مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

مصطفی کشوری، در ۱۹ سالگی به‌عنوان دانشجو به کانادا آمد. ابتدا در بانک کار می‌کرد ولی بعد با دریافت بورسیه‌ای تحصیلی‌ از مدرسهٔ فیلم ونکوور پا به دنیای فیلم و سینما گذاشت. او هم‌اکنون نزدیک به یک دهه است که در زمینهٔ کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی فعال‌ است. در کنار کار فیلم، او به شعر و نقاشی هم علاقه‌مند است و به آن‌ها می‌پردازد. 

فیلمساز جوان ساکن شهرمان، تاکنون چند بار حضور در جشنوارهٔ فیلم کن را تجربه کرده است. فیلم‌ «I Ran» او در سال ۲۰۱۵ به‌عنوان اولین فیلم در بخش Short Corner به جشنوارهٔ کن راه پیدا کرد. بار دوم آن سال ۲۰۱۹ برای نمایش فیلم کوتاه «کودک‌ عروس» (Child Bride) بود. همان موقع به‌بهانهٔ نمایش این فیلم کوتاه، گفت‌وگویی با او انجام دادیم. همچنین انیمیشن او با عنوان Eternal Igloo در جشنوارهٔ کن ۲۰۲۰ به نمایش درآمد. حال پس از گذشت چهار سال از آن گفت‌وگو، بار دیگر به سراغ او رفته‌ایم تا از فعالیت‌هایش طی این مدت برایمان بگوید؛ به‌ویژه دربارهٔ فیلم «کشف حجاب» (Unveiled) که توجه جهانی را به خود جلب و جوایز بسیاری را از آن خود کرده است.

* * *‌ * *

با سلام به شما آقای کشوری، سپاسگزاریم از وقتی که برای این گفت‌وگو در اختیار ما قرار دادید. تصور می‌کنم آخرین گفت‌وگوی ما با شما به چهار سال پیش برمی‌گردد، یعنی زمانی‌که فیلم کوتاهتان، «کودک‌ عروس» (Child Bride)، در جشنوارهٔ فیلم کن به نمایش درآمده بود. لطفاً برای شروع کمی از فعالیت‌هایتان طی این چهار سال گذشته بگویید و اینکه دوران همه‌گیری کووید چه تأثیری روی کار شما گذاشت.

با سلام خدمت خوانندگان مجله و تشکر از اینکه پُلی هستید بین هنرمندان و هم‌وطنان، من قبل از اینکه کرونا همه‌گیر بشود در فوریهٔ ۲۰۲۰ وقتی هنوز این ویروس به ویروس ووهان مشهور بود، اولین فیلم بلند کرونایی دنیا را ساختم و چند ماه بعد از فیلم تازه کرونا همه‌گیر شد و در نیویورک تایمز، بی‌بی‌سی، گاردین، سی‌بی‌سی و بیش از ۱۰۰ رسانهٔ جهانی در مورد این فیلم به‌عنوان اولین فیلمی که گویی کرونا را پیش‌گویی کرده بود، صحبت شد. تمام فیلم در یک سکانس بلند ۷۰ دقیقه‌ای در آسانسور اتفاق می‌افتد و افراد مختلف از طبقات مختلف اجتماعی با خانمی چینی در آسانسور گیر می‌افتند و رنگ واقعی خود را نشان می‌دهند. در این فیلم نژادپرستی به‌عنوان یک ویروس و همچنین واگیرداریِ ترس از دیگران به تصویر کشیده می‌شود. این فیلم در جشنواره‌های مختلف ازجمله Rhode Island International Film Festival، یکی از جشنواره‌هایی که برندگان آن می‌توانند در اسکار شرکت کنند (Oscar qualifying)، جایزه برد و در اپل‌تی‌وی، آمازون پرایم و ده‌ها کانال پخش ویدئو به‌درخواست ((Video on demand (VOD) با نام Corona برای تماشا در دسترس است.

