فوتبال داخل سالن یا فوتسال اگر چه به بزرگی فوتبال یا ساکر نیست ولی در اغلب کشورهای دنیا بازی می‌شود و طرفداران خودش را دارد. قدرت‌های بزرگ این رشته همان قدرت‌های بزرگ فوتبال مثل برزیل، آرژانتین، اسپانیا و ایتالیا هستند و شاید دیگر قدرت‌های مدعی برخلاف فوتبال، تیم‌های آمریکا و البته ایران باشند.

فکر می‌کنم این رشته، انتخابی پرطرفدار و طبیعی برای ایرانیان است. بازیکنانی که تکنیک‌های گل‌کوچک بازی‌کردن را یاد گرفته بودند، ولی دسترسی به زمین چمن نداشتند، فوتبال داخل سالن را بسیار جذاب می‌دیدند. از طرفی زمین فوتبال داخل سالن نیاز به هزینه‌ٔ بالای نگهداری زمین با چمن طبیعی ندارد و در بسیاری از کشورها در زمین چندمنظوره هم برگزار می‌شود.

در ایران موج جدید فوتسال از سال ۱۹۹۲ شروع شد. وقتی با کمترین انتظار تیم ایران به مقام چهارمی جهان رسید. اغلب بازیکنان هم ملی‌پوشان تیم فوتبالِ چمنی مثل حمید استیلی، سیدمهدی ابطحی، محمد خاکپور بودند که واقعاً خوش درخشیدند.

این موفقیت با تشکیل مسابقات مختلف ازجمله جام رمضان در سالن ۱۲ هزارنفرهٔ مجموعهٔ آزادی ادامه یافت. این‌ها بنیان موفقیت چشمگیر تیم ایران در آسیا در سال‌های آینده شد.

حالا این عشق و علاقه در این سوی دنیا در کانادا هم ادامه یافته است و در کنار ورزش باعث کار خیر و دوستی هم شده است.

با آقای فریور ترابی، برگزارکنندهٔ مسابقات داخل سالن که در ۵ آوریل در دانشگاه سایمون فریزر انجام شد، گفت‌وگویی ترتیب داده‌ایم که از نظرتان می‌گذرد.

*‌ * * * *

ایدهٔ برگزاری این مسابقات از کجا شکل گرفت و هدف اصلی آن چه بود؟

ایدهٔ این مسابقات پس از تماس تلفنی خانم فریدونی با بنده شکل گرفت، زمانی که دربارهٔ همکاری بین آکادمی ARES Football و شرکت بازاریابی و برگزارکنندهٔ مسابقات ورزشیِ Unique10R برای برگزاری یک مسابقه فوتبال ویژهٔ جامعهٔ ایرانی صحبت کردیم. هدف اصلی ما از این همکاری و برگزاری این رویداد، ایجاد یک فضای صمیمی، پویا و مثبت برای نزدیک‌ترشدن ایرانی‌های ساکن ونکوور به یکدیگر بود. ما معتقدیم که ورزش، به‌ویژه فوتبال، ابزاری قوی برای ایجاد ارتباط، دوستی و همدلی است. این مسابقات فرصتی شد برای دورِهم‌جمع‌شدن، رقابت سالم، و ساختن لحظات خوش و به‌یادماندنی.

چرا دانشگاه اس‌اف‌یو را به‌عنوان محل برگزاری انتخاب کردید؟

دانشگاه اس‌اف‌یو را به‌دلایل مختلف انتخاب کردیم. اول اینکه این محل میزبان تمرینات آکادمی ARES Football است و رابطهٔ خوبی با ما دارد. دوم، موقعیت مکانی بسیار مناسبی دارد و برای اکثر شرکت‌کنندگان قابل‌دسترسی است. علاوه بر این، سالن ورزشی دانشگاه اس‌اف‌یو یکی از مجهزترین و باکیفیت‌ترین سالن‌ها در استان بریتیش کلمبیاست و فضای بسیار مناسبی برای برگزاری رقابت‌های فوتسال دارد.

