تابستان گرم دیگری فرا رسید و این‌بار شاید محدودیت‌های سفرهای خارجی باعث شد مردم نگاهی عمیق‌تر به جذابیت‌های داخلی کشورشان داشته باشند.

برای اکثر خوانندگانی که در کانادا زندگی می‌کنند، شاید سفر به داخل کشور دست کمی از سفرهای خارجی نداشته باشد. هزینه‌های مسافرت در دومین کشور پهناور دنیا، علی‌رغم دارا بودن زیرساخت مناسب حمل‌و‌نقل، در مقایسه با همسایهٔ جنوبی رقابت‌پذیر نیست. همین عامل باعث شده در موارد زیادی گردشگران کانادایی ترجیح دهند به سفر خارجی بپردازند.

به‌هر ترتیب، امروز زمان سفر در کاناداست، البته با رعایت تمام قوانین استانی، سازمان بهداشت و پروتکل‌های رسمی.

اگر سفر به استان منیتوبا و پایتخت آن وینیپگ را در برنامهٔ امسال قرار داده‌اید، حتماً یکی از بهترین توصیه‌ها بازدید از موزه و مرکز بزرگ ضراب‌خانهٔ سکهٔ سلطنتی کانادا (Royal Canadian Mint) است. این مرکز که ساختمان اصلی و قدیمی‌اش در سال ۱۹۰۱ در اتاوا به بهره‌برداری رسید، با گذشت زمان و نیاز به ساختن مجموعهٔ دوم، در سال ۱۹۷۲ کلنگش در شهر وینیپگ به زمین خورد.

اما توصیهٔ بازدید به‌دلیل خدمات جذابی است که این مراکز ارائه می‌کند و کارنامه‌ای که هر گوشه‌اش داستانی پشت خود دارد.

به بهانهٔ آغاز مجدد تورهای ساختمان ضراب‌خانهٔ وینیپگ پس از پندمیک، به بخشی از خدمات فعلی و کارنامهٔ گذشته این مجموعه می‌پردازیم.

تور

در زمان نزدیک‌شدن به محوطه با اتومبیل از مسیری رد می‌شوید که پرچم برافراشتهٔ ۸۰ کشور، حس مقری بین‌المللی را القا می‌کند، اما در واقع احترام به کشورهایی است که در طول تاریخ ضرب سکه‌های ملی یا یادبود خود را به این مؤسسهٔ ملی واگذار کرده‌اند. تفریحات متعدد محوطه، نه‌تنها برای کودکان شرح مفهوم و ارزش سکه را به‌همراه دارد، بلکه کودکان و بزرگسالان با انجام فعالیت‌های فیزیکی قبل از ورود، با روحیه‌ای شادتر گشت را آغاز می‌کنند.

با پرداخت حداکثر ۸ دلار برای بلیت بزرگسالان و ۵ دلار برای کودکان بیش از ۴ سال (بازدید در ‌آخر هفته‌ها و همچنین برای گروه‌ها تخفیف بیشتری دارد) گشت ۴۵ دقیقه‌ای به‌همراه راهنما در هر ساعت یک‌بار با ۵۰ درصد تعداد عادی بازدیدکننده انجام می‌شود. ضمن رعایت فواصل اجتماعی، با مراحل ضرب سکه از ابتدا تا انتها آشنا خواهید شد. یادآوری می‌شود که توصیهٔ مرکز، رزرو آنلاین بلیت است. 

فروشگاه و محصولات 

در فروشگاه فیزیکی و آنلاین به آدرس mint.ca با سری سکه‌های کلکسیونی و تزئینی بسیار متنوع و مناسب تمام بودجه‌ها مواجه می‌شوید، جایی که به گفتهٔ مسئولان پرفروش‌ترین محصولات حال حاضر، سکهٔ یادبود قهرمانان کادر درمان (2020 Recognition Medal & Magnet) است که هم‌اکنون در تیراژی محدود به قیمت ۹٫۹۵ دلار همراه با ارسال رایگان به‌فروش می‌رسد.

