طور که می‌دانیم امروز سه جوان را از مردم ما گرفتند… ما باید به مبارزه ادامه دهیم و صدای آن‌‌ها باشیم؛ تنها کاری که می‌توانیم انجام دهیم که البته کار بزرگی‌ است.» وی در ادامه افزود تعهد می‌کند این لوح‌های تقدیر را نگه دارد تا روزی در آینده‌ای نزدیک آن‌ها را به دست نیلوفر حامدی و الهه محمدی برساند. لیلی پورزند در پایان گفت از همه می‌خواهد که برای آزادی مردم ایران همراه باشند و از مبارزات آن‌ها حمایت کنند. 

«شورای ملی نشریات و رسانه‌های قومی کانادا» سازمانی غیرانتفاعی است که از سال ۱۹۵۸ با هدف ترویج منافع اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جوامع قومی مختلف در کانادا و تلفیق آن‌ها با جامعهٔ میزبان فعالیت می‌کند و نزدیک به ۷۰۰ رسانهٔ قومی از سرتاسر کانادا را نمایندگی می‌کند. 

گفتنی است در فوریهٔ گذشته انجمن «روزنامه‌نگاران کانادایی برای آزادی بیان» هم در مراسم سالانه‌اش معتبرترین جایزهٔ خود را به نیلوفر حامدی و الهه محمدی، اعطا کرده بود.

نوشته تقدیر «شورای ملی نشریات و رسانه‌های قومی کانادا» از نیلوفر حامدی و الهه محمدی، دو خبرنگارِ زندانی در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مراسم اعطای جوایز سالانهٔ انجمن «روزنامه‌نگاران کانادایی برای آزادی بیان» ‎(Canadian Journalists for Free Expression )‎ یا اختصاراً CJFE روز چهارشنبه ۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۳ در هتل ریتز کارلتون در شهر تورنتو برگزار شد.

در این مراسم به نیلوفر حامدی و الهه محمدی، دو روزنامه‌نگار زندانی در ایران که در پی اعتراضات اخیر بازداشت شدند، جایزهٔ بین‌المللی آزادی مطبوعات، معتبرترین جایزهٔ انجمن روزنامه‌نگاران کانادایی برای آزادی بیان، به‌صورت غیابی اعطا شد و شهرام رفیع‌زاده، روزنامه‌نگار ایرانی-کانادایی، و دخترش به نیابت از این دو روزنامه‌نگار جوایز آن‌ها را دریافت کردند.

این انجمن پیش از این و در بیستم ژانویهٔ ۲۰۲۳ در بیانیه‌ای از اعطای جایزه به این دو روزنامه‌نگار خبر داده بود. در این بیانیه آمده بود:

«انجمن روزنامه‌نگاران کانادایی برای آزادی بیان، مفتخر است اعلام کند که معتبرترین جایزهٔ خود، جایزهٔ بین‌المللی آزادی مطبوعات، را به دو روزنامه‌نگار ایرانی که به‌دلیل پوشش خبریِ مرگ یک زن ایرانی در بازداشت به‌دلیل پوشش نامناسب روسری دستگیر شده بود، اعطا می‌کند. مأموران امنیتی ایران این دو خبرنگار را اندکی پس از گزارش آن‌ها دستگیر و آن‌ها را به جاسوسی متهم کردند، جرمی که در ایران مجازات اعدام دارد.

مرگ مهسا امینیِ بیست و دو ساله اعتراضاتی را برانگیخت که تا امروز در سراسر ایران و جهان ادامه دارد. در نتیجهٔ این اعتراضات صدها نفر کشته و هزاران نفر دیگر از جمله ده‌ها روزنامه‌نگار در پشت میله‌های زندان‌اند.

کرول آف (Carol Off)، رئیس جشن CJFE گفت: «CJFE جایزهٔ بین‌المللی آزادی مطبوعات خود را به نیلوفر حامدی و الهه محمدی به‌دلیل به‌خطرانداختن آزادی و زندگی‌شان به‌منظور افشای رفتار خشونت‌آمیز [رژیم] ایران با زنان اعطا می‌کند. بدون شجاعت این روزنامه‌نگاران شاید هیچ‌وقت از ماجرای واقعی مرگ مهسا امینی مطلع نمی‌شدیم. نیلوفر و الهه بهای گزافی را برای گفتن حقیقت پرداخته‌اند و ما واقعاً سپاسگزاریم.»

«پلیس اخلاق» ایران مدعی شد امینی هنگام دستگیری روسری خود را به‌درستی بر سر نکرده بود. آن‌ها اصرار دارند که او در پاسگاه پلیس از حال رفت و بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. اما شاهدان عینی ازجمله زنانی که همراه با امینی بازداشت شده بودند، گزارش دادند که وی در اثر خشونت پلیس به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته و جان باخته است.»

