علیرضا فدایی – ونکوور

مهاجرت به‌گفتهٔ خیلی‌ها گویی تولدی دوباره است. برخی از مهاجران با هر سختی‌ای که شده، به‌دنبال کار در رشته‌ای و حرفه‌ای که در کشور مادری‌شان داشته‌اند، می‌روند و عده‌ای دیگر هم این فرصت را مناسب می‌بینند تا به کاری که همیشه به آن علاقه داشته‌اند، بپردازند.

چه بسیار افرادی که پیش‌تر به‌دلایل مختلف رشتهٔ دانشگاهی و کار خاصی را دنبال کرده‌اند، بدون آنکه واقعاً علاقهٔ خاصی به آن داشته باشند.

خوشبختانه در کانادا بستر کاریابی و درآمدزایی بسیاری از رشته‌ها بسیار هموارتر از ایران است. یکی از این رشته‌ها مربیگری ورزشی و آمادگی جسمانی است که به‌صورت بسیار گسترده در کانادا و آمریکا دنبال می‌شود.

بارها دیده‌ام که عزیزان در گروه «همیاری ایران ونکوور» راجع به تبدیل مدرک و ادامه یا شروع کار در مربیگری ورزشی سؤال کرده‌اند. برای همین بجا دیدم تا با یکی از مربیان جوان که به‌تازگی مراحل دریافت مدرک و اشتغال به این کار را در کانادا گذرانده است، گفت‌وگویی داشته باشیم و از این طریق اطلاعات را در اختیار علاقه‌مندان قرار بدهیم.

خانم یاسمن کریمی از سال ۲۰۲۰ به ونکوور آمده‌اند. تحصیلاتشان مهندسی نرم‌افزار است و مهاجرتشان با قرنطینه و دوران همه‌گیری کرونا مصادف شد. همین، جرقه‌ای شد که برای حفظ سلامت جسمی و روحی جدی‌تر به ورزش بپردازند و در نهایت به فکر مربیگری ورزشی بیفتند.

با سلام خدمت شما لطفاً بفرمایید مراحل دریافت مدارک مربیگری ورزشی در کانادا چیست و چه امتحانات تئوری یا عملی‌ای برای گرفتن این مدارک باید داده شود؟ مطمئن‌ام این پرسشِ بسیاری از افراد علاقه‌مند است.

با سلام و سپاس از شما، مدرک‌های مختلفی از سازمان‌های مختلف در این زمینه وجود دارد که ممکن است در کانادا مورد قبول باشد، مثل NASM و BCPTI، ولی ‌بریتیش کلمبیا سازمانی به‌خصوص برای تناسب اندام یا Fitness دارد به‌نام انجمن تفریحات و پارک‌های بریتیش کلمبیا (BCRPA) که علاقه‌مندان می‌توانند پس از گذراندن امتحانات در آن ثبت‌نام کنند. این سازمان لیستی از جاهایی که دوره‌های قابل‌قبول برای مربیگری دارند، ارائه می‌دهد، مانند Infofit،‏ Douglas college و باشگاه‌های مختلف. بعد از شرکت در یکی از این دوره‌ها و گذراندن امتحانات، می‌توانید به‌عنوان مربی در این سازمان ثبت‌نام کنید.

من دو امتحان تئوری و یک امتحان عملی اصلی برای گرفتن مدرک دادم که مجموع این نمرات برای قبول‌شدن لازم است‌. بعد از گرفتن مدرک باید به‌طور مداوم یا در محیط کاری قرار گرفت یا در کارگاه‌ها و دور‌ه‌های مختلف شرکت کرد. همچنین مقاله‌خواندن هم بخش مهمی است برای اینکه دانش مربی به‌روز باشد. باید توجه داشت که مدرک مربیگری را باید هر سال تمدید کرد.*

یکی از موارد بسیار مهم برای داشتن مدارک معتبر، گرفتن بیمهٔ مسئولیت توسط مربیان است که آن‌ها را از خطرات احتمالی‌ای که ممکن است به‌خاطر آسیب‌دیدگی مشتری و شکایت رخ دهد، در امان نگه می‌دارد.

