برگردان: مهدیار بیاضی، مسئول ارتباطات در گروه پارلمانی نمایندگان دولت بریتیش کلمبیا – ویکتوریا

در آغاز ماه جاری، به Welcome House که مفری برای تازه‌مهاجران است سر زدم.

شعبهٔ Welcome House در ونکوور خدماتی چون تهیهٔ مسکن، مراقبت از کودکان، مرکز بهداشت و درمان، کلاس‌های آموزش زبان انگلیسی رایگان را ارائه کرده است و همین‌طور به افرادی که در معرض آسیب‌های روحی و روانی قرار گرفته‌اند، کمک می‌‌‌‌کند.

بسیاری از خانواده‌هایی که از خدمات مرکز Welcome House استفاده می‌‌‌‌کنند، هیچ‌گاه در طول زندگی، خانه و مأوایی را که به‌راستی پذیرای آن‌ها باشد، تجربه نکرده‌اند. بسیاری از آن‌ها در اردوگاه‌های پناهندگان متولد شده‌اند و خانواده‌هایشان به‌خاطر ترس از آزار و اذیت و خشونت مجبور به فرار از خانه و پناه بردن به این اردوگاه‌ها شده‌اند. به‌همین خاطر، بسیاری از پناهندگان بدون هرگونه متعلقات و اموال شخصی و بدون برنامه‌ای مشخص برای سکنی گزیدن، وارد کشور جدید می‌‌‌شوند.

سازمان ارائهٔ خدمات به مهاجران در استان بریتیش کلمبیا (ISS of BC) از طریق Welcome House و دیگر سازمان‌های مربوطه، خدمات همه‌جانبهٔ بهداشت روانی و پزشکی را برای کمک به خانواده‌هایی که استان بریتیش کلمبیا را به‌عنوان خانه برمی‌گزینند، ارائه می‌‌‌‌دهد.

در بدو ورود به مرکز Welcome House، خانواده‌ای ایرانی که به‌تازگی به استان ما وارد شده بودند، به من خوشامد گفتند. این خانواده به‌دلیل اعتقاد مذهبی متفاوت خود مجبور به ترک ایران شده و نزدیک به پنج سال در یکی از اردوگاه‌های پناهندگان زندگی کرده بودند. یکی از پسران این خانوادهٔ ایرانی دسته‌گلی را به دستم داد که مرا تحت تأثیر قرار داد.

او سپس از من و از شهروندان استان بریتیش کلمبیا برای پذیرا بودن خود و خانواده‌اش تشکر کرد. به او گفتم پس از تمامی سختی‌ها و ناملایماتی که او با وجود سن کم در زندگی متحمل شده است، باعث افتخار من است که ورود او و خانواده‌اش را به خانه و کشور جدید و شروع زندگی جدید تبریک بگویم و گرامی بدارم.

ما هم‌اکنون شاهد بزرگ‌ترین فاجعهٔ آوارگی و کوچ اجباری در تاریخ بشر هستیم. بیش از ۶۸ میلیون نفر پناهنده در سرتاسر دنیا وجود دارد. بیش از نیمی از آن‌ها کمتر از ۱۸ سال سن دارند و بسیاری از آن‌ها متحمل مشقت‌های فراوانی در زندگی شده‌اند. 

در دنیایی که در آن دیگر کشورها و دولت‌ها به فکر ساختن دیوار و مرزبندی‌اند، دولت استان ما، در پی از بین بردن مرزها و موانع است. در شرایطی که دیگر حوزه‌های قضایی و کشورها خدمات مربوط به حمایت و کمک به پناهندگان و تازه‌واردان را کاهش داده‌اند، دولت دموکرات نوین بی‌سی با اخذ تصمیماتی کاملاً متفاوت، طی سه سال آینده ۶ میلیون دلار در سال، برای بهبود شرایط پناهندگان و تسریع کاریابی برای تازه‌واردان به استان سرمایه‌گذاری می‌‌‌‌کند. قسمتی از این سرمایه‌گذاری نیز برای رفع مشکل مسکن موقت برای تازه‌واردان انجام خواهد شد. 

