ویرایش و بازنویسی: مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

امیلی کار (Emily Carr) نقاش و نویسنده، متولد ۱۳ دسامبر ۱۸۷۱ در ویکتوریا، استان بریتیش کلمبیای کانادا بود. وی هفتمین فرزند از بین نُه فرزند خانواده از پدر و مادری انگلیسی بود. امیلی با مادرش رابطه‌ای صمیمی نداشت، اما پدر خانواده، ریچارد کار، مشوق اصلی او بود. 

امیلی در بیست‌سالگی زمانی که والدین خود را از دست داد، به‌کمک قیّم خود هنر را به‌طور جدی دنبال کرد. در سال ۱۸۹۰ به‌مدت دو سال در «مدرسهٔ هنر سان‌ فرانسیسکو» به تحصیل پرداخت و سپس به ویکتوریا بازگشت. در سال ۱۸۹۹، به لندن رفت و در «مدرسهٔ هنر وست‌مینستر» مشغول به تحصیل شد. در سال ۱۹۰۵ به ونکوور کانادا بازگشت و در«کلوپ هنری بانوان» مشغول به تدریس شد. تدریس وی در این مدرسه بیش از یک ماه به‌طول نینجامید زیرا در کلاس سیگار می‌کشید و به دانش‌آموزان ناسزا می‌گفت. 

فعالیت‌های هنری امیلی در رابطه با بومیان از سال ۱۸۹۸ آغاز شد، زمانی که به روستاهای اطراف سفر می‌کرد و طراحی‌ها و نقاشی‌هایی از افراد بومی می‌کشید. امیلی در نوشته‌هایش عنوان کرده است که اقامت وی در روستای «یوکلولت» محل سکونت قوم «نوتکا» تأثیری عمیق و دائمی به‌ روی او گذاشته بود. امیلی نُه سال بعد به‌همراه خواهرش، آلیس، سفری به آلاسکا داشت که علاقهٔ وی را به زندگی افراد بومی بیشتر کرد.

در سال ۱۹۱۰، امیلی به اروپا رفت و در آکادمی «کولاروسی» پاریس مشغول به تحصیل شد. امیلی و آلیس با دردست‌داشتن معرفی‌نامه، هری گیبز، نقاش سبک مدرنیته، را در «مونتپارنس» ملاقات کردند. آن‌ها از دیدن سبک نقاشی گیبز و استفاده از رنگ‌های سرزنده ونشاط‌‌آور او شگفت‌زده شدند. امیلی در نوشته‌هایش این نقاشی‌ها را درخشان، دلپذیر و زلال خواند. امیلی در کنار گیبز تکنیک‌های نقاشی را فرا گرفت و سبک نقاشی‌اش متأثر از کارهای استادش بود. امیلی همچنین تحت‌ تأثیر نقاشان سبک پست‌امپرسیونیست و فوویسم فرانسوی بود. در سال ۱۹۱۲ به کانادا بازگشت و اولین هنرمندی بود که با برپایی نمایشگاهی از ۷۰ اثر آبرنگ و رنگ روغن، سبک فوویسم را به ونکوور معرفی کرد. افراد محلی قادر به درک سبک جدید رادیکال، رنگ‌های تند و عدم وجود جزئیات در نقاشی‌های وی نبودند. امیلی به‌ناچار کارگاه خود را تعطیل کرد و به ویکتوریا بازگشت. در تابستان آن سال، امیلی به روستاهای زیادی سفر کرد و از مناظر و افراد بومی نقاشی کشید. امیلی تابلویی از یک غُراب سیاه‌رنگ حکاکی‌شده نقاشی کرد که بعدها به شاهکار بسیار معروف او به‌نام «غُراب* بزرگ» (Big Raven) تبدیل شد. تابلوی دیگر وی به‌نام «تنو» نیز متأثر از آثار هنری‌ای است که در این سفر دیده بود. 

امیلی بر این باور بود که استقبال ونکوور از آثار وی به‌قدری نیست که بتواند از کارهای هنری او حمایت کند. بالاخره تصمیم نهایی خود را گرفت و کار و تدریس را رها کرد و در سال ۱۹۱۳ به ویکتوریا نزد خواهرانش بازگشت. طی ۱۵ سال بعد، امیلی کار آثار اندکی خلق کرد و مشغول مدیریت مدرسهٔ شبانه‌روزی‌ای به‌نام «خانه‌ای از تمام انواع» شد.

با گذشت زمان، آثار نقاشی امیلی کار مورد توجه افراد بانفوذی مانند ماریوس باربو، قوم‌شناس برجستهٔ «موزهٔ ملی اتاوا»، قرار گرفت. در سال ۱۹۲۷، باربو توانست مدیر وقت نگارخانهٔ ملی کانادا را متقاعد کند تا از امیلی دعوت کنند تعدادی از آثار خود را در نمایشگاه «هنر بومی ساحل غرب» در این نگارخانه به نمایش بگذارد. امیلی نقاشی رنگ روغن، نمونه‌هایی از کوزه‌گری و طراحی فرش‌های بومی خود را به این نگارخانه فرستاد. در این نمایشگاه، امیلی با «گروه هفت»، برجسته‌ترین و شناخته‌شده‌ترین نقاشان مدرنیست وقت کانادا، ملاقات کرد. یکی از اعضای این گروه به‌نام لارن هریس به یکی از حامیان مهم امیلی تبدیل شد و او را در گروه پذیرفت.

طی دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، امیلی سفرهای زیادی به اطراف ویکتوریا انجام داد. آثارش در نمایشگاه‌هایی در شهرهای کانادا، لندن، پاریس، واشنگتن و آمستردام نیز به نمایش گذاشته شدند. امیلی اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۹۳۵ در «گالری انجمن بانوان هنرمند کانادا» در تورنتو برپا کرد. انزوای هنری ۱۵ سالهٔ او خاتمه یافت.

به‌کمک لارن هریس، با نمادگرایی اروپای شمالی نیز آشنایی کامل پیدا کرد. نه تنها آثار هنری هریس، بلکه عرفان‌شناسی خاص وی به امیلی در درک ماهیت خدا کمک شایانی کرد. زمانی که وی همانند بسیاری از هنرمندان معاصرش، تحت‌ تأثیر تفکرات عرفانی قرار گرفت، تصور جدیدی از خداوند به‌عنوان طبیعت در ذهن خود شکل داد. از آن پس زندگی معنوی و عرفانی در پیش گرفت. امیلی از مناظر بکری که در دل طبیعت وحشی کانادا می‌یافت، نقاشی می‌کشید و آثار خود را با معنویت بیشتری می‌آمیخت. در پاییز ۱۹۲۸، مارک توبی، که در سیاتل با امیلی آشنا شده بود، به کارگاه وی در ویکتوریا رفت تا به تدریس دورهٔ پیشرفته نقاشی بپردازد. در این دوره توبی، امیلی را با هنر دوران معاصر آشنا کرد و تکنیک‌های نقاشی سبک کوبیسم و مفاهیم انتزاعی را به او نشان داد.

و سرانجام در سال ۱۹۳۷، امیلی دچار حملهٔ قلبی شد و به نزد خواهرش آلیس نقل مکان کرد. طی سال‌های بعد، دو حملهٔ قلبی دیگر را از سر گذراند و امکان سفرکردن برایش بسیار محدود شد. بنابراین بیشتر وقت خود را به نوشتن اختصاص داد. دوست ویراستار امیلی به‌نام ایرا دیلورث به او کمک کرد تا نخستین کتاب خود را تحت عنوان «کلی ویک» در سال ۱۹۴۱ منتشر کند که در همان سال «جایزهٔ فرماندار کل» را برایش به‌ دنبال داشت. سایر کتاب‌های او عبارت‌اند از: «کتاب کوچک» (۱۹۴۲)، «خانه‌ای از همه‌نوع» (۱۹۴۴)، و «افزایش درد» (۱۹۴۶). همچنین دو کتاب «مکث، قلب یک طاووس» (۱۹۵۳) و «صدها و هزاران» (۱۹۶۶) نیز پس از مرگ وی منتشر شدند. بعضی از این کتاب‌ها زندگی‌نامهٔ خود امیلی‌اند و نحوهٔ رشد وی به‌عنوان یک نویسنده را بازگو می‌کنند. آثار نقاشی امیلی در آخرین دههٔ زندگی‌اش حاکی از نگرانی وی از تأثیر رشد صنعت بر محیط زیست و مناظر طبیعی بریتیش کلمبیاست. 

امیلی کار در دوم ماه مارس سال ۱۹۴۵ در مسافرخانه‌ای در زادگاه خود، آخرین حملهٔ قلبی‌اش را تجربه کرد که منجر به مرگ وی شد. مرگ وی تنها کمی پیش از مراسم بزرگداشت و اهدای دکترای افتخاری به او در دانشگاه بریتیش کلمبیا رخ داد. امیلی در قبرستان «راس بِی» به خاک سپرده شد.

امیلی کار در طراحی‌های خود از زغال چوب و آبرنگ استفاده می‌کرد. بعدها از رنگ روغن دیواری به‌همراه گازوئیل روی کاغذ مانیلی نیز استفاده کرد. بیشتر آثار ناب وی با رنگ روغن روی بوم نقاشی یا در مواقع تنگدستی به روی کاغذ معمولی خلق شده‌اند. در سال ۲۰۱۳ یکی از تابلوهای نقاشی امیلی به‌نام «پله‌های کج و معوج» به ارزش ۳٫۳۹ میلیون دلار در حراجی تورنتو به فروش رفت. این مقدار بالاترین رکورد فروش تابلوی نقاشی هنرمندان زن در کانادا محسوب می‌شود.

در دانشنامهٔ کندین (Canadian Encyclopedia) از وی به‌عنوان هنرمندی نمونه یاد شده است که اصالت و قدرت منحصربه‌فردی در آثارش دیده می‌شود. امیلی زندگی هنرمندانه‌ای داشت و برخلاف جامعهٔ خویش، زندگی‌ای پر از ماجراجویی را تجربه کرد. او توانست شرق و غرب و شمال و جنوب را به هم پیوند بدهد و زندگی و فرهنگ غنی بومیان آمریکایی را به اروپائیان تازه‌وارد معرفی کند. ادارهٔ پست کانادا دو تمبر الهام‌گرفته از نقاشی‌های امیلی را به‌افتخار وی چاپ کرده است. اماکن متعددی به‌افتخار امیلی بنا شده‌اند، ازجمله دانشگاه طراحی و هنرهای مدرن امیلی کار در ونکوور، کتابخانهٔ عمومی امیلی کار در ویکتوریا، آتشفشانی در سیارهٔ زهره توسط اتحادیهٔ فضانوردان بین‌المللی و چندین مدرسه در سطوح مختلف. رمان‌نویس سوزان وریلند، شخصیت اصلی رمان «عاشق جنگل» (۲۰۰۴) خود را امیلی کار قرار داده است.

*غُراب (Raven)، پرنده‌ای از تیرهٔ کلاغان

منبع: ویکی‌پدیا

نوشته نگاهی به زندگی امیلی کار اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

جمعه، ۱۵ مارس ۲۰۲۴، اولین روز از چهارمین نمایشگاه نقاشی انفرادی مجتبی دانشی، هنرمند ساکن ونکوور، با استقبال تعداد زیادی از علاقه‌مندان به هنر مواجه شد. در این نمایشگاه که به‌مدت سه روز در محل استودیو گُلدن استارز (Golden Stars Studio) در نورث ونکوور ادامه داشت، تازه‌ترین آثار نقاشی و خطاطی دانشی در معرض دید عموم قرار گرفت. در اغلب این آثار آنچه که بیش از همه جلب توجه می‌کند، رنگ و سرزندگی‌ست. تعدادی از این آثار را می‌توانید در صفحهٔ مقابل ملاحظه کنید. طی دیداری از این نمایشگاه، از مجتبی دانشی خواهش کردم کمی از خودش بگوید، اینکه چه شد به دنیای نقاشی و خطاطی وارد شد و به چه سبک‌هایی علاقه‌مند است. از زبان خود او بشنویم.

کلاس شلوغ بود، پر از هیاهو و شوق و ذوق بچه‌ها برای اولین جلسهٔ کلاس خط و نقاشی مدرسه. ناگهان معلم با هندوانه‌ای در دست وارد کلاس شد و روی میز کنار دفتر بزرگ حضور و غیاب گذاشت، نگاهی به همه انداخت و گفت نیم ساعت اول کلاس این هندوانه را نقاشی کنید. 

همه با شوق و ذوق فراوان شروع به نقاشی کردیم و هر کسی از پشت نیمکت با زاویهٔ نگاه خود شروع به کشیدن کرد. من هم سعی می‌کردم که با دقت همهٔ خط و خطوط هندوانه را بر روی دفتر نقاشی ترسیم کنم. نقاشی‌ام که تمام شد، بشقاب و کارد و چنگالی هم چاشنی آن کردم و روی میز گذاشتم. معلم با دقت تک‌تک آن‌ها را از بررسی می‌کرد. دل توی دلمان نبود و منتظر بودیم که ببینیم کدام نقاشی نظر او را جلب می‌کند. پس از دقایقی معلم نگاهی به همه انداخت و گفت: «دانشی بیا پای تخته!»

