خبر کوتاه و بهت‌آور بود؛ پستی از همسر دوست عزیزمان فرشید در صفحهٔ فیس‌بوکی‌اش: «متأسفانه امروز صبح فرشید عزیز از جمع ما پرکشید و رفت و قلب مهربانش از طپش ایستاد. برای آمرزش روحش دعا کنید.»

این خبر نه‌ فقط برای خانواده بلکه برای دوستان پرشمار او که در طول سالیان شعلهٔ مهرش زندگی‌شان را در دیار غربت گرم کرده بود، بهت‌آور بود.

پس از درگذشت ناباورانهٔ او فراخوانی در گروه فیس‌بوکی «همیاری ایرانیان ونکوور» داده شد و از دوستان فرشید دعوت شد تا خاطراتی را که از این انسان مهربان و دوست‌داشتنی دارند با دیگران به اشتراک بگذارند. تعداد زیادی از دوستان او در بهتِ این فقدان بزرگ نتوانستند حتی چیزی بنویسند، ولی تعدادی دیگری از دوستانش به این فراخوان پاسخ مثبت دادند که نوشته‌هایشان در این مطلب از نظر شما خواهد گذشت.

این خاطرات و نظرات که به‌ترتیب حروف الفبای نام خانوادگی نویسندگان آن‌ها مرتب شده، تنها بخش کوچکی از ابعاد زندگی فردی را معرفی می‌کند که به‌قول همسرش: «انسان شریف و مهربانی بود که برای این دنیای بی‌رحم زیادی خوب بود.»

* * * * *

ناصر بحرانی – ونکوور

ازدست‌دادن فرشید عزیز برایم باورکردنی نبود. هرچند که سال‌های کرونا و مشکلات پس از آن ما را از هم دور کرده بود و تنها محدود شده بودیم به ارتباط در فضای مجازی، ولی خاطرهٔ چندباری که باهم همپا و همراه بودیم، هرگز از یادم نمی‌رود. اولین‌باری که من با فرشید عزیز آشنا شدم، سال ۲۰۱۶ بود که من و همسرم در بعضی از گردش‌های میت‌آپ شرکت می‌کردیم. به‌دلیل اینکه منزل فرشید در برنابی نزدیک ما بود، یکی دوبار من با ماشین او به محل میت‌آپ رفتم. 

در مسیر پیاده‌روی خیلی از وقت‌ها در کنار من بود و از خاطرات دورانی که در ایران دامپزشک بود و از کارهایش در ایران برای من با شور و شوق تعریف می‌کرد. او همیشه انسانی مسئولیت‌پذیر بود و از هیچ کمکی به دیگران دریغ نمی‌کرد. برایم گفته بود که در ابتدای دوران مهاجرت سختی زیادی کشیده بود و قبل از ونکوور در آلبرتا سکونت داشت. در زمان پیاده‌روی صحبت‌هایی می‌کرد که نشان می‌داد چقدر دغدغهٔ ایران را دارد و نسبت به شرایط ایران بسیار نگران و دلسوز بود. او مسائل و مشکلات ایران را به‌خوبی تحلیل می‌کرد و آرزویی جز ایرانی آباد و آزاد نداشت.

فرشید انسانی سخاوتمند بود و در خرج‌کردن و کمک‌کردن به دیگران همیشه پیش‌قدم بود. ازآنجاکه می‌دانست که من از قدیم مشکل کلیه داشته‌ام، همیشه توصیه می‌کرد که آب همراه داشته باشم و چندین بار در مسیر پیاده‌روی آب معدنی طعم‌دار خود را به من تعارف می‌کرد، درحالی‌که خودش هم به آن نیاز داشت. 

از فرشید عزیز جز خاطرات خوب به‌ یاد ندارم و هنوز پذیرش رفتنش برایم بسیار دشوار است. 

روحش شاد و یادش گرامی باد.

* * * * *

دکتر مهران شیرازی – کلونا

فرشید روح مهربان و سخاوتمندی داشت که زندگی را در حد کمالش زیست. او علاقهٔ زیادی به پیاده‌روی و ماجراجویی داشت و در طول سال‌ها این اشتیاق را با افراد زیادی در میان گذاشت. من و فرشید باهم حدود ۵۰ برنامهٔ پیاده‌روی ترتیب دادیم که هر کدام ماجرایی جدید و فرصتی جدید برای ارتباط با طبیعت و با یکدیگر بود.

یکی از چیزهایی که همیشه در فرشید برجسته بود، تعهد او به ایمنی و آسایش دیگران بود. او هرگز ریسک‌های غیرضروری نمی‌کرد و همیشه اطمینان حاصل می‌کرد که همه آمادگی لازم و حمایت‌های لازم را دارند. مراقبت و توجه او به جزئیات بدون شک جان‌ها را نجات داد و از حوادث جلوگیری کرد، و میراث او از طریق افراد بی‌شماری که در آن پیاده‌روی‌ها هدایت و محافظت کرد، زنده خواهد ماند.

اما فرشید چیزی فراتر از یک ماجراجوی هشیار به ایمنی بود. او همچنین یک عکاس و فیلمبردار مشتاق بود و همیشه اطمینان می‌یافت که هر لحظه از هر پیاده‌روی را ثبت کرده باشد. عکس‌ها و فیلم‌های زیبای او نه‌تنها ماجراجویی‌ها را مستند می‌کردند، بلکه به‌عنوان یادآوری جاودان از شادی‌ای بود که او در هر گردش به ارمغان می‌آورد.

فرشید فراتر از عشقش به عکاسی، برای هرکسی که می‌دید، دوستی واقعی بود، همیشه با لبخند، کلمه‌ای محبت‌آمیز یا دستی برای یاری آماده بود. او راهی برای ایجاد احساس خوشایند در مردم و حس درنظرگرفته‌شدن در آن‌ها داشت و همیشه می‌کوشید تا اطمینان یابد که همه اوقات خوبی را سپری می‌کنند.

فرشید در دنیایی که گاهی سخت و نامهربان می‌شود، نور چراغ راه و مثبت‌اندیشی بود. مهربانی و سخاوت او، همراه با اشتیاق او به ماجراجویی و استعدادش برای ثبت همهٔ این‌ها در دوربین، زندگی بسیاری را تحت تأثیر قرار داد. یاد او همچنان الهام‌بخش همهٔ ما خواهد بود تا انسان‌هایی بهتر و دلسوزتر باشیم.

در حالی که خداحافظی با فرشید سخت است، اما می‌توانیم با دانستن اینکه او زندگی کامل و معناداری داشته است، آرامش بیابیم. او تغییری واقعی در جهان ایجاد کرد و میراث او از طریق خاطراتی که خلق کرد و زندگی‌هایی که تحت تأثیر قرار داد، زنده خواهد ماند.

فرشید، سپاس از لطفت، سخاوتت، تعهد تزلزل‌ناپذیرت برای بهترکردن جهان و ثبت آن ماجراها با عکس‌ها و فیلم‌های زیبایت. عمیقاً دلتنگت خواهیم شد، اما هرگز فراموش نمی‌شوی.

* * * * *

هاله شیرچیان – ونکوور

در مهاجرت ما باید با مسائل مختلفی دست‌و‌پنجه نرم کنیم که شاید یکی از مهم‌ترین آن‌ها پیداکردن دایرهٔ دوستانی است که با آن‌ها بتوان فعالیت‌های مشترک داشت و خوش‌شانسی وقتی است که انسان‌هایی سر راهت قرار می‌گیرند که حال تو را بهتر کنند و مسیر مهاجرت راحت‌تر طی شود. یکی از آن‌ها آقا فرشید بود که با برنامه‌ریزی‌های جالب در گروه ورزشی با ایشان آشنا شدم و در سخت‌ترین کوهنوردی‌ها به‌حدی فضای دوستانه و راحتی به‌ وجود می‌آورد، که فکر می‌کردی با فامیل و آشنا برای تفریح آمده‌ای. توجه ایشان به همهٔ افراد و توجه به ظرفیت آن‌ها از هر جهت نکته‌ای بود که فقط در او می‌توانستی ببینی.

بسیار صبور، خوش‌اخلاق، باظرفیت، مسئول، نکته‌سنج، دقیق و خلاصه یک انسانِ به‌تمام‌معنا بود. جایش خیلی خالی خواهد بود و اگر این درست باشد که هرکس مأموریتی در این دنیا دارد، به‌جرئت می‌توان گفت که او این مأموریت را به‌نحو احسن انجام داد که دنیا جای بهتری برای زندگی بشود.

روحش شاد

* * * * *

مریم عابدی – ونکوور

بی‌شک فرشید از مهربان‌ترین و سخاوتمندترین همشهریان ما در ونکوور بود. خبر رفتنش دوستان و‌ آشنایانش را در بهت و اندوهی ژرف فرو برد. فرشید، همسر عزیز و دختر نازنینش را اولین‌بار در یک پیک‌نیک تابستانی در سال ۲۰۱۵ دیدم. دخترم می‌خواست در ساحل ماسه‌بازی کند، من اما بعد از مدت کوتاهی ماندن با دخترم، مایل بودم دوباره به جمع دوستان بپیوندم. فرشید عزیز هم در کنار دخترش در ساحل بود. او همان‌جا کنار دخترها ماند و‌ من توانستم به جمع دوستان برگردم. همان شب از بازی بچه‌ها در ساحل سه عکس برای من فرستاد: شکارچیان خرچنگ…!

چند سال بعد از آن، در یک برنامهٔ مخصوص عید پاک برای بچه‌ها، فرشید عزیز و مهربان که از ما زودتر بلیت تهیه کرده بود، نوبت خودش و دخترش را با ما شریک شد تا دخترها همگی بتوانند در آخرین سئانس برنامه شرکت کنند. 

فرشید عزیز آن‌قدر بی‌دریغ دانسته‌هایش را به دیگران بذل می‌کرد که برای انتخاب دبیرستان برای دخترم هم بی‌هیچ تردیدی به سراغ او رفتم. برای من پیغام فرستاد و هرآنچه از مدارس خوب منطقه می‌دانست بی‌دریغ با من در میان گذاشت. ای‌کاش فرشید عزیز، برای یک‌بار دیگر هم که شده، همان‌طور با خندهٔ همیشگی‌اش ظاهر می‌شد و ما را غافلگیر می‌کرد، از دخترکش می‌گفت که می‌خواهد بچه‌گربه به خانه بیاورد، که مهربان و اهل درس و کتاب است، که بهترین مدرسه برای بچه‌ها کدام است، و بهترین دوچرخه را از کجا می‌توان خرید… 

باشد که یاد نیکش در خاطر دوستان و آشنایانش پاینده بماند و ره‌توشهٔ خانوادهٔ نازنینش باشد.

* * * * *

فرید عاملی – ونکوور

جنتلمن واقعی

خاطرم می‌آید نخستین‌باری که فرشید را ملاقات کردم، با تعدادی از دوستان مشترک به فروشگاهم آمدند. ماه اول بود که فروشگاه را افتتاح کرده بودم، هنوز کاملاً مسلط نشده بودم و در آماده‌کردن سفارشات مشتری کند بودم. مشخص بود که خسته و درمانده شده بودم و عرق‌ریزان تلاش می‌کردم که میز دوستان را تکمیل کنم. هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم که علی‌رغم اینکه چندین‌بار از فرشید سؤال کردم چه میل می‌کند، صبر کرد تا سفارشات همه آماده شود و پس از آن نیز ساده‌ترین آیتم از منوی فروشگاه را انتخاب کرد. چرا هیچ‌کس به‌اندازهٔ فرشید باملاحظه نبود؟ چرا هیچ‌کس حواسش به من که دست و پایم را گم کرده بودم، نبود؟ 

روحت شاد مرد بزرگ، حیف بود که به این زودی ترکمان کنی… 

* * * * *

فرید غروی‌زاد – ونکوور

حدود هشت سال قبل بود از طریق فیس‌بوک با فرشید عزیز آشنا شدم و دریافتم اطلاعات خوبی دربارهٔ محیط کاری کانادایی دارند و گهگاه از طریق مسنجر فیس‌بوک با هم صحبت می‌کردیم و من‌ بعضاً از نقطه‌نظراتشان به‌عنوان مرجع استفاده می‌کردم.

خیلی دوستانه و بدون منت در اولین فرصت هر چه که می‌دانست با صراحت لهجه و با ادلهٔ قوی عنوان می‌کرد. 

وقتی تلاش من را برای کمک به جامعهٔ ایرانی دربارهٔ پیداکردن شغل دید، سریعاً پیشنهاد داد که «من ارتباطات قوی‌ای دارم. بهتر است با خانمی که الان مدیریت یک‌ کالج را برعهده دارند هماهنگ کنیم و جلسه‌ای بگذاریم.» من قبول کردم و دیدم زودتر از من در جلسهٔ مترو‌تاون نشسته و منتظر دو طرف دیگر جلسه است. به یاد دارم با دلسوزی کامل تمام تلاش خود را کرد تا بتواند بین نظرات ما اشتراکاتی پیدا کند و این تفاهم را حرفه‌ای‌تر به سرانجام برسانیم، بدون هیچ چشمداشتی.

او مصداق کامل جملهٔ «ای که دستت می‌رسد دستی بگیر» بود… واقعاً اگر عیار هر انسانی را می‌خواهیم بسنجیم، بایستی ببینیم آیا توقع و انتظاری از انجام آن عمل دارد یا خیر.

چشم ما در پی خوبان جهان خواهد بود/ تا جهان باقی و آئین محبت باقی است

سفرت بی‌خطر، فرشید جان و‌ مسیرت نورانی

* * * * *

هومن کبیری پرویزی – ونکوور

• سلام، صبح به‌خیر جناب هومن کبیری
• سلام آقا فرشید حال شما؟
• خسته نباشید از برنامهٔ شب گذشته
•  ممنون. خیلی لطف دارید. از زحمات شما هم ممنون. به ما خیلی کمک کردید.

صبح روز اول آوریل ۲۰۱۶ که در واقع روز سیزده‌بدر و فردای روز مراسم رونمایی از نشریهٔ رسانهٔ همیاری در کتابخانهٔ وست ونکوور بود، آشنایی مستقیم من با فرشید با تبادل این جملات در پیام‌رسانِ فیس‌بوک مسنجر آغاز شد.

پیش از آن فرشید را به‌عنوان یکی از فعال‌ترین اعضای گروه «همیاری ایرانیان ونکوور» می‌شناختم. پست‌های مفید و گهگاه انتقادات صریح از وضع موجودِ شهر، استان و کشوری که در آن زندگی می‌کرد و حتی عملکرد ادمین‌های گروه، ازجمله من، او را از سایرین متمایز می‌کرد. 

در پایان مراسم رونمایی در کتابخانه، فرشید که یکی از حاضران در جلسه بود، جزو معدود افرادی بود که به ما ملحق شد و در جمع‌آوری صندلی‌های میهمانان برای آماده‌کردن و تحویل‌دادن سالن کمک کرد و دلیل تشکر من هم از او همین بود.

اما ادامهٔ صحبتم با فرشید در پیام خصوصی آن‌طوری که فکر می‌کردم پیش نرفت. فرشید نظراتی انتقادی نسبت به اعلام انتشار نشریهٔ چاپی داشت و گفت که می‌خواهد نظراتش را در قالب پستی به گروه بفرستد که مورد استقبال من واقع شد، ولی آن چیزی که برایم عجیب بود به‌ویژه بعد از خواندن آن پست انتقادی که عصر همان روز به گروه فرستاد، این بود که چطور کسی که نسبت به اقدامی نقد دارد، در اولین گام و حتی پیش از بیان انتقادش برای کمک پیشگام می‌شود!

همان‌ روز فهمیدم که می‌توانیم روی کمک او به‌عنوان فردی با دیدگاه انتقادی، ولی نه برای تخریب بلکه به قصد بهبود، حساب کنیم.

پس از پست فرشید با هم چند بار در پیام خصوصی دربارهٔ وب‌سایت و نسخهٔ دیجیتال نشریه و دغدغه‌اش برای حضور نشریه در فضای مجازی صحبت کردیم و او در گزارش اشکالات سایت تازه‌راه‌افتادهٔ نشریه به من از هیچ تلاشی فروگذار نکرد و همیشه من را از دیدگاه‌هایش در هرچه‌ بهتر ارائه‌کردن محتوا از طریق پلت‌فرم‌های دیجیتال بهره‌مند می‌کرد.

به‌مرور ارتباطمان بیشتر شد و هرازگاهی نظراتی هم دربارهٔ مدیریت گروه به من می‌داد. پیشنهاداتی که اغلب خوب و کاربردی بودند. برای همین پس از مشورت با دیگر دوستانِ ادمین گروه تصمیم گرفتیم به فرشید پیشنهاد همکاری در مدیریت گروه را بدهیم. او هم با همان حس مسئولیت‌پذیری همیشگی این پیشنهاد را پذیرفت و تا زمانی که بر خلاف میل ما و خودش ناچار به کناره‌گیری از مدیریت گروه شد، با همان حس مسئولیت‌پذیری از هیچ کوششی برای مدیریت گروه فروگذار نکرد. 

او پس از کناره‌گیری از مدیریت گروه هم باز همان عضو فعال، مسئولیت‌پذیر و صریح در گروه باقی ماند و مرتباً پست‌های مفیدی به گروه می‌فرستاد یا تلاش می‌کرد به دیگران کمک کند. همین‌طور یکی از حامیان همیشگی نشریه باقی ماند و همواره با انتشار هر شمارهٔ جدید ما را به ادامهٔ کار تشویق می‌کرد.

پنج سال بعد از نخستین پیامی که بین ما ردوبدل شد و در پنجمین سالگرد انتشار نشریه با پیامی متواضعانه و دوستانه و بدون اشاره به کمک‌های خودش چه در گروه و چه در نشریه، باز هم کامنتی دلگرم‌کننده گذاشت، همراه با اشاره‌ای طنزآمیز ولی عجیب به احتمال نبودنش در بین ما؛ اشاره‌ای که هیچ‌‌وقت تا زمانی که از درگذشتش مطلع شدم، آن را جدی نگرفتم. چقدر حیف که نشد دیداری را که دو روز پیش از درگذشتش با هم وعده کرده بودیم، تازه کنیم. حسرتش برای همیشه برایم خواهد ماند…

از آخرین پست‌هایش هم بازنشر و حمایت از فعالیت جدیدمان در آغاز به کار «نشر رها» بود. او تا روز آخر از لطف و حمایتش دست نکشید.

رابطهٔ دوستی من و فرشید از پیش از ادمین‌شدنش در گروه گرم شد و همان‌طور گرم و گرم‌تر. با هم در چند برنامهٔ گروهی شرکت کردیم و البته دیدارهایی خصوصی هم داشتیم. دیدارهایی که باز هم با همان ملاحظه‌کاری فرشید که می‌دانست من گیاه‌خوارم اغلب در رستوران‌های گیاهی انجام می‌شد، در حالی‌که می‌دانستم خودش گیاه‌خوار نیست ولی هر بار با پیشنهاد رفتن به یک رستوران گیاهی پیش‌قدم بود.

صادقانه باید بگویم او بود که با محبت و دوستی خالصانه‌اش همیشه من را شرمنده می‌کرد. چیزی که بعدها و به‌ویژه پس از درگذشت ناباورانه‌اش از بسیاری از دوستان دیگر فرشید هم شنیدم. او در دوستی و محبت همیشه چند قدم جلوتر بود و هر چه می‌کردی نمی‌توانستی لطف‌هایش را حتی کمی جبران کنی.

پس از پست‌های یادبودی که برایش در گروه «همیاری ایرانیان ونکوور» گذاشتیم، عده‌ای پرسیدند که چرا به نام خانوادگی او در پست‌ها و آگهی‌های تسلیت اشاره نشده است. یادم آمد که حدود سه سال پیش و زمانی که از من خواست تا او را به فردی برای کاری معرفی کنم، به‌شوخی نام خانوادگی‌اش را دوباره پرسیدم و نوشتم «از بس اکانتت همیشه بدون نام خانوادگی بوده، نمی‌دونستم نام خانوادگیت درسته یا نه!» او در پاسخ نوشت: «همین‌جوری ساده و با اسم اینجا شناخته‌شده‌تر هستم. همه به‌نام فرشید همیاری منو می‌شناسند.»

برای همین پس از درگذشتش از همسرش هم کسب تکلیف کردیم و ایشان هم همان را گفتند: فرشید دوست داشت همیشه تنها با نام کوچکش خطاب شود. پس حالا که دیگر در بین ما نیست هم باید به خواسته‌اش احترام می‌گذاشتیم.

بدرود فرشید جان، برای رفتن خیلی‌خیلی زود بود. رفتن ناباورانه و زودهنگامت فرصت جبران تنها بخشی از محبت‌هایت را از عدهٔ زیادی ازجمله من گرفت. 

جای خالی‌ات هیچ‌وقت پرشدنی نیست…

* * * * *

ابی محسنی – ونکوور

با عرض درود و تسلیت به خانواده و بازماندگان فرشید عزیز،

خبر ازدست‌دادن ناگهانی فرشید عزیز شوک بزرگی بود برای من و می‌توانم تصور کنم که چه ضربهٔ هولناکی برای خانوادهٔ محترم و دوستان نزدیک ایشان بوده است.

آشنایی من با فرشید عزیز در کوه‌پیمایی‌‌های «ملاقات ایرانیان ونکوور» (Vancouver Iranians Meet Up) شروع شد و توانستم با شخصیت ایشان آشنا شوم. فرشید انسانی مهربان بود و در فعالیت‌‌های متعدد اجتماعی مشارکت داشت. انسان روشنی بود که در بیان نظریاتش صراحت کامل داشت. در یکی از گردش‌های دسته‌جمعی از او سؤال کردم فرشید جان چرا همسرت در این گردش‌ها شرکت نمی‌کند؟ پاسخ داد کوه‌پیمایی مورد علاقهٔ خاص ایشان نیست و ما با هم به توافق رسیده‌ایم که من با دوستانم به کوه بروم و ایشان هم بتواند به کارهای مورد علاقهٔ خودش بپردازد.

توافق این دو برایم جالب بود و به‌عنوان مدیر تهیهٔ رادیوی فارسی‌زبان ونکوور، از فرشید عزیز و همسر گرامی او دعوت کردم که برای یک گفت‌وگوی رادیویی در زمینهٔ توافقشان، مهمان برنامهٔ ما باشند تا بلکه این موضوع برای برخی از شنوندگان جالب بوده و علاقه‌مند به الگوبرداری از آن باشند. این مصاحبه مورد توجه خاص بسیاری از شنوندگان قرار گرفت و یادگاری از فرشید عزیز و همسر گرامی ایشان برای همیشه در رادیوی ما به‌ جا ماند.

فرشید یک انسان نمونه بود و تأثیرگذار.

روحش شاد و یادش گرامی

* * * * *

نیلوفر میرزایی – ونکوور

با فرشید عزیز سال ۲۰۱۴ که من به ونکوور آمدم از طریق گروه میت‌آپ ایرانیان ونکوور در یکی از هایک‌های وست ونکوور آشنا شدم و بعدها با برنامهٔ دوچرخه‌سواری روزهای پنجشنبه دور استنلی پارک که ایشان مدیریت و اجرا می‌کرد، بیشتر با هم آشنا شدیم.

همیشه کلاه آفتاب‌گیرش همراهش بود و همیشه وقت‌شناس و دقیق. بعدها که گروه هایکینگ BC OUTDOORS را تشکیل دادم، شانس این را داشتیم که در مسیرهای زیادی با ایشان همپا شویم و همیشه همچنان با همان استایل و کلاه آفتاب‌گیرش و باانرژی در گروه حاضر می‌شد.

همیشه هوای تازه‌واردان و مهاجران جدید به کانادا را داشت و به گروه ما معرفی می‌کرد یا همراهشان می‌آمد و این در دنیای پرهیاهویی که هر کسی به دست‌و‌پنجه نرم‌کردن با زندگی خودش مشغول است، قابل‌تقدیر بود که با وجود مشکلات زندگی خودش، آمادهٔ کمک به عزیزان تاز‌ه‌وارد بود.

در هایک خیلی سریع بود و همیشه عجله داشت که بتواند بعد از هایک به برنامه‌های فرزند عزیزش برسد و پدری مهربان و دلسوز بود.

اصلاً باورم نمی‌شود که در میان ما نیست، ولی این را می‌دانم که یاد او در قلب‌های همهٔ ما که تحت تأثیر او قرار گرفتیم، برای همیشه باقی‌ است.

تسلیت به تمام عزیزانی که با ایشان خاطره دارند.

* * * * *

رضا همایون‌مهر – نانایمو

دوست خوبمان فرشید نابهنگام ما را تنها گذاشت، هنوز هم باور اینکه او با ما نیست، سخت است.

آشنایی من با فرشید از سال ۲۰۱۵ – ۲۰۱۶ و‌ گروه‌های فارسی‌زبان فیس‌بوکی شروع شد. از نحوهٔ نگارش پست‌ها و کامنت‌های فرشید منطق و‌ احترام نویسنده‌شان هویدا بود و من هم مفتخر که فرشید در لیست دوستان فیس‌بوکی‌ام است. در آن زمان من در شرق استان بریتیش کلمبیا در منطقهٔ کوتنی زندگی می‌کردم، و با تشویق دوست مشترکمان آقای هومن کبیری هر دو به گیاه‌خواری علاقه‌مند شدیم و همین زمینهٔ مشترک باعث شد بود تا دربارهٔ گیاه‌خواری با هم صحبت کنیم. البته من گیاه‌خوار کامل نشدم، ولی همین زمینهٔ مشترک باعث تماس‌های تلفنی و شکل‌گیری دوستی ما شد. مدتی هم وظیفهٔ ارسال پست‌های توریستی در گروه شهر یاران بر عهدهٔ من بود، و فرشید که کوهنورد بود، مطالب خیلی خوبی برایم می‌فرستاد و تلفنی هم در مورد ایده‌های مختلف برای پست‌های توریستی با هم صحبت می‌کردیم.

رشد رابطهٔ دوستی ما ادامه داشت تا اینکه من برای سفری کاری به ونکوور آمدم و در پستی فیس‌بوکی عکس از ونکوور و متروتاون گذاشتم. ظرف کمتر از نیم‌ساعت فرشید زنگ زد و پرسید که کجا هستم؟ من هم توضیح دادم سفر کاری است و برای سه روز ونکوورم. 

مدتی هم در یکی از گروه‌های فارسی‌زبان وظیفهٔ تهیهٔ پست‌های هفتگی گردشگری را داشتم و‌ فرشید همیشه مطالب خوبی برایم می‌فرستاد و همیشه در جواب درخواست من که به اسم خودت پست کن جواب رد می‌داد؛ فرشید فردی متواضع و دور از هیاهو‌ بود. بدون چشمداشت کمک می‌کرد. حتی در اولین دیدار که رفتیم رستوران ژاپنی در متروتاون برای من هدیه آورد و کتابی برای پسرم. 

در همان مدت کم که ونکوور بودم، یک بار دیگر وقت گذاشت و‌ با هم رفتیم رستوران ایرانی در نورث ونکوور، از مصاحبت و همراهی فرشید لذت بردم. لبخند و روحیهٔ شوخ‌طبعش را تازه در دیدار حضوری متوجه شدم. از نوشته‌هایش فکر می‌کردم فردی جدی باشد و اهل شوخی نباشد، اما در دیدار حضوری متوجه شدم که فرشید مردی مهربان و شوخ‌طبع است. 

بعد از این دیدار، رابطهٔ دوستانهٔ ما فراتر از یک دوستی فیس‌بوکی رفت،‌ و هر سال چندبار تماس تلفنی داشتیم حداقل برای تبریک سال نو میلادی و نوروز.

من مدتی قصد خرید ماشین داشتم و فرشید زحمت کشید وقت گذاشت و رفت برایم ماشینی را در ونکوور دید و فیلم و عکس فرستاد و از مسئول فروش اطلاعات گرفت ‌و برایم فرستاد، فرشید از کمک‌کردن به دیگران لذت می‌برد و من قدردان وقتی هستم که برای من گذاشت برای خرید ماشین.

دو سال قبل آخرین فرصتی بود که فرشید را از نزدیک در شهر نانایمو دیدم.

