همان‌طور که در شمارهٔ گذشته اشاره شد، ۹ نمایندهٔ پارلمان از حزب لیبرال کفالت سیاسی ۱۹ زندانی ایرانی در معرض خطر را به عهده گرفته‌اند‌.

از آن زمان تاکنون تعداد بیشتری از نمایندگان حزب لیبرال و همچنین حزب محافظه‌کار کانادا کفالت سیاسی تعداد دیگری از زندانیان در معرض خطر ایران را بر عهده گرفته‌اند که در این مطلب به اسامی آن‌ها و نیز اسامی زندانیانی که کفالت سیاسی‌شان پذیرفته شده، اشاره می‌شود.

به‌دنبال پذیرش کفالت سیاسی ۱۹ زندانی در معرض خطر در ایران از سوی ۹ نمایندهٔ لیبرال از استان بریتیش کلمبیا، ۵ نمایندهٔ لیبرال دیگر از این استان به نام‌های پارم بینز، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ استیوستون-ریچموند ایست، سوک دالیوال، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ سوری-نیوتون، جویس موری، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ ونکوور کوادرا، کارلا کوآلترو، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ دلتا و هارجیت ساجان، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ ونکوور ساوث، کفالت سیاسی زندانیان ایرانی در معرض خطر را پذیرفتند. همچنین مجید جوهری، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ ریچموند هیل، فرانچسکو سوربارا، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ واون-وودبریج، تونی ون باینن، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ نیومارکت-آرورا، لیا تیلور روی، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ آرورا-اُکریجز-ریچموندهیل، مری ان‌جی، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ مارکهام-تورنهیل، هلنا جاسک، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ مارکهام-استوفویل، پاول چیانگ، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ مارکهام-یونیون‌ویل، نمایندگان لیبرال دیگری بودند که به این حرکت پیوستند.

همچنین ۹ نماینده از حزب محافظه‌کار، در یک بیانیهٔ مشترک مطبوعاتی کفالت سیاسی ۱۴ زندانی در معرض خطر ایرانی را پذیرفتند. ملیسا لنتسمن، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ تورنهیل، کارن وچیو، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ الگین-میدل‌سکس-لاندن، میشل فراری، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ پیتربورو-کوارتا، مایکل کوپر نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ سنت آلبرت-ادمونتون، آنا رابرتس، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ کینگ-واون، برد ردکوپ، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ ساسکاتون وست، تام کمیک، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ کلگری شپرد، اسکات دیویدسون، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ یورک-سیمکو، پیِر پاول هاس، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ شارل بورو-هاوت-سنت-شارل، نمایندگانی‌اند که به‌تازگی به این حرکت پیوسته‌اند. پیش از این مارک دالتون، نمایندهٔ محافظه‌کار منطقهٔ پیت‌مدوز-میپل ریج، هم با ریتوییت توییتی از نگار مجتهدی، خبرنگار گلوبال نیوز، از پیوستن به این حرکت خبر داده بود.

بر این اساس اسامی نمایندگانی که کفالت سیاسی زندانیان ایرانی در معرض خطر را پذیرفته‌اند و همچنین اسامی زندانیان به شرح زیر است:

• جان اَلدِگ، کفالت سیاسی دکتر فرهاد میثمی و محمد قبادلو را بر عهده گرفته است.
• پارم بینز، کفالت سیاسی مهسا محمدی و امیرمحمد جعفری، ۱۷ ساله را بر عهده گرفته است.
• تری بیچ، کفالت سیاسی ایمان نبوی، رزیدنت جراحی و فهیمه کریمی، مادر سه فرزند را بر عهده گرفته است.
• سوک دالیوال، کفالت سیاسی امیرعلی پورامین و عرشیا تکدستان، ۱۸ ساله را بر عهده گرفته است.
• هدی فرای، کفالت سیاسی دکتر زهرا حسنی آبیز و سهند نورمحمدزاده را بر عهده گرفته است.
• کن هاردی، کفالت سیاسی دکتر بهنام اوحدی و علی رخشانی، ۱۷ ساله را بر عهده گرفته است.
• ران مک‌کینان، کفالت سیاسی رضا آریا، پدر دو فرزند، و توحید درویشی را بر عهده گرفته است.
• جویس موری، کفالت سیاسی طاهره بجروانی، و امیررضا موسویان، ۱۵ ساله، را بر عهده گرفته است.
• طالب نورمحمد، کفالت سیاسی دکتر همایون افتخاریان‌نیا و امیر نصر آزادانی را بر عهده گرفته است.
• کارلا کوآلترو، کفالت سیاسی الهه میرمحمدی، گزارشگر و قاسم جهانگیر، ۱۸ ساله را بر عهده گرفته است.
• هارجیت ساجان، کفالت سیاسی آرمیتا عباسی، ۲۱ ساله و مهدی محمدی‌فرد، ۱۸ ساله را بر عهده گرفته است.
• راندیپ سارای، کفالت سیاسی دکتر علیرضا ارادتی و حسین محمدی را بر عهده گرفته است.
• پاتریک وایلر، کفالت سیاسی مهدی معمار راست، دانشجوی پزشکی (آزادشده با تودیع وثیقه)، منصور دهمرده و محسن رضازاده قراقلو را بر عهده گرفته است.
• جاناتان ویلکینسون، کفالت سیاسی دکتر حمید قره‌حسنلو، همسرش فرزانه قره‌حسنلو، و محمد رخشانی، ۱۶ ساله را بر عهده گرفته است.
• مجید جوهری، کفالت سیاسی نیلوفر بیانی (دانش‌آموختهٔ دانشگاه مک‌گیل، کارمند پیشین برنامهٔ زیست‌محیطی سازمان ملل متحد (UNEP) و عضو مؤسسهٔ حیات وحش میراث پارسیان که به ۱۰ سال زندان محکوم شده است) و آرمیتا عباسی را بر عهده گرفته است.
• فرانچسکو سوربارا، کفالت سیاسی سام رجبی (فعال حفظ حیات وحش و همکار پیشین مؤسسهٔ حیات وحش میراث پارسیان که به شش سال زندان در اوین محکوم شده است) را بر عهده گرفته است.
• تونی وان‌باینن کفالت سیاسی سپیده کاشانی (خزانه‌دار مؤسسهٔ حیات وحش میراث پارسیان که به شش سال زندان محکوم شده است) و همسرش هومن جوکار (عضو مؤسسهٔ حیات وحش میراث پارسیان که به هشت سال زندان محکوم شده است)، را بر عهده گرفته است.
• مری ان‌جی، کفالت سیاسی آ‌ذین سعیدی‌نسب (دانشجوی محیط زیست دانشگاه تهران که به پنج سال زندان محکوم شده است) را بر عهده گرفته است.
• هلنا جاسک، کفالت سیاسی طاهر قدیریان (فعال حفظ حیات وحش و عضو مؤسسهٔ حیات وحش میراث پارسیان که به پنج سال زندان محکوم شده است) را بر عهده گرفته است.
• لیا تیلور روی، کفالت سیاسی مراد طاهباز (فعال ایرانی-آمریکایی-بریتانیایی حفظ حیات وحش که به هشت سال زندان محکوم شده است) را بر عهده گرفته است.
• پاول چیانگ، کفالت سیاسی امیرحسین خالقی (فعال حفظ حیات وحش و عضو پیشین مؤسسهٔ حیات وحش میراث پارسیان که به شش سال زندان محکوم شده است) را بر عهده گرفته است.
• ملیسا لنتسمن، کفالت سیاسی حسن فیروزی و ماهان گچ‌پزان را بر عهده گرفته است.
• کارن وچیو، کفالت سیاسی مهنا کاملی و سپیده احمدخانی (که به ۷۴ ضربه شلاق و شش سال زندان محکوم شده است) را بر عهده گرفته است.
• میشل فراری، کفالت سیاسی شیرین مرعشی (که متهم به محاربه با خدا و در خطر اعدام است) و زهرا صدیقی (فعال حقوق دگرباشان که به‌جرم فساد فی‌الارض و ترویج مسیحیت به اعدام محکوم شده است) را بر عهده گرفته است.
• مایکل کوپر، کفالت سیاسی علی رخشانی آزاد، ۱۶ ساله (متهم به محاربه با خدا و در خطر اعدام) و سامان یاسین (خواننده‌ای که به‌دلیل پیامی در آهنگش به اعدام محکوم شده) را بر عهده گرفته است.
• آنا رابرتس، کفالت سیاسی مهدی محمدی‌فرد، ۱۹ ساله (که به جرم محاربه با خدا به دو بار اعدام محکوم شده) و فرامرز صالحی را بر عهده گرفته است.
• برد ردکوپ، کفالت سیاسی مهسا محمدی (دانشجویی که به‌جرم یک توییت انتقادی به اعدام محکوم شده) و دکتر حمید قره‌حسنلو را بر عهده گرفته است.
• تام کمیک، کفالت سیاسی محمدامین اخلاقی (که به‌جرم شرکت در تظاهرات مسالمت‌آمیز به اعدام محکوم شده) و امیرمحمد جعفری، ۱۷ ساله (که در مدرسه‌اش بازداشت شده و پس از شکنجه به‌جرم فساد فی‌الارض به ۲۵ سال زندان و تبعید محکوم شده) را بر عهده گرفته است.
• اسکات دیویدسون، کفالت سیاسی عرشیا تکدستان، ۱۸ ساله (که به‌جرم شرکت در تظاهرات مسالمت‌آمیز و فساد فی‌الارض به اعدام محکوم شده) و ابوالفضل بدیع‌الله (که به فساد فی‌الارض متهم شده و در خطر اعدام است) را بر عهده گرفته است.
• پاول هاس، کفالت سیاسی ابراهیم نارویی، ۲۵ ساله (که دو سال پیش دستگیر و شکنجه شده و به اعدام محکوم شده است) و میثم مبرهن (به‌جرم شرکت در تظاهرات مسالمت‌آمیز و فساد فی‌الارض دستگیر و شکنجه شده و به اعدام محکوم شده) را بر عهده گرفته است.
• مارک دالتون، کفالت سیاسی سعید یعقوبی، ابراهیم ریگی، ابوالفضل مهری، حسین حاجیلو و سهیلا حجاب را بر عهده گرفته است.

نوشته افزایش شمار پذیرش کفالت سیاسی زندانیان در معرض خطر در ایران از سوی نمایندگان پارلمان کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

گفت‌وگو با مریم ملک‌پور در دهمین سالگرد زندانی‌ شدن برادرش، سعید ملک‌پور

رسانهٔ همیاری – ونکوور

سلام خانم ملک‌پور، با سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، سپاسگزار می‌شویم ما را در جریان آخرین وضعیت برادرتان آقای سعید ملک‌پور قرار دهید.

چهارم اکتبر ۲۰۱۸، ده سال شد که سعید بدون هیچ مدرکی که اتهامات واهیِ به وی نسبت‌داده‌شده را ثابت کند، در زندان به‌سر می‌برد. قبل از نوروز امسال، دادستان تهران، در ملاقاتی که با سعید در زندان داشت، به او قول داده بود که برای سال نو با ارائه یک میلیارد تومان وثیقه اجازهٔ مرخصی می‌دهد، حتی با مادرم تماس گرفتند و از او خواستند که وثیقه را تا قبل از سال نو آماده کند. متأسفانه این امر تا به امروز محقق نشده است. ابتدا بهانه آوردند که ضابط قضایی باید اجازهٔ رسمی بدهد و بعد از یکی دو ماه که سپاه – ضابط قضایی در پروندهٔ سعید – با درخواست مرخصی موافقت کرد، دادستان تهران این درخواست را رد کرد، که برای سعید و خانواده بسیار ناراحت‌کننده و ناامیدکننده بود.

حدود دو سال پیش که آقای مجید جوهری به ونکوور آمده بودند، اعلام کردند که پروندهٔ آقای ملک‌پور در دولت لیبرال فعال است. آیا هیچ تغییری از آن زمان انجام شده است و آیا دولت شما را در جریان اقدامات و مذاکرات احتمالی با ایران در این رابطه قرار داده است؟

دولت لیبرال تا به امروز حتی یک‌بار نام سعید را در رسانه‌ها یا هیچ‌جای دیگری عنوان نکرده است و تا به امروز با درخواست من برای ملاقات با وزیر امور خارجه یا آقای ترودو موافقت نشده است که بسیار بسیار ناامیدکننده است، آن هم برای دولتی که مکرراً حرف از حقوق بشر می‌زند. در واقع خیر، من با دولت جدید چندان ارتباطی ندارم؛ هر بار به من جواب سر بالا می‌دهند.

بهار سال گذشته، پتیشنی برای آزادی برادرتان راه‌اندازی کردید. چه تعدادی این پتیشن را امضا کردند و چه واکنشی از نمایندگان پارلمان یا دولت کانادا در خصوص این پتیشن مشاهده کرده‌اید؟

حدود دوازده هزار نفر تا به حال این پتیشن را امضا کرده‌اند. من مدتی در مورد پروندهٔ برادرم سکوت کردم، به این امید که شاید فرجی در پروندهٔ او بشود و به او عفو مشروط بدهند یا آزادش کنند، ولی هنوز هیچ پیشرفتی در این زمینه اتفاق نیفتاده است. و خیر، واکنش خاصی از نمایندگان مجلس در این خصوص ندیده‌ام، جز اینکه برای من و خانواده‌ام آرزوی موفقیت کرده‌اند!

تابستان امسال به پیشنهاد آقای گارنت جینیس، نمایندهٔ محافظه‌کار، طرحی در مجلس عوام تصویب شد که بر اساس آن از دولت خواسته می‌شد که همهٔ مذاکرات تجدید روابط با ایران را متوقف کند. در یکی از بندهای این طرح با نام بردن از آقای سعید ملک‌پور، از دولت کانادا خواسته شده بود که ایران را برای آزادی ایشان تحت فشار قرار دهد. نظرتان دربارهٔ این طرح چیست و آیا هیچ تأثیر مثبتی بر وضعیت برادرتان داشته است؟

حداقلش این بود که اسم سعید دوباره مطرح شد ولی من مطمئن نیستم که این طرح می‌تواند اثر مثبتی در پروندهٔ برادرم داشته باشد یا خیر. البته من امیدوارم که داشته باشد.

مردم و به‌ویژه ایرانیان ساکن کانادا، در این زمینه چه کمکی می‌توانند به شما بکنند و چه انتظاری از آنان دارید؟

هر کمکی اعم از نوشتن نامه به مقامات ایران، امضاء پتیشن و خبررسانی در شبکه‌های اجتماعی می‌تواند کمک بزرگی به سعید و من بکند.

اگر مورد دیگری هست که می‌خواهید با خوانندگان ما در میان بگذارید، لطفاً بفرمایید.

در نهایت، امید من به دولت کاناداست که حرکتی در خصوص پروندهٔ سعید انجام دهد و دولت ایران را برای آزادی بی‌قید و شرط برادرم، بیشتر تحت فشار قرار دهد. در زندان ماندنِ برادرم، حتی یک روز، عادلانه نیست.