در مراسم اعطای این جوایز مارگارت اتوود، نویسندهٔ نامدار کانادایی، در بخشی از سخنان خود دربارهٔ این دو روزنامه‌نگار گفت همان‌طور که می‌دانید دریافت‌کنندگان این جوایز قادر نبودند شخصاً در اینجا حضور داشته باشند. آن‌ها در امنیتی‌ترین زندانِ ایران به‌‌اتهام جرائمی ساختگی زندانی‌اند. آنچه آن‌ها واقعاً انجام داده‌اند، گفتن واقعیت بوده است دربارهٔ دختر جوانی که نیروهای امنیتی مورد ضرب‌وشتم قرارش دادند برای اینکه کمی از مویش از روسری بیرون مانده بود. بله، هستند افرادی هم که در کشورهای دیگر از سوی پلیس به‌دلایل واهی مورد ضرب‌و‌شتم قرار می‌گیرند، مانند آمریکا، حتی می‌میرند، مرگشان جرقه‌ای برای خیزش می‌شود، اما روی‌هم‌رفته موردی شبیه این دیده نشده است که خبرنگاری را به‌دلیل گزارش ضرب‌شتم و خیزش مردم به زندان انداخته باشند و با حکم اعدام تهدیدش کنند. 

انجمن روزنامه‌نگاران کانادایی برای آزادی بیان (CJFE) سازمانی غیردولتی است که از سوی روزنامه‌نگاران کانادایی و مدافعان آزادی بیان حمایت می‌شود. هدف این سازمان دفاع از حقوق روزنامه‌نگاران و کمک به توسعهٔ آزادی مطبوعات در سراسر جهان است. 

CJFE در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد و در ابتدا از سوی مرکز روزنامه‌نگاری تحقیقی (CIJ) (اکنون انجمن روزنامه‌نگاران کانادا) به‌عنوان کمیتهٔ CIJ برای آمریکای لاتین ایجاد شد. در سال ۱۹۸۴ نام این گروه به کمیتهٔ کانادایی برای محافظت از خبرنگاران تغییر یافت. سپس در سال ۱۹۹۸ به انجمن روزنامه‌نگاران کانادایی برای آزادی بیان تبدیل شد.

جوایز بین‌المللی آزادی مطبوعات CJFE که در سال ۱۹۹۸ پایه‌گذاری شد، به رویدادی ویژه برای فعالیت‌های آگاهی‌رسانی در زمینهٔ آزادی مطبوعاتِ این سازمان در کانادا تبدیل شده است. جشن سالانهٔ این جوایز، بزرگ‌ترین نام‌های رسانه‌های کانادایی را گرد هم می‌آورد تا از همکارانی از کانادا و سراسر جهان که به‌دلیل کارشان مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند، تجلیل شود.

سهام بن سدرين، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر تونسی، زهرا کاظمی، عکاسِ فقیدِ ایرانی-کانادایی، لیرا بایستووا، روزنامه‌نگار قزاقستانی و اکبر گنجی، روزنامه‌نگار ایرانی، از برندگان جوایز پیشین این انجمن‌اند.

*با سپاس از محمد تاج‌دولتی برای در اختیار قراردادن عکس و فیلم از مراسم

نوشته اعطای معتبرترین جایزهٔ انجمن «روزنامه‌نگاران کانادایی برای آزادی بیان» به نیلوفر حامدی و الهه محمدی، دو خبرنگارِ زندانی در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در افسانه‌های ایرانی همیشه یک مرد قهرمانی بوده که آمده و میهن را آباد کرده. از کاوهٔ آهنگر گرفته که علیه ضحاک ستمگر قیام کرد تا رستم دستان که تک‌وتنها پادشاه ایران را از بند دیوان مازندران نجات داد. در تاریخ معاصر ایران هم کم نبودند مردانی که بهشان امید بستیم تا بیایند و همه‌چیز را درست کنند؛ اسطوره‌شان کردیم و هیچ انتقادی ازشان را برنتافتیم، از رضا پهلوی (پدر) گرفته تا محمد مصدق، از روح‌الله خمینی گرفته تا میرحسین موسوی.

اما جنبشی که این روزها در ایران شاهدش هستیم از دو جهت متفاوت است: اول اینکه یک قهرمان اسطوره‌ای ندارد، بلکه صدها قهرمان «واقعی» دارد، و دوم اینکه بسیاری از این قهرمانان زن‌اند. زنانی که در ایران برای حقوق ابتدایی خودشان می‌جنگند، و این بار از حمایت مردان ایرانی هم برخوردارند.

