٢٩ ژوئن ٢٠١٧ فرا رسید و مجلس نمایندگان بی‌سی برای دومین بار تشکیل شد. اما این‌بار با سایر جلسات مجلس متفاوت بود، جلسهٔ عدم رأی اعتماد به دولت لیبرال و برکناری آن پس از ١۶ سال.

شخصاً برای اینکه روز پایانی دولت لیبرال را شاهد باشم به ویکتوریا سفر کردم و با دعوت یکی از نمایندگان به اندرونی مجلس رفتم، و در دفاتر و سالن جلسات نمایندگان حزب دمکرات نوین حضور داشتم.

روزی پر التهاب و غیر قابل پیش‌بینی بود. رفتار خانم کلارک در هفته‌های گذشته پر از تناقض و در عین حال غیر قابل تصور بود.

پس از توافق بین حزب دمکرات نوین با حزب سبز برای همکاری و تشکیل دولت، خانم کلارک چند تصمیم غیر متعارف اتخاذ کرد.

اول اینکه از استعفا و واگذاری دولت سر باز زد، و از همکاری با تمامی احزاب سخن به‌میان آورد.

در مرحله دوم برکناری خود را به برگزاری جلسهٔ مجلس و رأی عدم اعتماد منوط کرد و در عین حال اعلام کرد که در صورت عدم اتخاذ رأی اعتماد، در پاسخ به نمایندهٔ فرماندار کل کانادا و پادشاه، خواهد گفت که دولت حزب دمکرات نوین را غیرپایدار می‌داند و با تشکیل آن مخالف است، اما درخواست مستقیم برای برگزاری مجدد انتخابات نخواهد کرد.

سومین حرکت خانم کلارک وارد کردن تقریباً تمامی برنامه‌های اجرایی حزب دمکرات نوین و سبز که قبل از انتخابات به‌عنوان اهداف این احزاب اعلام شده بود، در برنامهٔ اجرائی دولت لیبرال بود که در قالب سخنرانی نمایندهٔ فرماندار کل کانادا در بی‌سی اعلام شد (این سخنرانی توسط دولت حاکم تهیه و توسط ایشان در مجلس قرائت می‌شود). به‌عبارتی تمام شعار‌های انتخاباتی احزاب رقیب را که حزب لیبرال بر علیه آنان مبارزه می‌کرد، آن‌ها را غیرواقعی و غیرعملی می‌خواند، و از نظر اقتصادی مخالف اصول و پایه‌های اعتقادی خود می‌دانست، ناگهان وارد اهداف اصلی دولت کرد، و برای اجرای آن‌ها ابراز تعهد کرد. تعجب و ناباوری ناظران وقتی دوچندان شد که خانم کلارک اعلام کرد ناگهان متوجه شده است که اعتبار لازم برای تمامی این برنامه‌ها موجود است و با توجه به رشد اقتصادی خوب استان، می‌تواند برنامه‌هایی مانند ساخت مسکن ارزان قیمت، آموزش قبل از دبستان و نگهداری کودکان را حتی در مدت زمان کمتری نسبت به شعار‌های حزب دمکرات نوین اجرا کند.

ساعت٣:٣٠ بعدازظهر روز ٢٩ ژوئن بود، و من برای دیدن مذاکرات مجلس به بالکن مجلس رفتم. ابتدا چند پرسش و پاسخ، و چند سخنرانی، و بعد نوبت به وزیر علوم لیبرال رسید که با تکرار شعار‌های چند هفتهٔ گذشته، مقدمات سخنرانی خانم کلارک را فراهم می‌کرد. نوبت به خانم کلارک رسید، و ایشان تمام تناقضات و سیاست‌هایی را که از احزاب رقیب به عاریت گرفته بود، تکرار کرد و حتی در موضعی تهاجمی حزب نیودمکرات را متهم کرد که برای اجرای برنامه‌های اجتماعی خود بازهٔ زمانی زیادی در نظر گرفته است، و اگر دولت لیبرال مهلتی برای ادامهٔ حکومت پیدا کند، سرعت عمل بیشتری خواهد داشت. و در پایان خطاب به احزاب مخالف گفت، «اگر با این برنامهٔ ارائه‌شده نتوانید کار کنید، پس این مجلس و دولت آینده ناپایدار است» و به زبان دیپلماتیک نمایندگان احزاب مخالف را تهدید کرد.

دقایق حساسی بود، و رئیس مجلس با پیشنهاد حزب دمکرات نوین اعتماد به دولت را به رأی گذاشت؛ و دولت با ۴٢ رأی موافق و ۴۴ رأی مخالف سقوط کرد.

ساعت ۴:٢۵ دقیقه را نشان می‌داد، لحظاتی سکوت بر مجلس حکمفرما شد، و حتی احزاب پیروز در بهت بودند، و فراموش کرده بودند تا شادی خود را ابراز کنند و این پیروزی را با هیجان و کف زدن جشن بگیرند. و پس از گذر چند ثانیه این بهت با شادی نمایندگان احزاب دمکرات نوین و سبز شکست و همراه با اکثر حضار با کف زدن‌های ممتد برای چند دقیقه ادامه یافت، اما این پایان ماجرای این روز پر از فراز و نشیب نبود.

خانم کلارک بلافاصله به دیدار نمایندهٔ فرماندار کل در بی‌سی رفت تا با اعلام شکست خود از ایشان بخواهد که به حزب دمکرات نوین شانس تشکیل دولت ندهد، و ساعتی بعد نمایندهٔ فرماندار کل از رهبر حزب دمکرات نوین برای دیدار دعوت به‌عمل آورد و پس از دیداری کوتاه از ایشان خواست تا دولت تشکیل بدهد.

این خبر را حدود ساعت ٩ شب در حالی که سوار کشتی می‌شدم تا به ونکوور برگردم، شنیدم و روزی پر از التهاب را با رضایت خاطر و امید به آینده‌ای روشن برای استان بی‌سی به پایان بردم.

در حال برگشت با چند نمایندهٔ مجلس و فعالان سیاسی استان و فدرال همراه بودم و موضوع بحث این بود که چرا خانم کلارک چنین گزینه‌هایی را برگزید و بر چه اساسی چنین رفتار‌هایی را پس از انتخابات انجام داد؟ واقعاً حاصل این برخورد‌ها چه بوده و چه می‌تواند باشد؟

به‌طور مختصر باید به چند نکته اشاره کرد:

• در این مدت خانم کلارک به اتلاف وقت تا سر حد ممکن پرداخت تا چند روزی بیشتر به حکومتی ناپایدار ادامه دهد و در تاریخ استان از خود چهره‌ای ترسیم کرد که به‌هر بهایی حاضر است چند روزی بیشتر زمامداری کند. چهره‌ای که از پذیرش این واقعیت که عدد ۴۴ بیشتر از ۴٢ است، سر باز زد و دریافت رأی عدم اعتماد مفتضحانه را به استعفای محترمانه ترجیح داد.
• خانم کلارک و فعالان حزب لیبرال برای رأی اکثریت مردم احترام قائل نشد و سعی کرد تا جایی که ممکن است با مغلطه و مواضع حق‌به‌جانب، تا جای ممکن نمایندهٔ فرماندار کل را به طرفی سوق دهد تا او را به انحلال مجلس و انتخابات مجدد متقاعد کند.
• حزب لیبرال و رهبری آن در یک بازی بچه‌گانه و عوام‌فریبانه ناگهان از احزاب رقیب برای رفاه مردم و ارائهٔ خدمات اجتماعی دلسوزتر شد و نشان داد که برای حفظ قدرت حتی به اصول اولیهٔ حزبی و سیاسی خود پایبند نیست.
• هیچ صدایی از داخل حزب لیبرال در مخالفت با خانم کلارک و سیاست‌های غیراصولی او بلند نشد تا کورسویی برای رهبری آیندهٔ نزدیک این حزب باشد، و نشان دهد که ظرفیت‌های این حزب بیش از آن است که با بی‌تدبیری رهبری عوام‌فریب و مغرور به بن‌بست برسد.

به‌هر حال اتفاقات سیاسی چند هفتهٔ گذشته پر از درس‌های آموزنده بود و علی‌رغم فراز و نشیب‌های خود فصل جدیدی را در سیاست استان بی‌سی و کشور کانادا گشود. مهم‌ترین نتیجهٔ تمامی این فعل و انفعالات سیاسی حاکم شدن رأی اکثریت مردم بود تا نمایندگان آنان اهداف و خواست‌های‌شان را دنبال و اجرا کنند. به امید موفقیت و پیروزی آنان و روز‌های درخشان برای استان بی‌سی.

٩ ژوئیه ٢٠١٧

نوشته عوام‌فریبی تا دقیقهٔ نود اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

٩ می ٢٠١٧ روز انتخابات استانی بریتیش کلمبیا بود و روز بعد از انتخابات آسمان سیاست این استان ابری و غبارآلوده‌تر از پیش می‌نمود و هنوز با گذشت ٣ هفته از انتخابات، پیش‌بینی آیندهٔ سیاسی این استان آسان نیست.

١- أکثریت ساکنان استان بریتش کلمبیا به دولت لیبرال رأی منفی داده‌اند، و در این تردیدی نیست که اکثریت مردم خواهان تغییر سیاست‌های موجوداند. اما سیستم انتخاباتی موجود این قاطعیت را به‌روشنی نشان نمی‌دهد و لذا هیچ‌یک از احزاب قادر به تشکیل دولت اکثریت نشده‌اند. از بروز چنین شرایطی می‌توان به اهمیت تغییر قانون انتخابات و جایگزینی آن با روش نمایندگی تناسبی (proportional representation) پی برد. روشی که اکثریت آرا در کل استان را تعیین‌کنندهٔ دولت بداند، نه اکثریت نسبی در هر منطقه.

٢- حزب سبز طی توافقی از حزب دمکرات نوین در مجلس قانون‌گذاری حمایت خواهد کرد، این بدان معنا است که حزب دمکرات نوین خواهد توانست به‌عنوان دولت أقلیت، تشکیل دولت دهد، اما به‌شرط آنکه نخست وزیر فعلی یعنی خانم کلارک از مقام خود استعفا بدهد و مسیر را برای تشکیل حکومت نیودمکرات باز نماید.

٣- حزب لیبرال همواره در درون خود دچار چالش بوده و رهبری فعلی آن مسئول بخش عمده‌ای از وضعیت نابسامان فعلی چه درون حزب لیبرال و چه در سطح استان است. اینکه اعضای این حزب تصمیم بگیرند تا رهبر فعلی را متقاعد به استعفا نمایند یا او را وادار به کناره‌گیری کنند، نقش مهمی در تعیین وضعیت سیاسی آیندهٔ بی‌سی خواهد داشت. اگر این اتفاق را در چند روز آینده شاهد نباشیم، یعنی که نمایندگان لیبرال، خانم کلارک را در مسیر ماجراجویانه‌ای همراهی خواهند کرد که حاصل آن انحلال مجلس و برگزاری مجدد انتخابات در کمتر از چند هفته خواهد بود.

۴- اگر انتخابات بعدی طی چند هفتهٔ آینده برگزار شود، حزب لیبرال وارد قمار بزرگ سیاسی‌ای خواهد شد که سابقه‌ای در تاریخ سیاست استان ندارد و شاید مشابهی برای آن در تاریخ کانادا نیز نتوان یافت. در آن‌صورت لجاجت خانم کلارک نه تنها هزینهٔ گزاف انتخاباتی را بر مردم تحمیل خواهد کرد، بلکه ممکن است هزینهٔ سنگین سیاسی را بر حزب لیبرال نیز به‌دنبال بیاورد.

خانم کلارک ممکن است وارد چنین قمار سیاسی‌ای بشود، چون پشتوانه‌های مالی او، اغواگر و مغرورکننده‌اند، و محاسبات تأمین‌کنندگان مالی این حزب به آنان نشان بدهد که صرف چندین میلیون دلار دیگر در سال ٢٠١٧ برای چنان انتخابات زودهنگامی به‌صرفه است، چون خانم کلارک ثابت کرده است که حافظ منافع آنان خواهد بود و برای جبران چندین‌برابریِ آن، از جیب مالیات‌دهنگان بی‌سی، درنگ نخواهد کرد.

به‌هر حال هفتهٔ پیش رو، هفتهٔ پرتلاطمی در اقیانوس سیاسی بی‌سی خواهد بود، و همچنان آسمان نیمه‌ابری است.

ورشو – ٣٠ مهٔ ٢٠١٧

نوشته آسمان ابری و اقیانوس پرتلاطمِ سیاست در بی‌سی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

انتخابات ۲۰۱۷ استانی، تاریخی‌ترین انتخابات از بسیاری جهات لقب گرفت. از ۱۹۵۲ تاکنون این نخستین باراست که دولت اقلیت (بدون داشتن اکثریت مطلق، کسب اکثریت نسبی) تشکیل می‌شود، البته باید منتظر بازشماری دو حوزهٔ مورد اعتراض قرارگرفته، بود. از دیگر سو، این نخستین‌بار است که در سطح استانی، دولتی برای پنجمین بارمتوالی قدرت را در دست نگه می‌دارد.

