ترانه وحدانی – ونکوور

عکس‌ها از: David R. Gluns Photography 

پروانه رودگر مجسمه‌ساز برجستهٔ ایرانی–کانادایی‌ست که بیش از سه دهه در زمینهٔ مجسمه‌سازی، هنرهای حجمی و آموزش هنر فعالیت داشته است. او در اصفهان، شهری با پیشینهٔ غنیِ معماری و هنر ایرانی، رشد یافت و از همان نوجوانی تحت تأثیر هندسه، نقش‌مایه‌ها و ساختارهای معماری سنتی ایران قرار گرفت؛ تأثیری که بعدها به یکی از پایه‌های اصلی زبان بصری آثارش تبدیل شد.

رودگر در سال ۱۹۸۴ به ایتالیا مهاجرت کرد و در فلورانس، در فضایی سرشار از تاریخ هنر و مجسمه‌سازی کلاسیک، به تحصیل و فعالیت هنری پرداخت. او در این دوران با هنرمندانی چون آنتونیو دی توماسو (Antonio Di Tommaso) و مارچلو فانتونی (Marcello Fantoni) کار کرد و آموزش‌های کلاسیک در زمینهٔ آناتومی، فرم، ترکیب‌بندی و متریال را تجربه نمود. زندگی در فلورانس نقش مهمی در شکل‌گیری نگاه حرفه‌ای و فلسفهٔ هنری او داشت.

پروانه رودگر پس از شانزده سال زندگی در ایتالیا، در سال ۱۹۹۹ به کانادا مهاجرت کرد و در ونکوور ساکن شد. تجربهٔ زیستن میان فرهنگ‌ها، مهاجرت، مفهوم تعلق، و رابطهٔ انسان با حافظه و فضا، به بخش مهمی از جهان مفهومی آثار او تبدیل شد. او از سال ۱۹۹۴ به تدریس مجسمه‌سازی در ایتالیا و کانادا مشغول بوده است و آموزش را بخشی جدایی‌ناپذیر از مسیر هنری خود می‌داند.

آثار پروانه رودگر در نمایشگاه‌های متعددی در آمریکای شمالی، اروپا، آسیا و استرالیا به نمایش درآمده‌اند. او در سال ۲۰۱۸ در رویداد بین‌المللی تندیس کنار دریا (Sculpture by the Sea) در سیدنی شرکت داشت و اثر او با عنوان مهاجرت (Migration) در سال ۲۰۲۰ به‌طور دائمی در پناهگاه حیات وحش کیورامبن (Currumbin Wildlife Sanctuary) استرالیا نصب شد. همچنین مجسمهٔ او با عنوان مادر و فرزند (Mother and Child) در سال ۲۰۱۷ به‌سفارش شهر پورت مودیِ استان بریتیش کلمبیا برای ایستگاه ترن هوایی اینلت (Inlet SkyTrain) ساخته و نصب گردید.

در آثار رودگر، بدن انسان، سکوت، مهاجرت، زنان خاورمیانه، و معماری ایران به زبان حجم و فرم ترجمه می‌شوند. او در کنار آثار فیگوراتیو، مجموعه‌ای از مجسمه‌های انتزاعی و هندسی خلق کرده که ریشه در حافظهٔ معماری ایران و مفاهیمی چون تعادل، ریتم و سکوت دارند. یکی از آثار انتزاعی او در مجموعهٔ دائمی موزهٔ خصوصی صلصالی (Salsali Private Museum) در دبی نگهداری می‌شد.

برای پروانه رودگر، مجسمه‌سازی فضایی‌ست برای مکث، شنیدن و مواجهه با حافظه‌های پنهان؛ جایی که فرم، سکوت و تجربهٔ زیسته در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند.

* * * * *

باخبر شدیم که به‌تازگی اثری از پروانه رودگر با عنوان تپش واحد (One Pulse) یکی از ۲۸ اثر برگزیده‌ای بوده که برای نمایش در نمایشگاه کَسِلگار اِسکالپچِرواک (Castlegar Sculpturewalk) انتخاب شده است. این نمایشگاه هرساله در کسلگار واقع در استان بریتیش کلمبیا برگزار می‌شود.

شهر کسلگار در منطقهٔ وست کوتِنی (West Kootenay) با بیش از هشت هزار نفر جمعیت، دومین شهر پرجمعیت این منطقه محسوب می‌شود. این شهر یک قطب منطقه‌ای برای تجارت و حمل‌ونقل است. اقتصاد محلی آن عمدتاً بر پایهٔ جنگل‌داری، معدن‌کاری و گردشگری استوار است، و کارخانه‌های خمیر کاغذ و چوب‌بری نقش مهمی در اشتغال آن دارند. کسلگار دارای تابستان‌های گرم و زمستان‌های خنک است. طبیعت زیبا، مسیرهای پیاده‌روی متعدد و دسترسی به رودخانه‌ها، آن را به مقصدی محبوب برای ورزش‌های فضای باز و علاقه‌مندان به طبیعت تبدیل کرده است.

اسکالپچرواک، نمایشگاهی از مجسمه‌های هنرمندان محلی و بین‌المللی در فضای باز است، که در یک مسیر پیاده‌روی دلپذیر در مرکز شهر کسلگار برگزار می‌شود. در شانزدهمین سالگرد این رویداد (۲۰۲۶)، ۲۸ مجسمه به نمایش گذاشته شده‌اند که اثر پروانه رودگر با عنوان تپش واحد (One Pulse) یکی از آن‌هاست. شایان ذکر است که مجسمهٔ تپش واحد (One Pulse) در این مسیر پیاده‌روی، مقابل ساختمان شهرداری کسلگار قرار گرفته است. 

انتخاب آثار برای شرکت در این رویداد، از سوی هیئت ژوری و کمیتهٔ هنری شهر انجام می‌شود.

در این نمایشگاه از بازدیدکنندگان دعوت می‌شود تا با استفاده از برگه‌های رأی، به مجسمه‌ای که بیش از همه می‌پسندند، رأی دهند. اثری که برندهٔ «جایزهٔ انتخاب مردمی» شود، برای نمایش دائمی در سطح شهر خریداری می‌شود. اسکالپچرواک با اعطای سالانه ۲۵,۰۰۰ دلار جایزهٔ نقدی، استعدادهای تراز اول مجسمه‌سازی جهان را به این رویداد جذب می‌کند. مهلت رأی‌گیری نمایشگاه امسال در ۳۱ اکتبر به پایان می‌رسد. 

این نمایشگاه، در ششمین سال فعالیتش نشان تجاری «پایتخت مجسمهٔ کانادا» (Sculpture Capital of Canada‎) را دریافت کرد.

پروانه رودگر دربارهٔ این رویداد می‌گوید: «چیزی که برای من جالب و خاطره‌انگیز بود، شباهت این برنامه به تندیس کنار دریا (Sculpture by the Sea) در سیدنی استرالیا بود؛ جایی‌که من در سال ۲۰۱۸ اثر مهاجرت (Migration) را در کنار ساحل باندای (Bondi Beach) به نمایش گذاشتم. آن رویداد از سال ۱۹۹۷ هرساله با انتخاب آثار بیش از صد هنرمند برگزار می‌شود و مجسمه‌ها در امتداد اقیانوس و فضای باز شهری در معرض دید عموم قرار می‌گیرند.

در کسلگار هم همین ایده برایم بسیار ارزشمند بود؛ اینکه مردم بتوانند مجسمه را نه‌فقط در گالری، بلکه در زندگی روزمره و فضای شهر تجربه کنند. به‌نظرم چنین برنامه‌هایی مردم را به‌شکل بسیار مؤثری به دیدن و ارتباط با هنر مجسمه‌سازی نزدیک می‌کند و در عین حال، هرساله آثار جدیدی به‌عنوان آثار هنری عمومی (public art) به فضای شهر و حتی خانه‌های مردم وارد می‌شود.»