من که به‌خاطر شیطنت همیشه تنبیه می‌شدم، فکر کردم شاید بشقاب و کارد و چنگالی که کشیده‌ام کار دستم داده و با ترس و لرز کنار تخته ایستادم. ناگهان آقای معلم گفت برایش دست بزنید و همه شروع به دست‌زدن کردند؛ من برای اولین بار مورد تشویق قرار می‌گرفتم و از خوشحالی به‌اصطلاح در پوست خود نمی‌گنجیدم. نیم ساعت دوم شروع شد و این‌بار با قلم و دوات یک صفحه نقطه گذاشتیم و دوباره همان صحنه پای تخته تکرار شد. آقای هنری که قد بسیار بلندی داشت با موهای کاملاً سفید و ریش و سبیل سه‌تیغه و کت‌وشلوار خاکستری راه‌راه، نگاهی به من که از خوشحالی لبخندی روی لبانم نشسته بود، انداخت و گفت: «تو که بچه درس‌خونی نمی‌شی، ولی هرگز قلم درشت و مداد طراحی رو از خودت دور نکن.» 

از آن روز تا به‌حال سی و شش سال گذشته است و من سعی کرده‌ام به نصیحت آقای هنری گوش کنم و همواره به‌صورت تئوری و عملی به این هنر انسان‌ساز بپردازم. 

طراحی و نقاشی ریشه‌های عمیقی در تاریخ بشر دارد و قدمت آن به ده‌ها هزار سال پیش می‌رسد. در زمان‌های قدیم، اجداد ما از زغال چوب و رنگ‌دانه‌های طبیعی برای ایجاد نقاشی‌های داخل غارها استفاده می‌کردند، مانند نقاشی‌هایی که در غارهای لاسکو فرانسه و آلتامیرای اسپانیا یافت شده، این نخستین آثار هنری حیوانات، صحنه‌های شکار و زندگی روزمره را به تصویر می‌کشیدند که هم برای اهداف عملی و هم برای اهداف آیینی مورداستفاده قرار می‌گرفتند.

با گذشت زمان، طراحی و نقاشی در کنار تمدن‌های بشری تکامل یافت. در مصر باستان، هنرمندان مقبره‌ها و معابد را با نقاشی‌های دیواری و هیروگلیف‌های استادانه تزئین می‌کردند و باورهای مذهبی و زندگی روزمره را به تصویر می‌کشیدند. نقاشی در یونان و روم باستان بسیار مورد احترام بود و ارزش‌های فرهنگی و زیبایی‌شناختی جامعه را منعکس می‌کرد. در یونان، نقاشی عمدتاً دیوارهای معابد، ساختمان‌های عمومی و خانه‌های ثروتمند را تزئین می‌کرد، هنرمندان بر ثبت جزئیات طبیعت‌گرایانه و اشکال انسانی تمرکز داشتند و اغلب صحنه‌هایی از اساطیر، زندگی روزمره و رویدادهای تاریخی را به تصویر می‌کشیدند.

طی قرون وسطی، طراحی و نقاشی در چارچوب هنر مذهبی در نسخه‌های خطی و طراحی محراب‌هایی که جزئیات پیچیده و رنگ‌های زنده را به نمایش می‌گذاشتند، شکوفا شد. دورهٔ رنسانس شاهد تجدید علاقه به هنر کلاسیک بود، چرا که هنرمندانی مانند لئوناردو داوینچی، میکل آنژ و رافائل تکنیک‌های پرسپکتیو، آناتومی و ترکیب‌بندی را متحول کردند و عصر جدیدی از رئالیسم و ​​اومانیسم را آغاز کردند.

قرن‌های بعدی شاهد ظهور جنبش‌های هنری مختلف بود که هرکدام اثر خود را در تاریخ طراحی و نقاشی بر جای گذاشتند. از نقاشان دورهٔ باروک، رامبراند و کاراواجو گرفته تا نوآوری‌های امپرسیونیستی مونه و رنوآر، پیوسته سبک، موضوع و رسانه‌های مختلف تجربه شده است.

قرن بیستم با جنبش‌هایی مانند کوبیسم، سوررئالیسم و ​​اکسپرسیونیسم انتزاعی که مفاهیم سنتی بازنمایی را به چالش کشیدند و مرزهای بیان هنری را پیش بردند، تغییراتی اساسی در دنیای هنر به ارمغان آورد. هنرمندانی مانند پیکاسو، دالی و پولاک تجربه و فردگرایی را پذیرفتند و راه را برای رویکردهای متنوع در طراحی و نقاشی هموار کردند.

امروزه طراحی و نقاشی اَشکال حیاتی بیان هنری باقی مانده‌اند که طیف وسیعی از سبک‌ها، تکنیک‌ها و رسانه‌ها را در بر می‌گیرد. از نقاشی‌های رنگ روغن سنتی و آبرنگ گرفته تا هنر دیجیتال و نقاشی‌های دیواری خیابانی، هنرمندان همچنان به کشف راه‌های جدید خلاقیت می‌پردازند و پیچیدگی‌های دنیای مدرن را منعکس می‌کنند و در عین حال به میراث غنی پیشینیان خود احترام می‌گذارند.

همواره سعی داشته و دارم که بتوانم مطالب و دست‌یافته‌های جدید هنری را در هر جای دنیا بیاموزم و به کار ببرم. در همین راستا یک سال پیش یک دورهٔ نقاشی مدرن به‌صورت آنلاین با یکی از آکادمی‌های هنری نیویورک شروع کردم که از طریق آن دریچهٔ جدیدی به روی من باز شد، و توانستم به‌صورت دقیق‌تر برداشت ذهنی خود را از روی یک موضوع به تصویر بکشم و حاصل آن آثار این نمایشگاه اخیر بود که در آن‌ها سعی کرده‌ام تلفیقی از مکتب کوبیسم و امپرسیونیسم را در کارهای خود ارائه کنم. هرچند، هنوز اول راهم و امیدوارم بتوانم رفته‌رفته بیشتر بیاموزم و آثاری درخور و شایسته خلق کنم تا مورد پسند مردم و استادان این رشته باشد. 

می‌خواهم همین‌جا از اساتید خودم در نقاشی، پرویز حبیب‌پور، علیرضا صدق‌دار، جمال‌الدین طبسی، و در خوشنویسی، از اساتید انجمن خوشنویسان و همچنین یونس خانلرزاده و استاد یدالله کابلی عزیز در خط شکسته کمال تشکر و قدردانی را داشته باشم که در طول این سال‌ها به من آموختند.

و در آخر از مجلهٔ رسانهٔ همیاری و شما خانم سیما غفارزاده عزیز تشکر کنم که همواره حامی من و همهٔ هنرمندان شهر ونکوور بوده و هستید. درود بی‌کران بر شما.

نوشته رنگ و سرزندگی در تازه‌ترین آثار نقاشی و خطاطی مجتبی دانشی؛ به‌مناسبت برپایی تازه‌ترین نمایشگاه آثار این هنرمند ساکن ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نمایشگاه بازنگاریِ سکوت (Reshaping Silence)، از روز ۷ اکتبر در شهر ونکوور آغاز شده و تا روز ۴ نوامبر ادامه خواهد داشت. در این نمایشگاه که از سوی گالری پاول کایل (Paul Kyle Gallery) برگزار می‌شود، آثار نقاشی مرضیه فخر و آثار مجسمه‌سازی مهدیه رئیسی، دو هنرمند ایرانی ساکن ونکوور، به نمایش گذاشته شده است.

در این نمایشگاه مرضیه فخر از جدیدترین نقاشی‌های خود از مجموعهٔ «۱۵۹ متر مربع برای راحتی» رونمایی کرده است. او متولد شهر شیراز و دارای مدرک لیسانس نقاشی از دانشگاه الزهرای تهران است. فخر آثار خود را در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی در نقاط مختلف جهان ازجمله آمریکا (نیویورک)، انگلستان، اتریش و مجارستان (بوداپست) به نمایش گذاشته است.

مرضیه فخر در نقاشی‌های سوررئالیستی خود به‌دنبال کشف و بررسی رابطهٔ جدایی‌ناپذیر انسان و طبیعت است. مجموعه‌آثار او با عنوان «دگردیسی» زیبایی‌شناسی دووجهی او را نشان می‌دهد که طبیعت‌گرایی را با هنر فیگوراتیو ترکیب می‌کند. فخر از طریق تصویرگری مجدانهٔ واقع‌گرایانه‌اش از طبیعت، تلاش می‌کند رازهای آن را کشف کند. آثار او اغلب در تقابل مستقیم با گرایش ما به صحبت از طبیعت به‌مثابه دیگری است، در جایی که فراموش می‌کنیم ما جزئی از اجزای آنیم.

مهدیه رئیسی، هنرمند دیگری است که آثار مجسمهٔ خود را با عنوان «وقتی صاحب زنگی نبود» در این گالری به نمایش گذاشته است. مجموعهٔ «وقتی صاحب زنگی نبود»، نگاهی معاصر به زنگ‌های باستانی دارد. این هنرمند از دوران گذشته فرمی را وام گرفته و مخاطب را به دریچه‌ای نو دعوت می‌کند تا نظاره‌گر زنگ‌هایی از جنس اکنون باشند. روزگاری، هر آن‌کس را که نیک‌سرشت بود صاحب زنگ می‌کردند تا نیکی را پاس بدارند اما آنچه در این مجموعه شاهد آنیم، زنگ‌هایی‌اند که در خود تکرار می‌شوند تا زنگ‌بودن خود را به فراموشی بسپارند. زنگ‌هایی که دچار دگردیسی شده‌اند و تعبیری از جنس امروز را به تصویر می‌کشند و زنگ‌هایی که همچنان تلاش دارند رسالت آگاهی‌بخشی خود را حفظ کنند. همواره صدای زنگ پیام‌رسانِ خبری است؛ خبری که ما را از واقعه‌ای که در حال اتفاق است، آگاه می‌سازد. چیدمان زنگ‌هایی از جنس سرامیک نیز که با هر بار به‌صدا‌درآمدن خود ترک برمی‌دارند و می‌شکنند، بخش دیگری از این مجموعه است. زنگ‌هایی که طنین صدایشان بخش جداناشدنی از اثر است و هر زنگ صدای داستان نهفتهٔ خود را دارد.

 مهدیه رئیسی متولد سال ۱۹۸۶ دانش‌آموختهٔ رشتهٔ مجسمه‌سازی دانشگاه هنر تهران است. آثار او در چندین بینال مجسمه و سفال و سرامیک در ایران به نمایش درآمده است. او همچنین حضور فعالی در نمایشگاه‌های گروهی و نصب مجسمهٔ شهری داشته است. این هنرمند تحصیلات خود را با گرفتن مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ کارگردانی انیمیشن ادامه داده و فیلم کوتاهی با عنوان «متفکر» با تکنیک استاپ موشن ساخته است که در جشنوارهٔ بین‌المللی انیمیشن تهران و همچنین در ایتالیا، برزیل و کانادا به‌نمایش گذاشته شده است. در کتاب «اندیشهٔ پویایی» مقاله‌ای از این هنرمند به چاپ رسیده است.

آثار این دو هنرمند روزهای سه‌شنبه تا شنبه از ساعت ۱۱:۳۰ صبح تا ۵:۳۰ بعدازظهر در آدرس زیر برای بازدید و خرید در معرض نمایش قرار دارد. آخرین روز این نمایشگاه شنبه ۴ نوامبر است.

‎4 – 258 East 1st Ave Vancouver, BC V5T 1A6

‎(طبقهٔ دوم)

برای اطلاعات بیشتر از این وب‌سایت دیدن کنید:

https://www.paulkylegallery.com/upcoming-exhibition-reshaping-silence

نوشته بازنگاریِ سکوت، نمایشگاه آثار مرضیه فخر و مهدیه رئیسی، دو هنرمند ایرانی در ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

نمایشگاه آثار نقاشی دو هنرمند شناخته‌شدهٔ ایرانی ساکن مترو ونکوور، یعنی پری آزرم معتمدی و رزیتا معینی شیرازی، با عنوان «زیر سایهٔ درخت لوتوس» (Under the Shade of the Lotus Tree) در تاریخ ۲۴ ژانویه در موزهٔ هنر وست ونکوور گشایش یافت و تا تاریخ اول آوریل به‌طور رایگان برای بازدید عموم برقرار خواهد بود. آثار زیبای این دو هنرمند در این نمایشگاه الهام‌گرفته از اشعار کلاسیک شاعران ایرانی است. هیلاری لِتوین (Hilary Letwin)، مسئول نمایشگاه موزهٔ هنر وست ونکوور، دربارهٔ مفهوم آثارِ غرق در شعرِ این دو هنرمند می‌گوید: «ترجمهٔ یک مفهوم یا عبارت از زبانی به زبان دیگر هرگز کار آسانی نیست، و اگر کسی بخواهد این فرآیند را با شعر یا به‌صورت بصری انجام دهد، دشوارتر است. آزرم معتمدی و معینی‌ شیرازی در اینجا به‌عنوان مترجمان ما عمل می‌کنند؛ این هنرمندان نمادها و داستان‌های سنّتی ایرانی را مدرنیزه می‌کنند، پیام‌های پنهان شعر را منتقل می‌کنند، یا موتیف‌های تاریخی را زیرورو می‌کنند تا به بحران‌های اجتماعی-سیاسی در سرزمین مادری خود بپردازند.»