English translation:‎

Still No Clear Response from the Canadian Government

An Interview with Maryam Malekpour, Saeed Malekpour’s sister on the occasion of the tenth anniversary of his arrest

Q: Ms. Malekpour, we thank you for having agreed to have an interview with us and would like to start off by asking you to update us on your brother’s situation.‎

A: October 4th of this year marks the tenth year anniversary of Saeed’s arrest on grounds of unfounded charges for which no concrete evidence has been presented. Prior to Nowruz (the Iranian New Year) of this year (i.e. March 21st), Tehran’s prosecutor general, in the course of a meeting with Saeed in prison, assured him that he would be able to go on leave for the New Year (ceremony) on a bail of one billion Toumans. Even my mother received a call demanding that she prepare the aforementioned amount before Nowruz. Unfortunately, to this day, there has been no sign that can lead us to believe that there will be any prison leave. Initially, they came up with the excuse that the bailiff has yet to grant official permission and when after a couple of months, the bailiff — in this case, the Revolutionary Guards — agreed to Saeed’s prison leave, Tehran’s prosecutor general rejected it. The whole process has taken a huge psychological toll on Saeed and his loved ones.‎

Q: Two years ago when Majid Johari came to Vancouver, he remarked that the Liberal Government was looking into Saeed’s case. Has there been any development ever since and has the government updated you on the possibility of any talks with Iran on the issue?‎

A: The Liberal Government has yet to mention Saeed’s name in the media and to this day, my request to meet either with the foreign minister or Mr. Trudeau himself has been turned down which is quite frustrating, especially, in view of the fact that the Canadian government has constantly claimed to be a staunch advocate of Human Rights. In other words, I have not been able to get along with the new government as I have yet to hear a concrete response to my repeated requests for a visit with the aforementioned officials.‎

Q: Last Spring, you launched a petition in support of your brother’s release. How many people have signed the petition and what has its impact been among Canadian MPs and the government overall?‎

A: So far, around twelve thousand people have signed that petition. For a while I remained silent regarding my brother’s case in the hopes that that may lead to an amnesty and ultimately, his release. However, there has been no breakthrough in his case, nor have I yet heard of any concrete reaction on the part of the MPs in this regard aside for the fact that they have wished me and my family all the best!‎

Q: This summer, Conservative MP, Garnett Genius, passed a bill in the House of Commons on the basis of which the government is to put an end to any talks aimed at a rapprochement with Iran. That particular bill has a clause that calls on the Canadian government to exert pressure on the Iranian government for the release of Saeed Malekpour. What is your opinion with regard to this bill and has it had any impact on your brother’s situation?‎

A: Its least outcome was that it brought renewed attention to my brother’s name. I have my doubts as to whether this bill could have any positive impact on my brother’s case, although I do hope that it will.

Q: Could people, particularly Iranian-Canadians, be of any help with regard to your brother’s situation and do you have any expectations from them?‎

A: Any kind of help, be it in the form of writing a letter to Iranian officials, signing the petition or spreading word on social media could go a long way towards helping Saeed and myself.

Q: Feel free to express yourself with regard to any other issue which you may wish to impart to our readers.‎

A: In the end, all hopes lie with the Canadian government in terms of exerting pressure on the Iranian government for Saeed’s unconditional release. It is not fair that he should languish in prison even for another extra day.‎

نوشته مریم ملک‌پور: دولت کانادا هر بار به من جواب سر بالا می‌دهد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

متن کامل این طرح به شرح زیر است:

مجلس عوام کانادا:

۱) رژیم ایران را برای حمایت پیوسته‌اش از تروریسم در سراسر جهان، از جمله تحریک به حملات خشونت‌آمیز در مرز غزه، قویاً محکوم می‌کند.

۲) بیانات تازهٔ رهبر ایران، آیت‌آلله خامنه‌ای، برای فراخوان نسل‌کشی مردم یهودی را محکوم می‌کند.

۳) از دولت کانادا می‌خواهد که:

• طرح کنونی‌اش را کنار بگذارد و بلافاصله همهٔ مذاکرات با جمهوری اسلامی ایران را به‌منظور تجدید روابط دیپلماتیک، متوقف کند.

• از رژیم ایران بخواهد فوراً همهٔ کانادایی‌ها و افراد مقیم دائم کانادا را که در بازداشت خود دارد، از جمله مریم ممبینی، بیوهٔ پروفسور کاووس سیدامامی و سعید ملک‌پور، که از سال ۲۰۰۸ در زندان بوده است، آزاد کند.

• فوراً تحت قوانین جزایی کانادا، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران را در فهرست نهادهای حامی تروریسم قرار دهد.

• در کنار مردم ایران بایستد و این را به رسمیت بشناسد که آن‌ها، مانند همهٔ مردم، باید از حقوق بنیادین آزادی عقیده و مذهب، آزادی اندیشه، باور، نظر و بیان شامل آزادی مطبوعات و دیگر شیوه‌های ارتباطی، آزادی شرکت در تجمعات مسالمت‌آمیز و آزادی تشکیل انجمن، بهره‌مند شوند.

پس از خوانده‌شدن این طرح توسط جَنیوئِس، و ثبت آرای موافق حزب محافظه‌کار، جاستین ترودو بر خلاف انتظار بسیاری از کارشناسان، نخستین کسی بود که به‌عنوان موافق طرح قیام کرد و به‌دنبال او اغلب نمایندگان لیبرال مجلس که اکثریت مجلس عوام را در دست دارند، به‌نشانهٔ موافقت قیام کردند و این طرح با ۲۴۸ رأی موافق از طرف نمایندگان لیبرال و محافظه‌کار و ۴۵ رأی مخالف از طرف نمایندگان حزب دموکرات نوین، رهبر حزب سبز و تنها نمایندهٔ این حزب در مجلس عوام و نمایندگان دو حزب استان کبک به تصویب نمایندگان مجلس رسید.

یک منبع آگاه در حزب دموکرات نوین کانادا، دلیل دادن رأی منفی به این طرح را گنجاندن بند متوقف‌کردن مذاکرات با ایران، ذکر کرد.

مجید جوهری و علی احساسی، دو نمایندهٔ ایرانی‌تبار مجلس عوام و عضو حزب لیبرال از مناطق ایرانی‌نشین ریچموندهیل و ویلودیل، به این طرح رأی ندادند.

در مترو ونکوور هم نمایندگان مناطق ایرانی‌نشین یعنی جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ نورث ونکوور و پاملا گلدسمیت-جونز، نمایندهٔ وست ونکوور و سان‌شاین کوست از حزب لیبرال به‌این طرح رأی ندادند و فین دانلی، نمایندهٔ پورت مودی-کوکئیتلام از حزب دموکرات نوین در جلسهٔ رأی‌گیری حاضر نبود.

تری بیچ، نمایندهٔ برنابی نورث-سیمور و ران مک‌کینان نمایندهٔ کوکئیتلام-پورت کوکئیتلام هر دو از حزب لیبرال به این طرح رأی مثبت دادند.

در این بین مجید جوهری، نمایندهٔ لیبرال منطقهٔ ریچموندهیل، تنها نماینده‌ای از مناطق ایرانی‌نشین کانادا بود که با انتشار نامه‌ای در رسانه‌های اجتماعی دلیل رأی‌ندانش به این طرح را اعلام کرد. او مخالفتش با بخش‌هایی از این طرح را دلیل این امر عنوان کرد و با حمایت از بخش‌هایی از این طرح که بر ایستادگی دولت در کنار مردم ایران برای دستیابی به حقوقشان و عدم تهدید حاکمیت کشورهای دیگر چه به‌طور مستقیم و چه غیرمستقیم، از قطع بی‌قید و شرط مذاکرات با ایران انتقاد کرد و آن را مغایر اعلام دولت مبنی بر استفاده از مذاکرات در زمینهٔ حقوق بشر و تجدید روابط کنسولی دانست و مذاکرهٔ مستقیم کریستیا فریلند، وزیر امورخارجهٔ کانادا با همتای ایرانی‌اش، دربارهٔ وضعیت مریم ممبینی، را امری توصیف کرد که هرگز در دولت محافظه‌کار امکان‌پذیر نمی‌بود. هرچند او نیز حمایتش از مذاکرات بین کانادا و ایران را محدود به مسائل کنسولی و موارد طرح‌شده در نامه‌اش دانست.

این طرح در حالی با حمایت قاطع حزب لیبرال و شخص جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، تصویب شد که چندی پیش طرح مشابهی در مجلس سنا، به‌دلیل مخالفت سناتورهای نزدیک به حزب لیبرال رأی کافی را نیاورده بود و در جریان خروج آمریکا از برجام هم، کانادا موضعی متفاوت و نزدیک به کشورهای اروپایی اتخاذ کرده بود. هر چند پیش از این و همان‌طور که در شمارهٔ ۵۵ نشریهٔ رسانهٔ همیاری اشاره شد، یک مقام آگاه در وزارت امور خارجهٔ کانادا گفته بود که ادامهٔ مذاکرات تجدید روابط با ایران تا صدور مجوز خروج مریم ممبینی، همسر کاووس سیدامامی، فعال محیط زیست که چندی پیش در زندانی در ایران درگذشت، متوقف شده است.

هنوز مشخص نیست که دلیل این تغییر موضع ناگهانی دولت لیبرال در قبال مسئلهٔ ایران چه بوده است. عده‌ای این تغییر موضع را با شکست سنگین حزب لیبرال استان انتاریو از حزب محافظه‌کار پیشرو بی‌ارتباط نمی‌دانند و بر این باورند که ترودو قصد جلب حمایت مردم متمایل به تفکرات محافظه‌کاران را داشته است.

هرچند طرح تصویب‌شده قانون نبوده است، ولی بلافاصله پس از تصویب آن، نمایندگان محافظه‌کار از دولت خواسته‌اند همان‌طور که در متن طرح آمده، فوراً سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران را در فهرست نهادهای حامی تروریسم قرار دهد.

هفته‌های آتی نشان خواهد داد که جاستین ترودو و دولت لیبرال چقدر به مفاد طرح تصویب‌شده پایبندند.

نوشته همسویی دولت با محافظه‌کاران در تصویب طرح قطع مذاکرات تجدید روابط کانادا با ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

نسخهٔ چاپی رسانهٔ همیاری را می‌توانید از فروشگاه‌های ایرانی در نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی دریافت کنید.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

‍با مطالب و آثاری از:

دکتر محرم آقازاده، زهرا آهن‌بر، یلدا احمدوند، زهره بختیاری، رژیا پرهام، امیرحسین توفیق، زهرا جناب، دکتر امیرعباس روائی، مرجان ریاحی، تالین ساهاکیان، مینا سبزواری، شهریار سپهریان مقدم، مجتبی عابدی، ژوبین غازیانی، سیما غفارزاده، منیژه غفاری، علیرضا فدایی، دکتر مهسا فرشچی، صدیقه فیروزی، عنایت کشاورزی، فرهاد گلچین، عباس گلی، سلماز لک‌پور، عبداله مصطفایی، مژده مواجی، حمیدرضا یعقوبی.

در این شماره می‌خوانید:

• سخن سردبیر – از میان نانوشته‌ها
• فراز و فرود یک آیت‌الله
• رفسنجانی باقی یا فانی
• شب عاشقان بی‌دل
• گزارش دورهمی شب یلدای خیریهٔ پردیس
• وضعیت حیوانات در دامداری‌های صنعتی (قسمت ۵)
• ابتکار کالیفرنیا برای مقابله با خشک‌سالی
• سلسله داستان‌های مهاجرت (۱۲) – درخواست ویزای تحصیلی از داخل کانادا
• تکنیک‌های موفقیت در آزمون آیلتس – کاربرد افعال اسم مصدر در آزمون آیلتس
• گفت‌وگو با جانا – زوج ماجراجوی ورزشکار و هنرمند
• آموزش زبان انگلیسی – اصطلاحات کاربردی هنگام سلام و احوال‌پرسی در زبان انگلیسی
• رتبه‌بندی دانشگاه‌های کانادا در سطح کشوری و بین‌المللی (قسمت دوم)
• پوسیدگی دندان‌های شیری توسط شیشهٔ شیر
• تسهیلات جدید برای خریداران بار اول در بریتیش کلمبیا
• لالایی و عشق دریایی
• برگی از تاریخ کانادا – سر جان الکساندر مک‌دانلد
• شعر – خاطرات معلق
• دنیای من و آدم کوچولوها – به‌سرعت گردباد یا گوجه‌فرنگی؟
• کوچه‌پس‌کوچه‌های ذهن من – دود‌زوان محله
• داستان کوتاه – پسری که نمی‌خواست هجده‌ساله شود
• اتاق مشاوره – اگر پسر همجنس‌گرایم دوست پسرش را به‌ خانه بیاورد چه کنم؟
• حق انتخاب کودک و نظرخواهی از او هنگام جدایی (قسمت دوم)
• نیت سال نو (تصمیم به ورزش کردن)
• رایحهٔ مطبوع یک خانه
• جوالدوز
• پاسخ برندهٔ جایزهٔ مسابقهٔ شمارهٔ ۱۹

نوشته بیستمین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شنبه [۱۰ دسامبر ۲۰۱۶] برای من روز جالبی بود. احساس می‌کردم اینکه نمایندهٔ ایرانی‌تبار مجلس فدرال از تورنتو تا اینجا می‌آید، اتفاق جالبی‌ست. رفتم. من آدم گوشه‌گیری‌ام، با این‌حال از دیدن جمع‌شدن‌های هموطنان برای امور/منافع جمعی لذت وافر می‌برم. از گروه «همیاری» هم شاید به‌همین دلیل‌ست که خیلی خوشم می‌آید…

به جلسه رفتم و شاید برای من حضور دبیر/رئیس کنگرهٔ ایرانیان کانادا، به اندازهٔ حضور نمایندهٔ محترم پارلمان جالب بود؛ دبیری که نسبتاً سن کمی هم داشت.

جلسه پر تنش بود؛ همان‌طور که پیش‌بینی می‌کردم. شاید حتی کمتر از حدی که پیش‌بینی می‌کردم، با توجه به ماهیت سیاسی داستان. در حد ظرفیت، آداب گفت‌وگو رعایت شد از سوی طرفین.

بحث‌ها جالب بود. نظرات متنوع و مختلف بود و حسابی دو سخنران را به چالش کشید. حتی خانمی را هم که اجرا و مدیریت جلسه را به عهده داشتند. فرصت خوبی بود که آدم طرفش را بشناسد، و البته حس کلی من منفی نبود. به‌نظرم کسی که مسافتی طولانی را پیموده تا این‌چنین خودش را در شهری دیگر در معرض نقد و گاه حملهٔ جمعی قرار بدهد، به کار خودش اطمینان دارد. دستِ‌کم مرزهای خودش را دارد، و به‌نظرم آمد شاید این ایده را بایستی برای خودم به‌عنوان ماحصل این جلسه بردارم که:

یکی از مرزهای نمایندگی‌کردن برای مردم، مرز نداشتن در گفت‌وگوست، پای صحبت هر کسی نشستن.

٭٭٭

غرض من از این نوشته، قضاوت جلسه یا تحلیل بحث‌های مهم سیاسی‌‌ای که در گرفت، نیست. غرضم درمیان‌گذاشتن یک مشاهده است که به ذهنم رسید، برای برنامه‌های آتی:

در مدیریت جلسه رویکرد جالبی وجود داشت و آن سهمیه‌بندی جنسیتی نوبت سؤال بود و تلاش برای برابری بازنمایی (رپرزنتیشن) زنان و مردان. سعی می‌شد در سؤال‌پرسیدن فرصت برابر داده شود. مثلاً یک بار که حدود شاید ده نفر دست بلند کرده بودند، مجری محترم جلسه تنها خانم را از میانشان برگزید و دلیل آن را نیز اعلام کردند. نتیجه اینکه، فکر می‌کنم هر پنج یا شش خانمی که سؤال داشتند (حدوداً)ُ سه نفر فرصت پرسش یافتند، اما از بین بیست-سی آقایی که مجموعاً در نوبت‌های مختلف دست بلند کردند پنج، شش یا هفت نفر پرسیدند.

من شخصاً با این سهمیه‌بندی جنسیتی موافقم، و ایدهٔ این نوشته هم از همین سهمیه‌بندی می‌آید. اما مشاهده‌ای را قصد دارم در میان بگذارم که شاید برای برنامه‌گذاران آتی، چه فرهنگی، چه اجتماعی و سیاسی مفید باشد:

به نظرم شکاف اصلی در جلسه، شکاف جنسیتی نبود، بلکه شکاف نسلی بود.