فرشید عزیز روحت شاد

نوشته یادی از دوست عزیزمان فرشید که ناباورانه از میان ما پر کشید اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – وست ونکوور

 بنازم ناز شستت را، سَبَد از کاه می‌بافی / به تارَش عشق می‌بندی، به پودش آه می‌بافی

 نگاهت خوشه‌های درد را در من می‌آویزد / و گندمگونه رخسارت، چه مِهری در دلم ریزد

 تو را تقدیر این بوده که سقف خانه‌ات باشی / چو خورشیدی جهان‌افروز، چراغِ خانه‌ات باشی

 تو را تقدیر می‌خواهد چنان موجی بپا خیزی / چنان دریا خروشنده، چنان باران فرو ریزی 

به پاسِ همّت نابت، ببوسم دست‌های تو / نشیند بر لبت خنده، نبینم اشک‌های تو

* * * 

کنون ای یاورِ «یارا»، که شعرم را همی‌خوانی/ حکایت را تو دانستی، روایت را تو می‌دانی

بهار آید و سبزه، از شکوفه دامنی دارد / بده ای مهربان دستی، محبت عالمی دارد

سرودهٔ نازیلا رفیع‌زاده، یکی از هنرمندان شرکت‌کننده در نمایشگاه 

هنرمندان نیکوکار ساکن ونکوور، با آفرینش اثری هنری و اهدای آن به بنیاد نیکوکاری یارا، انگار که پاره‌ای از وجودشان را به زنانی محروم در ایران، پیشکش کردند. 

به‌مناسبت روز جهانی زن و در فراخوانی از هنرمندان، از آنان درخواست شد با مشاهده و الهام از عکس‌ها و فیلم‌های زنان محرومی که بنیاد یارا برایشان کارآفرینی کرده، احساس و ایده و نگرش خودشان را به‌زبان هنرشان بازگویند و چنین کردند. آن‌ها گامی بلند و جانانه در مهرورزی و پشتیبانی از فروماندگان سرزمینی که درآن زاده شده‌اند، برداشتند. 

این رویداد در حافظهٔ تاریخی جامعهٔ ایرانیان ونکوور به قوّت و به نیکی به یادگار خواهد ماند. 

پس از دهه‌ها سکونت ایرانیان در ونکوور و به‌همت بنیاد نیکوکاری یارا، شمار قابل‌توجهی از فرهیختگانی هنرمند، روی موضوع ویژه‌ای تمرکز کرده و گرداگرد آن و البته به‌زبان خویش، پیام انسانی مهرورزی و مسئولیت ما برای حمایت از محرومان را به همه رساندند. 

در تمام مراحل برپایی نمایشگاه و در طول برگزاری آن تعالی و پیشرفت روابط میان هنرمندان با یکدیگر و با دیگران، نشان از رشد روابط در جامعهٔ بزرگ‌تر ایرانی داشت. 

حتی اندکی از رقابت ناسالم در آن‌ها دیده نشد. همه‌اش مهر و دوستی بود و نیکوکاری. 

فروتنی آن‌ها که استاد هنرند و اثرشان شانه‌به‌شانهٔ هنرجویانی تازه‌کار به‌نمایش گذارده شد، ستودنی است. هنرمندانی که جایگاه شایستهٔ خود را یافته‌اند، حمایت و انتقال تجربیات و گشودن دریچه‌های جدید را به‌روی تازه‌واردانِ به این وادی انجام دادند. 

«گوناگونی» از واژه‌های محبوب ماست، چرا که از سرزمینی آمده‌ایم که تک‌صدایی بر آن تحمیل شده است. گوناگونی در همهٔ موارد بود، از شرکت هنرمندان زن و مرد، جوان و غیر آن تا تکنیک‌های متنوع عرضهٔ هنر نقاشی. از انواع هنر‌های عرضه‌شده از نقاشی و مجسمه‌سازی و کاریکاتور تا چیدمان سنگ و خوش‌نویسی. 

استقبال نیکوکاران و هنردوستان هم بسیار خوب بود. نام هنرمندانی که آثارشان عرضه شد، به‌ترتیب حروف الفبا بدین قرار است: زهره آرامیان، نرگس آقاحسینی، رضا اسدی سمیع، نسرین اسلم، فهیمه الیاس، احمدرضا پیک، فرحناز ثمری، سهیلا جعفری، فرشته چهرزاد، ندا حامد، شرمینه رضوی‌فر، نازیلا رفیع‌زاده، افسانه رودگر، پروانه رودگر، هنگامه زکی‌پور، افشین سبوکی، آتوسا سیدین آزاد، مهین شریلی، لیلا طاهری، مریم عابدی، سپیده کاوسی، مونیکا کاویانی، شهلا کربلایی، نیلوفر معیّری، رزیتا معینی شیرازی، سارا مهجوری، نازنین میرمحمد صادقی، نکیسا نوروزی و سالومه هنرمند.

با سپاس فراوان از حامیان برنامه که بدین قرارند: نشریهٔ رسانهٔ همیاری، گالری آکادمی نازنین، جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور، خانهٔ فرهنگ و هنر ایران، شهلا آرت گالری، مرکز مشاورهٔ روان پویا، آقای دکتر فرهاد گشتاسبی، مدیر کلینیک دندان‌پزشکی Lonsdale Dentist، خانم مری صالح، مشاور خرید و فروش املاک، باشگاه خندهٔ ایرانیان کانادا، آقای سیدعلی یوسفی نمین، مدیر شرکت Elegant Immigration Services و استودیو عکاسی و فیلم‌برداری SRNY FILM.

گزارش را با سروده‌ای از خانم زهره آرامیان دربارهٔ آنچه آفریده بودند و پیشکش کردند، به‌پایان می‌برم:

گاه می‌شود با نقاشی هم شعر گفت

برای زنانی که ندیده‌ایم

برای زنانی که نبوده‌ایم

برای آنان که مادر بوده‌اند

و کوله‌بار عشقشان بر دوش

داشته‌هایشان در مشت

و سر تا پا خم

در این مسیر پرآشوب

به دست‌چین کردن زندگی مشغول

و در آخر آنچه که می‌ماند

بافته‌های رنج است

بر دامنشان

در ازای هر آنچه که می‌خوانند

کاشته‌های رنج‌!

آثار به‌نمایش‌گذاشته‌شده در این نمایشگاه به‌ترتیب حروف الفبای نام خانوادگی هنرمندان:

نوشته پیشکش هنرمندان ونکوور به زنانی محروم و شایسته در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

باخبر شدیم بنیاد نیکوکاری یارا در ونکوور، که از کارآفرینی برای زنان محروم در ایران حمایت می‌کند، در صدد برگزاری نمایشگاهی از آثار هنری جمعی از هنرمندان ساکن ونکوور است. البته شایان ذکر است که هنرمندی هم از کشور بلژیک از راه دور در این نمایشگاه شرکت کرده است. به‌همین مناسبت از مینا سبزواری، عضو هیئت مدیرهٔ بنیاد نیکوکاری یارا، دعوت کردیم از انگیزهٔ برگزاری این نمایشگاه و برنامه‌هایی تدارک‌دیده‌شده برای خوانندگان ما بگویند و نیز از هنرمندان شرکت‌کننده در این نمایشگاه دعوت کردیم تا به سه پرسش ما دربارهٔ خودشان و مشارکتشان در این نمایشگاه پاسخ بدهند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

مینا سبزواری: نمایشگاه هنریِ متفاوت، هشتم مارس، روز جهانی زن، فرخنده باد. بنیاد نیکوکاری یارا با کمک هنرمندان نیک‌اندیش و نیکوکار، از ششم تا هجدهم مارس نمایشگاه هنری‌ای را برپا خواهد کرد که هم گرامیداشت روز جهانی زن، نوروز و بهار باشد و هم نیکوکاران و یاورانِ زنانی تهیدست در ایران، با خرید آثار هنری، برنامهٔ کارآفرینی برای آنان را حمایت کنند. این نمایشگاه با هر نمایشگاهی که پیش‌تر از این دیده‌اید، متفاوت است. آشیانه‌ای است که در آن عشق و شیفتگی را، مهر و شفقت را، مسئولیت و همیاری را در قالب آثار زیبای هنری و در دیدار با جان‌های شیفتهٔ هنرمندان، حس و تجربه خواهید کرد.

هنرمندان دست‌در‌دست هم نهاده‌اند تا در دوردست‌ها، در کوچه‌پس‌کوچه‌های دیاری که زاده شده‌اند، دستانی را بگیرند. دستان زنانی تهیدست که نان‌آور خانواده‌اند و آن زنان، ازین پس زمزمه خواهند کرد، این سروده را:

«می‌توانم نگه‌دارم دستی

زیرا دستی، دست مرا گرفته 

و به زندگی پیوند داده است.»

در این نمایشگاه شاهد گوناگونی هنرمندان خواهیم بود که جالب توجه است؛ هنرمندان زن و مرد، پیر و جوان شرکت کرده‌اند. آثار استادان هنر در کنار کارِ هنرجویان است، فروتنی آنان را می‌ستاییم و بالندگی اینان را ارج می‌نهیم. از دوردست‌ها هم مهربانانی به جمع آن‌ها پیوسته‌اند، هنرمندی را داریم که هم‌زمان با آن‌ها در بلژیک تابلویی را نقاشی کرده و فرستاده است. همدلی فاصله نمی‌شناسد.

زنانی ساده و پرکار که زندگی و کارِ واقعی آن‌ها، الهام‌بخش هنرمندان در خارج از ایران بوده است. هنرمندان از عکس‌ها و فیلم‌هایی که بنیاد نیکوکاری یارا در گزارش‌های کارآفرینی‌اش برای زنانی محروم در ایران منتشر کرده است، ایده گرفته و احساس و نگرش خود را ابراز کرده‌اند. 

ناگفته نماند که اسپانسرهای گرامی به‌ویژه نشریهٔ رسانهٔ همیاری، نقش مهمی در ساماندهی این برنامه داشته‌اند. نامی از اسپانسرها می‌بریم تا سپاس فراوان خود را ابراز کنیم:

نشریهٔ رسانهٔ همیاری، گالری آکادمی نازنین، جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور، خانهٔ فرهنگ و هنر ایران، شهلا آرت گالری، مرکز مشاورهٔ روان پویا، آقای دکتر فرهاد گشتاسبی، مدیر کلینیک دندان‌پزشکی Lonsdale Dentist، خانم مری صالح، مشاور خرید و فروش املاک، باشگاه خندهٔ ایرانیان کانادا، آقای سیدعلی یوسفی نمین، مدیر شرکت Elegant Immigration Services با قدردانی فراوان از هنرمندان و به امید دیدار شما در نمایشگاه.

پرسش‌ها از هنرمندان: 

۱- لطفاً کمی دربارهٔ خودتان و فعالیت‌های هنری‌تان بفرمایید؛ اینکه از چه زمانی فعالیت‌های هنری‌تان را آغاز کرده‌اید و در چه زمینه‌هایی مشغول به کارید؟

۲- نظرتان دربارهٔ موضوع این نمایشگاه که حمایت از کارآفرینی برای زنان محروم در ایران است، چیست؟ چه شد که تمایل پیدا کردید در این برنامه مشارکت کنید؟ 

۳- با توجه به اینکه می‌دانستید مدل یا الهام‌بخش شما زن زحمت‌کشی است که هم‌اکنون در ایران، به‌ همین کاری مشغول است که مهربانانی از دوردست‌ها برایش مهیا کرده‌اند، آیا در آفرینش اثرتان برای این نمایشگاه، حسی متفاوت با دیگر آثارتان داشته‌اید؟ 

* * * * *

پاسخ‌های هنرمندان به‌تریتب حروف الفبای نام خانوادگی:

زهره آرامیان

پاسخ ۱- من زهره آرامیان ساکن ونکوور هستم. سابقهٔ فعالیت هنری من برمی‌گردد به دوران دبیرستانم در ایران که برای اولین‌بار در مسابقات استانی در استان فارس شرکت کردم و علاقهٔ اصلی من هنر مینیاتور و تذهیب است. البته به‌تازگی روایتگری را زیر نظر خانم رزیتا معینی شیرازی آغاز کرده‌ام.

پاسخ ۲- حضور در این نمایشگاه برای من افتخاری است که بتوانم با آن در توانمندسازی زنان در ایران، خدمت‌رسانِ جامعه باشم. در کل نقاشی برای من راهی است که با آن می‌توانم احساسم را بیان کنم و این نمایشگاه طریقی است که با آن می‌توان به مشارکت و همدلی رسید که در اینجا از بانیان آن تشکر می‌کنم.

پاسخ ۳- در مورد موضوعی که به‌عنوان مدل انتخاب کرده‌ام، همیشه یک مطلب مد نظرم بود و آن هم سیمای رنج و زحمت‌کشی زنانی که در عین خانه‌داری یا بچه‌داری به اقتصاد خانواده هم کمک می‌کنند و این صبوری و تحمل فقط از عهدهٔ ایشان ساخته است و امیدوارم روزهایی که در راه است برای این زنان حق و حقوقی برابر با مردان را رقم زند. با سپاس از شما و همکارانتان، موفق و سلامت باشید.

* * * * *

نرگس آقاحسینی

پاسخ ۱- نرگس آقاحسینی هستم، نقاش و سفالگر و سرامیست. لیسانس و فوق لیسانسم را از دانشگاه هنر و معماری تهران گرفته‌ام. بیش از بیست سال است که نقاشی می‌کنم و سال‌ها در تهران در دانشگاه و هنرستان تدریس کرده‌ام (حدود پانزده سال). در نمایشگاه‌ها، سمپوزیوم‌ها و فستیوال‌های نقاشی زیادی در ایران و خارج از ایران در کشورهایی مثل آمریکا، انگلستان، ایتالیا، جمهوری چک، ترکیه، قطر و گرجستان شرکت داشته‌ام.

پاسخ ۲- از آنجایی‌که همیشه زنان و مسائل و مشکلات آن‌ها موضوع نقاشی‌های من است، هر موضوعی که مرتبط با زن باشد، نظر مرا جلب می‌کند. جدا از موضوع نمایشگاه فعلی که برای من بسیار جذاب است، مسئلهٔ حمایت از کارآفرینی زنان و اینکه عواید نمایشگاه به آن‌ها تعلق می‌گیرد، برای من واقعاً ارزشمند و قابل‌تحسین است و خوشحال‌ام که نقش کوچکی در این کار بزرگ دارم.

پاسخ ۳- قطعاً کارکردن برای این نمایشگاه حس متفاوتی برایم داشت. سال‌هاست که موضوع نقاشی من زنان‌اند، اما همیشه با نقاشی‌هایم به این فکر می‌کردم که بتوانم حسی از رنج و محدودیت و تبعیض را به مخاطب القا کنم، حسی که بیشتر زن‌ها در جامعهٔ ما درگیر آن‌اند و از آن زخم خورده‌اند. اما موضوع این نمایشگاه من را با بُعد دیگری از مسائل زنان روبرو کرد. چیزی که واقعاً مرا به‌وجد آورد و به فکر فرو برد، کارآفرینی برای زنان بود. به‌اعتقاد من مهم‌ترین و اصلی‌ترین راه استقلال برای یک زن استقلال مالی است و خصوصاً اینکه در جوامعی نظیر کشور ما زن‌ها با داشتن استقلال مالی، دیگر مجبور به تحمل خیلی از زورگویی‌ها، تبعیض‌ها و سختی‌ها نیستند و می‌توانند به شکوفایی برسند. زن‌هایی که کار می‌کنند و در بُعد اقتصادی خانواده نقش دارند، به‌مراتب آگاهی‌های بالاتری کسب می‌کنند و این آگاهی به رشد اندیشه و توانمندی آنان و خانواده‌شان هم بسیار کمک می‌کند.

در پایان از بنیاد نیکوکاری یارا که این کار ارزشمند را انجام می‌دهد، گالری نازنین و نشریهٔ خوشنام و فعال رسانهٔ همیاری تشکر می‌کنم.

* * * * *

رضا اسدی سمیع

پاسخ ۱- رضا اسدى سمیع هستم، از سال‌ها پیش در زمینهٔ هنرهاى نمایشى و طراحى فعالیت داشته‌ام و جدیداً مدتی است که در زمینهٔ هنرهاى سرامیک و نقاشى کار مى‌کنم.

پاسخ ۲- موضوع کارآفرینى زنان ایرانى همیشه یکى از دغدغه‌هاى من در زمینهٔ مسائل اجتماعى ایران بوده است. از اینکه با هنرم مى‌توانم در زمینهٔ حمایت از خانم‌هایى که بار مسئولیت خانواده را به دوش مى‌کشند، قدمى بردارم خوشحال‌ام. قطعاً پدیدآوردن اثرى با موضوع زنان کار و نقش حامیان این برنامه، براى من افتخارآمیز است. وظیفهٔ اصلى هنرمند تولید محتواى فرهنگى‌ای است که مسائل اجتماعى و سیاسى زمانه را بازگو مى‌کند.

پاسخ ۳- از اینکه این نمایشگاه این فرصت را به من داد، احساس رضایت درونى مى‌کنم و از برنامه‌گذاران محترم این نمایشگاه سپاسگزارم.

* * * * *

نسرین اسلم

پاسخ ۱- نسرین اسلم هستم و حدود ۳۵ سال است که به کارهای هنری و تدریس در حرفهٔ نقاشی با متد و سبک‌های گوناگون مشغول‌ام، همچنین تجربهٔ حضور در نمایشگاه‌های مختلف انفرادی و گروهی در ایران و خارج از ایران را داشته‌ام.

پاسخ ۲- افتخار آشنایی با بنیاد نیکوکاری یارا را از طریق فیس‌بوک و دوستان گرامی به‌دست آورده‌ام. 

پاسخ ۳- موضوع زنان، وضعیت آنان از نظر کار و زندگی و روابط آن‌ها با جامعه در ایران، همیشه از موضوعات مورد علاقه من بوده است. از اینکه احساس خودم دربارهٔ آن‌ها را در قالب اثری هنری بیان می‌کردم، شاد و خرسند بودم.

* * * * *

فهیمه الیاس

پاسخ ۱- فهیمه الیاس هستم. از ۱۶ سالگی به هنر نقاشی ومجسمه‌سازی جلب شدم و در این زمینه‌ها کار کردم. وقتی امکانات تحصیلی برای هنر کم و دانشکده‌های هنر تعطیل شدند، به بلژیک آمدیم و الان حدود سی و چهار سال است که در شهر اوستنده (Oostende) بلژیک زندگی می‌کنم. سال‌ها در زمینهٔ خلاقیت و هنر به نوجوانان تدریس کرده‌ام و نقاشی و سرامیک و مجسمه‌سازی را ادامه داده‌ام.

پاسخ ۲- در فیس‌بوک اطلاعیه‌های بنیاد نیکوکاری یارا را دیدم و چون تکیهٔ فعالیت‌هایشان بر کمک‌رسانی به زنان است، این بنیاد را انتخاب کردم. برایم جالب است که کسانی در دورترین فاصله با ایران زندگی می‌کنند و در فکر کارآفرینی در آنجا هستند و باعث می‌شوند که آن زنان به خود به چشم یک انسان موفق نگاه کنند و نه کسی که محتاج و ناتوان است.

پاسخ ۳- هنگامی که نقش این زن را می‌کشیدم، گرچه شنیده بودم که او نابیناست، حس می‌کردم دید قشنگی دارد. چشمِ دلش روشن و زیباست. پنجره باز بود و بوی قهوهٔ صبحگاهی مشامم را پر کرده بود. قلم به‌دست صورتِ زیبادلی را می‌کشیدم که در او نگاهی پرآب با درخشش زیاد می‌دیدم. چنان روی زمین نشسته که انگار سال‌هاست روی پا نایستاده، گویی خانه‌اش زیر آفتابی گرم خوابیده و خاطراتش رنگی دیگر دارد. شاید آسمان راز نگاهش را بخواند، گویی می گوید باید بروم تا بتوانم سکوت را از قلبم پاک کنم، سبدی ببافم تا نانی درآورم و به‌سوی خانه روم، ای گنجشک‌ها، ای ابرها، ای خورشید بروید به کودکانم خبر بدهید چشمانم آفتاب را می‌خواند.

* * * * *

احمدرضا پیک

پاسخ ۱- من احمدرضا پیک هستم و بیش از شش سال است که ساکن ونکوورم، اما در اینجا فعالیت هنری برای نمایشگاه نداشته‌ام. در ایران مهندس معمار بودم و در زمینهٔ موسیقی (گیتار کلاسیک و پاپ) و نقاشی فعالیت‌هایی داشتم.

پاسخ ۲- خیلی خوشحال‌ام که این نمایشگاه و با این عنوان خیرخواهانه برگزار می‌شود. من به‌قدری تحت تأثیر قرار گرفتم که پس از سال‌ها دوری از نقاشی دوباره قلم به دست گرفتم و امیدوارم این‌گونه یادآوری‌ها هرازچندگاهی باشد تا بتوانیم هرجای دنیا که باشیم، کمک‌رسان به این عزیزان باشیم. برای این کار فقط کمی همت لازم است.

پاسخ ۳- من معمولاً سوژه‌های کارهای هنری‌ام دلی بود و عنوان‌داشتن برای شروع کار را دوست نداشتم، اما به‌خاطر آشنایی قبلی با بنیاد یارا و دلسوزی دست‌اندرکاران و دیدن به‌ثمرنشستن برخی از کمک‌ها در این قاب‌های زیبا، بسیار مشتاقانه مشغول به نقاشی شدم و حس غیرقابل‌وصفی داشتم و اصلاً نگران این نبودم که بعد از سال‌ها نقاشی‌نکردن نتیجهٔ کار چه می‌شود.

* * * * *

فرحناز ثمری

پاسخ ۱- من از سن ۲۰ سالگی فعالیت‌های هنری‌ام را شروع کردم‌. از دانشگاه تهران در دکوراسیون داخلی فارغ‌التحصیل شدم و در کنار آن کلاس‌های نقاشی با اساتید برجسته دانشگاه و تدریس نقاشی را ادامه دادم. سال ۲۰۱۰ به ونکوور مهاجرت کردم و از همان بدو ورود فعالیت‌های هنری‌ام را شروع کردم. در دانشگاه هنر امیلی کار دوره‌های نقاشی پیشرفته را گذراندم و آتلیه هنری خودم را افتتاح کردم. دو بار در مسابقات گلدن براش لایو پیتینگ به‌همراه دوستم سارا مهجوری شرکت کردم و برنده شدیم و بیش از ۳۰ بار در لایو پیتینگ‌های متعدد و آکشن‌های خیریهٔ کانادایی شرکت کرده‌ام. بیش از ۲۰۰ نمایشگاه انفرادی و گروهی داشته‌ام و در حال حاضر کارهای من در Vancouver Fine Art Gallery و Chali-Rosso Art Gallery به‌صورت دائم نمایش داده می‌شود.

پاسخ ۲- به‌نظر من شرکت در نمایشگاه‌های خیریه به‌نفع ایرانیان و هم‌وطنان داخل ایران و گذاشتن برنامه‌هایی از این قبیل می‌تواند حرکت بسیار مثبتی باشد برای زنان زحمتکشی که در ایران هیچ پشتوانه‌ٔ حمایتی در این شرایط سخت ندارند و من به‌عنوان زنی هنرمند دوست دارم نقشی در این حرکت خیرخواهانه داشته باشم.

پاسخ ۳- تعظیم می‌کنم به تمام زنان قوی و زجرکشیدهٔ سرزمینم که همیشه ایستاده‌اند و هیچ‌گاه تسلیم نشده‌اند. این زنان از اعماق تاریخ سرزمینم از گذشته تا به امروز همواره شکوه و عظمتشان را حفظ کرده اند و من چقدر به زن‌بودن‌ام می‌بالم.

* * * * *

سهیلا جعفری

پاسخ ۱- سهیلا جعفری هستم. نقاشی برای من کاری ذوقی است و نه یک شغل. فعالیت هنری من در زمینهٔ نقاشی رنگ روغن است که آن را زیر نظر استاد علی‌رضا صدقدار در سال ۲۰۱۷ شروع کردم. خوشحال‌ام بگویم عمدهٔ نقاشی‌هایم را فروخته‌ام و عمدهٔ درآمدهای آن به مؤسسات خیریه که در ایران فعالیت دارند، تعلق یافته است. از جمله نقاشی‌هایی را به نمایشگاه‌هایی که خیریهٔ باران توسط خانم سبزواری و همکارانشان برگزار کردند، هدیه کرده‌ام که خوشبختانه همگی به‌نفع خیریه به‌فروش رفته‌اند.

پاسخ ۲- مثلی هست که می‌گوید: «به‌جای دادنِ ماهی، به من ماهیگیری را بیاموز.» بنابراین آموزش‌دادن ماهیگیری به زنان و فراهم کردن وسایل ماهیگیری برای آنان، قطعاً بهتر از دادنِ ماهی به آن‌هاست.

زنان را بایستی متکی به توانایی‌هایشان بار آورد و وسایلی را برای آن‌ها فراهم آورد که به‌طور مستقل بتوانند کار کنند و منبع درآمدی برای خود و خانواده‌شان باشند. با کمک به چنین زنانی ما نه‌تنها آن‌ها را از لحاظ مالی مستقل بار می‌آوریم، بلکه به آن‌ها این امکان را می‌دهیم که فرزندانشان را در محیطی امن‌تر، بهتر و شاداب‌تر پرورش دهند.

پاسخ ۳- حقیقت اینکه من یک مجموعه نقاشی در مورد زن و کار در محیط کشاورزی و دامداری قبل از دوران کرونا کشیدم که همگی با استقبال مواجه شدند و به‌فروش رفتند و این کار ادامهٔ کارهای قبلی من خواهد بود. خوشحال‌ام که می‌توانم توانمندی زنان را حداقل در یک حوزهٔ کاری به‌تصویر کشیده و در معرض دید عموم بگذارم. امیدوارم کارم موردقبول بازدیدکنندگان نمایشگاه قرار گیرد و خریداری شود که در این‌صورت کل درآمد آن را به بنیاد نیکوکاری یارا می‌دهم تا برای تجهیزکردن مادر دیگری برای تأمین معاش زندگی خود و خانواده‌اش به‌کار گیرند. 

* * * * *

فرشته چهرزاد

پاسخ ۱- فرشته چهرزاد هستم. من از کودکی به نقاشی علاقه داشته‌ام. کار با آبرنگ را در دوران دبیرستان شروع کردم و با رنگ روغن ادامه دادم. پس از وقفه‌ای طولانی حدود پنج سال پیش آموزش نقاشی را نزد استاد بسیار هنرمند خانم مونیکا کاویانی عزیز شروع کردم و هنوز در مرحلهٔ یادگیری هستم، با تشویق و راهنمایی ایشان اخیراً نمایشگاهی از کارهایم برگزار شد.

پاسخ ۲- از آنجا که با فعالیت‌های انسان‌دوستانهٔ بنیاد نیکوکاری یارا آشنا بودم، میل داشتم که من هم در این کار خیر و حمایت از مردم عزیزمان شرکت داشته باشم. 

پاسخ ۳- این بار احساس خیلی بهتری نسبت به نقاشی‌های پیشین خود داشتم، چرا که می‌توانستم قدمی هر چند کوچک در راه کمک به زنانی بردارم که در ایران هستند. از اینکه توسط یارا به آن‌ها دسترسی پیدا شده و می‌توانستم با آن‌ها ارتباط برقرار کنم، حس شادی و سرور داشتم.

* * * * *

ندا حامد

پاسخ ۱- من ندا حامد هستم، ۴۸ ساله، فوق لیسانس زبان فرانسه، ساکن نورث ونکوور و مادر دو فرزند ۲۱ و ۱۲ ساله. کارهای هنری جدیدم را از زمان تعطیلی و خانه‌ماندن به‌خاطر کووید-۱۹ شروع کردم. البته از سه سال پیش نقاشی را با خانم نازیلا رفیع‌زاده شروع کرده بودم، ولی در زمان همه‌گیری کارهای دیگری ازجمله dot painting و pebble art را شروع کردم. 

پاسخ ۲- حمایت از بانوان هم‌وطن کار ارزشمندی است و خوشحال‌ام که مشارکت کردم. توانمندکردن زنان، نقش مؤثری در بهبود اوضاع جامعهٔ ایرانی خواهد داشت.

پاسخ ۳- کاری که تقدیم می‌کنم تابلویی ترکیبی از نقاشی و سنگ است که یک زن خیاط را نشان می‌دهد. خوشحال‌ام اگر توانسته باشم کمک کوچکی به بانوان زحمت‌کش هم‌وطن کرده باشم.

* * * * *

نازیلا رفیع‌زاده

پاسخ ۱- من، نازیلا رفیع‌زاده، دانش‌آموختهٔ دانشکدهٔ علوم توان‌بخشی از دانشگاه علوم پزشکی ایران در رشتهٔ فیزیوتراپی هستم و برای مدت ۲۰ سال در بیمارستان شهدای هفتم تیر در شهر ری، به‌عنوان فیزیوتراپیست مشغول به کار بودم. در دسامبر ۲۰۱۰، به‌همراه همسر و پسر ۱۷ ساله‌ام به کانادا مهاجرت کرده و در نورث ونکوور ساکن شدم. از کودکی به نقاشی علاقهٔ وافر داشتم، ولی از سن ۲۵ سالگی به‌طور مستمر زیر نظر استاد مهدی علیزاده در تهران، در زمینهٔ طراحی، سیاه‌قلم و رنگ روغن مشغول به آموختن شدم. در حال حاضر، در زمینه‌های شعر و نثر ادبیات فارسی و نقاشی فعالیت دارم و اصول طراحی و نقاشی با اکریلیک و رنگ روغن را در خانه آموزش می‌دهم.

