یکشنبه، ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۳، در سومین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ با شلیک دستِ‌کم دو موشک زمین‌به‌هوا از سوی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به هواپیمای اوکراینی، مراسمی به دعوت انجمن خانواده‌های جانباختگان این پرواز در محل شیپ‌یاردزِ نورث ونکوور برگزار شد. پیش از آغاز این مراسم، جمعیت گسترده‌ای از ایرانیان علی‌رغم بارش شدید باران، از تقاطع خیابان‌های بیست و یکم و لانزدیل در امتداد خیابان لانزدیل به سمت شیپ‌یاردز راهپیمایی کردند و شعارهایی به زبان‌های فارسی و انگلیسی سر دادند.

پس از رسیدن جمعیت راهپیمایی‌کننده به محل شیپ‌یاردز و تجمع در فضای باز پشت ساختمان اصلی شیپ‌یاردز، و پس از صحبت‌های کوتاه مجریان برنامه، مریم ملک‌پور و میلاد پرپوچی، و سردادن شعارهایی، بوئن ما (Bowinn Ma)، نمایندهٔ مجلس استان از منطقهٔ ایرانی‌نشین نورث ونکوور-لانزدل در مجلس بریتیش کلمبیا، که به‌همراه نخست‌وزیر استان، دیوید ایبی (David Eby)، و تعدادی از نمایندگان مجلس در این مراسم شرکت کرده بود، به پشت میکروفون رفت. او پس از معرفی خودش، نخست‌وزیر و دیگر نمایندگان همراهش به‌زبان فارسی، از طرف خود و همراهانش به جمعیت حاضر تسلیت گفت و اظهار خوشحالی کرد که در کنار آن‌ها هستند. دیگر نمایندگان مجلس استان که در این مراسم حضور یافتند، عبارت بودند از: فین دانلی (Fin Donnelly)، نمایندهٔ مجلس استان از منطقهٔ ایرانی‌نشین کوکئیتلام-برک‌ مانتِین، جنیفر وایت‌ساید (Jennifer Whiteside)، نمایندهٔ مجلس استان از منطقهٔ نیو وست‌مینستر، برندا بیلی (Brenda Bailey)، نمایندهٔ مجلس استان از منطقهٔ ونکوور-فالس کریک، ملانی مارک (Melanie Mark)، نمایندهٔ مجلس استان از منطقهٔ ونکوور-مانت پلزنت، بروس رالستون (Bruce Ralston)، نمایندهٔ مجلس استان از منطقهٔ سوری-والی، و سوزی چنت (Susie Chant)، نمایندهٔ مجلس استان از منطقهٔ ایرانی‌نشین نورث ونکوور-سیمور. 

پس از آن دیوید ایبی سخنان کوتاهی ایراد کرد. او ابتدا از جمعیت برای حضور در این مراسم علی‌رغم باران شدید برای اعلام همبستگی با مردم ایران و خصوصاً خانواده‌های قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲، تشکر کرد. او گفت: «این خانواده‌ها شایستهٔ پاسخ‌اند و آن قربانیان شایستهٔ [اجرای] عدالت‌اند.» نخست‌وزیر همچنین اشاره کرد به وجود اقشار مختلفی همچون دکترها، دانشجویان، مادران، پدران و فرزندانی که خانواده‌ها و دوستانشان چشم‌به‌راه رسیدنشان بودند اما آن‌ها به‌دلیل بی‌عدالتی شرم‌آوری که همچنان به آن رسیدگی نشده است، هرگز به مقصد نرسیدند. او در ادامه گفت: «در عین حال، دنیا با وحشت شاهد آن است که چگونه مردم در خیابان‌های ایران برای حقوق بشر ایستادگی می‌کنند، برای دموکراسی ایستادگی می‌کنند، [برای] زن، زندگی، آزادی، و پاسخ کشتار است و اعدام. این غیرقابل‌قبول است. بریتیش کلمبیایی‌ها روی برنخواهند گرداند. ما چشم بر روی آنچه در ایران اتفاق می‌افتد، نخواهیم بست. ما از این تراژدی روی برنخواهیم گرداند. ما به یاد خواهیم سپرد و صدایمان را بلند خواهیم کرد. و به‌همین دلیل استان بریتیش کلمبیا کنار مردم ایران خواهد ایستاد. ما تعهد خواهیم داد که تا مبلغ ۱۰۰ هزار دلار به‌منظور ساخت یادمانی برای قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲ و مردمی که امروز در خیابان‌های ایران خواستار آزادی‌اند، اختصاص دهیم. برای اینکه بریتیش کلمبیا روی برنخواهد گرداند، ما خاموش نخواهیم ماند، ما صدایمان را برای مردمی که خواستار آزادی‌اند بلند خواهیم کرد؛ نه فقط مردم ایران بلکه مردم تمام دنیا، چرا که این چیزی است که بریتیش کلمبیا به آن باور دارد.» 

ویدیویی از سخنان بوئن ما و دیوید ایبی را در اینجا ببینید:

پس از سخنان بوئن ما و دیوید ایبی، نوبت به لیندا بوکانان، شهردار نورث ونکوور، و اعضای شورای این شهر رسید. ابتدا لیندا بوکانان به جمعیت برای حضور در شهر نورث ونکوور خوشامد گفت و از سازمان‌دهندگان برنامه سپاسگزاری کرد که از او برای شرکت در مراسم دعوت به‌ عمل آورده‌اند. وی سپس به معرفی اعضای شورای شهر که همراهش بودند، پرداخت: جسیکا مک‌ایلروی (Jessica McIlroy)، دان بل (Don Bell)، هالی بک (Holly Back)، انجلا جرارد (Angela Girard)، شروین شهریاری (Shervin Shahriari)، و تونی ولِنته (Tony Valente). لیندا بوکانان ضمن قدردانی از نخست‌وزیر دیوید ایبی و وزرای استان، اعضای شورای شهر، و همچنین ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام و برای حضور در این مراسم مهم، گفت: «از طرف شهرداری و اعضای شورای شهر، ما می‌خواهیم از دولت استان بریتیش کلمبیا و نخست‌وزیر ایبی برای کمک مالی سخاوتمندانه‌شان تشکر کنیم؛ کمکی به‌منظور ساخت یادمانی در شهر نورث ونکوور به احترام و به یاد ۱۷۶ نفر از سراسر دنیا که تعداد زیادی از آن‌ها از کانادا بودند و هفت نفر از همین نورث شور، که جانشان را در سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ از دست دادند، و همچنین به‌منظور تصدیق مبارزه برای آزادی و عدالت در ایران.» وی سپس نام هفت نفر از جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲ را که ساکن نورث ونکوور بودند، خواند و یاد آنان را گرامی داشت. در ادامه، بوکانان گفت که تابستان گذشته اعضای شورای شهر نورث ونکوور طرح او را برای ساخت یادمانی به‌شکل اثری هنری را در مکانی عمومی به‌اتفاق آرا تصویب کردند، و اکنون با اختصاص ۱۰۰ هزار دلار از طرف دولت استان، ساخت این یادمان یک گام به واقعیت نزدیک‌تر شده است. وی همچنین از اعضای جامعهٔ ایرانی که طی دو سه سال گذشته به دفتر او رجوع کرده و ایدهٔ ساخت چنین یادمانی را طرح کرده‌اند، تشکر کرد. شهردار بوکانان در ادامهٔ‌ سخنانش گفت: «چند سال گذشته برای همهٔ ما چالش‌برانگیز بوده است، اما برای آن‌ها که تحت تأثیر سرنگونی پرواز پی‌اس‌۷۵۲، انقلاب جاری در ایران و حمله به اوکراین قرار گرفته‌اند، بسیار دشوارتر از آن بوده که ما حتی بتوانیم تصور کنیم. جامعهٔ ایرانی-کانادایی بخش مهمی از شهر ما و هویت ماست. بسیار مهم است که ما در همبستگی با یکدیگر کنار هم بایستیم.» وی با اشاره به نورپردازی ساختمان شهرداری با رنگ‌های سبز و سفید و قرمز و نیز نیمه‌افراشته‌کردن پرچم‌ها در سیویک پلازا از جمعه (۶ ژانویه)، آن را کار کوچکی دانست که شهرداری برای به‌رسمیت‌شناختن جنبش اخیر انجام داده است. بوکانان در پایان سخنانش گفت که نام مهسا فراموش نخواهد شد و با آرزوی آزادی برای ایران، آزادی برای زنان و آزادی برای اوکراین، و آرزوی عشق، صلح و برابری، میکروفون را به شروین شهریاری سپرد.