او دربارهٔ مجسمه‌اش که در این نمایشگاه در معرض دید عموم گذاشته شده، گفت: «مجسمهٔ One Pulse رابطهٔ سه اسب را در تعادلی ظریف و تقریباً غیرممکن نشان می‌دهد. کار دربارهٔ ارتباط، همزیستی، ریتم و انرژی مشترک است. هر کدام از این سه عنصر، استقلال و هویت خودشان را دارند، اما در یک گردش و اتحاد متقابل، می‌توانند وزن جمعی خود را حفظ کنند.

این سه اسب با هم و در هم به‌شکل دوار پیچیده‌اند و برای حفظ تعادل و پایداری‌شان به‌نوعی به یکدیگر تکیه داده‌اند. این در حالی‌ست که هر کدام هویت شخصی خودشان را حفظ کرده‌اند.

برای من این ایده اهمیت داشت که عناصر متفاوت، با وجود حفظ فردیت، تفاوت‌ها و هویت مستقل خود، همچنان بتوانند در یک تعادل شکننده در کنار هم بایستند، به یکدیگر تکیه کنند و به‌سوی آینده حرکت کنند.

در روند ساخت این اثر، ابتدا ماکت اولیه را ساختم، سپس از آن اسکن سه‌بعدی (3D scan) و چاپ سه‌بعدی (3D print) تهیه شد و بعد وارد مرحلهٔ قالب‌گیری و ریخته‌گری برنز (bronze casting) شد تا نسخهٔ نهایی در ابعاد بزرگ اجرا شود.

در این کار بیش از آنکه به بازنمایی طبیعی اسب فکر کنم، درگیر ایجاد حرکت در فضا و رسیدن به یک تعادل شکننده اما در عین حال پایدار بودم؛ تعادلی که انگار در آستانهٔ فروپاشی‌ست، اما همچنان ایستاده باقی می‌ماند.»

نوشته «تپش واحد»، اثری دربارهٔ ارتباط، همزیستی، ریتم و انرژی مشترک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نمایشگاه بازنگاریِ سکوت (Reshaping Silence)، از روز ۷ اکتبر در شهر ونکوور آغاز شده و تا روز ۴ نوامبر ادامه خواهد داشت. در این نمایشگاه که از سوی گالری پاول کایل (Paul Kyle Gallery) برگزار می‌شود، آثار نقاشی مرضیه فخر و آثار مجسمه‌سازی مهدیه رئیسی، دو هنرمند ایرانی ساکن ونکوور، به نمایش گذاشته شده است.

در این نمایشگاه مرضیه فخر از جدیدترین نقاشی‌های خود از مجموعهٔ «۱۵۹ متر مربع برای راحتی» رونمایی کرده است. او متولد شهر شیراز و دارای مدرک لیسانس نقاشی از دانشگاه الزهرای تهران است. فخر آثار خود را در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی در نقاط مختلف جهان ازجمله آمریکا (نیویورک)، انگلستان، اتریش و مجارستان (بوداپست) به نمایش گذاشته است.

مرضیه فخر در نقاشی‌های سوررئالیستی خود به‌دنبال کشف و بررسی رابطهٔ جدایی‌ناپذیر انسان و طبیعت است. مجموعه‌آثار او با عنوان «دگردیسی» زیبایی‌شناسی دووجهی او را نشان می‌دهد که طبیعت‌گرایی را با هنر فیگوراتیو ترکیب می‌کند. فخر از طریق تصویرگری مجدانهٔ واقع‌گرایانه‌اش از طبیعت، تلاش می‌کند رازهای آن را کشف کند. آثار او اغلب در تقابل مستقیم با گرایش ما به صحبت از طبیعت به‌مثابه دیگری است، در جایی که فراموش می‌کنیم ما جزئی از اجزای آنیم.

مهدیه رئیسی، هنرمند دیگری است که آثار مجسمهٔ خود را با عنوان «وقتی صاحب زنگی نبود» در این گالری به نمایش گذاشته است. مجموعهٔ «وقتی صاحب زنگی نبود»، نگاهی معاصر به زنگ‌های باستانی دارد. این هنرمند از دوران گذشته فرمی را وام گرفته و مخاطب را به دریچه‌ای نو دعوت می‌کند تا نظاره‌گر زنگ‌هایی از جنس اکنون باشند. روزگاری، هر آن‌کس را که نیک‌سرشت بود صاحب زنگ می‌کردند تا نیکی را پاس بدارند اما آنچه در این مجموعه شاهد آنیم، زنگ‌هایی‌اند که در خود تکرار می‌شوند تا زنگ‌بودن خود را به فراموشی بسپارند. زنگ‌هایی که دچار دگردیسی شده‌اند و تعبیری از جنس امروز را به تصویر می‌کشند و زنگ‌هایی که همچنان تلاش دارند رسالت آگاهی‌بخشی خود را حفظ کنند. همواره صدای زنگ پیام‌رسانِ خبری است؛ خبری که ما را از واقعه‌ای که در حال اتفاق است، آگاه می‌سازد. چیدمان زنگ‌هایی از جنس سرامیک نیز که با هر بار به‌صدا‌درآمدن خود ترک برمی‌دارند و می‌شکنند، بخش دیگری از این مجموعه است. زنگ‌هایی که طنین صدایشان بخش جداناشدنی از اثر است و هر زنگ صدای داستان نهفتهٔ خود را دارد.

 مهدیه رئیسی متولد سال ۱۹۸۶ دانش‌آموختهٔ رشتهٔ مجسمه‌سازی دانشگاه هنر تهران است. آثار او در چندین بینال مجسمه و سفال و سرامیک در ایران به نمایش درآمده است. او همچنین حضور فعالی در نمایشگاه‌های گروهی و نصب مجسمهٔ شهری داشته است. این هنرمند تحصیلات خود را با گرفتن مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ کارگردانی انیمیشن ادامه داده و فیلم کوتاهی با عنوان «متفکر» با تکنیک استاپ موشن ساخته است که در جشنوارهٔ بین‌المللی انیمیشن تهران و همچنین در ایتالیا، برزیل و کانادا به‌نمایش گذاشته شده است. در کتاب «اندیشهٔ پویایی» مقاله‌ای از این هنرمند به چاپ رسیده است.

آثار این دو هنرمند روزهای سه‌شنبه تا شنبه از ساعت ۱۱:۳۰ صبح تا ۵:۳۰ بعدازظهر در آدرس زیر برای بازدید و خرید در معرض نمایش قرار دارد. آخرین روز این نمایشگاه شنبه ۴ نوامبر است.

‎4 – 258 East 1st Ave Vancouver, BC V5T 1A6

‎(طبقهٔ دوم)

برای اطلاعات بیشتر از این وب‌سایت دیدن کنید:

https://www.paulkylegallery.com/upcoming-exhibition-reshaping-silence

نوشته بازنگاریِ سکوت، نمایشگاه آثار مرضیه فخر و مهدیه رئیسی، دو هنرمند ایرانی در ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

پنجشنبه ۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، بیست و پنجمین نمایشگاه سالانهٔ مرکز هنرهای پورت مودی (PoMoArts) با عنوان «ارج‌نهادن به گذشته، درآغوش‌گرفتن آینده» (Honouring the Past, Embracing the Future)، گشایش یافت که تا ۶ سپتامبر ۲۰۲۳ برقرار خواهد بود. 

