یکشنبه ۱۰ دسامبر ۲۰۲۳، مقارن با ۷۵امین سالگرد انتشار اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل متحد، سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز (گروه ۱۷۶) با همکاری گروه عدالت برای ایران برنامه‌ای را به‌منظور بزرگداشت و دادخواهی برای آنانی که طی بیش از ۴۳ سال به‌دست رژیم ایران کشته شده‌اند، در کتابخانهٔ کوکئیتلام، شعبهٔ مرکز شهر، برگزار کرد. در این برنامه حدود ۸۰ تن شرکت کردند.

گردانندگی این برنامه را هِیزل پُستما (Hazel Postma)، از اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، بر عهده داشت. او ابتدا از اِد هال (Ed Hall)، رئیس سابق اقوام بومی کوئیکُئِتلم (kʷikʷəƛ̓əm First Nation)، دعوت کرد تا سخنانی ایراد کند. هال پس از معرفی خود و اشارهٔ کوتاهی به زبان و فرهنگ بومی‌اش که مربوط به منطقهٔ کوکئیتلام است، اظهار خوشحالی کرد که به این برنامه که در ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر به موضوع ایران اختصاص داده شده، دعوت شده است. اِد هال، اظهار امیدواری کرد که با تلاش جمعی بتوان صدای آنچه را که در دنیا می‌گذرد به گوش دولت‌ها و سیاستمداران رساند. او افزود به‌عنوان یک بومی می‌تواند بگوید که حقوق بشر از حدود سال‌های ۱۸۰۰ مورد تضییع قرار گرفته است و باید کارهای بسیاری در این زمینه و برای احقاق حقوق بشر انجام شود، هرچند در این برنامهٔ خاص تمرکز روی مردم ایران است. 

سپس جوی سیلور (Joy Silver)، از دیگر اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، طی سخنان کوتاهی و روشن‌کردن شمع که در برنامه‌های سازمان عفو بین‌الملل مرسوم است، به‌‌معنای تاباندن نور به وضعیت زندگی آن‌هایی که ناعادلانه در بندند، گفت بیایید در هر جایی از این دنیا که می‌توانیم سفرهٔ عدالت را بگسترانیم.

پس از آن فرهاد صوفی، از فعالان سیاسی و اجتماعی جامعهٔ ایرانی و نیز از اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، سخنانی ایراد کرد. وی با اشاره به ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر، به‌عنوان تعهدی جهانی برای تصدیق حقوق بنیادینی که هرکس به‌عنوان انسان سزاوار برخورداری از آن است، گفت حقوق بشر موضوعی جهانی‌ست و بسیار مهم است که به‌بهانهٔ چنین مناسبت‌هایی ما انسانیتی را که وجه اشتراکمان است، به یکدیگر یادآوری کنیم. او اشاره کرد که با توجه به اهمیت این موضوع، ۴۶ سال قبل به سازمان عفو بین‌الملل پیوسته و همچنان در این سازمان فعال است. فرهاد صوفی در ادامهٔ سخنانش ماجرای غم‌انگیز دستگیری، زندانی و شکنجه‌شدن برادرش زنده‌یاد فرامرز صوفی در سال ۱۹۸۶، و سپس اعدام‌شدن او دو سال بعد از آن تاریخ را شرح داد. وی سخنان خود را با اشاره به بخشی از آنچه در گزارش سازمان عفو بین‌الملل دربارهٔ ایران آمده پایان برد؛ اینکه عوامل اطلاعاتی و امنیتی رژیم چگونه تجاوز و دیگر خشونت‌های جنسی را برای شکنجه، تنبیه و ایجاد صدمات جسمی و روحی ماندگار در مقابله با معترضان ازجمله کودکانی که جوان‌ترینشان ۱۲ سال سن دارند، به‌کار می‌برد، و شهادت‌های دلخراشی که این سازمان جمع‌آوری کرده‌ است، نشان می‌دهد که خشونت جنسی به‌عنوان اسلحه‌ای کلیدی از سوی مقامات ایرانی در ابعاد وسیعی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

پس از آن ویدیوی کوتاهی دربارهٔ نقش سازمان عفو بین‌الملل در ایران که مشخصاً برای این برنامه تهیه شده بود، پخش شد. 