در زمان کرونا هم به دلیل محدودیت فیلمسازی، انیمیشن Eternal Igloo را ساختم که در مورد تأثیر گرمایش زمین روی اینوئیت‌ها (Inuit) و یخ‌های قطب شمال بود و در جشنوارهٔ کن ۲۰۲۰ به نمایش درآمد، همچنین در جشنوارهٔ بین‌المللی ادمونتون (Edmonton International Film Festival)، یکی دیگر از جشنواره‌هایی که برندگان آن می‌توانند در اسکار شرکت کنند، و جشنوارهٔ فیلم هالی‌شورتس (HollyShorts Film Festival) نیز اکران شد. این انیمیشن برای پنج جایزهٔ لیو* هم نامزد شد، و در کانال Green Channel قابل‌تماشاست.

بعد از کرونا هم فیلم سینمایی بلند کوررنگ (Colorblind) را ساختم که بر اساس جنبش اجتماعی «زندگی سیاهان مهم است» (Black Lives Matter) و داستان مادر و فرزند سیاه‌پوستی است که کوررنگ‌اند ولی در منطقه‌ای که مردمش کوررنگیِ نژادپرستی دارند، زندگی می‌کنند. این فیلم در سال ۲۰۲۲ در جشنوارهٔ ویسلر پنج نامزدی گرفت و اکران شد. الان هم در آمازون پرایم، اپل تی‌وی و همهٔ کانال‌های ویدئو به‌‌درخواست (VOD) مخصوصاً در آمریکا قابل‌تماشاست.

در گفت‌وگوی قبلی دربارهٔ اولین فیلم بلندتان، یعنی «بی‌نقاب» (Unmasked) ساخت سال ۲۰۱۸، که در سطح جهانی مورد توجه قرار گرفت و جوایز متعددی را نیز از آنِ خود کرد، صحبت کردیم. این فیلم حالا با عنوان Unveiled که شاید بشود به فارسی «کشف حجاب» ترجمه‌اش کرد، از تاریخ ۱۳ ژوئن امسال در پلتفرم‌های مختلف برای اجاره یا خرید در دسترس تماشاگران است. لطفاً کمی دربارهٔ این فیلم برایمان بگویید و اینکه چه شد نام فیلم را تغییر دادید.

Unmasked که سال ۲۰۱۹ و قبل کرونا پخش شد، بعد از کرونا با ماسک‌زدن مردم نامش مفهوم دیگری داشت. این فیلم سینمایی بلند که در مورد حجاب اجباری و به‌زبان انگلیسی است، با درخواست پخش‌کنندهٔ آمریکایی ما به Unveiled تغییر نام پیدا کرد تا با محتوای فیلم مرتبط باشد. من در ابتدای فیلم هم از جنبش «زن، زندگی، آزادی» یاد کرده و آن را به زنان شجاع ایران تقدیم نموده‌ام. فیلم، داستان زن مسلمان مهاجری است که می‌خواهد بازیگر بشود ولی با مشکلات زیاد شرعی و خانوادگی روبه‌رو می‌شود و باید اول از همه و قبل هر چیز اعم از دین، رنگ، نژاد و ملیت، زن‌بودنش را در اولویت قرار بدهد.

این فیلم را می‌شود در گوگل پلِی (Google Play)، یوتیوب موویز (Youtube Movies)، آمازون پرایم (Amazon Prime)، اپل تی‌وی ‎(Apple TV+)‎ و کانال‌های دیگر تماشا کرد.

لطفاً کمی دربارهٔ آخرین فیلم کوتاهتان، «برای او» (For her)، که گویا دربارهٔ انقلاب «زن، زندگی، آزادی» است، برایمان بگویید. 

این فیلم را من نساختم، شجاعت زنان ایرانی این فیلم را ساخت و من در واقع یک وسیله بودم. فیلم، داستان دانشجوهای تئاتر در ایران است که یکی از قصه‌های شاهنامه را بازی می‌کنند ولی می‌پرسند چرا همیشه قهرمانان شاهنامه مَردند؟ مگر سیمرغ مادری نیست که شیرمردهایی مثل زال و رستم را پرورش داده؟ این فیلم سورپرایزهای زیادی دارد و بهتر است مردم آن را در جشنواره‌های پاییزی ببینند. لازم می‌دانم در اینجا از ملینا زاهدی که نقش اول را بازی می‌کند و سایر بازیگرهای فیلم که اولین تجربهٔ سینمایی‌شان بود، تشکر کنم. این فیلم کوتاه اخیراً در جشنوارهٔ فیلم بنیاد فرهنگ در لس آنجلس پذیرفته شده است و علاقه‌مندان می‌توانند آن را از طریق لینک زیر تماشا کنند:

https://farhangfilmfest.org/video/for-her

جالب است بدانید با اینکه این فیلم برای مردم ایران بود، حتی یک اسپانسر ایرانی نداشت که موجب تعجب من و تأسف اسپانسرهای غیرایرانی‌مان بود. 