نحوهٔ ثبت‌نام تیم‌ها چگونه بود؟ آیا سطح فنی تیم‌ها در گروه‌بندی‌ها لحاظ شد؟

تیم‌ها به‌صورت آزاد و داوطلبانه ثبت‌نام کردند. با توجه به اینکه شناخت دقیقی از سطح فنی تیم‌ها نداشتیم، گروه‌بندی‌ها به‌صورت قرعه‌کشی (رندوم) انجام شد تا عدالت حفظ شود و همه فرصت برابر برای رقابت داشته باشند. هدف ما این بود که فضا را برای حضور همهٔ علاقه‌مندان باز بگذاریم، چه حرفه‌ای‌ها و چه کسانی که صرفاً برای تفریح آمده بودند.

آیا حضور بانوان هم در نظر گرفته شده بود؟

بله، یکی از ویژگی‌های مثبت و متفاوت این دوره از مسابقات، حضور بانوان در ترکیب تیم‌ها بود. بر اساس قوانین مسابقات، هر تیم موظف بود حداقل دو بازیکن خانم در ترکیب خود داشته باشد. خوشبختانه همهٔ تیم‌ها این قانون را رعایت کردند و همین موضوع باعث شد فضا جذاب‌تر، متنوع‌تر و صمیمی‌تر باشد. حضور فعال بانوان انرژی خاصی به مسابقات داد.

به‌نظر شما، آیا تجربهٔ گل‌کوچک ایرانی‌ها تأثیری بر توانایی آن‌ها در فوتسال دارد؟

قطعاً. بازی‌های گل‌کوچک در کوچه و خیابان‌های ایران نقش مهمی در رشد تکنیکی و ذهنی بازیکنان داشته است. در این فضاها بازیکنان یاد می‌گیرند سریع تصمیم بگیرند، تحت فشار بازی کنند و خلاقیت داشته باشند. این ویژگی‌ها دقیقاً همان چیزهایی‌اند که در فوتسال اهمیت دارند. به‌همین دلیل هم تیم ملی فوتسال ایران یکی از قدرتمندترین تیم‌های جهان به شمار می‌رود.

وضعیت فوتسال در کانادا را چطور می‌بینید و چه مقایسه‌ای با ایران دارید؟

فوتسال و فوتبال در کانادا در سال‌های اخیر رشد قابل‌توجهی داشته، به‌ویژه با نزدیک‌شدن به جام جهانی که یکی از میزبانان آن کاناداست. اما از نظر زیرساخت‌ها، فرهنگ فوتبالی و تجربه، هنوز فاصله‌ای با کشورهایی مثل ایران وجود دارد. ایران در زمینهٔ فوتسال دارای تاریخچه، سبک خاص و بازیکنان بااستعدادی است. در عوض، کانادا از نظر امکانات فیزیکی و شرایط محیطی، فضای بسیار خوبی برای رشد این ورزش‌ها دارد.

آیا قصد دارید این مسابقات را به‌صورت مداوم برگزار کنید؟

بله، حتماً. با توجه به استقبال گسترده و انرژی مثبتی که از این دوره دریافت کردیم، تصمیم داریم مسابقات را به‌صورت فصلی برگزار کنیم — یعنی در هر فصل سال یک دوره مسابقه داشته باشیم: بهار، تابستان، پاییز و زمستان. هدف ما این است که این رقابت‌ها به یک بخش ثابت و مورد انتظار در تقویم ورزشی جامعهٔ ایرانی در ونکوور تبدیل شود.

آیا از روند برگزاری مسابقات راضی بودید؟ چه چالش‌هایی داشتید؟

برای نخستین دوره، روند برگزاری بسیار خوب بود. البته چالش‌هایی مثل زمان‌بندی، هماهنگی تیم‌ها و ثبت‌نام‌ها وجود داشت، اما با تلاش تیم اجرایی و همکاری خوب شرکت‌کنندگان، توانستیم بر این مسائل غلبه کنیم. مسلماً جا برای بهترشدن هست و قصد داریم در دوره‌های آینده با تجربه‌ای که کسب کرده‌ایم، کیفیت را بالاتر ببریم.

برای دوره‌های آینده چه تغییراتی در نظر دارید؟

یکی از مهم‌ترین تغییراتی که در نظر داریم، افزایش ظرفیت پذیرش تیم‌هاست. در این دوره تنها هشت تیم امکان ثبت‌نام پیدا کردند، درحالی‌که تقاضا بسیار بیشتر بود و متأسفانه مجبور شدیم به برخی از علاقه‌مندان پاسخ منفی بدهیم. در آینده تلاش خواهیم کرد تا با گسترش ظرفیت، همهٔ کسانی که تمایل دارند، بتوانند در مسابقات شرکت کنند.