در ادامه، هِیزل پُستما از محبوبه مجتهد دعوت کرد تا پنل گفت‌وگو را آغاز کند.

محبوبه مجتهد، از زندانیان سیاسی سابق و عضو گروه عدالت برای ایران، همراه با شش تن دیگر از اعضای جامعهٔ ایرانی ساکن کانادا در این پنل شرکت داشتند. هریک این هفت تن یکی از اعضای نزدیک خانواده یا اقوامشان را در زندان‌های جمهوری اسلامی، تحت شکنجه یا با اعدام، از دست داده‌اند. طی این پنل به‌ترتیب محبوبه مجتهد، نسترن صوفی سیاوش، هما جهانشاهی، افسانه چایچی، مصطفی صابر، تهمینه صادقی، و محمد پیام داستان پردرد ازدست‌دادن عزیزانشان را برای شرکت‌کنندگان در این نشست شرح دادند. 

در ادامهٔ این برنامه تنفس کوتاهی همراه با موسیقی اعلام شد. در این بخش فیروزه پیوندی به‌همراه کیوان چند ترانه اجرا کردند.

پس از آن هِیزل پُستما از بونیتا زاریلو، نمایندهٔ مجلس فدرال از منطقهٔ پورت موردی – کوکئیتلام، دعوت کرد تا سخنانی ایراد کند. زاریلو طی سخنان کوتاهش و با اشاره به موضوع بحث این برنامه که نقض حقوق بشر در ایران است، گفت که مایل است دربارهٔ موضوع قتل و گم‌شدن زنان و دختران بومی در کشورمان یادآوری کند؛ نسل‌کشی‌ای که در کانادا نسبت به بومیان در حال وقوع است، و گفت در این ارتباط از ۲۳۱ پرونده، تاکنون تنها سه پرونده به سرانجام رسیده است. او همچنین با اشاره به اینکه پیش از آمدن به این نشست، برنامهٔ اعطای جایزهٔ نوبل به خانوادهٔ نرگس محمدی را دنبال می‌کرده، مبارزات او در برابر سرکوب جنسیتی و نقض حقوق بشر را ستود. زاریلو همچنین در بخشی از سخنانش اشاره کرد که تعداد زیادی از ایرانیان منطقه‌اش نگرانی‌های خود را دربارهٔ حضور افراد وابسته به رژیم در کانادا با او در میان گذاشته‌اند، و او مایل است تأکید کند که حزب متبوعش ان‌دی‌پی صدای آن‌ها را شنیده است و نه‌تنها در زمینهٔ حفاظت شهروندان در برابر این دسته از افراد، بلکه در زمینهٔ موضوع پولشویی نیز فشارهای لازم را به دولت می‌آورد. 

در ادامه، ویدیوی صحبت‌های کتی نیوْیابندی (Ketty Nivyabandi)، دبیر کل سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ کانادا، به‌مناسبت ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل و کمپین Write for Rights پخش شد.

پس از آن، به‌دنبال پخش ویدیوی کوتاهی دربارهٔ چند دهه فعالیت فرهاد صوفی در زمینهٔ حقوق بشر، با اعطای لوح تقدیر و سبد گلی از طرف جمعی از اعضای جامعهٔ ایرانیان از ایشان تقدیر شد. شایان ذکر است نقاشی مینیاتور و خطاطی این لوح کار بهروز وثوقی، هنرمند ساکن ونکوور، بود.

در خاتمهٔ این برنامه، رامین مهجوری، روزنامه‌نگار و هنرمند ساکن ونکوور، شعری سرودهٔ خود را به‌زبان انگلیسی و نیز شعری از احمد شاملو را به‌زبان فارسی برای شرکت‌کنندگان در این نشست خواند. 