البته علاقه‌مندانی هم که مایل‌اند هزاران دلار برای مالکیت آثار مطرح هزینه کنند، در این فروشگاه گزینه‌های متعددی دارند.

سکه و مدال‌های‌های هدیهٔ سفارشی، از زوایای کف پای نونهال برای والدین پراحساس، تا زیباترین طراحی‌ها برای زوج‌های عاشق به‌مناسبت ازدواج، سالگرد یا هر مناسبت دیگری جایی در این فروشگاه دارند.

ملل 

ضراب‌خانه نه‌تنها سکه‌های ملی کانادا را ضرب می‌کند، بلکه تاکنون حداقل برای ۷۰ کشور سکهٔ ملی تولید کرده است که برخی از مهم‌ترین‌ها عبارت‌اند از: سنتاوو کوبا، کرون نروژ و ایسلند، بات تایلند، سکهٔ هزاردلاری هنگ کنگ، فلس یمن، سکه‌های متعددی برای نیوزیلند، اوگاندا و باربادوس و موارد دیگر.

کارنامهٔ این مؤسسهٔ بزرگ پر است از افتخارات فراوان که ای کاش امکان پرداختن به تمامشان فراهم شود، اما در این شماره به چهار موردی می‌پردازیم که برای جامعهٔ ایرانی به‌ویژه ایرانیان ونکوور نوستالژیک و پر از خاطره است.

۱۹۷۱ – جشن‌های ۲۵۰۰ سالهٔ شاهنشاهی ایران

در این سال برای یادبود جشن‌های بزرگ ۲۵۰۰ سالهٔ شاهنشاهی ایران، سِت ۹ سکه‌ای سلطنتی به ضراب‌خانهٔ کانادا سفارش داده شد، که این سفارش یکی از سفارش‌های برتر این ضراب‌خانه محسوب می‌شود. این مجموعه هم‌اکنون در برخی سایت‌ها به ارزش ۶٬۰۰۰ دلار به‌فروش می‌رسد. 

۱۹۹۴ – سکهٔ یادبود آنه شرلی Anne of Green Gables

حداقل بیست جایزهٔ سکهٔ برتر سال جهان در کارنامهٔ این مؤسسه خودنمایی می‌کند، اما یکی از برجسته‌ترین آن‌ها، سکهٔ یادبود رمان معروف آنه شرلی است که در سال ۱۹۰۸ توسط لوسی ماد مونتگمری نوشته شد. سال‌ها بعد سریال، فیلم و انیمیشن‌های متعدد معروفی بر اساس این رمان ساخته شد و در بسیاری از کشورها خصوصاً در ژاپن، آنه دختری با موهای قرمز نیز شهرت یافت.

محل فیلم‌برداری سریال ساخته‌شده از روی این رمان در جزیرهٔ پرنس ادوارد، خود یکی از جاذبه‌های گردشگری مطرح در شرق کانادا محسوب می‌شود.

این سکهٔ یادبود در سال ۱۹۹۴ جایزهٔ سکهٔ برتر سال جهان را از آن خود کرد. 

۲۰۰۹ – سکه‌های اعتبار Canadian Tire

سال‌ها پیش از شکل‌گیری باشگاه مشتریان Triangle شرکت بزرگ کنِیدیَن تایر، این شرکت برای ارزش‌گذاری امتیازات خرید به مشتریان، کوپن‌هایی شبیه به اسکناس کاغذی ارائه می‌کرد که در سال ۲۰۰۹ با قراردادی که با ضراب‌خانه امضا کرد به ضرب سکهٔ مخصوص هم پرداخت. پول‌های کنِیدیَن تایر در برخی فروشگاه‌های دیگر نیز معتبر بود که کماکان نیز تحت برنامهٔ امتیازدهی Triangle معتبر است. 

 ۲۰۱۰ – مسابقات المپیک زمستانی ونکوور

پرخاطره‌ترین رویداد سال‌های اخیر ونکوور، قطعاً المپیک زمستانی بوده است. کمیتهٔ برگزاری مسابقات المپیک زمستانی ونکوور ۴ سال پیش از آغاز بازی‌ها، طبق تفاهمی، ضرب مدال‌های المپیک را به ضراب‌خانهٔ سلطنتی واگذار کرد. در آن دوره، ورزشکاران شاهد چند نوآوری در مدال‌ها بودند، سایز، ابعاد و وزن و همچنین طراحی کاملاً متفاوت مدال‌ها، باعث برجسته شدن جوایز آن سال شد.