پری آزرم معتمدی دربارهٔ عشقش به هنر نقاشی می‌گوید: «نقاشی برای من حکم پناهگاه را دارد. مرا به جایی می‌برد که به ناچیزیِ خود پی می‌برم، به فروتنی. شعر کلاسیک و معاصر فارسی به من الهام می‌بخشد. برای درک لایه‌های پنهان معنا، شعر را به انگلیسی و سپس به زبانی تصویری ترجمه می‌کنم که از تفسیر من از نقوش هنر، معماری و باغ‌های سنّتی ایرانی سرچشمه می‌گیرد. برداشت‌های من از شعر با خاطرات، با احساس شادی و درد، با آسیبِ ازدست‌دادن در هم می‌آمیزد. خط، فرم و رنگ ابزار بیانی تصویری می‌شوند که فراتر از کلمات زبان هرروزهٔ من است. با ساعت‌ها تعمق و کار، تصویر به‌تدریج روی کاغذ مقابلم شکل می‌گیرد. من تسلیمِ اتفاقات غیرمنتظرهٔ آبرنگ می‌شوم، محدودیت‌ها و امکانات تکنیک‌های هنری را کشف می‌کنم، و شاهدِ ظهور تصویری هستم که خلقش می‌کنم و پیش از این لحظه هیچ‌کجا وجود نداشته است. با این‌حال، این تصویر به‌طور عمیق و استوار در میراث هنری هزاران سال قبل ریشه دارد.»

حسین امانت، طراح و معمار ایرانی نامدار مقیم ونکوور، که پری آزرم معتمدی را از دههٔ ۶۰ میلادی و زمانی که با هم در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران تحصیل می‌کردند می‌شناسد، دربارهٔ آثار هنری او می‌گوید: «آزرم معتمدی که در خانواده‌ای فرهیخته و هنرمند از اصفهان، شهری تاریخی و برجسته به‌‌دلیلِ زیبایی و فرهنگش، بزرگ شده بود، با اشتیاق و آگاهانه روحیهٔ هنری این شهر را جذب کرد و آن را در آثار هنری خود ترجمه نمود. این میراث فرهنگی غنی، همراه با قرارگیری او در معرض چشم‌انداز طبیعی بریتیش کلمبیا، آثار معناداری را به وجود آورده که انعکاس‌دهندهٔ تجربهٔ زندگی‌اش است. او هم با هنر سنّتی ایران و هم با هنر مدرن غرب آشنا بود. علاوه بر این، ما آموزش دیدیم که با آبرنگ و جوهر نقاشی کرده و طرح‌هایی خلق کنیم که بیشتر به‌عنوان آثار هنری ارائه می‌شوند تا نقشه‌های فنی. این مهارتی است که مطمئناً به آزرم معتمدی این اعتمادبه‌نفس را داد که در ادامهٔ کار هنری خود به کار در این تکنیک ادامه دهد، البته برای هدفی متفاوت.»

امانت می‌گوید سرانجام در سال ۱۹۷۹ و با انقلاب اسلامی، برای آن‌‌ها (ازجمله خودش) که از ایران رفتند، سردرگمی و شوک زیادی به وجود آمد. آزرم معتمدی در محیط جدید، دور از دنیایی که حساسیت‌های هنری او را تغذیه کرده بود، ازدست‌دادن کشور و مردمی را که پشت سر گذاشته بود، عمیقاً احساس کرد. شعر، ادبیات و هنر ایران که محور زندگی هنری او بود، تنها بقایای فرهنگ سرزمین مادری‌اش بود که با خود به کانادا آورده بود و با آن‌ها، سفری را آغاز کرد تا نوستالژی خود را از طریق شعر و نقاشی کشف کند و در درک ریشه‌های فرهنگی خود و ارتباط با آن‌ها عمیق‌تر بکاود.

حسین امانت دربارهٔ الهام‌گرفتن آزرم معتمدی از شاعران کلاسیک می‌گوید: «بسیاری از اولین کارهای او به‌ویژه از عمر خیام الهام گرفته است؛ اشعاری از او که بر زندگی در لحظهٔ حال، لذت از آن و پشت‌سرگذاشتن تمام چیزهای دیگر تأکید دارد. این احتمالاً همان حالتی بوده که آزرم معتمدی در آن زمان تجربه می‌کرده است. رباعیات معروف خیام بارها به انگلیسی ترجمه شده است، ترجمه‌هایی که آزرم معتمدی با آن‌ها آشنایی داشت. او طی سال‌ها از شاعران فارسی‌زبان دیگر مانند فردوسی، حافظ و مولانا نیز الهام گرفت که با ترجمه و تصویرسازی گزیده‌ای از اشعار یکی از برجسته‌ترین شاعران معاصر ایران، شفیعی کدکنی، با عنوان «در آیینهٔ رود» به اوج رسید. آزرم معتمدی در ادامه به نقاشی‌کردنِ اشعار سهراب سپهری و مهدی اخوان ثالث پرداخت؛ همهٔ شاعران معاصری که نسبت به تحولات اجتماعی و سیاسی کشورشان ابراز تأسف کرده‌اند.»

امانت معتقد است که آزرم معتمدی دنیای شعر را به تصاویر الهام‌گرفته از سنّت پیوند زده و آن را به شیوه‌ای نو بر روی کاغذ و بوم ارائه کرده است. در واقع، اولین آثار او کاملاً معمارانه بود و در آن‌ها تعادل، در چهارچوبی هندسی به‌زیبایی دیده می‌شد؛ هر یک گویی مراقبه‌ای است با ارجاع به باغ‌های ایرانی و مینیاتورهای سنّتی. او همچنین معتقد است که نور و رنگ از ویژگی‌های برجستهٔ آثار آزرم معتمدی است، و برخی از آثار او یادآور شیشه‌هایی رنگارنگ‌اند که به‌دقت در اشکال مختلف چیده شده‌اند. او می‌گوید آزرم معتمدی نور را به‌طرز ماهرانه‌ای به کار می‌گیرد و درخشندگی آن را به تصویر می‌کشد، و در عین حال شجاعت خود را در استفادهٔ هماهنگ از رنگ‌ها نشان می‌دهد؛ ترکیبی که آرامش‌بخش و چشم‌نواز است.

حسین امانت دربارهٔ دیگر جنبه‌های آثار هنری آزرم معتمدی می‌گوید: «رویکرد نوآورانهٔ آزرم معتمدی در ساخت جواهرات و فلزکاری نیز دیده می‌شود. او ضمن یادآوری هنر فلزکاری که اغلب در بازارهای اصفهان شاهد آن بوده، نقوش پیچیدهٔ ایرانی را به اشکال ساده‌تر درمی‌آورد. او می‌کوشد با استفاده از جواهرات در فلزات گران‌بها، صنعتی قدیمی را بازتعریف کند، اما ارتباط قوی با نقوش سنّتی ایرانی را حفظ می‌کند. این را می‌توان در کارهای ویترای و همچنین در طرح‌های فرش او مشاهده کرد.» او به مجموعه‌ای از نقاشی‌های آزرم معتمدی در این نمایشگاه اشاره می‌کند که در آن‌ها صندلی‌های خالی بر روی طرح‌های مختلف فرش‌های ایرانی به‌زیبایی ارائه شده‌اند، و می‌گوید: «در این کارها مفاهیم نیستی، خاطرات و سکون در نظر گرفته شده و جالب اینجاست که این مجموعه در طول همه‌گیری جهانی کووید آغاز شد، زمانی که فاصله‌گذاری اجتماعی باعث شد تا تنهایی، تفکر و تأمل مورد بازبینی قرار گیرد.»

پری آزرم معتمدی زندگی و آثار خود را با نثری شاعرانه و همراه با تصویر برخی از آثار هنری‌اش در کتاب «بوم آبی من» (My Blue Canvas) به‌زیبایی شرح داده است.

رزیتا معینی شیرازی دربارهٔ نقاشی‌های خود در این نمایشگاه می‌گوید: «در خلق نقاشی‌هایم برای این نمایشگاه، از شعر بلند فریدالدین عطار با عنوان «منطق‌الطیر» الهام گرفته‌ام. من «هفت وادی» را که پرندگان باید قبل از رسیدن به نقطهٔ پایانی سفرِ خود از آن بگذرند، به‌صورت بصری تصور کرده‌ام. «سیمرغ»، بخشی از شعر بلند منطق‌الطیر، به مسیری منتهی به جایی اشاره می‌کند که می‌توان مستقیماً خودشناسی و خویشتن‌اندیشی را تجربه کرد. این، داستانی نمادین از جست‌وجوی انسان برای رسیدن به حقیقتِ خود است. این شعر از کهن‌الگوها، مفاهیم، ​​ایده‌ها و نمادهایی صحبت می‌کند که تجربیات زندگی معاصر من را به اجدادم و اجداد مشترک ما در طول تاریخ بشر پیوند می‌دهد.»

او می‌گوید که برای به‌انجام‌رساندن این آثار هنری، از شیوهٔ «نقاشی پشت شیشه» استفاده کرده و در این نقاشی‌ها ترکیبی از مواد و لوازم سنّتی و امروزی را به کار برده است. معینی شیرازی می‌افزاید برای ارتباط بافت کلاسیک شعر و تکنیک سنّتی نقاشی پشت شیشه، ممارست و صبوری استادان هنر سنّتی، مستقیماً پشت قطعات شیشه نقاشی کرده است، و معتقد است که زنده‌بودن و داشتنِ انرژى انعكاسىِ شیشه و نیز استفاده از جلوهٔ آینه‌ای که با هر نقاشی به‌تدریج افزایش می‌یابد، بینندگان را به دیدن انعکاس خود در آینه‌ای که در نقاشی هست، دعوت می‌کند و در نتیجه مخاطب بخشی از سفر خودیابی می‌شود. وی دربارهٔ سبک آثارش می‌گوید: «سبک هر اثر از سنّتی تا انتزاعی را در بر می‌گیرد و تلفیقی از این دو است. این برخاسته از زندگی معاصر من است، هرچند پژواک اجدادم را که هنوز در من زندگی می‌کنند، تداعی می‌نماید.»

اَستری رایت (Astri Wright)، استاد هنر در دانشگاه ویکتوریا، دربارهٔ آثار هنری رزیتا معینی شیرازی می‌گوید: «اکنون از خودم می‌پرسم، هنرمندی از ایران، چه در داخل و چه در خارج و به‌عنوان یک مهاجر، با صحنه‌های خبری‌ای که جلو چشمانش پخش می‌شود، چه می‌تواند بکند؟ و اینکه در رابطه با این نمایشگاه، شعری صوفیانه از قرن دوازدهم مانند منطق‌الطیر به کسی که تاریخ، اصل‌ونسب و زندگی‌اش با واقعیت‌هایی که در چهار دههٔ اخیر در ایران شاهد آن بوده‌ایم در هم تنیده است، چه می‌تواند بدهد؟ و چگونه بیننده‌ای، اعم از بیگانه یا آشنا به فرهنگ ایرانی و ایران، که علاقه‌مند به کاوش در درک زیبایی‌شناختی ناب این آثار است، با الهام از تلاقی متون باستانی و تجربهٔ معاصر، شروع به درک ابعاد عمیق تاریخی، روانی و معنوی در این تصاویر بکر ارائه‌شده می‌کند؟»

رایت دربارهٔ تجارب هنری معینی شیرازی می‌گوید هنر او با سال‌ها تجربهٔ تدریس، ازجمله در دانشگاه هنر و طراحی امیلی کار، به‌طور متفاوتی نشان‌دهندهٔ مواجهه با آموزش‌های آکادمیک به‌سبک غربی است که از میان فیلتر نمادهای فرهنگی ایرانی و تکنیک‌ها و روش‌های هنری، تاریخی و معاصر عبور کرده است. ارزش‌ها و تجربیات شخصی و سیاسی او هم در ایران و هم به عنوان یک مهاجر در سرزمین دیگر نیز به این‌ها اضافه می‌شود. او همهٔ این‌ها را با ایده‌ها، مواد و شیوه‌های تولیدشده در مسیرهای منتهی به مدرنیسم غربی و ورای آن ترکیب می‌کند. وی معتقد است یکی از مشخصه‌های نمایشگاه کنونی، تمایل شدید معینی شیرازی به ترکیب کلمات و تصاویر است؛ عناوین او خاطره‌انگیزند و به‌طور قابل‌توجهی به غنای آثار بصری می‌افزایند.