پاسخ ۲- نمایشگاه کنونی، پل ارتباطی عاطفی‌ای است بین من و آنچه که در ایران می‌گذرد. در جامعهٔ مردسالار کنونیِ ایران، با توجه به سیاست‌ها، فشارها و سوءمدیریت موجود که سایهٔ سیاهش همیشه بر سر زنان مخصوصاً زنان سرپرست خانوار بوده و است، نقش چنین سازمان‌های مردمی‌ای چه در داخل و چه در خارج از کشور، که به‌جای دادنِ ماهی، ماهیگیری آموزش می‌دهند بسیار پررنگ می‌شود.

مشارکت من، گرچه با توجه به درگیری‌های روزمره شاید بسیار کم‌رنگ باشد، ولی مُهر تأییدی است بر حرکت سازنده و مثبت این گروه و نیز نشان از اعتماد به دست‌هایی است که پرچم این مجموعه را به اهتزاز در آورده‌اند.

پاسخ ۳- در مقایسه با سایر کارهای خودم که همیشه الهام‌گرفته از گل‌ها و زیبایی‌های طبیعت بوده، این کار، حال‌وهوای دیگری داشته‌ است. سعی من بر این بوده تا جایی که در دانش و توانم است، در این وقت کم حس تلاش و رنجی را که یک زن سرپرست خانوار دارد، بتوانم به‌تصویر بکشم. البته لازم به ذکر است که عکاس قبلاً شکار لحظه‌ها را انجام داده است. در انتها از خداوند پیروزی و توفیق در این حرکت زیبا را برای خانم سبزواری عزیز و تمامی همیاران گرامی‌شان مخصوصاً مجلهٔ رسانهٔ همیاری، آرزومندم.

* * * * *

افسانه رودگر

پاسخ ۱- من از سال ۱۳۸۰ مطابق با ۲۰۰۱ میلادی فعالیت هنری‌ام را با پرتره و با استفاده از کُنته و مداد شروع کردم. در این رابطه در دو نمایشگاه شرکت نمودم. متأسفانه به‌دلیل کارم که تمام‌وقت بود و خودم سرپرستِ خودم بودم، فقط دو سال ادامه دادم. از سال ۱۳۹۳ مطابق با ۲۰۱۴ میلادی مجدداً نقاشی را با آبرنگ شروع کردم. آبرنگ را با تماشاکردن پدرم در حال کار، در زمانی که در خانهٔ پدری‌ام زندگی می‌کردم، یاد گرفتم. پدرم در زمان حیاتشان استاد هایپررئالیست بودند. موضوعات من غالباً حیوانات و طبیعت است که هر دو الهام‌بخش من‌اند. در این مدت در چندین نمایشگاه شرکت کرده‌ام.

پاسخ ۲- با عرض خسته نباشید به خانم مینا سبزواری، باید باید بگویم که واقعاً دستشان درد نکند با برپایی این نمایشگاه به زنان زحمت‌کش کشورمان کمک می‌کنند؛ زنانی که همسرانشان به‌دلایل مختلف مانند اعتیاد، زندان و… قادر به کارکردن نیستند یا همسرانشان را از دست داده‌اند و بار مشکلات خانواده به دوش آن‌ها افتاده است. باید بگویم که این کمک‌ها در حقیقت باید از طرف دولت کشورمان باشد، ولی متأسفانه دولت ما در این زمینه هیچ‌کاری نمی‌کند و این کمک‌ها همیشه از طرف مردم بوده و است. من بسیار خوشحال‌ام که سهم بسیار کوچکی را در این زمینه ایفا می‌کنم. 

پاسخ ۳- حس من در زمان ایجاد این اثر صددرصد متفاوت با آثار دیگرم بوده است. در درجهٔ اول چون هدفم کمک به زنان زحمت‌کش است، بسیار خوشحال بودم و احساس می‌کردم که چقدر خوب است که با خلق این اثر کمکی به آن‌ها می‌کنم و در درجهٔ دوم چون انتخابم زنی است که در روستا مشغول نخ‌ریسی است، خواستم زنده‌دلی و عشق به زندگی این زنان را با انتخاب رنگ‌های زیبایی که در پوشش‌شان است، تحسین کنم.

* * * * *

پروانه رودگر

پاسخ ۱- من پروانه رودگر هستم، ساکن ونکوور. در سال ۱۹۸۴ با همسر و دو فرزندم به ایتالیا، شهر فلورانس مهاجرت کردیم. با بیش از ۳۵ سال تجربه در مجسمه‌سازی، در حال حاضر به کار هنری در این زمینه و نیز آموزش آن مشغول‌ام. 

من کار هنری‌ام را از سال ۱۹۸۶ در کالج The Artistic Lyceum در فلورانس ایتالیا، زیر نظر استاد مجسمه‌ساز، آنتونیو‌دی توماسو، و استاد مجسمه‌ساز سرامیکی مشهور ایتالیایی، مارچلو فانتونی، آغاز کردم. سپس تحصیلات هنری‌ام را در دانشگاه Eta ‘Libera فلورانس به‌پایان رساندم و در رشته‌های سرامیک، گچ و ریخته‌گری تخصص یافتم. همچنین گواهینامهٔ کار با سنگ را از مدرسهٔ هنر Porta Romana در فلورانس دریافت کردم. 

آثار هنری من در کشو‌رهای مختلف آمریکای شمالی، آسیا، اروپا و استرالیا به‌نمایش گذاشته شده است. آخرین نمایشگاه فضای بازم در سال ۲۰۱۸ در سیدنی استرالیا، در نمایشگاه Sculpture by the Sea, Bondi برگزار شد.

پاسخ ۲- با تشکر از خانم مینا سبزواری به‌خاطر فعالیت‌هایشان برای کمک به زنان ایرانی‌ای که شرایط دشواری برای گذران زندگی دارند، خوشحال‌ام که مرا هم در جزئی از این فعالیت شرکت داده‌اند.

متأسفانه ارگان‌های دولتی کشورمان از زنان محروم و آن‌هایی که مسئولیت اصلی خانواده را به‌عهده دارند، حمایت چندانی نمی‌کنند و نه تنها روزبه‌روز به مشکلات روزمرهٔ زنان می‌افزایند، بلکه عملاً حل مشکلات و تسهیل آن‌ها را به‌عهدهٔ خود آنان گذاشته‌اند. 

در مورد موضوع این نمایشگاه، یعنی کمک به کارآفرینی برای زنان محروم، به‌نظر من کارآفرینی و ایجاد امکانات برای کارکردن زنان نه تنها بخشی از مشکلات مادی آن‌ها که از اصلی‌ترین مشکلات آن‌هاست، حل می‌کند، بلکه زمینه‌ساز فضای بهتر در خانواده می‌شود، آرامش بیشتری برای فرزندان در محیط خانواده فراهم می‌شود، تصور بهتر و سازنده‌تری از زن و مادر در خانواده ایجاد می‌شود و اینکه کمک می‌شود تا فرهنگ سازندگی و تولید در خانواده ترویج شود.

پاسخ ۳- در مورد حسی که من هنگام درست‌کردن این مجسمه داشتم، قطعاً درک من از سوژهٔ این کار روی کارم تأثیر گذاشته و یقیناً من حس متفاوتی داشته‌ام. من در حین انجام این کار سعی کردم احساس زنی را درک کنم که تنهاست یا حمایت چندانی ندارد، مشکلات مالی زیادی دارد و مسئولیت نگهداری بچه‌هایش با اوست. امیدوارم که توانسته باشم این حس را به کارم منتقل بکنم. با امید به موفقیت

* * * * *

هنگامه زکی‌پور

پاسخ ۱- هنگامه زکی‌پور هستم. حدود هشت سال پیش آموزش نقاشی را در خدمت دوست عزیزم خانم فرحناز ثمری شروع کردم و الان هم فقط به‌صورت آماتور و تفریحی نقاشی می‌کشم و در این زمینه حرفه‌ای نیستم.

پاسخ ۲- موضوع این‌ نمایشگاه و کلاً فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا در جهت یاری‌رساندن و ایجاد اشتغال برای زنان سرپرست خانوار در ایران، بسیار باارزش و قابل‌تقدیر است. من هم فکر کردم به‌نوبهٔ خودم با خلق یک اثر هنری، ممکن است بتوانم نقشی در این کار خیر داشته باشم.

پاسخ ۳- قطعاً موضوع نقاشی من این‌بار بسیار متفاوت است و با امید به کمک‌رسانی و پشتیبانی از زنان زحمت‌کش ایران کشیده شده و حس متفاوتی از خلق یک اثر صرفاً هنری یا زیبا را داشت. هر نقشی و رنگی که بر بوم گذاشته می‌شد، به یاد و با امید کمک‌رسانی به همنوعم بوده است. به امید توفیق

* * * * *

افشین سبوکی

پاسخ ۱- افشین سبوکی هستم. با سابقهٔ حدوداً ۲۵ ساله در زمینهٔ طراحی کارتون؛ کاریکاتور و انیمیشن. تجربهٔ برگزاری چندین نمایشگاه فردی و گروهی کارتون و کاریکاتور را در ایران، ترکیه و کانادا داشته‌ام. همچنین در چندین جشنواره از جمله فستیوال بین‌المللی کاریکاتور تهران، عضو هیئت داوران بوده‌ام. در حال حاضر در کانادا در رشتهٔ انیمیشن مشغول هستم و البته با چند مجله و وبسایت در زمینهٔ کارتون و کاریکاتور همکاری دارم.

پاسخ ۲- به‌نظر من هر قدمی که در حمایت از هم‌وطنان محروم برداشته شود، با ارزش و مؤثر است و باید مورد حمایت قرار بگیرد.

پاسخ ۳- من معمولاً تلاش می‌کنم در کنش‌هایی که برای حمایت از هم‌وطنان داخل ایران صورت می‌گیرد، شرکت کنم. بعد از اطلاع از این حرکت مثبت و شناختی که از فعالیت‌ها و پیگیری‌های خیرخواهانهٔ سرکار خانم سبزواری دارم، با کمال میل و افتخار به این گروه پیوستم. به امید اینکه از طریق این حرکت سمبلیک قدم کوچکی برای بانوان ایرانی برداشته شود.

* * * * *

آتوسا سیدین آزاد

پاسخ ۱- من آتوسا سیدین آزاد متولد سال ١٣۵۶ هستم. من در نازنین آکادمی زیر نظر نازنین جان کار سیاه قلم و پاستیل انجام می‌دهم. 

پاسخ ۲- از طریق فیس‌بوک خانم سبزواری عزیز و نازنین جان از قصد عزیزان برای برگزاری این نمایشگاه مطلع شدم.

پاسخ ۳- از صمیم قلبم برای شرکت در این نمایشگاه و حمایت از زنان زحمتکش سرزمینم احساس خرسندی دارم و امیدوارم بتوانم با همگام‌شدن با عزیزان هنرمند قدمی مؤثر در این زمینه بردارم.

* * * * *

مهین شریلی

پاسخ ۱- با سلام و عرض ارادت، خدمت خانم سبزواری، من مهین شریلى فارغ‌التحصیل رشتهٔ صحنه‌آرایى از دانشگاه هنر در ایران هستم. به‌مدت چندین سال در هنرستان‌هاى ایران مشغول تدریس مبانى هنرهاى تجسمى بوده‌ام و به‌مدت بیست و دو سال بعد از اینکه به ونکوور آمدم در زمینهٔ نقاشى و صحنه‌آرایى فعالیت داشته‌ام و در این زمینه‌ها آثار متعددی را با موضوعات مختلف خلق کرده‌ام. 

پاسخ ۲- به‌نظرمن براى زنان محرومى که مسئولیت مخارج زندگی‌شان را دارند، کارآفرینى حرکتی انسانی و باارزش است که برکات فراوانی را برای جامعه و فرد به‌همراه دارد. 

پاسخ ۳- نگاه به مقولهٔ «زنان کار» به‌طور معمول تداعی نوعی فلاکت و تاریکى را به‌همراه دارد. هدف من در اثر ارائه‌شده توجه به جنبهٔ والا و زیبای حمایت از این بانوان است و سعی کردم با استفاده از رنگ‌ها روشنایى این احساس به‌نمایش گذارده شود. رنگ‌های به‌کاررفته در این طرح و نقش فرش، با دستان هنرمند بانوی بافنده در هم مى‌آمیزند و اثری خلق می‌کنند که پیام‌آور زیبایی و زندگی است، چه آنکه هیچ رنگى بى‌دلیل و بى‌اذن عاشق بافندهٔ آن بر دار گره نمى‌خورد و نمی‌نشیند. وجود پرنده‌ها در تابلو بیانگر امید و رهایی و ارج‌نهادن بر زیبایى اثر هنریِ زنده و پویای این زنان است و نقوش اسلیمى به مثابهٔ درختى قوی و استوار با شاخ و برگ‌هاى زندگى می‌باشند.

* * * * *

لیلا طاهری

پاسخ ۱- لیلا طاهری هستم. سال‌هاست در زمینهٔ نقاشی و گرافیک در ایران و تا حدودی هم در اینجا فعالیت‌هایی داشته‌ام. در ایران نمایشگاه‌هایی برگزار کرده‌ام. در اینجا هم با موضوع زنان با عنوان فریاد سکوت و Stop Abuse Women در مکان‌های مختلفی در ونکوور نمایشگاه‌هایی داشته‌ام.

پاسخ ۲- موضوع زنان و مشکلات زنان همواره موضوع مورد علاقهٔ من بوده است، چه در ایران، چه اینجا. با بنیاد یارا و خانم سبزواری عزیز مدت‌هاست در ارتباطم و هر کمکی بتوانم برای کارآفرینی زنان انجام بدهم خوشحال می‌شوم.

پاسخ ۳- ایدهٔ نمایشگاه با این موضوع، بسیار زیبا و قابل‌تقدیر است و من به‌شخصه در زمان کشیدن این طرح خیلی با کارم ارتباط برقرار کردم. با تصور اینکه این بافندهٔ فرش دارد کل آرزوهای خودش و خانواده‌اش را با این فرش می‌بافد. سعی کردم احساسم را با این نقاشی به‌تصویر بکشم. با آرزوی سلامت و موفقیت برای همهٔ دست اندرکاران

* * * * *

مریم عابدی

پاسخ ۱- من مریم عابدی، ساکن کوکئیتلام هستم. از میان هنرها بیشتر به نقاشی، تئاتر و موسیقی علاقه‌مندم، اما در حال حاضر از بین هنرها فقط گاهی کار نقاشی انجام می‌دهم. به فعالیت اجتماعی، خصوصاً برای هم‌وطنان و هم‌زبانانم علاقه دارم و سعی می‌کنم در حد امکان به آن‌ها کمک کنم. نقاشی را حرفه‌ای نیاموخته‌ام، اما از سال ۲۰۱۸ خیلی بیش از پیش در این زمینه فعال شدم و همان سال در دو نمایشگاه گروهی در ونکوور شرکت کردم. تکنیک مورد استفادهٔ من اکثراً اکریلیک روی بوم است.

پاسخ ۲- مدت‌ها بود نقاشی نکشیده بودم، اما موضوع و اهداف این نمایشگاه انگیزه‌ای قوی برای شرکت‌کردن و ارائهٔ کار در من ایجاد کرد. 

پاسخ ۳- خوب است زنان شجاع و توانمند ایران می‌توانند، هرچند از راه دور، حمایت و گرمی دست‌های ما را حس کنند. همین کارها اگر زنان زحمت‌کش و پرکار ایرانمان را دلگرم کند، خود انگیزه‌ای بزرگ و متفاوت است.

* * * * *

مونیکا کاویانی

پاسخ ۱- مونیکا کاویانی هستم، مدرس نقاشی رنگ روغن و سبک کارم رئال، مدرن و آبستره است. به‌مدت بیست سال تدریس نقاشی رنگ روغن کرده‌ام و در نمایشگاه‌های آثار هنری در ایران، لندن و کانادا به‌صورت انفرادی و گروهی حضور داشته‌ام. همچنین برای هنرجویانم نمایشگاه‌های نقاشی برگزار کرده‌ام.

پاسخ ۲- بی‌شک حمایت از کارآفرینی زنان، می‌تواند آثار مثبتی در تقویت دیدگاه‌ها به توانایی‌های بی‌بدیل زنان داشته باشد. انسان‌هایی با افکار مثبت که به‌جای خیال‌بافی، برای رسیدن به اهدافشان تلاش کرده‌اند. من هم به‌عنوان عضو کوچکی در این مجموعه با نگاهی مثبت و با عشق، کار کوچکی را با عنوان ستایش، انجام دادم. بسیار ستودنی است دست‌ها و افکار کارآفرینان عزیز.

پاسخ ۳- زنان زحمت‌کش سرزمینم، انسان‌هایی پرمهرند. مهربانی آئین مردم ایران است. با حضور در این نمایشگاه گرمی قلب‌های مهربانشان را حس کردم. حسی متفاوت و زیبا که امیدوارم در خلق اثرم هم نمایش داده شده باشد.

* * * * *

سپیده کاوسی

پاسخ ۱- سپیده کاوسی هستم. از کودکی علاقهٔ زیادی به نقاشی و فعالیت‌های هنری داشتم و در ۷ سالگی به اولین کلاس نقاشی رفتم. این مسیر ادامه داشت تا زمانی که تصمیم گرفتم به هنرستان بروم و به‌صورت آکادمیک نقاشی را ادامه بدهم. لیسانس نقاشی خود را از دانشگاه تهران گرفتم و تصمیم گرفتم برای ادامهٔ این مسیر و رسیدن به اهدافم مهاجرت کنم و در حال حاضر به‌ تحصیل هنرهای زیبا و هنرهای نمایشی در داگلاس کالج مشغول‌ام. 

سبک اصلی من تلفیق فلسفه و هنر است که در تابلوهای سه‌لته اجرا شده‌اند و از نظر مفهوم مکمل یکدیگرند. 

بیش از ۱۰ سال سابقهٔ کار و آموزش در زمینهٔ نقاشی‌های آمیخته (Mixed Media)، مدرن و برجسته دارم. طراحی و اجرای پروژه‌های هفت‌سین برای شهرداری، مراکز خرید و شرکت‌ها، کاشی‌کاری، طراحی خطاطی (Calligraphy) اسم، شعر… و همکاری با طراحان طلا و جواهر داشته‌ام.

پاسخ ۲- من به‌صورت کاملاً اتفاقی در آخرین روزها از این نمایشگاه مطلع شدم و جذب موضوع و نیت خیر این بنیاد شدم و علاقه‌مند شدم اثری هرچند کوچک در این نمایشگاه ارائه دهم و سهم کوچکی در این کار داشته باشم. 

پاسخ ۳- بله، حس متفاوتی برای اجرای این اثر داشتم. نوعی پارادوکس… شادی برای کمک‌ به آن‌ها و ناراحتی از شرایط سخت زندگی آن‌ها. به‌امید روزی که فقر در دنیا ریشه‌کن شود و تمام استعدادها دیده شوند.

* * * * *

شهلا کربلایی

پاسخ ۱- شهلا کربلایی هستم، رشتهٔ تحصیلی من طراحی داخلی است، اما از سال ۱۹۹۸ میلادی به‌طور مستمر نقاشی سنتی ایرانی را به‌عنوان فعالیت اصلی خودم انتخاب کرده‌ام که نگاره‌سازی ۳۰ اثر اختصاصی برای کتاب Rome’s Stories همراه با تنی چند از دوستانم، یکی از دستاوردهای آن است. همچنین خودم را از لذت نقاشی با تکنیک‌های متفاوت در طول این سال‌ها محروم نکرده‌ام.

پاسخ ۲- تجربه به من نشان داده است که مشارکت و کار گروهی همواره نتایج خوبی را به‌همراه دارد و چه چیزی زیباتر از مشارکت برای این هدف والا.

پاسخ ۳- در طی انجام این کار من با احساساتی متفاوت دست‌به‌گریبان بودم؛ از سویی احساس همدردی و غم برای زنانی سرپرست خانواده که دغدغهٔ خور و خواب خانواده آرامش را از آن‌ها گرفته و از سویی دیگر، احساس خوبی که با شرکت در این نمایشگاه می‌توانم سهم کوچکی را در کنار عزیزانی که در بنیاد یارا بنایی نکو برافراشته‌اند، داشته باشم.

بنی‌آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش زیک گوهرند 

چو عضوی به‌درد آورد روزگار / دگر عضوها را نماند قرار

* * * * *

نیلوفر معیّری

پاسخ ۱- من نیلوفر معیّری هستم و از شش‌سالگی در ترکیه زندگی کرده‌ام. از آنجا که پدرم هنرمند و نقاش بودند، از همان کودکی با هنر آشنا و به آن علاقه‌مند شدم. رشتهٔ تحصیلی‌ام در مقطع لیسانسم نقاشی بود و فوق‌لیسانسم را در رشتهٔ مد و پارچه به‌پایان رساندم. دکترای Qualification in Art (Cinema-tv)‎ من در ادامهٔ همان هنر شامل سینما و تلویزیون هم می‌شود. 

به‌مدت ۲۵ سال در ترکیه استاد هنر در دانشگاه بودم و بعد از آن از سال ۲۰۰۳ در فلورانس تاریخ هنر و طراحی تدریس می‌کنم. حدود ۱۲ سال است که ساکن ونکوورم و در محل Nilufar Art studio (Pera Art Gallery)‎ تدریس آکادمیک نقاشی را برای همهٔ سنین انجام می‌دهم.

پاسخ ۲- از طریق جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی در ونکوور با بنیاد نیکوکاری یارا آشنا و به فعالیت‌هایشان علاقه‌مند شدم. 

پاسخ ۳- بنیاد یارا موضوع زنان و کار را پیشنهاد داده بودند که خیلی برایم جالب بود. سعی کردم توانایی زنان زحمت‌کش شرقی را نشان بدهم و همچنین تمایل آن‌ها برای داشتن کار و حرکت و زندگی سرشار از سازندگی و از این کارم احساس فوق‌العاده خوبی داشتم و دارم.

* * * * *

رزیتا معینی شیرازی

پاسخ ۱- من رزیتا معینی شیرازی مدرس دانشگاه امیلی کار و هنرمند بینا‌رشته‌ای هستم. کار هنری‌ام را بیش از سه دهه پیش با نقاشی شروع کردم و در ادامه عکاسی٬ چیدمان٬ صدا و تصویرسازی هم به کارهایم اضافه شده است. 

پاسخ ۲- به‌نظر من هر حرکتی که به انسان و طبیعت یاری برساند قابل پشتیبانی و حمایت است. هیچ انسانی بدون کمک به دیگر انسان‌ها قادر به ادامهٔ بقا نخواهد بود. در این مقطع شاید بعضی از ما به کمک‌کردن و دیگرانی به کمک گرفتن نیاز دارند. من هم در یکی از این دو گروه قرار دارم. 

پاسخ ۳- کارهای دستی معمولاً در خود روح زنانه دارند. نخ‌ریسی٬ بافتنی٬ خیاطی و تبدیل مواد خام به وسایلی که موجب آرامش و رفاه خانواده می‌شوند، کارهایی‌اند که به‌طور تاریخی زنانه‌اند. در طی انجام مراحل این کار من هم برای ساعاتی خودم را در زمرهٔ زنان تولیدکننده می‌دیدم و با عشق دور نقاشی‌ام را با نخی طلایی بخیه می‌زدم و به موسیقی فولکلور ایرانی گوش می‌کردم. 

* * * * *

سارا مهجوری

پاسخ ۱- من سارا مهجوری، از سال ۲۰۱۲ در ونکوور به فعالیت هنری مشغول‌ام و آثار من به‌مدت چهار سال در Howe Street Fine Art Gallery به‌نمایش گذاشته شده است. هم‌اکنون به‌صورت خصوصی و نیمه‌خصوصی مشغول به تدریس‌ام. من با تکنیک امپرسیونیسم کار می‌کنم و در آثار من ترکیبی از تکنیک‌های مدرن با Palette Knife و رئال در هم آمیخته شده است.

پاسخ ۲- این باعث خرسندی من است که بتوانم گامی در جهت حمایت از زنان محروم و زحمت‌کش وطنم ایران بردارم و از تمام هم‌وطنان عزیزم که در این بنیاد نیکوکاری نقشی ایفا کرده‌اند، کمال تشکر را دارم.

پاسخ ۳- من در حین انجام این کار حس قشنگی را تجربه کردم که در کارهای قبلی نداشتم؛ حس همدلی، حس وحدانیت و یکی‌شدن. به امید فردایی بهتر برای مردم ایران به‌خصوص قشر آسیب‌پذیرمان که پایه‌های اصلی خانواده‌اند و سال‌ها مورد ظلم و بی‌عدالتی و تبعیض جنسی قرار گرفته‌اند؛ زنان وطنم ایران.

* * * * *

نازنین میرمحمد صادقی

پاسخ ۱- نازنین میرمحمد صادقی هستم، متولد مهر ۱۳۵۹و به‌مدت ۳۰ سال است که در زمینهٔ نقاشی (آبرنگ، رنگ روغن و سیاه‌قلم) فعالیت دارم. بالغ بر ۱۵ نمایشگاه انفرادی در ایران و خارج از ایران داشته‌ام و در بسیاری از نمایشگاه‌های گروهی شرکت کرده‌ام. 

پاسخ ۲- موضوع این نمایشگاه بسیار باارزش و قابل‌تقدیر است. امیدوارم با شرکت در این کار گروهی بتوانم در این کار خیر نقشی داشته باشم.

پاسخ ۳- زمانی که شروع به کشیدن این نقاشی کردم، حس متفاوتی در حین کشیدن این اثر در من وجود داشت؛ در تمام زمان به یاد این عزیزان بودم و اینکه امیدوارم بتوانم نقش کوچکی برای کمک‌رسانی به آن‌ها داشته باشم. با تشکر از همهٔ عزیزانی که در این کار گروهی نقشی داشته‌اند.

* * * * *

نکیسا نوروزی

پاسخ ۱- من فعالیت هنری‌ام را از زمانی که هنرستان می‌رفتم به‌صورت جدی‌تر شروع کردم و در دورهٔ چهارسالهٔ دانشگاه، عکاسی خواندم. به‌طور کلی به موسیقی و نقاشی و تئاتر بسیار علاقه‌مندم. ایران که بودم بیشتر عکاسی کار می‌کردم و بعد از مهاجرت علاقهٔ بیشتری به نقاشی پیدا کردم. در سال‌های اخیر نقاشیِ روی صورت یکی از فعالیت‌های موردعلاقهٔ من شده است.

پاسخ ۲- از نظر من این موضوع و به‌طور کلی حمایت زنان از یکدیگر مسئلهٔ بسیار مهمی است و این یکی از دلایل اصلی من برای شرکت در این نمایشگاه بود.

پاسخ ۳- وقتی که کشیدن این طرح را شروع کردم، در تمام مدت به این فکر می‌کردم که شاید این کار دلگرمی هر چند اندکی برای زنان کارآفرین هم‌وطنم ایجاد کند.

* * * * * 

سالومه هنرمند 

پاسخ ۱- سالومه هستم‌ و با دو فرزند و همسرم در ونکوور زیبا زندگی می‌کنم. از سنین نوجوانی همواره به فعالیت‌های هنری علاقه داشته‌ام. در شروع کارم، با علاقه به طراحی‌های تخصصی با مداد و زغال و در ادامه با تکنیک آبرنگ و گواش به خلق آثار نقاشی پرداخته‌ام. بعد از مهاجرت به کانادا دوره‌هایی در دانشگاه NSCAD نوا اسکوشیا گذراندم که در آنجا با هنرهای نصبی و پوششی به‌طور حرفه‌ای آشنا شدم. در سال ۲۰۱۰ استودیوی هنری خود را در پورت مودی تأسیس کردم. در این استودیو به تدریس هنر و انجام پروژه‌های هنری-فرهنگی با مراکز دولتی و شهرداری‌ها مشغول شدم. 

هنر از لذت‌بخش‌ترین سرگرمی‌های زندگی برای من است و در حال حاضر از دید هنری‌ام در کار تخصصی‌ام به‌عنوان مشاور املاک بهره می‌برم.

پاسخ ۲- زنان قلب جامعه‌اند و هر چه زنانِ مستقل‌تر و قوی‌تری داشته باشیم، جامعهٔ استوارتر و سالم‌تری خواهیم داشت. کارآفرینی برای زنان محروم وطنمان یکی از ریشه‌ای‌ترین اقدامات است ‌و باعث افتخار است که بنیاد نیکوکاری یارا در ونکوور هم در این امر فعال است. 