به‌مناسبت بیست و پنجمین سالگردِ انجمن مرکز هنر‌های پورت مودی (Port Moody Arts Centre Society)، این مرکز آثار هجده هنرمند را به نمایش گذاشته است. جَنِس کاتر (Janice Cotter)، مدیر گالری این مرکز، در معرفی این نمایشگاه به رسانهٔ همیاری گفت: «گرامیداشتِ این نقطهٔ عطف، تنها تعداد اندکی از هنرمندانی را که به‌لحاظ فرهنگی و هنری متنوع‌اند و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۲۳ فضاهای گالری ما را زیبا کرده‌اند، گرد هم آورده است. این هنرمندان با آثار خود مرزها را شکسته‌اند، چارچوب‌ها را به چالش کشیده‌اند، امکانات بیان هنری را گسترش داده‌اند، و هریک نشان منحصر‌به‌فرد خود را در جامعهٔ هنری ما بر جا گذاشته‌اند. آفرینش‌های آن‌ها، در طیف وسیعی از هنرها ازجمله مجسمه‌سازی، نقاشی و سرامیک، که شامل بسیاری از سبک‌ها و تکنیک‌هاست، گواهی بر وسعت و عمق خلاقیتی است که در مرکز ما شکوفا شده است.»

کاتر افزود: «همچنان‌که به گذشته ادای احترام می‌کنیم، به قدرت عظیم هنر برای پرکردن شکاف‌ها، ازبین‌بردن موانع و ایجاد ارتباطات پی می‌بریم. طی ۲۵ سال گذشته، مرکز هنرهای پورت مودی به مرکزی پرجنب‌وجوش تبدیل شده است که در آن صداهای مختلف تلاقی می‌کنند، همچنین گفت‌وگو، درک، و قدردانی از فرهنگ‌ها، تجربیات و دیدگاه‌های بی‌شماری پرورش داده می‌‌شوند. ارج‌نهادن به گذشته، در آغوش‌گرفتن آینده، این روحیهٔ پذیرا و فراگیر را نشان می‌دهد. این دعوتی است از همهٔ کسانی که بخشی از سفر هنری ما بوده‌اند و نیز برای کسانی که به‌تازگی جادوی درون این دیوارها را کشف می‌کنند. به‌علاوه، برگزاری این نمایشگاه تجلیلی است از داستان‌هایی که به اشتراک گذاشته‌ایم و ارتباطاتی که ایجاد کرده‌ایم، و نیز تصدیقی است بر اینکه که آیندهٔ ما، که امیدواریم درخشان باشد، تنها به‌دلیل فداکاری، شور و اشتیاق، و حمایت بی‌دریغ هنرمندان، حامیان و جامعهٔ ما امکان‌پذیر است.»

هنرمندانی که آثارشان در این مرکز به نمایش گذاشته شده است، عبارت‌اند از:

جِین اپِلبی (Jane Appleby)، کیمبرلی بِلَکستاک (Kimberly Blackstock)، جیزلِین براون-کوسی (Ghislain Brown-Kossi)، بریجیت کَچپول (Bridget Catchpole)، رنو شاکرابورتی (Ranu Chakraborty)، سَنجوی داس (Sanjoy Das)، کریستی دانزمور (Christy Dunsmore)، بِوْ الیس (Bev Ellis)، رَندی گرین (Randy Green)، آنیوتا گوساکوا (Anyuta Gusakova)، یوشی کَمی (Yoshi Kamei)، آنکیو کیم (Eunkyo Kim)، تاتیانا مرکُوْ-پاپوویتسکی (Tatjana Mirkov-Popovicki)، سارا رانلد (Sarah Ronald)، پروانه رودگر (Parvaneh Roudgar)، آگاتا تئودوریویچ (Agata Teodorowicz)، جورج ولیزمز (George Vlismas)، و جف ویلسون (Jeff Wilson)

جَنِس کاتر در تجلیل از آثار هنری پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز بنام ساکن ونکوور، به رسانهٔ همیاری گفت: «زمانی که برنامه‌ریزی برای برگزاری این نمایشگاه هنری به‌مناسبت ۲۵ سالگی مرکز هنرهای پورت مودی را آغاز کردم، پروانه رودگر یکی از اولین افرادی بود که فکر کردم برای نمایش آثار هنری‌اش از او دعوت کنم. من در طول ۹ سال گذشته چندین بار با او کار کرده‌ام، و همواره مایهٔ خرسندی ما بوده که آثار او را در اینجا به نمایش بگذاریم. حضور او در این گالری سابقه‌ای طولانی دارد و به اوایل دههٔ ۲۰۰۰ باز می‌گردد. از دیدن او و مجسمه‌های زیبایش در این نمایشگاه بسیار خوشحالم.» 

در این نمایشگاه، چهار اثر هنری پروانه رودگر به نمایش گذاشته شده‌ است. وی دربارهٔ مجسمهٔ «فضا در هارمونی» (Space in Harmony) که از جنس فایبرگلاس است، می‌گوید: «این مجسمه نمادی از رابطهٔ هماهنگ بین دو شیء در بی‌کرانگی فضاست. این قطعه تعامل دو شیء با سایر عناصر طبیعت را به تصویر می کشد و ترکیبی متعادل و آرام ایجاد می‌کند. با شکل‌دادن به بخش خاصی از فضا از طریق مجسمه‌سازی، هدف من ایجاد فرمی است که با محیط اطرافش طنینی همگون پیدا کند. قصد من انتقال حس وحدت و آرامش است، و می‌خواستم احساس همزیستی مسالمت‌آمیز با عظمت کیهان و طبیعت را برانگیزم.

پروانه رودگر دربارهٔ یکی دیگر از آثارش در این نمایشگاه که از جنس برنز است و «مادربزرگ» نام دارد، می‌گوید: «به‌عنوان مجسمه‌سازی که عمیقاً تحت تأثیر تجاوز و جنگ در افغانستان و عراق قرار گرفته است، تصمیم گرفتم مجموعهٔ زن خاورمیانه‌ای خود را بسازم. این مجموعه نشان‌دهندهٔ زن خاورمیانه است که ابراز احساسات و عواطف خود را با حرکت چادر منتقل می‌کند، علی‌رغم اینکه به‌دلیل پوشش‌های فرهنگی و سیاسی، بدنشان به تصویر کشیده نمی‌شود. هر قطعه بیانگر داستانی عمیق از قدرت، غم و امید است. با به‌تصویرکشیدن احساسات آن‌ها از طریق حرکت و شکل چادرشان، هدف من برانگیختن همدلی و تفاهم است؛ به‌امید آنکه بر روح تسلیم‌ناپذیر این زنان در میان شرایط چالش‌برانگیز نوری بتابد. امیدوارم از طریق هنرم توجهات را به صدای آن‌ها، که اغلب در اثر هرج‌ومرج جنگ خاموش ماند‌ه است، جلب کنم.»

دربارهٔ پروانه رودگر

آثار پروانه رودگر ریشه در سنّت کلاسیک زادگاهش ایران و نیز کشور ایتالیا دارد. رودگر در آثارش اساساً از حوزه‌ها و منابعی الهام می‌گیرد که سیر موضوعی‌شان از تمدن کلاسیک غربی و ایرانی آغاز شده و به ماژول‌های بیانی مجسمه‌سازی مدرن و معاصر می‌رسد. در مجسمه‌های پروانه رودگر، معنای خاصی در تصاویر انسانی یافت می‌شود، که در دوران بارداری، در احساسات و در فیگورهای زنانه، شکل می‌گیرد جایی‌که پویایی‌ای قوی، عناصر فیگوراتیو اصیل را به فرم‌های هنری تبدیل می‌کند و قدرت زیادی را برمی‌انگیزاند. گاهی قدرت خطوطی که فیگورها را ترسیم می‌کنند و منحنی‌های مشخص بدن، به انتقال حس رنج و درد می‌رسند، بدون اینکه در بُعد زیبایی‌شناختی دچار افول شود.