رایت معتقد است شاهدِ انقلاب ایران بودن و زندگی به‌عنوان یک زن جوان تحت رژیم جدید خمینی در آن زمان، تأثیر زیادی بر معینی‌ شیرازی داشته است و از خود این هنرمند نقل می‌کند: «من انقلاب ایران و جنگ ایران و عراق را زندگی کرده‌ام. دنیایی مملو از خشونت، سانسور و سکوت. هنر ابزاری شد برای بیان ناگفته‌ها و نادیده‌ها. هنر صدای من شد.» 

استری رایت دربارهٔ نقاشی پشت شیشه می‌گوید: «در رابطه با روش نقاشی پشت شیشه‌، سه ویژگی اصلی و متناقض برای من برجسته است: یک اینکه شیشه هم قوی است و هم به‌راحتی شکسته می‌شود. دوم اینکه شیشه شفاف اما بازتابنده است، و سوم اینکه این‌گونه آثار برعکسِ روشی که معمولاً نقاشی روی سطوح جامد (چوب، گچ‌بری، بوم و غیره) انجام می‌شود، نقاشی می‌شوند و این امر مستلزم تغییر ذهنی عظیمی از سوی هنرمند است. به‌طور مثال، در نقاشی «هفت وادی» معینی شیرازی مجبور بود «برعکس» فکر کند و عناصر برجسته را در پس‌زمینه برعکسِ آنچه در تمام زندگی‌اش انجام داده است، نقاشی کند.»

رایت می‌گوید که عمق و دغدغهٔ هنری معینی‌ شیرازی و بسیاری از هنرمندان مهاجری که ریشه‌هایشان مانند ریشه‌های درخت انجیر بنگالی، متناوباً در خاک فرو رفته و در هوا معلق می‌شود، او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این نوع هنر به‌دلیل اصرار بر ضرورت و اعتبار معنا و عدم وجود طنز و کنایه، چیزی متفاوت از خودآگاهی رسمی و بازی‌های روشنفکرانه‌ای است که در هنر پست مدرن اروپایی-آمریکایی دیده می شود. 

روز هشتم مارس از ساعت ۷ تا ۸ شب، علاقه‌مندان می‌توانند به‌صورت آنلاین به گفت‌وگوی هیلاری لِتوین، مسئول نمایشگاه موزهٔ هنر وست ونکوور، با هنرمندان پری آزرم معتمدی و رزیتا معینی شیرازی دربارهٔ این نمایشگاه بپیوندند. این جلسه برای عموم آزاد و رایگان است. لینک ثبت‌نام:

https://westvanlibrary.ca/event/art-talks-pari-azarm-motamedi-and-rozita-moini-shirazi-in-conversation-with-hilary-letwin-virtual/

همچنین روز ۱۶ مارس از ساعت ۲ تا ۳ بعدازظهر، علاقه‌مندان می‌توانند به‌رایگان و حضوری در تور این نمایشگاه شرکت کنند. برای پیوستن به این تور نیازی به ثبت‌نام نیست.

در تاریخ ۲۵ مارس نیز از ۱۲ ظهر تا ۴ بعدازظهر، علاقه‌مندان می‌توانند در کارگاه هنر این موزه که آخرین شنبه‌های هر ماه تشکیل می‌شود شرکت کنند. تمام مواد لازم برای خلق کار هنری از طرف موزه تأمین می‌شود. این کارگاه رایگان نیازی به ثبت‌نام ندارد. 

در تاریخ ۲۵ مارس همچنین از ساعت ۲ تا ۳ بعدازظهر، علاقه‌مندان می‌توانند به تور فارسی این نمایشگاه بپیوندند. این تور نیز رایگان بوده و برای شرکت در آن نیازی به ثبت‌نام نیست. 

و بالاخره در تاریخ اول آوریل و آخرین روز این نمایشگاه از ساعت ۲ تا ۳ بعدازظهر، علاقه‌مندان می‌توانند در تور حضوری و رایگان این نمایشگاه که نیازی به ثبت‌نام ندارد، شرکت کنند. آدرس و تلفن محل نمایشگاه:

West Vancouver Art Museum

680 17th Street

West Vancouver BC V7V 3T2

604-925-7295

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این نمایشگاه و برنامه‌های فوق، لطفاً به لینک زیر مراجعه کنید:

https://westvancouverartmuseum.ca/events

نوشته نقوش زیبا و چشم‌نواز در نمایشگاه نقاشی «زیر سایهٔ درخت لوتوس»  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رزیتا معینی شیرازی – ونکوور

«باران قلب‌های گمشده» بر اساس شعری از منیرو روانی‌پور، نویسندهٔ بنام ساکن آمریکا، نام کلیپی است که سال گذشته حوالی سالگرد سقوط پرواز ۷۵۲ ساختم. 

مراحل شکل‌گیری این کلیپ سه قسمت دارد و ناروشن بودن/ماندن علت قتلِ‌عام ۱۷۶ مسافر پرواز ۷۵۲ هواپیمای اوکراینی را به چالش می‌کشد.

قسمت اول

مجموعه‌تصاویری که از شلیک موشک و انفجار هواپیما در شبکه‌های مجازی پخش شد، جمع‌آوری و ادیت شده است. 

قسمت دوم

آکواریومی پر از آب با یک جفت ماهی سرخ روبروی آینه‌ای بزرگ، که به پهنای کامل یک دیوار روی آن نصب شده، قرار گرفته است.  ویدیو آماده‌شده به‌جای آنکه بر روی صفحهٔ سفید پخش شود، از شیشهٔ پرآب (آکواریوم) و آینه رد شده و نهایتاً بر دیوار مجاور منعکس و پخش شده است. مگر نه اینکه شیشه و آب و آینه شفاف‌اند و تصاویر باید واضح و روشن دیده شوند؟ اما اینجا تصاویر کاملاً انتزاعی و ناروشن‌اند. ویدیو خبر واقعه‌ای حقیقی را نشان می دهد، اما خالی از وضوح و حقیقت است. 

قسمت سوم

از تصاویر به‌وجودآمده بر دیوار مجاور، مجدداً فیلمبرداری شده است که اشاره به فیلترشدن حقیقت دارد. فیلم مجدداً ادیت شده و شعر و موسیقی بر رویش گذاشته شده است.

طرح اولیهٔ این چیدمان قرار بود این‌طور باشد که وقتی مخاطبان در محیط گالری قدم می‌زنند و از فضای بین آکواریوم و دیواری که ویدیو بر روی آن پخش می‌شد رد می‌شوند، تصاویر لاشهٔ هواپیما و انفجارها و حرکت ماهی‌ها را بر روی بدن خود ببینند و هم‌زمان انعکاس مرگ و زندگی در فضا حس بشود. متأسفانه همه‌گیری کووید این امکان را از ما گرفت، اما از آنجایی که نباید تسلیم شد، من این ویدیو کلیپ را به‌عنوان نمونهٔ کوچکی از چیدمانی که قرار بود در تورنتو اجرا شود، ساختم تا فراموش نکنم. زیرا «ما دادخواه‌ایم.»

در آخر از منیرو روانی‌پور عزیزم به‌خاطر شعر ژرف و خوانش بسیار پر احساسش و رهام بهمنش برای موسیقی مناسب و زیبا که سخاوتمندانه در اختیار من گذاشتند، تشکر می‌کنم. 

تصاویر ثابتی (still motion) از ویدیو کلیپ «باران قلب‌های گمشده» را در کنار این یادداشت تقدیمتان می‌کنم.

نوشته زیرا ما دادخواه‌ایم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مقامات دستور دادند لنگه‌کفش‌ها، کتاب‌ها، پاسپورت‌های سوخته و عروسک‌ها با بولدوزر از صحنه زدوده شوند. هیچ‌کس نباید می‌فهمید بار هواپیما شور زندگی و رؤیاهای رنگی بود. 

~ زویا س. (این اثر بر روی جلد شمارهٔ ۱۵۰ رسانهٔ همیاری ویژهٔ دومین سالگرد سرنگون‌کردن پرواز PS752  منتشر شده است.)

* * * * *

«ری‌را»… صدا می‌آید امشب

از پشت «کاچ» که بندآب

برق سیاه‌تابش تصویری از خراب

در چشم می‌کشاند.

گویا کسی است که می‌خواند… 

اما صدای آدمی این نیست.

با نظم هوش‌ربایی من

آوازهای آدمیان را شنیده‌ام

در گردش شبانی سنگین؛

ز اندوه‌های من

سنگین‌تر.

و آوازهای آدمیان را یکسر

من دارم از بر. 

یک‌شب درون قایق دلتنگ

خواندند آن‌چنان؛

که من هنوز هیبت دریا را

در خواب

می‌بینم.

~ نیما یوشیج 

(ارسالی از طرف زهره آرامیان)

* * * * *

به‌یاد دوست مهربانم، ارشیا… 

تقدیم به مادر و پدر او و تمامی خانواده‌های داغ‌دیده در این حادثه. 

شلیکشان رد پایی تلخ است آغشته به سکوتی پررنج و بی‌انتها. 

موشک‌های کاغذی من نمایانگر آرزوهای بربادرفته است که به دست باد سپرده شدند. کاغذهای سفید انعکاس هر آن‌چیزی است که می‌توانست باشد اما دیگر نیست.

~ غزل ع.

نوشته نقاشی‌های سه هنرمند به‌یاد مسافران پرواز ابدی ۷۵۲ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

هفتهٔ گذشته باخبر شدیم که رزیتا معینی شیرازی، هنرمند نقاش و استاد دانشگاه امیلی کار، به‌مناسبت یک‌سالگی کارگاه‌های نقاشی آنلاین که ایده‌اش سال گذشته در اوج همه‌گیری کووید شکل گرفت و خیلی زود به‌ مرحلهٔ اجرا درآمد، نمایشگاه آنلاینی از آثار هنرجویانش با عنوان «رنگ در آینه» ترتیب داده است. بازدید از این نمایشگاه که از ۱۲ نوامبر آغاز شده و تا ۳۱ دسامبر امسال ادامه خواهد داشت، با یک کلیک^۱ برای عموم آزاد و رایگان است. به‌همین مناسبت گفت‌وگویی با این هنرمند شهرمان انجام داده‌ایم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم. 

رزیتای عزیز، از وقتی که به ما دادید، بسیار ممنون‌ایم. لطفاً برای شروع کمی از خودتان پیشنیهٔ هنری‌تان برایمان بگویید. چطور شد به نقاشی علاقه‌مند شدید و از چه سنی آن را شروع کردید؟ چه زمانی از ایران خارج شدید و چند سال است که به کانادا آمده‌اید؟ 

از دعوت شما سپاسگزارم. من از کودکی عاشق رنگ بودم. یادم است کلاس اول دبستان مشق‌های شبم را هر روز با یک رنگ از مدادرنگی‌هایم می‌نوشتم. بزرگ‌تر که شدم در دبیرستان رشتهٔ گرافیک خواندم، اما متأسفانه سالی که دیپلم گرفتم به‌دلیل انقلاب فرهنگی دانشگاه‌ها بسته شد. البته بسته‌شدن دانشگاه‌ها مانعی برای یادگیری من نشد. من این شانس را پیدا کردم که با استادان خوبی چون رویین پاک‌باز، عربعلی شروه، بهروز مسلمیان، قباد شیوا، فرشید مثقالی و استاد عزیزم، نصرت‌الله کسراییان، در هنرکده‌های خصوصی کار کنم و پایه‌های تاریخ هنر، نقاشی، آناتومی، عکاسی و کار با موضوعات حماسی را یاد بگیرم.

در سال ۱۹۸۴، بعد از اینکه دانش‌سَراها باز شد و گزینش و تحقیقات محلی شروط اصلی راه‌یافتن به دانشگاه‌ها شد، من بار سفر بستم و به آلمان رفتم. در حین یادگیری زبان آلمانی در کلنِ آلمان، با استادان شهاب موسوی‌زاده و احمد امین‌نظر آشنا شدم و با آن‌ها شروع به کار طراحی و نقاشی کردم و بعد هم به‌طور آکادمیک آموزش دیدم. 

در سال ۱۹۹۰، به کانادا مهاجرت کردم. اول به کالج و بعد هم به دانشگاه امیلی کار رفتم و بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ به ایران برگشتم. در طی سال‌هایی که در ایران نبودم، همیشه به کنکوری که نتوانسته بودم بدهم، فکر می‌کردم. بالاخره موقعیتی پیش آمد که من کنکور دادم و در رشتهٔ تصویرسازی که از حوزه‌های موردعلاقهٔ من بوده و است، با رتبهٔ دهم قبول شدم و مدرک فوق‌لیسانس گرفتم. من تجربهٔ تحصیل و تدریس در ایران را از بهترین تجربیات و اتفاقات زندگی‌ام می‌دانم.