پاسخ ۳- دقیقاً حس متفاوتی دارم، بخشی از این حس مربوط به دوران کودکی خودم‌ است در شهر زیبای اصفهان و خاطرات روشنی که به‌واسطهٔ شغل مادرم در دیدار با قشر محروم جامعه داشتم. زنان زیبا‌رو، زحمت‌کش و مهربانی که با دستان هنرمند و پینه‌بسته مشغول بافت قالی یا پخت‌وپز نان در تنور بودند تا خرج گذران زندگی را دربیاورند. خاطرات شیرین کودکی من در کنار یکی از همان زیبارویان رقم خورد که در ساعات کار مادرم از من نگهداری می‌کرد و برایم غذاهای خوشمزه می‌پخت. اولین طرح‌ها و نقاشی‌هایم‌ با کمک او شکل گرفت؛ طرح‌های زیبای قالی‌هایی که شب‌ها او‌ در خانه می‌بافت. خوشحال‌ام فرصتی ایجاد شده تا بتوانم کمکی به همان گروه زنان عزیز وطنم بکنم.

نوشته از ونکوور با عشق؛ دستِ یاریِ هنرمندان به زنان شایستهٔ وطن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مریم عابدی – ونکوور

انتخابات شهری امسال در نورث ونکوور برای جامعهٔ ایرانی-کانادایی ساکن این شهر حال و هوای دیگری دارد. حضور پرتعداد نامزدهای ایرانی در این انتخابات، نویدبخش حضوری فعال از سوی این جامعه در عرصهٔ انتخابات شهری است. فردین مکس زاهدی، یکی از این شرکت‌کنندگان است. برای آشنایی خوانندگان با سوابق و برنامه‌هایشان، گفت‌وگویی با ایشان انجام دادیم که نظر شما را به آن جلب می‌کنیم.

با سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً کمی دربارهٔ خودتان، تحصیلات و سوابق کاری‌ و فعالیت‌های داوطلبانه‌تان برای خوانندگان ما بگویید. چند سال است که به کانادا آمده‌اید و چه شد که مهاجرت کردید؟

فردین مکس زاهدی هستم. بیش از ۳۰ سال است که در نورث ونکوور زندگی می‌کنم. ما پیش از انقلاب زندگی راحت، خوب و مناسبی برای خودمان داشتیم. پدر من ساختمان‌ساز و معمار ساختمان بود، و حتی بخشی از ذوب آهن اصفهان را ایشان ساخت. یادم می‌آید که روی زمین‌های بکر نمایشگاه بین‌المللی تهران که در زمان شاه طرح آن ریخته شده بود، با پدرم راه می‌رفتیم و او با دوستانش طرح ساختمان‌ها را بررسی می کرد. در کل، زندگی خوبی بود. شاید بگویید زمان شاه زندگی چه کسی بد بود؟

بعد از انقلاب، اوضاع عوض شد. در آن زمان دولت وقت ایران خیلی‌ها را بدون هیچ دلیلی دستگیر و محکوم می‌کرد. پدر من هم در آن آتش سوخت. او ناراحتی قلبی داشت و در سال ۱۳۵۲ در بوستون آمریکا عمل جراحی قلب باز انجام داده بود و احتیاج داشت که عمل دومی را هم چند سال بعد انجام بدهد. در اوایل انقلاب درست سال ۱۳۶۰ بعد از شروع جنگ با عراق، پدرم بار دیگر نارحتی قلبی پیدا کرده بود، ولی دولت وقت او را ممنوع‌الخروج کرده بود و اجازه نمی‌داد از کشور خارج شود. به او گفته بودند که خون شما رنگین‌تر از شهدا نیست. به‌‌هر حال، سه سال طول کشید تا پدر من بتواند اجازه خروج بگیرد و برای جراحی قلب به انگلستان برود، آن هم با گرو گذاشتن سند خانه و غیره و غیره. متأسفانه در طی این سه سال قلب ایشان صدمه‌های زیادی خورده بود و نهایتاً سال ۱۹۸۵ در بیمارستانی در انگلستان از دنیا رفت. ما چند ماه بعد از فوت پدر همراه با دو برادرم از طریق پاکستان به کراچی رفتیم و دو سه ماه بعد، مادرمان هم به ما پیوست. ما پیش از آنکه بتوانیم خودمان را به ونکوور برسانیم، حدود یک سال و نیم در کراچی بودیم. وقتی به کانادا رسیدیم، ما چهار نفر جمعاً ۲۰ دلار آمریکا پول داشتیم. من و خانواده‌ام برای دو هفته به welcome house رفتیم. فقط دو هفته وقت داشتیم که کار و خانه پیدا کنیم و از آنجا خارج شویم. چون مهاجران بعدی در نوبت بودند. در طی این دو هفته من و برادرانم با پول بسیار کم و زبان انگلیسی بسیار ضعیف بایستی به دنبال کار و خانه می‌گشتیم. welcome house در دان‌تاون ونکوور بود، در تقاطع خیابان‌های دیوی و سیمور و آن زمان جای بسیار نامناسبی بود برای خانواده. اگر بخواهم مقایسه کنم مثل تقاطع خیابان‌های مِین و هیستینگز کنونی بود، شاید کمی بهتر.

اولین شغل من در کانادا ظرف‌شویی در پیتزا هات بود، که روزی ۵ کلیومتر پیاده راه می‌رفتم تا به محل کار برسم. در ماه‌های اول ما حتی پول اتوبوس را هم نداشتیم که بخواهیم از دان‌تاون خارج بشویم. همه‌جا پیاده می‌رفتیم و تنها عامل موفقیت ما نیروی جوانی ما بود و البته اینکه کراچی را دیده بودیم که چه جای وحشتناکی بود نسبت به خانهٔ قدیمی خودمان در ایران، و البته کانادایی که حال در آنجا بودیم. دو سال در دان‌تاون بودیم و بعد به نورث ونکوور آمدیم. من تحصیلاتم را ابتدا در Capilano College شروع کردم؛ دو سال آنجا بودم و سپس به دانشگاه سایمون فریزر رفتم.

البته تمام خاطرات آن دوران را نوشته‌ام و امیدوارم که بتوانم به‌زودی به‌صورت کتاب منتشر کنم.

در نهایت، مدرک مهندسی کامپیوتر را از دانشگاه SFU گرفتم و مدرک MBA را از دانشگاه فینیکس در رشتهٔ مدیریت و تجارت جهانی.

۷ سال مدیر پروژه‌های کامپیوتری و ۸ سال مدیر ارشد BCLC بودم. در سال ۱۹۹۹ دستورالعمل‌های کازینوهای بی‌سی را با کمک دو نفر دیگر برای شرکت BCLC نوشتم. عنوان این دستورالعمل‌ها Policy and Procedures for BC Casinos for British Columbia Lottery Corporation است.

از سال ۲۰۰۵ به‌مدت ۴ سال مشاور کسب‌وکار بودم و از سال ۲۰۰۹ شرکت و کسب‌وکار خودم را شروع کردم.

تا به امروز، در مدیریت چندین سازمان خیریه فعالیت کرده‌ام و عضو هیئت مدیرهٔ این سازمان‌ها بوده‌ام، مانند بنیاد کانادا و ایران، سازماندهی جشن چهارشنبه سوری در وست ونکوور و غیره.

طی سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ مشاور رسمی نمایندهٔ مجلس فدرال از حوزهٔ وست ونکوور در مورد مسائل کشوری، استانی و شهری ایرانیان بودم و موفق شدم در رفع مشکلات تعداد بسیاری از ایرانیان کمک کنم.

بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱، عضو هیئت مدیرهٔ یکی از آپارتمان‌های مسکونی بزرگ در دان‌تاون ونکوور بودم و تمام مقررات bylaw آن ساختمان را از به‌طور کامل نوشتم. در سال ۲۰۱۲ عضو هیئت مدیرهٔ قسمت تجاری یکی دیگر از ساختمان‌های دان‌تاون بودم و سعی کردم که مقررات آن ساختمان را هم سامان بدهم. همین تجربه به من کمک کرد که بتوانم تعادل بسیاری خوبی را بین بخش‌های مسکونی و تجاری به‌وجود بیاورم.

در سال‌های اخیر سعی کرده‌ام از هنرمندان و برنامه‌های هنری ایرانی که به زنده نگه‌داشتن فرهنگ و آداب و رسوم جامعهٔ ایرانی در غربت کمک می‌کنند، حمایت کنم. چه از طریق مشارکت مستقیم و چه حمایت مالی.

لطفاً دربارهٔ سابقه‌تان در شرکت BCLC بگویید. چه شد که وارد این شرکت شدید و مسئولیتتان در این شرکت چه بود؟ فکر می‌کنید سابقه‌تان در این شرکت چه کمکی می‌تواند در شورای شهر نورث ونکوور به شما بکند؟

قبل از ۱۹۹۷،‌ تعداد بسیار زیادی کازینوهای زیرزمینی در شهر ونکوور وجود داشت که منبع پول‌شویی و اقدامات تبهکارانه بود. در سال ۱۹۹۷ دولت بی‌سی تصمیم گرفت با گروه‌های تبهکار و کازینوهای کوچک و محلی بی‌سی مبارزه و آن‌ها را جمع کند و به‌جای آن‌ها کازینوهای بزرگی را برای تفریح مردم تأسیس کند که زیر نظر دولت مشغول به کار شوند. 

در سال ۱۹۹۷، شرکت Lottery Corporation تصمیم گرفت که گروهی را به استخدام دولت درآورد تا قوانین لازم برای کنترل کازینوها را بنویسند و از این طریق محیط مناسب و سالمی برای شهروندان درست کند و در عین حال دولت هم از عواید آن برای خود مردم استفاده کند. بنده هم عضوی از این گروه بودم و موقعی که این مسئولیت را به عهده گرفتم، سعی‌ام بر آن بود که تا جای امکان قوانین را طوری تنظیم کنم که به نفع مردم باشد. 

بر این باورم که در تدوین قوانین باید نیاز و درد جامعه را درک کرد و بر آن اساس بهترین راه حل ممکن را ارائه داد. با همین شیوه و با قوانینی که نوشتیم، توانستیم تا حد زیادی با کمک پلیس جلوی پول‌شویی و گروه‌های تبهکار زیرزمینی را بگیریم. سعی کردیم که تا جای ممکن افراد معتاد به قمار را مداوا کنیم. بخش بسیار بزرگی از این قوانین مربوط بود به برخورد با مردمی که نمی‌توانستند قمار را ترک کنند و به آن اعتیاد داشتند. 

چند وقت پیش مطلبی دربارهٔ مشارکت شرکت Lottery Corporation در طرح‌‌های اجتماعی و عام‌‌المنفعه می‌خواندم که ذکر فرازهایی از آن خالی از لطف نیست. این شرکت در سال‌ مالی ۲۰۱۴-۲۰۱۵، مبلغی بالغ بر ۱ میلیارد و ۲۵۴ میلیون دلار صرف پروژه‌های عام‌المنفعه کرده است، مانند کمک به سازمان‌های غیرانتفاعی، پرداخت به دولت‌های شهرهایی که در آن‌ها کازینو وجود دارد که این بودجه زیر نظر شهرداری و شورای شهرها صرف مدیریت و آبادانی آن‌ها شده است، پروژه‌های توسعهٔ اقتصادی محلی، حمایت از پروژه‌ها و تحقیقات مرتبط با بهداشت و درمان، حمایت از پروژه‌های آموزشی و مواردی از این دست. به این موضوع از این جهت اشاره کردم که همه‌چیز را یک‌بعدی نبینیم. من خودم اهل قمار نیستم و به‌دلیل مسئولیت‌هایی که داشته‌ام، با افراد آسیب‌دیده از پدیدهٔ اعتیاد به قمار بیش از هر کس دیگری برخورد داشته‌ام و پیامدهای ناگوار آن را می‌دانم ولی در عین حال بعد تفریحی و از همه‌مهم‌تر حمایت‌هایی را هم که این نهاد از پروژه‌های عام‌المنفعه کرده است، در نظر می‌گیرم.

اصولاً سیاست و مدیریت بر همین مبنا است. باید با مطالعهٔ دقیقِ نقاط مثبت و منفی هر تصمیمی، با مقررات درست، بالانسی بهینه بین آن‌ها برقرار کرد. مثال بارز آن، قانونی‌شدن استفادهٔ تفریحی از ماری‌جوآناست که کمتر از یک ماه دیگر در سرتاسر کانادا قانونی می‌شود. دلیل تصمیم دولت فدرال جلوگیری از باندهای تبهکار مواد مخدر و تأمین کنترل‌شدهٔ نیاز مردم بوده است، ولی این تصمیم تبعات بسیاری برای ما دارد. یک سیاستمدار واقع‌گرا باید به‌جای منفعلانه کنار کشیدن، وارد عمل شود و بکوشد با ایجاد قوانین و نظارت‌های درست، عوارض منفی چنین تصمیماتی را به حداقل ممکن برساند. هر چند میان قمار و اعتیاد به مواد مخدر فاصلهٔ زیادی است، ولی با توجه به مشترک بودن ويژگی اعتیاد در هر دو، شباهت‌های انکارناپذیری هم دارد. بر این باورم که تجربیات ارزشمند من در کنترل تبعات منفی قمار و مبارزه با باندهای تبهکار، می‌تواند در اینجا بسیار کارساز شود.

اشاره کردید که مشاور نمایندهٔ پارلمان وست ونکوور دربارهٔ امور ایرانیان ونکوور بوده‌اید، نام ایشان چه بود و در چه مقطعی به ایشان مشاوره می‌دادید؟ همچنین لطفاً بفرمایید در این سمت چه مشکلاتی از جامعهٔ ایرانی را به گوش مسئولین رسانده‌اید و به چه نتایجی رسیده‌اید؟

من از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ مشاور بلر ویلسون، نمایندهٔ لیبرال منطقهٔ وست ونکوور در پارلمان بودم. وظیفهٔ من این بود که پلی باشم بین ایرانیان و پارلمان کانادا. در طی این سال‌ها بیشترین مشکل ایرانیان، مشکل مهاجرت به کانادا بود و من توانستم از این طریق به دانشجویان زیادی برای دریافت ویزای تحصیلی کمک کنم. علاوه بر این مسئول جمع‌آوری کمک‌هایی برای زلزلهٔ سال ۱۳۸۵ در بروجرد بودم که حدود ۷۰ کشته بر جای گذاشت.

انگیزهٔ شما برای شرکت در انتخابات شورای شهر نورث ونکوور چیست؟

من بیش از سی سال است که در نورث ونکوور زندگی می‌کنم. می‌توانم بگویم که در طی این سی سال، دیده‌ام که شهر ما از شهری کوچک به چه شهر زیبایی تبدیل شده است. دیده‌ام که از موقعی که ایرانیان به این شهر مهاجرت کرده‌اند، چطور باعث تغییر و تحول این شهر شده‌اند و چطور در آبادانی این شهر کوشیده‌اند. جمعیت ایرانیان نورث ونکوور حدود یک سوم جمعیت این شهراست، ولی تا به امروز ما نتوانسته‌ایم حتی یک نفر هم داشته باشیم که بتواند صدای ما شهروندان را به گوش دولتمردان برساند.

ایرانی-کانادایی‌ها نسبت به اقلیت‌های دیگر بیشترین هدیه‌ها را به شهر نورث ونکوور داده‌اند. آن‌ها بهترین مهندسان، دکترها، دندانپزشکان، وکلا، معمارها و تجاررا به این شهر هدیه داده‌اند و شاید صاحب بیشترین ملک و املاک و تجارت‌های خصوصی این شهر باشند و به احتمال زیاد بیشترین سهم مالیاتی این شهر را هم پرداخت می‌کنند. ولی هیچ‌گونه نفوذی در تصمیم‌گیری‌های شهری، اقتصادی، اجتماعی و هنری و فرهنگی این شهر ندارند.

من از دوران جوانی تا به امروز تقریباً تمام خیابان‌های نورث ونکوور را قدم زده‌ام، در تمام پارک‌های نورث ونکوور وقت گذرانده‌ام، و کسب‌وکارهای بسیاری را دیده‌ام که آمده‌اند و رفته‌اند و پای صحبت‌های خیلی از صاحبان کسب‌وکارها نشسته‌ام. من می‌دانم که در شهر ما چه می‌گذرد و مشکلات جامعهٔ ما در نورث ونکوور چیست.

چند ماه قبل از انتخابات چند نفر از دوستان ایرانی پیش من آمدند. از من درخواست کردند که در انتخابات شهری شرکت کنم. آن‌ها اطلاع داشتند که شهردار دیگر در انتخابات جدید شرکت نخواهد کرد و چند نفری که انتظار می‌رفت در انتخابات شرکت کنند، نمی‌توانند و شاید نمی‌خواهند انتظارت ایرانی‌-کانادایی‌ها را برآورده کنند. البته در آن زمان من نمی‌دانستم که ایرانی‌های دیگری هم هستند که مایل‌اند در این انتخابات شرکت کنند.

بعد از جلب حمایت همسرم، تصمیم گرفتم که در انتخابات شورای شهر شرکت کنم، چون ایرانیان به داشتن صدایی در شورای شهر نورث ونکوور نیاز دارند. ضمن آنکه من با دانش، تحصیلات و سوابقی که در طی این سی سال به‌دست آورده‌ام، می‌توانم کمک بسیار زیادی به شهر نورث ونکوور و مخصوصاً به جامعهٔ ایرانی بکنم.

من درد این جامعه را می‌دانم. من و بقیهٔ همشهریانم از سیاستمداران نورث ونکوور که با ندانم‌کاری‌هایشان باعث مشکلات زیادی برای شهر ما شده‌اند، از جمله جلوگیری از رشد کسب‌وکارهای شهر، خسته شده‌ایم.

و مهم‌تر اینکه می‌بینیم اغلب نامزدهای غیرایرانی این دوره، با سیاست‌های بسیار یک‌طرفه و واپس‌گرایانه وارد کارزار انتخابات شده‌اند؛ من از این بابت نگرانم و برای همین تصمیم گرفتم که وارد عمل شوم و در انتخابات شرکت کنم.

اگر در انتخابات برنده شوید، قصد دارید چه کارهایی انجام دهید؟ فکر می‌کنید فعالیت حرفه‌ای و فعالیت‌های داوطلبانه‌ای که داشته‌اید، چه کمکی در انجامِ هر چه بهترِ وظایف نمایندگی در شورای شهر خواهد کرد؟

اگر در انتخابات شهری انتخاب شوم، با تحصیلات و تجربه‌ای که دارم این توانایی را در خودم می‌بینم که بتوانم در سخت‌ترین شرایط بهترین تصمیمات را بگیرم تا همه از آن‌بهره‌مند شوند.

من اگر در انتخابات شهری پیروز شوم، تلاش خواهم کرد شرایط تجاری را در شهر نورث ونکوور رونق بدم و کمک کنم که کسب‌وکارها در بهترین شرایط مشغول به کار باشند.

محور اصلی برنامهٔ انتخاباتی من تمرکز بر رشد و توسعهٔ پایدار است. بر خلاف بسیاری از نامزدهای انتخابات فعلی، من بر این باورم که رشد اجتناب‌ناپذیر است و نباید صرفاً آن را تهدید به حساب آورد بلکه باید آن را به‌درستی مدیریت کرد و از فرصت‌های پدیدآمده از قِبَل آن برای مقابله با تهدیدهای آن استفاده کرد. ما بایستی بتوانیم از سازندگان، دولت فدرال و دولت استانی کمک بگیریم و خانه‌هایی درست کنیم که مردم بتوانند از عهدهٔ اجاره و خریدشان برآیند. من از افزایش تدریجی تراکم واحدهای دوبلکس و کم‌ارتفاع مثل آپارتمان‌های ۴ طبقه و همچنین تعامل مؤثر با دولت‌های فدرال و استانی برای تأمین مسکن مقرون‌به‌صرفه برای همشهریانم حمایت می‌کنم.

در خصوص معضل ترافیک لجام‌گسیخته، من فکر می‌کنم تنها راه کاهش ترافیک، آوردن اسکای‌ترین است. به‌همین دلیل اگر انتخاب شوم، با همکاری دیگر نمایندگان در شورا تلاش خواهم کرد دولت‌های فدرال و استانی را به‌ آوردن اسکای‌ترین از طریق تونل یا پل به این شهر، مجاب کنم. آیا دولت استانی و فدرال حاضرند که به ما کمک کنند؟ در جواب باید بگویم نه به این راحتی‌ها. این کار برایشان هزینه دارد. اما نزدیک انتخابات که می‌شود می‌توان از آن‌ها امتیاز گرفت.

به‌دنبال امکان‌سنجی طرح دوچرخه‌های برقی اشتراکی در ترمینال سی‌باس، مرکز و شمال لانزدیل خواهم رفت.

در حوزهٔ محیط زیست تلاش خواهم کرد استفاده از استایروفوم و ظروف یک‌بار مصرف پلاستیکی از جمله نی را ممنوع کنم. و از همه مهم‌تر تلاش کنم برنامه‌ای بلندمدت برای کاهش زباله‌های شهری تدوین شود.

تلاش خواهم کرد محیطی پویا برای رونق کسب‌وکارها فراهم کنم. برای این کار به فکرِ راه‌اندازی مراکز خرید، مراکز عرضهٔ مستقیم محصولات تولیدکنندگان (outlet mall)، پارک‌های تفریحی، مرکز همایش و هتل در پایین خیابان لانزدیل (Lower Lonsdale) هستم تا از این طریق به‌جای افزایش مالیات، بتوانیم هزینه‌های توسعهٔ پایدار شهر را با مالیات‌های فعلی تأمین کنیم.

می‌خواهم با فراهم آوردن امکاناتی برای عرضهٔ مستقیم کالاها و خدمات، مانند شنبه/یکشنبه بازار، از کسب‌وکارهای خانگی حمایت کنم تا با این کار علاوه بر کمک به رشد درآمد ساکنان شهر و تأمین شغل برایشان، بتوانیم ترافیک را کاهش دهیم.

با در اختیار قرار دادن گالری‌ها و مراکز هنری، از هنرمندان محلی پشتیبانی کنم و محیط خوبی برای رشدشان فراهم آورم.

ساخت زمین‌های ورزشی مثل زمین فوتبال را برای کودکان و جوانان از دیگر اولویت‌های من است.

شما و سه نامزد دیگر انتخابات شهری نورث ونکوور همراه با یکدیگر تبلیغات مشترکی را آغاز کرده‌اید. چه شد که به چنین تصمیمی رسیدید؟ آیا این نشانگر همسویی برنامه‌های شماست یا صرفاً تبار ایرانی‌تان موجب این نزدیکی شده است؟

اغلب دوستان و هم‌وطنان می دانند که در گذشته، بسیار نادر بوده ایرانیانی که یک هدف داشته‌اند، با هم کنار بیایند، چه برسد به چند رقیب که برای تصاحب یک کرسی رقابت می‌کنند. ما می‌خواهیم ثابت کنیم که هدف ما والاتر و بالاتر از این‌هاست. هدف ما چهار نفر این است که مهم نیست که آیا من انتخاب می‌شوم یا رقیب من، هدف این است که یکی از ما ایرانیان بایستی وارد شورای شهر شود. با همکاری این چهار نفر با یکدیگر ثابت می‌کنیم که هدف مهم‌تر از شخص است. البته اگر ما دو صدا داشته باشیم بهتر از یک صدا و سه صدا بهتر از دو صداست. و این را هم باید بگویم که ما در بسیاری از راه‌حل‌ها و برنامه‌هایمان برای شهر تفاهم داریم.

مشارکت جامعهٔ ایرانی نورث ونکوور و کلاً مترو ونکوور را در حوزهٔ سیاست کانادا از سطح شهری گرفته تا پارلمان فدرال چگونه ارزیابی می‌کنید؟ چه به‌عنوان کاندیدا و چه به‌عنوان رأی‌دهنده.

دو هفته پیش در مجلسی بودم که یکی از دوستان کانادایی‌ام که الان عضو شورای شهر است می‌کوشید جامعهٔ فیلیپینی را به‌خودش نزدیک کند و سعی می‌کرد نظر آن‌ها را به خود جلب کند تا به او رأی بدهند.

من هم به‌نوبهٔ خود این تلاش را کرده‌ام، ولی به تجربه به این رسیده‌ام که به‌عنوان یک ایرانی-کانادایی رأی گرفتن از جامعهٔ غیرایرانی خیلی آسان نیست. چون آن‌ها به خودشان رأی می‌دهند و هوای خودشان را دارند. به‌هر حال فیلیپینی‌ها هم می‌گفتند که در قبال رأی چه انتظاراتی دارند.

من از آن عضو شورای شهر که داشت نظر مساعد فیلیپینی‌ها را به خود جلب می‌کرد، پرسیدم که چرا به جامعهٔ ایرانی نزدیک نمی‌شوی و از آن‌ها کمک نمی‌گیری. پاسخ داد: تو سال‌هاست که در نورث ونکوور زندگی می‌کنی و تا به‌حال شاهد بوده‌ای که چند نامزد ایرانی در انتخابات شرکت کرده‌اند. آیا آن‌ها توانسته‌اند از جامعهٔ خودشان رأی بگیرند، که من هم بتوانم؟ ایرانی‌ها فقط فکر خودشان‌اند و به فکر تجارت و به هیچ‌کس، حتی شما رأی نمی‌دهند. آن‌ها با هم تفاهم ندارد. برخلاف اقلیت‌های دیگر هدف واحدی ندارند. پیش ایرانی‌ها رفتن وقت تلف کردن است، چون آن‌ها رأی نمی‌دهند و برای همین سیاستمدارها دنبال رأیشان نمی‌روند و طبیعتاً به خواسته‌هایشان هم توجهی نمی‌کنند. ایرانی‌ها موقعی دنبال ما می‌آیند که احتیاج به چیزی داشته باشند. یا دچار دردسر شده باشند.

در زمان انتخابات لیست تمام رأی‌دهنده‌ها را در اختیار کاندیداها قرار می‌دهند و با توجه به اسامی آنان می‌شود گفت چه کسی ایرانی است و چه کسی چینی، سفید، هندی و غیره.

در انتخابات قبلی ۱۰٬۵۶۷ نفر رأی داده بودند که با توجه به اسامی‌شان فقط حدود ۵۰۰ نفر ایرانی در بین آن‌ها بود. جمعیت شهر نورث ونکوور ۵۲٬۰۰۰ نفر است که حدود یک‌سوم آن‌ها ایرانی‌اند یعنی ۱۷٬۰۰۰ نفر. اگر نیمی از آن‌ها واجد شرایط رأی دادن باشند (حدود ۸۰۰۰ نفر) بایستی حداقل با همان تناسب یک به سه ۳۵۲۰ نفر رأی‌دهنده داشته باشیم. ولی ما فقط ۵۰۰ تا رأی‌دهنده داشتیم.

حالا شما بگویید. آیا سیاستمدارها باید ما را جدی بگیرند؟

این در حالی است که برای تماشای کنسرت خوانندگان محبوبشان در سالن کوئین الیزابت حدود ۳۰۰۰ نفر شرکت می‌کنند و از آن کنسرت لذت می‌برند. من هم می‌فهمم که این حضور با آن حضور فرق دارد ولی می‌خواستم بیان کنم که اگر ایرانی‌ها بخواهند می‌توانند دور هم جمع شوند.

آیا فکر می‌کنید هم‌وطنان ایرانی یا در مقیاس بزرگ‌تر، فارسی‌زبانانِ واجد شرایط رأی دادن، باید به صرفِ ایرانی بودنِ (هم‌زبان بودنِ) یک کاندیدا به ایشان رأی دهند؟

البته که نه، ولی در عین حال فکر می‌کنم هم‌زبان بودن امتیاز خیلی بزرگی است که نباید دست کمش گرفت. تا جایی که من مطلع‌ام، چینی‌-کانادایی‌ها به نامزدهای چینی‌تبار رأی می‌دهند، هندی‌ها هم همین‌طور. چون هم‌زبان، درد هم‌زبان را خیلی بهتر می‌فهمد. من روی ایرانی‌ها خیلی حساب کرده‌ام. و باورم بر این است که کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من.

ولی آیا چون ما هم‌زبانیم، باید به هر کسی که شایسته نیست هم رأی بدهیم؟ جواب این سؤال قطعاً منفی است.

فکر می‌کنید انتخاب شما به‌عنوان عضو شورای شهر نورث ونکوور چه تأثیری بر موقعیت جامعهٔ ایرانی در ونکوور خواهد گذاشت؟

من فکر می‌‌کنم که انتخاب من در شورای شهر ثابت خواهد کرد که ایرانیان در سیاست کانادا مشارکت می‌کنند. این نه فقط به دولتمردان شهر نورث ونکوور بلکه به احزاب فعال استانی و فدرال نشان خواهد داد که ایرانیان بی‌تفاوت نیستند و بهتر است برای به دست آوردن رأیشان به خواسته‌‌هایشان توجه کنند.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید یا چیزی ناگفته مانده است، لطفاً بفرمایید.