مرکز Welcome House نیز به تازه‌مهاجران خدمات متعددی ارائه می‌‌‌‌دهد. اگر چه افراد از راه‌های مختلفی به کشور میزبان وارد می‌‌‌شوند، ولی می‌‌‌توان گفت بیشترِ مهاجران کشور خود را به میل شخصی ترک می‌‌‌کنند.

بسیاری از مهاجران با کوله‌باری از دانش، مهارت و تجربهٔ به‌دست‌آمده در خارج از کانادا وارد استان بی‌سی می‌‌‌‌شوند. تجربه و دانشی که متأسفانه همیشه به‌رسمیت شناخته نمی‌شود. 

دولت دموکرات نوین به‌تازگی راه‌های یافتن حرفه برای مهاجران ماهر و صاحب تجربه را گسترش داده است تا به تازه‌مهاجران برای یافتن حرفه‌ای همسان و مرتبط با رشتهٔ تحصیلی‌شان کمک کند. این کمک‌ها شامل ارزیابی مدارک تحصیلی و ارائهٔ خدمات مختلف از جمله آموزش زبان انگلیسی است.

دولت دموکرات نوین، کمیسیون حقوق بشر را برای بنا نهادن جامعه‌ای که در آن تنوع قومی، نژادی، جنسیتی و احترام به مردم وجود دارد، مجدداً احیا کرد. جامعه‌ای که در آن کرامت انسانی اصل بوده و عدالت در آن رعایت شود. لازم به ذکر است که کمیسیون حقوق بشر در سال ۲۰۰۲ [توسط دولت قبلی] تعطیل شده بود. رئیس کمیسیون، مسائل مربوط به تبعیض را مورد بررسی قرار داده و با موارد گستردهٔ نابرابری در جامعه مبارزه خواهد کرد.

پناهندگان و مهاجران نقش مهمی درغنی‌سازی و شکوفایی استان بریتیش کلمبیا ایفا می‌‌‌کنند. مهاجران، رهبران جامعه، کارمند، داوطلب کمک و پیشقدمان تأسیس کسب‌و‌کارند و وجود آن‌ها به استحکام و ترویج فرهنگ مقاومت و پشتکار و شفقت در استان بریتیش کلمبیا کمک می‌‌‌‌کند.

همراه با هم می‌‌‌توانیم جامعه‌ای بسازیم که در آن تنوع قومی، نژادی یا جنسیتی وجود داشته و هر فرد قادر به ساختن آینده‌ای بهتر باشد.

نوشته مهاجران نقش مهمی درغنی‌سازی و شکوفایی استان بریتیش کلمبیا ایفا می‌‌‌کنند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برگردان: خدمات ترجمهٔ کتبی و شفاهی موزائیک (MOSAIC Interpretation &Translation Services)

اکنون زمان ارزیابی تعهد کانادا به تنوع و دربرگیرندگی است چرا که نظرسنجی جدیدی نشان می‌دهد بسیاری از ما می‌خواهیم تعداد مهاجرانی که به کشورمان می‌آیند کاهش یابد.

طبق گفته مؤسسهٔ اَنگس رید، ۴۹ درصد از کانادایی‌هایی که در این نظرسنجی شرکت کرده‌اند، خواهان آن‌اند که رقم ۳۱۰٬۰۰۰ مهاجر مورد نظر دولت فدرال برای سال ۲۰۱۸ کاهش یابد.

این آمار هم تکان‌دهنده و هم آشکارکننده است، زیرا از زمانی که جاستین ترودو نخست‌وزیر شد، این نخستین بار است که تعداد زیادی از کانادایی‌ها می‌‌گویند که باید مهاجران کمتری به کانادا بیایند.

دولت لیبرال به رهبری نخست‌وزیر ترودو تعداد مورد نظر برای پذیرش مقیمان دائم جدید را نسبت به رقم ۲۵۰٬۰۰۰ نفر در دوران دولت محافظه‌کار نخست‌وزیر سابق، استفن هارپر، افزایش داده است. رقم منظورشده برای سال ۲۰۱۷ تعداد ۳۰۰٬۰۰۰ مهاجر بود که در سال جاری به ۳۱۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافته است و با افزایشی تدریجی در سال‌های آینده، تا سال ۲۰۲۰ به رقم ۳۴۰٬۰۰۰ مهاجر جدید خواهد رسید.