اتفاق تاریخی دیگر آن بود که مردم در آن سال توانستند مدال‌ها را در غرفهٔ ضراب‌خانه در مرکز شهر ونکوور در دست گرفته و لمس کنند.

هنوز خیلی از ایرانیان از صف معروف ۸ ساعته برای لمس کردن مدال‌ها خاطراتی شیرین دارند.

اگر به تماشای این موزهٔ دیدنی می‌روید، برایتان سفری خوش و خاطره‌انگیز آرزو می‌کنیم.

نوشته سیروسفر در کانادا – گشتی پر از خاطره و نوستالژی در سفر به ضراب‌خانهٔ سلطنتی کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ترجمه و تلخیص: زهرا آهن‌بر – ایران

باغ بین‌المللی صلح، پارکی است به مساحت ۳٫۶۵ مایل مربع برابر با ۹٫۵ کیلومتر مربع که در مجاورت مرز بین‌المللی باغ صلح در امتداد مرز کانادا و ایالات متحدهٔ آمریکا بین استان مانیتوبا در کانادا و ایالت داکوتای شمالی در آمریکا واقع شده است. این باغ در چهاردهم ژوئیهٔ سال ۱۹۳۲ به‌‌عنوان نمادی از روابط دوستانهٔ دو کشور بنا نهاده شد. شعار «ایالت باغ صلح» که در سال ۱۹۵۲، به پلاک وسایل نقلیهٔ داکوتای شمالی اضافه شد، از نام باغ صلح سرچشمه می‌گیرد. این امر باعث شد سال بعد، شورای قانونگذاری داکوتای شمالی شعار «ایالت باغ صلح» را به‌عنوان نام مستعار این ایالت تعیین کند.

ابتدا در سال ۱۹۲۸، دکتر «هنری جی. مور» از ایزلینگتون واقع در انتاریو، ایدهٔ ساخت باغی در مرزهای بین‌المللی را در ذهن پروراند، باغی که مردم دو کشور بتوانند در آن مکان علایق خود را به‌اشتراک گذاشته و دوستی‌شان را با هم جشن بگیرند. یک سال بعد، او ایدهٔ خود را به «انجمن ملی باغبانان» پیشنهاد داد و آن‌ها پیشنهاد باغ صلح را تصویب کردند. انجمن تصمیم گرفت که محدودهٔ این باغ نزدیک به مرکز جغرافیایی آمریکای شمالی باشد و طرح باغ فعلی را برای گشایش در ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۳۲ تأیید کرد. پنجاه هزار نفر از سراسر آمریکا و کانادا برای تماشای مراسم کلنگ‌زنی و افتتاح به این منطقه سفر کردند و پرچم هر دو کشور در این منطقه به اهتزاز درآمد.

عملیات آغاز شد و استان مانیتوبا ۱٬۴۵۱ هکتار زمین و داکوتای شمالی ۸۸۸ هکتار زمین در خط مرزی را به پروژهٔ باغ اهدا کردند. باغ بین‌المللی صلح ساختار سازمانی خود را برقرار کرد و یک معمار منظر (landscape architect) از مینیاپولیس در آمریکا استخدام کرد تا ایده‌ها را به حقیقت تبدیل کند. در سال ۱۹۳۴، پروژهٔ ساخت باغ به‌خوبی پیش می‌رفت و «گروه غیرنظامی حفاظت» به منطقه آمد تا بخش فیزیکی کار را، یعنی تبدیل کردن جنگل و فلات‌ها به باغی برای جشن گرفتن صلح بین دو کشور، به‌عهده بگیرد.

باغ بین‌المللی صلح در بحبوحهٔ رکود بزرگ جهانی که جنگ جهانی دوم را در پی داشت، آغاز به‌کار کرد. با وجود دورهٔ‌ طولانی رکود اقتصادی و جنگ جهانی، این باغ به شکوفایی خود ادامه می‌داد.