پروانه رودگر که در حال حاضر در ونکوورِ کانادا زندگی می‌کند، در فرهنگ‌های مختلف کار کرده است، و این ترکیب سنّت‌ها در سبک‌های مختلف کار او به‌شدت برانگیزانندهٔ احساسات است. رودگر در کنار آثار فیگوراتیو خود، دارای مجموعه گسترده‌ای از مجسمه‌های هندسی و انتزاعی است. او فعالیت هنری خود را در سال ۱۹۸۶ در لیسهٔ هنری فلورانس (Artistic Lyceum in Florence) زیر نظر استاد مجسمه‌سازی خود، آنتونیو دی توماسو (Antonio Di Tommaso) و استاد مشهور سرامیک، مارچلو فانتونی (Marcello Fantoni) آغاز کرد. رودگر تحصیلات خود را در رشتهٔ هنر در دانشگاه اتا لیبرا (University of Eta’ Libera) در فلورانس به پایان رساند و در به تحصیل تخصصی در رشتهٔ سرامیک، گچ‌کاری و ریخته‌گری پرداخت. او گواهینامهٔ خود را در کار با سنگ در مدرسهٔ هنر پورتا رومانا (Art School of Porta Romana) در فلورانس دریافت کرد و از آن زمان تاکنون جوایز متعددی را در سطح بین‌المللی دریافت کرده است. او در ۳۰ سال گذشته در کالج‌های مختلف هنری و استودیوهای خصوصی خود مشغول تدریس بوده است.

پروانه رودگر در کنار نمایش آثارش در بسیاری از کشورهای مختلف آمریکای شمالی، آسیا و اروپا، در سال ۲۰۱۶، جدیدترین اثرش به‌نام «مادر و کودک روی دوچرخه» به‌طور دائم در ورودی ایستگاه اسکای‌ترِین در شهر پورت مودی نصب شد. همچنین در سال ۲۰۱۸، اثر او به‌نام «مهاجرت» به‌طور دائم در پناهگاه حیات وحش کیورامبیَن (Currumbian) در گُلد کوستِ استرالیا نصب شد. 

* * * * *

بیست و پنجمین نمایشگاه سالانهٔ مرکز هنرهای پورت مودی تا ششم سپتامبر امسال به‌طور رایگان به روی عموم باز است. ساعات کار این نمایشگاه از این قرار است:

دوشنبه تا جمعه، ۱۰:۳۰ صبح تا ۹ شب

شنبه و یکشنبه، ۱۰ صبح تا ۴:۳۰ بعدازظهر

آدرس: ‎2425 St Johns St, Port Moody, BC V3H 2B2‏‎‏

درِ ورودی اصلی این مرکز در پشت ساختمان قرار دارد، و رمپ ورودی برای صندلی چرخ‌دار وجود دارد. پارکینگ رایگان این مرکز نیز در پشت ساختمان است. برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این نمایشگاه، از لینک زیر استفاده نمایید:

https://pomoarts.ca/exhibitions/honouring-the-past-embracing-the-future

نوشته ارج‌نهادن به گذشته، درآغوش‌گرفتن آینده اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با تمرکز بر زندگی و آثار هنری پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز بنام ساکن ونکوور و آثار سه تن از شاگردان او که در این نمایشگاه شرکت داشتند

دکتر راضی رحیمی – ونکوور

پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز پرآوازهٔ شهرمان، در تاریخ ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۱ نمایشگاهی با عنوان مجسمه در باغ (Sculpture In Garden) را با تعدادی از هنرمندان مجسمه‌ساز ساکن ونکوور در شهر پورت مودی برگزار کردند. این نمایشگاه فرصتی شد تا با پروانه رودگر و مجسمه‌های بی‌نظیرش و نیز با سه تن از زنان مجسمه‌ساز ایرانی که به‌طور حرفه‌ای تحت آموزش‌های پروانه به ساخت مجسمه‌ مشغول‌اند، بیشتر آشنا شویم.

پروانه رودگر، هنرمندی تحسین‌شده در سطح بین‌المللی است و برخی آثار او در شهرهای مختلف جهان به نمایش گذاشته شده است. او در سال ۱۹۸۴ با همسر و دو فرزندش به ایتالیا، شهر فلورانس مهاجرت کردند. هر نقطهٔ شهر میکل‌آنژ با آن ابهت و شکوه و ظرافت‌های هنر رنسانس، آنچنان در پروانه تأثیر عمیقی گذاشت که او احساس کرد نیمهٔ دیگر خود را در آنجا یافته است. پروانه سفر هنری خود را از سال ۱۹۸۶ در فلورانس آغاز کرد و حالا با بیش از ۳۵ سال تجربه به‌عنوان یک هنرمند و معلم، نمایشگاه‌های ملی و بین‌المللی زیادی در سراسر دنیا بر پا داشته و جوایز متعددی دریافت کرده است.

او که طی ۲۰ سال گذشته در کانادا زندگی کرده، با فرهنگ‌های مختلفی آشنا شده و این درهم‌آمیختگی سنت‌ها و فرهنگ‌ها در سبک‌های مختلف کاری او به‌شدت تأثیر گذاشته است. او کار هنری خود را از سال ۱۹۸۶ در کالج The Artistic Lyceum در فلورانس ایتالیا، زیر نظر استاد مجسمه‌ساز، آنتونیو‌دی توماسو، و استاد مجسمه‌ساز سرامیکی مشهور ایتالیایی، مارچلو فانتونی، آغاز کرد. پروانه رودگر تحصیلات هنری خود را در دانشگاه Eta ‘Libera فلورانس به‌پایان رساند و در رشته‌های سرامیک، گچ و ریخته‌گری تخصص یافت. او گواهینامهٔ کار با سنگ را از مدرسهٔ هنر Porta Romana در فلورانس دریافت کرد. 

آثار پروانه رودگر در کشو‌رهای مختلف آمریکای شمالی، آسیا، اروپا و استرالیا به‌نمایش گذاشته شده است. آخرین نمایشگاه فضای باز او در سال ۲۰۱۸ در سیدنی استرالیا، در نمایشگاه Sculpture by the Sea, Bondi برگزار شد.

در سال ۲۰۲۰، مجسمهٔ «مهاجرت» او به طور دائمی در پناهگاه حیات وحش کارامبین (Currumbin Wildlife Sanctuary) در گُلد کوست (Gold Coast)، استرالیا نصب شده است.

در سال ۲۰۰۹، مجسمهٔ گل کیهان (Cosmos Flower) پروانه، یکی از برندگان مسابقهٔ مجسمه‌سازی در فضای باز بین استان بریتیش کلمبیا و ایالت واشنگتن آمریکا بود، که این مسابقه به همت شهر اناکورتز (Anacortes) در واشنگتن برگزار شد و این مجسمهٔ پروانه به‌مدت دو سال در این شهر به‌نمایش گذاشته شد.

در سال ۲۰۰۰، پروانه رودگر توسط انجمن محیط زیست ایران به‌منظور طراحی و ساخت مجسمه‌ای در فضای باز سفارش گرفت. این پروژه به تعداد زیادی تولید و در خانه‌های سنتی و اماکن تاریخی سراسر کشور نصب شد. آثار او همچنین به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ موزهٔ صلصالی در دبی به معرض نمایش گذاشته شده است.

در مجسمه‌های پروانه رودگر، معنای خاصی از تصاویر انسانی یافت می‌شود که در دوران زایش و باروری، شور و اشتیاق و در فیگور زنان شکل می‌گیرد، و تحرک قوی تغییر شکل عناصر مجازی اصیل را به فرم‌های هنری تبدیل می‌کند، که این روند باعث به‌وجودآمدن قدرت زیادی در مجسمه‌ها و بیننده می‌شود. گاهی‌ اوقات قدرت خطوط ترسیم‌کنندهٔ چهره‌های مجسمه‌های او و منحنی‌های مشخص بدن آن‌ها، می‌توانند رنج و درد را منتقل کنند و این در حالی است که از بُعد زیبایی‌شناختی و تأثیری که روی بیننده می‌گذارد، چیزی کم نمی‌شود.