ایران یکی از بهترین کشورها در زمینهٔ تصویرسازی است و همین امروز بهترین جوایز تصویرگری را، که حکم اسکارِ این رشته را دارند، تصویرگران ایران از آنِ خود می‌کنند. من بسیار خوش‌شانس بودم که چنین اتفاقی در زندگی‌ام افتاد که در مهد تصویرگری این دوره را بگذرانم. 

سابقهٔ تصویرگری بر روی ابزار و ادوات در ایران، به هزاران سال پیش برمی‌گردد و از دوران خلافت عباسیان از حدود سال‌های ۷۵۰ میلادی، کتاب‌ها و جراید هم با تصاویر مزین شده‌اند. فرهنگ غنی تصویر در کنار شعر و ادبیات فارسی، بعضاً به‌علت سانسور و خفقان سیاسی، لایه‌ها و کنایه‌های بسیار پیچیده‌ای پیدا کرده که زبان خاص هنر تصویر در ایران را شکل داده است. 

در عین حال، مدیریت هنری تعداد زیادی کتاب در زمینهٔ اسطوره و حقوق شهروندی برای رده‌های سنی کودک و نوجوان را بر عهده داشتم و ادیتوری بخش تصویرگری کتاب ماهِ کودک و نوجوان نیز از جمله فعالیت‌های من در ایران بود. 

در تمام مدتی که مشغول یادگیری هنر بودم، همچنان تدریس هم می‌کردم. زمانی رسید که خواستم مدرس بهتری باشم و به‌طور علمی آموزش هنر را یاد بگیرم. به‌همین دلیل در دانشگاه ویکتوریای کانادا، رشتهٔ آموزش هنر را با تأکید بر آموزش دانشگاهی برای بزرگسالان، انتخاب کردم و دومین فوق‌لیسانس خودم را از آنجا گرفتم. دانش در این رشته قفل‌های بسیاری را در زمینهٔ آموزش هنر برایم باز کرد و به من کمک کرد تا سبک و شیوه‌ام را برای آموزش پیدا کنم.

لطفاً کمی هم از سبک کارتان برایمان بگویید. تصور می‌کنم طی سالیان گذشته سبک‌های گوناگونی را تجربه کرده‌اید و گاه شاید بشود گفت اجراهای متفاوت و جالب کارهایتان، خود داستانی‌ است. 

من کارم را زمانی که هنوز دبیرستان می‌رفتم با هایپر رئالیسم شروع کردم. اشیا را با ذره‌بین می‌دیدم و می‌کشیدم و با خودم مسابقه می‌گذاشتم که وقتی مخاطب شیء و نقاشی را کنار هم ببیند، قادر نباشد نقاشی را از شیء اصلی تشخیص دهد، و خیلی سخت کار می‌کردم. بعد به نقاشی‌های روسی و نقاشی‌های دیواری مکزیکی در سایزهای بزرگ علاقه‌مند شدم و نقاشی‌هایم موضوع‌های حماسی پیدا کردند. در کنار نقاشی، عکاسی هم می‌کردم و عکاسی‌هایم تبدیل به چیدمان‌های بزرگ شدند. با عکاسی تصویرسازی را شروع کردم و دوباره نقاشی به کارهای من برگشت. در کل، من خودم را هنرمند بینارشته‌ای می‌دانم و در کارهای هنری‌ام برای بیان و پیامی که دارم، هم‌زمان از چند رشتهٔ هنری استفاده می‌کنم. 

چند سال است که در دانشگاه امیلی کار مشغول به کارید و چه درس‌هایی تدریس می‌کنید؟ 

از سال ۲۰۰۹ دعوت به کار شدم و ۱۴ سال است که مشغول به تدریس در این دانشگاه‌ام.

من در دو دپارتمان هنرهای پایه و هنرهای تصویری کار می‌کنم و کلاس‌هایی که تدریس می‌کنم، به‌ این شرح‌اند: پروسهٔ خلاقیت، پایه‌های هنر بینارشته‌ای، ایده‌پردازی، اصول و قواعد تصویرسازی، طراحی و تکنیک‌های مختلف نقاشی و تصویرگری. 

اخیراً دوره‌ای با عنوان نقاشی مینیاتور و هنرهای محلی ایران و هند طراحی کرده‌ام که مشغول تدریسش هستم.

طی دو سال گذشته، همه‌گیری کووید چه تأثیری بر کار شما گذاشته است؟ به‌لحاظ تدریس در دانشگاه و نیز دیگر فعالیت‌های هنری مانند برگزاری کارگاه‌های نقاشی.

واقعیت این است که من همیشه در تنهایی کار کرده‌ام و این مدت شاید برای من آرامشی اجباری هم به‌ارمغان آورد و مجبور نبودم از محیط کارگاهم بیرون بروم و بیشتر روی کارم تمرکز پیدا کردم. تدریس در دانشگاه و تمام جلسات دو سالی است که آنلاین شده و من مشکلی در شکل‌گیری ارتباطات و آموزش نمی‌بینم. اتفاقاً این مسئله باعث شده درهای جدیدی به‌روی همه باز شده تا راحت‌تر و در هر مکان جغرافیایی‌ای که باشیم، بتوانیم با هم ارتباط برقرار کنیم. در این مدت، دو نمایشگاه در مرکز میراث فرهنگی کوکئیتلام در مکین هاوس^۲ و گالری هرمیتج کلگری^۳ داشته‌ام که اتفاقاً بازخورد خوبی هم داشته است. 

با توجه به اینکه اخیراً کارگاه‌های نقاشی شما به‌صورت آنلاین برگزار می‌شود، طبیعتاً هنرجویان از هر گوشهٔ دنیا می‌توانند در آن شرکت کنند، هرچند اختلاف زمانی می‌تواند عاملی محدودکننده باشد. چند درصد از هنرجویان شما از ونکوور یا در مقیاس وسیع‌تر از کانادا هستند و چند درصد از خارج از کانادا؟

تا قبل از همه‌گیری کرونا، این تصور که بشود نقاشی را به‌صورت آنلاین هم تدریس کرد، برایم ساده نبود. اما بعد از تمام‌شدن ترم بهار دانشگاه در آوریل ۲۰۲۰ به‌صورت آنلاین، متوجه شدم که ما چه ابزار ارزشمندی در دست داریم. به درخواست چند دوست بسیار عزیز برای اولین بار به‌زبان فارسی شروع به تدریس نقاشی آنلاین کردم. این تجربه آن‌قدر شیرین بود که تصمیم گرفتم به‌طور جدی‌تر به آموزش آنلاین هنر به فارسی‌زبانان بپردازم. از سپتامبر ۲۰۲۰ برنامه‌ای دقیق و مرتب نوشتم و کلاس‌های آموزش قصه‌گویی و روایت‌گری با تصویر را شروع کردم. اختلاف ساعت را با برگزاری کلاس‌ها در ساعات مختلف حل کرده‌ام. در واقع کلاس‌هایی که برگزار می‌کنم، در روزها و ساعات متفاوت هفته هستند؛ مثلاً من شاگردانی دارم از ونکوور که کار تمام‌وقت دارند و برای آن‌ها کلاس‌های غروب برگزار می‌کنم؛ شاگردانی دارم که بچه‌مدرسه‌ای دارند و کلاس عصر به برنامه‌هایشان نمی‌خورد، بنابراین برای آن‌ها کلاس را صبح یکی از روزهای هفته برگزار می‌کنم. شاگردانی دارم که فقط مایل‌اند آخر هفته کار هنری انجام بدهند و برنامه‌های زندگی‌شان اجازهٔ شرکت در کلاس‌ها در طول هفته را نمی‌دهد. بنابراین آخر هفته هم برای این گروه کلاس برگزار می‌کنم. 

جالب اینکه حدود ۳۰ درصد شرکت‌کنندگان از ونکوور، ۲۰ درصد از شهرهای دیگر کانادا و حدود ۵۰ درصد از کشورهای مختلف‌اند.

آیا افراد علاقه‌مند به شرکت در کارگاه‌های نقاشی شما باید مشخصات و شرایط خاصی داشته باشند؟ آیا این افراد حتماً باید سابقهٔ فعالیت هنری‌ای داشته باشند؟ 

نقاشی و طراحی مثل رقص است. همهٔ انسان‌های روی کرهٔ زمین قادر به انجامش‌اند و از ابتدای بشریت، حتی قبل از به‌وجودآمدن زبان، انسان با کشیدن طرح بر روی سطوح مختلف توانسته است خاطرات، ترس‌ها و آرزوهاش را بیان کند. به‌همین دلیل است که نقاشی‌کشیدن برای همه نه تنها ممکن است، بلکه به‌نظر من نوعی از مراقبه است. در کلاس‌های من ابتدا هنرجویان ترکیب‌کردن رنگ سفید و سیاه با اکریلیک را یاد می‌گیرند و به‌مرور در حین بیان احساساتشان با رنگ‌ها، سبک‌ها، انواع قلم‌زنی، ترکیب‌بندی و زیبایی‌شناسی تصویر آشنا می‌شوند.

لوازمی که برای شروع کلاس‌ها لازم است: عشق، صمیمیت، وسایل نقاشی، موسیقی خوب و نوشیدنی دلخواه.

در حال حاضر، نمایشگاهی مجازی با عنوان «رنگ در آینه» از آثار هنری هنرجویان شما برپاست که تصور می‌کنم حاصل کار آن‌ها طی یک‌سال یادگیری و تمرین نقاشی تحت آموزش شما بوده است. لطفاً دربارهٔ این نمایشگاه و آثار ارائه‌شده در آن برایمان بگویید. 

بله برگزاری این نمایشگاه به‌مناسبت یک‌ساله‌شدن کارگاه‌های نقاشی است. در این کلاس‌ها حلقه‌های دوستی زیبایی شکل گرفته و تعداد بسیار زیادی کار هنری تولید شده که متأسفانه پلتفرم نمایشگاه آنلاین به من اجازهٔ شرکت‌دادن بیش از ۵۳ کار را نمی‌داد.

تمام آثار ارائه‌شده قصه‌ای یا خاطره‌ای از زندگی هنرجویان را در خود دارد. لازم است بدانید که فقط سه یا چهار نفر از هنرجویان تا حدودی با نقاشی آشنا بوده‌اند و بقیهٔ دوستان فقط در ساعات کلاس و برای اولین بار بوده که نقاشی‌کردن را تجربه می‌کردند. بعضی از یاران خیلی کمتر از یک‌سال با ما بوده‌اند.

اگر نمایشگاه را ببنید، متوجه می‌شوید چقدر سبک کارها متفاوت است و تا چه حد هر کسی در این کلاس‌ها این آزادی را دارد که به‌سبک دلخواه خود نقاشی کند. من اینجا تنها در نقش تسهیل‌گر سعی دارم کمک کنم شرکت‌کننده‌های در کلاس‌هایم، صدای درونشان را بشنوند و با رنگ و قلم‌مو قصه‌های بسیار شخصی زندگی خودشان را که از پس سال‌ها بالاوپایین‌شدن‌های زندگی در جاهای دور از خودآگاه پنهان شده‌اند، روی کاغذ بازآفرینی کنند. معمولاً بعد از چند جلسهٔ اول، که یادگرفتن اصول بسیار اولیهٔ نقاشی است، هر جلسه با یک سؤال یا یک بیت شعر یا با دیدن یک اثر هنری یا نماد شروع می‌شود و ما کمی دربارهٔ این موضوعات با همدیگر صحبت می‌کنیم و از پس گفت‌وگوهای گروهی کم‌کم ایدهٔ کارهای بسیار شخصی افراد شکل می‌گیرد و در جریان شکل‌گیری کار، هنرجویان روی کارهای همدیگر نظر می‌دهند و انگار که جریان خلق اثر هنری برای هر کسی به‌نوعی یک حرکت جمعی است، ولی در خانهٔ خودشان و به‌شکل فردی روی کاغذ نقش می‌بندد.

از ژانویهٔ ۲۰۲۲، کلاس‌های جدید در ساعات مختلف شروع خواهد شد. ما با اپلیکیشن زوم کلاسمان را برقرار می‌کنیم. در واتس‌اپ هم برای هر کلاس یک گروه داریم که دوستان موضوعات مربوط به نقاشی‌ را با هم‌گروهی‌هایشان در میان می‌گذارند و در مورد نقاشی‌ها گفت‌وگو می‌کنند. من هم بسته به موضوع و درس هفته، نقاشی‌های معروف و مرتبط با درس و موضوع کلاس را با دوستان به‌اشتراک می‌گذارم.