باغ بین‌المللی صلح سالانه در حدود ۱۵۰ هزار گل می‌کارد. از دیگر ویژگی‌های این باغ می‌توان به ‌برج‌های دوقلوی ۳۷ متری از جنس بتن اشاره کرد که ناقوس‌های کلیسای کوچکی را در خود جای داده بود که در مرکز آن‌ها قرار داشتند. این برج‌ها در سال ۱۹۷۶، توسط کهنه‌سربازان داکوتای شمالی ساخته و به باغ اضافه شدند. برج‌ها به‌دلیل فرسایش جبران‌ناپذیر ناشی از آب‌و‌هوا در سال ۲۰۱۷ تخریب شدند و در سال ۲۰۱۸ برج جدیدی در همان محل به‌جای آن‌ها بنا شد. این کلیسا که در سال ۱۹۶۸ ساخته شد از برجسته‌ترین سازه‌های باغ به‌شمار می‌رود. کلیسای کوچک صلح، یک سازه زیبای سنگی است که در آن از قطعات شیشه‌ای وارداتی از فرانسه استفاده شده است. گنبد آن از سنگ آهک استان مانیتوبا ساخته شده و نقل قول‌هایی از رهبران جهان در مورد صلح و دوستی روی آن حکاکی شده است. همچنین ناقوس‌های «آرما سیفتن» شامل ۱۴ عدد می‌شوند که توسط زنگ‌سازی «ژیلت و جانستون» ساخته شدند. در حقیقت این ناقوس‌ها، هدیهٔ کلیسای متحد مرکزی از شهر براندون در استان مانیتوبا بودند که در سال ۱۹۷۲ به باغ صلح هدیه شدند. برخی از بقایای حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی در بخشی از این باغ قرار گرفته‌ است.

اولین ساختمان‌هایی که در محوطهٔ باغ در سال ۱۹۳۷ ساخته شدند، در واقع اقامتگاه‌های کارگرانی بودند که برای ساخت‌وساز در باغ مستقر شده بودند. خانهٔ تاریخی «لاج» در آن زمان ساخته شد و تا امروز به‌عنوان بنای تاریخی باغ استوار است. این بنا در زمرهٔ اماکن تاریخی ملی ثبت شد و هنوز هم در رویدادهای مهم باغ صلح مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این باغ نمادهای بسیار زیبایی ساخته شد. یکی از آن‌ها ساعت گل است که از ویژگی‌های مهم باغ بین‌المللی صلح به‌شمار می‌رود. این سازه هدیه‌ای از جانب شرکت ساعت‌سازی آمریکایی «بولووا» در سال ۱۹۶۴ است که از روی طرح اصلی‌ ساعت گل بولووا در شهر برن سوئیس ساخته شد. این ساعت با قطر ۵٫۵ متر، سالانه دو هزار گل را در خود جای می‌دهد. با اینکه بیش از دویست سازهٔ فوق‌العاده زیبا در باغ صلح ساخته شده است، تنها بنای موجود در سمت کانادایی باغ «ویلیس پاویلون» نام دارد که در سال ۱۹۶۷ به‌عنوان بخشی از پروژهٔ صدمین سالگرد کانادا ساخته شد.

تالار ماسونی که در سال ۱۹۸۱ به‌شکل یک گونیا و پرگار (نماد فراماسونری) بنا شده است، برای بزرگداشت صدمین سالگرد مانیتوبا و داکوتای شمالی ساخته شد که گنجایش ۲٬۰۰۰ نفر را دارد و سالانه اجتماعاتی در این مکان برگزار می‌شود. مقر فراماسونری‌ها در باغ صلح سالانه مراسم‌ مذهبی، آیین‌ها و برنامه‌های بسیاری میان انجمن‌های مانیتوبا، داکوتای شمالی، مینه‌سوتا و ساسکاچوان برگزار می‌کند. باغ صلح هر تابستان میزبان دو اردوگاه جوانان، اردوگاه بین‌المللی موسیقی و اردوگاه لژیون ورزشی است. علاوه‌ بر‌این میزبانی، همایش «همفست» که یک نشست رادیوی آماتور است نیز از سال ۱۹۶۴ هر سال در باغ صلح اجرا می‌شود. همچنین موزهٔ «واردن گیم آمریکای شمالی» نیز در این باغ واقع شده است. این باغ در نزدیکی مرز فلات «کوه لاک‌پشت» واقع شده است که شرایط جوی، مکان‌نگاری، حیات‌وحش و پوشش گیاهی آن تفاوت قابل‌ملاحظه‌ای با محیط اطرافش دارد.