بزرگ‌ترها، با کمال احترام، اکثراً (نه همه) به‌نوعی متفاوت بودند با جوان‌ترها. نمی‌خواهم بگویم برای تسویه حساب سیاسی آمده بودند، چون حسم این‌ست که واقعاً سؤال داشتند. تنش‌آفرین بودند و گذشته‌گرا. حتی گاه روی زخم‌های سیاسی دهه‌ها قبل ناخن می‌کشیدند تا دردهایی جمعی را یادآوری کنند که البته نه نمایندهٔ نوپای پارلمان کانادا، که خیلی گنده‌تر از آن هم کاری در آن مورد ازشان برنمی‌آید.

سؤالات جوان‌ترها اکثراً معطوف به آینده، و در محدودهٔ اختیارات و توانایی‌های نماینده بود و عاری از گذشته‌گرایی. شاید چون جوان‌ترند و آن دردها و زخم‌ها را آن‌چنان که بزرگ‌ترهایشان از سر گذرانده‌اند، تجربه نکرده‌اند.

حتی ادعا می‌کنم از این لحاظ رویکرد خانم و آقایانی که از پیشکسوت‌ترها بودند، بیشتر شبیه به هم بود تا همجنسان‌شان که از نسل جوان بودند. نسل از جنسیت‌گویی مؤثرتر بود.

٭٭٭

قصد من نقد مدیریت جلسه یا حتی نقد نسل‌های گذشته یا هیجان سیاسی گذشته‌نگرِ ایشان نیست. بیشتر درمیان‌گذاشتنِ این مشاهده بود، چرا که چند بار شنیدم این نگرانی را که «خانم‌ها هم فرصت برابر داشته باشند که سؤال بپرسند»، ولی نشنیدم که «جوان‌ها هم …» شاید هم در ذهن دوست مجری بوده ولی من نشنیدم. انگار که شکاف اصلی دیده نشده بود.

و این لزوماً خاص برنامه‌های سیاسی نیست، در برنامه‌های دیگر هم شاید به‌شکل دیگری بروز یابد.

٭٭٭

من اکیداً به احترام خاص به بزرگ‌ترها معتقدم. بد برداشت نشود.

هیچ هویتی، از جمله هویت ایرانی، ممکن نمی‌شود مگر با احترام به تاریخ. و مهم‌ترین تاریخ همین تاریخ زنده است. همین بزرگ‌ترهایی که هنوز هستند و می‌آیند تا از تجربه‌ها و گاه شورهایشان بگویند. این حتی مهم‌تر از تاریخ هزار و دوهزاروپانصد سال پیش است. تاریخی که سعی می‌کنیم احضار روحش کنیم.

٭٭٭

در پایان می‌خواهم از مسئولان برگزاری تشکر نموده و یک نقد/یادآوری جدی را طرح کنم:

این جلسه در میانهٔ امتحانات برگزار شد. احتمالاً اتفاقی. امیدِ ما به این دانشجوها/دبیرستانی‌هاست. یا باید باشد.

نوشته یک جلسه، یک مشاهده اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پس از یک سال از انتخابات فدرال و انتخاب دو ایرانى‌تبار به نمایندگى، یکى از آن‌ها به ونکوور آمد. برنامه‌اى از طرف «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» و در راستاى سیاست تازهٔ این سازمان براى توسعهٔ فعالیت‌هاى آن. (گزارش رسانهٔ همیاری شامل گزارش تصویری کامل این نشست را در اینجا ببینید)

این جلسه مسلماً آرام نبود و گزندگى بحث‌ها گاه صداها را قدرى بالا می‌برد.

اما بحث من چیز دیگری‌ست: بحث اینجاست که بسیاری از ما با جوهری همان برخوردی را کردیم که بسیاری از غیرایرانیان با ما دارند. ما به او به‌عنوان سیاستمداری کانادایی بدبین بودیم و این آن نوع بدبینی نیست که به سیاستمدار غیرایرانی‌تبار هم‌ردهٔ او داریم. او به‌خاطر اصالت ایرانی خود ناچار است برادری خود را بیش از کانادایی‌های اروپایی‌تبار و ایرانیان کانادا نشان دهد. وگرنه معلوم است که عامل نظام ایران است و مورد حمایت جریان‌های «مشکوک».

و ما نیز حتماً برایمان پیش آمده که به صرف اصالت ایرانی خود دچار سؤالات خاص در مورد سیاست‌های نظام حاکم در ایران شده‌ایم. پنداری ما به صرف ایرانی‌بودن، به‌طور اتوماتیک مسئول اعمال نظام حاکم بر آن کشوریم، مگر آنکه خلافش اثبات شود.

از اولین پرسش‌ها از جوهری در مورد فعالیت‌های او برای جامعهٔ «غیرایرانی» ساکن در حوزهٔ انتخابیه‌اش بود. این پرسش به‌خودیِ خود بد نیست. اما بیایید با هم روراست باشیم: ما از نمایندهٔ غیرایرانی‌تبار چنین سؤالی می‌پرسیم؟

ما در این جلسه نه تنها جوهری، بلکه خود را نیز بیگانه می‌پنداشتیم. بحث ما، مخالف و موافق، به‌ندرت از عرصهٔ سفارت و سیاست خارجی کانادا در رابطه با ایران، فراتر رفت. انگار که ما در ایران زندگی می‌کنیم. من همین‌جا می‌گویم که از برقراری روابط مجدد میان دو کشور به گرمی استقبال می‌کنم و قطع‌بودنِ روابط را امری غیرموجه می‌دانم، اما آیا این برای مایی که در این کشور زندگی می‌کنیم، تنها مشکل موجود است؟ یعنی ما نباید در هیچ مورد دیگری نظر خاصی داشته باشیم؟

به‌جز سه نفر که در مورد ارزیابی مدارک حرفه‌ای خارجی، اصلاح نظام انتخاباتی و توسعهٔ خط لولهٔ نفتی «کیندر مورگان» پرسیدند، هیچ‌کس نخواست به داخل مرز کانادا بازگردد و از اموری بپرسد که مربوط به زندگی روزانهٔ ما در کاناداست.

این تازه کسانی بودند که آمدند. حساب آن‌ها که نیامدند جداست.

در این جلسه جمعیتی میان ۵۰ تا ۶۰ نفر حضور داشت، اما آیا جمع حاضر نمونهٔ دقیقی از جمعیت ایرانی شهرمان بود؟

آیا وقتی ما اینقدر از همه‌چیز راضی هستیم، سیاستمداران دلیلی می‌بینند که به ما به‌چشم فردی بیش از یک مهمانِ دارای گذرنامهٔ کانادایی نگاه کنند؟ به چه مناسبت باید بیش از «یک پیام نوروزی» به جامعهٔ ما بها بدهند؟

عزیزانی که از حضور در چنین جلساتی پرهیز می‌کنند تا یک وقت «سیاسی» نشوند، بهتر است قدری به دستاورد‌های این «سیاسی نشدن‌ها» فکر کنند.

مشکل اصلی ما جوهری، یا کنگرهٔ ایرانیان کانادا نیست. مشکل ما خودمان‌ایم. ما فقط انتقاد می‌کنیم، بدون آنکه حاضر به حضور در صحنه باشیم، بخواهیم کوچک‌ترین تلاشی بکنیم یا راه حلی داشته باشیم.

اما این به‌معنای نادیده‌گرفتنِ کاستی‌های طرف مقابل نیست. آقای جوهری به‌عنوان یک سیاستمدار نباید انتظار فرش قرمز داشته باشد. واکنش‌های انتقادی، شدید، و حتی بی‌منطق، جزئی از زندگی روزمرهٔ سیاست‌ورزان است و ایرانی و کانادایی ندارد.

گزارش رسانهٔ همیاری شامل گزارش تصویری کامل این نشست را در اینجا ببینید

نوشته جوهرى و خودبیگانه‌پندارى ما اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در ابتدای برنامه، رقیه تبریزی مدیر این جلسه ضمن خوشامدگویی به حاضران، توضیح مختصری دربارهٔ اهداف برگزاری این برنامه توسط «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» داد و از بیژن احمدی، رئیس هیئت مدیرهٔ این کنگره دعوت کرد تا برای سخنرانی به پشت تریبون برود. بیژن احمدی سخنان خود را چنین آغاز کرد:

• با عرض سلام، خوش آمدید؛ ابتدا مایلم خودم را معرفى کنم. من حدود ده سال است که فعالیت‌هاى اجتماعى و سیاسى در سازمان‌هاى مختلف کانادایى-ایرانى و کانادایى انجام داده‌ام. با «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» حدود سه سال پیش همکاری‌ام را آغاز کردم. چون احساس می‌کردم که ظرفیت و توانایى این سازمان و نقشى که ایفا می‌کند مهم است و باید در جهت توانمندى این سازمان بکوشیم. پس از مدتى توانستم  داوطلبان دیگرى را جذب سازمان کنم. از حدود  یک‌سال‌ونیم پیش عضو هیئت مدیره شدم و از ژوئن (جون) ٢٠١۶ همکاران به من این افتخار را دادند که به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیرهٔ این سازمان انجام وظیفه نمایم.
  امروز ١٠ دسامبر، روز جهانى حقوق بشر است. امیدوارم روزى را ببینیم که در همهٔ کشورهاى دنیا به‌خصوص در زادگاه عزیزمان، ایران، به مسائل حقوق بشر احترام گذاشته شود و مردم بتوانند از آزادى‌هاى نسبى، حقوق اولیهٔ انسانى که ما از آن‌ها در کانادا برخورداریم، احترام به عقاید گوناگون، تحمل دیگرى و مسائل چند فرهنگى احترام گذاشته شود.

• با نظر به شعار امسال حقوق بشر، می‌خواهم یادى کنم از آقاى سعید ملک‌پور، عضوى از جامعهٔ ایرانى- کانادایى که الان حدود هشت سال از دوران جوانى خودش را در زندان ایران به‌سر می‌برد. ما همراه خواهر ایشان که ساکن ونکوورند، در جهت پیگیرى پروندهٔ ایشان تلاش می‌کنیم، همان‌طور که پروندهٔ خانم دکتر هودفر را پیگیرى کردیم. ایشان مقیم کانادا هستند و با وجود اینکه شهروند نیستند، ما ایشان را کانادایى می‌دانیم و انتظارمان از دولت کانادا این است که پیگیر وضعیت ایشان باشند. اگر مایل به کمک هستید، لطفاً به کمپینى که خواهر ایشان برپا کرده‌اند، مرتبط شوید.

• و اما «کنگرهٔ ایرانیان کانادا»، یک سازمان غیرانتفاعى، غیرمذهبى و غیرحزبى است که از سال ٢٠٠٧ یعنى به‌مدت ٩ سال است که تشکیل شده است. وظیفهٔ این سازمان پیشبرد و حفظ منافع جامعهٔ ایرانیان مقیم کانادا و تشویق آن‌ها به مشارکت در امور سیاسى-اجتماعى در جامعهٔ بزرگتر کاناداست.

• چشم‌انداز سازمان این است که بتوانیم کمک کنیم به ایجاد کامیونیتى فعال و مستقل که با اتحاد و هماهنگى بتوانند مسائل و مشکلات خود را پیگیرى کنند، در حل آن بکوشند و وضعیت خود را به‌عنوان یک جامعهٔ مهاجر در کانادا بهبود ببخشند و هم  به‌عنوان یکى از اقوامی‌ که در کانادا زندگى می‌کنند، بتوانند از ارزش‌هایى مثل چندفرهنگى به‌عنوان اقلیتى که در این جامعه زندگى می‌کند، دفاع کند.
  حیطهٔ وظایف و مسئولیت‌هایى را که با تکیه بر آن بتوان اهداف بالا را محقق گرداند، می‌توان در چهار دسته گنجاند:

١) advocacy
تلاشگرى، که بیشتر منظور ما تلاشگرى سیاسى است، که بتوانیم سیاستمداران را مجاب کنیم تا براى مشکلات کامیونیتى ایرانى چاره‌اندیشى کنند.

٢)  education
آگاهى‌رسانى، منظور هم کامیونیتى ایرانى است که چطور می‌توان در پروسه دموکراتیک جامعهٔ مدنى کانادا وارد شوند و هم آگاهى‌دادن به سیاستمداران کانادایى است که چه مسائلى براى کامیونیتى ایرانى اهمیت دارد. می‌خواهیم ابزار و  دانشى را در اختیار  کامیونیتى ایرانى قرار دهیم که بدانند سیاستمداران احزاب مختلف در رابطه با مشکلاتى که جامعهٔ ما دارد، چه تصمیمات و سیاست‌هایى را اتخاذ کرده‌اند، در مجلس چه صحبت‌هایى کرده و چه رأى‌هایى داده‌اند که مردم در انتخابات آینده با آگاهى به حزب و کاندیدای مطلوبشان رأى دهند.

٣) cummunity building
جامعه‌سازى: تمرکز ما بر دو مسئله است.
اول این که جامعهٔ ایرانى-کانادایى را به مشارکت در سازمان‌هاى غیرانتفاعى موجود تشویق کنیم. ما در حدود ۶ ماه پیش لیستى از سازمان‌هاى غیرانتفاعى ایرانى- کانادایى تهیه کردیم که حدود ٧٠ سازمانى را که براى جامعهٔ ایرانى-کانادایى در حال فعالیت‌اند، توانستیم شناسایى کنیم. هدف آن است که کامیونیتى تشویق به مشارکت در این سازمان‌ها شوند تا بتوانیم همواره سازمان‌هاى قوى‌ترى داشته باشیم.
دوم ایجاد هماهنگى بین این سازمان‌هاست. ما از سال پیش شبکه‌اى از سازمان‌هاى همکار، در «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» تشکیل دادیم که در حال حاضر فقط ۶ سازمان در این شبکه هستند ولى داریم تلاش می‌کنیم که تعداد بیشترى از این سازمان‌ها از شهرهاى دیگر کانادا، به‌خصوص مونترآل و ونکوور که جامعهٔ ایرانى پرجمعیت‌ترى دارند، جذبِ این شبکه کنیم.

۴) image building
هدف آن است که بتوانیم تصویر کامل و درستى از جامعهٔ ایرانى- کانادایى براى جامعهٔ بزرگتر – کانادا – ارائه دهیم. بسیارى از مطالبى که در رسانه‌ها در رابطه با ایران و ایرانى است متأسفانه تصاویری منفى‌اند. قصد ما این است، که ما را نه فقط از آن تصویر منفى، بلکه با موفقیت‌هاى جامعهٔ ایرانى-کانادایى و فرهنگ غنى جامعهٔ ایران بشناسند.
قبلاً گفته شد که هدف «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» حفظ منافع جامعهٔ ایرانیان کانادا و بیان مشکلات است. احتمالاً این سؤال برایتان پیش می‌آید که این منافع یا مشکلات چطور شناسایی می‌شوند.
قابل ذکر است که «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» به‌هیچ‌وجه خودش را نمایندهٔ همهٔ ایرانیان کانادا نمی‌داند. هیچ فرد یا سازمانى نمی‌تواند ادعاى نمایندگىِ جامعهٔ ٣٠٠ هزار نفره را بکند.