اساسی‌ترین نتایج بدست‌آمده از این انتخابات به‌نظر نگارنده به‌شرح زیر است:

حزب حاکم لیبرال (که بیشتر لیبرال/محافظه کار است)، علی‌رغم از دست‌دادن پنج کرسی و افزایش سه درصدی آرای ریخته‌شده به‌نفعش، پیروز اصلی انتخابات بود. خانم کریستی کلارک که در صورت موفقیت برای پایان‌بردن این دوره، طولانی‌ترین نخست‌وزیر زندهٔ استان خواهد بود، قرار است اگر بازشماری‌ها تغییری در نتایج به‌وجود نیاورند، دولت اقلیت را تشکیل دهد.

حزب ان‌دی‌پی که حزب مخالف اصلی دولت و رقیب شانه‌به‌شانهٔ دولت لیبرال/محافظه‌کار تلقی می‌شود، علی‌رغم به‌دست‌آوردن سه کرسیِ بیشتر ولی نزول چند درصدی آرای طرفدارانش، انتظارات جانشینی و پیروزی در انتخابات را برای طرفداران چند دهه منتظرش، پاسخ نگفت و در رقابتی شانه‌به‌شانه انتخابات را نبرد. این حزب در مجموع با تقویت تعداد کرسی‌هایش، و به‌دلیل تشکیل دولت اقلیت، امکان تأثیرگذاری بسیار زیادی بر سیاست‌های استانی را داراست. از این منظر این حزب را علی‌رغم عدم دسترسی به انتظارات حاصل از نظرسنجی‌ها (که بیانگر پیروزی این حزب بود)، به‌نوعی پیروز نسبی این انتخابات نیز می‌توان دانست.

حزب سبز اما با افزایش چشمگیر در صد آرای به‌دست‌آمده و نیز کسب دو کرسی بیشتر و به‌دلیل عدم کسب اکثریت کرسی‌ها توسط حزب لیبرال، شاهد بیشترین پیروزی و کسب نتیجه به نسبت کرسی‌ها و درصد آرای به‌دست‌آمده بود. این حزب علی‌رغم درصد کم آرا و کرسی‌هایش، در دولت احتمالی اقلیت، یا به کسب چند پست وزارت و یا تأثیرگذاری اساسی بر سیاست‌های دولت حاکم نائل خواهد آمد.

با مراجعه به پایگاه اجتماعی این احزاب و سوابق تاریخی سیاست‌گذاری‌هایشان، پیچیدگی کار دولت بعدی استانمان آشکارتر می‌شود. از سوئی سیاست‌های دولت ترامپ که بزرگ‌ترین طرف تجاری کانادا و استان محسوب می‌شود، نیاز به دفاع از پیمان نفتا و معافیت‌های گمرکی بر کالاهای مورد دادوستد بزرگ‌ترین مرز زمینی جهان، که بین آمریکا و کاناداست، دولت جدید را به مقابله با سیاست‌های یکجانبه و انحصارطلبانهٔ دولت ترامپ، وادار خواهد کرد. از دیگر سو بزرگ‌ترین پشتیبانان دولت جدید، همواره پشتیبانی‌شان از حزب حاکم لیبرال به‌دلیل دفاع از روابط تجاری بسیار دوستانه با همسایه‌ٔ قدرتمند جنوبی‌ست. این تناقض و داشتن دولت اقلیت و ضعیف، امکان ضربه‌پذیری بیشتر وعدم موفقیت این دولت را در کوتاه زمانی، در پی خواهد داشت و امکان کوتاه‌کردن هر چه بیشتر عمر این دولت اقلیت را دوچندان خواهد ساخت. بنابراین اگر چنانچه مناقشهٔ گمرکی/مالی آمریکا و کانادا به‌خصوص بر سر الوار‌های نرم و نیز ذغال سنگ، بیشتر بالا بگیرد، دولت اقلیت حاکم را با تزلزل مضاعف چه در داخل و چه در روابط تجاری خارجی، روبه‌رو خواهد ساخت.

از سوئی دیگر، برای موفقیت در جلب آرای حزب سبز، به‌منظور دسترسی به چهل‌وچهار کرسی حداقلی برای تشکیل دولت، عدم رضایت و مخالفت شدید سران حزب سبز با موضوع خط لولهٔ نفتی آلبرتا به بی‌سی و از اینجا به آمریکا، که یکی دیگر از منابع مالی جایگزین این استان، در شرایط سختگیری‌های اجباری (بیشتر به‌دلیل انتخابات اخیر) بر سرمایه‌گذاری در بخش ملک و مسکن معرفی شده بود، نیز دولت را دچار مشکل درونی ساخته و عمر دولت اقلیت را با تهدید شدیدتری روبرو خواهد ساخت. از این‌روست که انتخابات اخیر را انتخاباتی با پیروزی‌های متعدد، اما با نتایجی نگران‌کننده برای آیندهٔ اقتصاد استان می‌توان تلقی کرد.

جامعهٔ ایرانی اما، با معرفی اولین تجربهٔ کاندیدای ایرانی‌تبار خود، آقای مهدی راسل، در سطح استان بی‌سی، که از سوی حزب ان‌دی‌پی مورد حمایت قرار گرفته بود، پا به عرصهٔ اظهار وجود در سطح استان بی‌سی گذارد. در ابتدا باید از این بابت هم به آقای راسل و هم حزب ان‌دی‌پی به‌دلیل این سدشکنی و بالاتربردن اعتمادبه‌نفس در جامعهٔ ایرانی و حضور بیشتر نسل‌های بعدی‌مان، تبریک گفت. هرچند اگر این حمایت از ایشان در حوزه‌های انتخابی مناسب‌تری که امکان پیروزی برای کسب کرسی انتخاباتی میسرتر بود، انجام می‌گرفت، پیروزی حاصل از صرف حضور یکی از هم‌میهنانمان، با پیروزی کسب کرسی انتخاباتی، شادی‌مان را دوچندان می‌ساخت. اگرچه باید به ایشان تبریک گفت که از حضور جوانان و مشتاقان زیادی در کمپین‌شان استفاده کردند، اما منتظر حضور بیشترشان در عرصه‌های دیگر و انتخابات احتمالی پیشِ رو هستیم. چرا که شناخته‌شدگی بیشترشان، هم در جامعهٔ ایرانی و هم در جامعهٔ بزرگ‌تر، احتمال پیروزی‌شان را بالاتر برده و راه حضورشان را هموارتر خواهد کرد.

به امید آن‌روز

نوشته انتخابات ۲۰۱۷ استان بریتیش کلمبیا، پیروزی‌های بسیار، نتایجی نگران‌کننده اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

انتخابات استانی بریتیش کلمبیا در روز ٩ مهٔ ٢٠١٧ پایان یافت و نتایج اولیهٔ شمارش آرا اعلام شد. نتایج نهایی نیز در ٢۴ مه اعلام خواهد شد. تنها پس از این تاریخ می‌توان به تحلیل آرا پرداخت، و تا آن زمان من از هرگونه اظهارنظری خودداری خواهم کرد.

به‌هر حال انتخابات آزمونی برای مشارکت اجتماعی بود و به‌نظر می‌رسد که بسیاری از مردم استان بیش از پیش به موضوع انتخابات استانی توجه کردند، در نتیجه انتخابات برای احزاب بسیار چالش‌برانگیز بود و آرا بین دو حزب لیبرال و دمکرات نوین به‌طور تقریباً مساوی تقسیم شد.

اما حواشی انتخابات نیز کمتر از اصل آن نبود. نحوهٔ مشارکت مردم در انتخابات، تبلیغات تلویزیونی احزاب، تبلیغات ستاد انتخابات بی‌سی جهت تشویق مردم برای شرکت در انتخابات، نحوهٔ برگزاری انتخابات در هفته‌های قبل از روز نهایی همگی می‌تواند موضوع بحث و تحلیل‌های فراوان باشد.

من به‌عنوان کاندیدای نمایندگی از منطقهٔ وست ونکوور-کاپیلانو هم افتخار آن را داشتم تا در کنار سایر کاندیداها برای مجلس استانی تلاش کنم، و به استقرار و استمرار دموکراسی کمک کنم، اما درس‌های زیادی نیز آموختم که جز با حضور در چنین مشارکت سیاسی و اجتماعی‌ای ممکن نبود.

جا دارد تا از خانواده‌ام که با تمام وجود حامی و پشتیبان من بودند، از تمام کسانی که در ستاد انتخاباتی فعالیت‌های شبانه‌روزی داشتند، و از تمام کسانی که به‌هر نحو ممکن حمایت خود را از اینجانب نشان دادند، تشکر کنم.

واقعیت این است که این حمایت‌ها نه از شخص من، که از ایدهٔ مشارکت ایرانی‌تبار‌ها در سیاست استان بی‌سی بود، و شروع پرشور و پرقدرتی بود که در درازمدت نتیجه خواهد داد.

نتیجهٔ انتخابات در منطقهٔ وست ونکوور- کپیلانو به نفع رقیب لیبرال اینجانب پایان یافت، و من و فرزندانم بلافاصه پس از اعلام نتایج در ساعت ١٠ شب ٩ مه به دفتر ستاد انتخاباتی آقای سلطان رفتیم و با تقدیم دسته‌گلی، این پیروزی را به ایشان تبریک گفتیم. این کار نشانی بود از ارج‌نهادن به دموکراسی و نشانی که علی‌رغم تفاوت نظرات سیاسی، ما به‌عنوان شهروندان کانادا به یکدیگر عمیقاً احترام می‌گذاریم.

این موضوع مورد توجه مطبوعات محلی قرار گرفت و به‌عنوان حاشیهٔ این انتخابات گزارش شد.

به‌هر حال، سایر ملیت‌ها مجدداً توانستند نمایندگان خود را از احزاب مختلف به مجلس بفرستند، در کنار هندی‌تبارها و چینی‌تبار‌ها که چندین نماینده راهی مجلس کرده‌اند، فلیپینی‌تبار‌ها و بومیان کانادا هر کدام مجدداً نماینده‌‌ای را راهی مجلس بریتیش کلمبیا نمودند.

به‌نظر می‌رسد میزان مشارکت ایرانی‌تبار‌ها در انتخابات در مناطق مختلف با افزایش روبه‌رو بود و نویدبخش این مهم که ایرانی‌تبار‌ها در آیندهٔ نزدیک نقشی برجسته‌تر از پیش در سیاست‌های استان بی‌سی خواهند داشت.

نوشته انتخابات؛ آزمون مشارکت و دموکراسی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در مقالات گذشته که طی ماه‌های اخیر منتشر شد، یادآور شدیم که آشنائی با احزاب و داشتن دانش لازم برای حضور در انتخابات به‌عنوان یکی از شاخص‌ترین فعالیت‌ها ومشارکت‌های اجتماعی ضروری است. یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که می‌بایست نسبت به آن آگاهی داشت، ماهیت احزابی است که در سطح استانی در اکثر موارد با احزاب «همنام» درسطح فدرال فاقد ارتباط ساختاری، سیاسی و استراتژیک‌اند. بنابراین به‌عنوان مثال بسیاری از رأی‌دهندگان در سطح فدرال حامی حزب لیبرال‌اند و در سطح استانی حامی حزب نیودمکرات (BC NDP)، چرا که در هر سطحی سیاست‌ها و روش‌های اجرایی آنان متفاوت است. یکی از بارزترین و بحث‌انگیزترین تفاوت‌ها بین حزب لیبرال استان بریتیش کلمبیا و حزب لیبرال فدرال است. خاستگاه حزب لیبرال استان بریتیش کلمبیا، حزب Social Credit بوده است، که طی سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۱ زمام حکومت استان بریتیش کلمبیا را در دست داشته است که پس از رسوایی‌های پیاپی و شکست از حزب نیودمکرات استانی (BC NDP) در سال ۱۹۹۱ منحل می‌شود. اعضای این حزب که عمدتاً محافظه‌کار (Conservative) محسوب می‌شدند، فعالیت‌های سیاسی خود را در حزب لیبرال استان بریتیش کلمبیا بازسازی و سیاست‌های دست راستی خود را پیگیری می‌نمایند، سیاست‌هایی که در سال‌های اخیر آقای هارپر در سطح فدرال آن را رهبری و نمایندگی می‌نمود.

با جستجوی مختصر در فضای مجازی می‌توان مقالات و اطلاعات بی‌شماری را در اثبات این مدعا یافت که حزب لیبرال استان بریتیش کلمبیا، نه تنها فاقد ارتباط با حزب لیبرال فدرال است، بلکه همواره مشکلاتی فی‌مابین این دو حزب مستقل‌ازهم برای استفاده از این نام (لیبرال) وجود داشته است. تا جایی‌که در مقطعی حزب لیبرال استان در صدد تعویض نام خود بوده است.