رودگر در کنار آثار خلاقانهٔ خود، مجموعهٔ گسترده‌ای نیز از مجسمه‌های هندسی و انتزاعی دارد که برگرفته از آثار باستانی ایران است.

فرهنگ هنری آثار پروانه رودگر ریشه در سنت کلاسیک کشورهایی پیش از این در آن‌ها زیسته است، ایران و ایتالیا، دارد. ایده‌های او از تمدن کلاسیک غربی و ایرانی آغاز و به ماژول‌های بیانگر مجسمهٔ مدرن و معاصر پایان می‌پذیرد. 

ساخت‌و‌ساز مجسمه‌های پروانه رودگر از تجزیه‌وتحلیل مفهوم «انتزاع هندسی» ناشی می‌شود؛ تجزیه‌وتحلیل ناشی از فرهنگ پارسی باستان که هزاران سال با چنین ویژگی‌های مشخصی، قدمت دارند.

پروانه در ۲۵ سال گذشته در کالج‌های هنری متعدد و در استودیوهای خصوصی خود در ونکوور و فلورانس، به تدریس هنر مجسمه‌سازی پرداخته است.

او در مورد هنر خود در خلق آثارش می‌گوید: «من از طریق نقاط قوت و ضعف خودم، خودِ واقعی‌ام را شناخته‌ام. وقتی کار می‌کنم، باید با ذات خود صادق باشم تا خلاق و اصیل باشم. من فکر می‌کنم زندگی مثل رودخانه‌ای است که جاری است. هر وقت دستانم را در این رودخانه می‌شویم، به‌دلیل تغییر مداوم حرکت آب‌های رودخانه، احساسات متفاوتی پیدا می‌کنم. هر اثری که خلق کرده‌ام، بیانگر این احساسات من بوده است. وقتی تغییر ماهیت اندیشه و احساسات خود را تأیید و قبول می‌کنم، شاهد جاری‌شدن رودخانه زندگی‌ام هستم، که در درون خود احساس خوشبختی می‌کنم.»

در کنار نمایش آثار وی در بسیاری از کشورهای مختلف آمریکای شمالی، آسیا و اروپا، در سال ۲۰۱۶، یکی از آثار پروانه، مجسمهٔ «مادر و کودک با دوچرخه» به بهره‌برداری رسید و به طور دائمی در ایستگاه ورودی اسکای‌ترین در پورت مودی، ایستگاه اینلت، نصب شده است.

پروانه به‌عنوان هنرمندی مسئول، این روزها که با قصهٔ تلخ گو‌رهای بی‌نام‌ونشان کودکان بومیان در حوالی مدارس شبانه‌روزی سابق مواجه شده است، تصمیم به ساخت اثری گرفت. او خشم و اندوه و احساساتش را در این زمینه با خلق مجسمهٔ سفید زیبای خود بیان کرده است.

جوایز

۲۰۰۹، جوایز هنرهای زیبای جشنوارهٔ هنری واشنگتن، اناکورتز، ایالات متحدهٔ آمریکا

۱۹۹۳، جایزهٔ اول Gadarte، مسابقهٔ هنری Gadarte’s، فلورانس، ایتالیا

۱۹۹۲، جایزهٔ اول مجسمه‌سازی در مسابقهٔ هنری Giuseppe Pescetti’s، فلورانس، ایتالیا

۱۹۹۱، جایزهٔ اول بین‌المللی در نقاشی، گرافیک، مجسمه‌سازی، شعر توسط ASAP، فلورانس، ایتالیا

مجسمه‌های سفارش‌گرفته‌شده

۲۰۱۶، مجسمهٔ «مادر و کودک با دوچرخه» نصب دائمی، ایستگاه ورودی اسکای‌ترین، خط اِوِرگرین، پورت مودی، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۶، مجسمهٔ «اسب»، موزهٔ صلصالی، دبی

۲۰۰۰، مجسمهٔ «معبد ذهن» در فضای باز، مکان‌های مختلف تاریخی در ایران، انجمن محیط زیست ایران

نمایشگاه‌های انفرادی

۲۰۱۷، مرکز هنری تهران، تهران، ایران

۲۰۰۹، مرکز هنری پورت مودی، پورت مودی، بی‌سی

۲۰۰۱، مرکز فرهنگی ایتالیا، ونکوور

۱۹۹۶، انجمن هنرهای زیبای Casa di Dante، فلورانس

۱۹۹۲، A.S.A.P، فلورانس

نمایشگاه‌های مشترک

۲۰۱۸، مجسمه‌سازی کنار دریا، ساحل بُدی، سیدنی

۲۰۱۸، گالری فرمانفرما، تهران

۲۰۱۷، مرکز هنری پورت مودی، پورت مودی، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۶، سمپوزیوم عطار، تهران، ایران

۲۰۱۶، گالری خیابان هاو، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۳، گالری Agora نیویورک، نیویورک، ایالات متحدهٔ آمریکا

۲۰۱۳، گالری زیرزمین دستان، تهران، ایران

۲۰۱۳، باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۲، باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۱، باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۰، کتابخانهٔ پورت مودی، پورت مودی، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۰، Place Des Arts، کوکئیتلام، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۰، گالری پِرا، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۹، باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۹، مرکز هنری پورت مودی، پورت مودی، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۸، باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۷، گالری Blackberry 7، پورت مودی، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۷، گالری هنری برنابی، برنابی، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۷، شهرداری بخش نورث ونکوور، نورث ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۶، باغ گیاه شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۶، کتابخانهٔ یادبود وست ونکوور، وست ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۶، گالری پاندول، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۵، کتابخانهٔ یادبود وست ونکوور، وست ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۵، گالری پاندول، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۵، گالری هنری سوری، سوری، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۵، گالری سیحون، لس‌ آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحدهٔ آمریکا

۲۰۰۴، Places Des Arts، کوکئیتلام، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۳، شورای هنری برنابی، برنابی، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۲، گالری هنری پُرتفولیو، ونکوور، کانادا

۲۰۰۲، Halt’s Show Case، ونکوور، کانادا

۲۰۰۲، هنر در شهر، ونکوور، کانادا

۲۰۰۱، گالری هنری Ishtar، ونکوور، کانادا

۲۰۰۰، رقص ونیزی، ونکوور، کانادا

۱۹۹۹، گروپو دوناتلو، نمایشگاه مشترک با آنتونیو دی توماسو، فلورانس، ایتالیا

۱۹۹۸، انجمن هنرهای زیبای Casa di Dante، فلورانس، ایتالیا

۱۹۹۲، انجمن هنرهای زیبای Casa di Dante، فلورانس، ایتالیا

۱۹۹۱، Antica Compagnia del Paiolo، فلورانس، ایتالیا

ترانه مجیدی، نقاش و مجسمه‌ساز، از دیگر هنرمندان این نمایشگاه بود که با بیش از سی سال تجربه در طیف گسترده‌ای از تکنیک‌هایی که در زمینهٔ هنرهای گوناگون آموخته است، توانسته جنبه‌هایی از سبک‌های مختلف هنری را به کارهای جدید خود اضافه کند. 

ترانه معتقد است که او به‌معنای واقعی هنرمندی بین‌المللی است؛ در تهران متولد شد و در سن ۱۹ سالگی کشورش را ترک کرد، در جوانی طراحی را شروع و سپس در دانشگاه کالج هنر دهلی نو، در مقطع کارشناسی ارشد هنر خود را در هند دنبال کرد. او پس از اتمام دانشگاه، هنوز احساس رضایت نمی‌کرد و به یادگیری فنون مختلف هنری با رسانه‌های مختلف در امارات متحدهٔ عربی کار خود را، مانند کار بر روی ابریشم و نقاشی باتیک روی کاغذهای دست‌ساز دنبال کرد. ترانه در سال ۲۰۰۰ به ونکوور آمد و تصمیم گرفت که در کالج لنگارا به یادگیری هنر مدرن ادامه دهد، و هم‌زمان با آن یادگیری مجسمه‌سازی را نیز تحت نظر پروانه رودگر شروع کرد.