شایان ذکر است که در این برنامه نقاشی‌هایی در زمینهٔ نقض حقوق بشر در ایران اثر رزیتا معینی شیرازی، هنرمند ساکن ونکوور، بر دیوار سالن نصب شده بود.

نوشته گزارشی از برنامهٔ سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز با همکاری گروه عدالت برای ایران در سالگرد انتشار اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل متحد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یکشنبه دوم اکتبر ۲۰۲۲، طی مراسمی در سالن اینلت تئاتر پورت مودی، خاطرهٔ اعدام‌شدگان سال ۱۳۶۷ گرامی‌ داشته شد. برگزارکنندگان این برنامه فرهاد صوفی، محبوبه مجتهد، و رضا هوشمند بودند، و گردانندگی جلسه را محبوبه مجتهد بر عهده داشت. میهمان ویژهٔ این برنامه، مهدی اصلانی، نویسنده و شاهد روایتگر جنایات سال ۶۷، بود که خود از زندانیان آن دوران است.

ابتدا محبوبه مجتهد ضمن گرامیداشت نام و خاطرهٔ زنده‌یاد مهرانگیز جهانشاهی، بنیان‌گذار برنامهٔ یادمان در ونکوور، از دختر ایشان، هما فتاحی، دعوت کرد به پشت تریبون برود و برنامه را آغاز کند. هما فتاحی طی سخنانی زندگی و فعالیت‌های مادرش را مرور کرد و از وی تجلیل نمود.

سپس محبوبه مجتهد از مجید میرزایی، شاعر ساکن ونکوور، دعوت کرد به پشت تریبون برود. مجید میرزایی پس از ایراد سخنان کوتاهی و تأکید بر آنکه او و هم‌رزمانش همواره ایمان داشته‌اند که این شب به‌پایان خواهد رسید و مردم خفته بر خواهند خاست، کما آنکه با مرگ مهسای ایران این باور قوت گرفته است، شعر «سنگسار» از اشعار خود را برای حضار خواند. 

سپس محبوبه مجتهد ضمن معرفی مهدی اصلانی، میهمان برنامه، گفت که او از زندانیان سیاسی دههٔ ۶۰ و از زنده‌ماندگان و شاهدان کشتار تابستان ۶۷ است. وی که ساکن فرانکفورتِ آلمان است، در حال حاضر هیچ تعلق گروهی و سازمانی ندارد و به‌عنوان فعال سیاسی مستقل فعالیت دارد. از مهدی اصلانی سه کتاب با عناوین «کلاغ و گل سرخ»، «آخرین فرصت گل» و «آواز نگاه از دریچهٔ تاریک» به چاپ رسیده است. این سه کتاب و به‌ویژه کتاب «آخرین فرصت گل» که دست‌نوشته‌ها و خط‌یادگارهای اعدام‌شدگان دههٔ ۶۰ است، در دادگاه حمید نوری، که مهدی اصلانی یکی از شاهدان مؤثر آن بود، مکرر مورد استناد قرار گرفته است. محبوبه مجتهد از مهدی اصلانی دعوت کرد پس از پخش ویدئوکلیپی که دربارهٔ «آخرین فرصت گل» است، به پشت تریبون برود.

مهدی اصلانی طی سخنان مبسوطی دربارهٔ دادگاه حمید نوری، خاطرات زندان، کشتار سال ۶۷، و خیزش اخیر مردم ایران صحبت کرد. وی محکومیت نوری را نماد فریاد عدالت خواند، آن‌چنان که امروز در کف خیابان‌ها قتل مهسا نماد عدالت شده است. او معتقد بود که دادگاه نوری این امید را به‌وجود آورد که می‌توان جهان آزاد را برای آزادی‌کُشان ناامن کرد. او این دادگاه را پیروزی صدای همهٔ دردمندانی دانست که در پی دادخواهی‌اند. مهدی اصلانی در پایان سخنانش شعری از اشعارش با عنوان «چشم کاظم» را برای حضار خواند.