اما اکنون که آقای «جاستین ترودو» به‌عنوان رهبر حزب لیبرال فدرال و نخست وزیر محبوب کشور کانادا ایفاء نقش می‌نماید، گمان می‌رود که موضوع تغییر نام حزب به محاق رفته و حزب لیبرال استان بریتیش کلمبیا کماکان ترجیح می‌دهد تا از این موقعیت و محبوبیت نخست وزیر به‌عنوان رهبر حزب لیبرال فدرال حداکثر بهره‌برداری سیاسی را نموده، نسبت به این تفاوت دیدگاه‌ها و سیاست‌های محافظه‌کارانهٔ خود سکوت اختیار کرده و از این سردرگمی نهایت بهره‌برداری را بنماید. به‌عبارت دیگر، با ناآگاهی گسترده و برنامه‌ریزی‌شده از تفاوت ماهوی این حزب و حزب لیبرال فدرال، رأی هوادارن حزب لیبرال فدرال را تحت لوای نام لیبرال استانی به‌نفع خود مصادره نماید.

آنچه مهم است ما به‌عنوان ساکنان و شهروندان استان بریتیش کلمبیا بدان آگاه باشیم، این است که در سطح استان دو حزب اصلی برای تشکیل دولت رقابت می‌نمایند که شامل بی‌سی لیبرال (BC Liberal) و بی‌سی نیودمکرات (BC NDP) است. در حالی‌که در سطح فدرال سه حزب اصلی برای تشکیل حکومت رقابت می‌نمایند که شامل محافظه‌کاران (Conservative) لیبرال فدرال و نیودمکرات‌ها (NDP) است.

در سطح استانی، سیاست‌های حزب NDP بیشتر متوجه افزایش خدمات عمومی به تمامی اقشار و سرمایه‌گذاری بیشتر در محور سلامت و بهداشت، مسکن ارزان و قابل‌دسترسی، آموزش‌وپرورش، ارتقاء خدمات حمل‌ونقل عمومی و محافظت بیشتر از محیط زیست و طبیعت است. در حالی‌که سیاست‌های حزب لیبرال استان، عموماً متوجه توسعهٔ بنگاه‌های سرمایه‌داری و ایجاد فرصت‌های انحصاری برای شرکت‌های چندملیتی و بزرگ به بهای تعمیق شکاف طبقاتی و رشد هزینه‌های جاری و خصوصاً مسکن است.

در مقطعی که فرصت لازم برای مطالعه و دستیابی به اطلاعات لازم برای آشنایی با سیاست‌های احزاب موجود است، هر حزبی سیاست‌ها و برنامه‌های کاری خود را برای ۴ سال آیندهٔ این استان اعلام می‌دارد، باید فرصت را مغتنم شمرد و بر اساس مطالعه و حقایق موجود، بهترین گزینه را برای داشتن فردایی بهتر و بریتیش کلمبیایی پیشرفته‌تر برگزید.

نوشته آیا لیبرال استانی همان لیبرال فدرال است؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌همین منظور پرسش‌نامه‌ای از سوی «رسانهٔ همیاری» تهیه و برای کاندیداهای احزاب مختلف در مترو ونکوور فرستاده شده است، که در صورت دریافت پاسخ از هر یک از آنان تا زمان برگزاری انتخابات، منتشر خواهد شد. در شمارهٔ قبل پاسخ‌های دریافتی از ۳ نامزد این انتخابات منتشر شد و در این شماره نیز پاسخ ۳ نامزد دیگر ارائه می‌شود.

امید است این مطالب به افزایش آگاهی جامعهٔ ایرانیان مهاجر در خصوص انتخابات، دیدگاه‌ها و مواضع احزاب مختلف دربارهٔ مسائل و مشکلات اساسی زندگی در بریتیش کلمبیا کمک کند.

لطفاً خودتان را معرفی کنید و به ما بگویید از چه زمانی و چرا تصمیم گرفتید وارد سیاست شوید؟ چرا حزب بی‌سی ان‌دی‌پی را انتخاب کردید؟

من، مایکل شارُوا (Michael Charrois)،‏۵۴ سال دارم، همسرم جکلین و پسرخوانده‌ام استفان است. همچنین یک سگ و یک گربه دارم که آن‌ها را از انجمن ممانعت از خشونت علیه حیوانات (SPCA) گرفته‌ام. در سال ۲۰۰۱ وقتی در آلبرتا رئیس شعبهٔ ادمونتون اَکترا (اتحادیهٔ هنرمندان سینما، تلوزیون و رادیوی کانادا) بودم، به من پیشنهاد شد که در انتخابات استانی آن سال، نامزد حزب ان‌دی‌پی برای ادمونتون کَسِل‌داونز بشوم. من وارد فعالیت سیاسی شده‌ام تا با هم بریتیش کلمبیای بهتری بسازیم؛ منصفانه‌تر، یکپارچه‌تر و فراهم‌بودن امکانات بیشتری برای همه و زندگی عادلانه‌تر، چرا که ما همگی در این جامعه و زندگی با هم شریک‌ایم.

اگر حزب شما برندهٔ این انتخابات شود، چه چیزی تغییر خواهد کرد؟

با ممنوع کردن اهدای پول از سوی اتحادیه‌ها و شرکت‌ها، پول‌های کلان را از صحنهٔ سیاست خارج خواهیم کرد. با فعالیت در جهت تحقق‌بخشیدن به سیستم انتخاباتیِ تناسبی، کاری خواهیم کرد که هر یک رأی به حساب بیاید و ارزش داشته‌ باشد. با تعدیل نرخ برق و بیمهٔ اتومبیل، توان مالی مردم را بالاتر خواهیم برد. قرار است با فراهم‌کردن مهدکودک‌ به قیمت روزانهٔ ۱۰ دلار، هزینه‌های زندگی خانواده‌های جوان را کاهش دهیم – اگر این در کبک شدنی بوده‌ است، چرا در بریتیش کلمبیا نباشد؟

برنامه‌ها و اهداف اصلی شما دربارهٔ مشکلاتی مانند مسکن ارزان، اقتصاد قدرتمند و نرخ بالاتر اشتغال، مقرون‌به‌صرفه‌ترکردن زندگی در مترو ونکوور و پاسخگویی به مشکلات اساسی مردم حوزهٔ انتخابی‌تان چیست؟

حز‌ب ان‌دی‌پی، تا نیمه‌ٔ آوریل برنامه‌ٔ کامل خود را با کلیهٔ جزئیات، هزینه‌ها و برنامه‌های مبتنی بر داده‌های واقعی، منتشر خواهد کرد. برای نورث‌شور، اولویت‌ها شامل سرمایه‌گذاری در سیستم رفت‌وآمد شهری برای کاهش اختلالات و گره‌های کور ترافیک، مراقبت بهتر از سالمندان و نگهداری از سیستم درمانی همگانی ارزشمندمان است. همچنین حمایت و پشتیبانی از معلمان مدارس دولتی و پیروزی‌ای که به‌سختی به‌دست آوردند تا بتوانند کلاس‌هایی با تعداد دانش‌آموزان کمتر و ترکیبی مناسب‌تر داشته‌باشند و نیز مخالفت سرسختانه با پروژهٔ توسعهٔ خط لوله‌ٔ کیندرمورگن، که با ارسال ۴۰۰ تانکر در سال از زیر دو پل از شاخابهٔ برارد (Burrard Inlet) آب‌های بریتیش کلمبیا را آلوده می‌سازد، در اولویت قرار دارند. توسعهٔ خط لولهٔ کیندر مورگن، دیر یا زود به فاجعه خواهد انجامید و با ریسک بسیار بالایی که دارد اصلاً برای استان مقرون‌به‌صرفه نیست.

آیا در حوزه‌ای که در آن نامزد انتخابات شده‌اید، ساکن‌اید؟ چه مدت در آنجا زندگی کرده‌اید و چقدر خودتان را مطلع از مشکلات حوزهٔ انتخاباتی‌تان می‌دانید؟

من از اول ژوئیهٔ سال ۲۰۰۶ ساکن نورث‌ونکوور بوده‌ام. طی ۱۰ سال گذشته، در جامعه بسیار فعال بوده‌ام، از جمله نامزدی حزب ان‌دی‌پی برای انتخابات فدرال سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱. من در نورث‌شور زندگی و به‌عنوان هنرپیشه کار می‌کنم و افراد بسیاری را می‌شناسم که می‌گویند از همیشه سخت‌تر کار می‌کنند اما در گذران زندگی‌شان با مشکل مواجه‌اند. در حالی‌که کریستی کلارک به دوستان میلیاردرش تخفیف‌های مالیاتی کلان می‌دهد، من و شما باید تاوان آن را با قبض‌های گزاف برق، هزینهٔ فری (ferry) و بیمه‌ٔ ماشین و غیره بپردازیم.

جمعیت ایرانی زیادی در حوزهٔ انتخاباتی شما زندگی می‌کنند. چقدر آن‌ها را می‌شناسید؟ و چقدر از خواسته‌هایشان مطلع‌اید؟

قبل از این‌که نامزد حزب ان‌دی‌پی در حوزه‌ٔ نورث‌ونکوور-سیمور بشوم، افتخار داشتم که مدیر دفتر انتخابات دکتر مهدی راسل، نامزد حزب ان‌دی‌پی در حوزهٔ وست‌ونکوور-کپیلانو باشم. او برایم سختی‌ها و چالش‌های پیش روی مهاجران برای ارزیابی و به رسمیت شناخته‌شدن مدارک تحصیلی‌شان را یادآوری کرد. همچنین من را با فرهنگ ایران باستان و عشق و احترام فرهنگ ایرانی به شعر و زبان جدید فیلمسازی در ایران آشنا کرد و بر اهمیت‌‌ِ داشتن نماینده‌ای سیاسی در عرصه‌ٔ دولت برای ایرانیان کانادا، در زمانه‌ای که کسانی مانند ترامپ تهدید به ازبین‌بردن حقوق ما می‌کنند، تأکید کرد: آنچه ۶۰ سال پیش بر سر ژاپنی‌ها آمد، اگر در ساختار دولت کسی نباشد تا بر یکپارچگی و مدارا و احترام پافشاری کند، ممکن است برای ایرانی‌-کانادایی‌ها اتفاق بیافتد.

موضع حزب شما در قبال حمایت‌های مالی شرکت‌های بزرگ و اتحادیه‌ها به کمپین‌های انتخاباتی چیست؟ چگونه آن را توجیه می‌کنید؟

حزب ان‌دی‌پی تابه‌حال شش بار پیشنهاد ممنوعیت حمایت‌های مالی اتحادیه‌ها و شرکت‌های بزرگ از احزاب سیاسی را داده‌ است و هر شش بار لیبرال‌ها مخالفت کرده‌اند و نتوانسته‌اند از پول هنگفتی که از دوستانشان در شرکت‌های بزرگ می‌گیرند، چشم‌پوشی کنند. اگر حزب ان‌دی‌پی در بریتیش کلمبیا دولت تشکیل دهد، حمایت‌های مالی اتحادیه‌ها و شرکت‌های بزرگ از احزاب سیاسی را ممنوع خواهد کرد.

آیا چیز دیگری دربارهٔ خودتان و/یا دیدگاه‌های سیاسی‌تان هست که بخواهید با جامعهٔ ایرانی-کانادایی به اشتراک بگذارید؟

در پایان باید بگویم که ما سرنوشتمان مشترک است و همه در لکهٔ آبی‌رنگ کوچکی در فضای بیکران به‌سر می‌بریم. باید از یکدیگر و از کرهٔ خاکی‌مان مراقبت کنیم، چرا که تنها همین یک کرهٔ خاکی را داریم. باید تمام فرهنگ‌ها را ارج بنهیم و با عشق و خنده و شادی و در امنیت زندگی کنیم.

نوشته مایکل شارُوا، نامزد حزب BC NDP در حوزهٔ نورث‌ونکوور–سیمور به پرسش‌های رسانهٔ همیاری پاسخ می‌دهد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شنبهٔ گذشته، ۱۵ آوریل ۲۰۱۷، جلسهٔ پرسش و پاسخی با حضور مجموع ۷ کاندیدا از سه حزب بی‌سی گرین (سبز)، بی‌سی لیبرال و بی‌سی ان‌دی‌پی از حوزه‌های نورث‌ ونکوور–لانزدیل، نورث‌ ونکوور–سیمور و وست‌ ونکوور–کپیلانو به دعوت کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان (Civic IC)، در سالن هری جرُوم در مرکز اجتماعات شهر نورث‌ ونکوور برگزار شد.

در این جلسه هر سه کاندیدای حزب سبز از حوزه‌های یادشده شرکت داشتند؛ ریچارد وارینگتن (Richard Warrington) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل، جاشوا جانسن (Joshua Johnson) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور و مایکل مارک‌ویک (Michael Markwick) از حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو. از حزب بی‌سی لیبرال، رالف سلطان (Ralph Sultan) از حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو و نائومی یاماموتو (Naomi Yamamoto) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل شرکت داشتند، ولی کاندیدای این حزب از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور، جِین ثورنث‌ویت (Jane Thornthwaite)، غایب بود. و از حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، مهدی راسل (Mehdi Russel) از حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو و مایکل شارُوا (Michael Charrois) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور شرکت داشتند، ولی کاندیدای این حزب از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل، بوئن ما (Bowinn Ma)، غایب بود. پنل جلسه متشکل از سه نفر، پریا صارمی، زهرا جناب و علی طوطیان بود.