لطفاً دربارهٔ پروژهٔ «خیام» که گویا فیلمبرداری آن را اواخر امسال در بخارا آغاز خواهید کرد، و از همکاری‌تان با آقای شهرام ناظری در این کار، برایمان بگویید.

من تازه در بخارا و سمرقند بودم و با همکاری ازبکستان در مکان‌های تاریخی یونسکو این فیلم تاریخی و سوررئال را با ستاره‌های ایرانی، ترکی، ازبکی، روسی و تاجیکی می‌سازیم. فیلم به انگلیسی است و پنج سال طول کشید تا فیلم‌نامه‌اش را نوشتم. من تمام فیلم‌هایم را خودم می‌نویسم و کارگردانی می‌کنم و با وجود عضویت در سه صنف کارگردانان، نویسندگان و تهیه‌کنندگان کانادا پیشنهادهای بسیاری را برای ساخت فیلم‌های ترسناک و شبکهٔ هالمارک (Hallmark Channel) رد کردم. استاد ناظری، دوست عزیز من، در زمان کرونا یک سالی روی ضبط تمام قطعات فیلم به‌طور اختصاصی با من همکاری کردند و با صدای معجزه‌آسایشان برای اولین بار ۱۲ شعر خیام را به‌صورت موسیقی متن (Film Score) خواندند. جای تأسف است که در ازبکستان قدر خیام را بیشتر می‌دانند؛ مثل ترکیه که مولانا را بیشتر از ایران روی سرشان می‌گذارند. ما ایرانی‌ها دریای هنرمان را دوست داریم ولی از دورترین ساحل رفاه فقط به آن نگاه می‌کنیم.

آیا به‌جز «خیام» پروژهٔ دیگری در برنامه‌های آینده‌تان هست؟

بله، اگر دوستان ایرانی به‌جای ساختمان‌سازی فرهنگ‌سازی بکنند، روی سریال شاهنامه به‌انگلیسی کار خواهم کرد.

در گفت‌وگوی قبلی‌مان، دربارهٔ دیگر فعالیت‌ها و دغدغه‌هایتان جز ساخت فیلم، یعنی شعر و نقاشی گفتید و اینکه از اشعار و نقاشی‌های‌ خود در کار ساخت فیلم‌هایتان استفاده می‌کنید. آیا همچنان در این زمینه‌ها هم کار می‌کنید یا فعالیت در حوزهٔ فیلم تمام وقتتان را می‌گیرد؟

بله، چندین نقاشی من در فدراسیون هنرمندان کانادایی (Federation of Canadian Artists) نمایش داده شد، ولی ۶۰ نقاشی سوررئال رنگ روغن و ۳۰۰ شعر مرتبط را برای کتاب شعر بعدی‌ام از عموم به دور گذاشته‌ام. احساس می‌کنم ونکوور هنوز جای مناسبی برای هنرمندان و هنر نیست. خانه‌های خالی مجلل، دارد جای نمایشگاه‌های محقر را می‌گیرد. 

با چه مشکلات و چالش‌هایی در کارتان مواجهید؟ توصیه‌تان به افراد علاقه‌مند به فیلمسازی چیست؟ 

اگر هنرمندید، باید قبول کنید همیشه تنهایید، به‌قول پیکاسو مردم نمی‌دانند چه می‌خواهند تا هنرمند برایشان چیزی را که نمی‌دانستند می‌خواهند، به تصویر بکشد. می‌گویند هنر نزد ایرانیان است و بس، ولی ما فقط از هنرمندانی که ۱۰۰۰ سال زیر خاک‌اند گاهی یاد می‌کنیم، وقتی‌که خیام‌ها، فروغی‌ها و سهراب سپهری‌های امروز منتظرند یک فردایی اثرشان درک و حمایت شود. هنر باید از ریشهٔ مردم حمایت شود تا گل‌هایش هنرمندانی بشوند که می‌شکفند. همهٔ ما ایرانی‌ها می‌خواهیم فرهنگمان در دنیا دوباره زنده بشود، ولی تصور می‌کنیم فرد دیگری دارد انجامش می‌دهد. 