براى اینکه این منافع و مسائل شناسایى شوند، دو کار می‌کنیم:
١) ساختار «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» ساختاری دموکراتیک و شفاف – البته نیمه شفاف – است. در طى این ٩ سالى که سازمان فعال بوده است، داراى فراز و نشیب هایی بوده اما همواره این دو رکن را – یعنى شفافیت و داشتن یک پروسه دموکراتیک و انتخاب هیئت مدیره – داشته است. هر فردى که علاقه‌مند به داشتن حق رأى در این سازمان است، می‌تواند با پرکردن فرم عضویت و دادن حق عضویت ده دلارى، یکى از مالکین این سازمان به‌حساب بیاید و حق رأى داشته باشد. هر شخصى که براى عضویت در هیئت مدیره کاندیدا می‌شود، راهکارها و برنامهٔ خودش را خواهد گفت و طبق برنامه‌اى که دارد، رأى اعتماد می‌گیرد.
٢) مشورت عمومی‌ با اعضاى جامعه است؛ این کارى است که من از حدود یک سال قبل با یکى از همکارانم به‌نام تایماز فخرى فعالیت‌هایى را شروع کردیم، با این ایده که کنگره نباید فقط به مجمع عمومی‌ هرساله بسنده کند بلکه باید فرایندهاى مشورتى دیگر هم در کنار آن بگذارد که تیم‌هاى محلى بتوانند نظرات مردم را در شهرهاى مختلف به ما منعکس کنند. ما سه ماه وقت گذاشتیم تا مشکلات و منافع را از دیدگاه سایرین بررسى کنیم. گروه‌هاى مورد نظر ما در وهلهٔ اول شنیدن صحبت‌هاى کسانى بود که داوطلبانه می‌خواستند دیدگاه‌هاى خودشان را با ما به اشتراک بگذارند، همینطور با سازمان‌هاى غیرانتفاعى ایرانى-کانادایى صحبت کردیم. من با همکارم تایماز فخرى با ٢٠ سازمان غیرانتفاعى و خیریه ایرانى-کانادایى صحبت کردیم و در مورد مشکلات و دغدغه‌هاى مراجعینشان سؤال کردیم. همچنین فرم نظرخواهى براى حدود ١٠٠ نفر از کارشناسان واساتید ایرانى دانشگاه‌ها فرستادیم که دیدگاه آن‌ها را هم بدانیم. گروه‌هاى دیگرى هم بوده‌اند که به‌علت ضیق وقت از آن‌ها می‌گذرم.

• چند الویتى که «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» در حال حاضر به آن‌ها رسیدگى می‌کند عبارتند از:

• ١) بحث تجدید رابطهٔ ایران و کانادا
  در تمام جلسات مشورتى با گروه‌هاى مختلفى که داشتیم، موضوع رابطهٔ ایران و کانادا و مشکلات ناشى از بسته شدن سفارت‌ها با الویت بالا تکرار می‌شد. لذا تصمیم هیئت مدیرهٔ کنگره این شد که به این مسئله به‌عنوان بالاترین الویت پرداخته شود. راه‌هاى مختلفى را براى رسیدن به این مهم در پیش گرفتیم. یکى از آن‌ها این بود که براى اولین بار یک تومار رسمی‌ِ پارلمانى روى وب‌سایت پارلمان گذاشته شد. تا امروز این پتیشن بسیار موفق بوده است. بیش از ٩۵٠٠ امضا گرفته است که حدود ١۵٠٠ مورد مربوط به استان بریتیش کلمبیا، ۴۵٠٠ مورد مربوط به استان انتاریو و بقیه از سایر استان‌ها می‌باشند. بسیار مهم است که این امضاها را افزایش دهیم چون می‌توانیم صداى خود را رساتر به گوش مسئولان برسانیم. لطفاً با مراجعه به وبسایت «کنگرهٔ ایرانیان کانادا»، در صورت تمایل در بیشترشدن امضاهای این پتیشن ما را کمک کنید: /http://www.iccongress.ca

• ٢) مسائل مربوط به سنجش مدارک تحصیلى کسانى که در خارج از کانادا تحصیل کرده‌اند

• ٣) مشکلات بانکی به‌دلیل تحریم‌هاى به‌وجودآمده

• ۴) بحث تبعیض نژادى به‌خصوص با توجه به اتفاقات اخیر در آمریکا و بخش‌هایى از اروپا

• ۵) تشویق ایرانى‌ها به مشارکت در احزاب مختلف سیاسى

• آقاى مجید جوهرى عزیز احتیاج به معرفى ندارند. نخستین نمایندهٔ ایرانى ما در مجلس فدرال‌اند. ایشان از ١٨ سالگى از ایران به کانادا مهاجرت کرده‌اند. مدرک مهندسى صنایع خودشان را از دانشگاه رایرسون تورنتو و مدرک کارشناسى ارشدشان را در رشته MBA از دانشگاه یورک دریافت کرده‌اند. در زمینهٔ مشاورهٔ مدیریت فعال بوده‌اند و حدود هفت سال شرکت مشاور خودشان را مدیریت کرده‌اند. ایشان سال گذشته – سال ٢٠١۵ – در انتخابات فدرال از منطقهٔ ریچموندهیل به مجلس فدرال راه پیدا کردند. خیلى خوشحالیم که امروز در خدمت ایشان هستیم و از ایشان دعوت می‌کنیم که تشریف بیاورند.

پس از آن بلافاصله مجید جوهری به پشت تریبون رفته و سخنان خود را چنین آغاز کرد:

با عرض سلام و خیر مقدم به همهٔ عزیزانى که لطف کردند و در گفت‌وگوى امروز مشارکت می‌کنند، مایلم یادآورى کنم من به‌قدر نیاز امروز این جا هستم که جواب سؤالات شما را بدهم و از شما بشنوم، به‌خاطر اینکه یکى از وظایف هر نماینده در هر مجلسى، گوش‌کردن به مسائل و دغدغه‌هاى مردم و پاسخ به سؤالات آن‌هاست. بنابراین لطفاً نظریات خود را به‌گوش ما برسانید تا ما بتوانیم آن‌ها را منعکس کنیم.
قبل از اینکه صحبت‌هایم را شروع کنم، از تعدادى از دوستانى که در برپایى این جلسه ما را یارى کردند، تشکر می‌کنم. ممنونم از خانم‌ها رقیه تبریزى و فاطمه عابدى، آقایان بیژن احمدى، علیرضا احمدیان، امیر باجه‌کیان و مهدیار بیاضى.
اگر اجازه دهید می‌خواهم پیام جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، را براى دهم دسامبر که به‌عنوان روز بین‌المللى حقوق بشر نام‌گذارى شده است، بخوانم که شعار امسالش این است: براى دفاع از حق دیگرى امروز به پا خیز.
این نه تنها موضع دولت کانادا، بلکه موضع تمام ٣۳۸ نفر نمایندهٔ پارلمان از جمله موضع شخصى بنده هم هست.
اگر اجازه بدهید این پیام را به انگلیسى بخوانم:

‎“Today, we commemorate the 69th anniversary of the United Nations’ adoption of the Universal Declaration of Human Rights and ‎reaffirm our commitment – as individuals and as a country – to the protection and promotion of human rights worldwide.‎

‎“While the international community has made significant progress on human rights in many areas, there is still an enormous amount of ‎work to do to ensure that all human beings are treated equally and with respect, including women and girls, members of LGBTQ2 communities, Indigenous Peoples, persons with disabilities, and refugees, among others.”‎

بقیه‌اش در دسترس است و می‌توانید در وب‌سایت دولت بخوانید. مایل بودم این بخش را که مهم‌ترین قسمت پیام ایشان بود، برایتان بخوانم.

و اما بحثى که می‌خواهم شروع کنم، مبحثى‌ست که در جلسات دیگر از جمله تورنتو، اتاوا و مونترآل به آن پرداختیم و آن نقش مؤثر کامیونیتى است که سبب موفقیت دو نماینده در سال ٢٠١۵ شد، که بنده افتخار دارم یکى از آن‌ها باشم. من دو اسلاید دارم به نام ١٠ در ١٠ به‌عنوان ١٠ محور و ١٠ اصل که مهمترین این محورها، الکتورال فعال یا همان رأى است که ٣۵٠ هزار ایرانى یا به‌شمارشى دیگر ۵٠٠ هزار نفر که خوشبختانه به‌نحوى که ایرانى‌ها در استان‌هاى مختلف و عمدتاً کلیدى مثل اونتاریو، کبک، بریتیش کلمبیا یا آلبرتا پراکنده شده‌اند، می‌توانیم نقش خیلى حساسى ایفا کنیم به‌طورى‌که می‌توانیم صداى خودمان را به دولتمردان در تمامی‌ سطوح از فدرال تا استانى و شهرى برسانیم. لازمهٔ آن چیست؟ یکپارچگى. لازم است تا به‌عنوان یک توده یا گروه حرکت کنیم. خاصیت این حرکت از نظر سیاست‌مداران رأى بیشتر داشتن است؛ یعنى وقتى یک کامیونیتى می‌تواند صحبت از ٣۵٠ هزار رأى کند، می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌اى داشته باشد.

همان‌طور که مطلع‌اید، این در پنج حوزهٔ انتخاباتى داخل تورنتو و شهرهای اطراف (GTA) مؤثر بود و مطمئنم در حوزه‌هاى انتخابیهٔ دیگر از جمله وینیپگ یا حتى ونکوور که دو نفر از نمایندگان آن مقام‌هاى خیلى خوبى را در حزب لیبرال دارند، رأى‌دهندگان ایرانى زیادى داشتند و ایرانى-کانادایى‌ها واقعاً تأثیرگذار بودند.
دومین چیزى که واقعاً مهم است، مفهوم کار داوطلبانه است که یکى از پایه‌هاى اصلى ارزش‌گذارى در کانادا است. اهمیت آن به این دلیل است که شما نه تنها به جامعه یارى می‌رسانید، بلکه می‌توانید شبکهٔ خوبى ایجاد کنید. از طریق کار داوطلبانه شما با اشخاص و ارگان‌هاى مختلفى در سطوح گوناگون آشنا می‌شوید و این خود کمک می‌کند تا شما بعدها پایهٔ قوى‌تر و شبکهٔ بزرگترى را ایجاد کنید.

همان‌طور که قبلاً ذکر شد، کامیونیتى احتیاج دارد در تمامی‌ سطوح و لایه‌هاى این سطوح حضورى شفاف و مؤثر داشته باشد. ما به مشاوران شهرى بسیارى احتیاج داریم. به نمایندگان مجالس محلى و نمایندگان مجلس پارلمان و هم چنین سیاست‌گذاران نیاز داریم.

وظیفهٔ همهٔ کسانى که وارد سیاست یا جامعه می‌شوند، این است که حداقل راه را براى دیگران باز کنند. این که شما جزو کدام حزب‌اید مهم نیست؛ چه لیبرال، چه محافظه‌کار، به اعتقاد من کامیونیتى ایرانى باید در تمامی‌ سطوح و احزاب حضور داشته باشد، براى اینکه همان‌طور که می‌دانید دورهٔ کارى هر حزب بیش از دو سه دوره نیست. پس باید از حالا به این فکر باشیم که دورهٔ بعدى چه کنیم و بر ماست به‌عنوان نماینده‌اى که در حال حاضر این موقعیت را داریم، راه را براى بقیهٔ جوان‌ها باز کنیم. خوشبختانه می‌بینیم که جوان‌هاى ما واقعاً فعال‌اند و میانسالان هم از تجربیات خودشان استفاده می‌کنند تا این جوان‌ها جلو بروند. ما باید بتوانیم فعالانى را داشته باشیم که نه تنها در مورد مشکلات جامعهٔ ایرانى آگاهى دارند، بلکه راجع به ساختار فکرى هر یک از این احزاب واقعاً مطلع بوده و در مورد سیاست‌گذاری‌هایى که این احزاب در هر سطحى دارند و تأثیر آن بر روى کامیونیتى ایرانى بدانند.

یکى از مهم‌ترین موارد این است که وقتى پاى شما به جایگاه نمایندهٔ مجلس یا هر جایگاه دولتى دیگر می‌رسد، به کسانى نیاز دارید که بتوانند سیاست‌گذارى‌ها را حلاجى کنند و تأثیر آن را بر روى کامیونیتى ما و جامعهٔ بزرگتر پیش‌بینى کنند. ما باید کامیونیتى خود را گسترده‌تر کنیم. از رهبران کامیونیتى خودمان استفاده کنیم تا ما را به کامیونیتى‌هاى دیگر وصل کنند، تا یک جامعهٔ گسترش‌یافته داشته باشیم. شبکهٔ سیاسى پیوستگى با حزب دیگر است که در این مورد «کنگرهٔ ایرانیان کانادا»، در این چند ساله نقش خوبى داشته است. از تمام احزاب و افکار مختلف در «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» فعال‌اند و این یکی از نقاط مثبت کنگره است؛ ولى به‌هر حال براى موفق‌شدن احتیاج به قوى‌ترکردن شبکه است.

ما به هوادارانی قوى نیاز داریم، بچه‌هایى هستند که نه تنها می‌توانند تحلیل‌هاى بسیار خوبى انجام دهند، بلکه طرفداران بسیار خوبى براى ما در پارلمان باشند. وقتى ما گروه مدافعى داریم که به ٣۵٠ هزار رأى و حجم زیادى منابع مالى و داوطلب پشت گرمی‌ دارند، می‌توانیم راحت‌تر در دولت روى حرفمان بایستیم و مؤثر باشیم.

مسلماً رسانه‌ها نقش مهمی‌ در اطلاع‌رسانى براى شفاف‌سازى، تحلیل و گردهمایى دارند. اگر رسانه‌ها نباشند، به‌نظر من موفقیت چشمگیرى نخواهیم داشت.

آخرین مورد داشتنِ اطلاعات است. همان‌طور که در جریان‌اید، متأسفانه دولت قبلى آمار کلى را تا حد زیادى از بین برد اما دولت فعلى آن را برگرداند. ولى نباید ما به آن اتکاى زیادى داشته باشیم. ما باید براى کامیونیتى خودمان پایگاه داده‌اى داشته باشیم تا برای ما اطلاعات کافى از نقطه نظرات سیاسى، جنسیت، سن، تمایلات فکرى و سایر مسائلى که براى ما مهم است، داشته باشد. این‌هاست که به ما نیرو می‌دهد تا بتوانیم با داشتن مدرک با قاطعیت حرکت کنیم.

با تمام شدن وقتم باز از شما تشکر می‌کنم و آمادگى خودمان را براى پاسخ به سؤالات شما اعلام می‌کنیم. 

پس از آن نوبت به بخش پرسش و پاسخ رسید.