علاقه‌مندان چگونه می‌توانند با شما در تماس باشند و در دوره‌های بعدی شرکت کنند؟

اطلاع‌رسانی ما عمدتاً از طریق فضای مجازی و به‌ویژه اینستاگرام انجام می‌شود. علاقه‌مندان می‌توانند با دنبال‌کردن صفحات‏ ‏‎@Unique10r، ‏‎@Baraan_fre‏، ‎Farivar10@ و ‎@Ares.Football.AFA از آخرین اخبار، زمان ثبت‌نام و برنامه‌های بعدی مطلع شوند و با ما در ارتباط باشند.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته نگاهی به مسابقات غیرانتفاعی فوتسال داخل سالن‎ در ونکوور، در گفت‌وگو با فریور ترابی، برگزارکنندهٔ این مسابقات اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

هرچند اغلب مقالات ورزشی ما جنبهٔ خبری ندارند، حیفمان آمد از افتخارات اخیر ورزش ایران در میادین بین‌المللی یادی نکنیم.

کشتی

اول از همه از کشتی شروع می‌کنیم. ورزش مدال‌آوری که چندین دهه پرچم ایران را در میادین بین‌المللی و المپیک بالا برده است. اسلو، پایتخت کشور نروژ، که همانند سایر کشورهای اروپای غربی هیچ نشان و اعتباری در ورزش کشتی ندارد، میزبان بهترین‌های کشتی جهان بود. تیم ایران با سه مدال طلا، سه نقره و یک برنز از مسابقات جهانی کشتی، بسیار خوش درخشید. این در حالی بود که یزدانی و زارع توانستند تلافی شکست در مقابل حریفانشان در فینال المپیک را در بیاورند. در نهایت تیم کشتی آزاد ایران بعد از آمریکا و روسیه به مقام سوم رسید تا کماکان در مثلث قدرت جهانی باقی بماند.

کامران قاسم‌پور مدال طلای سوم را دریافت کرد، علیرضا سرلک، امیرمحمد یزدانی و محمد نخودی مدال نقره و مجتبی گلیج به مدال برنز دست یافتند.

اگر درخشش کشتی‌گیران آزادکار کم بود، کشتی فرنگی هم که معمولاً در سایهٔ کشتی آزاد قرار دارد، بیش از حد انتظار درخشید. اولین مدال طلای تاریخ کشتی فرنگی ایران در سنگین‌وزن به علی‌اکبر یوسفی رسید و میثم دالخانی، محمدرضا گرایی و محمدهادی ساروی هم به طلا رسیدند.

همچنین محمدعلی گرایی و پژمان پشتان مدال برنز کسب کردند تا تیم ایران به مقام نایب‌قهرمانی در کشتی فرنگی برسد.

والیبال ایران بر فراز قلهٔ آسیا

روزگاری نه‌چندان دور تیم‌های کرهٔ جنوبی، ژاپن و چین مثلث قدرت والیبال آسیا را تشکیل می‌دادند. رخنه به این مثلث گویا کاری نشدنی بود و این سه تیم فاصلهٔ زیادی با سایرین داشتند، به‌حدی که کسب مقام چهارم خود نوعی موفقیت محسوب می‌شد.

خوشبختانه در دو دههٔ اخیر والیبال ایران در سطح آسیا و بین‌المللی بسیار خوش درخشیده است. تیم‌های ملی ایران در رده‌های نوجوانان، جوانان و بزرگسالان چندین مقام جهانی به‌دست آورده‌اند و حالا ایران جزو تیم‌های مطرح دنیا است. خوشبختانه تیم والیبال ایران توانست در کشور میزبان، تیم ژاپن را مقتدرانه با نتیجهٔ ۳-۰ در زمین خود شکست دهد و برای دو دورهٔ متوالی قهرمانی آسیا را به‌دست آورَد. 