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید. 

یکی از نقاشی‌هایم که در نمایشگاه بود با شعر مرتبطی که نوشته‌ام به دنیای امروز مربوط است که آن را در اینجا می‌آورم:

“Ants´ Supper”

Why do you spend so much time taking care of your

deteriorating frame with workout plans?‎

Don’t you know your body is a bundle of bones and nutritious

neurons to fertilize the plants?‎

Only when you unveil the mask of your delicate skin can you

see the rotten face of death.‎

Next time you pose with poise, just remember: you are a dish ordered by drooling ants.‎

By Mostafa Keshvari from Upcoming Book 

با سپاس دوباره از وقتی که به ما دادید و آرزوی موفقیت‌های هر چه بیشتر.

*جایزهٔ لیو (به انگلیسی: Leo Awards) نام جایزه‌ای است مختص صنعت و هنر تلویزیون در استان بریتیش کلمبیای کانادا. از سال ۱۹۹۱ تاکنون، مراسم اهدای این جایزه هر سال، در ماه مه یا ژوئن از سوی «بنیاد علوم و هنر سینمای بریتیش کلمبیا» برگزار می‌شود.

نوشته مصطفی کشوری: اگر هنرمندید، باید قبول کنید همیشه تنهایید اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

عکس‌ها از: Rob Straight

مصطفی کشوری، فیلمساز ساکن شهرمان ونکوور، هنرمند جوانی است که در اوایل دههٔ سوم زندگی‌اش دو بار حضور در جشنوارهٔ فیلم کن را تجربه کرده است؛ بار دوم آن همین ماه مهٔ گذشته برای نمایش فیلم کوتاه «کودک‌ عروس» (Child Bride). در مطلبی که دربارهٔ این تجربه در وب‌سایت مدرسهٔ فیلم ونکوور (Vancouver Film School) آمده، او نوشته است: «رؤیا واقعیت است! رفتن‌ام به جشنوارهٔ فیلم کن برای اولین بار، بیشتر به رؤیایی سوررئال شباهت داشت. من تازه مدرسهٔ فیلم ونکوور را تمام کرده بودم و گویی هنوز متوجهش نبودم تا اینکه در فرودگاه نشستیم. هر ستارهٔ فیلمی که فکرش را بکنید، آنجا بود و مانند مردمی عادی منتظر دریافت چمدانش. چند روزی فضا برایم غیرعادی بود ولی کم‌کم عادت کردم. به این درک رسیدم که من هم مانند دیگران این حق را یافته‌ام که آنجا باشم. درواقع، همه‌چیز آسان‌تر می‌شود وقتی‌که می‌فهمی این دیگر رؤیا نیست، بلکه بخشی از واقعیتی است که برایش رؤیاپردازی کرده بودی.» 

به بهانهٔ نمایش فیلم کوتاه «کودک‌ عروس» مصطفی کشوری، گفت‌وگویی با اون انجام داده‌ایم که توجه شما را به آن جلب می‌کنم.

با سلام خدمت شما آقای کشوری، و با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو در اختیار ما قرار دادید، لطفاً برای آن دسته از خوانندگانمان که کمتر شما را می‌شناسند، کمی از خودتان و تاریخچهٔ فعالیت‌های هنری‌تان برایمان بگویید. 