شهریاری پس از ایراد سخنان کوتاهی به انگلیسی، سخنانش را به‌ فارسی این‌‌گونه بیان کرد: «به‌نام خداوند رنگین‌کمان، برای خدانور، مهسا و کیان. سه سال بعد از فاجعهٔ پی‌اس۷۵۲ هنوز خانواده‌های غم‌دار منتظر اجرای عدالت‌اند. من هم در کنار این خانواده‌ها هستم. جوان‌های معترض همین‌طور کشته می‌شوند. مردم که خواستار کرامت، آزادی و عدالت‌اند و شعار زن‌، زندگی، آزادی را فریاد می‌زنند، با آن‌ها با گلوله برخورد می‌شود. در کشوری که اولین منشور حقوق بشر را به دنیا اهدا کرد، کسی که اعتراض کند، یا به او شلیک می‌شود یا در خیابان کشته می‌شود یا به دار آویخته می‌شود. من در کنار این مردم هستم و خواهم بود. به امید پیروزی نور بر تاریکی، زن، زندگی، آزادی.»

ویدیویی از سخنان لیندا بوکانان و شروین شهریاری را در اینجا ببینید:

پس از صحبت‌های شروین شهریاری، لیندا بوکانان بیانیهٔ رسمی (proclamation) شهرداری شهر نورث ونکوور با عنوان «روز یادبود قربانیان فجایع هوایی و سرنگونی پرواز ۷۵۲» را به بهشته رضاپور، مادر زنده‌یاد بهاره کرمی مقدم از جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲، و هوریران سهراب، مادر زنده‌یاد نگار برقعی از جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲، تقدیم کرد.

پس از آن جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ نورث ونکوور در مجلس عوام کانادا و وزیر منابع طبیعی، سخنانی ایراد کرد. وی با تشکر از حضور جمعیت شرکت‌کننده در این مراسم به‌ زبان فارسی، و با اشاره به سومین سالگرد فاجعهٔ ازدست‌دادن دوستان، همسایه‌ها، اعضای خانواده، و همکارانِ جامعهٔ ما در سرنگونی بی‌رحمانهٔ پرواز پی‌اس۷۵۲، گفت: «از بین ۵۵ شهروند کانادایی و ۳۰ مقیم دائم کانادا که در آن روز از دست رفتند، هفت نفرشان نورث شور را خانهٔ خود می‌دانستند. کانادا تعداد زیادی از انسان‌های باهوش، سخت‌کوش و عمیقاً متعهد خود را در آن روز از دست داد؛ افراد دانشگاهی و نیز صاحبان کسب‌وکار محلی مشخصاً چنین فقدانی را لمس کردند و همهٔ ما بسیار غمگین بوده و هستیم، و زندگی افراد بسیاری عمیقاً تحت تأثیر [این فاجعه] قرار گرفت.» وی در ادامهٔ سخنانش گفت که مسیر دادخواهی برای قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲ و خانواده‌‌هایشان، راه پرچالشی بوده است، و کانادا تلاش کرده است که آن‌ها را به‌شیوه‌های مختلف حمایت کند و به‌همراه متحدان بین‌المللی خود به‌دنبال شفافیت و عدالت از رژیم ایران بوده است. او افزود: «ما همچنان متعهدیم که ایران را پاسخ‌گو نگه داریم و به عدالت دست یابیم.» ویلکینسون با اشاره به بیانیهٔ مشترک کانادا با کشورهای اوکراین، بریتانیا و سوئد که در ۲۸ دسامبر منتشر شد و روندی را آغاز کرد تا ایران را به‌طور قانونی وادار به پاسخ‌گویی کند، و با تأکید بر اینکه او و دیگر همکارانش در مجلس فدرال فارغ از هر حزبی، عمیقاً متعهدند که دادخواهی را برای قربانیان این پرواز و نیز معترضانی که این رژیم وحشی هم‌اکنون آن‌ها را سرکوب و زندانی می‌کند، ادامه دهند، افزود: «کانادا به افزودن تحریم‌های شدید علیه رژیم ایران ازجمله سپاه پاسداران ادامه خواهد داد. ما مطمئن خواهیم شد که دستاوردهای غیرقانونی افراد وابسته به رژیم ضبط و بلوکه شوند.» او همچنین اشاره کرد که پس از آنچه که نمایندگان مجلس فرانسه و آلمان انجام دادند، ۱۵ نمایندهٔ حزب لیبرال از استان بریتیش کلمبیا نیز کفالت سیاسی تعدادی از زندانیان، خصوصاً آن‌هایی را که با حکم اعدام مواجه‌اند، پذیرفته‌اند و امیدوار است که این مسئله به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای در روند این محکومیت‌ها تغییر ایجاد کند. ویلکینسون همچنین عمیقاً از خبر اعدام‌ محمد حسینی و محمدمهدی کرمی در روز قبل (۷ ژانویه) عمیقاً اظهار تأسف کرد و گفت: «ما به بازنشر خبرهای زندانیان در ایران ادامه خواهیم داد و تلاش خواهیم کرد صدای آن‌ها باشیم و اطمینان خواهیم یافت که رژیم ایران بداند چشم کانادا و در واقع دنیا به آن‌هاست.» او در پایان سخنانش تأکید کرد که در همین مراسم تعهد می‌دهد که دادخواهی را برای خانواده‌های قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲ و نیز آن‌ها که هم‌اکنون در ایران برای حقوق و آزادی خود مبارزه می‌کنند، ادامه خواهد داد. 

ویدیویی از سخنان جاناتان ویلکینسون را در اینجا ببینید:

در این مراسم همچنین ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام، و کوین فالکون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال و اپوزیسیون رسمی استان بریتیش کلمبیا، هم طی سخنان کوتاهی با خانواده‌های جانباختگان و نیز جامعهٔ ایرانیان بریتیش کلمبیا ابراز همبستگی کردند.

طی این مراسم، آرمان ابطحی، برادر زنده‌یاد مهران ابطحی از جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲، و حمیدرضا برقعی، برادر زنده‌یاد نگار برقعی از جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲، بیانیهٔ انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲ را به ترتیب به زبان‌های فارسی و انگلیسی خواندند. متن این بیانیه‌ از این قرار است:

«پیروزی با عدالت است.