• به‌عنوان نخستین سؤال، صدیقه تبریزی، مدیر جلسه، دربارهٔ ارزیابی مجید جوهری از عملکرد دولت لیبرال پرسید. مجید جوهری در پاسخ دستاوردهای دولت لیبرال را در پنج محور رشد، محیط زیست، عدالت اجتماعی، طرفداری از حقوق بشر و نقش کانادا در عرصهٔ بین‌المللی تقسیم‌بندی کرد و اشاره نمود که دولت توانسته است با اصلاح ساختار مالیاتی از جمله افزایش مالیات برای قشر پردرآمد و اختصاص کمک‌هزینه‌هایی برای اقشار با درآمد متوسط، از آنان حمایت کند. در زمینهٔ محیط زیست، امضای معاهدهٔ پاریس و هدف‌گذاری برای رسیدن به تعهدات کانادا بر اساس این معاهده را از جمله دستاوردهای مهم دولت ارزیابی کرد. در زمینهٔ عدالت اجتماعی و حقوق بشر، مسئولیت‌پذیری در قبال اقوام اولیهٔ کانادا و پیگیری حقوق بشر در سطح بین‌المللی و همچنین تلاش برای به دست آوردن کرسی در شورای امنیت سازمان ملل متحد را از فعالیت‌های مهم دولت لیبرال برشمرد. او افزود دولت لیبرال خود را متعهد به اجرای ۲۱۹ تعهد کرده است که در سال گذشته موفق به اجرای ۳۷ مورد از آن‌ها شده است که یکی از مهم‌ترین آن‌ها تهیهٔ لایحهٔ C-6 برای اصلاح قانون C-24 که دولت محافظه‌کار به تصویب رسید، بوده است.۵۶ مورد از قول‌های داده‌شده در حال اجراست و ۲۴ مورد اجرا نشده است.  او یکی از مهم‌ترین نقاط قوت دولت را استفاده از مشاوره‌های انجام شده دانست. و گفت با نگاهی به جلسات نظرخواهی و مشاوره‌ای که دولت برگزار می‌کند، به‌سادگی می‌توان دریافت که در شش ماه آیند به‌دنبال اتخاذ چه تصمیماتی‌ست.
• بیژن احمدی در پاسخ به سؤالی که از ایشان دربارهٔ استفاده از عبارت «شفافیت نسبی» برای توصیف شیوهٔ فعالیت‌های «کنگرهٔ ایرانیان کانادا»، گفت که منظورش از به‌کاربردن واژهٔ «نسبی» در مقایسه با سازمان‌های دیگر و همچنین سال‌های پیش از آن در خود کنگره بوده است و در دسترس عموم قرارداده‌شدن صورت‌جلسات هیئت مدیرهٔ کنگره بر روی وب‌سایت در دو سال گذشته، را یکی از شواهد این موضوع دانست. او خاطرنشان کرد، قرارداده‌نشدن این صورت‌جلسات بر وب‌سایت در سال‌های پیش از آن را نباید به‌معنای شفاف‌نبودن امور در آن زمان قلمداد کرد. ولی تلاش بر این بوده که شفافیت هرچه بیشتر افزایش یابد.
• مجید جوهری دربارهٔ لزوم درنظرگرفتن ملاحظات و تعهدات حقوق بشری در کنار تلاش برای برقراری روابط دوجانبهٔ ایران و کانادا گفت که این موضوع از روز اول در دستور کار دولت قرار داشته و جزو اصول دولت کاناداست. او افزود دولت در برقراری مجدد رابطهٔ دوجانبه با ایران، فرآیندی گام‌به‌گام بر اساس خوشبینی هشیارانه و شواهد آشکار، را دنبال می‌کند. او گفت دولت کانادا نه تاکنون زمان‌بندی خاصی برای برقراری رابطه اعلام کرده و نه تعریفی از «برقراری مجدد» رابطه ارائه کرده است. او افزود این خواستهٔ «اکثریت» جامعهٔ ایرانی کاناداست که می‌خواهند حداقل بخش خدمات کنسولی سفارت ایران در کانادا و بالعکس فعال شود. وی اضافه کرد تا پیش از اینکه دو طرف سر میز مذاکره ننشینند، نمی‌توان فهمید فاصلهٔ بین خواسته‌هایشان چقدر است و به همین دلیل هم نمی‌توان زمان‌بندی خاصی برای قراری مجدد رابطه یا بازگشایی سفارت‌ها اعلام کرد. او گفت تاکنون ۳-۴ جلسه بین دو کشور در سازمان ملل متحد و کشورهای ثالث برگزار شده که اطلاعات بیشتری از موارد طرح شده در این جلسات در دسترس عموم قرار داده نشده است. او دو مانع اصلی بر سر راه تجدید روابط بین دو کشور را قراردادن ایران در فهرست کشورهای حامی تروریسم در دولت استفان هارپر و همچنین امنیت دارایی‌هایی که ایران می‌تواند در کانادا داشته باشد، دانست. او انتخاب دونالد ترامپ به ریاست‌جمهوری آمریکا را بر فرجام برجام و همچنین تعیین سیاست آمریکای شمالی در قبال ایران حائز اهمیت دانست چرا که آمریکا تنها همسایهٔ کاناداست و به‌همین دلیل تصمیماتی که آن‌ها می‌گیرند بر تصمیمات دولت کانادا تأثیر خواهد گذاشت. او افزود با در نظرگرفتن همهٔ این موارد به‌نظر می‌رسد تا ۶-۷ ماه آینده بسیاری از مسائل از جمله موضوع دولت جدید آمریکا در قبال ایران نامشخص خواهد بود. ولی این‌ها دلیلی بر مذاکره‌نکردن با ایران نیست. او مذاکرهٔ هرچه بیشتر بین طرفین را به‌دلیل فراهم آوردن امکان یافتن نقاط مشترک بیشتر و درک بهتر نقاط اختلاف، مثبت ارزیابی کرد و عین حال آن را زمان‌بر دانست. به‌گفتهٔ جوهری دو طرف به برقراری ارتباط متعهدند ولی هنوز اختلافات زیادی دارند. وی گفت قدم‌های مثبتی در این راه برداشته شده است که آزادی خانم هما هودفر یکی از این قدم‌های بسیار مهم بوده است.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ دیدار با هیئت پارلمانی ایران و مذاکرات انجام شده در دیدار با آنان گفت یک هیئت پارلمانی از مجلس ایران، به دعوت سازمان ایکائو به مونترآل سفر کرده بودند، این هیئت پس از ۲-۳ جلسه با سازمان ایکائو و چند جلسه در تورنتو با گروه‌های مختلف، از ایشان برای دیدار درخواست کرده‌ بودند، که مورد موافقت قرار گرفته و نهایتاً در ریچموندهیل دیداری با این هیئت ترتیب داده شده بود. او محورهای اصلی گفت‌وگو را نگرانی‌ها دربارهٔ امنیت مسافران هوایی به‌دلیل فرسوده بودن ناوگان هوایی ایران؛ محور دوم گفت‌وگو دربارهٔ مقایسهٔ ساختار پارلمانی ایران و کانادا؛ محور سوم گفت‌وگو دربارهٔ موضع دولت ایران برای برقراری رابطهٔ بین دو کشور؛ محور چهارم گفت‌وگو دربارهٔ توسعهٔ مناسبات اقتصادی بین دو کشور بود. او تأکید کرد در بخشی که مربوط به روابط دو کشور بود دربارهٔ حقوق بشر و نیز کم‌بودن نمایندگانی از اقلیت‌های دینی یا زنان در هیئت اعزامی صحبت شده است. به گفتهٔ جوهری نمایندگان سه اقلیت مذهبی در هیئت نمایندگی ایران در جلسهٔ مذکور حضور داشتند.
• بیژن احمدی گفت که عده‌ای از ما می‌پرسند با توجه به اینکه دولت و وزارت خارجه پیگیر برقراری رابطه با ایران بوده‌اند، چرا کنگرهٔ ایرانیان کانادا در این زمینه پیگیری می‌کند. او افزود صحبت‌های مجید جوهری پاسخ به این پرسش را آسان می‌کند. او با مثبت ارزیابی‌کردن رویکرد دولت لیبرال در پذیرش این موضوع که بستن سفارت‌ها، و قطع رابطه اشتباه بوده است، نبودِ زمان‌بندی مشخصی برای برقراری رابطه را یکی از دلایل عمدهٔ این پیگیری دانست. او گفت این کار برای مطرح نگه‌داشتن درخواست برقرای رابطه بین دو کشور و بازگشایی سفارت‌ها که مورد درخواست بخش بزرگی از جامعهٔ ایرانیان کاناداست، انجام می‌شود. به گفتهٔ او سازمان‌ها و لابی‌های مخالف برقراری رابطه بین دو کشور بسیار فعال عمل می‌کنند. او افزود در مذاکره با مقامات دولتی‌ای که در همین زمینه مورد مشورت قرار گرفته‌اند، گفته شده که اگر جامعهٔ ایرانی چنین درخواستی دارد، باید خواستهٔ خودش را مطرح نگه دارد. او اضافه کرد در جلسهٔ مشترکی که آقایان جوهری و احساسی با وزیر امور خارجهٔ کانادا داشتند، استفان دیون از فعال‌بودن جامعهٔ ایرانی در بحث روابط ایران و کانادا تشکر کرد و از فعالین جامعهٔ ایرانی خواست که به فعالیت‌هایشان در این زمینه ادامه دهند.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ اینکه آیا از تحت تحریم بودن شرکت هواپیمایی ماهان به‌دلیل حمل سلاح به سوریه مطلع بوده است و اینکه آیا دربارهٔ این شرکت در جلسه با هیئت پارلمانی ایران صحبتی شده یا نه گفت که هیچ صحبتی دربارهٔ هواپیمایی ماهان در جلسه با هیئت پارلمانی ایران انجان نشده است و وی از تحت تحریم بودن شرکت ماهان هم مطلع‌ است.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ اینکه در دورهٔ مبارزات انتخاباتی خود را مهندس دارای مجوز (Licensed Engineer) معرفی کرده، در حالی‌که چنین عنوانی را نداشته و پس از آن ناچار به عذرخواهی و پرداخت ۵۰۰۰ دلار جریمه شده است، با ارائهٔ خلاصه‌ای از سوابق تحصیلی و حرفه‌ای‌اش، گفت از دانشگاه رایرسون در تورنتو در رشتهٔ مهندسی صنایع فارغ‌التحصیل شده و از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ مجوز مهندسی حرفه‌ای را داشته است ولی پس از آن به دلیل فعالیت در زمینهٔ مشاوره، مجوز خود را تمدید نکرده است. او افزود در یکی از جلسات به‌جای اینکه بگوید فارغ‌التحصیل مهندسی است، خود را به‌اشتباه مهندس عنوان کرده ولی این اشتباه برای این نبوده که بخواهد نظر مردم را برای رأی‌دادن به ایشان عوض کند. این موضوع هیچ نقشی در انتخابش به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان نداشته است چرا که محور تبلیغاتش نبوده و کسی هم قرار نبوده ایشان را به‌عنوان مهندس استخدام کند و تمدید نشدن مجوز مهندسی ایشان نقشی در انتخاب ایشان نداشته است.
• مجید جوهری در پاسخ به پرسشی دربارهٔ اینکه اگر به‌عنوان نمایندهٔ دولت کانادا پای میز مذاکره بنشیند چه مسائل مهمی را به‌عنوان اولویت مطرح خواهد کرد و آیا طرف مقابل را برای رعایت حقوق بشر تحت فشار قرار خواهد داد، گفت اگر از ایشان برای شرکت در مذاکرات دعوت شود، اول از همه باید بداند که تاکنون چه صحبت‌هایی انجام شده و از پیشینهٔ مذاکرات پشت درهای بسته اطلاعات به‌دست آورد. او افزود اولویت کسانی که از جامعهٔ ایرانی در سه سال گذشته با او صحبت کرده‌اند، بازگشایی سفارت در کنار فراموش نشدن وضعیت حقوق بشر بوده است. او گفت مسلماً این دو موضوع در کنار یکدیگر خواهد بود ولی بسته به شرایط ممکن است یکی پیش از دیگری مطرح شود. او افزود تابوی مذاکره باید شکسته شود و از یک جایی باید صحبت را شروع کرد، اگر مذاکره نکنیم به جایی نخواهیم رسید. او پرسید در ۱۰ سال اخیر که مذاکره‌ای بین طرفین انجام نشده، آیا تأثیری در وضعیت حقوق بشر ایجاد شده. او گفت که شیوهٔ پیشین پاسخ‌گو نبوده، حال بیاییم به شیوهٔ گفت‌وگو هم فرصتی بدهیم تا نتیجه را ببینیم. او افزود هرچند به نظر او بازگشایی بخش کنسولی سفارت‌ها به یک‌سری از مسائل کمک می‌کند، نباید فکر کنیم که همهٔ مشکلات گرفتن ویزاست و مسائل دیگری هم هستند که می‌توانند تحت تأثیر قرار گیرند ولی بدون مذاکره، تفاهم و درک متقابل نمی‌توان به آن‌ها پرداخت.
• مجید جوهری دربارهٔ وضعیت قانون C-6 که تصویب آن به تأخیر افتاده گفت این قانون اکنون در مجلس سنا در حال بررسی است و اعضای کمیته‌‌ای که آن را بررسی می‌کند، محافظه‌کارند به احتمال زیاد این لایجه را به مجلس عوام برمی‌گردانند و پس از بررسی دوباره باید بار دیگر به سنا بازگردانده شود. او افزود خودش شخصاً امیدوار بوده که این لایحه تا پایان اکتبر تصویب شود. او گفت این لایحه احتمالاً در ماه ژانویه به کمیتهٔ مهاجرت سنا ارجاع داده خواهد شد ولی نمی‌توان تخمینی از مدت زمان بررسی این لایحه در سنا ارائه کرد. او افزود به احتمال زیاد سنا درخواست تغییر عمده‌ای در این لایحه نخواهد داد و ابراز امیدواری کرد که تا پیش از تعطیلات تابستانی مجلس این لایحه تصویب شود.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ وضعیت مهاجرانی که با مدارک پزشکی و دندان‌پزشکی به کانادا مهاجرت می‌کنند، ولی مدرکشان مورد تأیید قرار نمی‌گیرد گفت از این موضوع مطلع است و پزشکان و متخصصین در انتاریو هم همین مشکل را دارند. او گفت به‌دنبال این هستیم که بتوانیم شرایطی را برای این افراد فراهم کنیم تا بتوانند با کارکردن برای اقوام اولیه و بیزنس‌های کوچک، تجربهٔ کانادایی به دست آورند. مشکل اصلی در این زمینه این است که سه نهاد باید با یکدیگر در این زمینه به‌صورت مشترک کار کنند. دولت فدرال، دولت استانی و مراجع تأیید صلاحیت که در هر استان متفاوت است و با یکدیگر هم کار نمی‌کنند. یعنی اگر کسی در یک استان تأیید صلاحیت شد، مدرکش مورد قبول استان دیگر نخواهد بود. این موضوع بسیار مشکل‌افرین بوده و خانواده‌های زیادی به همین دلیل از هم پاشیده شده‌اند.
• بیژن احمدی در پاسخ به اظهارات یکی از حضار که از ارتباط برقرار نکردن کنگرهٔ ایرانیان کانادا با سازمان‌های فعال جامعهٔ ایرانی در شهر ونکوور انتقاد کرده و موضع این کنگرهٔ نسبت به فعالان اجتماعی شهرهای دیگر را از بالا به پایین ارزیابی کرد و این کنگره را به عدم تمایل به همکاری با سازمان‌های دیگر متهم نمود، گفت اطلاعات دربارهٔ تماس نگرفتن کنگره با سازمان‌های ایرانی در ونکوور درست نیست. او بدون نام بردن از سازمانی گفت که سال گذشته، با یک یا دو سازمان ارتباط برقرار شده است و از آن‌ها دعوت شده تا به‌عنوان یکی از سازمان‌های همکار کنگره فعالیت کنند. او افزود نگاه کنگرهٔ ایرانیان کانادا به‌ سازمان‌های دیگر به‌هیچ‌عنوان نگاه از بالا به پایین نیست و صرفاً به‌دنبال انجام فعالیت مشترک با سازمان‌های همکارمان هستیم. او با نام بردن از سازمان‌هایی مانند تیرگان یا سازمان زنان انتاریو به‌عنوان سازمان‌های همکار کنگرهٔ ایرانیان کانادا، گفت که این سازمان‌ها هم از نظر توان مالی و هم سطح فعالیت‌ها شاید از کنگرهٔ ایرانیان کانادا بزرگ‌تر هم باشند ولی به‌عنوان سازمان‌های همکار با ما کار می‌کنند. اگر چنین نگاهی وجود داشت، این سازمان‌ها به‌هیچ‌وجه همکاری با ما را نمی‌پذیرفتند. ما موفق شدیم ۲۰ سازمان غیرانتفاعی را که یکی از آن‌ها از مونترآل بود، در یک جلسه دور هم جمع کنیم و در مورد امکان همکاری‌های مشترک با آن‌ها گفت‌وگو کنیم. او ابراز امیدواری کرد که امکان همکاری با سازمان‌های شهر ونکوور هم فراهم شود.
• بیژن احمدی در پاسخ به اعتراضی دربارهٔ حذف‌شدن اطلاعات دربارهٔ روز اول سپتامبر که از سوی پارلمان کانادا به‌عنوان محکومیت کشتارهای سال‌های ۶۰ و ۶۷ به‌رسمیت شناخته شده، گفت تا جایی که من اطلاع دارم کمپین اول سپتامبر توسط کنگرهٔ ایرانیان کانادا انجام نشده است. گروه دیگری این کمپین را مدیریت می‌کردند که برخی از افراد آن گروه در همان زمان یا بعد از آن در تیم مدیریتی کنگرهٔ ایرانیان کانادا حضور داشتند. او افزود با توجه به اینکه این کمپین توسط کنگرهٔ ایرانیان کاناد انجام نمی‌شده و مربوط به گروهی مستقل از این کنگره بوده است، طبعاً اطلاعاتی هم از آن روی وب‌سایت این کنگره قرار داده نشده است.
• بیژن احمدی در ارتباط با اظهارت یکی از حضار دربارهٔ اینکه پیش از این پروپوزالی بین یکی از سازمان‌های فعال در ونکوور و کنگرهٔ ایرانیان کانادا مطرح شده ولی نگاه کنگره از بالا به پایین بوده به‌جای همکاری به‌دنبال ایجاد شعبه در ونکوور بوده است، گفت که از وجود چنین پروپوزال و مذاکراتی بی‌اطلاع است و افزود که تیم مدیریتی جدید کنگرهٔ ایرانیان کانادا از همکاری با تمامی سازمان‌ها چه بزرگ‌تر چه کوچک‌تر از این کنگره استقبال می کنند. او گفت حوزهٔ فعالیت کنگرهٔ ایرانیان کانادا در سطح ملی است و کل کانادا را در بر می‌گیرد و می‌توان دربارهٔ تغییرات در اساسنامه به‌طوری که بتوان تیم‌های محلی را هم فعال کرد تا در کنگره حضور داشته باشند، گفت‌وگو کرد.
• مجید جوهری در پاسخ به اظهاراتی دربارهٔ نارضایتی بخش عمده‌ای از جامعهٔ ایرانی از نشست و برخاست نمایندهٔ ایرانی پارلمان کانادا با جریاناتی که نامشان در لیست گروه‌های تروریستی آمده، خوشحال نیستند، گفت وظیفهٔ من به‌عنوان یک نمایندهٔ مجلس این است که با هر گروهی با هر نظر سیاسی، مذهبی، فردی و هر گرایشی که دارند، در صورت درخواست‌شان، دیدار کنم، نظراتشان را بشنوم و نظرات شخصی خودم و نظرات دولت را به آن‌ها ابلاغ کنم و پس از گرفتن بازخورد از آن‌ها، آن را به دولت و مسئولین منتقل کنم. به نظر من این همان دموکراسی واقعی است. این وظیفهٔ یک نماینده است. او افزود وظیفهٔ یک نماینده این نیست که فقط با یک گروه خاص به گفت‌وگو بنشیند. من این کار وظیفهٔ خود می‌دانم و از آن کوتاهی نمی‌کنم و اگر کسی این را دوست ندارد، متأسفم.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ سیاست دولت در قبال شهریهٔ دانشگاه‌ها و امکان حذف آن برای قشر کم‌درآمد در انتاریو گفت این موضوع مربوط به دولت فدرال نیست و دولت‌های استانی مسئول این موضوع است و چیزی هم که شما گفتید توسط خانم کاتلین وین برای کسانی که درآمد کمی دارند شهریهٔ دانشگاهی بخشیده خواهد شد.
• مریم ملک‌پور، خواهر سعید ملک‌پور که بیش از ۸ سال است در ایران زندانی‌ است، و در بین حضار در جلسه بود. وی گفت متأسفانه علی‌رغم دیدار حضوری با آقای جوهری و مقامات دولت کانادا، هنوز هیچ اقدامی از سوی دولت برای برادرشان انجام نشده است. او پرسید شما به‌عنوان یک نمایندهٔ ایرانی که می‌گویید بحث حقوق بشر برای ما و دولت کانادا مهم است، برای برادر من چه کار می‌کنید؟ و آیا به‌خاطر ازسرگیری رابطه با ایران مسائل افرادی مانند برادر من را نادیده می‌گیرید؟ آقای جوهری در پاسخ گفت بسیاری فکر می‌کنند از فردا رابطه با ایران برقرار می‌شود و مسئلهٔ حقوق بشر فراموش می‌شود. باید بگویم چنین نیست. الان در همین یک سالی که دولت لیبرال روی کار آمده، دیدیم که چقدر مؤثر توانست پروندهٔ خانم هودفر را به سرانجام برساند. حال ممکن است عده‌ای بگویند که خانم هودفر شهروند کانادا بودند ولی آقای ملک‌پور نه. این موضوع یک مقدار کار را مشکل می‌کند ولی پروندهٔ آقای ملک‌پور پروندهٔ فعالی است و در حال کار روی آن هستیم. درست مشابه پروندهٔ خانم هودفر در زمانی که فعال بود و روی آن کار می‌شد. او خاطرنشان کرد که نباید موضوع حقوق بشر را تنها به مواردی مانند خانم هودفر یا آقای ملک‌پور محدود دانست و افراد زیادی در گیر چنین مسائلی هستند.
  بیژن احمدی هم افزود که وجود سفارت و ارتباط بین ایران و کانادا می‌تواند به پیگیری مواردی مانند پروندهٔ آقای ملک‌پور کمک کند.
• مجید جوهری در پاسخی به درخواست یکی از حضار که می‌خواست به‌جای برخورد انفعالی با پروندهٔ افرادی مانند آقای ملک‌پور یا خانم هودفر، دولت کانادا از ایران بخواهد که تابعیت دوگانه را به رسمیت بشناسد و افراد بتوانند با گذرنامهٔ کانادایی به ایران سفر کنند، گفت این موضوع به کشور طرف دیگر مربوط است، آن‌ها باید قبول کنند و دولت کانادا با این قضیه مشکلی ندارد ولی ما که سر میز مذاکره با طرف مقابل نیستیم. هر کسی هم که می‌خواهد صحبت کند برچسبی بر او می‌زنیم. حالا چطور از کسی که با او حرفی نمی‌زنیم بخواهیم که تابعیت دوگانه را به رسمیت بشناسد؟
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ لحاظ‌‌شدن پول‌های سیاه حاصل از اختلاس که به کانادا وارد می‌شود در بحث حقوق بشر، گفت که موضوع حقوق بشر جوانب بسیاری دارد و می‌توان از جنبه‌های مختلف به آن نگاه کرد. او افزود این پول‌ها در زمان دولت محافظه‌کار و در حالی‌که سفارت‌ها بسته بوده و ارتباط قطع بوده است و در زمانی که همهٔ بانک‌های ایران تحت تحریم بوده‌اند به کانادا وارد شده و پرسید چرا این موضوع را از همان دولت پیگیری نکردند؟ او گفت دولت کانادا به‌رهبری وزیر امور خارجه برای تجدید روابط با ایران در حال مذاکره‌اند و پرسید از کجا می‌دانند که این موضوعات در گفت‌وگوها مطرح نشده است. او افزود که نمی‌توان همهٔ مسائل طرح‌شده در گفت‌وگوها را علناً اعلام کرد.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ دلیل پذیرش پروژه خط لولهٔ کیندرمورگان از سوی دولت، برخلاف وعده‌های قبلی گفت، که این موضوع از جنبه‌های مختلف بررسی شده و از سه پروژهٔ خط لوله یکی کنسل شده و دو پروژهٔ دیگر تأیید شده که کیندر مورگان یکی از آن‌هاست. او گفت که این پروژه ۲۰ هزار شغل ایجاد خواهد کرد. او افزود شرایط زیادی از جمله شرایط زیست‌محیطی برای اجرای این پروژه در نظر گرفته شده است. به گفتهٔ جوهری پذیرش پروژه به اجرایی‌شدن آن متفاوت است. در حال حاضر پروژه پذیرفته شده ولی باید شرایط مورد نظر برای اجرای آن فراهم شود. و تا پیش از به نتیجه رسیدن و اجرای همهٔ شرایط پروژه شروع نخواهد شد.
• یکی از حضار تعداد ۹۲۰۰ امضاکنندهٔ درخواست‌نامهٔ ازسرگیری روابط با ایران را به نسبت تعداد ۳۵۰ هزار نفری کانادا، بسیار اندک دانست و از موفقیت‌آمیز خواندن این درخواست‌نامه توسط بیژن احمدی انتقاد کرد . گفت که بیش از ۹۰ درصد جامعهٔ ایرانی از این موضوع منتفع خواهند شد ولی به خودشان زحمت چند کلیک برای امضای این درخواست‌نامه را نمی‌دهند. او پرسید چرا چنین چیزی هست و چه کاری می‌توان انجام داد که کنگرهٔ ایرانیان کانادا مشابه سازمان‌هایی با چند ده تا چند صد عضو که فعال نیستند، نشود. بیژن احمدی در پاسخ گفت یکی از بزرگ‌ترین مشکلات سازمان‌ها در جامعهٔ ایرانی قدرت و بُرد سازمان در جلب مشارکت این جامعه است. او افزود در جامعهٔ ایرانی، به‌دلیل اینکه افراد از فعالیت سیاسی زده شده‌اند، در روند سیاسی کمتر مشارکت می‌کنند. موفقیت‌آمیز خواندن این درخواست‌نامه در مقایسه با درخواست‌های مشابه در جامعهٔ ایرانی کانادا و همچنین درخواست‌نامه‌های الکترونیک دیگر در خود پارلمان کانادا بوده است. مجید جوهری هم افزود دو مشکل اصلی ما مشکل مشارکت و برچسب‌زدن است. اگر کسی تنها بخواهد به حرف کسی گوش دهد، بلافاصله برچسب می‌خورد. برچسب راست یا چپ و همین باعث کم بودن مشارکت می‌شود. او پرسید با وجود ۵۰ هزار ایرانی در استان بریتیش کلمبیا و حدود ۳۰ هزار ایرانی در شهر ونکوور، چرا در این جلسه ۵۲ نفر بیشتر حضور ندارند؟
• یکی از فعالان انجمن‌های دانشجویی در ونکوور با تشکر از آقایان باجه‌کیان، بیاضی و احمدیان که هماهنگی این جلسه در شهر ونکوور را برعهده داشتند، به حضار پیشنهاد کرد که به‌جای مشارکت با انجمن‌های دیگر شهر، ایجاد مشارکت از گروه‌های جوان‌تر از جمله دانشجویان انجام شود. راه دیگر استفاده از رسانه‌های مردمی مانند رسانهٔ همیاری برای اطلاع‌رسانی برای جلب مشارکت جامعهٔ ایرانی بسیار مؤثر دانست. او افزود اگر قرار بر اطلاع‌رسانی باشد، فکر نمی‌کند رسانه‌ای بزرگ‌تر و قوی‌تر از همیاری در ونکوور وجود داشته باشد. به‌خصوص با توجه به ماهیت غیرسیاسی همیاری. او سپس از بیژن احمدی پرسید که کنگرهٔ ایرانیان کانادا، چقدر برای برقراری ارتباط با این دو بخش تلاش کرده است؟ بیژن احمدی در پاسخ گفت که با این نظر موافق است و افزود که با شش سازمان دانشجویی ارتباط برقرار شده است. او گفت یکی از مشکلاتی که در برقراری ارتباط با سازمان‌های دانشجویی وجود دارد این است که علی‌رغم اینکه فعالیت کنگره صرفاً به حوزهٔ سیاست کانادا محدود می‌شود، بسیاری از انجمن‌های دانشجویی با اطلاع از این موضوع و برای کناره‌گیری از فعالیت سیاسی، همکاری زیادی انجام نمی‌دهند.