بدون اینکه کوچک‌ترین قصد تبلیغی برای ارگان خاصی داشته باشم، اشاره می‌کنم که مدرک مربیگری از ارگان CanFitPro سریع‌ترین و ارزان‌ترین راه برای گرفتن مدرک مربیگری در کاناداست. به‌خصوص برای عزیزانی که در ایران سابقه و تحصیل در زمینهٔ ورزش و تربیت بدنی دارند و هدفشان گرفتن مدرکی کانادایی است. خود این ارگان با هزینه‌ای بسیار معقول و از طریق یکی از کارگزاران بزرگ، بیمهٔ مسئولیت هم در اختیار اعضا قرار می‌دهد.

در همین‌جا تأکید می‌کنم دانش و تجربه‌ای که با گرفتن مدرک کارشناسی تربیت بدنی در دانشگاه کسب می‌کنید، به‌هیچ‌ عنوان با یک دورهٔ کوتاه‌مدت مربیگری قابل‌مقایسه نیست. اما برای عزیزانی که دارای سابقه و تحصیل از ایران هستند، کم‌هزینه‌ترین و سریع‌ترین راه برای گرفتنِ مدارکِ ضروری است.

فرصت‌های کاری برای مربی ورزش به‌طور اخص در ونکوور بزرگ چه هستند؟ و شما چه مسیری را برای کار خودتان دوست دارید انتخاب کنید؟

باشگاه‌هایی که نیروی کار لازم دارند، افرادی را که دوره دیده‌اند و مدرک دارند استخدام می‌کنند. همین‌طور خود BCRPA هم اگر موقعیت شغلی‌ای موجود باشد، پیشنهاد می‌دهد. من خودم هنوز در باشگاهی مشغول به کار نشده‌ام و شاگرد خصوصی خارج از باشگاه دارم، ولی حالت ایده‌آل برایم این است که روزی باشگاه خودم را داشته باشم‌ و برای این کار باید رقابت بسیار سنگینی را پشت سر بگذارم.

متأسفانه در دوران همه‌گیری کرونا چندین باشگاه زنجیره‌ای بزرگ بسته شد و پیامد آن برکناری تعداد زیادی از مربیان ورزش بود. هر چند وقتی با برخی مربیان که صحبت می‌کنم، این را به فال نیک گرفته‌اند و درهای جدیدی برای خود باز کرده‌اند. متأسفانه جو برخی از باشگاه‌های زنجیره‌ای فضایی سنگین و بسیار رقابتی برای کسب درآمد هر چه بیشتر از اعضا را داشت. پیامد آن فشار به مربیان برای فروش دوره‌های عضویت، مکمل‌های غذایی و جلسه‌های تمرین خصوصی بود. این فشار و فضا، هم اعضای باشگاه را معذب می‌کرد و هم خود مربیان را، که برای نگه‌داشتن شغل خود مجبور به فروش هم بودند.

ولی به‌لطف شبکه‌های اجتماعی تبلیغات رایگان در دسترس همه قرار دارد. بسیاری از افراد پذیرای مربیان در محل کار و یا زندگی خود هستند و باشگاه‌های زیادی وجود دارند که با دریافت مبلغ قابل‌قبولی پذیرای مربیان و مشتری‌های آنان‌اند. بنابراین، این کار با هزینهٔ نسبتاً کمی قابل شروع است و مابقی آن به بازاریابی و اخلاق کاری و دلسوزی و علاقهٔ افراد بستگی دارد.