در سحرگاه روز هجدهم دی‌ماه ٩٨، ساعاتی بعد از حملهٔ جمهوری اسلامی ایران به پایگاه‌های خالی آمریکا در عراق، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با شلیک دست‌کم دو موشک به پرواز PS752 از خطوط هوایی اوکراین، ۱۷۶ انسان بی‌گناه و کودکی به‌دنیانیامده را قتل‌عام کرد. سه دقیقه و چهل و دو ثانیه از شلیک اول تا سقوط هواپیما به درازا انجامید و هیچ‌کس ندانست در آن لحظات رعب‌آور چه بر مسافران و خدمهٔ بی‌گناه رفته است.

شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی که تحت نظارت مستقیم رهبر این حکومت فعالیت می‌کند، آسمان ایران را باز گذاشته بود تا با ایجاد سپر انسانی امکان مقابله‌به‌مثل ارتش آمریکا را کاهش بدهد و در صورت بالاگرفتن جنگ، با قربانی‌کردن هواپیماها خود را از مخمصه نجات دهد. 

قبل از شلیک، یک دستگاه پدافند را در نزدیکی فرودگاه کار گذاشته بودند تا به هواپیما شلیک کند. ساعاتی بعد از سرنگون‌کردن هواپیما، درحالی‌که می‌دانستند چه کرده‌اند تا سه روز در تلویزیون‌های رسمی خود از فتوحاتشان در پایگاه‌های آمریکایی حرف می‌زدند و هیچ سخنی از این جنایت نبود. 

بولدوزرهای سپاه را بلافاصله به صحنهٔ جرم فرستادند. تمام اموال مسافرین را به سرقت بردند، با بولدوزرها از روی پیکر مسافرین و قطعات هواپیما رد شدند و تمام موبایل‌های پیداشده را دست‌کاری یا تخریب کردند. درحالی‌که هم‌زمان خود و همدستانشان با تکیه بر جعلیاتِ نقص فنی هواپیما به تمام دنیا دروغ می‌گفتند.

۱۷۷ بستهٔ برزنتی را در تابوت‌های مهروموم‌شده در پرچم جمهوری اسلامی به‌عنوان پیکر مسافرین به خانواده‌‌های‌شان تحویل دادند که بعدها مشخص شد بررسی DNA هم به‌درستی بر آن‌ها انجام نشده است.

سه سال گذشته است.‌ در این سه سال دشوار انجمن خانواده‌های جانباختگان شکل گرفته است که خانوادهٔ ۱۴۲ نفر از جانباختگان را نمایندگی می‌کند. انجمن کارزاری طولانی و جانفرسا را تا به امروز پیش برده است تا بالاخره چهار دولت متضرر یعنی اوکراین، کانادا، بریتانیا و سوئد در روز ۲۸ دسامبر ۲۰۲۲ تصمیم بگیرند راه حقوقیِ بردن جمهوری اسلامی را به دیوان بین‌المللی دادگستری آغاز کنند. به جرم انجام جنایتی عامدانه و بر اساس مسئولیت‌های کیفریِ هر جنایتکاری که در ارتکاب این جنایت نقشی ایفا کرده است.

سه سال گذشت و در سال سوم این جنایت، فریاد ایران برای آزادی و عدالت تمام دنیا را درنوردید. انجمن خانواده‌ها که این جنایت را حلقه‌ای از زنجیرهٔ جنایات جمهوری اسلامی ایران در ۴۴ سال فساد و آدمکشی می‌داند، تلاش کرد به این انقلاب مترقی بپیوندد. ما خود را بخشی از انقلاب بزرگ زن، زندگی و آزادی در ایران می‌دانیم و اطمینان داریم با تلاش آزادی‌خواهان و عدالت‌خواهان روزی نه چندان دور ثمره‌ٔ این مبارزات دیده خواهد شد، حکومت جمهوری اسلامی سقوط خواهد کرد و دادگاه‌هایی عادلانه در سراسر ایران برای بررسی تمام‌ جنایات این حکومت شکل خواهند گرفت. 

خواسته‌های مشترکی در سراسر دنیا وجود دارد که خواستهٔ انجمن خانواده‌ها را بازتاب می‌دهد:

۱. از دولت‌های غربی می‌خواهیم به مذاکره با جمهوری اسلامی پایان دهند و سفرای خود را فرا بخوانند.

۲. از دولت‌های غربی می‌خواهیم با فشار فزاینده مانع از اجرای احکام اعدام در ایران شوند و جمهوری اسلامی را ناگزیر کنند تا تمام زندانیان سیاسی را آزاد کند.

۳. از دولت‌های غربی می‌خواهیم تمام نوکیسه‌های وابسته به جمهوری اسلامی را از کشور خود اخراج کنند و با آن‌ها همان کنند که با وابستگان پوتین کردند.

۴. از دولت‌های غربی می‌خواهیم یک‌بار برای همیشه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را در لیست گروه‌های تروریستی بگذارند.

انقلاب ایران زنده است و زنده می‌ماند تا به نتیجه برسد. پایان این کابوس نزدیک است و راز آن در همبستگی و سازماندهی برای رهایی‌ است. در سحرگاهی که چندان دور نیست، جهان روزی بدون جمهوری اسلامی ایران را آغاز خواهد کرد‌. ما جنایات جمهوری اسلامی را نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم.»

علاوه بر سخنرانی‌های فوق، در این مراسم طی چند قسمت نام تمام قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲ توسط تعدادی از اعضای خانواده‌های پرواز به‌همراه نمایش عکس‌های آن‌ها، خوانده شد. سرودخوانی گروه Vancouver for Iran و نیز قطعاتی موسیقی از سوی گروه کُر ایرانیان ونکوور نیز ازجمله برنامه‌هایی بود که در این مراسم به اجرا درآمد. 

به‌دنبال سخنرانی کوتاه دیوید ایبی در مراسم سومین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲، و اعلام اختصاص ۱۰۰ هزار دلار بودجه به‌منظور ساخت یادمان جانباختگان این پرواز، در گفت‌وگوی کوتاهی با بوئن ما از ایشان خواستیم تا جزئیات بیشتری در این زمینه در اختیارمان بگذارد ازجمله روندی که منجر به گرفتن این تصمیم شد، اینکه قدم‌های بعدی چیست، آیا دولت استان از همهٔ هنرمندان برای ارائهٔ طرح این یادمان دعوت خواهد کرد یا تنها از هنرمندان ایرانی و همچنین اینکه در این مرحله آیا تاریخی برای تکمیل این پروژه مشخص شده است یا خیر. بوئن ما در پاسخ به سؤالات ما گفت: 

در هشتم ژانویهٔ ۲۰۲۳، نخست‌وزیر دیوید ایبی اعلام کرد که ما با همکاریِ شهرداری نورث ونکوور یک یادمان دائمی در مکانی عمومی خواهیم ساخت؛ یادمانی به یادِ قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲ و به احترام نقش جامعهٔ مهاجر ایرانی-کانادایی در جنبش جهانی زن، زندگی، آزادی، و عدالت برای مردم ایران.