مجسمه‌سازی به ترانه اجازه داد که ایده‌های هنری خود را به‌شکل سه‌بعدی و با رویکرد عملی‌تری در کارهایش منعکس کند. در سال‌های اخیر، او تلاش کرده است تا ایده‌های جدید خود را با ترکیب سبک هنری سنتی شرقی و مدرن امروزی بیان کند. نقاشی‌های او شامل اکریلیک با ترکیب سایر مصالح طبیعی مانند شن و‌ ماسه، برگ، نمک و الیاف و مجسمه‌های او از سفال ساخته شده است.

ترانه در مورد آثار هنری خود می‌گوید: «من تلاش می‌کنم در کارهایم، جنبه‌هایی از صلح، عشق، وحدت، انسانیت و طبیعت را نشان دهم. آثار هنری من نشان‌دهندهٔ درد موجود جامعهٔ امروزی، و همچنین زیبایی‌های جهان پیرامون ماست.»

ترانه در حال حاضر عضو فدراسیون انجمن هنرمندان و مجسمه‌سازان کانادایی بریتیش کلمبیا است و در بسیاری از رویدادهای خیریه در سراسر جهان که به همراهی نمایشگاه‌های مختلف هنری تشکیل می‌شود، شرکت می‌کند. او در حال حاضر به تدریس کلاس‌های هنری مشغول است و کارگاه‌هایی را در استودیوی خودش و همچنین در مدارس و مراکز اجتماعی برگزار می‌کند.

دکتر گلشن مساع که به‌تازگی دورهٔ دانشگاهی خود را در زمینهٔ پزشکی از دانشگاه یو‌بی‌سی به اتمام رسانده است، از جوان‌ترین هنرمندان ایرانی- کانادایی شرکت‌کننده در این نمایشگاه بود. او از سن ۱۵ سالگی زیر نظر پروانه رودگر مجسمه‌سازی را شروع کرده است. مجسمه‌های گلشن بیشتر از جنس سفال است، که در روند تولید کارهایش به‌خوبی به پوستی باکیفیت، مانند پوست انسان درمی‌آید.

گلشن در روند خلاقیتش، تعاملات و حس ارتباط متقابل بین انسان‌ها را کشف می‌کند. کارهای اخیر او بیشتر روی به‌تصویرکشیدن شکل بدن انسان‌ها در حرکت‌های مختلف یوگا، زمانی که روح و بدن در حال تعادل و هماهنگی‌اند، متمرکز است. او همچنین روحیهٔ مهارنشدهٔ کودکان را، لحظه‌ای که آن‌ها کاملاً خود را در زمان‌ رها می‌کنند، و ماهیت خنده‌دار و بازیگوش کارهای خود را القا می‌کنند، به تصویر می‌کشد.

مجسمه‌های گلشن در سال‌های اخیر، در نمایشگاه‌های خصوصی در وست ونکوور و در نمایشگاه‌های سالانهٔ SSBC در باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن به‌نمایش گذاشته شده است. او جوایز متعددی را در زمینهٔ هنرهای تجسمی و طراحی معماری دریافت کرده است.

فروزان یزدان از دیگر زنان هنرمند این نمایشگاه بود که مجسمه‌های زیبایش نظر بیننده را سریعاً به خود جلب می‌کرد. 

فروزان‭ ‬یزدان،‭ ‬فارغ‌‌‬التحصیل‭ ‬مقطع‭ ‬کارشناسی‭ ‬ارشد‭ ‬رشتهٔ‭ ‬روزنامه‌‌نگاری‭ ‬و‭ ‬ارتباطات‭ ‬اجتماعی‭ ‬از‭ ‬ایران،‭ ‬از‭ ‬سال‭ ‬۱۹۹۶‭ ‬ساکن‭ ‬شهر‭ ‬ونکوور‭ ‬است.‭ ‬فروزان‭ ‬از‭ ‬بدو‭ ‬ورود‭ ‬به‭ ‬کانادا‭ ‬به‌‌‬عنوان‭ ‬دستیار‭ ‬سردبیر‭ ‬در‭ ‬نشریهٔ‭ ‬پیوند‭ ‬مشغول‭ ‬به‭ ‬کار‭ ‬شد‭ ‬و‭ ‬کماکان‭ ‬نیز‭ ‬در‭ ‬این‭ ‬نشریه‭ ‬مشغول‭ ‬به‭ ‬فعالیت‭ ‬است. ‬او‭ ‬مجسمه‌سازی‭ ‬را‭ ‬از‭ ‬سال‭ ‬۲۰۱۱‭‬ زیر‭ ‬نظر‭ ‬پروانه‭ ‬رودگر‭ ‬آغاز‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬در‭ ‬تمام‭ ‬این‭ ‬سال‌ها‭ ‬در‭ ‬کنار‭ ‬کار‭ ‬حرفه‌ای‭ ‬و‭ ‬دیگر‭ ‬مشغله‌های‭ ‬روزمره،‭ ‬ساعات‭ ‬بسیاری‭ ‬را‭ ‬نیز‭ ‬برای‭ ‬پرداختن‭ ‬به‭ ‬این‭ ‬هنر‭ ‬اختصاص‭ ‬داده‭ ‬است‭ .‬فروزان‭ ‬قبل‭ ‬از‭ ‬تجربهٔ مجسمه‌‬سازی،‭ ‬به‭ ‬نقاشی‭ ‬و‭ ‬موسیقی‭ ‬نیز‭ ‬کمابیش‭ ‬پرداخته‭ ‬است،‭ ‬اما‭ ‬بر‭ ‬این‭ ‬باور‭ ‬است‭ ‬که‭ ‬مجسمه‌سازی‭ ‬برای‭ ‬او‭ ‬بهترین‭ ‬وسیله‭ ‬برای‭ ‬ایجاد‭ ‬ارتباط‭ ‬بیشتر‭ ‬و‭ ‬بهتر‭ ‬با‭ ‬خود‭ ‬و‭ ‬ابراز‭ ‬آن‭ ‬به‭ ‬دیگران‭ ‬می‌باشد. ‬فروزان‭ ‬عضو‭ ‬رسمی‭ ‬انجمن‭ ‬مجسمه‌سازان‭ ‬بریتیش‭ ‬کلمبیا‭.تس

نوشته گزارشی از نمایشگاه هنری «مجسمه در باغ» با تمرکز بر زندگی و آثار هنری پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز بنام ساکن ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

همهٔ مهاجران داﺳﺘﺎن‌های واﻗﻌﯽ و ﺗﺨﯿﻠﯽ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ درﺑﺎرهٔ مهاجرت و هویت ﺧﻮد دارﻧﺪ که ﮔﺎه ﺑﺮ زﺑﺎن ﺟﺎری ﻣﯽ‌ﺷﻮد و ﮔﺎه در وبلاگ‌های خصوصی بازنشر می‌شود یا ﻣﺎﻧﻨﺪ حسرتی ﺧﻮد را پنهان ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ﺗﺎ اینکه در ﻗﺎﻟﺐ‌های هنری ارزشمند، خود را ﻧﻤﺎﯾﺎن سازد. هفتهٔ گذشته، روز ۱۷ ژوئیه، گردهمایی‌ای از طرف بینال دوسالانهٔ ونکوور ترتیب داده شد تا از هنرمند و مجسمه‌ساز ایرانی، کامبیز شریف، در کنار مجسمهٔ تازه‌نصب‌شده‌اش در ونکوور به‌نام «نیاز» قدردانی شود. در این گردهمایی که جمعی از هنرمندان و اعضای شورای شهر ونکوور، حضور داشتند، برای رعایت نکات بهداشتی به‌منظور اجتناب از ویروس کرونا، ماسک‌هایی در نظر گرفته شده بود که به تمامی حاضران تقدیم شد. همچنین در این مراسم گروه کر با نواختن آهنگ‌های متنوع و گاه ایرانی، محیطی گرم و صمیمی را برای بازدیدکنندگان فراهم نمود.