ابتدا مدیر بخش اول جلسه، پریا صارمی به حاضران در جلسه خوشامد گفت و پس از معرفی مختصری از  کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان و پیشینهٔ این انجمن، اظهار امیدواری کرد که حضور در این جلسات کمک کند تا شهروندان در رأی‌گیری شرکت کنند و تصمیم آن‌ها در مورد کاندیدای مورد نظرشان، تصمیمی سنجیده و بر اساس اطلاعات درست باشد.

سپس ۷ کاندیدای حاضر در جلسه به اختصار خود را معرفی کردند. ریچارد وارینگتن، کاندیدای حزب بی‌سی گرین برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل، معلم، دارای دو فرزند، با سابقهٔ کار در بخش‌های عمومی و خصوصی، گفت: «حتی اگر عضویتم در حزب سبز اتفاقی بوده باشد، در اینکه من یک فعال سیاسی‌ام شک نباید کرد. من پس از ۲۵ سال زندگی در دانمارک، حدود ۴ سال‌ونیم پیش به کانادا بازگشتم، و از آن زمان در این فکرم که در زمینهٔ ساختار فعلی دولت باید کاری کرد.»

جاشوا جانسن کاندیدای حزب بی‌سی گرین برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور، ۱۹ ساله، گفت: «دلیل اصلی کاندیداشدن‌ام این است که سیاستمداران به مسائل و معضلات همنسلان من نمی‌پردازند و متأسفانه جوانان و همنسلان من که بیشترین تأثیر را از تصمیمات دولتمردان می‌پذیرند، کمترین تعداد را در بین شرکت‌کنندگان در رأی‌گیری دارند.» وی گفت قصد دارد که این روند را تغییر دهد. او همچنین اضافه کرد: «گرانی مسکن و پایین‌بودن دستمزدها موجب شده که نسل جدید نتوانند در این منطقه بمانند و دنبال جای دیگری برای زندگی باشند.» وی ضمن برشمردن آلودگی محیط زیست به‌عنوان یکی از معضلات مهمی که باید به آن پرداخته شود، تأکید کرد که ورودش به عرصهٔ سیاست برای تغییر در رویکرد برخورد با این مشکلات و معضلات است.

سپس مایکل مارک‌ویک کاندیدای حزب بی‌سی گرین برای حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو، ضمن معرفی خود به‌عنوان مدرس دانشگاه کپیلانو گفت که به‌دلیل تدریس در school of communication، عملاً هر روز با «چهرهٔ آینده» روبه‌روست و معتقد است که آینده زیباست. وی گفت: «من به آینده بسیار امیدوارم؛ آیندهٔ استان بی‌سی. من در کشوری متولد شده‌ام که دیگر وجود ندارد و در سه‌سالگی به کانادا آمده‌ام و قدر و ارزش کارهایی را که شما در انجمن خود انجام داده‌اید می‌دانم. قدرِ چنین حرکت‌هایی را، اینکه ما را اینجا دورِ هم جمع کرده‌اید تا همه در ساختن دموکراسی کشورمان مشارکت داشته باشیم.» مارک‌ویک ضمن اشاره به انتخابات نهم ماه مه، گفت: «شما با رأی خود، قدرتی را دارید که خودِ ملکه الیزابت ندارد؛ اینکه کسی رو روی صندلی مجلس قانون‌گذاری بنشانید که شما را نمایندگی کند.» او همچنین با اشاره به موضوعات مهمی چون خط لولهٔ کیندر مورگن، سد سایت سی (Site C Dam) و افزایش نرخ برق، مشکلات روان‌پریشی میان کودکان و نوجوانان، گرانی و کمبود مسکن، تأکید کرد که مردم در استان بی‌سی با مخاطرات و احتمال ضرر و زیان‌های بالایی مواجه‌اند. مارک‌ویک در انتها گفت: «اگر خصوصاً به بحران مسکن پرداخته نشود، در ۲۰ سال آینده درصد بچه‌های سن مدرسه در منطقهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو عددی یک رقمی خواهد بود. و این یعنی دیگر وست‌ ونکووری وجود نخواهد داشت.»

پس از آن نوبت به رالف سلطان رسید که با اشاره به این موضوع که اگر انتخاب شود، پنجمین دوره‌ای خواهد بود که نمایندهٔ استانی حزب بی‌سی لیبرال برای حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو خواهد بود، سخنان خود را آغاز کرد و گفت: «زاده و بزرگ‌شدهٔ ونکوور شرقی‌ام، مدرک مهندسی‌ام را از دانشگاه بریتیش کلمبیا گرفته و بعد از گرفتن سه مدرک از دانشگاه هاروارد، به‌مدت ۹ سال در آن دانشگاه سمت استادی داشته‌ام و پس از آن به‌مدت ۱۰ سال به‌عنوان مشاور ارشد در رویال بانک کانادا مشغول به کار بوده‌ام.» او اضافه کرد که پس از مرگ همسرش، تصمیم گرفته است باقی عمرش را وقف سیاست کند. در ادامه او گفت که فکر نمی‌کرده است این بازی یا بهترست بگوییم وظیفه (سیاست) این‌قدر پیچیده باشد. سلطان با اشاره به اینکه وقت بسیاری را با مردم در حوزه‌اش و نیز در ویکتوریا می‌گذرانده است برای شنیدن نظرات و پاسخ به انتقادات، گفت که در سایر اوقات با انجمن‌هایی مانند بیمارستان لاینزگیت، خولیو مانتنر (Julio Montaner)، اچ‌آی‌وی/ایدز کلینیک (HIV/AIDS Clinic) در ونکوور و دیگر فعالیت‌های مشابه، می‌گذراند.

نائومی یاماموتو، با سابقهٔ دو دوره نمایندگی استانی حزب بی‌سی لیبرال برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل و کاندیدای این دوره از انتخابات برای همان حوزه، معرفی خود را چنین شروع کرد: «من از کاری که در دو دورهٔ نمایندگی‌ام انجام داده‌ام، بسیار لذت برده‌ام. من همچنین ۵ عنوان شغلی مختلف در کابینهٔ دولت بی‌سی داشته‌ام؛ که آخرینش وزیر آمادگی برای شرایط اضطراری (Minister of State for Emergency Preparedness) بوده است.» وی با اشاره به اینکه در نورث ونکوور بزرگ شده‌ است، گفت که درخانواده‌اش از یک سمت نسل سوم و از سمتی دیگر نسل چهارم مهاجر محسوب می‌شود. او سابقاً و به مدت بیست سال بیزینسی کوچک، یک شرکت طراحی گرافیک، داشته است. یاماموتو در ادامهٔ سخنانش افزود: «از نظر من فعالیت در امور اجتماعی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.» و سپس تعداد زیادی از انجمن‌ها و سازمان‌هایی را که در آن‌ها فعال بوده است، برشمرد. وی در اغلب این سازمان‌ها، از جمله اتاق بازرگانی نورث ونکوور (North Vancouver Chamber of Commerce)، اتاق بازرگانی بی‌سی (BC Chamber of Commerce) و اتحادیهٔ اعتبار مالی نورث شور (North Shore Credit Union‎) که حالا BlueShore Financial نام دارد، پست‌ ریاست هیئت مدیره را داشته است.

پس از آن نوبت به مهدی راسل رسید. کاندیدای حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو، معرفی خود را با عنوان پدری که سه فرزند دختر دارد آغاز کرد. وی گفت: «در سال ۲۰۰۸ به کانادا آمدم، تحصیلاتم در رشتهٔ پزشکی بوده، و بعدها بیشتر فعالیتم در زمینهٔ امور اجتماعی از جمله کمک به افراد بی‌خانمان در ایران، و مدیریت تیم‌های کمکی به کشورهایی از جمله اندونزی، پاکستان و ایران در زمانی که دچار فجایع و حوادث طبیعی شده‌اند، بوده است.» او اضافه کرد که طی ۱۰ سال گذشته در بیزینس تجهیزات پزشکی و دارویی به کار مشغول بوده است و به سبب آن به‌طور مداوم با شرکت‌های بین‌المللی بسیاری در ارتباط است. راسل همچنین اشاره کرد که با سفر به بیش از ۶۰ کشور جهان، ضمن انجام کار توانسته است با فرهنگ ملل بسیاری آشنا شود. او در ادامهٔ سخنانش گفت: «من در اینجا مشکلات بسیاری می‌بینم و واقعاً برای نسل بعدی و همچنین افراد سالمند جامعه‌مان نگرانم. همان‌طور که مایکل [مارک‌ویک] اشاره کرد، مردم دارند مخصوصاً وست ونکوور را ترک می‌کنند و در ۵ سال گذشته، ما شاهد ۲٪ افت جمعیت بوده‌ایم.» وی در انتها گفت که معتقد است همه فارغ از حزبی که برای نمایندگی‌اش وارد میدان انتخابات شده‌اند، بایستی جامعه و نیازهایش را در نظر گرفته و در الویت قرار دهند.

و در آخر، مایکل شاروا، کاندیدای حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور، سخنانش را با اشاره به کاندیداتوری‌اش در انتخابات فدرال سال ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱ تحت رهبری جک لیتون شروع کرد. او همچنین گفت که پیش از کاندیداتوری اخیرش، طی ماه‌های ژانویه و فوریه، مدیر کمپین دکتر مهدی راسل بوده است. شاروا با اشاره به معلولیت برادرزادهٔ یکی از داوطلبانی که به وی کار می‌کند، گفت: «طبیعتاً این داوطلب به‌دنبال شرایط بهتری [برای برادرزاده‌اش] است و ما آمده‌ایم که بریتیش کلمبیایی بهتر و کم‌هزینه‌تر برای مردم بسازیم، مطمئن شویم که خدماتی که نیاز دارید، موجود است و پول‌های کلان از وادی سیاست خارج بشود. من بازیگری حرفه‌ای‌ام و خوشحالم که ۹۷ میلیون دلار از طریق صنعت فیلم به جامعه تزریق شده است. ما معتقدیم زمانش رسیده است که نخست‌وزیر، نخست وزیرِ همه باشد و اقتصاد برای همه کار کند، نه فقط برای دوستان ثروتمند کریستی کلارک.»

پس از معرفی کاندیداها، چند پرسش اساسی مطرح شد و به هر یک از احزاب سه دقیقه وقت داده شد تا به آن پرسش پاسخ دهند.

پرسش اول: نظر شما دربارهٔ استاندارد دستمزد حداقل در بی‌سی چیست؟ معایب و محاسن طرح پیشنهادی بی‌سی لیبرال برای افزایش تدریجی دستمزد از ۱۰٫۴۵ دلار در ساعت در سال ۲۰۱۵ به ۱۰٫۸۵ دلار در ساعت در سال ۲۰۱۶، در مقابل طرح پیشنهادی بی‌سی ان‌دی‌پی برای افزایش ناگهانی دستمزد به ۱۵ دلار در ساعت، را در چه می‌بینید؟ و سؤال خاص‌تری که اگر مایل بودید، می‌توانید پاسخ بدهید، اینکه افزایش قابل‌توجه دستمزد حداقل چه تأثیری روی کسب‌وکارهای کوچک می‌گذارد؟

مهدی راسل، کاندیدای حزب بی‌سی ان‌دی‌پی ابتدا گفت که بخشی از پرسش که به طرح پیشنهادی حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای افزایش دستمزد حداقل اشاره دارد، اشتباه است، چرا که این افزایش قرار نیست یک‌باره و ناگهانی باشد، بلکه افزایش دستمزد حداقل به ۱۵ دلار در ساعت به‌طور تدریجی و طی چهار سال خواهد بود. وی سپس به نمایندگی از طرف حزبش به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «واقعیت این است که بسیاری از مردم سخت کار می‌کنند اما از عهدهٔ مخارج یک زندگی ساده برنمی‌آیند. وقتی به موضوع فقر کودکان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که با وجود کارِ تمام‌وقت پدر یا مادر، همچنان کودک در فقر است. وقتی صحبت از افزودنِ این مقدار کم به دستمزد حداقل می‌شود، این پول قرار نیست خارج از این کشور سرمایه‌گذاری شود. قرار است مردم همین‌جا زندگی کمی راحت‌تری  داشته باشند و این موضوع قرار است بده بستان مالی را در جامعه بیشتر کند که قطعاً به اقتصاد نیز کمک خواهد کرد. من با افراد بسیاری صحبت کرده‌ام که تمام‌وقت کار می‌کنند اما پس از کسرِ هزینه‌های اتومبیلشان و بیمهٔ آن، توان آن را ندارند که جایی را برای زندگی اجاره کنند. این دستمزد حداقل برای دادنِ یک زندگی حداقل به این قشر، ضروری است.» مایکل شاروا در ادامهٔ پاسخ راسل گفت: «وقتی دستمزد فقیرترین افراد بالا می‌رود، آن‌ها آن میزان افزوده را پیش خود یا در بانک نگه نمی‌دارند، خرجش می‌کنند و این اقتصاد جامعه را تکانی می‌دهد. وقتی پول می‌گردد، به اقتصاد کمک می‌کند، نه زمانی که یک‌جا می‌ماند.»