این نمایشگاه تا چه زمانی برقرار است و علاقه‌مندانی که مایل به خرید این آثار باشند، چطور باید اقدام کنند؟ 

این نمایشگاه تا ۳۱ دسامبر برپاست. اگر کسی مایل به خرید نقاشی‌ها باشد، به‌راحتی گزینهٔ ایمیل را انتخاب می‌کند و تقاضای خود را می‌نویسد. آدرس ایمیل نمایشگاه مستقیماً به ایمیل من وصل است و من می‌توانم اطلاعات بیشتر را در اختیار علاقه‌مندان قرار بدهم. در این مدت، سه اثر فروش رفته که خبری بسیار نیکوست.

با توجه به تجربهٔ نمایشگاه مجازی «رنگ در آینه»، اصولاً کار آنلاین و کارگاه‌های مجازی را در مقایسه با کارگاه‌ها و نمایشگاه‌های حضوری چطور ارزیابی می‌کنید؟

هر کدام ویژگی‌های خاص خود را دارند. نمایشگاه‌های حضوری این امکان را به بازدیدکننده می‌دهد که با حواس پنج‌گانه‌اش اثر هنری را ببیند و درک کند، در حالی‌که نمایشگاه مجازی به مخاطب امکان دیدن اثر و زوم‌کردن بر روی نقاشی را می‌دهد. ضمن اینکه نمایشگاه در هر ساعتی و هر جغرافیایی در دسترس است. 

در مورد آموزش هم ما مشکلی از جهت شروع و انتخاب موضوع‌ها، دنبال‌کردن مسیر تکمیلِ نقاشی‌ها و نقد و راهنمایی برای کامل‌کردن نقاشی‌ها نداریم و به‌راحتی همگی با هم سر تمام کارها بحث و تبادل نظر می‌کنیم و به نتایج بسیار خوبی در جهت کامل‌کردن پروسهٔ تکمیلِ نقاشی‌ها می‌رسیم.

نکتهٔ قابل ‌توجه در این نمایشگاه این است که تمام هنرمندانی که آثارشان ارائه شده یا به‌عبارتی تمام هنرجویانی که طی یک‌سال گذشته تحت آموزش شما بوده‌اند، زن هستند. آیا این اتفاقی بوده است؟ دلیل این امر را چه می‌دانید؟

به نکته ظریفی اشاره کردید. هیچ گزینشی در انتخاب هنرجوها نبوده، اما تمام متقاضیان را زنان تشکیل داده‌اند. جالب توجه است که تمام زنانی که به کلاس‌های من آمده‌اند، حتی بدون یک مورد استثناء کار حرفه‌ای و تخصصی می‌کنند و وقت زیادی برای سرگرمی ندارند و تخصص‌های حرفه‌ای خودشان را دنبال می‌کنند، اما همچنان در جست‌وجوی دستیابی به رؤیاهای خود هستند. من در کلاس‌های آموزشی مثل شعر و ادبیات و اسطوره‌شناسی و… هم که خودم شرکت می‌کنم، شاهد شرایط مشابهی هستم. فکر می‌کنم بهتر است که یک جامعه‌شناس به این سؤال پاسخ دهد. من فقط از وجود چنین زنانی لذت می‌برم، در کنارشان انرژی می‌گیرم و به وجودشان افتخار می‌کنم. 

قدردانی و استقبال ایرانیان ساکن ونکوور از مقولهٔ هنر و به‌خصوص نقاشی را چطور می‌بینید؟

به‌نظر من تاریخ ما با هنر عجین است و ایرانیان از عاشقان هنر و ادبیات‌اند. متأسفانه از یک‌طرف آموزش هنر و فرهنگ هنری ما دچار اشکالات و آسیب‌های فراوانی شده و از طرف دیگر مهاجرت و جابجایی و مشغله‌های متعاقب آن، فرصتی برای تحسین هنر برای شمار زیادی از مهاجران ایرانی باقی نگذاشته است. اما ما ایرانیان همیشه قدردان هنرمندان و ادیبان خود بوده‌ایم و هستیم. 

اگر روزی تمام محدودیت‌های کووید برداشته شود، آیا باز به برگزاری آنلاین کارگاه‌هایتان ادامه خواهید داد؟ 

حتماً. تجربهٔ زیبای کار مشترک و هم‌زمان را در حالی‌که هر کس در خانه خود در گوشه‌ای از لندن، مکزیکوسیتی، برلین، ونکوور، تگزاس، تورنتو یا تهران نشسته، نمی‌شود طور دیگری به‌دست آورد. ما قصه‌هایمان را با هم شریک می‌شویم و زندگی زیسته‌مان و آرزوهایمان را با رنگ و نور جشن می‌گیریم. 

اگر افرادی علاقه‌مند به شرکت در کارگاه‌های آموزشی شما باشند، چگونه باید اقدام کنند؟

بسیار ساده می‌توانند به وبسایت^۴ من بروند و از طریق ایمیل^۵ یا تلفن تماس بگیرند یا در صفحهٔ فیس‌بوک پیام بدهند. ادمین کلاس‌ها خانم غزل در کمتر از ۲۴ ساعت با ایشان تماس خواهند گرفت و برای کلاس‌ها راهنمایی‌شان خواهند کرد.

اگر صحبت دیگری دارید که مایل‌اید با خوانندگانمان داشته باشید، لطفاً بفرمایید.

من فکر می‌کنم ما فارسی‌زبانان بسیار خوشبخت‌ایم که در فرهنگی با چنین پشتوانهٔ عمیق هنری و ادبی زندگی می‌کنیم. من در کلاس‌هایم از این گنجینه وام می‌گیرم و همگی ما نقبی به حافظهٔ جمعی‌مان می‌زنیم و در نهایت پیوندی بین موضوعات فردی و اجتماعی‌مان شکل می‌گیرد که نقششان می‌کنیم. 

برای مثال، من در یک کلاس بیتی از یکی از اشعار مولانا را خواندم.

نه دامی‌ست نه زنجیر 

همه بسته چراییم

هم‌زمان یک‌سری قفل‌های ایرانی دوران کهن را که به‌شکل حیوانات و پرندگان بودند، به هنرجویان نشان دادم. توضیح دادم در زمانی که این قفل‌ها به این زیبایی ساخته شده‌اند، مکان‌ها با در از هم جدا نمی‌شدند و این قفل‌ها بیشتر جهت طلسم و یا برای رسیدن به آرزوها کاربرد داشته‌اند. 

از هنرجویان خواستم هر کس قفلی برای خودش انتخاب کند و با توجه به شعر و تجربه های شخصی به موضوعی برای نقاشی فکر کند. گفت‌وگوها درگرفت و در آخر هر هنرجو با پیوندزدن فرهنگ و ادبیات به زندگی شخصی‌اش، نقاشی کشید. تابلوهای درخشانی به‌وجود آمد که بخشی از آن‌ها را در این نمایشگاه با شما به‌اشتراک گذاشته‌ایم.

من لازم می‌دانم در آخر اضافه کنم که آموزش به زبان فارسی به هم‌وطنانم برای من مثل یک معجزه است؛ اینکه توانستم از پتانسیل‌هایی که در فرهنگ و زبانمان داریم برای آموزش نقاشی استفاده کنم. هنرجویان هم با چشم دل همراهی‌ام می‌کنند و در کنار هم عاشقانه کار می‌کنیم و رفاقت و صداقت و صمیمیت را این‌بار دور از ایران تجربه می‌کنیم.

از زحماتی که شما برای جامعهٔ مهاجر ایرانی می‌کشید و وقتی که به من دادید، بسیار سپاسگزارم.

برخی از آثار به نمایش گذاشت‌شده در نمایشگاه «رنگ در آینه»:

^۱از طریق این لینک: https://bit.ly/Colours-In-the-Mirror

^۲‏Coquitlam Heritage at Mackin House

^۳‏Calgary Hermitage Gallery

^۴‏www.rozitamoinishirazi.com

^۵‏rmoinishirazi@ecuad.ca

نوشته رزیتا معینی شیرازی: نقاشی‌کشیدن نوعی مراقبه است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در نهایت تأسف، باخبر شدیم هنرمند ایرانی-کانادایی شهرمان، زنده‌یاد فریبا میرزایی، چشم از جهان فرو بست. 

فریبا میرزایی، طراح لباس و پارچه از مواد غیرِسنتی و غیرِمعمول، به بافت و رنگ پارچه می‌پرداخت و در نهایت، طراحی لباس منحصربه‌فردی از آن‌ها ارائه می‌کرد؛ او در این زمینه جوایز زیادی را در ونکوور از آن خود کرد.

فریبا میرزایی در سال ۱۹۶۴ در آبادان متولد شد. او از پنج‌سالگی با رنگ و فرم آشنا شد و با ترکیب آن‌ها کارهای هنری خلق می‌‌کرد. فریبا پس از شروع جنگ ایران و عراق همراه با خانوادهٔ خود به شمال ایران مهاجرت کرد. او در ایران خیلی زود توانست در زمینهٔ طراحی لباس فعال شود و کارگاه خود را راه‌اندازی کند.

فریبا میرزایی در سال ۱۹۹۶ با دخترش به ونکوور نقل مکان کرد و در سال ۱۹۹۹ از دانشگاه کپیلانو در رشتهٔ طراحی لباس و پارچه فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین در سال ۲۰۰۱ دورهٔ مجسمه‌سازی را در سطح پیشرفته در استودیوی هنر و طراحی دانشگاه کپیلانو گذراند.

فریبا در بهار سال ۲۰۰۰ شرکت خود را در نورث ونکوور افتتاح کرد و چند سال بعد، گالری هنر نساجی گبه را در مرکز شهر ونکوور به راه انداخت. 

او تکه‌های لباس‌های طراحی‌شدهٔ خود را از ابتدا خلق می‌کرد، این فرایند شامل طراحی پارچه، الگوها و سبک‌های متفاوت برای خلق‌ مدل لباس‌های منحصربه‌فرد او بود. فریبا با در اختیار داشتن این مهارت، در روند کار هنری خود، قادر به ایجاد طرح‌هایی بی‌همتا بود که برای طیف متمایزی در زمینهٔ مد لباس، طراحی می‌شد. به‌همین دلیل، طراحی‌های او قابل پیش‌بینی نبودند.

اثری هنری از فریبا میرزایی که او نامش را چای سبز نامیده بود، از نوعی پارچهٔ ابریشمی، پُلی‌استر و ساتن طراحی‌شده است که با دست چاپ و فشرده شده، چین خورده، رنگ و تزئین شده است.

عوامل محرک در خلق هنر فریبا میرزایی، قدرت طبیعت، هماهنگی و بصیرت او بود. او در روند پیوند این عوامل در هنرش به‌سرعت طرح‌هایی متفاوت و بی‌نظیر خلق می‌کرد. طرح‌های او در پالت‌های رنگ طبیعی، برای ساختار پارچه، چاپ و تزئین ظاهر می‌شد.

او گاهی ساختار پارچه را دستکاری می‌کرد، چاپ می‌کرد، و گاهی قسمت‌هایی از پارچه را از بین می‌برد و دوباره آن را تزئین می‌کرد تا فرم‌های دلخواهش را در یک پالت رنگی طبیعی خلق کند. او از موتیف‌های ایرانی نیز در طراحی‌هایش بهره می‌برد.

کارهای فریبا تلفیقی از طبیعت و طراحی مبتکرانه بود. او معتقد بود که طبیعت این قدرت را دارد که بر حساسیت ما تأثیر بگذارد و ما را به تعامل با دیگران وا دارد. این هنرمند معتقد بود که ارتباط صمیمانهٔ ما با طبیعت و فرآیندهای آن، می‌تواند انرژی مثبتی برای تغییر در ما ایجاد کند.

در مراسمی آنلاین که یکشنبه ۲۸ مارس ۲۰۲۱، برای بزرگداشت این هنرمند برگزار شد، ماری، دوست کانادایی او، شعر زیبایی را که به انگلیسی برای او سروده بود، خواند. این شعر شخصیت این هنرمند را چنین توصیف می‌کند:

FARIBA, an angel so kind, generous and loving

FARIBA, a star so bright in a universe of diamonds

FARIBA, sewing poems of history through threads of beauty

FARIBA, a visionary, creating life’s sacred journey

FARIBA, a wonderful wise human being, NEVER to be forgotten

FARIBA, your guiding light will be our prayer

FARIBA, the choir will sing out, FARIBA OH FARIBA, now you are at rest…‎

زنده‌یاد فریبا میرزایی برندهٔ جوایزی بسیاری در کانادا شده بود، از جمله:

– عنوان دوم در مسابقات طراحی لباس، ساسکاچوان، سال ۲۰۱۳ 

– برندهٔ جایزهٔ منتخب مردم در مسابقهٔ طراحی لباس، مرکز هنری پورت مودی، سال ۲۰۱۳

– برندهٔ بهترین جایزهٔ نمایش با حمایت دانشگاه هنر و طراحی امیلی کار، سال ۲۰۱۲

– برندهٔ جایزهٔ بهترین نمایش و جایزهٔ منتخب مردم، در نمایشگاه «Outside the Box, an Exploration of fiber»، آرت گالری وایت راک، سال ۲۰۱۱

– برندهٔ جایزهٔ بهترین نمایش لباس در نمایشگاه هنری Wearable، آرت گالری کمپبل ریور، سال ۲۰۱۱ 

– برندهٔ جایزهٔ بهترین نمایش و جایزهٔ منتخب مردم در طراحی لباس و نمایش هنری آن، آرت گالری ویکتوریای بزرگ،  سال ۲۰۱۱

– مقام سوم مسابقات طراحی لباس، آرت گالری پورت مودی، سال ۲۰۰۵

او همچنین در ده‌ها نمایشگاه‌ انفرادی و جمعی در ونکوور و ویکتوریا شرکت داشت و آثار او همواره مورد توجه مخاطبان قرار می‌گرفت.