من از همهٔ کسانی که این مطلب را خوانده‌اند و با آن ارتباط برقرار کرده‌اند، درخواست می‌کنم برای کمک به کمپین انتخاباتی‌ام با من در تماس باشند. چه، کسانی که می‌خواهند کمک مالی کنند و چه، کسانی که می‌خواهند با انجام دادن کاری در این کمپین مشارکت کنند. ما الان به داوطلبانی برای تماس‌ گرفتن با مردم، تبلیغات میدانی و شبکه‌های اجتماعی، هماهنگی برنامه‌ها و… نیاز داریم. علاقه‌مندان می‌توانند از طریق ارسال ایمیل به maxzahedi4council@gmail.com یا از طریق فیس‌بوک اعلام آمادگی کنند تا هماهنگی‌های لازم در این زمینه انجام شود.

همچنین می‌توانند کمک‌های مالی‌شان را برای انجام تبلیغات برای ما بفرستند. اگر دوستان فقط پول یک قهوه را برای ما بفرستند احتمال برنده شدن ما خیلی بیشتر خواهد شد. علاقه‌مندان می‌توانند از طریق ارسال ای‌ترانسفر به آدرس maxzahedi4council@gmail.com حتی با مبلغ ۵ دلار از من حمایت کنند.

مطمئن باشید که این بهترین پولی است که می‌توانید برای آیندهٔ خودتان خرج کنید.

با سپاس از وقتی که در اختیار من قرار دادید.

نوشته ایرانیان به داشتن صدایی در شورای شهر نورث ونکوور نیاز دارند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

چندی پیش باخبر شدیم رامین نجار، یکی از نوجوان‌های شهرمان ونکوور، در تیم قایق‌رانی پارویی نوجوانان کانادا برای شرکت در مسابقات جهانی رشتهٔ دراگون بوت (اژدهاقایق) به‌همراه تیم کانادا به فرانسه اعزام شده‌ است. در این مسابقات، تیم کانادا به مقام نخست مسابقات دست یافت و شرکت‌کنندگان مدال طلا و نشان اژدها (مانند قایق‌های مورد استفاده در مسابقه) دریافت‌ کردند.

فرصتی یافتیم تا با رامین نجار، عضو ایرانی-کانادایی تیم قایق‌رانی پارویی نوجوانان کانادا در این‌باره گفت‌وگو کنیم.

رامین عزیز، ضمن تبریک فراوان به‌‌خاطر موفقیت شما در راهیابی به تیم و نیز موفقیت تیم و درخشش آن در سطح مسابقات و دریافت مدال و نشان قهرمانی، لطفاً برای خوانندگان رسانهٔ همیاری خودتان را معرفی کنید. چند سالتان است و از چه زمانی در کانادا زندگی کرده‌اید؟

سلام. اسم من رامین نجار است، ۱۷ سال سن دارم، در ونکوور متولد شده و زندگی کرده‌ام.

چطور با ورزش قایق‌رانی پارویی آشنا شدید و چطور از تیم ملی کانادا سر درآوردید؟

من ۲ سال قبل توسط یکی از دوستان نزدیکم که مدرسه‌ای‌ام هم هست، با ورزش قایق‌رانی پارویی موسوم به «اژدهاقایق» آشنا و به آن علاقه‌مند شدم. سپس یک‌سال بعد به تیم مدرسه پیوستم. معمولاً یک روز در هفته تمرین می‌کردیم و در پایان سال تحصیلی مسابقات برگزار می‌شد. در آن زمان این فعالیت ورزشی در کنار ورزش‌ها و فعالیت‌های دیگر شامل شنا، کوهنوردی، تکواندو و آموختن پیانو فعالیتی حاشیه‌ای برایم به‌شمار می‌رفت. یک روز، دو نفر از مربیان تیم ملی نوجوانان اژدهاقایق ما را ملاقات کرده و پیوستن به تیم ملی کانادا را به ما پیشنهاد کردند. در ابتدا من با شوق اینکه داری تجارب بهتر در این زمینه خواهم شد، به تیم پیوستم ولی هرگز فکر نمی‌کردم به مرحلهٔ نهایی برای شرکت در مسابقات بین‌المللی راه یابم. سپس، بعد از ۳ ماه فعالیت در این پروسه، من تیم مدرسۀ خودم را به قصد عضویت در تیمی قوی‌تر ترک کردم تا مهارت خود را بهبود ببخشم. از میان تمامی‌ علاقه‌مندان و شرکت‌کنندگان از سراسر کانادا نهایتاً ۴۲ نفر به‌عنوان اعضای تیم ملی نوجوانان کانادا انتخاب می‌شدند. خوشبختانه بعد از تمرینات پی‌درپی و امتحانات مختلف، مسئولان تیم ملی کانادا مرا به‌عنوان یکی از ۴۲ نفر از اعضای تیم ملی کانادا پذیرفتند.

از تجربه‌ای که از این کار گروهی موفقیت‌آمیز کسب کرده‌اید برایمان بگویید؛ در فرانسه چه گذشت و فکر می‌کنید این مدال و مقام نخست روی شما چه اثری گذاشت؟

در طول تمرینات و مسابقات این ورزش، من دوستان جدید زیادی پیدا کردم و با کار گروهی و همکاری تیمی‌ بیشتر آشنا شدم. همچنین مسافرت همراه با تیم به اروپا و گردش‌های جمعی برای من فرصت آشنایی با فرهنگ‌ها و شیوه‌های زندگی مردم کشورهای دیگر را فراهم نمود. از سوی دیگر این اولین باری بود که من برای مدت نسبتاً طولانی از مادرم جدا شده و در قاره‌ای دیگر به‌سر بردم که برای به‌دست آوردن اعتمادبه‌نفس و استقلال فردی‌ام، درسی بزرگ بود. در مجموع، این مسابقات بین‌المللی و تجربهٔ مسافرت و آمیزش با مردم سایر کشورها و فرهنگ‌ها برای من تجربه‌ای بزرگ بود که ارزش غیر قابل سنجشی برای من به‌حساب می‌آید. به‌دست آوردن جایگاه اول میان کشورهای شرکت‌کننده با مدال‌ها و جام حاصل از آن در ذهن من اعتمادبه‌نفس باارزشی ایجاد کرد و به من آموخت که افراد تا چه اندازه پتانسیل پیشرفت و موفقیت در زندگی و فعالیت‌هایشان دارند. این تجربه مرا تشویق کرد که برای پیشرفت‌های بیشتر، توانم را به کار گیرم. ورزش اژدهاقایق اینک برای من یکی از بهترین فعالیت‌های ورزشی به‌شمار می‌رود و از آن بسیار لذت می‌برم.

شما به ورزش‌ها و فعالیت‌های دیگری نظیر شنا، کوهنوردی، تکواندو، و نواختن پیانو که در آن‌ها مشغولید، اشاره کردید. لطفاً می‌توانید برای ما کمی‌ بیشتر در این مورد توضیح بدهید؟

من از کودکی شنا کردن را آموختم و از آن لذت می‌برم. به کوهنوردی علاقه دارم و آخر هفته‌ها به آن می‌پردازم. در مورد تکواندو نیز۳ سال پیش به‌طور فعال آن را شروع کرده و اخیراً نیز کمربند مشکی دریافت کردم. پیانو را هم از سنین پایین شروع کرده و الان تقریباً ۷ سال است که زیر نظر استاد عزیزم آقای رهام بهمنش به یادگیری آن مشغولم و در حال حاضر در مرحلهٔ ۱۰ رویال کانسروتوری موزیک هستم. در ضمن جا دارد که در اینجا از استادم آقای بهمنش نهایت تشکر را بکنم که در مورد سفر ورزشی‌ام به فرانسه که هزینهٔ قابل ملاحظه‌ای داشت، با تشکیل یک کمپین جمع‌آوری کمک مالی، مرا یاری دادند. همچنین از تمامی‌ عزیزان و هم‌وطنانی که مرا در این راه یاری رساندند، نهایت سپاس را دارم.

می‌توانید برای خوانندگان توضیح بدهید که در این راه با چه دشواری‌هایی روبرو بوده‌اید؟ چطور سختی‌ها را پشت سر گذاشتید؟ آیا این موفقیت اخیر روی تصمیم‌گیری‌های بعدی‌تان اثر خواهد داشت؟

شرکت در تمرین‌ها برای این مسابقات، از آنجا که نمی‌بایست از درس‌های مدرسه عقب می‌ماندم، مرا مجبور کرد که چگونگی بالانس کردن و برنامه‌ریزی برای رسیدن به فعالیت‌های موازی را بیاموزم و با تحمل سختی‌های این کار، مهارت‌های لازم برای هماهنگ کردن فعالیت‌ها و مسئولیت‌های مختلف را به‌دست بیاورم.

بین علاقهٔ شخصی یا اصرار و پیگیری مادرتان کدام‌یک در موفقیت شما بیشتر اثر داشته‌اند؟

شرکت در این ورزش و تصمیم به پذیرفته شدن در تیم ملی کانادا، شاید اولین فعالیت جدی من در زندگی‌ام بوده است که صددرصد خودم تصمیم آن را گرفتم و مادرم تنها بعد از اقدامم از من حمایت کرد، بدون اینکه هرگز برای برنامه‌ریزی من و شرکت در تمرینات مرا تحت فشار گذاشته باشد یا در آن دخالتی کرده باشد. با اینکه او همواره مشوق و حامی‌ من برای درس خواندن و فعالیت‌های فوقِ برنامه‌ام بوده است، در این مورد من صددرصد مستقل و با تصمیم و مدیریت خودم عمل کرده‌ام.

به‌زودی کلاس ۱۲ را شروع خواهید کرد. برای آینده‌تان چه تصمیمی دارید و آیا این موفقیت اخیر روی تصمیم‌گیری‌های بعدی‌تان اثر خواهد داشت؟

امیدوارم در یکی از رشته‌های مهندسی یا معماری (Architecture) به تحصیلاتم ادامه دهم. این رشته از دوران کودکی‌ام مورد علاقهٔ من بوده است، به‌خاطر میزان خلاقیت و مهارت عملی که لازمهٔ آن است.

تجربهٔ امسال من در مورد شرکت در همکاری تیمی‌ و رقابت ورزشی برای تحصیلات آینده‌ام بسیار مفید خواهد بود، زیرا به من آموخت که توانایی همکاری جمعی با دیگران را دارم و همچنین می‌توانم کوشش لازم را برای به انجام رساندن کارهایی که به‌عهده می‌گیرم، به‌کار ببرم و تا اتمام آن‌ها به تلاش ادامه بدهم.

باز هم از سوی رسانهٔ همیاری به شما تبریک می‌گوییم و به‌خاطر وقتی که در اختیار نشریه گذاشتید تشکر می‌کنیم. با آرزوی موفقیت‌های بیشتر برای شما

ممنون از شما

نوشته گفت‌وگو با رامین نجار، عضو تیم قایق‌رانی پارویی نوجوانان کانادا و برندهٔ مدال طلای جهانی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پیاده‌سازی و برگردان: مریم عابدی – ونکوور

کنگرهٔ ایرانیان کانادا سه‌شنبهٔ همین هفته، ۵ سپتامبر، از جاگمیت سینگ (Jagmeet Singh)، یکی از چهار کاندیدای مرحلهٔ نهایی انتخاب رهبر حزب دموکراتیک نوین کانادا، برای دیدار و گفت‌وگو با نمایندگان رسانه‌های فارسی‌زبان کانادا در زمینهٔ سیاست‌های داخلی و خارجی و نیز دغدغه‌های ایرانیان مقیم کانادا، دعوت به‌عمل آورد. پیش از این، کنگرهٔ ایرانیان کانادا با سه کاندیدای دیگر دیدار و گفت‌وگو داشت که مشروح بخش دوم این دیدارها، یعنی نشست با رسانه‌های ایرانی در کانادا، در شماره‌های پیشین رسانهٔ‌ همیاری منتشر شد.

بیژن احمدی، رئیس کنگرهٔ ایرانیان کانادا، صحبت‌های خود را در آغاز نشست با رسانه‌ها، این‌گونه آغاز کرد: «با تشکر از شرکت‌کنندگان در این نشست خبری، خانم سیما غفارزاده از «رسانهٔ همیاری» در ونکوور و در تورنتو آقایان سعید سلطانپور از «ایران‌ استار» و «اخبار ایرانیان کانادا»، مهراس جوادی‌نیا از «تی‌بی‌سی‌ نت‌ ‌وُرک» و مشهود ناصری از «سلام تورنتو». پیش از این نشست خبری کنگرهٔ ایرانیان کانادا گفت‌وگوی مفید و پرباری با آقای جاگمیت سینگ انجام داد که طی آن موضوعات حائز اولویت برای ایرانیان و نیز سایر مسائلی که از سوی کنگرهٔ ایرانیان کانادا مورد پیگیری است، مورد بحث و گفت‌وگو قرار گرفت. خوشبختانه در موارد بسیاری مانند اهمیت موضوع برقراری مجدد ارتباط بین ایران و کانادا اختلاف نظر نیست و امکان همکاری وجود دارد. امیدواریم که در این زمینه به‌زودی شاهد فعالیت بیشتری از سوی حزب ان‌دی‌پی باشیم.

آقای سینگ، اگر پیش از طرح سؤالات مایل‌اید صحبتی داشته باشید، بفرمایید.»

جاگمیت سینگ: دیدار بسیار مفیدی بود و موضوعاتی را که برای ایرانیان کانادا حائز اهمیت است، مورد بحث قرار دادیم. همان‌طور که در بیانیه‌ای خطاب به کنگرهٔ ایرانیان کانادا خاطرنشان کردم، یک اصل کلی و اساسی در سیاست خارجی هست و آن اینکه گفت‌وگوی آزادانه همواره بهترین راه است. من پایبند به اصول همکاری‌ام و همکاری بهترین سیاستی است که می‌توان در رابطه با سایر کشورها در پیش گرفت. در مورد ایران خصوصاً من مایل‌ام که شاهد سیاست همکاری باشم و این برای همهٔ احزاب نتایج شایان توجهی خواهد داشت.»

حالا نوبت به سؤالات می‌رسد.

سیما غفارزاده از «رسانهٔ همیاری» در استان بریتیش کلمبیا: با سلام به همگی و تشکر از شما آقای سینگ برای وقتی که در اختیار گذاشتید، سؤال من دو قسمت است که امیدوارم پس از پاسخگویی‌ به قسمت اول، فرصت طرح قسمت دوم را هم داشته‌ باشم. در طول انتخابات ۲۰۱۵، مواردی از سخت‌گیری‌های شدید در مراحل ارزیابی کاندیداهای حزب ان‌دی‌پی و رد صلاحیت برخی از آن‌ها وجود داشت. موضع شما در این زمینه چیست؟

جاگمیت سینگ: ارزیابی نسبت به چه شاخص و معیاری؟ مثلاً خط مشی در مواردی مانند فراگیربودن، سخنان و نظرات زن‌ستیزانه و فرافکنی‌هایی در آن زمینه‌ها، بسیار اهمیت دارد. اما من فکر می‌کنم شما در این سؤال مورد خاصی از ارزیابی را در نظر دارید.

سیما غفارزاده: بله تا جایی که من می‌دانم افرادی بوده‌اند که بسیار به حزب ان‌دی‌پی وفادار و پایبند بوده‌اند و شخصاً کسانی از این دست را می‌شناسم که رد صلاحیت شدند و به‌همین جهت سؤال کردم. فکر می‌کنم در این مورد سختگیری بسیار زیادی وجود داشته‌ است.

جاگمیت سینگ: اگر کسی به حزب ان‌دی‌پی و ارزش‌های اساسی آن، یعنی فراگیربودن و حقوق بشر  معتقد است، در آن‌صورت تصور نمی‌کنم بر اساس عدم هماهنگی با آرمان‌های ان‌دی‌پی، حذف شوند. اگر مورد خاصی وجود دارد، من می‌توانم به آن مورد پاسخ بگویم، اما به‌طور کلی، فکر می‌کنم هدف از سیستم ارزیابی اطمینان از این موضوع است که تمام کاندیداها در موارد پایه‌ای و بنیادی حزب مانند فراگیربودن، حمایت از حقوق بشر، پیشرو بودن و خواهان برابری بودن، با اصول ان‌دی‌پی همسو باشند. اگر مورد خاصی مورد نظرتان است، خوشحال می‌شوم به آن بپردازم.

سیما غفارزاده: یک مقایسهٔ کلی بین حالا و انتخابات ۲۰۱۵ مد نظرم بود. اما اجازه بدهید قسمت دوم سؤال را مطرح کنم؛ کمپین شما با این اتهام مواجه است که در آن افرادی که در سال ۲۰۱۵ رویکرد بالا به پایین [برای رسیدن به نتیجه‌ای خاص] را سازماندهی کردند، به‌طور مشخص آقایان جیمز پرت و برد لاوین، در کمپین شما فعالیت می‌کنند. نظرتان در مورد این دو شخص چیست و آن‌ها چه نقشی در کمپین شما دارند؟

جاگمیت سینگ:‌ این سؤال را می‌توانم پاسخ دهم. آن‌ها هیچ نقش رسمی‌ای در کمپین من ندارند. ما مدیر و کارکنان کمپین داریم و این دو شخص لااقل به‌طور رسمی عضوی از تیم ما نیستند.

بسیاری افراد هستند که داوطلبانه فعالیت می‌کنند و بر اساس میل و ارادهٔ خود پست‌ها را به اشتراک می‌گذارند و به طرق مختلف کمک می‌کنند. اما این دو شخص از اعضای رسمی کمپین ما یا از مدیران آن نیستند.

مهراس جوادی‌نیا از «تی‌بی‌سی‌ نت‌ ‌وُرک» در استان انتاریو: من می‌خواستم بدانم کمپین شما چه برای بازگشایی سفارت چه می‌کند؟

جاگمیت سینگ: به‌عنوان رهبر حزب، من پایبند به مشارکت و برقراری ارتباط خواهم بود؛ گفت‌وگوی آزاد و برقراری مجدد خدمات کنسولی که برای عموم مردم مفید خواهد بود. برای کمک به جمعیت قابل توجه ایرانیان کانادا که هنوز با ایران ارتباط دارند، به نظر من عقلانی است که خدمات کنسولی، به‌عنوان موضوعی پایه‌ای و مهم، وجود داشته باشد و من در گفت‌وگو با کنگرهٔ ایرانیان کانادا هم نظرم را در این زمینه گفته‌ام.

سعید سلطان‌پور از «ایرکا نیوز» در استان انتاریو: آیا فکر می‌کنید که ان‌دی‌پی در حال حاضر این آمادگی را دارد که شخصی  را از فرقهٔ سیک به‌عنوان رهبر برگزیند؟

جاگمیت سینگ: سؤال بسیار خوبی است. بله، فکر می‌کنم اکنون فرصت بسیار خوبی‌ است. مردم آماده‌اند رهبری را انتخاب کنند که دارای بینشی جسورانه و پیشروست و پایبند به ارزش‌های سوسیال‌ دموکراتیک. تصور می‌کنم هم حزب این آمادگی را دارد و هم مردم برای این تغییر آماده‌اند. دو ماه پیش، نتایج یک نظرسنجی نشان داد که اکثر کانادایی‌ها با رأی دادن به فردی از فرقهٔ سیک که عمامه بر سر و محاسن دارد، مشکلی ندارند. من فکر می‌کنم که شواهد و مدارکی دال بر این امر وجود دارد و نیز من در سفرهایم در داخل کانادا، متوجه شده‌ام که مردم بیشتر به ارزش‌ها و باورها بها می‌دهند تا به ظاهر یک فرد. بله، فکر می‌کنم کانادا کاملاً آماده است.

سعید سلطانپور: اغلب ایرانیان مسلمان‌اند. وقتی یک حملهٔ تروریستی انجام می‌شود، بلافاصله به مسلمانان نسبت داده می‌شود… حتی سیک‌ها را به‌خاطر ظاهرشان با مسلمانان اشتباه می‌گیرند و آزار و اذیتشان می‌کنند. خصوصاً بعد از حادثهٔ ۱۱/۹ این اشتباهات بیشتر شده است و مردم نیز کم اطلاع‌اند و بیشتر تحت تأثیرات شستشوی مغزی رسانه‌ها… شما چگونه می‌خواهید این موضوع را تحت کنترل درآورید؟

جاگمیت سینگ: این موضوع مهمی است که مطرح کردید. ترس از اسلام حد و مرزی ندارد. همان‌طور که نفرت نیز حد و مرز ندارد. وقتی شرایط به‌گونه‌ای باشد که تنفر از یک فرد به‌دلیل مذهبش مجاز باشد، همین شرایط اجازه می‌دهد تا از کسی به‌خاطر رنگ پوستش، تمایل جنسی یا جنسیتش، یا عقاید مذهبی‌اش نفرت داشته باشیم. من به‌عنوان فردی از فرقهٔ سیک، هرگاه با اسلام‌هراسی روبرو می‌شوم، و با کلماتی خشن مورد حمله قرار می‌گیرم، در جواب، در راستای اصول و باورهایم و به‌خاطر خواهران و برادران مسلمانم به آن‌ها می‌گویم، نه! نمی‌گویم که من مسلمان نیستم، چون این به مانند آن است که بگویم با من این‌گونه رفتار نکنید، با مسلمان‌ها این‌طور رفتار کنید. من به آن‌ها می‌گویم که نفرت اشتباه است. از هیچ‌کس به‌خاطر دین، مذهب یا هویتش نباید متنفر بود. وقتی نفرت به‌خاطر عقاید مذهبی مجاز باشد، نفرت به‌دلایل دیگر نیز مجاز خواهد شد. الان داریم می‌بینیم که نفرت در کانادا و در ایالات متحدهٔ آمریکا گسترش می‌یابد. یکی از مواردی که من مصرانه به آن پایبندم، این است که ما باید هر گونه از نفرت را شناسایی و رسماً محکوم کنیم. قوانینی که به گسترش نفرت دامن‌ می‌زنند و نفرت را تداوم می‌بخشند، مانند منع ورود مسلمانان [به آمریکا] را باید بی‌درنگ شناسایی و محکوم کرد. من قانون منع ورود مسلمانان به آمریکا را بیگانه‌هراسانه و ناعادلانه اعلام کردم و آن را محکوم کردم. در زمان دولت هارپر نیز قوانینی با جهت‌گیری‌های بیگانه‌ستیزانه تصویب می‌شد، و آن‌ها جوامع گوناگون را با اعمالی وحشیانه مورد هدف قرار می‌دادند که کلاً جو جامعه را به‌سوی گسترش نفرت سوق می‌داد. نباید اجازهٔ تصویب چنین قوانینی را داد. وقتی در استان کبک به مسلمانان در حال عبادت حمله شد، باید این حمله، حملهٔ تروریستی نامیده بشود. حمله به مردمی که در جستجوی آرامش به محل عبادت رفته‌اند، به‌هیچ‌وجه قابل پذیرش نیست.

مشهود ناصری از «سلام تورنتو» در استان انتاریو: با تشکر، سؤال من در مورد شما به‌عنوان کاندیدای حزب ان‌دی‌پی و رهبر بالقوهٔ کانادا است. کانادا کشوری است با فرهنگ‌ها، نژادها و پیشینه‌های ملی گوناگونی که همچنان رو به گسترش است. اهمیت امکان انتخاب خود را به‌عنوان رهبر یکی از احزاب بزرگ کانادا چگونه می‌بینید؟ تا جایی که من می‌دانم، شما نخستین فردی از یک گروه اقلیت هستید که در این جایگاه قرار می‌گیرد. بخش دوم سؤالم این است که نقشتان در ان‌دی‌پی چه خواهد بود؟‌ آیا خود را رهبری متحد‌کننده می‌بینید؟‌ چون برخی نظرات حاکی از آن است که امکان دودستگی نیز وجود دارد.

جاگمیت سینگ: ممنون برای این سؤال. اول به قسمت دوم سؤالتان پاسخ می‌دهم. من اطمینان دارم که می‌توانم حزب را متحد کنم و به این موضوع پایبندم. اینکه چگونه بتوان زندگی را در کانادا فراگیرتر، عادلانه‌تر و مرفه‌تر [رفاه عمومی] کرد؛ من به این‌ها اعتقاد دارم و می‌دانم که می‌توانم مردم را با هم متحد کنم.

در پاسخ به قسمت نخست باید بگویم برایم سخت است که این را بگویم، چرا که نمی‌خواهم بیش‌ازحد دارای اعتماد‌به‌نفس جلوه کنم. اما به‌عنوان نخستین رهبر از اقلیتی که متعلق به آن هستم، برای رهبری سومین حزب بزرگ کانادا، آنقدر درخور توجه است که هر چقدر بگویم کم است. همین خود تا اینجا این تفکر را که چه کسی می‌تواند در کانادا رهبر باشد، تغییر داده‌ است. همیشه رهبر احزاب افرادی بوده‌اند که یا پیشینهٔ قبلی آن نقش را داشته‌اند یا ظاهرِ تیپیک و استاندارد آن را دارا بوده‌اند. اما با وجود من می‌توان دید که هر مهاجر تازه‌واردی می‌تواند وارد سیاست شود و رهبر یک حزب بزرگ ملی شود و این نشانگر داستان مهاجران کاناداست، که فرزند نسل اول مهاجران به کانادا می‌تواند رهبر یک حزب شود و این برای بسیاری می‌تواند الهام‌بخش و امیدوارکننده باشد. امیدوارم این موانع زیادی را از پیش پا بردارد و مردمی که حتی تصورش را نمی‌کردند ببینند که می‌توانند رهبر جوامعشان باشند. برایتان داستانی نقل می‌کنم: در دو تا از مراسمی که شرکت کردم، یکی مراسمی در اسکاربورو و نیز در جشنی که مربوط به مسلمانان بود، در می‌سی‌ساگا‌، در هر دو مورد جوانان بعد از سخنرانی‌ام آمدند و با من گفت‌و‌گو کردند و هر دو گروه در آن دو روز متفاوت، کم و بیش یک حرف را به من زدند؛ از من تشکر کردند که در این رقابت‌های انتخاباتی شرکت کرده‌ام. تشکر کردند و به من گفتند که، تو تنها به‌عنوان نمایندهٔ مردم جنوب آسیا یا پنجابی‌ها یا سیک‌ها شرکت نکرده‌ای و نمایندهٔ همهٔ ما هم هستی. این موجب می‌شود ما هم حس کنیم که می‌توانیم رهبر باشیم و در جوامعمان به موفقیت دست یابیم، بدون آنکه هویتمان را از دست بدهیم. معتقدم این تفکر و این حرکت، کانادا را کشور بهتری از این که هست، خواهد کرد.

مشهود ناصری: در پایان به شما تبریک می‌گویم. من در سفر بودم و دیروز که برگشتم از طریق اخبار متوجه شدم که شما پیشتازِ رقابت‌ها هستید و بیشترین عضو جدید حزب را نیز شما جلب کرده‌اید.

جاگمیت سینگ: بسیار متشکرم.

سیما غفارزاده: پاسخ بخشی از این سؤال من در قسمتی از صحبت‌های شما بود، اما به‌طور دقیق‌تر می‌خواهم دربارهٔ مشارکت سیاسی ایرانیان بپرسم. اینجا در بی‌سی می‌بینیم که سیاستمداران در سطح استان با جامعهٔ ایرانی خیلی خوب ارتباط می‌گیرند، از نخست وزیر جان هورگان گرفته تا نمایندگان استانی که در برنامه‌های گوناگون جامعهٔ ایرانی شرکت می‌کنند و متقابلاً مشارکت این جامعه در سیاست برایشان مهم است. به‌طور مثال، ما در انتخاب استانی اخیر در اینجا، آقای مهدی راسل در این رقابت شرکت کردند. به‌طور کلی در سطح استانی این‌گونه فعالیت‌ها و مشارکت‌ها دیده می‌شود اما در سطح فدرال، خیر. برنامهٔ شما برای اینکه مشخصاً جامعهٔ ایرانی بتواند بیشتر در سیاست مشارکت داشته باشد، چیست؟

جاگمیت سینگ: سؤال بسیار خوبی است. همین الان من مقابل پویان [طبسی] نشسته‌ام که یکی از کاندیداهای ما از جامعهٔ ایرانی بود. فکر می‌کنم این موضوع بسیار مهمی است و خودم شخصاً به‌عنوان نمایندهٔ رهبری استان، افتخار این را داشته‌ام که در بسیاری از برنامه‌های ایرانی شرکت کنم، از جمله چند جشنی که توسط کنگرهٔ ایرانیان کانادا برگزار شد، مثل جشن سیمرغ که اخیراً برگزار شد و برنامهٔ ایرانی دیگری که اوایل امسال پیش از جشن سیمرغ شرکت کردم. بنابراین شخصاً متعهدم که با جامعهٔ‌ ایرانی در ارتباط باشم و به‌عنوان رهبر نیز همین روند را ادامه خواهم داد.