گزارش ویدیویی کامل این جلسه را اینجا تماشا کنید:

با سپاس ویژه از استودیو Sound Camera Action برای تصویربرداری این مراسم.

به‌دنبال این دیدار نشست مطبوعاتی با حضور نمایندگان رسانه‌های فارسی‌زبان ونکوور برگزار شد.

سؤال اول از مجید جوهری:

با تشکر از اینکه به‌عنوان اولین نمایندهٔ ایرانی برای دیدار با ایرانیان ونکوور به اینجا آمدید، شما در جلسه در رابطه با عملکرد دولت در پیگیری پروندهٔ آقای سعید ملک‌پور صحبت کردید و فرمودید که در این پیگیری‌ها هیچ تفاوتی میان شهروند و مقیم کانادا نیست، در حالی‌که آنچه ما در رسانه‌ها شاهدیم، البته بدون آنکه از پشت پرده خبر داشته باشم، آن است که در رابطه با پرونده‌های ایرانی-کانادایی‌ها ما فعالیت و پیگیری بیشتری می‌بینیم. به‌طور مثال، ما می‌بینیم که دربارهٔ پروندهٔ خانم هودفر وزیر امور خارجه و نخست‌وزیر صحبت می‌کنند یا دربارهٔ پروندهٔ آقای سارن آذر باز این افراد صحبت می‌کنند اما طی این‌همه سال، ما نشنیده‌ایم که یکی از مقامات رسمی کانادا دربارهٔ پروندهٔ آقای ملک‌پور صحبت کنند، و خب این تا حدی موجب دلسردی شده و این شائبه را پیش می‌آورد که شاید چون ایشان شهروند نبوده و مقیم دائم‌اند، صحبتی از ایشان نمی‌شود. آیا فکر می‌کنید این‌ها در یک سطح پیگیری شده است؟ اصولاً چشم‌انداز این ماجرا را چگونه می‌بینید؟

مجید جوهری: همان‌طور که در جلسهٔ گردهمایی هم توضیح دادم، از نظر دولت هیچ فرقی ندارد و زمانی که چه شهروند و چه مقیم دائم در جایی در خطر باشد، و بداند که می‌تواند کمک بکند، بدونِ درنظر گرفتن وضعیت شهروندی آن فرد، کمک خودش را دریغ نمی‌کند. من فکر نمی‌کنم شهروندی و مقیم‌بودن تفاوتی در این زمینه بکند چون تمام کسانی که به ایران می‌روند، با پاسپورت ایرانی وارد می‌شوند و همان‌طور که می‌دانید، ایران شهروند دوگانه را قبول ندارد، بنابراین اینکه ما این بحث را پیش بکشیم، از نظر ایران فرقی ندارد. و دولت کانادا هم که اشاره کردیم بدون توجه به موضوع شهروندی هرجا حقوقی نقض شود، پیگیر خواهد بود. ضمن اینکه باید دید برای هر موردی تا چه اندازه نیرو بسیج می‌شود برای کمپین‌سازی و اطلاع‌رسانی از طرف مردم و گروه‌های مختلف. همان‌طور که در گردهمایی هم دیدید، حدود ۵۲ نفر از ۳۰٬۰۰۰ نفر ایرانی ساکن کلان‌شهر ونکوور آنجا بودند و خواهر آقای ملک‌پور هم بودند و وقتی من از ایشان پرسیدم، «از ایرانی‌های ونکوور چند نفر شما را در پیگیری کیس برادرتان کمک کردند؟»، ایشان گفتند، «هیچ‌کس!»، در حالی‌که بیشترین صحبت ما در آن جلسه دربارهٔ حقوق بشر بود. بنابراین یک سری از این فعالیت‌ها حرکت‌هایی شعاری‌ست. درمورد دولت هم، دولت دارد کارش را می‌کند و زمانی که کیسی باز است، مثل کیس خانم آذر یا همان‌طور که در مورد کیس خانم هودفر بود، جواب دولت همیشه یک جواب استاندارد است و الان هم دربارهٔ کیس آقای ملک‌پور بپرسید، همان جواب را خواهد داد. از شمای نوعی به‌عنوان یک شهروند می‌پرسم، چند نفر از شما اینجا خواهر آقای ملک‌پور را حمایت کردید؟ چند نفر پتیشن ایشان را امضا کردید؟ چند نفر اتوبوس گرفتید همراه خانم ملک‌پور به اتاوا بیایید برای حمایت از ایشان؟ بنابراین خواهش من از شما این است که عمل کنید. اگر در کیس خانم هودفر، در آن زمان انعکاس بیشتری در رسانه‌ها دیدیم، برای این بود که دانشگاهیان به‌صورت منسجم اعتراض و پیتیشن مربوطه را دنبال کردند، اما درمورد کیس آقای ملک‌پور هیچ حرکت منسجمی نشده است.