زنده‌یاد فریبا میرزایی گرچه اکنون در میان ما نیست، اما همچنان با آثارش و هنر خلاقش در بطن جامعه حضور دارد. نام و خاطره‌اش گرامی باد.

نوشته خالق آثار هنری منحصربه‌فرد از هیچ – به یاد بانوی هنرمند ایرانی-کانادایی شهرمان، زنده‌یاد فریبا میرزایی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شهره شیرازی، متولد تهران، تحصیلاتش را در دانشگاه الزهرا در رشتهٔ طراحی پارچه به اتمام رسانده است. او نقاشی را از سنین کودکی آغاز و از بچگی عاشق خلق‌کردن آثار هنری بود. رنگ و کاغذ هر لحظه او را صدا می‌کردند و او با نگاه در اطرافش و تماشای هر چیزی که جذبش می‌کرد، آن را می‌کشید. شهره به‌همراه خانواده اش ۲۴ سال پیش در کوکئیتلام اقامت گزید. او یکی از ۱۲ هنرمند منتخب نقاشی بر روی مجسمه سالمون شد که در حال حاضر در ورودی شهرداری شهر کوکئیتلام نصب شده است. شهره شیرازی از سال ۲۰۱۰ به‌عنوان مربی هنری در استودیوی خودش به نام «استودیو اِی‌وان» (A1 Studio) در راکی پوینتِ شهر پورت مودی به‌همراه دو هنرمند دیگر به فعالیت‌های هنری و تدریس طراحی و نقاشی مشغول است. او در گذشته کلاس‌های هنری را در آرت سنتر پورت مودی برگزار می‌کرد و در حال حاضر در مرکز اجتماعات پارک‌گیت (Parkgate Community Centre) در نورث ونکوور به آموزش نقاشی و آبرنگ مشغول است.

شهرهٔ عزیز، با درود و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً کمی در مورد خودتان و فعالیتهای هنری تان از گذشته تا به حال برایمان بازگو کنید؟

من از بچگی نقاشی را خیلی دوست داشتم و کلاً به کارهای هنری مانند خیاطی و بافتنی علاقه‌مند بودم. مداد و کاغذ و رنگ چیزهایی بودند که از کودکی من را آرام می‌کردند. ولی متأسفانه آن زمان منابعی برای الگوبرداری به‌شکل امروزی وجود نداشت و من با نگاه‌کردن به طبیعت و اطرافم برای نقاشی‌هایم الهام می‌گرفتم. در دانشگاه الزهرا رشتهٔ طراحی پارچه قبول شدم و بعد از اتمام آن جذب کار در زمینهٔ گرافیک، تبلیغات، طراحی پارچه و نقاشی شدم. هر وقت که در زندگی‌ام دچار ناامیدی و مشکلی می‌شدم، به طراحی و نقاشی رو می‌آوردم . پناهگاه من همان کاغذ و قلم بود که به‌وسیلهٔ آن‌ها ذهن خودم را آرام می‌کردم و روز بعد با انرژی بیشتر با مشکلات جدید روبرو می‌شدم.

بعد از مهاجرت به کانادا و سختی‌های اولیهٔ زندگی مهاجران که همه ما از آن آگاهی داریم، وقت زیادی برای نقاشی نداشتم. بچه‌های من اینجا به دنیا آمده‌اند و زندگی سخت آن روزها فرصتی برای نقاشی برای من باقی نمی‌گذاشت، ولی من در تمام مدت روز همراه با کارم چیزهایی را که دوست داشتم، در ذهنم نقاشی می‌کردم. حدود ۱۴ سال پیش بود که دوباره نقاشی را خیلی جدی شروع کردم و با کار داوطلبانه در مرکز فرهنگی اِوِرگرین (Evergreen Cultural Centre) با هنرمندان دیگر کوکئیتلام آشنا شدم و با کمک آن‌ها دوباره خودم را پیدا کردم. کار نقاشی و طراحی آن روزها برای من کسب درآمد نداشت و فقط فرصتی بود که من می‌توانستم تنهایی‌ام و مشکلات زندگی‌ام را فراموش کنم و آرام شوم.

اگر در اینستاگرام و فیس‌بوک مرا جستجو کنید، من مجموعه‌ای از طرح‌ها و نقاشی‌هایی دارم که آثار خودم است و مجموعه‌ای دیگر متعلق به شاگردانم است، که به آن‌ها نقاشی آموزش داده‌ام. در حال حاضر،‌ من در استودیو خودم با دو هنرمند دیگر که فضای آتلیه را مشترکاً استفاده می‌کنیم، طراحی و نقاشی تدریس می‌کنم. همچنین در مرکز اجتماعات پارک‌گیت (Parkgate Community Centre) در نورث ونکوور برای بزرگسالان و کودکان کلاس‌های آموزش طراحی و نقاشی دارم.

چه شد که به طراحی فیگور انسان برهنه روی آوردید؟

مجموعه کارهای من در پی خلق جهانی است که در آن، آزادی بیان انسان هیچ محدودیتی ندارد. من شیفتهٔ شکل بدن انسان هستم و به‌نظرم زیباترین و پیچیده‌ترین فیگور در طبیعت، اندام انسان است. نحوهٔ نشان‌دادن احساسات و عواطف انسان از طریق زبان بدن و کندوکاوی که به درک این حس منجر می‌شود، برای من جالب و هیجان‌انگیز است. وقتی نور به این طراحی‌ها برخورد می‌کند، آن‌ها انتزاعی و در عین حال ارگانیک و نرم به‌نظر می‌رسند. هیچ لایهٔ دروغ و فریب یا آرایش و لباس بر روی آن‌ها وجود ندارد. به‌نظر من، به‌تصویرکشیدن فیگور برهنه بهترین راه برای آشکارساختن شخصیت درونی واقعی یک انسان است و ابتدایی‌ترین احساسات بشری مانند غم، تنهایی و عصبانیت را نشان می‌دهد. در هر اثری که خلق می‌کنم، احساساتم را از زبان بدنِ مدل و شکل آن‌ها تفسیر می‌کنم.

بیشتر چه سبکی را در کارهایتان دنبال می‌کنید؟

تکنیک انتخابی من آبرنگ است، اگرچه با سایر تکنیک‌ها مانند رنگ روغن و اکریلیک نیز کاملاً آشنایی دارم. به‌نظر من، آبرنگ مادهٔ شگفت‌انگیزی است و به‌دلیل ویژگی‌های آن هیچ هنرمندی، نمی‌تواند یک نقاشی آبرنگ را تکرار کند. آبرنگ به هر احساس و حرکت قلم شما بلافاصله واکنش نشان می‌دهد و تجربه‌ای جادویی ایجاد می‌کند که با هیچ تکنیک دیگری قابلِ‌مقایسه نیست. نقاشی با آبرنگ، مانند بداهه‌نوازی در موسیقی است که همه‌چیز باید در همان لحظه خلق شود و وقتی برای تمرین و تکرار وجود ندارد. اگرچه آبرنگ برای نقاش جای زیادی برای اشتباه‌کردن نمی‌گذارد، اما من معتقدم که بهترین تکنیک برای انتقال پیامم، این سبک از نقاشی است. لایه‌های رنگ در نقاشی آبرنگ هیچ‌چیزی را پنهان نمی‌کنند و هیچ نقصی را نمی‌پوشانند. آن‌ها به‌سادگی با هم مخلوط می‌شوند و یکدیگر تکمیل می‌کنند.

برای خلق نقاشی‌هایتان از چه چیزها یا منابعی ایده می‌گیرید؟

من بیشتر از طبیعت اطرافم ایده می‌گیرم که آن‌ها می‌توانند فیگور انسان، اشیاء، گل و گیاه و یا هر چیز دیگری که در اطرافم می‌بینم، باشد. به‌تازگی پروژهٔ جدیدی را شروع کرده‌ام که بر روی به‌تصویر‌کشیدن درختان زیبای ونکوور متمرکز است. من به اطرافم نگاه و کندوکاو می‌کنم که با چه زبان بصری‌ای می‌توانم به بهترین شکل درکم را از دنیای اطرافم بیان کنم . وقتی هنرمند هنر تجسمی را انتخاب می‌کند، در واقع جست‌وجو می‌کند که چگونه درک و احساس خود را با شیوه‌های گوناگون به دیگران برساند. این درک من از زندگی و دنیای پیرامونم است که در طراحی و نقاشی‌هایم برای دیگران بازگو می‌کنم.

در دوران کرونا، در دو هفته‌ای که همه‌جا تعطیل بود، من فرصت پیاده‌روی بیشتری را در طبیعت پیدا کردم و آن زمان بود که زیبایی‌های درختان من را به خودش جلب کرد. آن زمان فصل زمستان بود و درختان بدون برگ و برهنه بودند و من همه‌چیز را سیاه و سفید می‌دیدم. در درختان حرکت و ارتباطی دیدم که به من می‌گفت درختان روح دارند. گاهی درختان را غمگین و گاهی آن‌ها را در حال پرواز و رقص می‌دیدم. از این‌رو، بهترین وسیله‌ای که برای طراحی به ذهنم رسید که بتوانم این احساس را شفاف بیان کنم، خودکار مشکی و کاغذ سفید بود. فکر می‌کردم استفاده از رنگ در این نوع طراحی حسم را می‌پوشاند.

چه نمایشگاه‌هایی تا به‌حال در مترو ونکوور برگزار کرده‌اید؟

من بیشتر در نمایشگاه‌های گروهی شرکت داشته‌ام، از جمله در آرت سنتر پورت مودی، سیلک گالری، گاری ارت اسپات و گالری راند هاوس در ونکوور. چون بیشتر کارهای من بر روی فیگور انسان برهنه است، متأسفانه اینجا هم معذوریت‌هایی برای نمایش آن‌ها وجود دارد. از این‌رو، من بیشتر با همکارانم نمایشگاه گروهی می‌گذارم. 

کلاس‌های طراحی و نقاشی‌هایتان را از چه زمانی شروع کردید؟ و در حال حاضر، با توجه به شرایط کرونا، این کلاس‌ها چگونه تشکیل می‌شود؟

از سال ۲۰۱۰ استودیو خودم را باز کردم که در راکی پوینتِ پورت مودی واقع است. در حال حاضر کلاس‌های آموزش حضوری ما به تعداد محدود و طبق پروتکل‌های بهداشتی بر پا می‌شوند. به‌لحاظ کووید-۱۹، برای کسانی که دوست ندارند در آتلیه آموزش ببینند، کلاس‌های آنلاین برای کودکان و بزرگسالان از طریق زوم برگزار می‌کنم و به آن‌ها روش‌های اولیهٔ طراحی را آموزش می‌دهم.

بیشتر بزرگسالان از این کلاس‌ها استقبال کرده‌اند و این کلاس‌ها به آن‌ها کمک می‌کند که در این شرایط سخت و تنهایی ، خود را آرام‌تر کنند و مثبت‌تر به زندگی و آیندهٔ خود نگاه کنند. به‌نظر من، هنر به‌هر شکلش نوعی مدیتیشن است که آدم‌ها می‌توانند با روآوردن به آن، ذهن منفی خود را خالی کنند. در این لحظه‌ها، فرد می‌تواند فقط به خودش فکر کند یا حتی گاهی به چیزی فکر نکند، درست مثل عبادت. من فکر می‌کنم خلاقیت هنری در تمام افراد به اشکال گوناگون وجود دارد و هر فردی می‌تواند آن را برای خودش کشف کند و با کمی آموزش و تمرین در خود بپروراند.

شاگردان کلاس‌های شما بیشتر از چه گروه سنی و از چه کشورهایی هستند؟

همهٔ گروه‌های سنی در کلاس‌های آموزشی استودیو من شرکت می‌کنند. در کلاس‌های نورث ونکوور کلاس‌های متعددی را تدریس می‌کنم که بسته به موضوع کلاس، شاگردانی از سنین ابتدایی تا افرادی در سن بازنشستگی در آن‌ها شرکت می‌کنند. بزرگسالان بیشتر مشتاقِ کلاس‌های طراحی و آبرنگ هستند، ولی کودکان کلاس‌های انیمیشن و کارتون را بیشتر دوست دارند. در کلاس‌های من افرادی از تمام ملیت‌ها حضور دارند و تنها شرط لازم، علاقه به یادگیری کار هنری است.