از زمانی‌که در سال ۲۰۲۰ رژیم اسلامی به هواپیما شلیک کرد، من به صحبت‌های بسیاری از اعضای جامعه گوش داده‌ام که می‌گویند چقدر مهم است که اتفاقی که برای پرواز پی‌اس۷۵۲ افتاد، هرگز فراموش نشده و نمی‌شود. این جنایتی که رژیم اسلامی مرتکب شد، در انزوا رخ نداد. مردم ایران سال‌هاست که تحت حکومت این رژیم مستبد دارند رنج می‌برند. یأس و خشم به‌حق علیه رژیم اسلامی برای شلیک به پرواز پی‌اس۷۵۲ و جنبشی که جرقه‌اش با مرگ مهسا امینی زده شد، خیلی به هم مرتبط‌اند. برای همین است که ما امیدواریم این یادمان بتواند علاوه بر حفظ یاد و خاطرهٔ قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲ و دادخواهی خانواده‌هایشان، مبارزات قدرتمند مردم ایران برای زن، زندگی، آزادی را به تصویر بکشد.

زمانی که هنوز جان هورگان نخست‌وزیر استان بود، من حدود یک‌سال قبل با دفتر نخست‌وزیری دربارهٔ ایدهٔ یادمان شروع به صحبت کرده بودم. با علم بر آنکه شهردار و اعضای شورای شهر نورث ونکوور نیز همسو با جامعهٔ ایرانی-کانادایی بوده‌اند، ما با آن‌ها تماس گرفتیم تا دربارهٔ امکان همکاری در این زمینه بحث و تبادل‌نظر کنیم. شهرداری نورث ونکوور از ژوئیهٔ گذشته و زمانی که طرحی را برای آغاز روند ایجاد یک اثر جدید هنری در مکانی عمومی تصویب کرد، گام‌هایی را در این راستا برداشته است. پس از آن من توانستم با نخست‌وزیر جدید، دیوید ایبی، کار کنم تا بودجه‌ای را برای کمک به ساخت این یادمان تأمین کنیم؛ همان چیزی که نخست‌وزیر دیوید ایبی روز ۸ ژانویه اعلام کرد.

دولت بریتیش کلمبیا یک دولت استانی است. مسائل مربوط به روابط بین‌المللی، تحریم‌ها، مهاجرت، ویزاها، امور مرزی، و امثالهم مستقیماً در محدودهٔ وظایف دولت فدرال قرار می‌گیرد و دولت‌های استان قدرت و اختیار انجام کاری در این حوزه‌ها را ندارند. هرچند، کاری ما می‌توانیم انجام دهیم، این است که کمک کنیم تا توجهات را به آنچه که رژیم اسلامی می‌کند جلب کنیم تا بدانند که چشم دنیا به آن‌هاست. ساخت یک یادمان دائمی در مکانی عمومی از سوی دولت استان بریتیش کلمبیا اینجا در کانادا – جایی که بسیاری از اعضای جامعهٔ مهاجر آن را خانهٔ خود می‌دانند – راهی است برای آنکه ما بتوانیم کمک کنیم از صدای مردم حمایت شود.

از این به‌بعد، روند ساخت نهایی این پروژه، اینکه چه کسانی در آن مشارکت خواهند داشت، چه هنرمندانی انتخاب خواهند شد، برنامهٔ زمان‌بندی آن، مکان آن و غیره، از سوی شهرداری نورث ونکوور به انجام خواهد رسید. 

شروین شهریاری، عضو شورای شهر نورث ونکوور، هم پس از این مراسم دربارهٔ مراحل بعدی ساخت این یادمان به رسانهٔ همیاری گفت: «درک من این است که کارکنان شهرداری روی فرایندی برای انتخاب طرح و مکان مناسب کار می‌کنند. به‌عنوان گام بعدی، آن‌ها این فرایند را برای تصویب به شورای شهر ارائه خواهند کرد. سپس شورا فرصت اظهارنظر در این زمینه را خواهد داشت.»

نوشته گزارشی از مراسم سومین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ در نورث ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز دوشنبه، ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، شورای شهر نورث ونکوور طرح پیشنهادی شهردار لیندا بوکانان را برای آغاز روند گزینش و نصب اثری هنری به‌یادجانباختگان پرواز ابدی ۷۵۲ در این شهر  به‌اتفاق آرا تصویب کرد. 

شهردار بوکانان در این زمینه گفت: «هنر نمی‌تواند افرادی را که از دست داده‌ایم، بازگرداند. این کار نمی‌تواند مانع غم و اندوه بازماندگان آن‌ها شود. من فکر می‌کنم این یادمان مکانی برای مردم خواهد بود که می‌توانند سوگواری کنند و یاد عزیزان ازدست‌رفته‌شان را گرامی بدارند.»

دان بل، از اعضای شورای شهر نورث ونکوور، گفت که فرآیند تصمیم‌گیری در مورد اینکه بنای یادبود چگونه باید باشد، باید توسط اعضای محلی جامعهٔ ایرانی-کانادایی هدایت شود. 

در طرح شهردار بوکانان آمده است که مسئولان این طرح باید برای تأمین مالی پروژه از مقامات ارشد دولتی کمک بخواهند.

بوئن ما، وزیر امور زیربنایی بریتیش کلمبیا و نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور-لانزدیل در مجلس قانونگذاری استان، در پستی به‌زبان فارسی در گروه «همیاری ایرانیان ونکوور» با به‌اشتراک‌گذاشتن این خبر با جامعهٔ ایرانی نوشت: «این گامی مهم است از طرف شهرداری نورث ونکوور در جهت ساخت بنای یادبود برای جانباختگان پرواز ۷۵۲. من به‌عنوان نمایندهٔ مردم از نورث ونکوور-لانزدیل از شهردار لیندا بوکانان و تیمش به‌خاطر اعلام آمادگی برای همکاری با دولت استان بی‌سی برای احداث این بنای یادبود تشکر می‌کنم.»

هفت تن از ساکنان نورث ونکوور به‌نام‌های فاطمه پساوند، عایشه پورقادری، ناصر پورشعبان اوشیبی، فیروزه مدنی، فاطمه (فائه) کازرانی، محمدحسین (دانیال) ساکت و دلارام داداش‌نژاد در بین جانباختگان فاجعهٔ سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ بودند. علاوه بر این، تعدادی از خانواده‌های جانباختگان دیگری که خودشان پیش از درگذشت در شهرهای دیگر کانادا سکونت داشتند، به شهر نورث ونکوور و شهرهای اطراف مهاجرت کرده‌اند و تنی چند از آنان در جشن نوروز دولت بریتیش کلمبیا که نوروز امسال در شهر نورث ونکوور برگزار شد، حضور یافتند.  

جان هورگان، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا و لیندا بوکانان، شهردار شهر نورث ونکوور، نوروز امسال در گفت‌وگوهایی جداگانه با «رسانهٔ همیاری» و «بی‌سی سرو»، در پاسخ به پرسشی دربارهٔ ساخت یادمانی برای جانباختگان پرواز ۷۵۲ قول مساعد داده بودند.

جان هورگان، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، در پاسخ به آن پرسش گفته بود:

«ما اخیراً به روز ملی یادبود قربانیان سوانح هوایی ادای احترام کردیم و یاد قربانیان پرواز ۷۵۲ را گرامی داشتیم. ما این عمل وحشتناک را محکوم می‌کنیم و خواهان عدالت برای قربانیان و خانواده‌هایشان هستیم.