تیم ملی زنان فوتبال در جام ملت‌های آسیا

تقریباً هیچ‌جای دنیا فوتبال بانوان ذره‌ای از توجهی را که به آقایان می‌شود، دریافت نمی‌کند. در ایران هم که با وجود محدودیت‌های اجتماعی کار سخت‌تر می‌شود. اما جنبش بزرگی در ورزش زنان ایجاد شده که سعی در نزدیک‌کردن منزلت ورزش زنان به ورزش مردان را دارد. فوتبال زنان که حالا در ایران از داشتن لیگ بهره می‌برد، در چند سال اخیر محل شکوفایی استعدادهای درخشانی بوده است. در ادامهٔ این رشد و شکوفایی، تیم فوتبال زنان ایران توانست با شکست تیم اردن در ضربات پنالتی برای اولین‌بار در تاریخ به مسابقات جام ملت‌های آسیا راه یابد.

اولین داور زن فوتسال

فوتبال سالنی یا فوتسال ایران سال‌ها پیش در مسابقات جهانی در عین ناباوری به مقام چهارم جهان رسید. از همان موقع توجه خاصی به این رشته شد و مسابقات سالنی جام رمضان رونق جدیدی به این رشته بخشید. ایران که بارها در فوتسال قهرمان آسیا شده است، در این رقابت‌ها پس از صعود از دور اول، تیم ازبکستان را با نتیجهٔ نزدیک ۹-۸ شکست داد و متأسفانه در مسابقهٔ یک‌چهارم نهایی در حالی که ابتدا با نتیجه دو بر صفر از تیم قرقیزستان جلو بود، نتیجه را ۳-۲ واگذار کرد و از ادامهٔ مسابقات باز ماند. پیروزی نزدیک در مقابل ازبکستان و شکست از قرقیزستان دو تیم از آسیای میانه شاید هشداری باشد برای ظهور قدرت‌های جدید در این رشته که نباید دست‌کم گرفته شود.

نقطهٔ روشن این مسابقات حضور اولین داور زن ایرانی در فینال مسابقات بود که واقعهٔ تاریخ‌ساز دیگری را رقم زد. خانم گلاره ناظمی به این مهم دست یافت تا واقعه‌ای جدید در ورزش ایران رقم بخورد.

فوتبال

و البته در ادامهٔ مسابقات مقدماتی جام جهانی فوتبال، تیم ایران پس از سه پیروزی در مقابل تیم‌های سوریه، عراق و امارات در مقابل قوی‌ترین حریف خود یعنی تیم کرهٔ جنوبی به تساوی رسید.

یک امتیاز در مقابل حریفی که از سال ۱۹۸۶ در هر جام جهانی شرکت کرده، نتیجهٔ بدی نیست.

امیدواریم تیم ایران برای سومین دورهٔ متوالی به جام جهانی فوتبال که این بار قرار است در کشور کوچک همسایهٔ ایران، یعنی قطر، برگزار شود، راه یابد.

نوشته پاییز طلایی ورزش ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یک تجربهٔ سالم و موفق ورزشی کودکان، بستگی به توانایی ما والدین در پروراندن اعتمادبه‌نفس در فرزندان ورزشکارمان دارد. ما والدین و مربیان می‌توانیم تأثیر مهمی بر چگونگی علاقه‌مندی کودکان به ورزش داشته باشیم. به‌عنوان پدر و مادر، بسیار مهم است یاد بگیریم که چه کنیم تا کودکانمان به ورزش علاقه‌مند شوند و آن را ادامه دهند.

ورزش باید برای کودکان سرگرم‌کننده باشد. به ورزش به‌عنوان یک بازی نگاه کنید، نه کار و وظیفه‌ای برای فرزندانمان. از آنجا که امروزه پول زیادی در ورزش حرفه‌ای خرج می‌شود، گاهی برای ما والدین مشکل است قبول کنیم که ورزش برای فرزندانمان فقط یک سرگرمی مفید باشد. هدف اصلی در ورزش باید سرگرم شدن و لذت بردن از رقابتی سالم و پیدا کردن دوست وهم‌بازی خوب باشد تا کودکان در محیطی سالم بتوانند وقت خوبی را با هم بگذرانند.

معمولاً برنامه و خواستهٔ ما والدین با خواستهٔ فرزندانمان متفاوت است. ورزشکاران جوان به‌دلایل گوناگونی بازی می‌کنند. آن‌ها از رقابت لذت می‌برند، جنبهٔ گروهی و اجتماعی آن را دوست دارند، کار تیمی سرگرمشان می‌کند و از اینکه برای رسیدن به هدفی مشترک تلاش می‌کنند، لذت می‌برند. ما ممکن است خواستهٔ دیگری از ورزش کردن در ذهن خود داشته باشیم، ولی باید بپذیریم که این فرزندانمان‌اند که ورزش می‌کنند و ما باید این فرصت را برایشان فراهم کنیم.

ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که به نتیجهٔ بازی و برنده شدن اهمیت زیادی می‌دهد، ولی باید قبول کرد که برنده شدن قسمت کوچکی از بازی است. بیشترین مسئولیت ما والدین در کمک به فرزندانمان در ورزش، تشویق کردنشان به تلاش بیشتر، تمرین متداوم و در عین حال لذت بردن از تمام مراحل آن است. به فرزندانمان بیاموزیم که به‌جای فقط «برنده شدن» یا «جایزه گرفتن»، فکر خود را روی تلاش بیشتر برای انجام یک مسابقهٔ پرچالش تمرکز کنند.

در طول مسابقه، والدین باید کودکانشان را راحت بگذارند تا بازی‌شان را با آرامش انجام بدهند. والدین باید نکته‌های آموزشی را به مربیان واگذار کنند، چون کودک ورزشکار شما به اعتمادتان نیاز دارد تمرین‌هایی را که تاکنون انجام داده و یاد گرفته است، در زمین به اجرا بگذارد. باید به کودک گفت «دیگر برو و بازی کن!». مربیگریِ بیش از حد از طرف شما، می‌تواند منجر به اشتباه و تردید درانجام بازی‌شان شود. فرزندتان نیازدارد که در هنگام بازی از طرف شما تشویق شود. روحیه دادن از طرف شما می‌تواند بهترین کمک را به آن‌ها بکند تا هم برای پرواز کردن پر و بال بگیرند، هم از حمایتتان به ورزش کردن بیشتر علاقه‌مند شوند و هم از پشتیبانی‌تان خوشحال و سرفراز شوند.

برای آشنایی بیشتر با مدرسهٔ فوتسال ما در ترای‌سیتی، با ما تماس بگیرید:

www.tricityfutsal.ca / 604 761 0551

نوشته نقش والدین در علاقه‌مند کردن کودکان به ورزش اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

لطفاً خودتان را معرفی بفرمایید و از فعالیت‌های ورزشی‌تان بگویید.

من حدود سی سال می‌شود که در کانادا زندگی می‌کنم. یک دختر ۱۶ ساله و یک پسر ۱۴ ساله دارم و بیست سال است که متأهل‌ام. فعالیت اجتماعی – ورزشی‌ام را ۱۰ سالی می‌شود که در ترای‌سیتی شروع کرده‌ام. در کلوپ فوتبال شهر پورت کوکئیتلام برای چندین سال پیاپی برای پسران و همچنین یک سال برای دختران مربیگری فوتبال کرده‌ام و مدرک مربیگری و داوری‌ام را هم از فدراسیون فوتبال بی‌سی دریافت کرده‌ام.

در مورد کلوپ فوتبال ترای‌سیتی و فعالیت‌های آن بفرمایید. از چه زمانی شروع کردید و برنامه‌های آینده‌تان چیست؟

در سال ۲۰۱۵ تصمیم گرفتم برای اولین بار در ترای‌سیتی گروهی ورزشی-فوتبالی راه‌اندازی کنم. فعالیتمان را با فستیوال گل کوچک ایرانیان ترای‌سیتی در روز سیزده‌به‌در در گیتس پارک پورت کوکئیتلام آغازکردیم و پس از آن هر ساله ادامه داده‌ایم.

فعالیت‌های مثبت چندین سالهٔ ورزشی-اجتماعی ما با برگزاری تورنمنت فوتبال گل کوچک و فوتسال در فصل‌های مختلف برای رده‌های مختلف سنی در فضایی کاملاً دوستانه و مهیج ورزشی-تفریحی، باعث شد شهرهای پورت کوکئیتلام و کوکئیتلام ما را به‌عنوان یک گروه غیرانتفاعی ورزشی-اجتماعی به رسمیت بشناسند.

فعالیتمان را با مدرسهٔ فوتبال سالنی ترای‌سیتی برای نوجوانان به پیش بردیم و برای چندین سال پیاپی در مسابقات لیگ فوتسال ونکوور شرکت کردیم و نوجوانان ما با تیم‌هایی از شهرهای مختلف بازی کردند که تجربهٔ خوبی هم برای گروه ما و هم برای نوجوانانمان در ترای‌سیتی بود. فعلاً تعداد ۳۰ تا ۴۰ کودک و نوجوان ۷ تا ۱۴ ساله را در سالن مدارس، آموزش و تمرین فوتسال می‌دهیم.