سؤال دوم از بیژن احمدی:

بسیار ممنون از توضیحاتی که در گردهمایی دادید و اشاره کردید که «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» نمایندگی همهٔ‌ ایرانیان در کانادا را ندارد و ممنون که در یکی دو سال گذشته کنگره را فعال‌تر کرده‌اید. می‌دانیم که اکثریت قریب به اتفاق اعضای کنگره از استان انتاریو و حتی کلان‌شهر تورنتو هستند و طبیعتاً در انتخاب اعضای هیئت مدیره، اعضا مشکل چندانی ندارند، اما شما قصد دارید حیطهٔ فعالیت‌های کنگره را به استان‌های دیگر گسترش بدهید و از ایرانیان ساکن آن استان‌ها هم عضوگیری بکنید، مشارکت ایرانیان استان‌های دیگر در رأی‌گیری‌ها و انتخاب اعضای هیئت مدیره، مستلزم شناخت از کاندیداهاست و اگر از نخبگان آن استان‌ها کسی کاندیدا نباشد، آن‌ها شناختی از دیگران ندارند که بخواهند در رأی‌گیری شرکت کنند، از طرفی با توجه به حضور اکثریت اعضا در استان انتاریو، حتی اگر نخبگانی هم از استان‌های دیگر باشند، آن اعضا شناختی از این‌ افراد ندارند که به ایشان رأی بدهند. بنابراین این کلاف سردرگم در این حلقه همچنان ناگشوده می‌ماند. شما برای رفع این مشکل چه تدبیری اندیشیده‌اید؟

بیژن احمدی: بله، من با نظرات شما کاملاً موافقم و یکی از دلایلی که برنامه گذاشتیم و به استان‌ها و شهرهای مختلف سفر می‌کنیم، همین است که با افراد و گروه‌ها و سازمان‌های فعال در آن شهرها تماس بگیریم و با ایشان آشنا بشویم تا به انواع مختلف از ایشان استفاده بکنیم، به‌طور مثال ما الان در ICC مشاورانی داریم و برای اولین‌بار است که این کار را داریم عملی می‌کنیم. این مشاوران در شهرهای مختلف به اصطلاح policy adviser ما هستند، مثل آقای علیرضا احمدیان در ونکوور. روند آشنایی و عضویت با ICC فقط پرکردنِ فرم نیست، ما بر اساس تجربیات سه چهار سالهٔ گذشته به این نتیجه رسیده‌ایم که زمانی یک فرد می‌تواند عضوی مؤثر و فعال باشد که ابتدا با کنگره آشنا شود و بداند که وظایف این سازمان چیست و با سازمان فعالیت و همکاری بکند تا زمانی که بخواهد عضو آن شود. درواقع ما الان با این جلسات و دیدارها قصد داریم ایرانیان ساکن ونکوور و شهرهای دیگر استان‌ها با کنگره و فعالیت‌هایش آشنا شوند تا بعد خود تصمیم بگیرند عضو بشوند. ما قدم اول را برداشته‌ایم و آن تماس با کامیونیتی ایرانیان در دیگر استان‌ها بوده تا در درازمدت بتوانیم اعضایی از این استان‌ها داشته باشیم؛ اعضای فعالی که بتوانند به هیئت مدیره راه بیابند و در مقابل «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» هم در این استان‌ها و شهرها هرچه بیشتر شناخته شود.

سؤال سوم از مجید جوهری:

سؤالی که برای من پیش آمده است بر اساس مصاحبه‌ای‌ست که از آقای مریدی خواندم. ایشان در آن مصاحبه، در ارتباط با طوماری که شما به پارلمان ارائه داده‌اید با شما برخورد شدیدی داشته‌اند، به‌طوری که در انتها شما را متهم کرده‌اند به کمبود بینش سیاسی و ساده‌اندیشی. ایشان در صحبت‌هایشان چند موضوع را مطرح کرده‌اند. یکی اینکه گفته‌اند طومار را وقتی ارائه می‌دهند که در برابر آن مسئله سدی باشد، در حالی‌که در این‌مورد دولت کانادا خود گفته است که پیگیرِ بازگشایی سفارت است، ضمن اینکه شما خودتان هم اشاره کردید که برخورد با دولت ایران نیز کار ساده‌ای نیست و درواقع این موضوع روند طولانی‌مدتی خواهد داشت برای به‌نتیجه‌رسیدن، بنابراین اینکه شما یک طوماری را بیاورید، درواقع موضع دولت کانادا را تضعیف می‌کنید، شما فشار را می‌گذارید روی دولت کانادا و انگار که این کاناداست که سد ایجاد می‌کند در برابر حل این موضوع. نکتهٔ‌ دیگری که اشاره می‌کنند این است که وقتی دو رژیم قطع رابطه می‌کنند، در حالت عادی قاعدتاً یک دفتر حافظ منافع در نظر می‌گیرند تا مسائل کنسولی از آن طریق انجام شود. درست است که ایران این کار را کرده است، اما کشور عمان را حافظ منافع تعیین کرده است در حالی‌که عمان اصلاً در کانادا دفتر کنسولی‌ای ندارد و باز برای انجام امور کنسولی همه‌چیز از طریق واشینگتن انجام پذیرد. یعنی در نهایت، دولت ایران این فشار را وارد می‌کند و انواع سنگ‌اندازی‌ها تا در برابر بازگشایی سفارتش گروگان‌کشی کند. سؤال این است که عکس‌العمل شما در مقابل صحبت‌های آقای مریدی چیست؟

مجید جوهری: در رابطه با نظر ایشان، من جواب برای شما ندارم. ایشان آزادند هر نظری می‌خواهند بدهند. ما در کامیونیتی‌ای زندگی می‌کنیم که دموکراسی وجود دارد و هر کسی می‌تواند آزادانه نظرش را بیان کند. من در حیطهٔ‌ کاری خودم فعالیت و کار می‌کنم و دلیلی نمی‌بینم عکس‌العملی نشان بدهم.

در رابطه با موضوع طومار و پتیشن، من نمی‌دانم آیا این صحبت شما صرفاً بر اساس صحبت‌های آقای مریدی است یا کنفرانس خبری ICC را هم دیده‌اید.

خیر، فقط بر اساس صحبت‌های آقای مریدی است.

مجید جوهری: پس تنها مرجع شما آن مصاحبه است. من از شما دعوت می‌کنم حتماً کنفرانس خبری ما را ببینید. متن خبری‌اش به‌تاریخ ۷ سپتامبر و صحبت‌های خود من را بخوانید و صرفاً حول یک محور نچرخید. اگر بخوانید خواهید دانست که موضع من نسبت به این پتیشن چیست. ولی من اینجا خلاصه‌اش را می‌گویم. زمانی که من پتیشن را خواندم، دیدم آنچه خواسته شده، این است که به این [مسئله بازگشایی سفارت] الویت بدهید و این با صحبت‌هایی که مردم به من مراجعه می‌کنند و طرح می‌کنند همخوانی داشت. دوم اینکه، هدف من از حمایت از این پتیشن، جمع‌آوری اطلاعاتی واقعی بود و اینکه حمایت از این مسئله در کامیونیتی چقدر است. و من همه این‌ها را به‌تفصیل گفته‌ام. حالا اگر متأسفانه آقای مریدی آن را نخوانده‌اند یا علاقه‌ای به خواندنش نداشته‌اند یا گزارشگر علاقه‌ای به اشارهٔ به آن نداشته است، دیگر دست من نیست. اگر یک روزنامه‌نگار تحلیل‌گر نیست، دیگر تحت کنترل من نیست. ولی موضعی که من داشتم این بود که از این طریق می‌شود اطلاعات خوبی به‌دست آورد. چرا که پتیشن روی سایتی با امنیت بالا (secure site) است و کسی نمی‌تواند به آن دسترسی پیدا کند جز دولت کانادا و مهم‌تر اینکه هر ایمیلی که از طریق آن امضا می‌شود، از طرف دولت کانادا بررسی و صحت‌وسقم آن روشن می‌شود. یعنی کسی نمی‌تواند دو بار رأی بدهد، کسی نمی‌تواند مهاجر یا شهروند نباشد و رأی بدهد و کاملاً توزیع جغرافیایی، سنی،… افراد شرکت‌کننده در این پتیشن را نشان می‌دهد.

در رابطه با دفتر حافظ منافع، حرف شما کاملاً‌ درست است و من با آن موافقم. چه کسی گفته است که قدم اول در عادی‌سازی روابط بازکردنِ یک دفتر حافظ منافع نباشد؟ هر هفته دستِ کم چهار پنج نفر به دفتر من می‌آیند و مشکلشان این است که مادر یا پدرشان به‌دلیل سن بالا قادر نیستند به‌تنهایی بروند ترکیه برای گرفتنِ ویزا یا اینکه این فرد باید دوستی فامیلی را همراهشان کند برای اینکار که طبیعتاً هزینه دارد و اغلب وسعشان نمی‌رسد… ولی بودنِ یک دفتر حافظ منافع این مشکلات را حل می‌کند و من مخالف آن نیستم.

بیژن احمدی: من شخصاً برای آقای مریدی احترام بسیاری قائلم. ایشان اولین ایرانی‌‌تباری بودند که به عرصهٔ‌ سیاست وارد شدند. ولی در ارتباط با صحبت‌های ایشان، باید بگویم گروهی که آن پتیشن را در سایت دولت قرار داد و آقای جوهری از آن پشتیبانی کردند، «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» بود و «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» سازمانی‌ست کانادایی که با دولت کانادا کار می‌کند، بنابراین اگر ما بخواهیم خواسته‌مان را از دولتی طرح کنیم، باید آن را از طریق دولت کانادا مطرح کنیم. نکتهٔ دوم اینکه، ایشان گفته‌اند که ما فشار گذاشته‌ایم روی دولت کانادا، این دولت کانادا بود – دولت قبلی یعنی دولت هارپر – بود که دیپلمات‌های ایرانی را اخراج کرد و سفارت را بست، بنابراین منطقی‌اش هم همین است که با همان دولتی که رابطه را قطع کرده است، وارد مذاکره شد. در رابطه با حفاظت منافع، همان‌طوریکه آقای جوهری هم گفتند، دفتر حافظ منافع می‌تواند قدم مثبتی باشد، اما خواستهٔ «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» به‌طور شفاف برقراری رابطهٔ سیاسی بین دو کشور است. دفتر حفاظت منافع نمی‌تواند دیالوگ سیاسی بین دو کشور را برقرار کند.

مجید جوهری: من اینجا نکته‌ای را اضافه کنم؛ در جلسه‌ای که ما با آقای استفان دیون داشتیم، مکرراً این سؤال مطرح شد که آیا این پتیشن خوب بود یا بد بود، ایشان خیلی استقبال کردند و گفتند که این بهترین راهی‌ است که می‌توان فهمید تا چه میزان حمایت یا عدم حمایت از این خواسته وجود دارد. گروه‌های دیگر دارند لابی می‌کنند، اگر ما بنشینیم و کاری نکنیم، چند ماه بعد به ما خواهند گفت، کِی فعالیتی کردی و خواسته‌ و الویتت را عنوان کردی؟ آقای استفان دیون تأکید کردند، اگر می‌خواهی صدایت شنیده شود، باید فعال باشی.

سؤال چهارم ازبیژن احمدی:

سؤالی است بیشتر از سرِ کنجکاوی، آقای علی احساسی چرا این پتیشن را امضا نکردند؟

بیژن احمدی: اول اینکه برای هر ای-پتیشنی تنها یک نمایندهٔ مجلس نیاز است که آن را حمایت کند و ما بر اساس صحبت‌هایی که با آقایان احساسی و جوهری کردیم، تصمیم‌مان بر این شد که از آقای جوهری بخواهیم حامی ما بشوند و ایشان هم لطف کردند و پذیرفتند. در رابطه با موضع آقای علی احساسی نسبت به این پتیشن هم، البته خود ایشان باید جواب بدهند، ولی تا جایی که من اطلاع دارم ایشان با موضع دولت کانادا به‌عنوان یک نمایندهٔ لیبرال، برای بازگشایی سفارت‌خانه‌ها و برقراری روابط موافق‌اند. اما درمورد پتیشن به‌هر حال نظر خودشان است. پتیشن یک اقدام است، اما با کل ایده برای برقراری مجدد روابط موافق‌اند.

سؤال پنجم از مجید جوهری:

شما اشاره کردید که مشکلات کامیونیتی ایرانی ورای مسائل و گرفتاری‌های کنسولی و مناسبات دیپلماتیک کشورهاست و من با آن بسیار موافقم. این موضوع را از چند جنبه می‌توان بررسی کرد. آنچه من می‌خواهم بگویم که مختص حزب لیبرال یا ان‌دی‌پی یا محافظه‌کار نیست، این‌ست که ببینید ما اینجا جامعهٔ چندفرهنگی (multiculturalism) داریم و سیاست‌مداران به برنامه‌های فرهنگی کامیونیتی‌های مختلف هم می‌روند، مثلاً به مراسم نوروز ما می‌آیند، پیامی می‌دهند و «عید شما مبارکی» هم با لهجهٔ‌ خود می‌گویند، اما به ما به‌چشم مهمان به این جامعه نگاه می‌کنند و چیز خیلی واضحی که در اینجا هست، توکنیزم (tokenism) است. و این بسیار رایج و زیاد است و سیاست‌مداران هم این را برای خود راحت‌تر می‌دانند. اینجا در ونکوور ضرب‌المثلی هست که می‌گویند بزرگ‌ترین رودخانه بین هند و چین، رودخانهٔ فریزر ریور است که شهرهای سوری و ریچموند را از هم جدا کرده است! جوامع از هم جدا می‌شوند. به این‌ها به چشم مهمان نگاه می‌شود. به‌خصوص ما ایرانی‌ها، چرا که هندی‌ها و چینی‌ها سابقهٔ بیشتری از ما در اینجا دارند. همین مسئلهٔ ارزیابی مدارک تحصیلی، اگر به ما به چشم شریک نگاه می‌شد و نه مهمان، این‌طور با ما برخورد نمی‌شد که می‌شود. و بسیاری مسائل دیگر… یا اینکه به‌جای استفاده از متخصصان، دولت راحت‌تر می‌بیند که خط لولهٔ‌ نفت را بکشد و اقتصاد را بهتر کند و اهمیتی هم نمی‌دهد که چه بر سر محیط زیست می‌آید… واقعاً چه‌کار باید کرد؟

مجید جوهری: بزرگ‌ترین دلیلی که ممکن است باعث شود دولتی به جامعه‌ای به‌عنوان مهمان نگاه کند، این است که خود آن کامیونیتی به خودش به چشم مهمان نگاه می‌کند. ببینید، همین امروز در گردهمایی، اگر از آن ۵۲ نفر پرسیده می‌شد که شما در انتخابات فدرال، استانی یا شهری، چند ساعت داوطلبانه کار کرده‌اید، چند نفر ممکن بود جوابی بدهند؟… هیچ‌کس به من نگفت بروم کاندیدا بشوم برای نمایندگی مجلس، من احساس مسئولیت کردم، فکر کردم هارپر باید برود، با پلاتفرم لیبرال احساس نزدیکی کردم و فکر کردم که لیبرال دارد تغییر می‌کند. بنابراین رفتم جلو و البته حمایت کامیونیتی را داشتم که موفق شدم، اما خواستم که مهمان نباشم و شریک باشم.