مهراس جوادی‌نیا: من دو سؤال دارم، یکی اینکه خط مشی ان‌دی‌پی در قبال بحران خاورمیانه چیست؟ و سؤال دوم که کاملاً بی‌ارتباط به اولی‌ست، اینکه ان‌دی‌پی در رابطه با موضوع سیستم رأی‌گیری، که دولت وقت نیز درباره‌اش قول‌هایی داده بود که به آن عمل نکرده است، چه خواهد کرد؟

جاگمیت سینگ: در رابطه با سیستم رأی‌گیری، جدا از رویکرد رسمی حزب، در برنامه‌ای خودم برای رقابت‌های انتخاباتی در ماه می منتشر کردم، صریحاً اعلام نمودم که سیستم انتخاباتی باید اصلاح شود و ما به سیستم انتخاباتی تناسبی نیاز داریم. یعنی هر درصدی که هر حزب در انتخابات از آن خود می‌کند، به همان نسبت در مجلس دارای کرسی بشود. این درصد باید به‌صورت واقعی در عمل منعکس شود.

در مورد بحران در خاورمیانه، به‌عنوان کشوری که برای حقوق بشر احترام قائل است، موضع ما در قبال این موضوع بسیار روشن است. و به‌عنوان یک کشور باید منتقدِ هر کشور دیگری باشیم که حقوق بشر را زیر پا می‌گذارد. موضوع کشمکش و مناقشهٔ فلسطین و اسرائیل مهم است و روشن است که مردم فلسطین این حق را دارند که آرامش داشته باشند، با کرامت و عزت زندگی کنند و این توانایی را داشته باشند که برای آیندهٔ خود تصمیم بگیرند. ما باید پیگیر موضوع بوده و اطمینان بیابیم که مسئلهٔ اشغال سرزمین‌های فلسطین ادامه نخواهد داشت، جان انسان‌ها در خظر نخواهد بود و در آینده باز حقوق بشر توسط ارتش اسرائیل نقض نخواهد شد.

سعید سلطانپور: در رابطه با موضوع بیمه در استان انتاریو، می‌دانیم که لابی‌گری میان شرکت‌های بیمه و احزاب محافظه‌کار و لیبرال، قوی‌ست. ضمناً شما فعالیت‌های خوبی در زمینهٔ اعتراض به بالا بودن نرخ بیمه انجام داده‌اید و به‌عنوان قوی‌ترین فرد در حزب استانی ان‌دی‌پی در انتاریو پیگیرِ این موضوع هستید. در صورت انتخاب شما برای رهبری حزب ان‌دی‌پی، طبعاً از حزب استانی خارج خواهید شد، فکر می‌کنید در آن‌صورت چگونه این مسئله پیگیری خواهد شد؟

جاگمیت سینگ: بله، درست است. ما روی این موضوع خیلی داریم فشار می‌آوریم؛ این واقعیت که در استان انتاریو، ما بیشترین نرخ بیمه را داریم پرداخت می‌کنیم. دولت به شرکت‌های بیمه اجازه داده است که مزایای ما را کاهش دهند بدون آنکه نرخ اولیهٔ حق بیمه (premium) پایین برود، درواقع مثل آن است که به شرکت‌های بیمه اجازه داده باشند که نرخ بیمه را افزایش یابد در حالی‌که پوشش بیمه‌مان پایین هم برود، که این کاملاً ناعادلانه است. من در تماسی با دولت، به این مسئله اعتراض کردم و گفتم چرا باید به شرکت‌های بیمه اجازهٔ چنین مانوری را بدهند، اما نهایتاً پیگیری نکردند. فکر می‌کنم تنها راه عملی‌اش آن باشد که در انتاریو نیز دولت ان‌دی‌پی بر سر کار بیاید. اگر در کل کانادا نگاه کنید، می‌بینید که هر جا نرخ عادلانه‌ای برای بیمهٔ اتومبیل هست، دولت ان‌دی‌پی بر سر کار است. در ساسکچوان، مانیتوبا و بی‌سی، دولت ان‌دی‌پی نرخ بیمهٔ معقول‌تری معرفی کرده است. بنابراین من فکر نمی‌کنم بتوان با سیستم محافظه‌کار یا لیبرال ادامه داد که این وضعیت را هر چه بدتر کرده‌اند.

مهراس جوادی‌نیا: در رابطه با قانونی شدن ماری جوانا که در صورت تصویب تا ژوئیه (جولای) سال آینده رسمی خواهد شد، موضع ان‌دی‌پی در این‌باره چیست؟

جاگمیت سینگ: در این ارتباط، دولت فدرال تصمیم به قانونی کردن آن را به‌عهده دارد و دولت استانی مدیریت و کنترل مداوم آن را عهده‌دار خواهد کرد. در ارتباط با کنترل مصرف ماری جوانا، ما باید بسیار مراقب باشیم که دسترسی مردم خصوصاً جوانان به آن چگونه و تا چه حد است، چرا که مصرف این ماده می‌تواند تأثیرات مهمی روی رشد آن‌ها داشته باشد. بنابراین، مهم است بدانیم که جوانان به‌خوبی مصون از تأثیرات منفی آن‌اند. مکان‌‌های فروش ماری جوانا باید حتماً تحت کنترل باشد و به مردم اطلاعات و آگهی عمومی کافی در این ارتباط داده شود. و در سطح فدرال نیز، همان‌گونه که برنامه‌های آگاهی‌رسانی دربارهٔ مضرات مصرف سیگار و الکل برای عموم مردم وجود دارد، باید آگاهی‌رسانی شود و خطراتی که مصرف این ماده برای سلامتی انسان دارد، در برنامه‌های عمومی دولت گنجانده شود. بنابراین به‌عنوان مهم‌ترین فاکتورها، بایستی اینکه این ماده به چه کسی فروخته می‌شود و کجا فروخته می‌شود تحت کنترل جدی باشد و همچنین آگاهی‌رسانی دربارهٔ مضرات آن و به‌خطر افتادن سلامتی افراد، در برنامهٔ دولت باشد.

سعید سلطانپور: در دورهٔ هارپر، کانادا ۶ وزیر امور خارجه طی ۸ سال، به خود دید. هیچ‌یک چیزی دربارهٔ خاورمیانه نمی‌دانستند؛ یکی از آن‌ها تنها شش ماه بر سر کار بود. و حالا نخست وزیر اول، آقای ترودو،خانم جوان بی‌تجربه‌ای، کرستیا فریلند، را به این سمت منصوب کرده است که همان‌طور که دیدیم در مذاکرات با ترامپ موفق نبود و نفتا به بن‌بست خورد. اگر شما نخست وزیر کانادا بشوید، آیا فردی قوی را به‌عنوان وزیر امور خارجه انتخاب خواهید کرد یا یکی از دوستانتان را؟

جاگمیت سینگ: امیدوارم تمام کاندیداها، که من ارتباط خوبی با آن‌ها دارم، دوست من باشند. اما فکر می‌کنم این وزارتخانه به فردی نیاز دارد که مسائل را عمیقاً بشناسد و درک کند. فردی که در بیان نظراتش پیشرو باشد و نه آنکه کورکورانه آنچه را که کشوری دیگر در ارتباط با سیاست‌ها پیشنهاد می‌کند، دنبال نماید. ما باید راه خودمان را داشته باشیم. کانادایی‌ها در رهبری تاریخی غنی دارند. ما باید تلاش کنیم که این تصویر را و اینکه ما مشارکت آزاد داریم، گفت‌وگوی آزاد داریم، این‌ها را در سطح بین‌المللی نشان دهیم و حفظ کنیم. البته پیر یا جوان بودن مهم نیست، پیر یا جوان هر دو می‌توانند کار را خوب انجام دهند، منتها مهم است که آن فرد مسائل و مشکلات را خوب درک کند و از منظر واقعی کانادا در امور بین‌المللی عمل نماید.

مهراس جوادی‌نیا: نظر شما در رابطه با فروش اخیر اسلحه به عربستان سعودی چیست؟

جاگمیت سینگ: بله، فکر می‌کنم این موضوع باید کاملاً روشن باشد که عربستان سعودی احتمالاً یکی از بدترین ناقضان حقوق بشر در جهان است. کشوری که قانون در آن هیچ اختیار و قدرتی ندارد، کشوری ناقض حقوق زنان و کشوری که به‌طور مداوم یمن را مورد ظلم و ستم قرار می‌دهد. من معتقدم موضوع فروش اسلحه به عربستان سعودی باید مورد بررسی و ارزیابی مجدد دولت قرار گیرد و واقعیتش شخصاً به‌نظرم برخوردنده است که ترودو، نخست وزیری که خود را فمینیست می‌داند، اجازه بدهد کانادا به کشوری که حق زنان را پایمال می‌کند، اسلحه بفروشد.

نوشته گفت‌وگوی رسانه‌های ایرانی با جاگمیت سینگ، به‌دعوت کنگرهٔ ایرانیان کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پیاده‌سازی و برگردان: مریم عابدی – ونکوور

کنگرهٔ ایرانیان کانادا جمعهٔ گذشته ۱۱ اوت (آگست) از نیکی اشتون (Niki Ashton)، یکی از چهار کاندیدای مرحلهٔ نهایی انتخاب رهبر حزب دموکراتیک نوین کانادا، برای دیدار و گفت‌وگو با اعضای رسانه‌های فارسی‌زبان کانادا در زمینهٔ سیاست‌های داخلی و خارجی و نیز دغدغه‌های ایرانیان مقیم کانادا، دعوت به‌عمل آورد.

بیژن احمدی، رئیس کنگرهٔ ایرانیان کانادا، صحبت‌های خود را در ادامهٔ دیدار با ایشان این‌گونه آغاز کرد: «با سلام به همگی و تشکر از خانم اشتون برای اختصاص وقتشان به دیدار و گفتگو با کنگرهٔ ایرانیان کانادا، ما دیدار مفیدی با خانم اشتون داشتیم. در نیمهٔ نخست این دیدار، در مورد موضوعات مختلفی که حائز اولویت‌اند، و در حال حاضر کنگرهٔ ایرانیان کانادا به آن‌ها مشغول است، پرداختیم. جای بسی خوشحالی‌ است که در اکثر موارد فرصت مناسبی برای همکاری بین کنگره و حزب ان‌دی‌پی و پیگیری این موضوعات وجود دارد. بسیار خوشحال‌ایم شما نیز معتقدید که حزب ان‌دی‌پی باید صدایی قوی برای عدالت و صلح جهانی در منطقهٔ خاورمیانه و نیز در زمینهٔ روابط بین ایران و کانادا باشد؛ موضوعی که برای کنگرهٔ ایرانیان کانادا و جامعهٔ ایرانی بسیار اهمیت دارد. در این بخش از دیدارمان با خانم نیکی اشتون، مهراس از تی‌بی‌سی و سیما غفارزاده از رسانهٔ همیاری در ونکوور به‌عنوان نمایندگان رسانه‌های ایرانی در کانادا، نیز با ما در ارتباطند و مستقیماً سؤالاتشان را مطرح خواهند کرد تا جامعهٔ ایرانی از مواضع شما در مواردی که برای جامعهٔ ایرانیِ کانادا مهم است، مطلع شود. لطفاً ابتدا به سخنان آغازین خود بپردازید تا بعد از آن به پرسش‌ها بپردازیم.»

نیکی اشتون: «با تشکر از بیژن، سایر اعضای کنگرهٔ ایرانیان کانادا و همهٔ شرکت‌کنندگان برای دعوت از من، و نیز برای مشارکتتان در امور سیاسی کشورمان کانادا، در پروسهٔ حاضر برای انتخاب رهبر ان‌دی‌پی ارزش نهادن به همکاری و همراهی مهاجران نمایان است. مادر من یونانی بود و پدرم از انگلستان به کانادا مهاجرت کرد. من می‌دانم که صدای قوی و رسای یک جامعهٔ مهاجر در امور سیاسی چقدر اهمیت دارد، چه در قبال موضوعات داخلی و چه در مورد سیاست خارجی. برای من که حدود ۱۰ سال است عضو مجلس عوام کانادا هستم، و نیز اینکه عضو یکی از گروه‌های بزرگی هستم که برای حقوق بشر و عدالت و صلح در تلاشند، مایهٔ افتخار است. در واقع برای من اهمیت برقراری عدالت و صلح، چه در کشور خودم و چه در سطح جهانی، دلیل عمده‌ای برای کاندیداتوری برای رهبری حزب ان‌دی‌پی است. حزب ان‌دی‌پی از دیرباز در این موارد موضع‌گیری‌ کرده‌ است، اما من اعتقاد دارم که ما باید صدایمان بسیار بلندتر از این باشد و در راستای دستیابی به حقوق بشر، عدالت و صلح هنوز باید بسیار بیشتر فعالیت کنیم. باید برای برقراری عدالت و صلح در خاورمیانه تلاش کنیم و این برای من از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. من تأکید دارم همان‌گونه که برای دستیابی به حقوق بشر، صلح و عدالت در کانادا تلاش می‌کنیم، به همان شکل در سطح جهانی نیز باید پی‌گیر همین ارزش‌ها باشیم. همچنین مهم است اگرچه توانستیم استیون هارپر را از سر راهمان برداریم و دولتی را که برای جوامع بسیاری از جمله‌ ایرانیان‌ کانادا مشکل‌آفرین بود تغییر دهیم‌‌، همچنان با دولتی روبه‌رو‌ئیم که به‌رغم وعده‌های انتخاباتی بسیاری که داده، اما به آن‌ها عمل نکرده‌ است. همان‌طور که تبلیغات ما نشان می‌دهد، ما خواهان و پیگیر برقراری مجدد ارتباطات دیپلماتیک با ایران هستیم و از‌سرگیری خدمات کنسولی بین دو کشور که واقعاً مورد نیاز مردم در کانادا و نیز در ایران است، برای ما بسیار اهمیت دارد. ما از رفع تحریم‌ها علیه ایران حمایت می‌کنیم، و قویاً مخالف تحریم‌هایی هستیم که مردم عادی ایران و ایرانیانی را که در کانادا صاحب حرفه و تجارت‌اند، محقق یا دانشمندند، دچار مشکل کرده‌اند. ضمناً باید خاطرنشان کنم که لازم است شیوه‌ای در پیش بگیریم که از جنجال‌آفرینی و خطرناک‌تر کردن جهان دوری‌ کنیم و کار کنگره و روش‌های فعالانه‌ای که برای دستیابی به اهدافتان در راستای دیپلماسی و صلح در این زمینه در پیش گرفته‌اید، قابل تقدیر است و این در واقع رویکرد پیشین کانادا نیز است. برنامهٔ انتخاباتی ما در زمینهٔ عدالت اجتماعی بسیار قوی است. بسیاری از مهاجران من‌جمله‌ ایرانیان کانادایی و مسلمانان کانادایی به‌خاطر هویتشان در زمینه‌هایی مانند کاریابی، سکونت و یا مسائل بانکی مورد تبعیض قرار گرفته‌اند. این امر باید متوقف شود. همچنین امتیازدادن به افراد دارای مدارک و مدارج تحصیلی بالا هنگام مهاجرت، اما نادیده‌گرفتن و به‌رسمیت نشناختن مدارک تحصیلی‌شان برای اشتغال در کانادا، برای من قابل قبول نیست و قویاً اعتقاد دارم که پرداختن به این موضوع در سطح فدرال ضروری است. همچنین من با قوانین مصوب تبعیض‌آمیز که مهاجران، و از جمله مسلمانان مهاجر یا پناهنده را مورد هدف قرار می‌دهد، مانند C-51 و سایر قوانینی که اقلیت‌هایی را مورد هدف قرار داده‌اند، چه مهاجران، چه پناهندگان و از بین بردنِ لزوم رعایت قانون کانادا در قبال آن‌ها، مخالفم. واضح است که باید با تبعیض سیستماتیک مبارزه کرد و کنگره نیز خواهان و پی‌گیر رویکردی دیگر است که برای تمام کسانی که به کانادا آمده‌اند، حقوق بشر را به‌طور یکسان رعایت کند. این موضوعی است که من با آن بسیار موافق‌ام و کمپین ما این را کاملاً روشن کرده‌ است که اگر بخواهیم برای دستیابی به عدالت اجتماعی تلاش کنیم، باید با نابرابری و تبعیض نژادی مبارزه کنیم. من خلاصه‌ای از نقطه‌نظراتم را در اینجا بیان کردم و شما را تشویق می‌کنم که از وب‌سایتمان دیدن کنید و به موضوعات گوناگونی که مورد اشاره قرار گرفته‌اند، از‌ جمله بیکاری، فقر، مشاغل نامتناسب با سطح دانش و تجربه و عدم ثبات کاری برای جوانان، و استخدام بدون شرایط استاندارد و قانونی، توجه نمایید. من می‌دانم که والدین بسیاری از ما با هدف تأمین زندگی بهتری برای فرزندانشان به کانادا آمده‌اند، اما به‌خاطر تغییرات بازار کار در کانادا، موقعیت‌های کاری باثبات و پایدار برای نسل بعدی کمترند. باید به این‌گونه موضوعات بپردازیم و نیز تغییرات اقلیمی را در نظر داشته باشیم. همچنین برنامه‌های دیگری چون سیستم بیمهٔ درمانی و بهداشت و سلامت روانی. و نهایتاً همان‌طور که اشاره کردم، ما باید صدای صلح و عدالت باشیم، چه در کانادا، چه در خاورمیانه و کل جهان.

تنها چند روز دیگر تا ۱۷ اوت باقی‌ است [گفت‌وگو در تاریخ ۱۱ اوت صورت گرفته است] و هنوز فرصت هست تا افراد علاقه‌مند به‌موقع به عضویت حزب ان‌دی‌پی درآیند تا بتوانند در انتخاب رهبر حزب شرکت‌ کنند. شما را تشویق می‌کنم که هم از وب‌سایت ما دیدن کنید و هم اگر مایل‌اید، به کمپین ما بپیوندید. ما استقبال زیادِ مردم را برای همکاری با ان‌دی‌پی و همین‌طور برای تلاش بیشتر در جهت برقراری عدالت و صلح جهانی، شاهدیم.

حالا نوبت به سؤالات می‌رسد.

سیما غفارزاده از «رسانهٔ همیاری» در استان بریتیش کلمبیا: با سلام و تشکر از شما خانم اشتون برای وقتی که در اختیار ما قرار دادید، حزب ان‌دی‌پی سال‌ها به‌عنوان حزب سفیدپوست‌ها شناخته شده‌ است. شما برای جلب و اتحاد گروه‌های مهاجر و اقلیت‌ها اعم از رنگین‌پوست‌ها، اقلیت‌های جنسیتی و بومیان به حزب ان‌دی‌پی در سطح فدرال، چه برنامه‌ای دارید؟ در سطح استانی، به‌طور مثال جان هورگان، نخست‌وزیر بریتیش‌ کلمبیا، در مراسم گوناگونی شرکت می‌کند، نظیر راه‌پیمایی اخیر پراید در ونکوور. همچنین در دسامبر ۲۰۱۵ مایک فارن‌ورث، نمایندهٔ پورت‌ کوکیتلام، در جلسهٔ گفت‌وگویی مربوط به باورهای غلط فرهنگی دربارهٔ همجنسگرایی که از سوی گروه همیاری برگزار شده‌ بود، شرکت جست. در سطح فدرال، برنامهٔ شما برای جلب همکاری و مشارکت این گروه‌ها چیست؟

نیکی اشتون: از این که در این گفت‌وگو با ما هستید، متشکرم. اتفاقاً همین چند روز پیش در ونکوور بودم و من نیز این فرصت را داشتم که در راه‌پیمایی پراید شرکت کنم. در پاسخ به پرسش شما باید بگویم من اعتقاد راسخ دارم که برای برقراری تنوع و دربرگرفتن طیف‌های گوناگون اجتماع در حزب ان‌دی‌پی، باید بیشتر کار کرد. این امر از دو راه امکان‌پذیر است: اول از طریق عقاید و نظراتی که مطرح می‌کنیم، مثلاً حزب ما کامل‌ترین برنامهٔ عدالت جنسی و نیز عدالت نژادی برای بومیان را دارد و در چند روز آینده سیاست‌گذاری عدالت برای اعضای LGBTQ و نیز عدالت برای معلولان را خواهیم داشت. برای من مهم است که دگرخواهی و تنوع‌خواهی ما تنها در حد حرف نماند و برنامه‌هایی داشته باشیم که موانع و تبعیضاتی را که مردم روزانه با آن‌ها روبرو می‌شوند، از میان برداریم و به برقراری واقعی عدالت برای همه دست‌ یابیم. دومین نکته، تلاش بیشتر برای برقراری ارتباط هرچه بیشتر با مهاجران و تازه‌واردان در سرتاسر کاناداست. من این شانس را داشته‌ام که به‌عنوان فرزند یک مهاجر، زبان اول و مادری‌ام نه انگلیسی و نه فرانسه، بلکه یونانی است. در واقع من هفت زبان دیگر را آموخته‌ام. هنوز برای برقراری ارتباط با جوامع مهاجر جای کار بسیار است. جوامعی که برای دستیابی به اهدافی در تلاش‌اند، مانند کنگرهٔ ایرانیان کانادا. برای نزدیک شدن به این گروه‌های پرکار و فعال در عرصهٔ سیاست، کار بسیاری می‌توان انجام داد، و ما کانادا را به تلاش و کار بیشتر در این زمینه فرا می‌خوانیم تا به مردمِ این جوامع نزدیک‌تر شوند و به آن‌ها گوش فرا دهند، و جوامع را نیز فرا می‌خوانیم که کاندیدا داشته‌، در کمپین‌ها فعال باشند و بدین شکل حرکتی ایجاد می‌کنیم؛ حرکتی که تنها به‌مفهومِ داشتنِ نماینده‌های بیشتر از جوامع مختلف نیست، بلکه انعکاس‌دهندهٔ نیازها و مشکلاتی‌ست که این جوامع گوناگونِ در اقلیت، با آن‌ها مواجه‌اند.

مهراس جوادی‌نیا از «تی‌بی‌سی‌ نت‌ ‌وُرک» در استان انتاریو: سؤال من دربارهٔ اصلاح سیستم انتخابات است. جاستین ترودو در زمان انتخابات وعده‌های زیادی داد، از جمله اصلاح سیستم انتخاباتی. ان‌دی‌پی در این‌باره چه اقدامی خواهد کرد؟

نیکی اشتون: بله، ترودو وعده‌هایی داد، ۱۸۰۰ بار خود او، کاندیداهای حزب لیبرال یا اعضای کابینه‌اش برای تغییر سیستم انتخاباتی کانادا، وعده دادند. تنها یک سال و نیم پس از آن، در واقع پس از آنکه میزان کار قابل توجهی توسط نمایندگان و مردم در سرتاسر کانادا انجام شده بود، جاستین ترودو از عمل کردن به این وعده سر باز زد. ان‌دی‌پی به تغییر سیستم انتخابات بسیار علاقه‌مند است. در حال حاضر نمایندهٔ واقعی‌ای از سوی مردم در کانادا تعیین نمی‌شود و این موضوعی است که باید اصلاح شود. ما باید سیستمی را انتخاب کنیم که به‌صورت کاملاً دموکراتیک نمایندهٔ مردم را انتخاب می‌کند. کمپین ما تنها در پی تغییر سیستم نیست، بلکه خواهان سیستمی تناسبی با اعضای ترکیبی است؛ مدلی که آن را با در نظر گرفتن نواحی و اقوام مختلف شهری، روستایی و بومی کانادا مناسب می‌بینیم، که به اقوام و گروه‌های مختلف شانس داشتن نماینده خواهد داد، صداهای گوناگون در مجلس شنیده خواهد شد و زنان، اعضای اقلیت‌های نژادی و مهاجران و… در مجلس نماینده خواهند داشت. برای بسیاری از کانادایی‌ها روشن است که ما به این اصلاح نیازمندیم و در واقع کسانی را انتخاب می‌کنیم که به روشنی نمایانگر واقعیت جامعهٔ ما هستند.

سیما غفارزاده: از دید شما وجود نام یک کشور در لیست کشورهای حامی تروریسم چقدر مؤثر و مفید است و در واقع معیار قراردادن این نام‌ها در لیست کشورهای حامی تروریسم چیست؟ آیا فکر می‌کنید این منصفانه است ‌که نام ایران در این لیست هست، در صورتی‌که عربستان سعودی در آن غایب است؟

نیکی اشتون: در پاسخ به قسمت نخست سؤال شما، خیر، این لیست فعال و مؤثر نیست. همان‌طور که کنگره پیش‌تر اشاره کرد، بودن ایران در این لیست مانع بزرگی است بر سر راه رفع تحریم‌ها و ازسرگیری روابط دیپلماتیک ایران و کانادا. باید به‌خاطر داشته‌ باشیم که اگر در پی برقراری صلح در جهان هستیم، روابط دیپلماتیک کلیدی‌اند و روابط دیپلماتیک بین ایران و کانادا باید از سر گرفته‌ شوند و تحریم‌ها که ایرانی‌ کانادایی‌های بسیاری را تحت تأثیر قرار داده، باید رفع گردند. من متوجه دوگانگی برخورد در به‌کارگیری معیارهای گروه‌بندی کشورها در زمرهٔ حامی تروریسم هستم، و این باعث نگرانی من است. کانادا به عربستان سعودی، به‌عنوان کشوری که زن‌ها و اقلیت‌های جنسیتی و دگرباش‌ها را مورد آزار قرار می‌دهد، اسلحه فروخته است و من به روشنی مخالفتم را با این موضوع نشان دادم. خوشحالم که سرانجام در مورد فروش اسلحه بازرسی به‌عمل می‌آید. اگرچه الان دیر است، چرا که کسانی جانشان را با اسلحه‌های کانادایی که در درگیری‌ها به‌کار رفته، از دست داده‌اند. اما این بازرسی نشان‌دهندهٔ آن است که مردم نسبت به این موضوع حساس‌اند و تحمل رویکرد دوگانهٔ دولت را ندارند. برای من روشن است که استیون هارپر کشورمان را به‌سمت راست سوق داد و این را در تحریم‌ها علیه ایران و مردم ایران، در گفتار و در عمل دولت هارپر شاهد بودیم. اگرچه دولت جاستین ترودو وعده‌های بسیاری برای تغییر موضع در این زمینه داد، این تغییرات از حد گفتار فراتر نرفت و برای رفع این رویکرد دوگانه قدمی برداشته‌ نشد. ما می‌گوییم حتماً روابط دیپلماتیک باید از سر گرفته‌ شوند و تحریم‌ها رفع شوند. اگر بخواهم کلی‌تر بگویم، ما باید نیرویی در راستای صلح و عدالت در خاورمیانه باشیم، همان‌طور که در گذشته بودیم.

مهراس جوادی‌نیا: در مورد بازگشایی سفارت، گفت‌وگو زیاد شده، اما در عمل کاری به انجام نرسیده است. طوماری از سوی کنگرهٔ ایرانیان کانادا تهیه شد و به مجلس رفت. من متوجه‌ام که شما در پی بازگشایی سفارت هستید، پرسش من این است که چگونه این‌ کار را خواهید کرد؟

در مورد این موضوع، به‌نظرم ضروری است که دولت فدرال آن را در دست بگیرد و برای من روشن است که در حال حاضر در این زمینه دچار کمبودیم. وزیر امور خارجهٔ دولت حاضر، مسیری در پیش گرفته است که در بسیاری از موارد، از مسیر استیون هارپر جدا نیست. خواستن توانستن است. تنها گفتن اینکه این کار را انجام خواهیم داد کافی نیست، باید قدم‌هایی در راه آن برداشته‌ شود. این موضوع در دستور کار و در دایرهٔ قدرتشان است، اما در عمل دربارهٔ آن حرفی زده نمی‌شود. این مثال روشنی است از مواردی که وعده‌های لیبرال‌ها از حد حرف و کلام فراتر نرفته‌ است. ما خواهان تغییر این وضعیت هستیم و معتقدیم که باید به وعده‌هایمان پایبند باشیم و به دیپلماسی و صلح و عدالت دست‌ یابیم.