در باغ صلح که در شمال داکوتای شمالی در مرز شمالی بزرگراه ۲۸۱ این ایالت و همچنین در بزرگراه ۱۰ جنوب استان مانیتوبای کانادا قرار دارد، برای ورود عوارض دریافت می‌شود. بازدیدکنندگان از هر دو کشور می‌توانند از طریق هر دو بزرگراه ۱۰ و ۲۸۱ بدون عبور از گمرک، از مرزها بگذرند و وارد باغ شوند و بدون محدودیت مرز‌های بین دو کشور را طی کنند. هر چند ایستگاه‌های عبور از مرز هر دو کشور در خروجی باغ وجود دارند و از تمامی بازدیدکنندگان – از جمله آن‌هایی که به کشور مبدأ برمی‌گردند – درخواست می‌کنند که پس از خروج از باغ بر اساس رویه‌های مهاجرتی کشور مقصد مورد بازرسی قرار گیرند. از این‌رو، این پارک محل مناسبی برای ملاقات خانواده‌هایی در دو سوی مرز است که برای رد شدن از مرز کشور محل اقامتشان به‌صورت قانونی منعی ندارند.

جشن‌های صلح و دوستی همواره در باغ بین‌المللی صلح با نصب سازه‌ها و آثار کم‌نظیر ادامه دارد، مانند مجسمهٔ «کارلیون بلز»، مجسمهٔ دستان صلح و یادبود ۱۱ سپتامبر. هر کدام از این پروژه‌ها، هدایای سازمان‌های سخاوتمندی‌اند که به دیدگاه‌های مؤسسان اولیهٔ باغ باور دارند و آن‌ها را ادامه می‌دهند.

منابع:

ویکی‌پدیا

وب‌سایت رسمی باغ صلح

نوشته باغ بین‌المللی صلح در مرز مانیتوبا و داکوتای شمالی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

لوئی دیوید ریل متولد سال ۱۸۴۴، سیاست‌مدار و بنیان‌گذار استان منیتوبا و رهبر مردم بومی متی، اهل نواحی دشت‌های کانادا بود. لوئی ریل دو شورش علیه دولت کانادا را رهبری کرد. ریل برای حفظ حقوق و فرهنگ مردم متی در سرزمین مادری آن‌ها در شمال غربی کانادا که تحت نفوذ دولت درآمده بود، تلاش می‌کرد. او طی دهه‌های متمادی، به قهرمان مردمی فرانسوی‌زبانان، کاتولیک‌های ملی‌گرا، جنبش حقوق بومیان و جنبش دانش‌آموزی چپ‌ِ نو درآمد.