نائومی یاماموتو به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «به‌عنوان یک صاحب بیزینس کوچک و به‌عنوان رئیس اتاق بازرگانی نورث ونکوور و رئیس اتاق بازرگانی بی‌سی، بارها شاهد بحث‌های بسیاری در مورد افزایش دستمزد حداقل در میان بیزینس‌های کوچک بوده‌ام. بحث اینجاست که تنها ۵٪ جامعه دستمزد حداقل می‌گیرد و از این ۵٪، ۶۰٪ جوانانی‌اند که پیش مادر و پدرهایشان زندگی ‌می‌کنند. تمرکز ما در بی‌سی لیبرال این است که بیش از این کارهای با دستمزد حداقل به‌وجود نیاوریم بلکه شرایط اقتصادی را بهتر بکنیم تا افراد بیشتر یاد بگیرند و بتوانند شغل‌های پردرآمدتری داشته باشند. برای اینکه ما می‌دانیم با دستمزد حداقل نمی‌توان بچه بزرگ کرد و خانواده اداره کرد. برای انجام این کار و حفظ تعادل، مهارت و دقت خاصی لازم است که مدیریت نیاز دارد تا هم دستمزد حداقل با پیش‌بینی‌هایی افزایش یابد و هم عمدهٔ بیزینس‌های کوچک در بریتیش کلمبیا متضرر نشوند.» رالف سلطان در ادامهٔ سخنان یاماموتو گفت: «البته که ما مخالفتی با افزایش دستمزد حداقل نداریم. بلکه صحبت بر سر این است که با چه سرعتی. در حال حاضر، بی‌سی به‌لحاظ حداقل دستمزد در کل کشور دوم است. ما از نظر رشد اقتصادی و رشد بازار اشتغال رتبهٔ اول را داریم. اگر این‌قدر اوضاع خراب است، چرا مردم به اینجا می‌آیند تا این پوزیشن‌ها را پر کنند. ما کمترین میزان مالیات را در کل کانادا را داریم. به‌لحاظ سیستم بهداشتی، ما بالاترین را در کشور داریم و به‌لحاظ تحصیلات، نه تنها بهترین در کشور بلکه بهترین را در دنیا داریم. بنابراین اگر همه‌چیز دارد خوب پیش می‌رود، من فکر می‌کنم ما باید کمی مواقب باشیم که خیلی تند نرویم در افزودن حداقل دستمزد. نه که اصلاً بلکه با گام‌هایی آهسته.»

مایکل مارک‌ویک به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی گرین به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «تصور می‌کنم پیش‌بینیِ آینده، موضوعی کلیدی است. استراتژی ما این است که برای قرن بیست‌ویکمِ بی‌سی، از اقتصاد پایدار حمایت کنیم. ما معتقدیم آیندهٔ استان‌های ما بیشتر به هوش و درایت ما بستگی دارد تا به یک «خط لوله». درمورد دیدگاه‌های حزب سبز بی‌سی، دوستانم هم توضیح خواهند داد، اما اول از همه، ما فکر می‌کنیم قطعاً باید روی کارآفرینی سرمایه‌گذاری کنیم چرا که آینده از آن سرچشمه می‌گیرد. آیندهٔ ما بستگی به این دارد که پیشگامان ما در بیزینس بتوانند ریسک‌پذیر باشند و برای آن تصمیم‌گیری کنند. در رابطه با دستمزد حداقل، ما تاریخچهٔ بالابلندی از بحث‌های میان احزاب سیاسی داشته و داریم که چه زمانی باید حداقل دستمزد را افزایش داد؛ این نیز باید مانند برنامهٔ مالیاتی قابل پیش‌بینی باشد. دولت سبز بی‌سی به این منظور کمیسیونی به‌نام «کمیسیون دستمزد عادلانه» تشکیل خواهد داد که از طرفی به بازوی دولت متصل خواهد بود و از طرفی دیگر به رئوس بیزینس‌های کوچک، به‌طوری‌که تصمیم‌گیری‌های دولت همواره پایه و اساس در واقعیات جامعه خواهد داشت.» سپس جاشوا جانسن در ادامه گفت: «در رابطه با دستمزد حداقل، من با نائومی موافقم؛ اینکه نمی‌توان بر مبنای دستمزد حداقل زندگی کرد. بی‌سی دومین حداقل دستمزد در کشور را دارد و البته بالاترین میزان هزینهٔ زندگی. با مایکل موافقم که بایستی سیستمداران بتوانند بر اساس تورم و هزینه‌های واقعی زندگی، برای دستمزدی عادلانه تصمیم‌گیری کنند و هر کسی باید از یک رفاه نسبی برخوردار باشد. یکی از برنامه‌های دولت بی‌سی گرین طی برنامه‌ای آزمایشی، حصول اطمینان از «درآمد تضمین‌شده» است که طبیعتاً حداقل دستمزد در آن لحاظ می‌شود.» ریچارد وارینگتن در وقت بسیار کمی که برایش باقی مانده بود، تنها اضافه کرد: «اگر ما به‌صورت تئوریک به قضیه نگاه کنیم، فکر می‌کنیم خب ۱۰٫۸۵ دلار در ساعت پول بسیار بسیار کمی‌ است و بیاییم و آن را به ۱۵ دلار در ساعت افزایش دهیم، اما فراموش می‌کنیم که حداقل دستمزد برای اینکه بشود در ونکوور زندگی کرد ۲۰ دلار در ساعت است. پس، این راه بسیار بسیار درازی‌ست برای رسیدن به هدف.»

پرسش دوم: سؤال بعدی دربارهٔ خدمات بهداشتی و درمانی است. با توجه به اینکه بودجهٔ تخمین‌زده‌شدهٔ دولت برای سال‌های ۲۰۱۷ – ۲۰۱۸ جهت خدمات درمانی و بهداشتی از طریق وزارت بهداشت، ۴۱٪ بودجهٔ کل است و در عین حال استان در حال حاضر با کمبود دکتر خانواده مواجه است، شما چگونه بودجهٔ خدمات بهداشتی و درمانی را مدیریت خواهید کرد؟

این بار نوبت جاشوا جانسن بود که به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی گرین به‌عنوان اولین نفر به این پرسش پاسخ دهد: «تصور می‌کنم خدمات بهداشتی و درمانی حق هر کسی است همه باید در این استان به بهترین خدمات ممکن دسترسی داشته باشند. ما سرمایه‌گذاری‌های خوبی را در ساخت بیمارستان‌ها شاهد بوده‌ایم و من فکر می‌کنم باید سرمایه‌گذاری‌های خوبی نیز جهت تأمین نیروی انسانی داخل بیمارستان‌ها داشته باشیم تا بهترین خدمات به همه ارائه شود.» مایکل مارک‌ویک در ادامه گفت: «در صحبتی که با سالمندان وست ونکوور در مرکز سالمندان این شهر داشتم، یکی از معضلاتی که به آن اشاره شد، موضوع ترافیک بود و رسیدنِ به‌موقع به خدمات مورد نیاز، بنابراین یکی از ایده‌های طرح‌شده ایجاد مرکز «مراقبت‌های اضطراری» برای وست ونکوور است. یکی دیگر از مشکلات، عدم توانایی مالی جوانان برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی است؛ مگر آنکه از خانواده‌ای متمول باشند. همچنین من فکر می‌کنم پزشکان ما باید حقوق ثابتی بگیرند، نه بر اساس تعداد بیمارانی که می‌بینند، پول دریافت کنند. به این ترتیب، پزشکان جوانی که فارغ‌التحصیل می‌شوند، مانند مشاغل دیگر استخدام شده و در کلینیک‌های شهر به کار مشغول می‌شوند. بنابراین من تصور می‌کنم باید به این دو فاکتور مهم یعنی نسلِ رو به پیری که به خدمات درمانیِ به‌سهولت‌دردسترس نیاز دارد، و نسل جوان که برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی و اشتغال در این حرفه با مشکل مواجه نباشد، پرداخت.»

سپس رالف سلطان به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «تصور می‌کنم ما همه روی این موضوع توافق داریم که در میان خدماتی که از دولت انتظار می‌رود، خدمات بهداشتی و درمانی، اساسی‌ترین و مهم‌ترین است. در عین حال می‌دانیم که یکی از چالش‌ها، پرکردنِ جای خالی شغل پزشک عمومی‌ست که آن هم مستلزم آموزش و پرورش جوانان است برای پزشک‌شدن. همه به‌یاد داریم که در دههٔ ۹۰ یکی از مشکلاتی که دولت ان‌دی‌پی با آن مواجه بود، پایین‌بودنِ میزان مالیات بردرآمد بود، البته میزان مالیات به‌خودی‌خود کم نبود و برای همین هم دولت تصمیم گرفت از بودجهٔ‌ خدمات درمانی بکاهد که آن نیز چنین کمبودهایی را در سیستم خدمات بهداشتی و درمانی استان ایجاد کرد و ما هنوز سعی داریم جبرانش کنیم و به حالت عادی برسیم. همچنین در دههٔ ۹۰ دولت ان‌دی‌پی حتی یک بیمارستان نساخت. هرچند ما در ۱۵ سال گذشته سعی کرده‌ایم در این زمینه تمرکز کنیم اما برای رسیدن به حد مورد نیاز، هنوز کار داریم و زمان لازم است.» نائومی یاماموتو در ادامه گفت: «از سال ۲۰۰۱ تا به حال، ما بودجهٔ خدمات بهداشتی و درمانی را بیش از دو برابر کرده‌ایم، اما جمعیت دو برابر نشده است، هرچند باید این نکته را در نظر داشت که درصد سالمندان بیشتر شده، مردم سال‌های طولانی‌تری زندگی می‌کنند و طبیعتاً خدمات بیشتری مورد نیاز است. اما فارغ از اینکه ما چه میزان برای خدمات بهداشتی و درمانی هزینه می‌کنیم، باید به حاصل کار نگاه کرد؛ حاصل کار ما در بی‌سی یکی از بهترین‌ها در کاناداست، مردم در بی‌سی بیش از هر جای دیگری در کانادا عمر می‌کنند، عملکرد سیستم بهداشتی و درمانی ما همچنین در زمینهٔ بیماری‌های سرطان و قلب بهترین در سطح کشور است.  همچنین می‌خواهم به مرکز امید (The Hope Centre) اشاره کنم که با کمک‌های مالی مردم و همچنین کمک دولت خدمات خوبی ارائه می‌دهد و ما به وجود این مرکز در نورث ونکوور بسیار افتخار می‌کنیم.»

مایکل شاروا به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی ان‌دی‌پی پاسخ داد: «خدمات بهداشتی و درمانی رایگان! حزب دموکرات نوین! [با اشاره به‌سمت خود و مهدی راسل] بله،… خواهش می‌کنم؛ این ما بودیم که خدمات بهداشتی و درمانی رایگان را برای اولین بار در کشور ایجاد و معرفی کردیم، و ما تنها حزبی هستیم که می‌توانید به آن اعتماد کنید تا هر زمان نیاز به این خدمات داشتید، بدانید که در دسترستان خواهد بود. ما معتقدیم که باید روی مراکز درمانی محلی و منطقه‌ای کار بشود و نیروی متخصص لازم در این مراکز وجود داشته باشد تا جوابگوی نیازهای مردم باشد. و حالا کسی که واقعاً می‌تواند در این زمینه نظر بدهد: دکتر مهدی راسل!» مهدی راسل در ادامهٔ سخنان شاروا گفت: «به‌عنوان کسی که سال‌ها در کشورهای بسیاری در سیستم بهداشتی و درمانی کار کرده است، باید بگویم که همیشه تأمین این خدمات برای دولت‌ها مشکلی مهم بوده و هست. و طبعاً دولت‌ها قول‌هایی در این زمینه می‌دهند، همان‌طور که کریستی کلارک قول داده بود که هر فردی پزشک خانواده خواهد داشت، در حالی‌که همین الان حدود ۷۰۰٬۰۰۰ نفر بدون پزشک خانواده‌اند. یعنی کمبود در نیروی متخصصی که اگر وجود داشت، تعداد بسیاری روانهٔ بیمارستان نمی‌شدند چون پیش از آن می‌توانستند مشکل خود را با رفتن نزد پزشک خانواده‌شان حل کنند. و این روش مؤثری برای مدیریت یک بیمارستان نیست که مرتب بیمار را پذیرش و مرخص کند و این چرخه ادامه بیابد. ما باید روی این موضوع تمرکز کنیم که هوشمندانه‌ترین راه برای گرفتنِ بهترین نتیجه چیست. در اینکه خدمات بهداشتی و درمانی ضرری است و این وظیفهٔ دولت است، تردیدی نیست. اینکه همدیگر را در ارتباط با کاستی‌های سیستم بهداشتی و درمانی سرزنش کنیم، مشکلی را حل نمی‌کند. با همین بودجهٔ فعلی می‌شود عملکرد هوشمندانه‌تری داشت و نتیجهٔ بهتری گرفت، و برایش راه حل وجود دارد.»