در حالی‌که ما درخواستی رسمی برای یادمان این تراژدی به این شکل دریافت نکرده‌ایم، از فرصت مشارکت با سازمان‌دهندگان جامعه [ایرانی] استقبال می‌کنیم تا اطمینان یابیم به‌ شیوهٔ فکرشده‌ای به این قربانیان ادای احترام بشود.

چند تن از قربانیان از بریتیش کلمبیا بودند و مشارکت‌های مثبت آن‌ها میراث ماندگاری خواهد بود. من در جشن نوروز به تعدادی از خانواده‌های قربانیان ملحق شدم، و حتی در این مناسبت شاد، خوشی ما با سوگواری کسانی که دیگر با ما نیستند، درهم آمیخت. من به درد آن‌ها آگاه‌ام. ما در کنار هم، آن‌هایی را که در آن روز غم‌انگیز از دست رفتند، فراموش نخواهیم کرد.»

لیندا بوکانان شهردار شهر نورث ونکوور در پاسخ به آن پرسش گفته بود:

«جواب کوتاه به این سؤال مثبت است. جواب بلندتر اینکه اولاً شما می‌دانید این اتفاق کمی بعد از انتخاب من به سِمَت شهردار، افتاد. قطعاً جامعهٔ ایرانی بخش بزرگی از شهر نورث ونکوور را تشکیل می‌دهند، و زمانی که من این خبر را شنیدم، بسیار ناراحت و آشفته شدم و بلافاصله به کارمندانم ایمیل زدم و درخواست کردم که بلافاصله پرچممان را نیمه‌افراشته کنند. بعد با جامعهٔ ایرانی و همچنین با Impact North Shore که انجمن چندفرهنگی نورث ونکوور است همکاری کردم و پیشنهاد دادم که به‌مدت هفت روز مراسم شمع روشن‌کردن در شهر را داشته باشیم. من درک می‌کنم که چه اندازه این اتفاق موجب آسیب‌های روحی بوده است… ، و البته بلافاصله بعد از آن ما وارد دورهٔ همه‌گیری شدیم. بنابراین برای جامعهٔ ایرانی بسیار دشوار بوده است که واقعاً عزاداری کنند. کلاً وقتی که کل جامعه در قرنطینه است و از شما می‌خواهند که در خانه بمانید، درک می‌کنم که چقدر این مسئله نه تنها برای خانواده‌های جانباختگان، بلکه برای کل جامعهٔ‌ ایرانی و در واقع بهتر است بگویم برای کل افراد جامعه‌مان دشوار بوده و موجب تروما در آن‌ها شده است. 

در آن هفت شب بسیار سردی که ما مراسم شمع روشن‌‌کردن داشتیم، برای من مایهٔ افتخار بود که ببینم صدها نفر از جامعهٔ ما بیرون آمده‌اند و کنار یکدیگر هوای هم را دارند. در همین ارتباط، نسرین (فیلسوف) با من تماس گرفت و ما دربارهٔ بنای یادبود صحبت کردیم و من از ایشان خواستم که اطلاعات بیشتری در این زمینه برای من جمع‌آوری کند و من موضوع را پیگیری خواهم کرد. من باید این موضوع را با اعضای شورای شهر مطرح کنم و بله، ما حتماً راه‌های مختلف گرامیداشت قربانیان و خانواده‌هایشان را بررسی خواهیم کرد. من چند چیز در ذهنم دارم، که لازم است از طریق بخش آثار هنرهای همگانی (Public Arts Department) ما دنبال شود و روندش طی شود. برای من بسیار مایهٔ افتخار خواهد بود که چنین یادمانی را در شهرمان داشته باشیم. فکر می‌کنم برای مردم بسیار مهم است که مکانی وجود داشته باشد که بتوانند به آنجا بروند و نسبت به این قربانیان ادای احترام کنند؛ جایی که این‌ها برای همیشه در یادها بمانند، و نه فقط خود قربانیان بلکه آن لحظهٔ تاریخی و اینکه چه اتفاقی افتاد که نمی‌بایست فراموش شود.»

نوشته یادمان دائمی جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲ در شهر نورث ونکوور نصب خواهد شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در آستانهٔ نوروز ۱۴۰۱ همراه با دوستانمان در بی‌سی سرو، تابلو اعلانات فارسی‌زبانان بریتیش‌ کلمبیا، و با پشتیبانی نورث شور نیوز بر آن شدیم با تعدادی از سیاستمداران سطوح شهری و استانی در بریتیش کلمبیا گفت‌وگوهایی را ترتیب بدهیم تا هم دربارهٔ عملکردشان در سال گذشتهٔ خورشیدی به خوانندگانمان اطلاعاتی بدهند و هم از آن‌ها دربارهٔ برخی مسائل مورد علاقهٔ جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا بپرسیم که توجه شما را به این گفت‌وگوها جلب می‌کنیم. لازم به یادآوری است که به‌دلیل محدودیت صفحات نشریه تعدادی از گفت‌وگوها در شمارهٔ آینده منتشر خواهند شد.

بی‌سی‌ سرو: شهردار بوکانان، سپاسگزاریم از اینکه وقت گذاشتید و در این سری گفت‌گوهای مشترک که توسط بی‌سی سرو، رسانهٔ همیاری و نورث شور نیوز برگزار می‌شود، شرکت کردید. 

شهردار بوکانان: خیلی ممنون از شما. مایهٔ افتخار من است که اینجا باشم و از دعوت شما سپاسگزارم.

بی‌سی سرو: در ابتدا مایل‌ایم از شما بخواهیم برایمان بگویید در سال گذشته چه کارهایی انجام شده است. و البته منظور از سال گذشته، سال تقویمی ما و از مارس ۲۰۲۱ تا مارس امسال است. لطفاً بفرمایید که به‌لحاظ مسائلی که برای همه از اهمیت بالایی برخوردار است، ازجمله توان مالی، حمل‌ونقل، یا دیگر موضوعات مورد علاقهٔ ساکنان شهر نورث ونکوور، چه کارهایی انجام شد.

شهردار بوکانان: این سؤال جواب مفصلی می‌طلبد و نمی‌توان تنها در چند جمله به آن پاسخ داد. ممکن است شما را ارجاع بدهم به مجمع سالانهٔ شهرداری در ماه نوامبر گذشته. فکر کنم باید یادم بماند که سال آینده شما هم به این مجمع دعوت شوید. 

به‌هر حال، ممنون‌ام برای طرح این سؤال. سال گذشته، دومین سال همه‌گیری بوده و فکر می‌کنم اغلب ما به‌نحوی تحت تأثیر آن بوده‌ایم، اما برای برخی از افراد جامعه تأثیرات مخرب‌تری داشته است. علی‌رغم این شرایط، فکر می‌کنم شهرداری نورث ونکوور در انجام بسیاری از اموری که من و شورای شهر به‌عنوان اولویت در مقابل خود داشته‌ایم، نسبتاً خوب عمل کرده است. 

اگر اطلاع ندارید، شورای شهر طی نُه ماه اولی که بر سر کار آمدیم، برای اولین بار برنامهٔ استراتژیک شهر نورث ونکوور را تدوین کرد، و چشم‌انداز ما این است که سالم‌ترین شهر کوچک در جهان باشیم و ما پنج هدف عمده داریم که تمرکز آن‌ها روی «شهر برای مردم» است. درست است که ما اینجاییم تا زیرساخت‌های شهری و دیگر پروژه‌های و برنامه‌های خدماتی را به‌انجام برسانیم، ولی شهرها در درجهٔ اول یعنی مردمانشان و آن‌هایی که جوامع ما را تشکیل می‌دهند. بنابراین تمرکز ما روی مردم است و روی اینکه همهٔ شهر قابل‌دسترسی باشد و ورود به آن و خروج از آن آسان باشد، و این یعنی همان مسئلهٔ راه‌وترابری.