تلاش می‌کنیم به‌دور از حواشی تنها به ورزش بپردازیم. با اینکه امکاناتمان بسیار کم است و همچنین پشتوانهٔ مالی مناسبی نداریم، تمام تلاشمان را انجام می‌دهیم تا فعالیت‌هایمان را بیشتر کنیم و تمرکزمان روی فوتبال و فوتسال بچه‌ها و نوجوانان باشد تا زندگی سالم را بیشتر در میان نسل آینده‌مان تبلیغ کنیم و ترویج بدهیم. فعلاً سعی می‌کنیم چند ساعتی در هفته سالن‌های مدارس را در کوکئیتلام کرایه کنیم تا تعداد بیشری از بچه‌ها و بزرگسالان با فوتسال آشنا بشوند و همچنین سرگرمی سالمی را برایشان فراهم کنیم تا شاید در آینده بازیکنان بیشری را جذب کنیم و تیم‌هایی از سنین مختلف داشته باشیم تا با تیم‌های دیگر بازی کنند.

نسل ما خاطرات خوب و زیبایی از فوتبال گل‌کوچک دارند. همین باعث شد که اسم گروهمان را به‌نام جامعهٔ گل‌کوچک ایرانیان ترای‌سیتی نام‌گذاری کنیم تا شاید یادآور خاطرات گذشته‌مان باشد و پیوندمان را با این ورزش زیبا و با گذشته‌مان برقرار کنیم، همچنین فرزندانمان را تشویق کنیم که با ما در این ورزش شریک و همراه باشند تا شاید با این ورزش زیبا و مهیج، پیوند ما و بچه‌هایمان از طریق فوتسال بیشتر شکل بگیرد و با هم از ورزش و فعالیت‌های ورزشی لذت ببریم.

کلاً سطح و وضعیت فوتبال سالنی در کانادا چگونه است؟

فوتسال در کانادا تا حدودی ناشناخته است. چهار سال پیش که مدرسهٔ فوتسال را شروع کردم و با مسئولان شهر در موردش صحبت می‌کردم، متوجه شدم که با این ورزش آشنا نیستند. ولی با فعالیت‌هایمان در این چند سال اخیر، مسئولان شهر متوجه شدند که ورزش زیبا و مهیجی است و حتی دارند ما را تشویق می‌کنند که بیشتر رشدش بدهیم.

در رتبه‌بندی جهانی تیم‌های ملی فوتسال مردان در سال ۲۰۱۸، تیم مردان ایران در ردهٔ سوم جهان قرار دارد و تیم زنان ایران هم در آسیا اول است. این نشان‌دهندهٔ آن است که ما استعداد خوبی در فوتسال داریم و این رشته می‌تواند به یکی از ورزش‌های موفق ملی کشورمان تبدیل شود. در حالی‌که در کانادا هنوز کم و بیش فوتسال ناشناخته است. در بی‌سی لیگ منظم فوتسال وجود ندارد و فقط در دو ماه بازی‌های لیگ فوتسال ونکوور که برای یک تیم پنج‌نفره هزار دلار باید برای ثبت‌نام پرداخت کرد، وجود دارد. هزینه‌های لباس ورزشی متحد‌الشکل و سالن تمرین و خرج‌های دیگر هم به آن اضافه می‌شود. امکانات سالن ورزشی بیشتر در دست شهرداری‌ها و مدارس است و این باعث می‌شود شرایط ما سخت‌تر شود. در حالی‌که به‌خاطر زمستان طولانی در کانادا، می‌بایستی ورزش‌های سالنی بیشتر فعال باشند تا به‌صورت طولانی و مداوم بچه‌ها و همچنین بزرگسالان از این ورزش تیمی و سالم بیشتر لذت ببرند. البته دانشگاه بریتیش کلمبیا دارد به این ورزش بیشتر بها می‌دهد و لیگ فوتسال بزرگسالان دارد و امکاناتش را به این لیگ اجاره می‌دهد. به امید رشد و گسترش این ورزش جمعی و سالم در میان بچه‌ها و بزرگسالان جامعه‌مان تا شاید گسترش روح جمعی در این جامعه بیشتر شود و روابطمان را به هم نزدیک‌تر و صمیمانه‌تر کند.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید لطفاً بفرمایید.