سیما غفارزاده: سؤال آخرم که البته مربوط به جامعهٔ‌ ایرانیان نیست و موضوعی کلی است. دونالد ترامپ تعرفهٔ گمرکی محصولات کانادایی را افزایش داده‌ و منتقد قرارداد نفتا است. شما آیندهٔ رابطهٔ آمریکا و کانادا را چگونه می‌بینید؟

نیکی اشتون: من نخست خاطرنشان می‌کنم که ما در دوران بسیار دشواری به‌سر می‌بریم. برای من روشن است که دونالد ترامپ پشتیبان کارگران آمریکاست. سؤال این است که موضع ما در کانادا چیست؟ مسلماً جاستین ترودو و دولتش در مورد مذاکرات جاری دربارهٔ نفتا شفاف نبوده‌اند. من در مورد مشاورهٔ دولت کانادا دربارهٔ نفتا همراه با کسانی مانند برایان مالرونی (Brian Mulroney) – که خود از معماران قرارداد نفتا بود – نگران‌ام. نفتا در واقع در سرتاسر کانادا موجب مشکلات بسیاری شده‌ است. مشاغل خوب بسیاری در زمینهٔ تولید از بین‌ رفته‌اند. کانادا بنا بر بند ۱۱ قرارداد نفتا بارها مورد شکایت شرکت‌های امریکایی قرار گرفته‌ است. در حینِ رقابت‌ برای رهبری حزب، از دیگر کاندیداها شنیده‌ام که آن‌ها نیز نفتا را مشکل‌ساز می‌بینند. در حال حاضر با فرصتی که برای اصلاح نفتا در پیش است، باید حتماً موضع قاطعی به‌نفع نیروی کار کانادا و استقلال کانادا در نظر گرفته شود. ما در پی حذف و لغو مفاد بخش ۱۱ هستیم. این بدان معناست که به کانادا اجازه دهیم که استراتژی تولید و ارزش افزودهٔ مورد نظر خود را در قرارداد به‌کار گیرد. همچنین عواقب قرارداد نفتا در زمینهٔ صنایع چوب نرم در استان بریتیش‌ کلمبیا، باید در نظر گرفته‌ شود. باید ملاحظات مربوط به تغییرات اقلیمی و محیط زیستی در نظر گرفته‌ شود که البته بخشی از نفتا بود، اما باید متناسب با سال ۲۰۱۷ و متناسب با تغییرات جویِ واضح و واقعی باشد. همچنین باید شامل حمایت از نیروی کار باشد. نفتا در راستای منافع بعضی‌ بوده‌ است، اما برای قشر کارگر منفعتی در بر نداشته‌ است. من فکر می‌کنم در رابطه با مسئلهٔ مبارزه با نابرابری در کشور، اصلاح قرارداد نفتا، به‌گونه‌ای که نیروی کار و مردم کانادا در اولویت قرار گیرند، کلیدی‌ترین موضوع خواهد بود. ما با قراردادهای تجارت آزادی نظیر سیتا و نسخهٔ اصلاح‌شدهٔ تی‌پی‌پی مخالف‌ایم. زیرا این قراردادها اولویت را به شرکت‌های بزرگ می‌دهند و کارگران کشور ما را به حاشیه می‌رانند و حقوق آن‌ها را نادیده‌ می‌گیرند.

مهراس جوادی‌نیا: این سؤال من بیشتر در مقیاس بین‌المللی است. شما به موضع ان‌دی‌پی دربارهٔ صلح در خاورمیانه اشاره کردید. موضع ان‌دی‌پی در رابطه با مسئلهٔ اسرائیل و فلسطین چیست؟

نیکی اشتون: ما معتقدیم که در برابر ظلم و ستمی که به فلسطینی‌ها روا داشته می‌شود و در برابر اشغال غیرقانونی زمین‌هایشان، باید صدایی قوی باشیم. ما باید با جامعهٔ فلسطینی-کانادایی‌ و با فعالانِ این حوزه – که بسیاری از آن‌ها فلسطینی نیستند – کار کنیم؛ فعالانی که دارند برای صلح و عدالت مبارزه می‌کنند. علی‌رغم برخی لفاظی‌ها، برای من روشن و واضح است که کانادا بخشی از راه حل این مسئله نیست. آنچه بسیار مهم است، این است که ما در موضع حمایت از صلح و عدالت باقی بمانیم و در برابر بی‌عدالتی‌ها و ناحقی‌هایی که مرتباً شاهدیم، صدایمان را بلند کنیم.

چند ماه پیش من در مراسمی که به‌مناسبت «روز نکبت» [یوم النکبة، اشاره به سالگرد بیرون راندن صدها هزار فلسطینی و استقلال اسرائیل] برگزار شده بود، به‌عنوان بخشی از فعالیت‌های کمپین انتخاباتی‌ام، صحبت کردم. همچنین در حاشیهٔ آن مراسم، این امکان برایم فراهم شد تا با تعدادی از فعالانی که در حمایت از آن‌هایی که در زندان‌های اسرائیل دست به اعتصاب غذا زده‌اند، همبستگی خود را نشان داده بودند، صحبت کنم. بسیاری از این زندانی‌ها درواقع سیاسی‌اند و در شرایط بسیار غیرانسانی‌ای به‌سر می‌برند. در نتیجه، واکنش‌های بسیاری در رسانه‌های اصلی و شبکه‌های اجتماعی نسبت به این موضوع [شرکت در آن مراسم] نشان داده شد، اما من دلیلی نمی‌بینم برای حمایت از حقوق بشر، و خواستار صلح و عدالت بودن در فلسطین و خاورمیانه، عذرخواهی کنم. آنچه مهم است، حمایت از این حرکت است و اینکه بالاخره در کانادا از موضوع عدالت برای فلسطین صحبت می‌شود.

مهراس جوادی‌نیا: سؤال آخر، دربارهٔ موضوعی داخلی است؛ نظرتان در مورد قانونی‌ کردن ماری‌جوانا چیست؟ و فکر می‌کنید چطور باید کنترل بشود و بر آن نظارت کرد؟

من از قانونی‌کردن ماری‌جوانا حمایت می‌کنم. اما نگران مواردی در قانون هستم، مانند اینکه اگرچه به‌زودی استفاده از ماری‌جوانا قانونی می‌شود و قوانین جزایی هم متعاقباً تغییر خواهد کرد، هنوز استفاده‌ از آن برای جوانان پیشینهٔ جنایی ایجاد می‌کند و برخی از این جرایم مجازات‌های سختی دارند. باید اطمینان یابیم که مجازات‌های مربوط به این جرم‌ها به شکلی مسئولانه تغییر یابند.

همچنین برخی نگران‌اند که قوانین پیشنهادی از سوی دولت همچنان امکان مورد هدف و مورد تبعیض قرار گرفتن اقلیت‌هایی نظیر بومیان را برای استفاده از ماری‌جوانا، حتی پس از قانونمند شدن استفاده از آن، فراهم کند. به‌لحاظ کنترل و نظارت بر آن، قرارست هر استانی مستقلاً تصمیم بگیرد چگونه آن را مدیریت کند. برخی معتقدند که می‌شود از مدل‌های موجود برای کنترل فروش الکل و قمار برای ماری‌جوانا الگوبرداری کرد و فروش آن به‌صورت مالکیت عمومی باشد تا آنکه اجازه داد عده‌ای قلیل با آن ثروت‌اندوزی کنند، که من نیز با آن موافق‌ام. در نهایت، استان‌های مختلف به‌هر ترتیبی که بخواهند می‌توانند استفاده از ماری‌جوانا را کنترل و بر آن نظارت کنند، اما موضوع مهمی که نباید فراموش کرد این است که مردم نباید برای چیزی مجازات شوند که ما به‌عنوان رهبر به آن متعهدیم؛ ما نباید آن را در دستان تعداد اندکی قرار دهیم، به خرج تعداد بسیاری.

نوشته گفت‌وگوی رسانه‌های ایرانی با نیکی اشتون، به‌دعوت کنگرهٔ ایرانیان کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پیاده‌سازی و برگردان: مریم عابدی – ونکوور

کنگرهٔ ایرانیان کانادا شنبهٔ گذشته ۲۲ ژوئیه (جولای) از چارلز انگس (Charles Angus)، یکی از چهار کاندیدای مرحلهٔ نهایی انتخاب رهبر حزب دموکراتیک نوین کانادا، برای دیدار و گفت‌وگو با اعضای رسانه‌های فارسی‌زبان کانادا در زمینهٔ سیاست‌های داخلی و خارجی و نیز دغدغه‌های ایرانیان مقیم کانادا، دعوت به‌عمل آورد.

در این نشست، ابتدا پویان طبسی‌نژاد، رئیس بخش سیاست‌گذاری کنگرهٔ ایرانیان کانادا، ضمن خوشامدگویی به همه، خطاب به چارلز انگس اظهار خشنودی کرد که مذاکرات خوبی پیش از آن نشستِ رسانه‌ای داشته‌‌اند و اولویت‌ها را به بحث و گفت‌وگو نشسته‌اند. وی همچنین ابراز امیدواری کرد که این، آغازی برای ارتباط حزب ان‌دی‌پی با جامعهٔ ایرانی-کانادایی باشد. او سپس از رسانه‌ها، که برخی حضوری و برخی نیز از راه دور از طریق تلفن در آن نشست شرکت کرده بودند، خواست تا سؤالات خود را مطرح کنند.

سعید سلطان‌پور از «ایرکا نیوز» در استان انتاریو: اگر شما به‌عنوان رهبر حزب ان‌دی‌پی انتخاب شوید، آیا به منطقهٔ خاورمیانه خواهید رفت؟ آیا به تک تک کشورهای آن منطقه سر خواهید زد تا مطمئن شوید که کانادا نقش مثبتی در آنجا ایفا می‌کند؟

چارلز انگس: ممنون برای این سؤال. برای شروع مایل‌ام اشاره کنم که من احترام فراوانی برای نقش مثبتی که کامیونیتی ایرانی در کانادا دارد، قائلم. یک کامیونیتیِ مترقی که در هنر، علم و کسب‌وکار در این کشور مشغول‌اند و به‌عنوان نیودمکرات‌ها، ما نیاز داریم که با آنان بیشتر در ارتباط باشیم و آنان را به مشارکت بطلبیم. این اصل بنیادی‌ای است که من برای ساختنِ پل و ارتباط با کامیونیتی‌ها به آن معتقدم.

از نظر سیاست‌ خارجی، ما نیاز داریم که اعتبار کانادا را در سطح جهانی به‌عنوان واسطه‌ای که ارمغان‌آور صلح است، بازیابیم. از ابزار دیپلماتیک استفاده کنیم و روابط بهتری در خاورمیانه بسازیم. و در این زمینه، برای من بسیار مهم و نگران‌کننده است که در حال حاضر کانادا دومین تأمین‌کنندهٔ اصلی سلاح در خاومیانه است. تصور نمی‌کنم این، بتواند نمایانگر ارزش‌های کانادا باشد. من می‌خواهم نقش مثبتی داشته باشم و پلی بسازم برای ارتباط با هر یک از کامیونیتی‌ها در خاورمیانه. اینکه آیا شخصاً پیش از انتخابات آینده به آنجا خواهم رفت، با توجه به حجم کاری که در حال حاضر در اینجا داریم، بعید می‌دانم چنین چیزی ممکن باشد، ولی حتماً تلاش خواهم کرد که تیم سیاست خارجه کاملاً روی این موضوع اشراف داشته باشند و کار کنند و با کامیونیتی‌های مختلف ارتباط برقرار کنند. اما اگر نخست‌وزیر بشوم، قطعاً به خاورمیانه خواهم رفت.

سعید سلطان‌پور: طی ۱۲ سال گذشته، عملکرد وزارت امور خارجهٔ کانادا بسیار ضعیف بوده، چون طیِ این سال‌ها هارپر همواره وزرای بی‌تجربه‌ای را برای این مسئولیت گماشته است. الان هم که وزیر امور خارجه بسیار جوان است و در سطح بین‌المللی کم‌تجربه. شما چگونه می‌خواهید آسیبی را که به سیاست خارجی کانادا وارد آمده است ترمیم کنید؟

چارلز انگس: فکر می‌کنم اولین قدم این باشد که ما به فکر پل ارتباطی با کشورهای منطقه باشیم و به آن‌ها بگوییم که نقش ما چیزی نیست جز اطمینان از برقراری حقوق بشر و عدالت، برقراری مجدد ارتباط با جنبش‌های مترقی در ایران، کار بر روی معضل صدور سلاح از کانادا به منطقه، بازسازی غزه و… می‌خواهم که بتوانیم نقش مثبتی در منطقه داشته باشیم. من احترام فوق‌‌العاده‌ای برای هلن لَوِردییِر (Hélène Laverdière)، منتقد وزارت امور خارجه، قائلم. او تجربهٔ بسیار خوبی در روابط دیپلماتیک دارد چون برای سال‌های متمادی این کار را انجام داده است. من اطمینان کامل به او دارم. ما باید کاری کنیم که چهره‌ٔ بین‌المللی‌مان همانی باشد که کانادایی‌ها می‌خواهند؛ پیکِ صلح در جهان، تا تنش را در جهان علی‌الخصوص در خاورمیانه هرچه کمتر کنیم و طبعاً ما تمام توانمان را در این راه به‌کار خواهیم گرفت.

پویان طبسی‌نژاد: آیا مایل‌اید در این فاصله که منتظریم ناصر مشهودی به جلسه برسد، به‌کوتاهی بفرمایید که نظرتان دربارهٔ جلسهٔ‌مان چه بود؟

چارلز انگس: مایل‌ام از کنگره تشکر کنم برای دعوت از من برای شرکت در این بحث، بحث بسیار مثبتی بود. حزب دموکرات نوین باید که نقش بهتری در شرکت‌دادنِ کامیونیتی ایرانی-کانادایی داشته باشد؛ ما باید دربارهٔ ارزش‌های مشترکمان صحبت‌ کنیم، دربارهٔ سیاست‌های مترقی‌مان در ارتباط با خانواده‌هایی که می‌آیند اینجا، اینکه آن‌ها کاملاً به‌لحاظ سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی فعال‌ باشند و چه نقشی حزب دموکرات نوین در آن دارد. من تصور می‌کنم این آغاز کار است. ما اینجا هستم که گوش بدهم و یاد بگیرم و مشارکت داشته باشم. و من در اینجا به‌عنوان رهبر حزب و نخست وزیر آینده، نقش خودم را سازندهٔ پل می‌دانم [پل ارتباطی میان حزب و کامیونیتی ایرانی].

در مورد ارزیابی مدارک و برخی مشکلات دیگر صحبت شد، از نظر من این‌چنین نباید باشد که مهاجران به اینجا بیایند و در جامعه مشارکت کنند، به امید فردای بهتری برای نسل بعدی‌شان، اما احساس ناامنی بکنند. این‌ها تلاش می‌کنند تا نسل بعدی از آن منتفع شود، ولی می‌بینیم که با عدم امنیت اقتصادی مواجه‌اند و پیداکردن کاری ثابت و نامتزلزل امر دشواری‌ست. ما باید روی معضل‌های اقتصادی و امنیت خاطر جامعه کار کنیم. ما باید در جهت قول‌هایی که به جامعه در ارتباط با محیط زیست داده‌ایم – به‌سببِ تعهداتمان نسبت به کرهٔ زمین – کار کنیم. ما باید با جامعهٔ ایرانی-کانادایی از نزدیک کار کنیم و آن‌ها را در ایجاد دولتی مترقی و چندفرهنگی، شریک خودمان بدانیم. من باور دارم حزب دموکرات نوین مسیری طبیعی برای رسیدن این هدف است و من فکر می‌کنم ما در گذشته به اندازهٔ کافی در این جهت کار نکرده‌ایم و به حرکت‌ها و جنبش‌های مردمی آن‌چنان که باید نزدیک نشده‌ایم. و همچنان معتقدم که باید پلی بزنیم میان خودمان و کامیونیتی‌ها برای دستیابی به این اهداف.

مشهود ناصری از «سلام تورنتو» در استان انتاریو: با نگاهی به نظرسنجی دربارهٔ محبوبیت احزاب در سطح کشور، می‌بینیم که حزب ان‌دی‌پی ۱۱٪، حزب لیبرال ۴۳٪ و باقی حزب محافظه‌کار… تا انتخابات آینده سه سالی باقی مانده است، اما با توجه به تجربهٔ شما در انتخابات گذشته و این واقعیت که بسیاری از هواداران شما به سمت لیبرال‌ها رفتند، شما به‌عنوان رهبر بالقوهٔ حزب ان‌دی‌پی فکر می‌کنید برای بازیابیِ اعتبار و تصویر واقعی ان‌دی‌پی، چه‌کار خواهید کرد؟

چارلز انگس: واقعیت این است که برای حزبی که دوسال است بدون رهبر مانده، من اعتقادی به آن اعداد و ارقام ندارم. اتفاقی که در سال ۲۰۱۵ افتاد این بود که مردم به‌معنای واقعی از هارپر و سیاست‌هایش خسته و کلافه شده بودند و به‌هر طریقی می‌خواستند او را کنار بزنند. ما در ۳۰ روز می‌توانستیم آن انتخابات را ببریم، اما در ۷۸ روز تخلیهٔ انرژی شدیم؛ این را من می‌فهمم. جنبهٔ مثبت نتیجهٔ آن انتخابات را من به این شکل می‌بینم که مردم معتقد بودند که جاستین ترودو قرارست کانادایی مترقی‌تر، آزادتر و عادلانه‌تر برایشان به ارمغان آورد و این بود که او را انتخاب کردند. این بدان مفهوم نیست که برنامه‌های جاستین ترودو از برنامه‌های ما مترقی‌تر است، ما نیز برنامهٔ بسیار مترقی‌ای داشتیم، اما من فکر می‌کنم جاستین کانادایی‌ها را سرِ غیرت آورد و تکانشان داد. کاری که ما نکردیم. من این را به‌عنوان جنبهٔ مثبت قضیه می‌بینم که نشان می‌دهد کانادایی‌ها خواستار جامعه‌ای عادلانه‌ترند. اما آنچه من از زمان انتخابات تا به الان به‌واقع دیده‌ام، این است که آن قول‌های خوب تبدیل به شعار شد. شما نمی‌توانید با سلفی و در اختیارقراردادنِ فرصت‌های عکاسی یک ملت را رهبری کنید. شما باید کار انجام بدهید، باید کار را به نتیجه رسانده و تحویل بدهید. قول ایشان در رابطه با اقوام اولیه، رسوایی و فضاحت ملی، در حد قول مانده و برای آن کاری نشده است، قول‌هایش در رابطه با محیط زیست؛ هیچ کاری انجام نداده است. او قول داده بود برای عامهٔ کانادایی‌ها کار کند، در حالی‌که می‌بینیم خصوصی‌سازی‌ها ادامه دارد و توان عامهٔ مردم همین‌طور دارد کم و کم می‌شود. آقای ترودو قول زیاد می‌دهد ولی در عمل هیچ کاری انجام نمی‌دهد. برای انتخابات ۲۰۱۹، تصور می‌کنم کانادایی‌ها صدایی معتبر، موثق و قابل اعتماد می‌خواهند. من با مردم صحبت خواهم کرد و به ایشان خواهم گفت که شما دولتی نیاز دارید که حقوق بازنشستگی، شغل و عدالت در دستور کارش باشد. در انتخابات ۲۰۱۹، ما دیگر اشتباه دورهٔ قبل را نخواهیم کرد. ما دیگر ساختار تیمی از بالا به پایین نخواهیم داشت، بلکه ما باید تیم‌هایمان را بیاوریم به میان مردم و با آن‌ها ارتباط برقرار کنیم. بنابراین من فکر می‌کنم انتخابات ۲۰۱۹چ، انتخاباتی بسیار شورانگیز خواهد بود و شما حزب دموکرات نوینی بسیار پویا و فعال را شاهد خواهید بود.

آرش خارابی از «ایران ستار» در استان انتاریو: سؤال من از شما این است، به مردم چه وعده‌هایی خواهید داد که قطعاً قادر به عمل به آن‌ها باشید؟ خصوصاً به کانادایی‌های ایرانی‌تبار، که همان‌طور که به‌خوبی می‌داند، به حاشیه رانده‌ شده‌اند.

چارلز انگس: نخست خاطرنشان خواهیم کرد که خدمات کنسولی دوباره برقرار شوند، سرویس‌های بانکی از سرگرفته‌ شوند، مورد هدف قراردادن کانادایی‌های ایرانی‌تبار در امور بانکی قابل قبول نیست. همچنین باید نقش سازنده‌ و پیشرویی که ایرانیان در جامعه دارند را به سایر کانادایی‌ها نشان دهیم و یادآوری کنیم. ایرانی‌ها در تمام بخش‌های علم، فرهنگ و هنر، اقتصاد و تجارت نقش پررنگی ایفا می‌کنند. در این‌صورت، در مجلس هم ایرانیان نه تنها از سوی حزب دموکراتیک نوین، بلکه از سوی همه حمایت خواهند شد.

مورد دیگر این‌ است که من مانند همین حالا که اینجا هستم تا حرف‌های شما را بشنوم و بحث و گفت‌وگو کنیم و از دل نظرات و خواسته‌ها تصمیم بگیریم، این روند ادامه خواهد داشت؛ حزب ان‌دی‌پی، به رهبری من، برای ایرانی‌ها شریک‌ سیاسی خوبی خواهد بود.

سیما غفارزاده از «رسانهٔ همیاری» در استان بریتیش کلمبیا: آیا فکر می‌کنید بودن در لیست کشورهای حامی تروریسم لیست مفید و مؤثری‌ است؟ اصولاً بر چه اساس و مبنایی نام کشورها در این لیست قرار می‌گیرد؟ آیا این لیست در حال حاضر از دید شما منصفانه است؟ به‌نظر شما بودنِ نام ایران در لیست و نبودن نام کشوری مانند عربستان سعودی چه توجیهی دارد؟

چارلز انگس: من فکر می‌کنم لیست فعلی معایب عمده‌ای دارد. دولت فعلی ما با عربستان سعودی روابط نزدیکی دارد و به آن‌ها اسلحه می‌فروشد. ما پشتیبان منافع عربستان سعودی هستیم، در حالی‌که ارتباط و وابستگی عربستان سعودی با تروریسم بین‌المللی بسیار واضح و روشن ‌است. من موضوع لیست کشورهای حامی تروریسم را مجدداً بررسی خواهم کرد، از دریچهٔ حقوق بشر، بر اساس حقایق و نه حرف و کلام. این لیست در حال‌ حاضر قابل اتکا نیست و از کانادا بیش از این انتظار می‌رود.

مشهود ناصری: آیا بودن در لیست کشورهای حامی تروریسم، به‌لحاظ قانونی تأثیری بر برقراری مجدد خدمات کنسولی دارد؟ آیا بودن در این لیست برای ایجاد هرنوع ارتباطی ایجاد اشکال نمی‌کند؟ نظرتان در این مورد چیست؟

چارلز انگس: در حال حاضر دولت کانادا با عربستان سعودی ارتباط بسیار نزدیکی در همهٔ زمینه‌ها دارد، در حالی‌که ایرانی‌ها به خدمات اولیه و پایه‌ای مورد نیازشان هم دسترسی ندارند. این قابل درک نیست. پیش از هرچیز، موضوع برقراری مجدد خدمات کنسولی، اینکه ایرانی‌ها بتوانند به خدمات مورد نیازشان دسترسی داشته‌ باشند و نیز مسئلهٔ مشکلات بانکی ایرانی‌ها و دانشجویان خارجی ایرانی، به‌نظر من مسئلهٔ منافع جامعهٔ ایرانی-کانادایی است و ما باید این منافع را محافظت کنیم. اما رابطهٔ دولت کانادا با دولت ایران، این رابطه بر اساس پایبندی به پیمان منع تولید و گسترش سلاح‌های هسته‌ای و بر اساس حقوق بشر و گفت‌وگوها و موضوعات مورد بحث خواهد بود، اما اولویت نخستین من بر این خواهد بود که ایرانیان هم مانند سایر ملیت‌ها از خدمات پایه و اولیه که برای سایرین بدیهی قلمداد می‌شود، برخوردار شوند. نمی‌دانم چرا دولت کانادا ایرانیان را بدین شکل هدف قرار داده است. این منصفانه نیست و ما آن را تغییر خواهیم‌ داد.

آرش خارابی: من تجربه‌ای را با شما در میان می‌گذارم، این سؤال نیست. من برای تأئید و مهر و امضاء کردن برگه‌ای به واشینگتن سفر کردم. برایم ۶۰۰ دلار تمام شد. همچنین چون پروازها کنسل شدند، ما به مدت ۳ روز آنجا ماندگار شدیم. همچنین حساب بانکی مادر من از سال ۲۰۱۲ تا کنون فریز شده‌ است. چرا که من ۶۰۰۰ دلار به حساب او واریز کردم. هیچ پولی از هیچ‌جای دیگری جز از سوی من به آن حساب ریخته نمی‌شد، اما آن حساب بسته شده است. این‌ها مسائلی است که به‌وضوح به شما نشان می‌دهد ما در چه وضعیتی به‌سر می‌بریم. ما احساس می‌کنیم که شهروند نیستیم، چون انگار هیچ‌کس گوش نمی‌دهد، هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد.

چارلز انگس: متأسفم. ما باید با مردم بیشتر نزدیک و مرتبط باشیم. اگر کسی پول را برای هدفی غیرقانونی و خطرناک به دیگری واریز کند، تشخیص و جلوگیری از این موضوع، بر عهدهٔ بانک است. اما اگر تنها دلیل ممانعت بانک با انتقال پول ملیت ایرانیِ فرد باشد، این کار اصلاً صحیح نیست و کانادایی هم نیست. من به‌خاطر دارم که در سال ۲۰۱۲ این موضوع مطرح شد و مردم متحیر شدند. من فکر می‌کردم این معضل تا به‌حال حل و برطرف شده‌ باشد. اما حل نشده‌ است. برای همین است که در مجلس به یک گروه اپوزیسیون قوی نیاز داریم که این مسائل را مطرح کند و برای جوامع مهاجر با نابرابری‌ها مخالفت کند و اگر خواسته‌ای عملی نیست، طرح نماید. منصفانه بودن همه‌چیز در وهلهٔ اولِ اهمیت قرار دارد. خواستهٔ شما خواسته‌ای نیست که دیگران از آن برخوردار نباشند. رابطهٔ ما به‌گونه‌ای خواهد بود که چنین مواردی را مطرح کنیم و این‌گونه مشکلات را برطرف کنیم.

سعید سلطان‌پور: شما گفتید که در سال ۲۰۱۹ کارزار انتخاباتی بسیار فعالی برای ان‌دی‌پی خواهید داشت. من در ۳۰ سال گذشته عملاً هرگز ندیدم یکی از رهبران ان‌دی‌پی به جمع مردم حوزهٔ انتخابی‌ای که در آن برنده نمی‌شدند، برود. این را چطور توجیه می‌کنید؟ آیا از برنی ساندرس در امریکا یاد گرفتید؟ چگونه می‌خواهید با همهٔ این ملیت‌ها در ارتباط باشید؟ سایر ملیت‌ها تنها ۲۰ ثانیه صحبت شما را می‌شنوند و بس. بسیاری از مردم گروه‌های اقلیت مانند ایرانیان، هندی‌ها، چینی‌ها و سایر ملیت‌ها، هرگز کانال‌های سی‌بی‌سی و امثال آن را تماشا نمی‌کنند. چطور می‌خواهید با آن‌ها ارتباط برقرار کنید؟ تأثیر این ملیت‌ها، خوب یا بد، در انتخابات بسیار زیاد است. در این‌باره چه فکر می‌کنید؟ ان‌دی‌پی همیشه‌ می‌‌گوید تعداد نماینده‌ها زیاد نیست و وقت کم است و امکان این دیدارها فراهم نیست. در طول مدت ۴ سال نمایندگان مجلس باید با مردم در ارتباط باشند تا در شب انتخابات از آن نتیجه‌ بگیرند.

چارلز انگس: سؤال خوبی است. ما باید به ایجاد یک ارتباط قوی با مردم پایبند باشیم. یک حرکت سوسیال دموکرات باید از پایین به بالا انجام شود و نه بالعکس. ما برای این فعالیت‌ها در بین این ملیت‌ها و از بین خود مسلمان‌ها برنامه‌ریز داریم. آن‌ها می‌دانند در جامعه‌شان چه می‌گذرد و با ما در ارتباطند. به‌عنوان مثال رابطهٔ من با بومیان، که البته نباید رابطهٔ بین یک عضو حزب ان‌دی‌پی با آن‌ها محسوب شود، چون عملاً تا آن زمان هیچ‌کس به سراغ آن‌ها و میان جمع آن‌ها نرفته‌ بود. من وقت زیادی با‌ آن‌ها گذراندم، با آن‌ها ارتباط برقرار کردم و اطمینانشان را جلب کردم. این یکی از دلایلی است که توانستم کرسی‌ام را در پارلمان حفظ کنم. زمانی که تب ترودو همه‌جا را درنوردید، اما وقتی به منطقهٔ بومیانی که من با آن‌ها در ارتباط بودم رسید، متوقف شد. همهٔ گروه‌ها به من رأی دادند، در واقع حتی رکورد تعداد آراء شکسته‌ شد. بنابراین من اهمیت ایجاد رابطه با مردم را درک می‌کنم. چون این ارتباط توانایی مقابله با هر نوع سونامی سیاسی را به ما خواهد داد. ما قبلاً در این زمینه فعال نبوده‌ایم. این موضوع مهمی است. اما این کار را انجام خواهیم داد. به‌همین دلیل وقتی برای این مصاحبه دعوت شدم، پاسخ مثبت دادم تا درها گشوده‌ شوند.