ما همچنین می‌خواهیم که شهری قابل‌زندگی‌کردن داشته باشیم، یعنی به‌لحاظ محیط زیست، شهری موفق و نیز شهری زنده و پویا، بنابراین روی فضاهای عمومی و باز و مراکز اجتماعی هنری و فرهنگی تمرکز داریم. در واقع طی یک‌سال گذشته، ما دستاوردهای بسیاری علی‌رغم کووید داشته‌ایم. طی سال گذشته، ما سیاست‌هایی را پیاده‌سازی کردیم که موجب شد بتوانیم ابتکاراتی را در حیطهٔ مسکن انجام بدهیم، ازجمله اَشکال جدید مسکن، خانه‌های اجاره‌ای، توسعه و تقویت سیاست‌ها برای زمانی که مردم به‌دلیل ساخت‌و‌سازهای شهری مجبور به جابه‌جایی می‌شوند و نیز تقویت سیاست‌هایی در زمینهٔ بیرون‌کردن مستأجران، به‌طور مثال وقتی که از آن‌ها خواسته می‌شود که خانه را تخلیه کنند چون می‌خواهند تعمیراتی بکنند در حالی‌که چنین برنامه‌ای ندارند. 

ما همچنین اَشکال مختلف مسکن را در نظر گرفته‌ایم؛ نه فقط مسکن بازار بلکه مسکن خارج‌ازبازار (خانه‌های اجاری‌ای که بخشی از هزینه‌های اجاره‌شان از سوی دولت یا نهادهای غیرانتفاعی تأمین می‌شود) را هم. یکی از زیرساخت‌هایی که ما در آن پیشرفت داشته‌ایم، توسعهٔ مجدد «خانهٔ محلهٔ نورث شور» است که سازمان خدمات اجتماعی بزرگی است، ولی این پروژه‌ای است که در واقع سه سازمان غیرانتفاعی دیگر دارد، بنابراین ما یک «خانهٔ محلهٔ نورث شور» جدید خواهیم داشت، و وقتی این پروژه آغاز به‌کار کند، ما بیشترین تعداد مسکن مقرون‌به‌صرفه برای یک نسل را خواهیم ساخت و نیز مراکز مراقبت موقت از سالمندان. ما همچنین کلنگ ساختمان جدید هری جروم را در آخر همین ماه به زمین می‌زنیم و این ساخت این پروژه نیز به‌زودی آغاز خواهد شد. 

در رابطه با راه‌وترابری، ما سیاست‌های مبتکرانه‌ای اتخاذ کرده‌ایم، اولین برنامهٔ دوچرخه‌برقی اشتراکی در بریتیش کلمبیا را راه‌اندازی کرده‌ایم، و نیز به امکان استفادهٔ عابران پیاده از زیرساخت‌هایمان افزوده‌ایم. همچنین من عضو نهاد ارتباطات نورث شور (North Shore Connects) هستم که سه شهرداری نورث شور و دو دولت مردمان نخستین در آن مشارکت دارند و اولویت ما در حال حاضر سیستم رفت‌وآمد سریع (Rapid Transit) از این‌سوی خلیجک بورارد به آن‌سویش است. 

در ارتباط با رفاه و توسعهٔ اقتصادی، ما استراتژی توسعهٔ اقتصادی‌مان را داریم که به‌زودی منتشر خواهد شد که نشان می‌دهد چگونه ما می‌توانیم کسب‌وکارهای کوچک و متوسط را حمایت کنیم و نیز چگونه دیگر کسب‌وکارها و سرمایه‌ها را به‌سمت شهرمان جلب کنیم. 

و در آخر اینکه ما یک استراتژی تندرستی در دست داریم که به‌زودی منتشر می‌شود و تمرکزش طبیعتاً روی مردم است و اینکه ما چطور مردم را در جامعه‌مان حمایت می‌کنیم. همچنین ما موزهٔ جدید را افتتاح کردیم؛ یکی از زیرساخت‌های همگانی دیگری که ما ساختیم. طی سال گذشته شیپ‌یارد تعداد زیادی جایزه کسب کرده است. همچنین استراتژی محیط زیست و اقلیم که به‌زودی و طی یکی دو ماه آینده منتشر خواهد شد. البته موارد بسیار دیگری هم هست و من می‌توانم همچنان ادامه بدهم ولی می‌دانم که شما سؤالات دیگری هم دارید.

رسانهٔ همیاری: ممنون برای توضیحاتتان دربارهٔ تمام کارهای خوبی که طی یک‌سال گذشته انجام داده‌اید. صحبت سیستم رفت‌وآمد سریع شد. می‌دانیم که اوایل ماه گذشته، همهٔ اعضای سه شورای شهر و بخش‌های نورث شور متفقاً به طرح یکسانی رأی دادند و رسماً از شورای شهرداری ترنس‌لینک خواستند که پروژهٔ سیستم رفت‌وآمد سریع خلیجک بورارد را به‌عنوان یکی از پروژه‌های توسعهٔ ده‌سالهٔ آیندهٔ سیستم رفت‌وآمد سریع، در اولویت قرار دهند. آیا شما پاسخی از ترنس‌لینک گرفته‌اید؟ آیا فکر می‌کنید هیچ شانسی هست که دولت‌های استانی یا فدرال کمک کنند تا این پروژه سریع‌تر جلو برود؟ همچنین لطفاً کمی برای ما دربارهٔ اینکه چگونه اعضای سه شورای شهر و بخش‌های نورث شور در این زمینه متفق‌النظر شدند، توضیح دهید، چون تا جایی که می‌دانم در ابتدا چنین نبود. 

شهردار بوکانان: من فکر می‌کنم که در ردهٔ بالا، همهٔ ما روی این موضوع توافق داریم که همه نیاز دارند بتوانند به‌طور کارآمد حرکت کنند، چه درخودِ شهر و چه برای بیرون‌رفتن از شهر و ورودِ به آن. متأسفانه شهر ما نورث ونکوور خیلی تفاوتی با اغلب شهرهای آمریکای شمالی که برای حرکت با خودرو طراحی شده‌اند، ندارد. بنابراین من خیلی خوشحال‌ام که شهر ما استراتژی جابه‌جایی جدیدی دارد. این استراتژی جدید که به‌زودی منتشر خواهد شد، بر دوچرخه‌برقی اشتراکی و افزایش امکان تردد برای عابران پیاده تمرکز خواهد داشت و با اختصاص بخشی از فضای عمومی خیابان‌ها به دوچرخه‌سوارها و دیگر وسایل نقلیهٔ کوچک (micro mobility)، امکانات مختلفی را برای مردم فراهم خواهد نمود. بنابراین ما تلاش داریم برای همهٔ مردم امکان جابه‌جایی و حرکت در شهر را فراهم کنیم، نه فقط آن‌هایی که خودروی شخصی دارند.