پرسش سوم: این سؤال در ارتباط با رشد مشاغل و محیط زیست است. در ارتباط با پروژه‌های گاز طبیعی مایع (LNG: Liquefied Natural Gas)، چطور می‌توانیم با حفاظت مناسب از دارایی‌ها و منابع طبیعی ارزشمند بی‌سی، بین رشد اقتصادی و ایجاد اشتغال – از جمله برای بسیاری ایرانی-کانادایی‌های مهندس و متخصص – تعادل ایجاد کنیم؟ در واقع مزایا و معایب پروژه‌های LNG و توسعه‌ٔ نفت و گاز در بی‌سی را در چه می‌بینید؟

ابتدا مایکل شاروا به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی ان‌دی‌پی به این پرسش پاسخ داد: «نباید فراموش کنیم که این گاز مایع به‌دست‌آمده به‌‌طریق شکست هیدرولیکی (Liquefied Fracked Gas) است و و شکست هیدرولیکی پروسه‌ٔ مخربی است. به‌علاوه، آن‌ها به ما نمی‌گویند به این ترتیب چه مواد شیمیایی‌ای وارد زمین می‌شود. ضمن اینکه این‌طور نیست که تعداد قابل توجهی شغل ایجاد شده باشد، ۱۰۰٬۰۰۰ شغل هنوز محقق نشده است و تنها یک مورد است که گویا به‌مرحلهٔ عمل نزدیک شده است و بی‌سی لیبرال به‌واسطهٔ آن درمورد پروژه‌‌های گاز مایع طبیعی رؤیاپردازی می‌کند. ما می‌توانیم رشد اقتصادی و ایجاد شغل‌های با درآمد خوب را بدون به‌مخاطره‌انداختن محیط زیست عملی کنیم. و برای همین است که ما با خط لولهٔ کیندر مورگن مخالفیم. این پروژه به ریسک‌هایی که برای محیط زیست دارد، نمی‌ارزد. ضمن اینکه آلودگی محیط زیست هم روی صنعت توریسم و گردشگری تأثیر منفی خواهد گذاشت و هم روی حرفه‌ای که من خودم در آن مشغولم، یعنی صنعت فیلم. ما معتقدیم که می‌توانیم رشد اقتصادی را همراه با محیط زیستی پایدار با هم داشته باشیم. کیندر مورگن قطعاً راه ما نیست.» سپس مهدی راسل افزود: «من فکر می‌کنم این لیبرال‌ها هستند که باید به این سؤال پاسخ بدهند، چون بزرگ‌ترین قولی که در دورهٔ گذشته دادند، دربارهٔ LNG بود و اینکه حداقل سه سایت باز خواهد شد و ۱۰۰٬۰۰۰ شغل ایجاد خواهد شد، حال باید توضیح بدهند که چرا حتی یک شغل ایجاد نشده است و به بزرگ‌ترین قولشان عمل نکرده‌اند. در مقابل ما معتقدیم کاهش مالیات بیزینس‌های کوچک به میزان ۰٫۵ درصد، موجب تکان‌خوردن اقتصاد بی‌سی خواهد شد و به رشد و پایداری اقتصاد کمک خواهد کرد.»

نائومی یاماموتو به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال چنین شروع کرد: «ما چشم‌انداز بسیار خوبی در زمینهٔ انرژی داریم و همچنان بر این دیدگاه را باور داریم. در حال حاضر ۲۰ پروژه در مراحل مختلف در حال تکمیل‌شدن است و ما می‌دانیم که به تخصص افرادی از ایران نیاز خواهیم داشت که این پوزیشن‌ها را برای ما پر کنند. ما به ارتباط با انجمن مهندسان حرفه‌ای و زمین‌شناسان استان بی‌سی ( APEGBC) ادامه می‌دهیم تا از متخصصانی که چه از ایران و چه از کشورهای دیگر به اینجا می‌آیند، از طرف این انجمن به‌رسمیت شناخته و ثبت شده باشند. جهت اطلاعتان تا کنون حدود ۲۰ میلیارد دلار در این زمینه سرمایه‌گذاری شده است و این مسئله اقتصاد بی‌سی را تقویت کرده است، خصوصاً برای بومیان و اقوام اولیه.» پس از آن رالف سلطان افزود: «در رابطه با این موضوع بسیار مهم و البته استفاده از متخصصان ایران، باید بگویم درست است که APEGBC در زمینهٔ ارزیابی مدرک و دادن مدرک رسمی سخت‌گیری‌هایی می‌کند، با این‌همه اعضای این انجمن در سال ۴٪ رشد دارد که نیمی از آن‌ها تحصیلاتشان را در خارج از کشور انجام داده‌اند. پلتفرم سیاسی حزب بی‌سی ان‌دی‌پی هم که چند روز پیش منتشر شد، همان‌طور که نائومی هم اشاره کرد، دارای خطاست؛ آنجایی‌که گفته شده هیچ سایتی در ارتباط با پروژهٔ LNG ساخته نشده است. و از جهت ملاحظات زیست محیطی، من مطمئناً ترجیح می‌دهم خط لولهٔ گاز طبیعی از حیاط پشتی خانه‌ام رد شود تا اینکه کسی بخواهد آن را حمل کند.»

مایکل مارک‌ویک به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی گرین پاسخ داد: «در رابطه با پروژهٔ LNG، نه من دلم نمی‌خواهد خط لوله‌ای از حیاط پشتی خانه‌ام رد بشود. یافته‌های دانشگاه آکسفورد، اگر که مورد تأییدتان باشد، نشان می‌دهد که LNG به‌عنوان انرژی انتقالی ضرورتی ندارد، چون آن‌ها پیش‌بینی می‌کنند، در طی ۴ سال که عمر مجلس قانون‌گذاری‌ست که ما در ۹ ماه مه قرارست انتخاب کنیم، نه یک تغییر تدریجی تکاملی در جهت پایداری انرژی، بلکه – این عین کلامشان است – یک چرخش انقلابی در تکنولوژی انرژی پایدار به‌وجود خواهد آمد! این برای مهندسان و متخصصان یعنی امکان بی‌نظیری برای آنکه معمارانِ این تکنولوژی مدرن در بی‌سی باشند. من استاد ارتباطاتم و خب اینترنت را همه یک انقلاب می‌دانند، اما بدانید که اینترنت هیچ، تأکید می‌کنم هیچ است در مقایسه با انقلابی که در سطح جهان در نوآوری تکنولوژی انرژی در راه است. آنچه ما به‌عنوان دولت سبز در بی‌سی خواهیم کرد، این است که ۲۰ میلیون دلار در سال روی نوآوری در تکنولوژی سرمایه‌گذاری خواهیم کرد، به این ترتیب که مهندسان را کمک خواهیم کرد تا تکنولوژی مورد نیاز را آموزش و توسعه دهند تا بریتیش کلمبیا در انرژی پایدار پیشتازِ جهان بشود.» پس از مارک‌ویک، جاشوا جانسن چنین ادامه داد: «من بسیار خوشحالم که بی‌سی گرین به‌عنوان یک اصل، با تمام پروژه‌های LNG مخالف است و برای آن دلایل و شواهد محکمی دارد؛ اول از همه آلودگی، تنها یک سایت از این پروژه می‌تواند ۲۰٪ آلودگی بی‌سی را افزایش بدهد، یعنی درست خلاف جهتی که ما می‌خواهیم حرکت کنیم. شکست هیدرولیکی، از زمانی که شروع شده موجب هزاران زلزله در شمال بی‌سی شده است و البته ریسکی که کشتی‌های نفتکش در سواحل بی‌سی دارند.»

پیش از تنفس کیقباد اسماعیل‌پور، رئیس کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان، ضمن تشکر از حاضران در جلسه، اعلام کرد که این کانون اقدام به ترجمهٔ کتاب «راهنمای حقوق شهروندی» به فارسی کرده است تا به هموطنان در درک هر چه بهتر سیاست در کانادا و آشنایی با سیستم دولت و مجلس کمک کند.

بخش دوم جلسه با ریاست زهرا جناب، که قرار بود به پرسش از طرف شرکت‌کنندگان در جلسه اختصاص یابد، به‌دلیل کمی وقت، مانند بخش اول با طرح چند سؤال کلی و پاسخ کاندیداهای تمام احزاب شرکت‌کننده به اتمام رسید. متأسفانه به‌دلیل کمبود جا و وقت از گزارش این نیمه از جلسه معذوریم؛ امید که پوزش ما را بپذیرید.

نوشته گزارشی از جلسهٔ پرسش و پاسخ نامزدهای احزاب برای انتخابات استانی در منطقهٔ نورث‌ شور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز شنبه ۸ آوریل ۲۰۱۷، از ساعت ۶ عصر تا ۸ شب، کمپین دکتر مهدی راسل، نامزد حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای حوزهٔ وست‌وکورر-کپیلانو، در سالن لیلی لی اسپیریت (Lily Lee Spirit) واقع در رک‌سنتر شهر وست‌ونکوور با حضور جمعی از هموطنان ایرانی و دیگر دوستان و علاقه‌مندان غیرایرانی رسماً آغاز به‌کار کرد.

این برنامه با سخنرانی کرگ کیتینگ (Craig Keating)، عضو شورای شهر نورث‌ونکوور، و اعلام حمایت ایشان از دکتر راسل آغاز شد. پس از آن نوبت به دکتر راسل رسید و ایشان ضمن تأکید بر مشکلات منطقهٔ وست‌ونکوور و کپیلانو از جمله قیمت مسکن، ترافیک، افزایش جرایم، موضوعات و مشکلات مرتبط با کودکان و سالمندان، کمبود امکانات تحصیلی، رفاهی و شغلی برای ساکنان این منطقه، از روند موجود در برخورد با مشکلات توسط دولت بی‌سی لیبرال انتقاد کرد و از شرکت‌کنندگان در جلسه خواست تا در انتخابات حضور فعال داشته باشند.

دکتر راسل همچنین با مخاطب‌قراردادنِ ایرانیان مقیم ونکوور، و تأکید بر اهمیت حضور یک ایرانیِ آگاه و به‌روز نسبت به مسائل سیاسی و بازار مشاغل، از هموطنان خواست تا در داشتنِ صدایی در دستگاه دولت بی‌سی برای اولین بار، نقش داشته باشند.

نوشته گزارشی از آغاز رسمی کمپین دکتر مهدی راسل اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر مهدی عابدی، جامعه‌شناس و عضو حزب NDP – ونکوور

دکتر مهدی راسل، کاندیدای حزب NDP در وست ونکوور و کپیلانو

الگوهای نقش مثبت و شبکه‌های حمایتی، نقش بازدارندهٔ قدرتمندی را در شبکه‌ها برای نوجوانان دارند و آن‌ها را از جرم دور می‌کنند. رز (۲۰۰۰) بر این باور است که سرمایهٔ اجتماعی تنها به‌وسیلهٔ عضویت در نهادها به دست می‌آید و شبکه‌های سرمایهٔ اجتماعی به‌طور خاص در فراهم‌آوردن حمایت‌های عاطفی و روانی نقش مؤثری در ارتقای سلامت روانی افراد دارند. در نتیجه سرمایهٔ اجتماعی در تعیین احتمال روی‌آوردن افراد خاص به رفتار مجرمانه و اعتیاد، نقش بازی می‌کنند. البته در اینجا نیز سرمایهٔ اجتماعی به‌عنوان تنها عامل مؤثر تلقی نشده است.

پژوهش‌های زیادی به رابطهٔ میان سرمایهٔ اجتماعی و پیامدهای مثبت در حوزه‌ها و سطوح گوناگون اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و رفاهی توجه کرده‌اند. برای نمونه تحقیقات نشان داده‌اند که سرمایهٔ اجتماعی با کارایی نهادی، افزایش سطح آموزش و رفاه کودکان، کاهش جنایت‌ها و خشونت، کاهش نزاع و درگیری، برتری اقتصادی افراد، کاهش مرگ‌و‌میر، بهبود وضع سلامت، احساس خوشبختی و اعتماد به حکومت به‌صورت موفق و کارا رابطهٔ مستقیم دارد. همچنین سرمایهٔ اجتماعی با تندرستی، توسعهٔ اقتصادی کشور، توسعهٔ محلی و ملی، کاهش مرگ‌ومیر نوزادان و افزایش امید به زندگی، مشارکت مدنی و اجتماعی و همچنین رشد درآمد کشورها رابطهٔ مستقیم دارد.

شناسایی و تقویت سرمایهٔ اجتماعی در قالب سازمان‌های مردم‌نهاد و عضویت‌های داوطلبانه سبب افزایش سطح همکاری اعضا در گروه‌های اجتماعی و جامعه می‌شود و از این طریق منجر به افزایش سطح ارتباطات، نظارت و کنترل در سطح نهادهای عمومی و اجتماعی می‌گردد، در نتیجه می‌توان از آن در فرایند پیشگیری از اعتیاد استفاده کرد. سرمایهٔ اجتماعی جامعه را سالم‌تر، داراتر و شاید باتدبیرتر و شکیباتر بسازد.

از آنجا که سازمان‌های مردم‌نهاد یکی از ابزارهای اساسی مدیریت دولتی نوین در جهت رشد و توسعهٔ فعالیت‌های اجتماعی-سیاسی و توسعه‌ای هستند، در اکثر کشورها نقشی اساسی در فرایند توسعه بر عهده دارند.