با سلام به شما و خوانندگان عزیز مجله و تشکر از برقراری این پل بین هنرمندان ونکوور و ایرانیان عزیز این شهر، من ۳۳ ساله‌ام و وقتی‌ ۱۹ سال داشتم از ایران به اینجا آمدم. پدرم وکیل است و مادرم مدیر مدرسه‌ای در تهران. خودم هم به‌صورت دانشجویی به اینجا آمدم. بعد از کار در بانک BMO به‌عنوان مدیر مالی، بورسیه‌ای تحصیلی‌ از مدرسهٔ فیلم ونکوور گرفتم و الان ۴ سال است در زمینهٔ کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی فعال‌ام. در کنار کار فیلم، در ایران کتاب شعر هم چاپ کردم و اینجا در انجمن نقاشان کانادا کار نقاشی رنگ روغن هم انجام می‌دهم. اطلاعات بیشتر دربارهٔ کارهایم، در وب‌سایت من (https://www.mostafakeshvari.com) آمده است.

چه شد که رشتهٔ بانکداری را کنار گذاشتید و به ساخت فیلم رو آوردید؟ تجربه‌تان از تحصیل در «مدرسهٔ فیلم ونکوور» چه بوده است؟ 

من همیشه به فیلم علاقه داشتم، اما منتظر این بودم که مستقل شوم و به قول اینجایی‌ها هنرمندی گرسنه (Starving Artist) نباشم. 

وقتی‌ در بانک کار می‌کردم، اوج تحریم ایران بود و من از اینکه برای هم‌وطنانم کاری از دستم بر برنمی‌آمد، خیلی‌ ناراحت بودم. این شد که فیلم‌نامه‌ای بر اساس تحریم‌ها نوشتم و به مدرسهٔ فیلم ونکوور فرستادم، و بورسیهٔ تحصیلی گرفتم. بعد از آن، از کار دفتری بیرون آمدم و به دریای پرتلاطم فیلم پا گذشتم. این بهترین تصمیم زندگی‌ام بود.

پیش از پرداختن به فیلم کوتاه «کودک‌ عروس»، لطفاً کمی دربارهٔ فیلم کوتاه I Ran و جایزه‌ای که در جشنوارهٔ فیلم کن، سال ۲۰۱۵، از آن خود کرد، برایمان بگویید.

در فیلم‌ «I Ran» با آقای ناظری در آهنگ همکاری کردیم و خواهرم هم که بازیگری می‌خوانَد، نقش اول را بازی‌ کرد. این فیلم سال ۲۰۱۵ به‌عنوان اولین فیلم در بخش Short Corner به جشنوارهٔ کن راه پیدا کرد.

پس از I Ran، اولین فیلم بلند شما، یعنی «بی‌نقاب» (Unmasked) همچنان در سطح جهانی مورد توجه است و جوایزی را نصیب خود می‌کند. لطفاً ضمن توضیحاتی دربارهٔ این فیلم، بفرمایید از نظر خودتان دلیل استقبال از این فیلم چیست؟

فیلم بلند سینمایی Unmasked را هم مثل بقیهٔ فیلم‌هایم، خودم کارگردانی، نویسندگی و تهیه کرده‌ام. این فیلم دربارهٔ حجاب اجباری است و داستان آن مربوط به دورهٔ پس از محدودیت‌های سفر به آمریکا است که دونالد ترامپ ایجاد کرد. فیلم روایتگر زندگی یک خانوادهٔ مسلمان است و مشکلات زن مسلمانی را به تصویر می‌کشد که می‌خواهد بازیگر شود. این فیلم تا به‌حال ۲۶ جایزهٔ معتبر بین‌المللی برده و در ۹ جشنواره نامزد دریافت جایزه شده است.

و پس از «بی‌نقاب»، می‌رسیم به «بخشنده» (The Forgiver)، که گویا درامی نفس‌گیر است در زمینهٔ حقوق زنان. لطفاً دربارهٔ این کارتان نیز کمی برای ما بگویید. چه انگیزه‌ای موجب شد سراغ چنین کاری بروید؟ 

دربارهٔ این فیلم هنوز نمی‌توانم زیاد صحبت کنم، ولی‌ با خانم گلشیفته فراهانی صحبت‌هایی کرده‌ایم تا اگر شرایط مساعد باشد، آن را در ونکوور کار کنیم و اگر نه، با یک بازیگر تراز اول کانادایی کار خواهیم کرد.