نقش شبکه‌های اجتماعی را در بازاریابی و تبلیغات برای مربیگری ورزش چگونه ارزیابی می‌کنید و خودتان چطور از این کانال‌ها بهره می‌برید؟

شبکه‌های اجتماعی خیلی کمک‌کننده‌اند، نقشی که یوتیوب و اینستاگرام در تبلیغات و دیده‌شدن کسب‌وکارها دارند، غیرقابل‌انکار است. من دوست دارم بتوانم از طریق این کانال‌ها بیشتر دیده شوم، ولی دو فاکتور زمان و انرژی برای این کار خیلی لازم است که برای من که اول راه‌ام، تنظیم‌کردن کلاس و درس و تمرینات خودم و رسیدگی‌کردن به شبکه‌های اجتماعی‌ کار سختی است. البته در این شبکه‌ها فعالیت می‌کنم و اگر کسی سؤالی داشته باشد، همیشه پاسخگو هستم، اما حجم فعالیتم آن‌قدری نیست که به دیده‌شدن کسب‌وکارم کمک کند.

آیا تمرکز شما برای کمک افراد خاصی از نظر سنی، جنسیت یا کاری است؟

من برای تمرین از لحاظ سنی و جنسیت تمرکز روی گروه خاصی ندارم. مدل تمرین و نیازی که شخص به ورزش دارد، برایم تعیین‌کننده است. 

برنامه غذایی و تمرینی خود شما چیست؟

باید بگویم تمرین به‌همراه رژیم و تغذیهٔ سالم است که نتیجه می‌دهد.من رژیم خاصی ندارم، ولی در حالت عادی سعی می‌کنم غذای سالم و خانگی بخورم و به‌مقدار کافی پروتئین مصرف کنم و همین‌طور ویتامین‌های مکمل را هم همیشه استفاده می‌کنم. تمریناتم هم بستگی دارد. بعضی از هفته‌ها ممکن است چهار یا پنج روز باشد، ولی به‌طور عادی شش روز در هفته تمرین دارم. هوازی، استقامتی و قدرتی. تمرینات هوازی‌ام شامل دو و دوچرخه است و صرفاً به‌خاطر علاقه هر دو را انجام می‌دهم‌. 

افراد علاقه‌مند چطور می‌توانند با شما تماس بگیرند؟

من از اینکه بتوانم به کسی کمک کنم بسیار خوشحال می‌شوم و یکی از دلایلم برای اینکه مربی شدم هم همین است‌‌. از طریق ایمیل و صفحهٔ اینستاگرام می‌توانم در خدمت علاقه‌مندان به ورزش باشم.

yasminek.fitness@gmail.com

Instagram: @fitbyasika

*علاوه بر ارگان‌های یادشده توسط خانم کریمی، این ارگان‌ها هم مدارک معتبر در سراسر کانادا ارائه می‌دهند: CanFitPro و American Council on Exercise

نوشته نگاهی به حرفهٔ مربیگری ورزش در کانادا و چگونگی دریافت گواهینامه‌های لازم برای آن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

این مسیری است که نه فقط مهاجران از ایران، بلکه مهاجران متخصص از همهٔ دنیا در ابتدای مهاجرت به کانادا طی می‌کنند: به‌روزرسانی تحصیلات و تخصص با استانداردهای کانادایی و دریافت مدارک مربوطهٔ مورد قبول در اینجا. مربیان ورزشی هم از این امر مستثنی نیستند و البته در نظر داشته باشیم که ورزش عبارتی بسیار کلی است که رشته‌ها و شاخه‌های فراوانی در آن وجود دارند و بسته به نحوهٔ کار و رشته، مراحل متفاوتی باید طی شوند. به‌عنوان مثال، سال‌ها پیش که از ایران مهاجرت کردم، ترجمهٔ مدارک مربیگری شنا و غریق نجات خود را ازایران همراه آوردم؛ مدارکی که در آن زمان چند قدمی مرا جلو انداخت. در این مقاله، در مورد مربی ورزش خصوصی بحث می‌کنیم که یکی از متداول‌ترین و پرطرفدارترین مشاغل ورزشی است. در این حرفه، هم می‌توانید به‌عنوان کارمند باشگاه‌های بزرگ مشغول شوید و هم به‌عنوان کارآفرین و مربی مستقل کار کنید. در طول سالیان فعالیت ورزشی در کانادا، مربیان زیادی را شناخته‌ام که دارای کسب و کار و درآمد خوبی هستند و دسترسی به اینترنت هم درهای جدیدی را برای دسترسی به مشتریان جدید برایشان باز کرده است.