نقاشی «مجسمهٔ ماهی سالمون» شما در کنار ساختمان شهرداری کوکئیتلام نصب شده است. لطفاً کمی دربارهٔ ایدهٔ این نقاشی و اینکه چه شد برای نصب در این مکان انتخاب شد، برایمان توضیح دهید؟

شهر کوکئیتلام در سال ۲۰۱۵ برای بزرگداشت ۱۲۵امین سالگرد تأسیس خود و برای تجلیل از اهمیت فرهنگی ماهی سالمون برای این شهر جودی برومفیلد، هنرمند اسکوامیش، را برای ساخت ۱۲ مجسمهٔ عظیم‌الجثهٔ ماهی سالمون از جنس کامپوزیت، انتخاب کرد. طرحِ ۱۲ نفر از بین ۴۱ هنرمند محلی شرکت‌کننده انتخاب شد که مجسمه‌ها را با رنگ و سایر مواد به‌صورت یک اثر کامل هنری درآورند. یکی از طرح‌های پذیرفته‌شده طرح من بود. البته قابل ذکر است که ۳ نفر از این ۱۲ هنرمند منتخب، ایرانی و از همکاران من در استودیو اِی‌وان بودند. موضوع نقاشی بر روی ماهی‌ها، گذشته، حال و آیندهٔ شهر کوکئیتلام بود. من در طرح خودم سعی کردم گذشتهٔ شهر را که طبیعت زیبای آن است مانند جنگل، اقیانوس، کوه و دشت، تصویر کنم و برای زمان حال، ساختمان‌های بلندی که در آن ساخته شده‌اند. برای آینده، اسکای‌ترین را انتخاب کردم که پروژهٔ آن در حال ساخت بود. فکر کنم همین باعث انتخاب نصب مجسمهٔ ماهی من برای نصب در ورودی شهرداری شد. این پروژه سه ماه طول کشید و مردم و خبرگزاری‌ها خیلی از آن استقبال کردند. در این مراسم از ما قدردانی شد و من خیلی خوشحال‌ام که با اینکه از کشور دیگری آمده بودم، این امکان را داشتم که در این جامعه بین هنرمندان محلی پذیرفته شوم. در حال حاضر، این ۱۲ مجسمه در سرتاسر شهر کوکئیتلام، در ورودی پارک‌ها و مقابل شهرداری نصب شده‌اند.

عکس‌ها ازوبسایت شهرداری کوکئیتلام

علاوه بر نقاشی و تدریس طراحی و نقاشی، در چه زمینه‌های فرهنگی و هنری دیگری فعال‌اید؟

بعضی از هنرمندان خوش‌شانس‌اند و از طریق هنرشان تأمین معاش می‌کنند، ولی در مورد من اینچنین نیست. من در کنار تدریس طراحی و نقاشی با مؤسسهٔ ساکسس در زمینهٔ کمک به والدین مهاجر همکاری می‌کنم. در این برنامه‌ها مادران جوان مهاجر را با هم آشنا می‌کنیم و برنامه‌هایی برای آشنایی پدر و مادران ایرانی با روش‌های جدید تعلیم و تربیت خردسالان برگزار می‌کنم.

چه برنامه هایی برای آینده دارید؟

در حال حاضر، در فکر تأسیس یک مرکز مهدکودک (Daycare) با تمرکز بر پرورش توانایی‌های هنری کودکان هستم که با روش خودم، به بچه‌ها از سنین کودکی هنر و روش‌های طراحی و نقاشی را آموزش دهیم. این روش به کودکان و والدین این فرصت را می‌دهد تا ساعات خوشی را در کنار هم به نقاشی و کارهای دستی بگذرانند. 

به هنرمندان تازه‌مهاجر برای دنبال‌کردن علایق هنری‌شان به‌صورت حرفه‌ای در کشور جدید، چه توصیه‌ای دارید؟

هنرمندان تازه‌وارد نیز مانند تمام مهاجران در بدو ورود ممکن است مجبور به انجام کارهایی شوند که از دنیای هنری آن‌ها خیلی فاصله داشته باشد، ولی این شرایط گذراست و مطمئن باشید با صبر و تلاش و وفادار ماندن به هنرتان دوباره می‌توانید گوشه‌ای از زندگی‌تان را به هنر اختصاص دهید. با هنرمندان محلی تماس برقرار کنید و در گردهمایی‌های هنری شرکت کنید و از ارتباط با دیگر هنرمندان کانادایی هراس نداشته باشید. 

اگر صحبت دیگری با خوانندگان «رسانهٔ همیاری»، خصوصاً با هنردوستان ونکوور دارید، لطفاً بفرمایید؟

من از همهٔ ایرانیان ونکوور می‌خواهم که مجلهٔ «رسانهٔ همیاری» را حمایت کنند. این رسانه همان‌طور که از اسمش مشخص است، همه ایرانیان را دور هم جمع کرده و محفلی شده تا جامعهٔ ایرانی بتواند تا حد امکان به یکدیگر یاری برساند. با این مجله ما توانسته‌ایم تا حد زیادی جامعهٔ ایرانی را به یکدیگر معرفی کنیم و مبنایی باشیم برای رشد و شکوفاییِ بیشتر جامعهٔ ایرانی در ونکوور.

شهره جان، ممنون از وقتی که در اختیار ما گذاشتید و امیدوارم که شاهد موفقیت بیشتر شما و جامعهٔ هنری ایران در ونکوور بزرگ باشیم.

نوشته در پی خلق جهانی که در آن، آزادی بیان انسان هیچ محدودیتی ندارد – گفت‌وگو با شهره شیرازی، هنرمند نقاش ساکن کوکئیتلام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

«نقاشیشعر»، نامی است که به‌تازگی نرگس جلالی دلیا، هنرمند مهاجر کانادایی-ایرانی، بر مجموعه آثار هنری خود که از ترکیب شعر و نقاشی توأماً تشکیل شده، نهاده است. این مجموعه برای اولین بار است که در نمایشگاه پاسیفیک آرتز مارکت (Pacific Arts Market) در ونکوور در حال حاضر به تماشا گذاشته شده است.

نرگس جلالی دلیا، در سال ۱۹۸۱ از مادری آمریکایی از تبار ایتالیایی و پدری ایرانی در مونترآل چشم به جهان گشود. او تا پنج سالگی در آمریکا دوران کودکی خود را سپری و پس از اتمام تحصیلات پدر و مادرش، به‌همراه خانواده به ایران مهاجرت کرد. او دوران نوجوانی و جوانی خود را همراه با شیفتگی به تاریخ و هنر، شعر، موسیقی و معماری ایران گذراند. عشق و علاقهٔ وافر نرگس به شعر فارسی از یک‌سو و اشتیاق او به نقاشی از سوی دیگر، منجر به ترکیب این دو بر بوم نقاشی و خلق واژه‌ای جدیدی به نام «نقاشیشعر» شد. نرگس با کار نقاشی بر روی اشعار مورد علاقه‌اش تلاش کرده تا عرصهٔ شعر را به شکل یک اثر هنری بصری نشان دهد و بنا به گفتهٔ خودش، «نقاشیشعر» آیینه‌ای است که کلمات را به‌صورت هنری تجسمی منعکس می‌کند: «در این مفهوم، نقاشی همواره برای من وسیله‌ای بوده است تا تفسیری هنری از شعر مورد نظرم به منصهٔ ظهور برسانم.»

مولانا، حافظ، شاملو، سهراب سپهری و فروغ فرخزاد از جمله شاعرانی‌اند که نرگس را در این راه تحت تأثیر شعر خود قرار داده‌اند؛ «شعر همواره برای من پیام‌آور عشق، التیام اتصال و از همه مهم‌تر امید – حتی در بحرانی‌ترین شرایط – بوده است. من این پیام را در زندگی و آثار بسیاری از شاعران و هنرمندان خاورمیانه برداشت کرده‌ام.»

نرگس با پرورش یافتن در فضای دوزبانه، همواره تحت تأثیر قدرت ترجمه در برقراری ارتباطات انسانی و پیوند زدن فرهنگ‌ها بوده است. او با تسلط کامل به دو زبان انگلیسی و فارسی، به‌راحتی با سایر فرهنگ‌های مختلف دنیا آشنا شده است و اشعار شاعران و ادبای خاورمیانه از جمله نزار قبانی، جبران خلیل جبران و ناظم حکمت، در «نقاشیشعر» او سهمی دارند. نرگس به «نقاشیشعر» به‌عنوان نوعی دیگر از ترجمه نگاه می‌کند: «از دیدگاهی می‌توان گفت که نقاشیشعر نوعی ترجمه است، ترجمهٔ کلمات به نقاشی و توانایی بیان دوبارهٔ شعر با رنگ‌ها و نقوش هنری که به عرضهٔ شعر به‌صورت اثری هنری-ادبی می‌انجامد.»

نرگس جلالی پنج سال پیش دوباره و این‌بار به همراه همسر و سه فرزندش از ایران به کانادا مهاجرت کرد. آنچه که انگیزهٔ او برای قدم برداشتن در مسیر ابداع «نقاشیشعر» بود، پیش از همه، یافتن راهی بود برای اتصال دوباره به دنیای شعر و ادبیات فارسی در سال‌های دور از وطن و همچنین امید به خلق اثر هنری چندبعدی ادبی-بصری جدید که ایرانیان و مهاجران دورازدیار خود بتوانند از طریق تماشای آن با ادبیات زیبای کشور خود ارتباطی نو برقرار کنند. 

نرگس به این نکته اشاره دارد که «نقاشیشعر»، برداشتی هنری از نقاشی و تجلی شعری است که دربرگیرندهٔ آن نقاشی است: «هنر و معماری ایرانی همواره سبک هنری من را تحت تأثیر قرار داده‌اند، ولی آنچه که الهام‌بخش ترکیب و به‌وجود آمدن نقوش و رنگ‌های هر اثر«نقاشیشعر» است، خودِ شعر و مضمون آن است.» 

او معتقد است بهترین راه برقراری ارتباط با سایر ملل و معرفی شعر و ادبیات غنی و زیبای فارسی و دنیای شرق، از طریق هنر نقاشی می‌باشد. او برای خلق هر اثر«نقاشیشعر»، همیشه نخست ابیات شعر را با استفاده از مدیوم‌های مختلف هنری روی بوم می‌نگارد، و در مرحلهٔ بعد با استفاده از روش بداهه‌سازی و رنگ‌های اکریلیک، ویترای و سنگ‌های طبیعی، نقوش و رنگ‌ها را اضافه می‌نماید تا با کلمات آمیخته شوند.

بر اساس توضیح نرگس «در ارائهٔ یک اثر«نقاشیشعر» سعی بر این است تا اثر به شکل یک کل عرضه شود و توجه بیننده را در نگاه اول با رنگ‌ها و نقش‌ها به خود جلب کند و کشف شعر در مرحلهٔ بعدی پس از توجه و دقت بیشتر، حاصل آید. بنابراین، غالباً سعی می‌شود تا کلمات به‌وسیلهٔ مدیوم‌ها پنهان شوند یا به‌عمد از خطی استفاده شود که بسیار نزدیک به فرم نقوش استفاده‌شده در آن اثر باشد.»

نرگس امیدوار است بازدیدکنندگان با دیدن این مجموعهٔ هنری از برقراری ارتباط با دنیای عاشقانه و عارفانه شعر فارسی از طریق نقاشی لذت ببرند و همچنین در هر اثر «نقاشیشعر»، تفسیر و دنیای خاص خود را پیدا کنید.

مراسم گشایش این نمایشگاه در تاریخ ۱۸ اکتبر از ساعت ۴ تا ۷ بعدازظهر در نمایشگاه پاسیفیک آرتز مارکت در ونکوور است و در این مراسم، نرگس جلالی دلیا روند کارهای هنری و توضیحات خود را در مورد تابلوهایش با توجه به شعر استفاده‌شده به اشتراک می‌گذارد. قابل توجه است که این نمایشگاه تا آخر سال ۲۰۲۰ در این گالری برپا خواهد بود. 

نمایشگاه پاسیفیک آرتز مارکت واقع در ونکوور، مکانی برای تمام هنرمندان ونکووری است که در زمینه‌های گوناگون می‌توانند آثار هنری خود را به نمایش بگذارند. کریستال، مدیریت این گالری با رهنمودهای ارزنده به هنرمندان جهت بهتر شناساندن هنر خود در تمامی زمینه‌ها همکاری می‌کند.

برای اطلاعات بیشتر از سایت پاسیفیک آرتز مارکت دیدن کنید.

نوشته گشایش نمایشگاه «نقاشیشعر» نرگس جلالی دلیا، هنرمند ونکووری، در ماه اکتبر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.