مشهود ناصری: اگر وجود ایران در لیست کشورهای حامی تروریسم مانع برقراری مجدد خدمات کنسولی می‌شود، آیا حاضرید ایران را از لیست این کشورها خارج سازید؟ اما چرا تنها خدمات کنسولی؟ چرا خدمات کامل سفارت نه؟

چارلز انگس: من مایل به برقراری روابط کامل دیپلماتیک هستم. هنوز موضعم را در قبال کشورهای حامی تروریسم اعلام نکرده‌ام. در این مورد باید اول با تیم امور خارجه گفت‌وگو کنم. اولویت من در وهلهٔ اول برقراری روابط کنسولی‌ است و سپس سایر روابط دیپلماتیک، به طوری‌که کانادا بتواند با همهٔ ملیت‌هایی که ریشه در خاورمیانه دارند رابطهٔ مثبتی داشته باشد. و این با برقراری روابط کامل دیپلماتیک انجام‌پذیر است. پس از آن می‌شود در میان این ملیت‌ها اطمینان به‌وجود آورد و کانادا می‌تواند در این زمینه نقش مثبتی ایفا کند. اگر من نخست‌وزیر باشم نقش بسیار مؤثرتری ایفا خواهم کرد و اعتبار بیشتری برای کانادا به‌دست خواهم‌ آورد. کانادا در حال حاضر اعتبار خود را تا حد زیادی از دست داده‌ است.

سیما غفارزاده: اگر به عنوان رهبر حزب‌ ان‌دی‌پی انتخاب شوید، در قبال سیستم انتخاباتی فعلی (سیستم اکثریتی) چه خواهید کرد؟ آقای ترودو وعده داده بود که انتخابات سال ۲۰۱۵ آخرین انتخابات کشور است که با این سیستم انجام می‌شود. این وعده را آقای ترودو عملی نکرد. شما در این مورد چه خواهید کرد؟

چارلز انگس: آقای ترودو عهدشکنی کرد. وی وعده داده بود که انتخابات گذشته آخرین انتخابات با سیستم حداکثری باشد. این یک موضوع اساسی بود که او در موردش با کانادایی‌ها عهدشکنی کرد و اعتمادشان را از بین برد. ما یک سیستم انتخاباتی تناسبی نیاز داریم تا مجلس بیشتر مسئول باشد، تا واقعاً خانهٔ مردم باشد. من طرفدار سرسخت سیستم تناسبی هستم، اما در هر منطقه بالانس‌هایی لازم است، چون تنها بر اساس تعداد جمعیت نماینده نداریم، بلکه مثلاً بومیان و مردمی که نژادشان با بومیان درآمیخته نیز در مجلس نماینده دارند. اما از خود مجلس هم باید بیش از این در قبال این موضوع انتظار پاسخگویی داشت؛ ما سیستم پارلمانی فعال‌تری لازم داریم. این‌ها برای من در اولویت‌اند.

پویان طبسی‌نژاد: با تشکر از چارلی و تمام شرکت‌‌کنندگان

نوشته گفت‌وگوی رسانه‌های فارسی‌زبان با چارلز انگس، به‌دعوت کنگرهٔ ایرانیان کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پیاده‌سازی و برگردان: مریم عابدی – ونکوور

کنگرهٔ ایرانیان کانادا هفتهٔ گذشته ۱۷ ژوئیه (جولای) از گی کرون (Guy Caron)، یکی از چهار کاندیدای مرحلهٔ نهایی انتخاب رهبر حزب دموکراتیک نوین کانادا، برای دیدار و گفت‌وگو با اعضای رسانه‌های فارسی‌زبان کانادا در زمینهٔ سیاست‌های داخلی و خارجی، و نیز دغدغه‌های ایرانیان مقیم کانادا، دعوت به‌عمل آورد. فرازهایی از گفت‌وگوی گی کرون با رسانه‌های ایرانی در ذیل آورده‌ شده‌ است.

نخست پویان طبسی‌نژاد، رئیس بخش سیاست‌گذاری کنگرهٔ ایرانیان کانادا، از گی کرون برای تخصیص زمانی برای این دیدار، سپاسگزاری کرد که با وجود ضیق وقت به این دعوت پاسخ مثبت دادند.

طبسی‌نژاد افزود، گی کرون پیش از این جلسه، گفت‌وگوی مفیدی با اعضای هیئت مدیرهٔ کنگرهٔ ایرانیان کانادا و گروهی از سایر ایرانیان داشت که طی آن سعی شد تا اولویت‌های ایرانیان کانادا و نقش و انتظاری را که از سوی ایرانیان برای حزب ان‌دی‌پی در انتقال دغدغه‌های ایرانیان به دولت کانادا متصور است، برای او توضیح دهیم. امید است این شروعی تازه برای رابطهٔ ایرانیان با حزب‌ ان‌دی‌پی و نیز گی کرون باشد.

گی کرون: از اینکه مرا به این جلسه دعوت کردید سپاسگزارم. دیدار با کنگرهٔ ایرانیان کانادا بسیار جالب بود و تا حدود زیادی انتظارات و خواسته‌های ایرانیان را روشن کرد و نیز نشان‌ داد که در گذشته چه مواردی تجارب ناخوشایندی را برای ایرانیان رقم زده‌اند.

و اما سؤالات:

مشهود ناصری از «سلام تورنتو» در استان انتاریو: می‌خواستم در مورد انجمن دفاع از دموکراسی و دعوت این انجمن به مجلس عوام و مجلس سنای کانادا سؤال کنم. از طریق اطلاعاتی که هم‌زمان با بحران قطر به بیرون درز پیدا کرده بود، متوجه شدیم که این انجمن بارها، شاید ده بار، به مجلس عوام و مجلس سنا دعوت شده است. کاری که این انجمن انجام می‌داد، این بود که با قطر و عربستان سعودی کار می‌کرد و سعی می‌کرد تا از تجارت شرکت‌ها با ایران جلوگیری کند. بدین‌ترتیب که شرکت‌ها را مجاب می‌کرد در صورت همکاری با ایران، دیگر مجاز به معامله با قطر و عربستان سعودی نباشند، و یکی از این شرکت‌ها شرکت بمباردیه بود. نظر شما در این مورد چیست؟

گی کرون: بسیاری از انجمن‌ها مایل به دیدار با اعضای پارلمان و سناتورها هستند و البته باید اجازهٔ این دیدارها به آن‌ها داده‌ شود. اما این اعضای مجلس‌اند که پس از این دیدارها باید به‌طور مستقل قضاوت و تصمیم‌گیری کنند. از نظر من، تصویب توافق هسته‌ای به ما امکان رفع تحریم‌ها و برقراری ارتباط تجاری با ایران را می‌دهد و اکثر اعضای پارلمان نیز طرفدار این ایده‌اند تا مسائل و مشکلات پیشین پشت سر گذاشته‌ شود و به شیوه‌ای سازنده به پیش برویم. پایبندی دوجانبه به آن تعهدات هسته‌ای، بستر مستحکمی برای بهبود روابط در آینده و اطمینان از رفع بحران‌های آن منطقه خواهد بود. من به‌همین علت با لایحهٔ S-219 مخالف‌ام و تصور نمی‌کنم تجدید تحریم‌ها به‌شکل مطرح‌شده در این لایحه به‌هیچ‌وجه سازنده باشد. ما باید ببینیم که بهبود روابط را از کجا می‌توانیم آغاز کنیم. این تحریم‌ها تنها مانع بیشتری در تثبیت روابط بین‌المللی ایجاد می‌کنند.

مهراس جوادی‌نیا از «تی‌بی‌سی‌ نت‌ ‌وُرک» در استان انتاریو: حزب ان‌دی‌پی برای بازگشایی سفارت چه برنامه‌ای دارد؟ چگونه گفت‌وگو در این مورد از سر گرفته خواهد شد؟

گی کرون: این سؤالی است که باید در موردش بیشتر بررسی و تحقیق کنم چون نمی‌خواهم وعده‌هایی ورای اختیارات و توانم بدهم. من طرفدار این هستم که لااقل خدمات کنسولی از سر گرفته‌ شود، چون برای کانادایی‌های ایرانی‌تبار مشکل است که کانادا را دور بزنند تا به این خدمات دست‌ یابند. این با عقل و منطق جور در نمی‌آید و این مشکل باید رفع شود. در مورد بازگشایی سفارت، مایل‌ام اول مشکلات و موانع موجود را شناسایی کنم و بعد وعده‌ بدهم. اگر به‌عنوان رهبر حزب انتخاب شوم، یک نفر را به‌عنوان منتقد امور خارجه در حزب انتخاب خواهم کرد تا به این مسئله بپردازد.

امیر باجه‌کیان از «رسانهٔ همیاری» در بریتیش کلمبیا: می‌خواستم در مورد فعالیت مدنی ایرانیان در استان بریتیش کلمبیا و این که ما در اینجا اخیراً دولت اقلیت ان‌دی‌پی تشکیل داده‌ایم، صحبت کنم. حزب دموکراتیک‌ نوین بریتیش کلمبیا در برقراری ارتباط با ایرانیان عملکرد بسیار جالب توجهی داشت و البته نشان داد که ارزشش را هم داشت. ایرانی‌ها پیش از آنکه ان‌دی‌پی با آن‌ها ارتباط برقرار‌کند، با سیاست در کانادا آشنا نشده‌ بودند.

در مورد برقراری ارتباط از سوی حزب ان‌دی‌پی فدرال با ایرانیان و نیز سایر مهاجران، و البته سایر حزب‌ها نیز، پدیده‌ای به نام tokenism، یا ارتباطی در کمترین حدِ ممکن مشاهده می‌شود. در حالی‌که از زمان نخست‌وزیری جاستین ترودو، لیبرال‌ها در زمینهٔ برقراری ارتباط با جوامع مهاجر بسیار فعال عمل کرده‌اند. حزب ان‌دی‌پی فدرال تقریباً هیچ فعالیتی در زمینهٔ برقراری ارتباط با مهاجران نداشته‌ است. نظر و برنامهٔ شما برای جلب مشارکت مردم در فعالیت‌های مدنی حزب چیست؟ و چگونه آن‌ها را به عضویت در حزب تشویق می‌کنید؟ نه فقط به‌عنوان کاندیدا، بلکه به‌عنوان مردمی که می‌توانند در تصمیم‌گیری‌ها تأثیرگذار باشند و در کارزارهای انتخاباتی فعالیت کنند.

گی کرون: من با اکثر نکات مورد اشارهٔ شما موافق‌ام. صادقانه باید به شما بگویم که فکر می‌کنم حزب ان‌دی‌پی در مقایسه با سایر احزاب ده پانزده سال از نظر برقراری ارتباط با مردم عقب است، چه ارتباط با مردم مناطق شهری مانند تورنتو و چه غیرشهری و حومه و چه در مورد بومیان، ما کارنامهٔ‌ خوبی در این زمینه نداریم. شاید چون ما حضورشان را مسلم پنداشته‌ایم و خصوصاً هنگامی که در پارلمان اپوزیسیون رسمی بودیم، از این فرصت استفاده نکردیم، و پل‌های ارتباطی لازم برای برقراری رابطه و دسترسی به مردم گروه‌های مهاجر را ایجاد نکردیم. ما در پارلمان اپوزیسیونی بسیار قوی و فعال بودیم، اما به این قیمت که بیرون از آن چندان فعال نباشیم و با مردم در ارتباط نبوده‌ باشیم. اگر من به‌عنوان رهبر حزب انتخاب شوم، تصمیم ندارم زمان زیادی را در مجلس بگذرانم. چرا که دیدیم ان‌دی‌پی در مجلس گذشته کارآمدترین اپوزیسیون بود، اما در آخر پاداش این طرز عمل را دریافت نکرد، چرا که با مردم ارتباط برقرار نکرده‌ بود. من اگر به‌عنوان رهبر حزب انتخاب شوم، در شهرداری‌ها حضورخواهم یافت تا با امیدها و انتظارات مردم آشنا شوم و خواسته‌هایشان را در برنامهٔ انتخاباتی حزب منعکس خواهم‌ ساخت و بر آن اساس تعهدات حزب به ایرانی‌ها را تعیین خواهم‌ کرد. اما این نیاز به زمان دارد و یک‌شبه انجام نخواهد شد، خصوصاً که ما در این مورد حدود ۱۵ سال عقب‌ایم.

شهرام یزدان‌پناه از «هفته» در استان کبک: در انتخابات گذشته لیبرال‌ها قول بازگشایی سفارت را دادند، چرا در حال حاضر حزب ان‌دی‌پی لیبرال‌ها را برای عمل نکردن به این وعدهٔ انتخاباتی مورد بازخواست قرار نمی‌دهد؟

گی کرون: من طرفدار زیاد وعده‌ دادن نیستم، وعده‌هایی که شاید عملی نباشند. چرا که شاهد وعده‌های بسیار گوناگون لیبرال‌ها در دوران فعالیت‌های انتخاباتی بودم و دیدم که چقدر سطح توقعات را بالا بردند و این امروز موجب اشاعهٔ بدبینی بین مردم شده‌ است.

من در این مورد، یعنی بازگشایی سفارت، در حال حاضر اطلاعات زیادی ندارم، چرا که حیطهٔ کاری من امور مالی بوده‌ است. اما تصمیم دارم لیبرال‌ها را برای عمل نکردن به وعده‌های انتخاباتی‌شان نظیر اصلاح سیستم انتخابات، آنچه به بومیان کانادا وعده‌ دادند و… مورد سؤال قرار دهم. چرا که اگر در مجلس مورد بازخواست قرار نگیرند، پاسخگو نخواهند بود.

نظر خودم ازسرگیری روابط، لااقل در سطح ارائهٔ خدمات کنسولی است، با نظر به ازسرگیریِ حتی‌الامکان تمام روابط دیپلماتیک، اما باید در این مورد اطلاعات بیشتری از امور خارجهٔ کانادا دریافت کنیم.

مشهود ناصری: موضع شما در مورد قرار دادن مجدد ایران در لیست کشورهای حامی تروریسم با نظر به قانون مصونیت دولت‌ها چیست؟

گی کرون: من نخستین مشکلم با آن لیست این است که بر اساس معیارهای ثابت و به‌شکل بی‌طرفانه‌ تهیه نشده‌ است. مثلاً ایران و سوریه در لیست‌اند، اما عربستان سعودی و قطر در لیست قرار ندارند و این استفاده از معیار مشخص و ثابتی را نشان نمی‌دهد. من در این مورد تعهدی نمی‌دهم، اما به آن اولویت خواهم داد که چنین موضوع حساسی بی‌طرفانه و بدون موضع‌گیری سیاسی و نه به‌عنوان سلاحی سیاسی مورد توجه قرار گیرد.

مهراس جوادی‌نیا-نوروزی: موضع ان‌دی‌پی در مورد قانونی کردن ماری‌جوانا چیست؟ و شما روند قانونمند کردن آن را در کانادا چگونه می‌بینید؟

گی کرون: ان‌دی‌پی همواره طرفدار جرم‌زدایی از استفاده از ماری‌جوانا بوده‌ است. لیبرال‌ها به‌سمت قانونی کردن آن می‌روند و ما اکنون نگران‌ایم، چرا که در حال حاضر هنوز جرائمی در رابطه با ماری‌جوانا می‌تواند برای فرد ثبت شود و ایجاد سوءپیشینه و سابقهٔ کیفری کند، در حالی‌که به‌زودی این موارد قانونی خواهند بود. من فکر می‌کنم باید اطمینان داشته‌ باشیم که از تأثیرات تصویب این قانون مطلع‌ایم و از مناطقی مانند اورگان و کلرادو که پیش از ما این موضوع را تجربه کرده‌اند، در زمینهٔ اثرات سوء قانونمند کردن استفاده از ماری‌جوانا اطلاعات بیشتری کسب کنیم چرا که تصمیم‌گیری‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر این امر به‌خوبی انجام شود و تحت کنترل باشد، می تواند تأثیرات مثبتی داشته‌ باشد. از نظر منافع عمومی و عواید مالی، قانونمند کردن استفاده از ماری‌جوانا به‌صرفه و منطقی است. اما باید از مضراتش مطلع باشیم و متوجه موضوعاتی که از آن ناشی می‌شوند، باشیم. مثلاً بررسی رانندگی بعد از مصرف ماری‌جوانا و اینکه دیگر تنها معضل، رانندگی پس از مصرف الکل نخواهد بود. باید اطمینان داشته باشیم که از اثرات و تبعات آن آگاه‌ایم. چرا که مصرف ماری‌جوانا روی تصمیم‌گیری‌ها تأثیر می‌گذارد.

اگر این کار به‌خوبی انجام شود، از درآمد آن می‌توان برای رسیدگی و نظارت بر مصرف آن استفاده کرد. نظارت در آینده موضوع بسیار مهمی خواهد بود و مانند الکل و سیگار بر آن نظارت خواهد شد.

امیر باجه‌کیان: موضوعی در ونکوور بسیار رایج است که عبارت‌ست از مهاجرت نیروهای متخصص از خارج از کانادا. این‌ها که در کشور دیگری تحصیل کرده‌اند، با دریافت امتیاز بر مبنای تحصیلاتشان به کانادا مهاجرت می‌کنند، اما در کانادا برای ارزیابی مدارک خود با پروسه‌ای غیرمنصفانه مواجه‌اند، حتی وقتی دوره‌های لازم را می‌گذرانند و آموزش می‌بینند، باز هم با موانعی مواجه می‌شوند و نمی‌توانند وارد بازار کار شوند. این البته موضوعی استانی است، و در برنامهٔ انتخاباتی حزب بی‌سی ان‌دی‌پی نیز مطرح شده بود، اما من مایل‌ام بدانم که آیا در حیطهٔ اختیارات دولت فدرال نیز در مورد حل یا تسهیل این معضل امکان کمک هست؟ شما چه کمکی برای حل این مشکل مایل‌اید انجام دهید؟

گی کرون: کاملاً موافقم، هنگام درخواست مهاجرت، وعده‌هایی به مهاجران داده می‌شود که به آن‌ها عمل نمی‌شود. شرکت‌های خدمات درمانی و مهندسی تعداد افراد شاغل در حرفهٔ پزشکی و مهندسی را محدود نگاه می‌دارند تا میزان درآمد به‌خاطر افزایش عرضه کاهش نیابد و ثابت بماند. دولت فدرال می‌تواند محدودیت‌های غیرمنطقی و بیش از حدی را که به‌طور مصنوعی ایجاد شده‌اند، برطرف کند تا مهاجران از سایر کشورها هم بتوانند به بازار کار دست یابند.

شهرام یزدان‌پناه: سیستم مهاجرت به‌نظر می‌رسد که تنها تا هنگام وارد شدن مهاجران با آن‌ها در ارتباط است و پس از ورودشان به کانادا آن‌ها را به حال خود می‌گذارد و پیگیر احوالشان نمی‌شود. آیا امکان بهبود این وضعیت وجود دارد، طوری‌که پس از ورود مهاجران پیگیر اوضاعشان شوند؟ آیا ان‌دی‌پی برنامه‌ای در این زمینه دارد تا به دولت مسئولیت بیشتری در قبال مهاجرها محول کند؟

گی کرون: بله، من فکر می‌کنم اوضاع می‌تواند بهتر باشد، اما منابعی برای این کار وجود ندارد. در کبک اوضاع شاید ایده‌آل نباشد، اما لااقل سیستم پیگیری امور مهاجران پس از ورود، وجود دارد و دولت استانی در مورد آموزش زبان دوم (فرانسوی) و سازش‌ و تطابق با محیط جدید پیگیری می‌کند. در کبک هم منابع و هم قصد انجام این کار وجود داشته و این کار عملی شده‌ است. اما من تخصیص منابعی از سوی دولت فدرال برای این مسئله ندیده‌ام و این امر باید اولویت پیدا کند، در غیر این‌صورت هماهنگی مهاجران با محیط جدید با مشکل مواجه خواهد شد.

مشهود ناصری: برنامهٔ‌تان برای حفظ گفت‌وگو و رابطهٔ رهبری ان‌دی‌پی با جامعهٔ ایرانی در کانادا چیست؟ در گذشته رابطه‌ای بین حزب ان‌دی‌پی و مردم وجود نداشت و بیانیه‌ای برای مناسبت‌های مختلف خطاب به ایرانیان از سوی ان‌دی‌پی نبود.

گی کرون: من اذعان می‌کنم که این مشکل وجود دارد و این اولین مرحله از حل مشکل است. ما ۱۰ تا ۱۵ سال از سایر حزب‌ها در امر برقراری ارتباط عقب‌تریم. ما باید سعی‌مان را دوچندان کنیم تا آنچه را که خصوصاً در مجلس قبلی فرصت انجامش را از دست دادیم، اینک انجام دهیم. این برای من اولویت است.

مشهود ناصری: موضوع دیگر در مورد گورستان مختص افراد با ادیان مختلف است. در کبک در پی تیراندازی در مسجد، این موضوع مطرح شد و به‌تازگی مورد رأی‌گیری قرار گرفت و مردم منطقه رأی مخالف دادند. اگرچه این موضوع استانی است، مایل‌ام نظر شما را در مورد آن جویا شوم.

گی کرون: البته این موضوع سیاست استانی هم نیست، بلکه شهری است. من مدتی پس از تیراندازی در مسجد، به آنجا رفتم و با مردم دیدار کردم. آن شب امام در مسجد گفت نباید اجازه دهیم حرف کسانی که ما را متهم به رفتارهای خشن می‌کنند، درست از آب دربیاید. و این پیام عشق و محبت بود. این رأی مخالف، نشانه‌ای از مشکل ایجاد ارتباط بود. ما روی این مسئله باید زیاد کار کنیم. همهٔ احزاب باید روی این مسئله کار کنند.

امیر باجه‌کیان: آیا شما خط مشی‌ای در پلتفرمتان برای مشارکت ایرانی-کانادایی‌های جدید اعلام خواهید کرد؟

گی کرون: هنوز بیانیه‌هایی هستند که اعلام خواهند شد. من هنوز سه بیانیهٔ مهم دارم که به اطلاع عموم خواهد رسید. من با تیمم دربارهٔ افزودنِ بخش‌های مورد نظرم صحبت خواهم کرد و می‌دانم که ما در ارتباط با مهاجران و پناهنده‌ها کاستی‌هایی داریم که باید لحاظ بشوند. البته نمی‌دانم این بیانیه‌ها و خط مشی‌ها دقیقاً کی به‌طور عمومی اعلام خواهند شد ولی قطعاً پیش از پایان این رقابت خواهد بود.

مهراس جوادی‌نیا-نوروزی: در زمان رهبری جک لیتون، پیام‌های مثبت بسیاری از سوی حزب شنیده‌ می‌شد. در انتخابات گذشته اما این امر تا جایی تغییر کرد که افرادی مثل خود من، به‌سوی حزب دیگری کشیده شدند. در این مورد نظرتان چیست و برنامهٔ‌تان چیست؟ همچنین برای اصلاح سیستم انتخابات چه برنامه‌ای دارید؟

گی کرون: من با پاسخ به سؤال دوم شروع می‌کنم. حزب لیبرال در انتخابات گذشته وعده داد که آن انتخابات، آخرین انتخابات با شیوهٔ حداکثری خواهد بود. اما در عمل جلوی هر تلاشی برای عملی کردن این وعده را گرفت. شاید همهٔ احزاب باز هم همین وعده را بدهند. اما برای اینکه مردم آن را باور کنند، باید این وعده بسیار قوی بیان شود. حق با شماست؛ ما حمایت جوانان بسیاری را از دست دادیم. و باید اذعان کنیم که لیبرال‌ها امیدبخش‌تر بودند. البته بسیاری از وعده‌ها عملی نشدند.

یکی از اعضای کنگرهٔ ایرانیان کانادا: موضع شما در مورد عمر خدر چیست؟

گی کرون: البته این موضوع همچنان داغ است و در مرکز توجه قرار دارد. باید در نظر داشت که مبلغی که به عمر خدر پرداخت شده، ربطی به اعمال و رفتار او در سال‌های گذشته‌ ندارد، بلکه تنها مرتبط با عدم حفظ حقوق شهروندی‌اش توسط دولت کانادا بوده‌ است. و من متوجه‌ام که مردم چرا عصبانی‌اند. اما باید بدانیم که اگر حقوق او توسط دولت حفاظت نشود، حقوق هیچ‌یک از ما حفظ نخواهد شد.

پویان طبسی‌نژاد: با تشکر از شما، آقای گی کرون.

نوشته گفت‌وگوی رسانه‌های فارسی‌زبان با گی کرون، به‌دعوت کنگرهٔ ایرانیان کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برگردان: مریم عابدی – ونکوور

علی‌رغم اختلافات شدید در سیاست‌ها و نیز ارزش‌های بسیار متفاوت، تاکنون کریستی کلارک را به‌خاطر ایستادگی‌ و نیز پایبندی‌ به اصول حزبش درخور تحسین می‌دیدم. به‌زعم من یک رقیب سیاسیِ قابل بود که از عهدهٔ عرضهٔ مواضع سیاسی خود به‌خوبی برآمده و توانسته‌ بود با تکیه بر یک پیام، در پیروزی غیرمترقبهٔ حزبش در انتخابات ۲۰۱۳ نقش شایان توجهی ایفا کند.

اما رفتارهای کریستی کلارک پس از انتخابات اخیر، از چهرهٔ جدیدی از وی پرده برداشت: چهرهٔ یک سیاستمدار منفعت‌طلب که در تنگنا قرار گرفته و چنان بی‌شرمانه در پی قدرت است که می‌خواهد تقریباً تمام مواضع مورد تأئید حزب لیبرال بی‌سی را رها کند و مواضعی را که پیش از این با تمسخر، غیرمسئولانه و حاکی از بی‌فکری می‌دانست، به خود نسبت دهد.

چقدر باید برای طرفداران واقعی حزب در اردوی حزب لیبرال بی‌سی سخت باشد که ببینند رهبرشان اصول حزب را یکی پس از دیگری به مسلخ می‌برد. و در واقع قربانیان، بیشتر هم می‌شوند.

و البته هدف چیست؟ آیا کلارک واقعاً معتقد است که مردم بریتیش‌ کلمبیا این حیله را باور می‌کنند؟ آیا هیچ موجود ذی‌شعوری در استان هست که فکر کند مواضع خانم کلارک با دسترسی به اطلاعات و استدلال‌هایی که پیش از این برایش ناشناخته بوده‌اند، واقعاً تغییر کرده‌‌ است؟

وضعیت افراد وظیفه‌شناس و پایبند به حزب لیبرال بی‌سی که از کوتاهی دولت در قبال مسئلهٔ نگهداری از کودکان، میزان کمک‌هزینه‌های تأمین اجتماعی و قوانین کمک‌های مالی نامحدود همگانی به احزاب سیاسی دفاع می‌کردند، و اینک با تغییر موضع ناگهانی و بی‌مقدمهٔ خانم کلارک مواجه شده‌اند، انسان را به تأسف وا‌می‌دارد.

اگر کوچک‌ترین شکی مانده بود که آیا کریستی‌ کلارک لیاقت‌ دارد که یک روز بیشتر هم در پست نخست‌وزیر بی‌سی باقی‌ بماند، رفتارهای اخیرش دیگر جای تردیدی باقی نگذاشت. وقتی هدف از حفظ قدرت، خودِ قدرت باشد، وقتی قدرت، اول و وسط و آخر همه‌چیز باشد، وقتی همهٔ اصول، در راه حفظ قدرت به‌راحتی زیر پا گذاشته می‌شوند، بی‌شک‌ زمان تغییر فرا رسیده‌ است.

در واپسین روزهای دولت، کلارک نمونهٔ کاملی از خودخواهی و غیرقابل‌اعتمادبودن مطلق سیاستمداران نزد مردم به‌دست می‌دهد، و در این مسیر به حزب خود و همکارانش آسیب می‌رساند و برای کارنامهٔ سیاسی شایان توجه خود، چنین پایان رقت‌انگیز و حتی غم‌انگیزی رقم می‌زند.

____________________________________________________

منبع:

https://thetyee.ca/Opinion/2017/06/22/BC-Liberals-Opinion-of-Clark/

نوشته اکنون حزب کریستی کلارک دربارهٔ او چه باید فکر کند؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.