ما در روزهای ۲۲ و ۲۳ دسامبر امسال با کمک شهر کوکئیتلام برای سومین سال پیاپی تورنمنت فوتسال را در سالن‌های Pinetree Community Centre برگزار خواهیم کرد – اگر حامیان سخاوتمند مایل‌اند از طرف شرکت‌شان جایزه‌ای را به تیم‌های برنده تقدیم کنند تا هم کمکی به ما باشد و هم تبلیغی برای شرکت‌شان، لطفاً با من تماس بگیرند: ‎ ۶۰۴-۷۶۱-۰۵۵۱

نوشته مهدی توسلی: تلاش می‌کنیم به‌دور از حواشی تنها به ورزش بپردازیم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با تشکر از مجلهٔ همیاری که فرصتی را برایمان فراهم کردند تا مطالب ورزشی در این صفحه به‌چاپ برسد، سعی خواهم کرد موضوعاتی را ارائه کنم که به فرزندانمان کمک کند استفادهٔ مناسبی از ورزش ببرند و شاید تأثیری در بهبود سلامت فیزیکی و روحی و همچنین مشارکت و علاقهٔ بیشترشان به ورزش و تداوم این امرِ مهم باشد. خیلی مایل‌ام که این‌بار نظرم را در مورد سود ورزش‌های تیمی‌ و فردی خدمتتان عرض کنم. بعضی‌ها ترجیح می‌دهند که ورزش‌های تیمی‌ انجام دهند در حالی‌که دیگران ترجیح می‌دهند به ورزش‌های فردی بپردازند. مزایای هر یک را مورد بحث قرار می‌دهم تا شاید در انتخاب ورزش مناسب توسط بچه‌هایمان، کمکی باشد.

ورزش نه تنها در سلامت و بهبود فیزیکی تأثیرگذار است، بلکه در سلامت روحی، اجتماعی، کاری و درسی هم می‌تواند تأثیر مثبت داشته باشد. مهم نیست که ورزش تیمی‌ یا فردی انجام دهیم. البته من خودم همیشه طرفدار ورزش‌های تیمی‌ بوده‌ام و از فعالیت‌ها و بازی‌های تیمی‌ لذت می‌برم، برای اینکه احساس می‌کنم بخشی از تیمی‌ هستم که برای هدفی مشترک تلاش می‌کند و به‌همین دلیل من عاشق این‌گونه ورزش‌ها هستم. اولین مزیت ورزش تیمی‌ این است که ما یاد می‌گیریم چگونه کاری گروهی انجام دهیم و همچنین یاد می‌گیریم تنها کسی نیستیم که می‌توانیم دستاورد بزرگی به‌دست آوریم. یاد می‌گیریم که چگونه بتوانیم همدیگر را کمک کنیم تا با هم برای بهتر شدن و بهتر نتیجه گرفتن تلاش کنیم. وقتی مسابقهٔ فوتبالی را تماشا می‌کنیم، انتظار داریم که همهٔ بازیکنان با یکدیگر همکاری کنند و پاس‌کاری بهتری انجام دهند تا گل بزنند. و هنگامی‌که برنده می‌شویم، این شادی برای تمام اعضای تیم است زیرا همه برای پیروزی نقش داشته‌اند. علاوه بر این، در ورزش تیمی‌ یاد می‌گیریم که چگونه منضبط‌‌تر باشیم، در تمرین گروهی با بقیه هماهنگ و همراه شویم، در وقت تعیین‌شده سر تمرین حاضر شویم و با هم تمرین مشترکی را انجام دهیم. عملکردمان می‌تواند بر کل تیم تأثیر مثبت بگذارد. بنا براین بهترین راه‌ها را برای بهبود و منضبط کردن خود پیدا می‌کنیم. بهترین دلیلی که من ورزش تیمی‌ را بیشتر دوست دارم و آن را توصیه می‌کنم، این است که روحیهٔ تیمی‌ را بین همهٔ اعضا تشویق می‌کند و گسترش می‌دهد.