این مجسمهٔ برنزی با عنوان «نیاز» ساختهٔ کامبیز شریف، از هنرمندان جوان مجسمه‌ساز ایرانی-کانادایی است که چند سالی است در ونکوور زندگی می‌کند و در سمت جنوب غربی تقاطع خیابان‌های مِلویل، پندر غربی و جرویس در مرکز شهر ونکوور، نصب شده است. مجسمهٔ «نیاز» الهام‌گرفته از تجربهٔ شخصی کامبیز شریف به‌عنوان یک مهاجر و نماد مهاجرت برای همهٔ ملیت‌هاست. ایدهٔ مجسمهٔ «نیاز» حدود ۱۱ سال پیش و در زمانی که این هنرمند جوان تازه قدم به سرزمین جدید گذاشته بود، شکل گرفت. کامبیز شریف در بینال دوسالانهٔ ونکوور اظهار داشت:

«مهاﺟﺮ در جست‌وجوی ﻣﮑﺎﻧﯽ اﺳﺖ که در ﺑﺴﯿﺎری ﻣﻮارد ﺗﻮﺻﯿﻒ آن ﺑﺎ ﺧﯿﺎل‌ﭘﺮدازی ﮔﺮه ﺧﻮرده اﺳﺖ. ﺑﺮای ﻣﻦ مهم‌ترین اﻣﺘﯿﺎز مهاجرت، اﻣﮑﺎن ﺟﺎبهﺟﺎﯾﯽ از ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎﯾﯽ ﺗﺤﻤﯿﻠﯽ به ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮای ﺑﺮﭘﺎﯾﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎی ﺑﺎزﺗﺼﻮرِ اﻣﻨﯿﺖ، آراﻣﺶ و ﺛﺒﺎت ﺑﻮده اﺳﺖ. ﺟﺎﯾﯽ که ﺑﺘﻮان داشته‌‌ها و خواسته‌ها را ﺑﺮای رﺳﯿﺪن به رﺿﺎﯾﺘﯽ ﻗﺎﺑﻞ اﻧﺘﻈﺎر ﺗﺮﮐﯿﺐ ﮐﺮد. هرﭼﻨﺪ که ﺟﺪاﯾﯽ از ﺗﺎرﯾﺦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﻣﺎدری و ﺗﻼش در ﺷﮑﻞ دادن ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﻧﻮ در ﺑﺴﺘﺮی ﺟﺪﯾﺪ، ﺑﯽ‌ﺷﺒﺎهت به ﺗﺠﺮبهٔ هم‌زمان ﺗﻠﺨﯽ و ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ. اﯾﺪهٔ اوﻟﯿﻦ مجسمه در وﻧﮑﻮور در ﺳﺎل ٢٠٠٩ هم‌زمان ﺑﺎ مهاجرت ﻣﻦ به ﮐﺎﻧﺎدا ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ. ﺗﻼش در جست‌وجوی اﻣﻨﯿﺖ و ﺳﺮﭘﻨﺎه و درک و ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﻓرهنگ ﺟﺪﯾﺪ، ﺧﻮد را در هیئت مجسمه‌ای ﺑﺮﻧﺰی ﻧﻤﺎﯾﺎن ﮐﺮد که آن را «ﻧﯿﺎز» ﻧﺎﻣﯿﺪم. درواﻗﻊ، «ﻧﯿﺎز» ﺑﺮاﯾﻢ ﺧﺎﻟﺺ‌ﺗﺮﯾﻦ ﺗﻌﺒﯿﺮ ﺣﺎل‌وروز آن دوران اﺳﺖ، به‌طﻮری‌که ﮔﺬر زﻣﺎن هم نتوانسته ﺑﺮ ﮐﯿﻔﯿﺖ ارﺗﺒﺎط ﻣﺎ تأثیر ﺑﮕﺬارد. در ﻓﺮﻣﯽ ﺧﻼصه‌ﺷﺪه، سه اﻧﮕﺸﺖ دﺳﺖ را ﺑﺎزﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ که ﭼﯿﺰی را از ﻣﺤﯿﻂ اطﺮاف طﻠﺐ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻨﺪ. آن‌ها به نهال‌های ﺑﯿﺮون‌آﻣﺪه از ﺧﺎک ﯾﺎ ﺗﯿﺮهای ﭼﻮﺑﯽ ﺳﺮپناهی ﻣﯽ‌ﻣﺎﻧﻨﺪ که در ﺑﺮاﺑﺮ ﭘﺴﺘﯽ و ﺑﻠﻨﺪی‌های زﻧﺪﮔﯽ بهﺳﺨﺘﯽ ﻣﻘﺎوم‌اﻧﺪ، وﻟﯽ همچنان ﺗﻤﻨﺎﯾﯽ دارﻧﺪ. ﮐﻒ دﺳﺖ ﭼﻮن دﻧﯿﺎﯾﯽ از ﺧﺎطﺮه و ﺗﺠﺮبه، رد ونشانه‌های ﮔﺬشته را در ﺗﻦ ﻧﺮم آینه‌ای ﮐﺮوی ﺣﺒﺲ ﮐﺮده، وﻟﯽ آنچه را که ﻣﺘﻌﻠﻖ به اﮐﻨﻮن اﺳﺖ، ﻣﻨﻌﮑﺲ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ.»

این هنرمند در مورد مشخصات این مجسمه عنوان کرد: «مجسمهٔ «ﻧﯿﺎز» ﺑﺎ ١٢٠٠ ﮐﯿﻠﻮﮔﺮم وزن و ۵٫۵ ﻣﺘﺮ ارﺗﻔﺎع، از ﺑﺮش و ﺗﻠﻔﯿﻖ ۴٨ قطعهٔ ریخته‌ﮔﺮی‌ﺷﺪه، ﺳﺎخته ﺷﺪه است ﺗﺎ به‌طﻮر ظﺮﯾﻔﯽ خواسته‌های ﻧﺎگفته و ﻧﺎﺷﻨﺎختهٔ ﻣﻦ و دﯾﮕﺮ مهاجران را ﺑﺎزﮔﻮ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮای ﻣﺘﺮﯾﺎل آن ﺑﺮﻧﺰ را ﺑﺮﮔﺰﯾﺪم. ﺟﺴﻤﯽ ﺳﺨﺖ که ظﺎهری ﻧﺮم و آینه‌وار را ﻧﻤﺎﯾﺎن ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ و ﻣﯽ‌ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮای لحظه‌ای آنچه را که ﭼﺸﻢ در ﺗﻘﺎطﻊ سه ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺟﺮوﯾﺲ، ﻣﻠﻮﯾﻞ و ﭘﻨﺪر ﻣﯽ‌ﺑﯿﻨﺪ، بهﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎهی ﺛﺒﺖ و بهﺳﺮﻋﺖ به ﻣﺤﯿﻂ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﮕﺎهی که ﻣﯿﺎن ﻣﺮدم در ﺣﺎل ﻋﺒﻮر ردوﺑﺪل ﻣﯽ‌ﺷﻮد، همه ﻣﯽ‌ﺗﻮاﻧﻨﺪ در طﻮل زﻣﺎﻧﯽ که ﺑﺮای ﺗﻤﺎﺷﺎی آن ﮔﺬاشته‌اﻧﺪ، ﺑﺎزﺗﺎب ﺧﻮد و ﻣﺤﯿﻂ اطﺮاﻓﺸﺎن را ﺑﺎ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﮑﺎﻧﯽ که اﯾﺴﺘﺎده‌اﻧﺪ، ﺗﺠﺮبه ﮐﻨﻨﺪ.»