وقتی که ما این امکانات را فراهم کنیم، جابه‌جایی و حرکت برای همه آسان‌تر خواهد شد، ازجمله جابه‌جایی کالاها که بسیار مهم است، چرا که ما شهری بندری هستیم و باید اطمینان حاصل کنیم که کالاها به‌طور کارآمدی در داخل شهر و برای خروج از آن، حمل‌ونقل می‌شوند. در رابطه با ارتباطات نورث شور (North Shore Connects) و سیستم رفت‌وآمد سریع، در واقع ارتباطات نورث شور با سه دولت محلی و دو دولت مردمان نخستین ازجمله رده‌های بالاتر ما در سطح دولت استانی و فدرال، شرکای این پروژه بوده‌اند. این مجموعه به‌مدت پنج سال برای این پروژه با هم جلسه داشته‌اند و پیش از اینکه من شهردار بشوم، توسط بوئن ما، نمایندهٔ نورث‌ ونکوور – لانزدیل در مجلس قانونگذاری استان، که به‌نوعی همهٔ ما را دور هم جمع کرد، رهبری و هدایت می‌شده است. طی سال‌های گذشته، این تیم معضل تراکم و ازدحام در نورث شور و راه‌حل‌های رفع آن را بررسی کرده است. در نتیجه ۱۳ پیشنهاد ارائه شد که سیستم رفت‌وآمد سریع خلیجک بورارد یکی از آن‌ها بود. 

در ارتباط با شورای شهرداری ترنس‌لینک، البته من به‌عنوان شهردار در این شورا که سازمانی منطقه‌‌ای است و همهٔ ۲۳ شهردار منطقه عضوی از آن‌اند، حضور دارم. ترنس‌لینک به‌دلیل کاهش تردد افراد و در نتیجه کاهش درآمد، بیشترین آسیب را از کووید دید، بنابراین ما تصمیم گرفتیم که در برنامهٔ ده‌سالهٔ توسعهٔ حمل‌ونقل، پروژهٔ‌ سیستم رفت‌وآمد سریع خلیجک بورارد را در اولویت اصلی قرار دهیم. 

در حال حاضر، ما مشغول دیدار در جلسات شورای شهرداری ترنس‌لینک هستیم. کارگاه‌های متعددی داشته‌ایم و برنامهٔ طرح و اجرای این پروژه را باید نهایی کنیم چرا که ما باید با تمام همتاهای خودمان در کل منطقه که هریک اولویت‌های خود را دارند، مذاکره کنیم. فکر می‌کنم نسخهٔ نهایی احتمالاً در ماه آوریل برای مشورت با عموم مردم منتشر خواهد شد و پس از آن امیدواریم تا ماه ژوئیه طرح نهایی سرمایه‌گذاری را داشته باشیم، و در نورث شور، ما کاملاً مطمئن‌ایم که به‌لحاظ فاز اول چشم‌انداز ده‌ساله، ما توانایی انجام آن را داریم. 

شما همچنین دربارهٔ تعهد از طرف سطوح بالاتر دولت برای کمک به این پروژه پرسیدید. تعهدی که هست این است که آن‌ها هم با ما روی اجرای این پروژه توافق دارند، اما به‌لحاظ بودجهٔ کار، بودجهٔ پروژه‌های راه‌وترابری از طرف دولت‌های فدرال و استانی است، ولی این شورای شهرداران ترنس‌لینک است که تصمیم می‌گیرد اولویت‌ها چیست. هرچند تا جایی که به نورث شور مربوط می‌شود، ما از طریق ارتباطات نورث شور متعهد شده‌ایم که اولویت ما این است که پروژهٔ سیستم رفت‌وآمد سریع خلیجک بورارد را طی برنامهٔ توسعهٔ ده‌سالهٔ آینده به‌انجام برسانیم.

رسانهٔ همیاری: بسیار عالی. بیش از دو سال از تراژدی سرنگونی هواپیمای اوکراینی می‌گذرد. با توجه به اینکه هفت تن از جانباختگان این پرواز ساکن شهر نورث ونکوور بودند، و همچنین برخی از خانواده‌های جانباختگانی که ساکن دیگر نقاط کانادا بوده‌اند، به این شهر نقل مکان کرده‌اند، و نیز با درنظر گرفتن اینکه این خانواده‌ها و البته کل جامعهٔ ایرانی مایل‌اند بتوانند بنای یادبودی برای گرامیداشت خاطرهٔ جانباختگان این پرواز در این شهر بنا کنند، آیا شهرداری هیچ برنامه‌ای برای کمک به ساخت چنین بنای یادبودی دارد؟

شهردار بوکانان: جواب کوتاه به این سؤال مثبت است. جواب بلندتر اینکه اولاً شما می‌دانید این اتفاق کمی بعد از انتخاب من به سِمَت شهردار، افتاد. قطعاً جامعهٔ ایرانی بخش بزرگی از شهر نورث ونکوور را تشکیل می‌دهند، و زمانی که من این خبر را شنیدم، بسیار ناراحت و آشفته شدم و بلافاصله به کارمندانم ایمیل زدم و درخواست کردم که بلافاصله پرچممان را نیمه‌افراشته کنند. بعد با جامعهٔ ایرانی و همچنین با Impact North Shore که انجمن چندفرهنگی نورث ونکوور است همکاری کردم و پیشنهاد دادم که به‌مدت هفت روز مراسم شمع روشن‌کردن در شهر را داشته باشیم. من درک می‌کنم که چه اندازه این اتفاق موجب آسیب‌های روحی بوده است… ، و البته بلافاصله بعد از آن ما وارد دورهٔ همه‌گیری شدیم. بنابراین برای جامعهٔ ایرانی بسیار دشوار بوده است که واقعاً عزاداری کنند. کلاً وقتی که کل جامعه در قرنطینه است و از شما می‌خواهند که در خانه بمانید، درک می‌کنم که چقدر این مسئله نه تنها برای خانواده‌های جانباختگان، بلکه برای کل جامعهٔ‌ ایرانی و در واقع بهتر است بگویم برای کل افراد جامعه‌مان دشوار بوده و موجب تروما در آن‌ها شده است. 

در آن هفت شب بسیار سردی که ما مراسم شمع روشن‌‌کردن داشتیم، برای من مایهٔ افتخار بود که ببینم صدها نفر از جامعهٔ ما بیرون آمده‌اند و کنار یکدیگر هوای هم را دارند. در همین ارتباط، نسرین (فیلسوف) با من تماس گرفت و ما دربارهٔ بنای یادبود صحبت کردیم و من از ایشان خواستم که اطلاعات بیشتری در این زمینه برای من جمع‌آوری کند و من موضوع را پیگیری خواهم کرد. من باید این موضوع را با اعضای شورای شهر مطرح کنم و بله، ما حتماً راه‌های مختلف گرامیداشت قربانیان و خانواده‌هایشان را بررسی خواهیم کرد. من چند چیز در ذهنم دارم، که لازم است از طریق بخش آثار هنرهای همگانی (Public Arts Department) ما دنبال شود و روندش طی شود. برای من بسیار مایهٔ افتخار خواهد بود که چنین یادمانی را در شهرمان داشته باشیم. فکر می‌کنم برای مردم بسیار مهم است که مکانی وجود داشته باشد که بتوانند به آنجا بروند و نسبت به این قربانیان ادای احترام کنند؛ جایی که این‌ها برای همیشه در یادها بمانند، و نه فقط خود قربانیان بلکه آن لحظهٔ تاریخی و اینکه چه اتفاقی افتاد که نمی‌بایست فراموش شود. 