خب، می‌رسیم به فیلم کوتاه «کودک‌ عروس» که در جشنوارهٔ کن در ماه مهٔ گذشته، به نمایش درآمد. لطفاً اندکی هم دربارهٔ این فیلم و انگیزه‌تان برای ساخت آن برایمان توضیح دهید. 

این فیلم که در جشنوارهٔ کن به‌عنوان سومین فیلم من در بخش Short Corner به نمایش درآمد، بر اساس داستان واقعی زینب سکان‌وند است که کودک‌ عروسی در ایران بود و اعدام شد. دختری که این نقش را بازی کرد، ۱۵ ساله بود؛ درست در همان سنی‌ که زینب واقعی‌ ازدواج کرده بود. من در زمان نویسندگی فیلم دوست داشتم جلوی اعدام زینب را بگیرم، ولی متأسفانه فیلم ۲-۳ ماه پس از اعدام او شروع شد. این فیلم تا الان در مورد ازدواج بچه‌ها در دنیا خیلی‌ آگاهی ایجاد کرده است. امیدوارم به‌زودی به جشنواره‌های کانادا هم راه بیابد، ولی‌ به‌دلیل موضوع بحث‌برانگیزش ممکن است آن را قبول نکنند. 

گویا شما تمام فیلم‌هایی را که تاکنون ساخته‌اید، در ونکوور و اطراف آن فیلم‌برداری کرده‌اید. آیا برای پیدا کردن تهیه‌کننده و عوامل تولید و ایجاد فضای مورد نیازِ فیلم، با مشکلی مواجه نبوده‌اید؟

برای هنرمند همیشه مشکل هست و اغلب افراد بعد از اینکه کار بیرون می‌آید، می‌خواهند کمک کنند. از آقای کیارستمی که قدرش را ندانستیم گرفته تا بقیهٔ هنرمندانِ اینجا. البته اگر بتوانید خودتان را نشان بدهید، کانادا در زمینهٔ فیلم خیلی‌ کمک می‌کند، چون در هر حال افتخار فیلم متعلق به کانادا خواهد شد، نه ایران. ونکوور هم شهر خوبی‌ است برای فیلم و آیندهٔ روشنی دارد. به‌نظر من هر کاری طوری که کائنات می‌‌خواهند انجام می‌شود، بدون توجه به تمام سد‌های مقابلش. فکر کار مهم است، بقیه به دنبال آن خواهد آمد. به قول مولانا‌: «ای برادر تو همه اندیشه‌ای.»

آن‌طور که گفتید شما به‌جز فیلمسازی، شعر نیز می‌سرایید و نقاشی هم می‌کنید. تا جایی که اطلاع دارم، شما از اشعار و نقاشی‌های خود در کار ساخت فیلم‌های خود استفاده می‌کنید. لطفاً در این‌باره برایمان بگویید.

من نقاشی‌ و شعر را از فیلم بیشتر دوست دارم چون همهٔ کار دست خود آدم است و مشکلاتی مانند بازیگری، بازار و امکانات کاری ندارد. شعرهایم به‌زبان انگلیسی‌ است و در Chapters یا Amazon آنلاین در دسترس است. نقاشی‌هایم هم سورئال است و قرار است با کتاب بعدی‌ام بیرون بیاید. اینجا طبیعتش برای شعر خوب است و اگر آدم چشم‌هایش را مثل سهراب سپهری بشوید، می‌‌تواند در این طبیعت شعرهای خوبی بگوید.

شما اساساً به چه نوع سینما یا چه ژانری از سینما علاقه دارید؟ فیلمسازان مورد علاقه‌تان چه کسانی‌اند؟ و کدام فیلم‌ها برایتان جذاب و الهام‌بخش بوده‌اند یا هستند؟ و چرا؟

من در ژانر درام کار می‌کنم و خصوصاً دربارهٔ موضوعات اجتماعی یا فلسفی. همهٔ نقش‌های اول در فیلم‌هایم هم تا الان زنان بوده‌اند، چون احساس می‌کنم می‌توان موضوعاتی بسیار پیچیده در موردشان ساخت و زنان هنوز مشکلاتی دارند که به آن‌ها توجهی نشده است. من از کارهای کیارستمی و آندری تارکوفسکی خیلی‌ لذت می‌برم، ولی‌ سعی‌ می‌کنم سبک خودم را داشته باشم چون هر کس باید راه خودش را پیدا کند. 