قهرمان این جنبش مهسا امینی است، زن ۲۲ساله‌ای که در برابر گشت ارشاد مقاومت کرد به‌طوری‌که مجبور شدند به‌طرزفجیعی به قتلش برسانند و بعد پنهان‌کاری کنند.

قهرمان این جنبش نیلوفر حامدی است، روزنامه‌نگاری که خبر انتقال مهسا امینی به بیمارستان را منتشر کرد و چند روز پس از آن دستگیر شد و هنوز در زندان اوین است.

قهرمان این جنبش دنیا راد است، زن ۳۷ساله‌ای که برای مخالفت با حجاب اجباری، بدون روسری در یک قهوه‌خانه صبحانه خورد و روز بعد دستگیر و در اوین زندانی‌اش کردند.

قهرمان این جنبش نیکا شاکَرَمی است، زن ۱۷ساله‌ای که برای اعتراض به قتل مهسا امینی به تجمعات خیابانی رفت و پس از ده روز جنازه‌اش را به خانواده تحویل دادند.

قهرمان این جنبش مینو مجیدی است، زن ۶۲ساله‌ای که در اعتراض به حجاب اجباری به خیابان رفت و با شلیک مستقیم نیروهای ضدشورش کشته‌ شد. تصویر دخترش که موهای سرش را کوتاه کرده و در دست گرفته و با چهره‌ای مصمم بر مزار مادرش ایستاده، به نماد جنبش بدل شده است.

قهرمان این جنبش نسرین ستوده است، زن ۵۹ساله‌ای که به‌خاطر دفاع از حقوق زنان به ۳۸ سال زندان محکوم شده، اما دست از مبارزه برنمی‌دارد و در مصاحبه با مجلهٔ تایم از تغییر رژیم حرف می‌زند.

و قهرمانان این جنبش صدها زن و مرد دیگری هستند که در ایران برای حقوق خودشان می‌جنگند؛ برای زن، زندگی، و آزادی می‌جنگند. اگر ندا آقاسلطان در جنبش ۸۸ نماد مظلومیت بود، زنانی که این روزها اسمشان سر زبان‌هاست نماد شجاعت‌اند. شجاعت زنان در خط مقدم جنبش سبب شده مردان ایرانی هم شجاع‌تر و امیدوارتر بشوند، و رمز اتحاد بی‌سابقهٔ ایرانیان خارج از کشور هم همین شجاعت زنان و همراهی مردان است.

این فرصتی طلایی است تا برای همیشه از کلیشهٔ «مرد قهرمان» گذر کنیم؛ اما این کلیشه آن‌چنان در ناخودآگاه ما نهادینه شده که باید مدام حواسمان باشد دوباره به آن برنگردیم.

ما از اسطوره‌سازی خیلی ضربه خورده‌ایم. فراموش نکنیم که روی دیگر اسطوره‌سازی، استبداد است. مراقب باشیم کسی را «کاوهٔ زمانه» ندانیم، و بدانیم هیچ انسانی بدون خطا و فراتر از انتقاد نیست. نباید رهبری جمعی این جنبش را فراموش کنیم، وگرنه در دام همان دور باطل استبداد می‌افتیم که بیش از صد سال است در آن گرفتاریم.

همچنین باید مراقب باشیم مرکزیت زنان را در خط مقدم نبرد فراموش نکنیم. یادمان نرود در انقلاب ۵۷ هم زنان نقش مهمی در پیروزی داشتند، اما بعد از انقلاب به حاشیه رانده شدند و نه‌تنها سهمی از قدرت بهشان داده نشد که آزادی‌های فردی‌شان هم ازشان گرفته‌ شد. شعار «زن، زندگی، آزادی» را فراموش نکنیم.

اما در عرصهٔ جهانی، پیش از این هم بوده‌اند زنان موفق ایرانی که شهرت بین‌المللی پیدا کردند، مثل شیرین عبادی که جایزهٔ نوبل را گرفت و مریم میرزاخانی که جایزهٔ فیلدز را برد. اگر تا دیروز، زنان ایرانی را با پشتکار یا مظلومیتشان می‌شناختند، امروز همهٔ دنیا زنان ایرانی را با شجاعت و تدبیرشان می‌شناسند، و این از مهم‌ترین دستاوردهای جنبش اخیر بوده است. بیایید قدر این دستاورد را بدانیم و خودمان را برای همیشه از کلیشهٔ «مرد قهرمان» خلاص کنیم. 

قهرمان ما دیگر کاوه نیست، بلکه مهساها و مینوها هستند.

نوشته قهرمان ما دیگر کاوه نیست بلکه مهساها و مینوها هستند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.