چنانچه یافته‌های این نظرسنجی را ملاک قرار دهیم، پی خواهیم برد که اجماع نگران‌کننده‌ای در میان تمام طیف‌های سیاسی در حال شکل‌گیری است؛ رأی دهندگان گذشتهٔ حزب محافظه‌کار بیشترین انتقاد را نسبت به سطوح مختلف پذیرش مهاجرت دارند؛ و چهار برابر احتمال بیشتری وجود دارد که هواداران گذشتهٔ حزب لیبرال، همانند رأی‌دهندگان گذشتهٔ حزب ان‌دی‌پی، خواهان کاهش تعداد پذیرش مهاجران باشند.

آنچه بیشتر مایهٔ نگرانی است، این است که به‌نظر می‌رسد کانادایی‌ها در حال دوری جستن از امید بخشیدن و فراهم کردن پناهگاه امن برای آسیب‌پذیرترین افراد در جهان‌اند.

در حالی که بحران پناهندگان جهانی تشدید می‌شود و نیاز به کمک‌های بشردوستانه افزایش می‌یابد، تقریباً نیمی از ما می‌خواهیم که کانادا دستِ یاری خود را پس بکشد.

از سوی دیگر، به‌طور دلگرم‌کننده‌ای نیمی دیگر از کانادایی‌ها می‌گویند که ما باید تعداد بیشتری از پناهندگان و مهاجران مشمول طبقه‌بندی بشردوستانه را بپذیریم.

در حالی‌که رهبری کنونی همسایۀ جنوبی‌مان و جنبش‌های راست افراطی در اروپا همچنان به سیاست‌های نفرت‌پراکنی و جدایی‌افکنانه دامن می‌زنند، بر رهبران سیاسی ما واجب است که با نیرومندی به نگهبانی از هویت کثرت‌گرایانهٔ کانادا ادامه دهند.

این نظرسنجی جدید نشان می‌دهد که تعهد ما نسبت به تنوع و دربرگیرندگی در حال کم‌رنگ شدن است.

این نظرسنجی همچنین فریادی غرا است که ما نمی‌توانیم تنوع و دربرگیرندگی را امری نهادینه‌شده تلقی کنیم.

اگر ما می‌خواهیم همچنان به عنوان مشعل‌دار ارزش‌های پلورالیسم باقی بمانیم، باید دریابیم که چرا تعداد فزاینده‌ای از کانادایی‌ها مایل به بستن در بر روی تازه واردان‌اند.

در عین حال، ما باید نیمی دیگر از کانادایی‌هایی را که اندیشه‌ها، سخنان و اقداماتشان به این امر که اصلی‌ترین نقطهٔ قوت کانادا تنوع آن است تشخص می‌بخشد، تقویت کنیم.

اگر ما به کانادایی‌ها کمک کنیم تا دیدگاه‌هایی متفاوت با دیدگاه خودشان را نیز در نظر بگیرند و بحث‌‌های مدنی را تشویق کنیم، مبنایی برای تفکر انتقادی ایجاد خواهد شد و تفاهم فرهنگی گسترش خواهد یافت.

این امر همچنین توجه را به توانایی‌های کانادایی که به حذف تنش‌های نژادی، موانع ورود به بازار کار و توسعهٔ سیاست‌های ادغام، مهاجرت و پذیرش پناهندگان کمک کرده است، جلب می‌کند.

ارزش‌های کثرت‌گرایانهٔ ما به‌طور تصادفی به‌وجود نیامده‌اند و بدون تلاش‌های هماهنگ و فزاینده برای نشان دادن مدنیت در برابر جدایی‌افکنی، همدردی در برابر نارواداری و عشق در برابر نفرت دوام نخواهند یافت.

این امر نشان خواهد داد که کانادایی‌ها این واقعیت را گرامی می‌دارند که قدرت هر اکثریتی بستگی به این دارد که آن اکثریت چگونه با اقلیت‌های تثبیت‌شده و تازه‌وارد خود رفتار می‌کند.