در ادامهٔ برنامه لیلا و فریبا از گروه فِیم آرت (Fame Art Group) رقصی کُردی را با آهنگی کُردی به‌نام «وطن من» به‌یاد مهسا اجرا کردند. 

سپس محبوبه مجتهد به معرفی رامین ژوبین، وکیل ساکن ونکوور که تمرکز فعالیت‌های خود را بر دادگاهی‌کردن جمهوری اسلامی قرار داده است، پرداخت و از او دعوت کرد به پشت تریبون برود. رامین ژوبین سخنانی دربارهٔ اینکه چرا دادخواهی که موجب التیام دردهای جامعه می‌شود، برای رسیدگی به جنایات گذشته و پیشگیری از جنایات آینده مهم است، ایراد کرد. 

پس از آن، آرمین، خوانندهٔ جوان ساکن ونکوور، دو ترانه از ترانه‌های خود را برای حضار خواند. 

در ادمهٔ برنامه، محبوبه مجتهد از فرهاد صوفی، فعال سیاسی-اجتماعی ساکن ونکوور، دعوت کرد به پشت تریبون برود. فرهاد صوفی طی سخنان خود دربارهٔ دادخواهی‌ به آشنایی‌‌اش با عفو بین‌الملل در ابتدای ورود به کانادا اشاره کرد و اینکه این سازمان در آن زمان بیشتر به مسائل زندانیان سیاسی می‌پرداخته است. او همچنین به اعدام برادرش در سال ۶۷ اشاره کرد، و اینکه چگونه از آن زمان پیگیرانه تلاش کرده است تا اعدام برادرش در رسانه‌ها – که آن زمان بیشتر به رادیو و تلویزیون و نشریات محدود می‌شده و شبکه‌های اجتماعی در کار نبوده – منعکس شود. پس از سخنان فرهاد صوفی، ویدئوکلیپی پخش شد که شامل بخشی از مصاحبه‌های وی با شبکه‌های تلویزیونی کانادا دربارهٔ اعدام برادرش و مسئلهٔ دادخواهی بود. 

پس از آن محبوبه مجتهد از کاسپین ماکان، روزنامه‌نگار ساکن ونکوور و نامزد ندا آقاسلطان، دعوت کرد به پشت تریبون برود. کاسپین ماکان سخنان خود را با نام‌بردن از جانباختگان کشتار اخیر و نیز سال‌های قبل‌تر آغاز کرد و از حضار خواست که به‌جای ۳۰ ثانیه سکوت به‌احترام تمام آن‌ها که جان خود را در این سال‌ها از دست داده‌اند، قیام کنند و ۳۰ ثانیه برای آن‌ها کف بزنند. وی طی سخنان خود با اشاره به اینکه در حال حاضر ایرانیان با هر عقیده و گرایشی کنار هم جمع شده‌اند، تأکید کرد که اکنون باید از قومیت و گویش و مرزبندی‌های احزاب گذشت، چون بین همه یک خواست مشترک وجود دارد و آن سرنگونی رژیم و رهایی میهن است. 

در خاتمهٔ این برنامه، نیکا، نوجوان ۱۲ ساله ساکن نیومکزیکو، حرکات نمایشی باله‌ اجرا کرد. 