کامبیز شریف معتقد است «در اﯾﻦ‌ﺻﻮرت، «ﻧﯿﺎز» ﺑﺮای ﻣﺮدﻣﯽ که ﺗﺎرﯾﺦ‌های ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ را ﺗﺠﺮبه ﮐﺮده‌اﻧﺪ هم‌زمان دﻧﯿﺎﯾﯽ ﺧﺼﻮﺻﯽ و ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻣﯽ‌ﺳﺎزد که ‌نه‌تنها زﻣﺎن و ﻣﮑﺎن در آن ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮفته ﻧﻤﯽ‌ﺷﻮﻧﺪ، بلکه ﻧﻘﺸﯽ ﺣﯿﺎﺗﯽ دارﻧﺪ. در ﻓﻀﺎﯾﯽ ﺧﺼﻮﺻﯽ، مجسمه ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺑﺎزﺗﺼﻮر اﻣﺮ ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس و ﻧﺎﮔﻔﺘﻨﯽ ذهنیات ﺑﯿﻨﻨﺪه را ﻓﺮاهم ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ. او ﭼﻮن ﭘﯿﮑﺮی همگون و ﺑﺎزﺗﺎﺑﻨﺪه رﻓﺘﺎری را ﺑﺮﻣﯽانگیزد که ﺑﻌﺪی تنانه دارد و ﺑﺎ ﺗﺠﺮبهٔ ﻓﺮد از اﻧﻌﮑﺎس ﺧﻮد هم‌ﭘﯿﻮﻧﺪ اﺳﺖ. در اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ، ﻣﻌﻨﺎ بهﺻﻮرﺗﯽ ﺳﯿﺎل وابسته به ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻣﯿﺎن «ﻧﯿﺎز» و ﺑﺪن ﺑﯿﻨﻨﺪه ﻣﯽ‌ﺷﻮد، به‌طﻮری‌که هر ﺑﺮﺧﻮردی ﺷﮑﻞ ﺟﺪﯾﺪی از آن را ﺑﺎزﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺣﻀﻮر اﻓﺮاد، ورای جنبه‌های ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮد ﻣﯽ‌رود زﯾﺮا که هر ژﺳﺖ ﺑﺪﻧﯽ، دﯾﺪ دﯾﮕﺮی را به‌همراه دارد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ مجسمه همیشه ﺑﺎ ﺑﺪن‌های ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن در گفت‌‌وگوﺳﺖ و در ﻋﯿﻦ ﺑﺎزﻧﻤﺎﯾﯽِ مفهوم ﻧﯿﺎز، ﺑﺴﺘﺮی را اﯾﺠﺎد ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ که همهٔ ﻋﻮاﻣﻞ دﺧﯿﻞ، از جمله ﻣﺤﯿﻂ و دﯾﮕﺮاﻧﯽ که در ﻣﺤﯿﻂ ﺣﻀﻮر دارﻧﺪ، بهﻣﺜﺎبهٔ ﺑﺪﻧﯽ ارﮔﺎﻧﯿﮏ ﺑﺎ هم ﺑﺮهم‌ﮐﻨﺶ داشته ﺑﺎﺷﻨﺪ و اﺛﺮ همیشه ﺗﻤﻨﺎی ﺣﻀﻮر دﯾﮕﺮی را ﺣﺲ ﮐﻨﺪ.»

دوسالانهٔ ونکوور یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای هنری کانادا است که مسئولیت تأمین برجسته‌ترین و بی‌نظیرترین آثار هنری شهر ونکوور را بر عهده دارد. بیشتر آثار هنری منتخب این دوسالانه به‌طور موقت در ونکوور به نمایش گذاشته می‌شوند. اغلب آثار هنری برجسته برای سال‌ها در جای خود باقی مانده و بقیهٔ آثار هنری دائمی به‌طور معمول از طریق منافع عمومی و کمک‌های خصوصی تأمین و نگهداری می‌شوند.

کامبیز شریف در سال ۱۳۵۷ همراه برادر دوقلوی خود کامران، در تبریز به‌دنیا آمد و هر دو از ۱۲ سالگی به طراحی و نقاشی رو آوردند. آن‌ها از همان ابتدا می‌کوشیدند تا طراحی‌های خود را به‌صورت سه‌بعدی نمایش دهند که پس از آن ناخودآگاه هر دو به‌سمت مجسمه‌سازی سوق پیدا کردند. آن‌ها بعد از اتمام تحصیلات خود در تبریز، به تهران مهاجرت کرده و حدود پانزده سال پیش کارگاه مجسمه‌سازی خودشان را در این شهر به نام استودیو شریف راه انداختند.

کامبیز شریف در سال ۱۳۸۱ جایزهٔ اولِ سومین دورهٔ بینال مجسمه‌سازی تهران را با حضور پرویز تناولی به‌عنوان دبیر این بینال، به‌خاطر مجسمهٔ چوبی‌اش با نام «رویش» دریافت کرد. مجسمهٔ رویش به ارتفاع ۷ متر و به وزن ۱٫۵ تن، پس از بینال با همکاری موزهٔ هنرهای معاصر به سفارت ایران در پاریس منتقل شد و در فضای سبز سفارت ایران در پاریس نصب شد. جایزهٔ این بینال برای کامبیز شریف، سفر مطالعاتی یک‌ساله‌ای به پاریس بود که فرصتی را فراهم آورد تا کامبیز در ۲۳ سالگی تجربهٔ زندگی در فضای خارج از ایران را تجربه و در فضایی آزاد با آثار هنری مهم دنیا آشنا شود.

کامبیز شریف در چهارمین دورهٔ بینال مجسمه‌سازی تهران نیز توانست مقام شهامت و جسارت را از سازمان زیباسازی شهر تهران به‌خاطر مجسمهٔ «چشم خدا» دریافت کند. این مجسمه هجده و نیم متری که در میان آن فانوس‌های بی‌شمار و ظریف نصب شده، بزرگ‌ترین مجسمهٔ چوبی کامبیز شریف است، که در پارک ایرانشهر در کنار «خانهٔ هنرمندان» نصب شده است.

از این هنرمند مجسمهٔ «چرخ زمان» در تالار وحدت و نیز نمونهٔ کوچک مجسمهٔ «نیاز» که در ونکوور نصب شده، توسط موزهٔ دیویس بوستون در سال ٢٠١۵ خریداری شد که حال در کلکسیون مجموعه قرار دارد.

آثار کامبیز شریف تاکنون در بیش از۳۰ نمایشگاه انفرادی و جمعی در ایران و خارج از ایران به نمایش در آمده است. مرکز هنرهای زیبای سانفرانسیسکو، نمایشگاه بین‌المللی نیویورک، گاری الیوت لوییز ونکوور و گالری هنری سنت دویز پاریس از جمله مراکزی‌اند که آثار او را به‌نمایش گذاشته‌اند.

شایان ذکر است که در سال آینده، شاهد نصب مجسمهٔ «اسلحهٔ صلح» از این هنرمند در شهر ونکوور خواهیم بود، که هشتاد درصد پروسهٔ ساختن آن تقریباً به اتمام رسیده است. مجسمهٔ «اسلحهٔ صلح» از جنس برنز به ارتفاع ۳٫۵ متر و به طول ۵٫۵ متر است که وزن آن حدوداً به ۳٫۵ تن خواهد رسید. همچنین در سال ۲۰۲۴ – ۲۰۲۳ نیز چیدمانی از مجسمه‌های «رویش»، اثر دیگری از کامبیز شریف در شهر برنابی نصب خواهد شد. این چیدمان متشکل از چهار مجسمه به ارتفاع‌های هفت متر، هشت متر، نه متر و ۱۵ متر از جنس استیل خواهد بود.

نوشته مجسمهٔ «نیاز» نماد مهاجرت، اثر کامبیز شریف، در مرکز شهر ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.