قبیلهٔ ریل در منطقهٔ درهٔ سرخ سکونت داشتند. سکونت‌گاه درهٔ سرخ واقع در سرزمین روپرت تحت کنترل شرکت هادسون بِی بود و اکثر ساکنین آن اقوام اولیهٔ کانادا و بومیان قبیلهٔ متی بودند. لوئی دیوید فرزند ارشد خانوادهٔ ریل با ۱۱ فرزند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در نزدیکی وینیپگ در منیتوبای امروزی به‌دنیا آمد. پدرش لوئی ارشد از نوادگان فرانکو اوجیبوا بود که با سازمان‌دهی گروهی جهت پشتیبانی از گویلائوم سایر، به قدرت رسید. سایر یک متی بود که به‌دلیل مخالفت با انحصار تجارت شرکت هادسونز بی به زندان افتاده بود. در نهایت با کمک گروه تحت رهبری لوئیِ پدر، سایر از زندان آزاد شد و انحصار تجارت نیز پایان یافت. از این زمان بود که نام خانوادهٔ کاتولیک ریل در منطقهٔ رودخانه سرخ زبانزد شد. خانوادهٔ مادری لوئی، جولی لاژیمودیر از اولین خانواده‌های سفیدپوستی بودند که در منطقهٔ رودخانه سرخ سکنی گزیدند. نخستین آموزش‌های لوئی توسط کشیشان رومن کاتولیک در سنت بونیفس صورت گرفت. در ۱۳ سالگی مورد توجه بیشاپ الکساندر تشه قرار گرفت. در سال ۱۸۵۸، تشه ترتیبی داد تا ریل در شعبه‌ای از کالج مونترآل تحصیل کند. گفته می‌شد که در آن زمان ریل با فلسفه، علوم و زبان‌های مختلف آشنایی خوبی داشت اما گاهی رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی از خود بروز می‌داد.

پس از درگذشت نابهنگام پدر لوئی در سال ۱۸۶۴، او کالج را رها کرد و برای مدتی در صومعهٔ «گری نانز» ادامه تحصیل داد، اما به‌دلیل مشکلات انضباطی صومعه را ترک کرد. ریل در مونترآل نزد عمه‌اش، لوسی ریل اقامت کرد و به‌عنوان منشی در دفتر حقوقی مشغول به ‌کار شد. در این دوران ریل روابط عاشقانه‌ای با دختری به‌نام مری جولی گرنون داشت و نامزدی آن‌ها تا امضای سند ازدواج نیز پیش رفت، اما خانوادهٔ مری شدیداً مخالف ازدوج وی با یک متی بودند و نهایت این دو از هم جدا شدند. ریل که بسیار نومید شده بود، شغلش را رها کرد و در اوایل ۱۸۶۶ به آمریکا رفت و به کارهای دفتری مختلفی مشغول شد. در این دوران ریل با شاعری به‌نام لوئی فرِشِت زندگی می‌کرد و شعرهایی نیز به سبک لامارتین می‌سرود. سرانجام در ژوئیهٔ ۱۸۶۸ به رودخانهٔ سرخ بازگشت.

ریل پس از بازگشت متوجه تنش‌های مذهبی، ملی و نژادی بین افراد شد که به‌علت هجوم ساکنان پروتستان و انگلیسی‌زبان جدید از انتاریو به این منطقه، تشدید می‌شد. موقعیت سیاسی منطقه نامشخص بود و مذاکرات درحال انجام برای انتقال منطقهٔ روپرت از مالکیت شرکت هادسونز بی به دولت کانادا نتیجه‌ای در برنداشت و نتوانسته بود پاسخگوی شرایط سیاسی موجود باشد. در نهایت با وجود هشدارهای بیشاپ تشه و رئیس شرکت هادسونز بی به دولت مک‌دانلد، وزیر کار دستور بررسی منطقه را صادر کرد.

متی‌ها سندی مبنی بر مالکیت زمین‌های خود نداشتند که نه بر طبق سیستم بریتانیایی بلکه طبق سیستم ارباب‌منشی فرانسوی اداره می‌شد. گروه دولتی در اوت ۱۸۶۹ به منطقه وارد شدند که موجی از تنش را در میان متی‌ها ایجاد کرد. اولین مقاومت ریل در شورش روخانهٔ سرخ بین سال‌های ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۰ رخ داد. ریل و گروهش تحت عنوان «کمیتهٔ ملی متی» فعالیت‌های گروه اعزامی دولت را مختل کردند. ریل اعلام کرد که هرگونه اقدام توسط دولت کانادا جهت تصرف این قلمرو مورد اعتراض واقع می‌شود مگر اینکه شرایط آن از سوی استان اتاوا با متی‌ها به مذاکره گذاشته شود. فرماندار جدید مک‌دوگال سعی کرد در ماه نوامبر به منطقه وارد شود اما نیروهای وی تا مرز آمریکا عقب رانده شدند و در همان روز «قلعهٔ گَری» به تصرف متی‌ها درآمد. ریل در دسامبر دولت موقتی تشکیل داد و شروطی را مطرح کرد که تحت آن استان منیتوبای جدید به کنفدراسیون کانادا پیوست.