نوشته گزارشی از یادمان اعدام‌شدگان سال ۱۳۶۷ در ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ظهر روز شنبه، هجدهم دی ماه ۱۴۰۰ برابر با ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۲ بکتاش آبتین، شاعر، فیلم‌ساز، و عضو برجستهٔ کانون نویسندگان ایران درگذشت. در بخشی از بیانهٔ کانون نویسندگان ایران که به‌‌همین مناسبت در همان روز ۱۸ دی‌ماه منتشر شد، آمده است: «بکتاش آبتین روز ۱۲ آذر ماه با علائم آشکار کرونا به بهداری زندان اوین مراجعه کرد و تا سه روز بعد از آن بدون دریافت هیچ درمانی در مسیر میان بهداری و بند سرگردان بود. در روز ۱۵ آذر وخامت حال آبتین به جایی رسید که زندانبانان او را شبانه و در بی‌خبری کامل به بیمارستان منتقل کردند. با آنکه دو روز بعد با پیگیری خانواده و همبندان آبتین سرانجام آشکار شد که او در بیمارستان طالقانی بستری است، اما مسئولان زندان و بیمارستان همچنان از دادن هرگونه آگاهی دربارهٔ بیماری آبتین امتناع می‌کردند. آبتین به تخت بیمارستان زنجیر شده بود؛ بدون ملاقات و بی‌هیچ خبری از بیرون. بدین‌گونه، ده روز حیاتی ابتدای بیماری در زندان و در بیمارستان طرف قرارداد زندان زیر فشار نیروهای امنیتی عامدانه تلف شد. روز ۲۲ آذر ماه، بدن نیمه‌جان آبتین به بیمارستان دیگری منتقل شد و روند درمان در شرایطی وخیم آغاز شد. بیماری، عوارض آن و فشار روانی ده روز نخست، ذره‌ذره جسم آبتین را تحلیل برد. روز ۱۱ دی ماه، پزشکان به‌ناچار او را به خواب مصنوعی فرو بردند تا شاید بتوانند او را از مرگ تدریجی تحمیل‌شده نجات دهند. ظهر ۱۸ دی‌ماه، قلب پرشور بکتاش آبتین ایستاد و برگ سیاه دیگری به جنایت‌های جمهوری اسلامی افزوده شد.

بکتاش آبتین شاعری آزادی‌خواه و آزاداندیش بود که عمر کوتاه و پُربار خود را دست‌مایهٔ شورانگیزترین سروده‌های خود کرد؛ از رنج و شادمانی مردم نوشت و سرود آزادی را با همهٔ وجود خویش زیست و جانِ گران‌قدر خود را فدای آزادی و آرمان‌های آزادی‌خواهانهٔ کانون نویسندگان ایران کرد. او فیلمسازی شجاع و خلاق و مستقل بود که بی‌هراس از دیو مخوف سانسور زوایای زندگی انسان ایرانی را به‌تصویر کشید و صدها تصویر، ایده، و شعر ناسروده را با خود به آغوش خاک برد.

دریغا سرکوب‌گران ظلمت‌خو که این هنرمند مردمی و آزادی‌خواه را در اوج خلاقیت و بالندگی، در روز روشن از مردم و جامعهٔ ادبی و هنری ایران ربودند، به زندان‌اش افکندند و عامدانه با اخلال در روند درمانش، چراغ پُرفروغِ جان عاشق و شیدای او را در برابر طوفان بی‌داد نهادند و خاموش کردند.

کانون نویسندگان ایران چنان‌که پیش از این بارها اعلام کرده است، حاکمیت جمهوری اسلامی و دستگاه قضایی و امنیتی آن را عامل و مسئول فاجعهٔ مرگ و بلکه قتل تبهکارانهٔ بکتاش آبتین می‌داند و صدای دادخواهی خود را به گوش جهانیان می‌رساند و از همهٔ آزادی‌خواهان، نهادهای مستقل همسو و مدافعان حقوق بشر می‌خواهد چشم بر این جنایت نبندند و فریاد اعتراض خود را رساتر کنند.»

انجمن جهانی قلم (پن) نیز با انتشار بیانیه‌ای مسئولیت مرگ بکتاش آبتین، شاعر، فیلمساز و عضو کانون نویسندگان ایران را متوجه حکومت ایران دانست. در بخشی از بیانیهٔ این انجمن آمده است: «انجمن جهانی قلم (پن) خواهان تحقیق دربارهٔ مرگ دردناک بکتاش آبتین است و در مورد خطری که جان رضا خندان را تهدید می‌کند هشدار می‌دهد.

انجمن جهانی قلم (پن) سوگوار مرگ بکتاش آبتین، نویسنده، شاعر، و فیلمساز برجسته، است که روز شنبه ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۲ در نبرد با کووید-۱۹ در بیمارستانی در تهران جان باخت. انجمن جهانی قلم مسئولیت کامل مرگ آبتین را متوجه حکومت ایران می‌داند و خواهان تحقیق فوری دربارهٔ سهل‌انگاری در مراقبت‌های درمانی است که به مرگ او انجامید.»