آیا حاضرید با نظام تولید و سرمایه کار کنید و در عوض فیلمتان مخاطبان گسترده‌تری داشته باشد یا ترجیح می‌دهید به باورها و دغدغه‌های سینمایی و مورد علاقهٔ خودتان در سینما پایبند بمانید حتی اگر به بهای کمتر دیده‌شدن کارهایتان باشد؟

من اگر پول فیلم برایم مهم بود، فیلم زامبی و ترسناک می‌ساختم و اگر شهرت برایم مهم بود، دنبال بازیگری می‌رفتم، ولی‌ این کار را برای دل خودم می‌کنم و شمایی که می‌توانید افکارم را روی پردهٔ سینما ببینید.

پروژهٔ بعدی‌تان چیست؟ فیلم کوتاه؟ فیلم بلند؟ یا مستند؟ و در چه زمینه‌ای؟

پروژهٔ بعدی‌ام یک فیلم بلند در مورد خیام خواهد بود اگر ایرانیان اینجا همکاری کنند.

چه نوع همکاری‌ای مد نظرتان است؟ اگر این همکاری را نکنند، آیا موضوع فیلم تغییر خواهد کرد یا قالب کار؟

فیلمی دربارهٔ خیام، یعنی فیلمی تاریخی، مانند یک فیلم مدرن نیست و ساخت آن به‌لحاظ فراهم نمودن محیط مورد نیاز و عوامل متعدد آن، به همکاری گسترده ایرانیان نیاز دارد؛ از تهیه‌کنندگی گرفته تا هنرمندان دیگری که با خیام آشنایی دارند و می‌توانند در این زمینه با ما کار کنند. شایان ذکر است که آقای شهرام ناظری هم قرارست در ساخت این فیلم، موسیقی آن را بر عهده داشته باشند. 

واقعیتش، اگر همکاری‌های لازم از طرف جامعهٔ ایرانی نباشد، به‌هر حال این فیلم ساخته خواهد شد، اما احتمالاً با تأخیر و ممکن است چنانکه باید شایستهٔ نام خیام نباشد. بنابراین، همین‌جا از دوستانی که به‌هر شکلی علاقه‌مند به همکاری در این پروژه‌اند، دعوت می‌کنم به ما بپیوندند.

علاوه بر کار فوق، همان‌طور که بالاتر هم اشاره شد، فیلم «بخشنده» (The Forgiver) نیز در دست تهیه است.

افراد علاقه‌مند چگونه می‌توانند فیلم‌های شما را تماشا کنند؟

فیلم‌های کوتاه معمولاً تنها در جشنواره‌ها نمایش داده می‌شود. و در حال حاضر، انیمیشن کوتاه Music Box که در جشنوارهٔ کن ۲۰۱۷ نمایش داده شده بوده و در استان بریتیش کلمبیا هم در Leo Awardکه به اسکار بی‌سی معروف است، نامزد دریافت چهار جایره شده بوده، در National Screen Institute در حال نمایش است.

از فیلم‌های بلندم، «بی‌نقاب» (Unmasked) قرار است تا پایان سال ۲۰۱۹ در سینماهای ونکوور و همچنین به‌صورت streaming format از طریق پخش‌کننده‌های مختلف آمادهٔ نمایش شود.

اگر صحبت دیگری دارید که در پاسخ به پرسش‌های بالا نیامده است، لطفاً بفرمایید. 

امیدوارم بتوانم به‌عنوان یک هنرمند فرهنگ غنی‌مان را در کارهای اینجا نشان بدهم و با ایرانیان بیشتری همکاری کنم تا بتوانیم دست به دست هم مولانا‌ها و کیارستمی‌های نسل جدید را اینجا با آزادی بیشتر پرورش بدهیم.

با سپاس دوباره از وقتی که به ما دادید و آرزوی موفقیت‌های هر چه بیشتر.

نوشته مصطفی کشوری: زنان هنوز مشکلاتی دارند که به آن‌ها توجهی نشده است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.