در این میان به دلیل توطئه‌های مخالفان، درگیری‌هایی رخ داد و چندین تن از کانادایی‌های مخالف به اسارت متی‌ها درآمدند. در مارس سال ۱۸۷۰، ریل چند تن را بخشود و برای نشان دادن عزم راسخ متی‌ها دستور اعدام یکی از اسرای سرکش به‌نام توماس اسکات را صادر کرد. پس از آن مجبور شد برای فرار از محاکمه به آمریکا بگریزد. به استثنای این مورد از او به کرات به‌عنوان «پدر منیتوبا» یاد می‌شود.

زمانی که ریل در آمریکا به‌سر می‌برد، طرفداران وی قدرت پیدا کردند و او سه مرتبه برای عضویت در مجلس عوام کانادا انتخاب شد، هرچند هرگز نتوانست در این مجلس فعالیت کند. مک‌دانلد توسط تشه پیغامی به ریل فرستاد که برای ماندن وی در تبعید خودخواسته ۱۶۰۰ دلار به او و خانواده‌اش پرداخت شود. اما ریل در ماه ژوئن به منیتوبا بازگشت و در انتخابات مجلس به رقابت پرداخت و عضو مجلس شد. در سال ۱۸۷۳ جایزهٔ ۵۰۰۰ دلاری از سوی فرماندهٔ انتاریو برای دستگیری وی تعیین شد. در همین سال دولت مک‌دانلد به‌علت رسوایی مشهور پاسیفیک برکنار شد و ریل تنها عضو غایب مجلس در آن روز بود. در دولت جدید مک‌کنزی، ریل جایگاه خود را در مجلس از دست نداد اما برای امضای حضور‌ خود مجبور بود با لباس مبدل وارد مجلس شود. نهایتاً به‌دلیل جنبش‌های مخالف او از جایگاه خود در مجلس نیز محروم شد و به نیویورک گریخت و دولت به او اعلام کرد که باید ۵ سال را در تبعید بگذارند. در سال‌های تبعید، ریل مشکلات مالی داشت و شدیداً خسته شده بود، ولی همچنان عقیده داشت از سوی خداوند به رهبری و پیامبری متی‌ها برگزیده شده‌ است. سلامتی روانی او رو به افول بود و احتمالاً به مالیخولیا دچار بود. پس از یک حملهٔ روانی شدید تحت مراقبت عموی خود به مونترآل برگردانده و با نام مستعار در آسایشگاهی بستری شد. در این دوران با وجود حملات روانی، به نوشتن متون مذهبی آمیخته از نظریه‌های مسیحیت و یهودیت مشغول بود و خود را پیامبر دنیای جدید می‌نامید. در سال ۱۸۷۸ از آسایشگاه مرخص شد و به آمریکا بازگشت. در سال ۱۸۸۱ با هم‌نژاد خود مارگریت مونت ازدواج کرد و صاحب ۳ فرزند شد. او به تجارت الکل، سیاست و نهایتاً آموزگاری پرداخت و در ۱۸۸۳ شهروندی آمریکا را به‌دست آورد.