و این امر در نهایت نشان می‌دهد که تنوع در کانادا توانایی الهام بخشیدن به جهان را دارد.

_________________________________________

۱- اولگا استاچوا، مدیر عامل انجمن خدمات چندزبانهٔ جهت‌یابی برای جوامع مهاجر (موزاییک) است، که در ۴۲ سال گذشته به مهاجران، تازه‌واردان و پناهندگان در مترو ونکوور خدمت‌رسانی کرده است.

نوشته تنوع در کانادا توانایی الهام بخشیدن به جهان را دارد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

این‌ [عنوان مطلب] عباراتِ گروه «Fresh Voices» است. گروهی مستقر در ونکوور که کارش جلب مشارکت عموم، تحقیقات و ایجاد مشارکت برای بهبود تجربهٔ جوانان تازه‌وارد به استان بریتیش کلمبیا  و رساندن صدای آنان است.

این گروه به‌تازگی بانی طرحی در شورای شهر ونکوور شده است تا به مقیمان دائم کانادا، دست‌کم در انتخابات شهری ونکوور، حق رأی داده شود. این طرح به اتفاق آرا به تصویب رسید و برای دریافت مجوز به دولت بریتیش کلمبیا فرستاده شد. در حال حاضر ۱۱ منطقهٔ شهری در کانادا طرح‌های مشابهی را در دست بررسی دارند.

به یاد می‌آورم زمانی که به یکی از دوستانم در این‌باره گفتم، مات و مبهوت من را نگاه کرد. او فکر می‌کرد همان‌طور که خودش در زمان تحصیل در خارج از کشور اجازهٔ شرکت در انتخابات را داشت، مقیمان دائم اینجا هم می‌توانند در انتخابات شرکت کنند. در واقع تنها حدود ۴۵ کشور به افراد مقیم دائم در فرآیندهای انتخاباتی‌شان حق مشارکت می‌دهند.

خودم شخصاً برای جلب مشارکت کردم در چندین حرکت مرتبط با محیط زیست یا بهداشت و سلامتی یا انتخابات سیاسی به درِ خانه‌ها رفته‌ام و مردمی مشتاق و مطلع را ملاقات کرده‌ام که در پروسهٔ دریافت حق شهروندی‌شان‌اند ولی هنوز آن را دریافت نکرده‌اند. در واقع من همراه با عدهٔ زیادی که دغدغهٔ تبدیل اجتماع و دنیایمان به جایی بهتر را داشتند، این کارهای داوطلبانه را انجام داده‌ام؛ بعضی اوقات چون از کشوری هستند که به‌دلیل ترس از استبداد اجازهٔ مشارکت ندارند، بعضی اوقات هم تنها چون به موضوعی عشق و علاقه دارند.

حدود ۵۷ درصد کسانی که در ونکوور مورد نظرسنجی قرار گرفتند، تا حدی یا قویاً با دادن حق رأی به مقیمان دائم در فرآیندهای انتخاباتیِ مختلف، موافق بودند. هرچند گروه‌هایی از مردم نگرانی‌هایی دربارهٔ تأثیر غیرمنصفانهٔ  عده‌ای از سرمایه‌گذاران مهاجر بر فرآیندهای انتخاباتی داشتند، آن دسته از سرمایه‌گذارنی که برای تسریع فرآیند مهاجرتشان به کبک و اغلب از آنجا به ونکوور، باید حدود ۲ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کنند.

اعطای حق رأی به این گروه خاص، که به معضل افزایش بی‌رویهٔ قیمت خانه‌ها مرتبط‌اند، ممکن است به تصویب قوانینی برای مالکیت بیشترِ املاک خریداری‌شده توسط افراد غیرساکن، یا سایر سیاست‌های ضداجتماعی، بیانجامد. واقعیت این است که بریتیش کلمبیا یکی از بالاترین نرخ‌های صاحبخانه‌های غایب را دارد؛ هر چند، هم افراد محلی و هم خارجی‌ها در این دسته قرار دارند؛ و افرادی که در کانادا به دنیا آمده‌اند، هنوز می‌توانند به چنین سیاست‌هایی رأی دهند و اصلاً در کانادا اقامت هم نداشته باشند. آندریا ریمر، عضو شورای شهر، اظهار داشت که فکر می‌کند به‌جای ندادن حق رأی به مقیمان دائم، می‌توان برای دور نگه‌داشتن مهاجران سرمایه‌گذار کارهای مفیدتری انجام داد.