دوستانی دارم که با ورزش فردی لذت می‌برند. آن‌ها علاقه دارند خودشان تصمیم بگیرند که کجا و چه زمانی تمرین کنند. آن‌ها مجبور نیستند منتظر تصمیم دیگران باشند تا به تمرین و یا بازی بروند. این بسیار راحت‌تر است برای افرادی که از این نوع ورزش لذت می‌برند. این افراد یاد می‌گیرند که فقط به خود تکیه کنند.

من خودم همیشه انتخاب اولم ورزش تیمی‌ است، ولی فکر می‌کنم مسئله مهمی‌ نیست که کدام را انتخاب می‌کنیم. هر کدام دارای شایستگی‌های خود هستند. با توجه به شایستگی‌های بیشتر در ورزشی‌های تیمی، می‌توانم بگویم که قطعاً افراد مختلف دارای استعدادها، مهارت‌ها و علایق و توانایی‌های متفاوتی‌اند. هنگامی‌که ما در یک تیم بازی می‌کنیم، همدیگر را کامل می‌کنیم و همچنین می‌توانیم از یکدیگر یاد بگیریم.

علاوه بر این، اعضای یک تیم فرصت بیشتری برای همکاری در جهت رسیدن به هدف مشترک خود دارند. داشتن هدف مشترک برای روحیهٔ جمعی خیلی مفید است. همکاری کردن باعث می‌شود که افراد احساس بهتری به هم پیدا کنند. از طرف دیگر، ورزش‌های فردی نیز دارای امتیازاتی هستند. یکی از مزایای آن‌ها این است که در بازی‌های فردی شما تنهایید و عقاید و دیدگاه‌های مختلف و یا حتی مخالف وجود ندارد. هنگامی‌که شما به تنهایی بازی می‌کنید، می‌توانید به‌نحوی که دوست دارید، لذت ببرید و نتیجهٔ بازی شما به دیگران بستگی ندارد. شما مجبور نیستید به دیگران تکیه کنید و برای پیروزی منتظر آن‌ها بمانید. شما می‌توانید هدف خود را مشخص کنید و تمام پتانسیل خود را برای گرفتن نتیجهٔ بهتر و مناسب‌تر انجام دهید، بدون نگرانی از تأثیر دیگران بر شما.

با در نظر گرفتن تمام مزایا و معایب هر گزینه، به‌نظرم ورزش تیمی‌ انتخاب مطلوبی برای فرزندانمان است تا بیشتر از همدیگر یاد بگیرند و با هم همکاری کنند که بهتر و کامل‌تر شوند و همچنین پیروزی و شکست را با هم تقسیم کنند.

نوشته ورزش‌های تیمی‌ یا فردی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دوره‌های فوتسال ترای سیتی با کمترین هزینه و با مربی‌گری و سرپرستیِ افراد باتجربه، دلسوز و مشوق، کودکان شما را نه تنها برای یادگیری فوتسال آموزش می‌دهد، بلکه آن‌ها را تشویق می‌کند تا به خود باور داشته باشند، نهایت تلاش را برای رسیدن به هدفشان نشان دهند و فرصت بازی با بچه‌های دیگر را داشته باشند.

برنامه‌های فوتبال داخل سالن با آموزش و تمرین شروع می‌شود و در انتها با مسابقات فوتسال تمام می‌شود. در حال حاضر، این برنامه‌های آموزشی برای دو ردهٔ سنی ۷ تا ۱۰ سال و ۱۱ تا ۱۴ سال برگزار می‌شود.

عصر جمعه، اول دسامبر ۲۰۱۷، بچه‌های ردهٔ سنی ۷ تا ۱۰ سال برای مشارکت خود در این باز‌ی‌ها مدال دریافت کردند. آن‌ها قول دادند از پدر و مادر خود به‌خاطرنام‌نویسی و فراهم کردن فرصت آموزش، تمرین و بازی در داخل سالن ورزشی بدون سرما و باران، قدردانی کنند. آلبوم عکس این برنامه را در پایین همین پست مشاهده کنید.

برای نام‌نویسی و اطلاعات بیشتر، لطفاً با شمارهٔ زیر تماس بگیرید:

Phone/Text: 604 761 0551

Website: www.timsf.ca / www.tricityfutsal.ca

Facebook: https://www.facebook.com/groups/TricityFutsal

YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCSa93LumbBIGbY2n1ysHoAQ

نوشته سال سوم دورهٔ فوتسال کودکان در ترای سیتی – کوکئیتلم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.