در رابطه با موضوع خط لولهٔ‌ نفت، من در گردهمایی هم جواب دادم، چندین شرط گذاشته شده است، و تا پیش از برقراری آن شروط، این پروژه اجرایی نخواهد شد. و ببینید، همیشه مسئلهٔ عوامل متعادل‌کننده را باید در نظر داشت؛ ۲۱۹ تا پلاتفرم قول داده شده بود، به ۳۷ تا عمل شده، ۵۷ تا در حال عملی‌شدن است و ۲۴ تا شکسته شده، شما می‌توانید در نظر بگیرید که این جزو آن شکسته‌شده‌هاست. من می‌فهمم که موضع خط لولهٔ کیندر مورگان برای بی‌سی مهم است، اما باید این را در نظر گرفت که آن که برای این موضع مسئول است، تنها مسئول بی‌سی نیست، بلکه مسئول کل یک کشور است. مثل پدر یا مادری است که باید برای کل خانواده تصمیم بگیرد، اما ممکن است این تصمیم یکی از بچه‌ها را بیشتر تحت تأثیر قرار دهد. من می‌دانم که این موضوع تبعات سوء بسیاری روی محیط زیست بی‌سی دارد…

شما به همان لایحهٔ salmon protection bill رأی منفی دادید، قانونی که اکثر نمایندگان لیبرال حمایت کردند…

مجید جوهری: بله، ببینید، شما فقط قانون را می‌بینید. در مجلس هر private member bill که می‌آید، مهم‌ترین چیزش آن است که تأثیرش روی مصوبه‌های (act) دیگر چیست. من زمانی که به هر PMB رأی می‌دهم باید به سه چیز توجه کنم: تأثیرش روی حوزهٔ‌ انتخابیه‌ام (riding)، تأثیرش روی مصوبه‌های دیگر دولت فدرال و سوم نظر شخصی خودم. بنابراین اگر من به آن لایحه رأی منفی دادم، برای این بود که تأثیری روی حوزهٔ‌ انتخابیه‌ام نداشت، اما نمایند‌ه‌های لیبرال در استان بی‌سی، البته که باید رأی مثبت بدهند چون در جهت منافع حوزهٔ‌ انتخابیه‌شان است.

نوشته گزارش کامل دیدار مجید جوهری، نمایندهٔ ایرانی‌تبارِ مجلس فدرال، با ایرانیان ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

احتمالاً شما نیز طی یکی دو هفتهٔ گذشته، این دو خبر/ موضوع را شنیده‌اید:

– جراح مغز و اعصاب در تورنتو همسرش را کشت

– مهران مدیری و جوگیری‌ای به‌نام حق طلاق

رسم است وقتی مناسبتی نزدیک می‌شود، پیش از فرارسیدنش، سخن‌ها از آن می‌گویند، برنامه‌ها برگزار می‌کنند و علاقه‌مندانش به‌نحوی آن را منعکس می‌کنند؛ کمترینش همان تغییر عکس پروفایل‌ها در انواع شبکه‌های اجتماعی مجازی. روز ۲۵ نوامبر، روز جهانی «رفع خشونت علیه زنان» است که سه هفته از آن گذشت. مانند هر سال، فعالیت‌ها و برنامه‌هایی در بزرگداشت این روز، بازتاب‌هایی در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی داشت. در این صفحه اما چیزی در این زمینه ننوشتم، چرا که مسائل و موضوعات دیگری، نه مهم‌تر که به‌همان اندازه مهم، برای طرح‌شدن وجود داشت. ننوشتم، چرا که در «اتاق مشاوره»مان اغلب موضوعاتی در این زمینه بحث می‌شود. ننوشتم، و پیش خود گفتم، از پرکردنِ این صفحه با این موضوع چه سود، که شاید با گفتنِ «این هم مشتی شعار فمینیستی دیگر…» از کنارش بگذرند خصوصاً مخاطبانِ واقعی‌اش. اما، هنوز دو هفته‌ای از بزرگداشتِ روز جهانی «رفع خشونت علیه زنان» نگذشته بود که خبر آمد جراح مغز و اعصاب در تورنتو، همسرِ پزشکش را کشت. محمد شمجی، پزشک جراحی که همکاران و بیمارانش او را مهربان و با مسئولیت توصیف می‌کنند و حال که در بازداشت به‌سر می‌برد، جای شخصیت بزرگی چون او را در سیستم درمانی کانادا خالی می‌دانند. این تازه نمونه‌ای‌ست که شاید به‌دلیل حرفهٔ زوجین و شوکی که به جامعهٔ پزشکی تورنتو وارد آمده، بیشتر سروصدا کرده و بر سر زبان‌ها افتاده است. دو پزشک که در سال ۲۰۰۴ ازدواج کرده‌اند، دو دختر و یک پسر دارند و ظواهر امر – عکس‌های منتشره در فیس‌بوکشان – حاکی از خانواده‌ای خوشبخت و موفق است. اما درست یک هفته بعد از آنکه النا در میانِ جمعی از پزشکان همکارش با خونسردی از فایل طلاقش حرف می‌زند، رهگذری که از کنار پلی بر روی روخانه‌ای رد می‌شده، متوجهِ جنازهٔ زنی در چمدان می‌گردد. چندان دشوار نیست درک این موضوع که چرا دو پزشک هم‌سن‌وسال که در زمان ازدواج هر دو پزشک عمومی بوده‌اند، حالا در ۴۰ سالگی، یکی فوق تخصص دارد و دیگری همچنان پزشک عمومی و حالا در گور خفته است… بحث، بحث مدارج و تحصیلات نیست، بحثِ بستری‌ست که قربانی مهیا می‌کند برای قربانی‌شدنش… تنها زنی که از چنان جهنمی گذر کرده باشد، می‌تواند بفهمد آن زن پشت نقابِ خوشبختی‌ای که بر چهره‌اش زده بود، چه فشارها و تهمت‌هایی را متحمل شده بود، پیش از آنکه دست‌های جراح مهربان به بستر خواب ابدی‌ بفرستدش.

و آن‌سو، در خانهٔ مادری، آنجا که صفحهٔ حوادث روزنامه‌ها پر است از وقایعی مانند آنچه در بالا آمد، آنجا که فراوانی چنان اتفاقاتی، میزانِ بی‌اعتنایی‌ها را بالا و سطح حساسیت‌ها را پایین آورده است، مجری برنامهٔ طنز، کسی که تریبون خوبی هم در دست دارد، مهران مدیری در میان جمعی شاید ۲۰۰ نفری، گرفتنِ «حق طلاق» توسط خانم‌ را جوگیریِ آقای داماد می‌داند. جمع ۲۰۰ نفری که در میانش تنها یک خانم آن حق را داراست، که آن هم به اصرار مادرش محقق شده است. حق طلاق، حقی که باید به‌طور طبیعی برای زن وجود داشته باشد، برابر و عیناً مانند مرد که گویی با آن حق به‌دنیا می‌آید؛ برای زن اما، در آن سرزمین «گرفتنی» است. و شگفتا که در برنامهٔ «دورِ همی» جناب مدیری، «هنرمند» کمدین، آن جمعِ خوشحال و خندان برای حرف‌‌های ضد زنِ او، به‌گرمی کف می‌زنند؛ همه، حتی خانم‌ها در کنار همسرانشان… از ماست که بر ماست.

* * * * *

شنبهٔ گذشته، مجید جوهری، نمایندهٔ ایرانی‌تبار در مجلس فدرال طی گردهمایی‌ای که توسط کنگرهٔ ایرانیان کانادا برگزار شد، به‌همراه بیژن احمدی رئیس کنگره، با ایرانیان ونکوور دیدار و گفت‌وگو کردند، که گزارش آن به تفصیل در این شماره آمده است. از شما دعوت می‌کنم این گزارش ویژه را مطالعه بفرمایید و چنانچه نظراتی در این زمینه دارید، برای ما ارسال بفرمایید.

نوشته سخن سردبیر – از میانِ نانوشته‌ها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با گزارش کامل جلسهٔ پرسش و پاسخ مجید جوهری، نمایندهٔ پارلمان فدرال کانادا و بیژن احمدی، رئیس هیئت مدیرهٔ کنگرهٔ ایرانیان کانادا، با ایرانیان ونکوور.

نسخهٔ چاپی رسانهٔ همیاری را می‌توانید از فروشگاه‌های ایرانی در نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی دریافت کنید.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

‍با مطالب و آثاری از:

مژگان آقاجانیان، دکتر محرم آقازاده، زهرا آهن‌بر، یلدا احمدوند، امیر باجه‌کیان، رژیا پرهام، امیرحسین توفیق، زهرا جناب، بنفشه حجازی، دکتر امیرعباس روائی، تالین ساهاکیان، شهریار سپهریان مقدم، ژوبین غازیانی، سیما غفارزاده، منیژه غفاری، علیرضا فدایی، دکتر مهسا فرشچی، صدیقه فیروزی، هومن کبیری پرویزی، فرزانه کرم‌پور، فرهاد گلچین، عباس گلی، مژده مواجی، طاها وسطا.

در این شماره می‌خوانید:

• سخن سردبیر – از میان نانوشته‌ها
• دیدار مجید جوهری، نمایندهٔ ایرانی‌تبار مجلس فدرال، با ایرانیان ونکوور
• گزارش اختصاصی رسانهٔ همیاری از نشست مطبوعاتی مجید جوهری و بیژن احمدی با رسانه‌های فارسی‌زبان ونکوور
• جوهری و خودبیگانه‌پنداری ما
• یک جلسه – یک مشاهده
• اکنون زمان آن رسیده است که دولت بحران مسکن را جدی بگیرد
• هفتهٔ جهانی معلولان در ونکوور
• دریافت جایزهٔ بهترین طراح بریتیش کلمبیا در سال ۲۰۱۶ توسط یک زن ایرانی
• تکنیک‌های موفقیت در آزمون آیلتس – مدال برای آیلتس
• رتبه‌بندی دانشگاه‌های کانادا در سطح کشوری و بین‌المللی
• وضعیت حیوانات در دامداری‌های صنعتی (قسمت ۴)
• نخ دندان و ضرورت استفاده از آن
• شروط و قیود در قرارداد خرید
• زنان و مبارزهٔ مسلحانه
• آموزش زبان انگلیسی –  افعال دو قسمتی در سفر
• برگی از تاریخ کانادا – امیلی کار
• گیاه‌خواری و ورزش
• شعر – روز به‌خیر
• دنیای من و آدم کوچولوها – چگونه به آن که دوستش داریم، بگوییم که دوستش داریم؟
• کوچه‌پس‌کوچه‌های ذهن من – طنین فریاد از کوچه‌های بوشهر تا کلیسایی ارتدوکس در هانوفر
• داستان کوتاه – نقطهٔ سرخ
• اتاق مشاوره – ابراز علاقه یا عملی خشونت‌آمیز
• سلسله داستان‌های مهاجرت (۱۰) – درخواست ویزای توریستی برای والدین
• جوالدوز
• رایحهٔ مطبوع یک خانه
• پاسخ برندهٔ جایزهٔ مسابقهٔ شمارهٔ ۱۸

نوشته نوزدهمین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌گزارش رسانهٔ همیاری به‌نقل از سی‌بی‌سی‌نیوز، درخواست‌نامهٔ (Petition) مربوطه با بیش از ۵٬۸۰۰ امضا توسط مجید جوهری، نمایندهٔ ریچموندهیل در استان انتاریو، حمایت شده است. وی می‌گوید این پتیشن در پیشبردِ دستور کار دولت در ارتباط با موضوع فوق نقش مثبتی خواهد داشت.

جوهری طی کنفرانسی خبری در مجلس به خبرنگاران گفت: «موضع دولت ما این است که قطع رابطهٔ کانادا با ایران، پیامدهای مثبتی برای هیچ‌کس نداشته است، نه برای کانادایی‌ها، نه برای مردم ایران، نه برای متحدان کانادا و نه برای امنیت جهانی.»

وی افزود: «عدم وجود نماینده‌های سیاسی، به مردم هر دو کشور لطمه می‌زند.»

بیژن احمدی، رئیس هیئت مدیرهٔ کنگرهٔ ایرانیان کانادا، گفت از زمانی که دولت محافظه‌کار روابط با ایران را در سال ۲۰۱۲ قطع و دیپلمات‌های ایرانی را از کانادا بیرون کرد، اتاوا قادر نبوده است مستقیماً با ایران گفت‌وگو کند.

وی گفت: «کانادا مجبور است به کشورهای دیگر، و در این مورد خاص، ایتالیا، اتکا کند تا به‌جای ما مکاتبات و گفت‌وگوها را انجام دهد. این خط مشی خوبی نیست. کانادا، برای حفاظت از منافع شهروندانش، نیاز دارد تا با مقامات ایران مستقیماً گفت‌وگو کند.» احمدی اضافه کرد: «ما از متحدانمان تنها می‌توانیم بخواهیم تا این امر را تا حدودی پیش ببرند.»

احمدی گفت، بدونِ برقراری روابط، ایرانیان کانادایی نمی‌توانند گذرنامه‌های خود را تجدید کنند و گواهی تولد و مرگ بگیرند. همچنین این بدان معناست که ایرانیان در داخل ایران جهت دیدار از بستگانشان در کانادا، نمی‌توانند ویزا بگیرند و کانادایی‌هایی که به ایران سفر می‌کنند، در صورت نیاز خدمات کنسولی ندارند.

از جوهری در ارتباط با دستگیری هما هودفر، استاد دانشگاه ایرانی-کانادایی که از ششم ژوئن در زندان به‌سر می‌برد، سؤال شد. هودفر به جرم همکاری با دشمنی که امنیت ملی را تهدید می‌کند و همچنین به جرم تبلیغ علیه دولت متهم شده است؛ اتهاماتی که خانوادهٔ او معتقدند ساختگی‌ است.

جوهری گفت: «این پروندهٔ مفتوحی است که دولت ما سخت مشغول کار بر روی آن است و ما در مورد سلامتی و ادامهٔ حبس ایشان بسیار نگران‌ایم. دولت ما همراه با متحدانش دارند روی این موضوع کار می‌کنند تا مطمئن شوند ما به‌زودی می‌توانیم موجبات آزادی ایشان را فراهم آوریم.»

طیِ کمپین‌های انتخاباتی، جاستین ترودو اعلام کرده بود که اگر او نخست وزیر شود، تجدید ارتباط با ایران را پیگیری خواهد کرد، نه برای اینکه اختلافات بین دو کشور برطرف شده است، بلکه به این دلیل که وی معتقد بود انزوای سیاسی بیهوده است.

در ماه فوریه، وزیر امور خارجه، استفان دیون با اعلام این موضوع که دولت تحریم‌های گستردهٔ خودگردان علیه ایران را اصلاح خواهد نمود تا امکان تجدید تعامل اقتصادی کنترل‌شده‌ای را فراهم آورد، از جمله برداشتنِ ممنوعیت گستردهٔ خدمات مالی، واردات و صادرات، روند ازسرگیری روابط را آغاز کرد.

تحریم‌های دیگر مرتبط با فعالیت‌های هسته‌ای و موشک‌های بالستیک همچنان برقرار است.

در ماه ژوئن، دیون گفت که گفت‌وگو میان دو کشور آغاز شده است و مسائل قدم به قدم، در سطوح رسمی و در کشوری بی‌طرف، جلو خواهد رفت.

در ایمیلی روز پنجشنبه، سخنگوی امور بین‌المللی، جاسلین سوئیت گفت: «هنوز برنامهٔ زمانی دقیقی برای ازسرگیری روابط سیاسی با ایران تعیین نشده است.»

نوشته کنفرانس خبری مجید جوهری، نمایندهٔ ایرانی-کانادایی حزب لیبرال، دربارهٔ درخواست‌نامهٔ تجدید روابط با ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.