اگرچه مسکن تنها مشکل موجب نگرانی نیست، تحقیق جدیدی نشان داده است که دست‌کم در دو منطقهٔ شهری در لوئِر مِین‌لند، تازه‌مهاجران برای یافتن مسکن، شرایطی به‌سختیِ افراد زادهٔ کانادا یا حتی دشوارتر از آنان داشته‌اند. ما در مواجهه با بحران مسکن، با هم هستیم.

به‌جز این، تحقیقاتی وجود دارند نشانگرِ آنکه مهاجران و افراد مقیم دائم به اقتصاد بی‌سی و کانادا غنا می‌بخشند. به‌عنوان مثال، افراد اغلب زمانی که جوان‌ترند به کانادا می‌آیند و این به جابه‌جایی توازن نیروی کار و مشارکت در پایهٔ مالیات برای پشتیبانی از جمعیت سالخوردهٔ کانادا کمک می‌کند. مهاجران همچنین اغلب تحصیلات و مهارت‌هایی دارند که تأثیری مثبت بر نوآوری و کارآفرینی می‌گذارد.

جدا از بومی‌های کانادا، همهٔ مردم از نقاط مختلف دنیا به کانادا می‌آیند تا خانهٔ خود را اینجا بنا کنند. داشتن صدایی برای شکل‌دادن به مناطق شهری‌ای که در آن سکنی گزیده‌اند، معقول به‌نظر می‌رسد. چندگونگی و به‌شمارآوردنِ‌ تجربه‌های زندگی، فرهنگ‌ها و صداهای دیگران بخشی مهم از چیزی است که کانادا از آن دفاع می‌کند. در زمانی که مشارکت سیاسی در همهٔ سطوح و به ویژه در سطوح شهری، به شدت پایین است، این کار نه فقط راهی برای نشان دادن اهمیت شنیده شدن صدای افراد مقیم دائم است، بلکه به کسانی که در کانادا به دنیا آمده‌اند هم یادآوری می‌کند که حق رأی، حق آنان نیز است.

ما پیش از انتخابات شهری در ماه اکتبر خواهیم دید که دولت بریتیش کلمبیا در این‌باره چه فکر می‌کند. آندریا ریمر، عضو شورای شهر، می‌گوید حتی اگر در انتخابات پیش رو چنین اتفاقی نیافتد، این راهی است برای شهر تا بگوید: «ما شما را می‌بینیم، ما به مشارکت‌هایی که می‌کنید اذعان داریم.»

نوشته چندگونگی یک واقعیت است، به‌شمارآوردنش یک انتخاب اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عبدالرحمان عبدی، مهاجر ۳۷ سالهٔ سومالیایی‌-کانادایی، یک‌روز پس از درگیری با پلیس در هنگام دستگیری در اتاوا، به دلیل جراحات وارده، درگذشت.

به‌گزارش رسانهٔ همیاری، به‌نقل از اتاوا سیتیزن، واحد تحقیقات ویژه (SIU) که نهادی غیرنظامی است برای نظارت بر فعالیت‌های پلیس در جریان درگیری‌هایی که منجر به فوت، آزار جنسی یا آسیب جدی شهروندان می‌شود، در بیانیه‌‌ای گفته است که پس از گریختن او از دست پلیس، مأموران ناچار به تعقیب او شدند و نهایتاً  در جریان درگیری او دچار مشکلات پزشکی می‌شود.