بحث و نتیجه‌گیری

فرسایش سرمایهٔ اجتماعی، جامعه را از ساختارهای ضروری و فضای اخلاقی که لازمهٔ کارکرد بهینهٔ آن است محروم می‌کند. لن (۱۹۵۹)، روزنستون و هانس (۱۹۹۳)، وربا و نورمن (۱۹۷۲)، ولفینگر و روزنستون (۱۹۸۰) و برم و ران (۱۹۹۷)، عدم آموزش کافی و فقدان آگاهی افراد از حقوق اجتماعی خویش را عمده‌ترین دلیل پایین‌بودن میزان مشارکت شهروندان می‌دانند. کاهش مشارکت، موجب احساس بی‌قدرتی و افزایش بی‌معنایی در زندگی و از خود بیگانگی می‌شود. احساس بی‌قدرتی یکی از تجلیات و اَشکال بروز بیگانگی اجتماعی است که می‌تواند باعث گرایش فرد به انحرافات شود.

در سرمایهٔ اجتماعی، افراد و اجتماعات در قالب ارزش‌ها، هنجارها و پیوندهای اجتماعی که در جریان تعاملات اجتماعی به وجود می‌آید، قابلیت‌های خود را افزایش می‌دهند، هویت‌یابی می‌کنند و در عین به‌دست‌آوردن امکان کنترل زندگی خود، از حمایت‌های محیطی و اجتماعی که در شبکه‌های ارتباطی آن‌ها به‌وجود آمده برخوردار می‌شوند. و لذا قدرت کنارآمدن آن‌ها با فشارها و مسائل محیطی افزایش یافته و به لحاظ روانی از آرامش و آسایش مطلوبی برخوردار خواهند شد.

هدف از افزایش مشارکت و پیوندهای اجتماعی، اتخاذ سبک‌ زندگی‌ای است که بهزیستی را ارتقا می‌بخشد و به پرهیز از مخاطراتی چون مصرف مواد کمک می‌کند. افراد در صورتی خواهند توانست رفتارشان را تغییر داده و سبک زندگی سالم‌تری را اتخاذ کنند که سبک‌های جدید را از افراد مورد اعتماد خود فرابگیرند و باور نمایند که این تغییر رفتارها باعث بهبود در بهزیستی آن‌ها می‌شود. شبکه‌ای پایدار، عمیق و غنی از روابط می‌تواند باعث تسهیل کسب اعتماد و خودباوری شود.

از آنجایی که سرمایهٔ اجتماعی خاصیت خودتقویت‌کنندگی و خودافزایی دارد، می‌تواند به افراد عضو نهادهای اجتماعی کمک کند تا به منابعی چون اعتماد و شبکه‌های تعاملی دست یابند و می‌تواند با تسهیل اقدامات هماهنگ، کارایی گروه را در دست‌یابی به اهداف خود بهبود بخشد. در این راستا، شبکه‌های اعتماد موجب می‌شوند که زمان و سرمایهٔ بیشتری به فعالیت‌های اصلی نوجوانان و جوانان اختصاص پیدا کند و علاوه بر آن موجب انتقال دانش اعضای گروه‌ها به یکدیگر می‌شود و جریان مناسبی را از یادگیری و دانش در بین آن‌ها فراهم می‌سازد. تقویت و افزایش انگیزه‌های اجتماعی در نوجوانان و جوانان و سازماندهی آن‌ها در نهادهای مدنی باعث شکل‌گیری فرهنگ‌های حمایتی خاص در این نهادها شده و ضمن ایجاد سطح بالاتری از مشارکت و تعلق اجتماعی، موجب می‌شود که به طور غیرمستقیم، کنترل رفتارها و تعامل‌های اجتماعی اعضای این نهادها، وابسته به هنجارهای موجود در این نهاد بشود و هزینه‌های بسیاری از کنترل‌های رسمی کاهش یابد.

پیشنهاد می‌شود از طریق سیاست‌ها و برنامه‌ریزی‌ها و آموزش‌ها، هنجارهایی بر مبنای افزایش انگیزهٔ مشارکت و روحیهٔ همکاری گروهی برای نوجوانان و جوانان جامعه در نظر گرفته شود و در محیطی امن و باثبات برای کنش و واکنش آن‌ها به گسترش، افزایش و تحکیم سرمایهٔ اجتماعی، همچنین تشویق آن‌ها به پرهیز از فردگرایی کمک کرد. تقویت ساختار شبکه‌های اجتماعی، روابط متقابل را تسهیل می‌کند. تقویت نهادهای مدنی و سازمان‌های غیردولتی (NGOs) مخصوص جوانان و نوجوانان، تقویت و غنی‌سازی آموزش‌ها در قالب تفریح و سرگرمی، تشویق مردم در جهت حضور داوطلبانه در نهادهای اجتماعی و دادن امتیازاتی به اعضا، می‌تواند از کارکردهای مهم دولت در زمینه افزایش سرمایهٔ اجتماعی باشد.

به‌طور کلی عواطف مثبت زندگی انجمنی یا مشارکت اجتماعی، هزینه‌های کنترل و نظارت رسمی را کاهش می‌دهد و افراد را در متقاعدکردن به رفتار مطابق با ارزش‌های اخلاقی مثبت در جامعه مدیون کار و تلاش، صداقت، تعاون و همکاری، احترام به یکدیگر، تقویت عزت نفس در سطح فردی و ملی، تقویت عملکرد، کارایی سازمانی و حوزه‌های اقتصادی-اجتماعی، فرهنگی و سیاسی می‌کند. همچنین امدادرسانی در روابط حمایتی به افراد فرصتی دوباره می‌دهد که استعدادهای منحصربه‌فرد را شکوفا سازند تا بتوانند در جهت خیر شخصی و جمعی گام بردارند.

نوشته سرمایهٔ اجتماعی زیربنای توسعهٔ همه‌جانبه (قسمت دوم) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

کمتر از ۴۰ روز به انتخابات سرنوشت‌ساز استانی بریتیش کلمبیا در سال ۲۰۱۷ باقی مانده است. انتخاباتی که این‌بار شاهد رقابتی بسیار نزدیک بین احزاب مهم این استان یعنی بی‌سی لیبرال، بی‌سی ان‌دی‌پی و بی‌سی گرین است. در چند شمارهٔ اخیر و نیز همین شماره به بررسی دلایل و لزوم مشارکت در این انتخابات از جنبه‌های گوناگون پرداخته‌ایم. از این شماره و تا زمان برگزاری انتخابات به بررسی مواضع احزاب مختلف دربارهٔ مسائل کلیدی در این انتخابات و نیز رویکرد آنان به نیازهای مهاجران و بالاخص ایرانیان ساکن بریتیش کلمبیا خواهیم پرداخت.

به همین منظور پرسش‌نامه‌ای از سوی «رسانهٔ همیاری» تهیه شده و برای نمایندگان احزاب مختلف در مترو ونکوور فرستاده شده است، که در صورت دریافت پاسخ از هر یک از آنان تا زمان برگزاری انتخابات، منتشر خواهد شد. امید است این مطالب به افزایش آگاهی جامعهٔ ایرانیان مهاجر در خصوص انتخابات و دیدگاه‌ها و مواضع احزاب مختلف دربارهٔ مسائل و مشکلات اساسی زندگی در بریتیش کلمبیا کمک کند.

لطفاً خودتان را معرفی کنید و به ما بگویید از چه زمانی و چرا تصمیم گرفتید وارد سیاست شوید؟ چرا حزب بی‌سی ان‌دی‌پی را انتخاب کردید؟

من دکتر مهدی راسل، ۴۷ ساله و ساکن منطقهٔ نورث‌شور هستم، سال ۲۰۰۸ به کانادا مهاجرت کردم، سه دختر دارم، از زندگی در این منطقهٔ زیبا خوشحالم و همواره برای توسعه و رشد آن تلاش خواهم کرد، تا نسل‌های آینده نیز زندگی آرام و مرفهی را تجربه کنند.

همه ما به جهت خانوادگی و شغلی  مستقیماً با جامعه در ارتباطیم، و گروه پزشکی که من هم عضوی از آن هستم، به‌طور مداوم با فعالیت‌های اجتماعی درگیر و با آسیب‌های اجتماعی مواجه است.

بعد از فارغ‌التحصیلی از رشتهٔ پزشکی، برای کمک به افراد بی‌بضاعت و افراد آسیب‌پذیر، شروع به فعالیت‌های اجتماعی کردم؛ برای آن دسته از مردمی که در آن زمان خیابان‌خواب و کارتن‌خواب بودند. مجتمعی برای آن‌ها درست کرده بودیم، کمکشان می‌کردیم و سعی می‌کردیم آن‌ها را درمان کنیم. متعاقب آن درگیر بیمه‌های همگانی شدم، در سطحی که بتوانیم با سیاست‌گذاری و مقررات اجرایی، آن‌ها را به اجرا درآوریم. در کنار آن در کشور انگلیس در رشتهٔ سیاست‌گذاری و مدیریت سیستم‌های بهداشتی و درمانی و بهداشت عمومی ادامهٔ تحصیل دادم، و با فعالیت‌های سازمان‌های جهانی مانند سازمان جهانی بهداشت، سازمان ملل و…، سروکار پیدا کردم و در برخی از پروژه‌های آن‌ها ایفای نقش کردم.

در چندین مأموریت برای این سازمان‌ها، در کشورهایی کار کردم که بعد از بحران‌ها و حوادث غیرمترقبه نیاز به کمک داشتند. این سلسله تجربیات اجتماعی من بوده است به‌علاوهٔ تجربیات کاری و فعالیت‌های بازرگانی که البته در رابطه با پزشکی بوده است. مجموعِ این تجربیات اقتصادی، تحصیلی و همچنین تجربیات اجرایی، آن چیزی است که برای مشارکت اجتماعی خودم دارم.

و اما علت انتخاب NDP بریتیش کلمبیا: هدف من این است که نسل بعدی برای زندگی در اینجا، زندگیِ با کیفیت بهتر و راحت‌تری داشته باشد. این موضوع، سرمایه‌گذاری بیشتری بر روی سرویس‌ها و خدمات عمومی و اجتماعی را می‌طلبد و از افتخارات این جامعه آن است که اگر فردی بیمار بشود، دیگر برای درمان مستأصل نیست و سیستمی وجود دارد که توسط ان‌دی‌پی پایه‌گذاری شده است. چنانچه ان‌دی‌پی این سیستم را پایه‌گذاری نمی‌کرد، ما هم سرگذشتی مثل مردم دیگر کشورها، مثل مردم آمریکا داشتیم که مجبورند گاهی از پایه‌ای‌ترین حقوق انسانی خودشان صرف‌نظر کنند و هزینه‌های بالا بپردازند و گاهی اوقات حتی به خدمات مناسب دسترسی پیدا نکنند، اما ما در اینجا سرویسی داریم که حداقل نیازهای اساسی‌مان را پوشش می‌دهد، هرچند این نیازها مرتباً تغییر پیدا می‌کند، سیستم بهداشتی مرتب نیاز به بهبود و توسعه دارد و دولتی که به این خدمات عمومی بها دهد، دولت ایده‌آلی خواهد بود که می‌تواند برای نسل‌های آینده سرمایه‌گذاری کند.

نسبت به بازار کار برای نسل آینده نیز حساس‌ایم و دوست داریم سرمایه‌گذاری مناسبی انجام شود و کسانی که شروع به کار می‌کنند حقوق مناسب و مکفی برای زندگی داشته باشند نه حداقل دستمزدی که ممکن است برای زندگی کفاف ندهد. خود این مسئله باعث می‌شود که اقتصاد شکوفاتر شود و این دریافت‌ها در جامعه به‌صورت مناسب‌تری خرج شود و چرخ اقتصادی بچرخد.

بهادادن به زنان،‌ بانوان و مادران یکی از اصولی است که این حزب به‌صورت اختصاصی و متفاوت به آن نگاه می‌کند.

این حزب کمک زیادی به اقلیت‌های مختلف نموده و اکثر آنان اولین بار با حزب دمکرات نوین به مجلس راه یافته‌اند.

به‌عنوان یک پدر، دوست دارم فرزندانم در جامعه‌ای رشد کنند که نیازهای اولیهٔ آن‌ها را فراهم کند. به‌عنوان مثال بهداشت و درمان و خدمات اجتماعی‌ای که نیاز دارند به آن‌ها ارائه شود، آموزش‌شان را تأمین کند و از آن طرف این امکان برای آن‌ها باشد که به‌صورت برابر در مسائل اجتماعی مشارکت داشته باشند. این یک توسعهٔ پایدار باشد، نه مقطعی و کوتاه  که عده‌ای بهره ببرند و عده‌ای احساس کنند که از کل چرخهٔ اقتصادی بهره‌ای ندارند یا بهرهٔ کمی دارند و در زندگی روزمره‌شان دچار مشکل باشند.

اگر حزب شما برندهٔ این انتخابات شود، چه چیزی تغییر خواهد کرد؟

پرداخت هزینهٔ مهد کودک‌ها، بگونه‌ای که خانواده فقط ۱۰ دلار در روز هزینهٔ مهد کودک را پرداخت خواهد کرد و مابقی توسط دولت پرداخت می‌شود تا والدین با فراغ بال بیشتر بتوانند تحصیل کنند، و وارد عرصه‌های اجتماعی و بازار کار شوند.

افزایش حداقل دستمزد به میزان ۱۵ دلار در ساعت، تا زندگی افراد با توجه به تورم سال‌های گذشته راحت‌تر شود و این درآمد در چرخهٔ اقتصاد محلی صرف شود.