در ونکوور هم روز یکشنبه، ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۲، به‌دعوت «کانون نویسندگان ایران در تبعید» و «انجمن قلم ایران در تبعید» تجمعی اعتراضی در مقابل آرت گالری در داون‌تاون ونکوور با حضور تنی چند از اهل قلم و فعالان سیاسی و اجتماعی برگزار شد که طی آن شرکت‌کنندگان یاد بکتاش آبتین را گرامی داشتند و سهل‌انگاری غیرقابل‌پذیرش را که منجر به مرگ او شد، محکوم کردند. 

در این مراسم ابتدا مجید میرزایی، شاعر ساکن ونکوور و عضو هیئت دبیران انجمن قلم در تبعید، طی سخنانی مسئولیت مرگ بکتاش آبتین را متوجه جمهوری اسلامی ایران دانست و با اشاره به قتل سعید سلطانپور که در شب عروسی‌اش دستگیر شده بود، قتل حسین اقدامی در زندان، و بعدها قتل‌های زنجیره‌ای که ادامهٔ همان روند بود، و بسیاری موارد مشابه دیگر… ، گفت که علی‌رغم برنامهٔ جمهوری اسلامی برای ایجاد جامعه‌ای یک‌صدایی، تاریخ نشان داده است که ترس، سرکوب و شکنجه هرگز قادر نخواهد شد که صدای آزاداندیشان را خفه کند. 

پس از آن مجید میرزایی ضمن اعلام این موضوع که به‌دلیل محدودیت‌های کرونا و تلاش برای کوتاه‌کردن زمان برنامه، از خواندن بیانیهٔ اول کانون نویسندگان ایران که در مراسم خاکسپاری بکتاش آبتین خوانده شده بود، صرف‌نظر می‌شود، از محبوبه مجتهد، زندانی سیاسی سابق ساکن ونکوور، دعوت کرد تا بیانیهٔ جدیدتر هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران را در پاسخ به سازمان زندان‌ها که در روز ۱۶ ژانویه منتشر شده بود، بخواند. 

پس از آن، مجید میرزایی از علی نگهبان، نویسنده و مترجم ساکن ونکوور، دعوت کرد تا بیانیهٔ انجمن جهانی قلم (پن) را که بخواند. علی نگهبان ابتدا شعری از خود با عنوان «آشویتس اوین و خاوران»‌ را خواند و سپس بیانیهٔ انجمن جهانی قلم در سوگ بکتاش آبتین را به‌زبان انگلیسی برای شرکت‌کنندگان در این مراسم خواند.  

در پایان، مجید میرزایی ضمن اشارهٔ‌ مجدد به محدودیت‌های کرونا، سرمای هوا و نیز تجمعات اعتراضی دیگری که هم‌زمان در مقابل آرت گالری در حال اجرا بود، از دیگر افرادی که تمایل داشتند در این مراسم سخنرانی کنند، پوزش خواست و افزود که مایل است در میان این‌همه خبرهای ناخوش، خبر خوشی را به همه بدهد و آن اینکه یاران بکتاش آبتین تصمیم گرفته‌اند که بنیادی به‌نام «بنیاد بکتاش آبتین» تأسیس نمایند که هدف آن ترویج فرهنگ و اندیشه و ایستادن روی اصول منشور کانون نویسندگان ایران، یعنی آزادی بی‌قید و شرط و بی‌هیچ حد و حصر و استثنای اندیشه و بیان است. در انتهای مراسم، مجید میرزایی از شرکت‌کنندگان دعوت کرد به قطعاتی از شعرهای بکتاش آبتین و احمد شاملو، شاعر بنام ایرانی، گوش فرا دهند.

نوشته درگذشت بکتاش آبتین، واکنش‌های جهانی به آن و گزارش مراسم ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.