رسانهٔ همیاری: در صحبت‌های قبلی‌تان به مرکز تفریحی هری جروم و ساختمان جدید در دست ساخت آن اشاره کردید. در همین ارتباط ما نامه‌هایی از خوانندگانمان دریافت کرده‌ایم مبنی براینکه این مرکز به‌دلیل کمبود کارمند با ظرفیت کامل خود کار نمی‌کند. آیا این مشکل هنوز ادامه دارد؟ و آیا هیچ برنامه‌ای دارید که استفاده از مرکز فعلی را به حداکثر ممکن برسانید تا زمانی که ساخت مرکز جدید پایان یافته و آمادهٔ بهره‌برداری است؟ 

شهردار بوکانان: همان‌طور که اشاره کردم، ما بسیار هیجان‌زده‌ایم که بالاخره در پایان این ماه کلنگ ساخت مرکز جدید را به زمین خواهیم زد و خوشحال‌ایم که پروژه به‌اجرا درخواهد آمد، و این مرکز اجتماعات جدید در سال ۲۰۲۵ آمادهٔ بهره‌برداری خواهد بود. اگر مایل‌اید که در نشریه‌تان منعکس کنید، ویدیوی خیلی خوبی هست که نشان می‌دهد مرکز جدید چه شکلی خواهد بود. در عین حال، مرکز فعلی همچنان باز باقی خواهد ماند. به‌لحاظ برنامه‌ها و خدمات این مرکز، مطمئن نیستم هم‌اکنون دقیقاً در چه وضعیتی است، ولی به‌هر حال، این مرکز هم مثل هر ارگان دیگری بسیار از کووید آسیب دیده است، برای همین قرار بر این بود که مرکز فعلی بسته بشود تا ما مرکز جدید را بسازیم و به‌همین دلیل برنامه‌ریزی‌های زیادی داشتیم برای اینکه برنامه‌ها و خدمات این مرکز را به دیگر مراکز شهر انتقال دهیم، ولی بعد تصمیم بر این شد که آن را باز نگه داریم.

تا جایی که می‌دانم، بیشتر برنامه‌های این مرکز همچنان ارائه می‌شود، و اگر هم برنامه‌ای ارائه نمی‌شود، به‌دلیل چالش‌هایی است که ما برای پیداکردن کارکنان و ارائه‌ٔ تمام خدمات مورد نیاز مردم داریم. به‌هر حال، چه از طریق هری جروم و چه دیگر مراکزی که کمیتهٔ امور تفریحی (Rec Commission) آن را مدیریت می‌کند، از جمله مرکزی که قرار است در کپیلانو رود در بخش نورث ونکوور باز شود، برنامه‌ها و خدمات بیشتری در آینده ارائه خواهد شد.

بی‌سی‌ سرو: در سال ۲۰۱۹، زمانی که هنوز کوویدی وجود نداشت، که گویی صدها سال قبل بود، من و تعدادی چند از ساکنان ونکوور، با همکاری جین سوانسون، عضو شورای شهر ونکوور، طرحی را به شورای شهر ونکوور بردیم برای افزودن نوروز به تقویم تعطیلات و مناسبت‌های شهر و نیز جشن آن در شهرداری. همچنین در پورت‌ مودی، ایمی لوبیک، عضو شورای شهر، طرح مشابهی را به شورای شهر پورت مودی برده است. شهرداری ونکوور هم گفته است که قصد دارد پل بورارد را چراغانی کند. در همین زمینه ما وبسایت شهر نورث ونکوور را بررسی کردیم، ولی چیز مشابهی پیدا نکردیم که نشان از این داشته باشد که نوروز در این شهر به‌رسمیت شناخته می‌شود. آیا نوروز رسماً در تقویم شهر نورث ونکوور جای دارد؟ و اگر نه، آیا برنامه‌ای هست که نوروز به‌نحوی رسماً در مناسبت‌های شهر گنجانده شود؟ 

شهردار بوکانان: در ارتباط با به‌رسمیت‌شناختن مناسبت‌های فرهنگی، این‌ها اغلب توسط کمیتهٔ امور فرهنگی و تفریحی نورث ونکوور (North Vancouver Recreation and Culture Commission) به‌رسمیت شناخته می‌شوند و شهرداری خودش جشن نمی‌گیرد. البته من همیشه در دفتر خودم به کمک کارکنانم به‌نوعی مناسبت‌های مختلف فرهنگی را به‌رسمیت می‌شناسم. چراغانی و آذین‌بندی هم چیزی است که می‌توانیم مد نظر قرار دهیم. البته مطمئن نیستم آیا سال گذشته بیانیهٔ رسمی برای نوروز دادیم یا نه ولی مطمئناً من بسیار خوشحال خواهم شد که در این زمینه بیانیه بدهیم. البته مشکل اینجاست که جلسات ما به‌دلیل تعطیلات بهاری تشکیل نمی‌شود ولی حداقلش این است که برای سال‌ آینده حتماً این را در نظر بگیریم. ولی اگر با مثلاً روز کانادا مقایسه کنیم، این دیگر منوط به آن است که گروه‌هایی برای چنان برنامه‌ای طرح، برنامه‌ریزی و اجرا کنند و آن‌وقت ما هم مانند عضوی از جامعه در آن شرکت کنیم و آن را با شما جشن بگیریم.

بی‌سی‌ سرو: به‌عنوان آخرین سؤال، می‌خواهم از شما بپرسم که در این بهار و این نوروزی که در چند قدمی ماست، چشم‌انتظار چه چیزی هستید و چه آرزوی دارید؟

شهردار بوکانان: من این واقعیت را خیلی دوست دارم که جامعهٔ ما از چندین فرهنگ مختلف ساخته شده و این بسیار زیباست که ما چند بار در سال شانس این را می‌یابیم که سال نو را جشن بگیریم، و فقط سال نو ما مسیحیان در ۳۱ دسامبر نیست. بهار همیشه آغازی نو است، و تصور می‌کنم با توجه به دو سالی که از سر گذرانده‌ایم و حالا هم که شاهد حملهٔ روسیه به اوکراین هستیم، من واقعاً چشم‌انتظار سال نویی شاد با سرآغازهایی جدید هستم، و همچنان که کشور ما پذیرای مهاجران جدید از همهٔ کشورها ازجمله از ایران است، من چشم‌انتظار این مهاجران جدید هستم که می‌خواهند نورث ونکوور شهرشان باشد و منتظرم که به آن‌ها خوشامد بگویم. خوشحال‌ام که اشاره کردید حتی کسانی از تورنتو به اینجا آمده‌اند و این شهر را خانهٔ خود دانسته‌اند. فکر می‌کنم ما همه آماده‌ایم که برای همه نوروزی شاد آرزو کنیم و آغازی نو داشته باشیم و وقت بگذاریم بیرون برویم و شخصاً با دیگران ارتباط برقرار کنیم و جشنی بزرگ برپا کنیم.

بی‌سی سرو و رسانهٔ همیاری: بار دیگر ممنون از وقتی که به ما دادید.

ویدیوی این گفت‌وگو را در اینجا ببینید:

نوشته گفت‌وگوی نوروزی رسانهٔ همیاری و بی‌سی سرو با لیندا بوکانان، شهردار شهر نورث ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.