حمایت و تخصیص بودجه برای مسکن ارزان و قابل دسترس برای اقشار متوسط جامعه و کمک به صاحب‌خانه‌شدن نسل جوان.

حذف کامل سرانهٔ بیمه درمان (MSP) که سالیانه بالغ بر ۱۰۰۰ دلار به ازای هر نفر به اقتصاد خانواده‌ها کمک خواهد کرد.

سرمایه گذاری و توسعهٔ آموزش و پرورش، مدارس و دانشگاها، موضوعی که در طی ۱۶ سال گذشته دولت لیبرال ضربهٔ سنگینی به آن وارد کرده و بیش از ۲۰۰ مدرسه را بسته، و بودجه دانشگاه‌ها را محدود کرده است.

توسعهٔ صنایع پیشرفته، که آیندهٔ توسعهٔ اقتصادی استان و دنیا است، و وابستگی اقتصادی استان را از صادرات منابع طبیعی و خام کم خواهد کرد.

توسعهٔ صنایع میانی برای ایجاد ارزش افزوده منابع طبیعی قبل از صدور آنان به سایر کشور‌ها، که سبب افزایش کار و توسعه و رشد اقتصادی خواهد شد.

ما لیست بلند و کاملی از اقدامات داریم که به‌عنوان نقشهٔ راه حزب دمکرات نوین منتشر شده است و در وب‌سایت حزب قابل دسترسی است و در پیام‌های مختلف به آن اشاره خواهد شد.

من به‌عنوان فردی از جامعه کانادایی-ایرانی اقداماتی را به این لیست افزوده‌ام که به دو مورد آن اشاره می‌کنم:

۱. تسهیل تأیید مدارک تحصیلی ایرانیان مهاجر که باعث توانمندسازی آنان برای پیدا کردن کار باشد.

۲. تلاش برای ترویج زبان فارسی با قراردادن آن در لیست زبا‌ن‌های انتخابی در مدارس به‌عنوان زبان دوم.

برنامه‌ها و اهداف اصلی شما دربارهٔ مشکلاتی مانند مسکن ارزان، اقتصاد قدرتمند و نرخ بالاتر اشتغال، مقرون‌به‌صرفه‌ترکردن زندگی در مترو ونکوور و پاسخگویی به مشکلات اساسی مردم حوزهٔ انتخابی‌تان چیست؟

در مورد مسکن، حزب دمکرات نوین استان همگام با دولت فدرال و شهرداری‌ها بودجه‌های لازم را برای خانه‌ای ارزان‌قیمت اختصاص خواهد داد، امری که دولت لیبرال استانی به آن بی‌توجه بوده و سیاست وام ـ دوم را تا سقف ۳۷ هزار دلار دنبال کرده است.

در مورد اقتصاد قوی و روبه‌رشد بخش در سؤال قبلی تیتروار اشاره شد؛ سیاست کلی ما در تقویت اقتصاد خانواده با برنامه ۱۰ دلار در روز مهد کودک‌ها، افزایش حداقل دستمزد، حذف سرانهٔ درمانی، توسعهٔ آموزش و پرورش است.

سرمایه‌گذاری روی تکنولوژی‌های جدید (High Tech) و بیزینس‌های کوچک، توسعهٔ بازار مسکن با ساخت وسیع خانه‌های ارزان، توسعهٔ حمل‌ونقل شهری، سرمایه‌گذاری روی گردشگری، توسعهٔ صنایع تبدیلی برای ایجاد اشتغال پایدار در استان بی‌سی خواهد بود.  

ازمسائل مهم حوزه انتخابی من، مشکلات ترافیک و حمل‌ونقل است که هر روز در این منطقه در حال افزایش است، جمعیت ساکن منطقهٔ نورث‌شور به‌زودی به دو برابر یا نزدیک به دو برابر خواهد رسید. مطابق آمار و ارقام و با ساخت و سازهایی که انجام شده، جمعیتی که قرار است در این شهر ساکن شود، با زیرساختار موجود تطابق ندارد، که من این موضوع را به‌عنوان یک اولویت پیگیری خواهم کرد.

محیط زیست از دیگرمواردی است که باید به نسل‌های آینده منتقل کنیم، به‌هر حال ما در منطقهٔ زیبایی زندگی می‌کنیم. من حساسیت مردم را راجع به این سه موضوع زیاد دیده‌ام، که البته همهٔ موارد در اولویت کاری حزب دمکراتیک نوین قرار گرفته‌اند تا اقدامات لازم صورت پذیرد.

آیا در حوزه‌ای که در آن نامزد انتخابات شده‌اید، ساکن‌اید؟ چه مدت در آنجا زندگی کرده‌اید و چقدر خودتان را مطلع از مشکلات حوزهٔ انتخاباتی‌تان می‌دانید؟

حدود ۹ سال. این منطقه زمینه‌های زیادی برای رشد اقتصادی و سرمایه‌گذاری دارد که با مشارکت مردم می‌توان به این پیشرفت‌ها دست یافت. منطقهٔ وست ونکورـ کپیلانو که من برای آن کاندیدا شده‌ام، علیرغم رشد ۵٬۵ درصدی جمعیت ۵ سال گذشته در ونکوور، ۲ درصد کاهش جمعیت داشته است و گروه سنی ۲۵ تا ۵۵ سال که از نظر اقتصادی مولد محسوب می‌شود، منطقه را ترک کرده‌اند. ما اینجا موقعیت‌های کاری کمی داریم و زمینهٔ بیزینس نیز آنچنان وجود ندارد، در عین حال هزینهٔ زندگی بالاست. پس منطقی است که افراد اینجا را ترک کنند. واقعیت این است که بچه‌های ما می‌خواهند اینجا باشند و به عنوان ساکن اینجا نیاز داریم که فعالیت‌هایی بکنیم که بتوانیم از نظر اقتصادی رشد داشته باشم و کار ایجاد کنیم.

وقتی از نظر اقتصادی توانستیم رشد داشته باشیم و فرزندان ما توانستند که در این منطقه بمانند، توانستند کار خوب و منزل هم داشته باشد، رونق اقتصادی صورت خواهد گرفت.

از جمله نکاتی که برای آگاهی مردم خوب است، اینکه من با رئیس پلیس وست‌ونکوور که صحبت می‌کردم فقط دو پلیس در منطقهٔ نورث‌شور ساکن‌اند. تعداد کمی از آتش‌نشانان و کادر درمانی بیمارستان  هم در این منطقه زندگی می‌کنند. همه از سایر مناطق می‌آیند، و اگر موقعیت مشابه کاری باشد، ترجیح میدهند که پست خود را رها کنند و به سایر مناطق بروند. حال فکر کنید که یک آتش‌سوزی عظیم یا زلزلهٔ بزرگی اتفاق بیفتد. این افراد برای رسیدن به این منطقه و امدادرسانی مشکل خواهند داشت.  این مشکلات عمده‌ای است که بایستی به آن‌ها رسیدگی کنیم.

جمعیت ایرانی زیادی در حوزهٔ انتخاباتی شما زندگی می‌کنند. چقدر آن‌ها را می‌شناسید؟ و چقدر از نیازهایشان مطلع‌اید؟

به‌عنوان فردی که به کانادا مهاجرت کرده و به‌دنبال کیفیت زندگی بهتر در کانادا بوده‌ است، با این مسئله مواجه شده‌ام که نحوهٔ ادغام‌شدنشان در جامعهٔ کانادا در خیلی از موارد با مشکل مواجه بوده است. از گروه‌های مختلف با تحصیلات مختلف در اینجا دیده‌ام که وقتی وارد کانادا می‌شوند، اولین سدی که مقابل خودشان می‌بینند اعتبارسنجی مدارک تحصیلی و وفق‌دادن خودشان با محیط کار در اینجا است و این واقعاً بنیان‌های خانواده را می‌تواند متزلزل ‌کند و باعث بروز مشکلات عدیده‌ای می‌شود، بخش مهمی از مدیریت هر اجتماع و خانواده‌ای، تأمین منابع مالی است و وقتی نتوانید خانواده را تأمین کنید، دچار مشکلات شده و به‌دنبالش عواقب مختلفی خواهد داشت. این یکی از مهم‌ترین مسائلی بوده که با آن برخورد کرده‌ام.

نکتهٔ دیگر، انتظار می‌رود به‌عنوان کامیونیتی‌ای که در کل منطقهٔ بی‌سی بالغ بر هفتادهزار نفر تخمین زده می‌شویم، مرکزی وجود داشته باشد برای فعالیت‌های اجتماعی و گروهی و مثال‌هایی می‌آورند مانند لهستانی‌ها، مجارستانی‌ها و خیلی‌های دیگر که از اقلیت‌های اینجا هستند و کامینیتی‌سنتر و مرکز تجمع دارند. بگذریم از قومیت‌هایی مثل چینی‌ها که دیگر شهری برای خود دارند. بگذریم از هندی‌تبارهایی که مناطق بزرگی را در اختیار گرفته‌اند، معابد، بیزینس‌های مختلف و مراکز خرید بسیار بزرگی مطابق سلیقهٔ خودشان دارند، اما ما ایرانی‌ها در حد یک کامیونیتی‌سنتر هم نداریم.

دغدغهٔ جدی دیگر، موضوعات اخیر سیاسی در آمریکا است که یک حس ناامنی ایجاد کرده‌ست. وقتی در زمانی کوتاه رئیس‌جمهور آمریکا بیاید و صرفاً به‌خاطر ملیت و قومیت ما، مانع ورود ما به آمریکا شود و اگر این موضوع بخواهد ادامه پیدا کند و بر سایر جنبه‌های زندگی ما تأثیر بگذارد، و موضوعات تبعیض آمیز رشد کرده و رایج شود، پس آمدنِ ما به این کشور برای چه بوده، آیا اینجا هم ممکن است این اتفاق بیافتد و اگر افتاد، چه‌کار می‌خواهیم بکنیم.

از مشکلات دیگر مهاجران، تحصیلات بچه‌هایشان است. ما به‌عنوان قومیتی که خیلی خیلی بر روی تحصیلات فرزندانمان اصرار داریم و اینکه آن‌ها تحصیلات خوبی داشته باشند، وقتی ایرانی‌ها می‌آیند و می‌بینند سیستم موجود آن انتظار را برآورده نمی‌کند، طبیعتاً سرخورده می‌شوند. این‌ها مسائل عمده‌ای بوده است که از جامعه و مردممان، در این مدت کوتاهی که با آن‌ها در ارتباط بوده‌ام، شنیده‌ام.

موضع حزب شما در قبال حمایت‌های مالی شرکت‌های بزرگ و اتحادیه‌ها به کمپین‌های انتخاباتی چیست؟ چگونه آن را توجیه می‌کنید؟

خیلی روشن و صریح اعلام می‌کنم که حزب متبوع من با کمک‌های بزرگ شرکت‌های بزرگ و اتحادیه‌ها مخالف و در اولین اقدامات در صدد ممنوعیت آن است تا دموکراسی، گروگان قشری خاص نباشد و همهٔ مردم به‌صورت واقعی مشارکت سیاسی داشته باشند.

آیا چیز دیگری دربارهٔ خودتان و/یا دیدگاه‌های سیاسی‌تان هست که بخواهید با جامعهٔ ایرانی-کانادایی به اشتراک بگذارید؟

خیلی کوتاه می‌گویم، چون روی صحبت‌های ما با هموطنان خواهد بود، این است که همهٔ ما به‌نوعی رنج مهاجرت را برای داشتن زندگی بهتر، سالم‌تر، آزادتر و امن‌تر قبول کرده‌ایم. هیچ تضمینی وجود ندارد که ما تمام این خواسته‌ها و امیال خودمان را در اینجا داشته باشیم و برای نسل‌های آینده ادامه داشته باشد، مگر اینکه نسبت به حفظ، تثبیت و توسعهٔ آن مشارکت کنیم و فعالانه پی‌گیر باشیم.

ما علی‌رغم داشتن جامعهٔ نسبتاً بزرگ ایرانی در بی‌سی، با جمعیت حدود یکصدهزار نفر، تحصیل‌کرده، ثروتمند و فعال، در مراکز تصمیم‌گیری و مراکز شکل‌گیری قدرت، نماینده‌ای نداریم، نه در شهرداری‌ها، نه در استان و نه در سطح فدرال، که حداقل نسبت به منافع اقلیتی ما حساس باشد و آن را دنبال کند. این می‌تواند بهترین موقعیت باشد که به صحنهٔ اجتماعی وارد شویم و سعی کنیم منافع خودمان را حفظ کنیم و میزان مشارکت اجتماعی خود را افزایش دهیم.

همچنین می‌توانیم به‌عنوان یک شهروند کانادا، تجارب، دانش و توانایی‌های فردی و اجتماعی خود را به کل افراد ساکن در استان ارائه بدهیم و در ساخت آینده‌ای روشن و با رفاه در این استان سهیم باشیم.

نوشته دکتر مهدی راسل، نامزد حزب BC NDP در حوزهٔ وست‌ونکوور– کپیلانو به پرسش‌های رسانهٔ همیاری پاسخ می‌دهد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.