در سال ۱۸۸۴، رهبران متی‌ها در ساسکاچوان ریل را فراخواندند تا شکایت آن‌ها را به دولت کانادا اعلام کند زیرا شکار بوفالوی روبه‌انقراض ممنوع شده بود و دولت دستور داده بود افراد به کشاورزی مشغول شوند اما متی‌ها نمی‌توانستند مالکیت زمین‌ها را در اختیار داشته باشند. ریل در ابتدا به کمک نمایندگان سایر گروه‌های قومی دادخواستی تنظیم کرد و آن‌ را به اتاوا فرستاد. کلیسای کاتولیک باور داشت رفتار و منش ریل در طول ۱۵ سال تبعید تغییر کرده است و سیاست را با مذهب می‌آمیزد، به‌همین دلیل حمایت خود را از وی قطع کرد. پاسخ دولت در مورد دادخواست، از دیدگاه متی‌ها تنها یک تاکتیک برای به تأخیر انداختن امور بود. به‌همین دلیل ریل از متی‌های خشمگین گروهی نظامی تشکیل داد و شورش شمال غربی سال ۱۸۸۵ را به‌راه انداخت، هرچند کلیسای کاتولیک، سایر متی‌ها، چندرگه‌ها و اکثر بومیان او را همراهی نکردند. اتاوا از خطوط جدید راه‌آهن برای اعزام سریع نیرو استفاده کرد و در نهایت شورش با دستگیری ریل به جرم خیانت و قتل اسکات به‌پایان رسید. ریل ۵ روز دادگاهی شد و درخواست وکیل خود را برای تبرئه شدن به‌دلیل عدم سلامت روانی نپذیرفت و ادعا می‌کرد: «زندگی بدون شکوهِ عقل، ارزش ادامه ندارد». هرچند پس از محکومیت تلاش کرد از این فرصت برای نجات خود استفاده کند، اما دیگر فایده‌ای نداشت.

او پیش از مرگ با کلیسا آشتی کرد و در زندان کتابی را نوشت. جان مک‌دانلد با وجود اعتراضات و درخواست‌های بسیار از مردم و افراد برجسته، دستور اعدام ریل را صادر کرد و او در ۱۶ نوامبر ۱۸۸۵ به دار آویخته شد.

فرانسویان کانادا لوئی ریل را قهرمانِ قربانی تلقی می‌کردند. اعدام او تأثیرات بسیار منفی به‌جا گذاشت زیرا دولت جدید و فرقه‌های قومی-مذهبی دو قطبی شدند. پیامد شورش این بود که دشت‌های کانادا (۳ استان) از کنترل فرانسوی‌زبانان خارج شد و تحت نفوذ انگلیسی‌زبانان درآمد. تأثیر مهم دیگر این شورش انتقال مالکیت فرانسوی‌زبانان در سراسر کانادا و موج خشم علیه سرکوب هم‌وطنان بود. دو دیدگاه متفاوت دربارهٔ شهرت تاریخی ریل وجود داشت؛ عده‌ای او را یک متعصب مذهبی نیمه‌دیوانه می‌دانستند که علیه ملت کانادا شورش می‌کند و در مقابل عده‌ای او را قهرمانی شورشی می‌دانستند که برای حفاظت از مردم فرانسوی‌زبان علیه تجاوز و تحریم‌های ناعادلانهٔ دولت مرکزی انگلیسی‌زبان مبارزه می‌کند. همواره از او به‌عنوان مدافع چند‌فرهنگی یاد می‌شود که تعهد اصلی‌اش حفظ استقلال سیاسی برای مردم متی بوده است.

زندگی‌نامهٔ ریل در سال ۱۹۲۵ توسط موریس ویر منتشر شد. سه فیلم و چندین آهنگ با محور سرگذشت ریل ساخته شده‌ است. اپرای ریل نیز در سال ۱۹۶۷ به روی صحنه رفت. در سال ۱۹۹۲ لایحه‌‌ٔ مصوبه مجلس، ریل را بنیان‌گذار منیتوبا معرفی کرد. در نظرسنجی اینترنتی شبکهٔ خبری CBC در سال ۲۰۰۳ بیش از ۱۰ هزار نفر شرکت کردند و ۸۷ درصد رأی به بی‌گناهی ریل دادند. در سال ۲۰۰۷، سومین دوشنبهٔ ماه فوریه در استان منیتوبا روز لوئی ریل نام‌گذاری شد. چند مجسمه از ریل در وینیپگ و رجاینا موجود است. در نواحی مختلفی از کانادا نام ریل برای خیابان‌ها، مدارس، محله‌ها، بزرگ‌راه‌ها و سایر عمارت‌ها انتخاب شده است. خانهٔ مادری ریل که محل تدفین اوست به موزه‌ای تاریخی تبدیل شده است.

منبع: ویکی‌پدیا

نوشته لوئی دیوید ریل – پدرِ بَردارشدهٔ منیتوبا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.