شایان ذکر است که برای اشتغال در حرفهٔ مربیگریِ خصوصی، داشتن مدرک مورد تأیید در کانادا الزامی است و یکی از دلایل اصلی آن، شرط دریافت بیمهٔ مسئولیت و حوادث لازم کاری است.

فکر کردم جا دارد از یکی از مربیان خوب که سابقهٔ کار در سطح پیشرفته را هم در ایران و هم کانادا دارند، در مورد بخشی از تفاوت‌های سیستم ورزشی ایران و کانادا جویا شویم. برای همین با آقای حامد احمدپور گفت‌وگوی دیگری انجام داده‌ایم.

به‌نظرتان تفاوت سیستم آموزشیِ ورزش در کانادا و ایران و همچنین مراحل به‌روز کردن مدارک مربیگری برای کسانی که از ایران به کانادا می‌آیند، چیست؟

این سؤال از بدو ورودم به کانادا در ذهن من بود. من که سابقهٔ مربیگری سطوح بالا را در ایران داشتم و همچنین در دانشکده‌های علوم ورزشی تدریس می‌کردم، شاید به‌خوبی بتوانم برخی نقاط ضعف سیستم آموزشی مربیگری ایران را نقد کنم:

١- در ایران مربیگری حرفه محسوب نمی‌شود و مربی صرفاً شخصی است که برای تفریح و سرگرمی مربیگری می‌کند. همین نگاه سیستم باعث شده است که حتی بسیاری مربیان مستعد که تعداد آن‌ها زیاد است، دلسرد شوند و کار دیگری را پیشهٔ خود کنند.

٢- دوره‌های مربیگری بسیار کوتاه‌مدت و ناکارآمدند، مثل دوره‌های چندروزه که بیشتر شبیه کارگاه‌اند، و صرفاً بیشتر با هدف جذب منابع مالی انجام می‌شوند تا پرورش مربیان، ولی در کانادا هدف اولیه پرورش مربی حرفه‌ای است و در کنار آن منابع مالی بسیار فراوان‌تری جذب خواهد شد، چون این مربیان حرفه‌ای باید برای حفظ شغل و جایگاه خود و بهتر شدن، همیشه مطالعه کنند و دوره‌های تخصصی‌تری را بگذرانند .

۳- در کنار نقاط ضعف، نقطهٔ قوت این است که کتب و منابع روز دنیا در ایران به‌سرعت ترجمه می‌شوند و با قیمت ارزان همه‌جا به‌راحتی در دسترس است. آنچه که تفاوت‌ها را ایجاد می‌کند، محتوای علمی نیست، بلکه بیشتر شرایط انگیزاننده برای مربی‌ها است که در کانادا وجود دارد ولی در ایران وجود ندارد. در مورد گرفتن مدارک و به‌روز کردنِ آن‌ها، باید بگویم که اکثریت قریب به اتفاق مدارک مربیگری نه تنها در ایران، بلکه سایر نقاط دنیا در کانادا و آمریکا نیز اعتبار ندارند، چرا که شرکت‌های بیمه آن مدارک را تحت پوشش ندارند و برای گرفتن اجازهٔ کار و بیمه‌نامه، عزیزان باید مجدد خود را برای امتحانات آماده کنند که البته برای کسانی که تحصیلات آکادمیک در ورزش دارند، این امتحانات عموماً ساده است ولی برای مربیان تجربی‌تر، ممکن است نیاز به گذراندن دوره‌هایی در کالج باشد. البته این روند در رشته‌های مختلف تا حدودی متفاوت است، ولی روند کلی فرق چندانی ندارد.

نوشته تفاوت سیستم آموزشیِ ورزش در کانادا و ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.