هم SIU و هم پلیس به‌دلیل در جریان‌بودن تحقیقات، جزئیات اندکی از چگونگی رخ‌دادن این حادثه منتشر کرده‌اند. شاهدان عینی گفته‌اند که او پس از آنکه تلاش کرد به داخل ساختمانی در خیابان هیلدا بگریزد، توسط چند مأمور پلیس مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت و ۱۰ دقیقه پس از آنکه دستبند‌زده و بیهوش روی زمین در پیاده‌رو افتاده بود نیروهای امدادی سررسیدند و برای احیای قلبی او اقدام کردند. آنان گفته‌اند که او به‌مدتی طولانی روی زمین افتاده بود و خون‌ریزی داشت و پلیس اقدامی برای تماس با امدادگران نمی‌کرد. این در حالی‌ست که چالز بوردلو، رئیس پلیس شهر اتاوا، گفته‌است که مأمورین ۲۳ ثانیه پس از از حال رفتن آقای عبدی با نیروهای امدادی تماس گرفته‌اند و در احیای قلبی او نیز مشارکت کرده‌اند. او به خانوادهٔ عبدی تسلیت گفته و این واقعه را رویدادی سخت برای خانواده‌‌اش، جامعه و مأموران پلیس توصیف کرده است.

این رویداد به‌دنبال تماس پرسنل کافی‌شاپی در خیابان ولینگتون غربی با پلیس اتفاق افتاد. چند ناظر حاضر در کافی‌شاپ گفته‌اند که عبدی زنی را در کافی‌شاپ مورد اذیت‌وآزار قرار داده بود. پلیس هم گفته است تماسی مبنی بر رفتار پرخاشگرانهٔ آقای عبدی دریافت کرده است. به‌گفتهٔ رئیس پلیس اتاوا، این رفتار پس از حضور مأموران پلیس هم ادامه یافته که به تعقیب وی توسط پلیس منجر شده و به دستگیری او توسط پلیس در خیابان هیلدا به اوج خود رسیده است.

فیلم ۲۷ دقیقه‌ای ضبط‌شده توسط یک شاهد عینی، عبدی را در حالی‌که از پشت به دستانش دستبندزده شده بود و صورتش روی زمین قرار دارد نشان می‌دهد. حدود ۱۰ دقیقهٔ بعد نیروهای امدادی سر می‌رسند و پس از  باز کردن دستبند، احیای قلبی را آغاز می‌کنند. ۱۵ دقیهٔ بعد او را سوار آمبولانس می‌کنند و به بیمارستان می‌برند.

در فیلم ضبط‌شده فریادهای حاضران در صحنه در پس‌زمینه شنیده می‌شود. از جمله صدای جیغ زنی که می‌گوید «فکر می کنم مرده». «پس آمبولانس کجاست؟ از خون‌ریزی می‌میره»

لطفاً توجه کنید که فیلم حاوی صحنه‌های ناراحت‌کننده است

به‌دلیل برداشته‌شدن لینک قبلی از YouTube بخش‌هایی از آن که در گزارش CTV پخش شده جایگزین شد

شاهد دیگری گفته است که پلیس سعی در توقیف تلفن‌های کسانی که با گوشی‌‌شان در حال فیلم‌برداری از این اتفاق بودند، کرده است.

نیمائو علی، از دوستان خانوادگی عبدی که در خیابان هیلدا ساکن است، او را فردی که «از بیماری روانی رنج می‌برده» توصیف کرده است. هرچند گفته است که او زندگی نسبتاً عادی‌ای داشته. به‌گفتهٔ او عبدی سال ۲۰۰۹ وارد کانادا شده بود و به‌راحتی انگلیسی صحبت نمی‌کرد ولی فردی مهربان و شاد بود.

عبدالعزیز عبدی، برادر فرد درگذشته، او را فردی خوش‌قلب و مهربان توصیف کرده و گفته که او در کارواشی به کار مشغول بوده و پولش را برای کمک به خانواده‌اش در سومالی به آنجا می‌فرستاده.

در اعتراض به این رویداد، فعالان اجتماعی و حامیان حقوق رنگین‌پوستان و مسلمانان فراخوانی برای تظاهرات در مونترآل صادر کرده‌اند. در اتاوا هم صدها نفر با حضور در در پارکی نزدیک به محل درگیری، یاد او را گرامی داشته‌اند.

نوشته جنجال بر سر کشته‌شدن مهاجر سومالیایی‌تبار در اتاوا به‌دست پلیس کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

و چه مفلوکانه، همهٔ ارزش‌های انسانی را به کناری می‌نهد، دنائت را روی سپید می‌کند، خط سیاه بر ردای سپید روشنفکری می‌کشد، قصاص قبل‌ازجنایت می‌کند و هم‌زبان با سفّاک‌ترین خون‌ریزانِ تاریخ بر مرگ دردناک کودکی بی‌پناه، سرخوشانه می‌رقصد. کم هم نیستند اروپائیانی دست‌افشان و پاکوبان که هلهلهٔ مستانه سر دهند، تو گوئی رازی سربه‌مهر از غلافی نهان بُرون جسته و دیدگان‌شان بر علت‌العلل درماندگی مالی-اقتصادی‌شان گشوده شده و این کشفِ شگرف چیزی نیست، جز ربودن فرصت‌های طلايی‌شان توسط مهاجران-پناهندگان.

در سوی دیگری از جهان، در همسایگی ما، خواب‌های آشفتهٔ دونالد ترامپ را ۳۵٪‎ آمریکائیان تعبیر می‌کنند و به جهان آشکارا پیغام می‌دهند که، ما نژادپرستیم! ما کو کلاکس کلان‌ها بازگشته‌ایم تا انتقام بگیریم از تویی که گمان می‌کنی ما برابریم. می‌دانم چه بسیارند آن‌هایی که در این تنگناهای تلخ تاریخی، نیچه را به یاد می‌آورند و نقد تلخ‌اش را بر دمکراسی‌ها، که چه‌سان بر بسترشان درختانی با میوه‌های زهرآگین خواهد رست.

به برهه‌ای از تاریخ گام گذاشته‌ایم؛ دوران شکست نسبی دمکراسی‌ها. دوران پرسش‌گریزی و جهلِ مدرن. دوران خواب‌بودنِ بخش بزرگی از جامعهٔ عین بیداری. و البته بیدار نخواهند شد که تو را بشنوند چرا که خود را به خواب زده‌اند. و تو نمی‌توانی آنی‌ را که خود را به خواب زده بیدار کنی. اگر بیدار می‌شد، چه ساده می‌شد گفت: مهاجران خاورمیانه‌ای بسیار کمتر از دولت‌های غربی مسئول داعش و القاعده‌اند. در جنگ شرورانهٔ آن‌ها، اگر به زحمت ۳٬۰۰۰ یا ۴٬۰۰۰ شهروند غربی جان‌های عزیزشان را باخته‌اند، تاکنون شاید نزدیک به یک میلیون زن و کودک خاورمیانه‌ای زوّار جهان دیگر شده‌اند. آن‌ها اما، چون به قصد قربانی‌کردن مهاجران شمشیر از رو بسته‌اند، نخواهندت نیوشید.

خطر نژادپرستی هم‌اکنون بی‌تردید یکی از بزرگ‌ترین تهدید‌های همبستگی جهانی‌ست. گاه قربانیان آن‌قدر دیر به خود می‌آیند، که فرصت فرار را هم از دست می‌دهند. اگر مهاجران آماده نباشند، اگر سهمی بزرگ در ساخت قدرت نداشته باشند، و اگر به‌سان توده‌ای بی‌شکل تنها نظاره‌گری بی‌تفاوت باشند، در بزنگاهی – که گاه سریع‌تر از آنچه گمان می‌کنیم احاطه‌مان می‌کند – قدرت‌مداران در حذفشان تردید نخواهند کرد. زین‌سوست که باید بی‌رحمانه مظاهر نژادپرستی را به‌نقد کشید، باید متشکل شد. باید به اعماق جامعه رسوخ کرد و هیچ بی‌پناهی را تنها نگذاشت. و این‌همه به بار نخواهد نشست، اگر خود نژادپرست باشیم.

ادامهٔ این مقاله را در اینجا بخوانید.

نوشته مانیفست مهاجران (قسمت اول) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.