مجلهٔ Canadian Immigrant اسامی ۲۵ مهاجر برگزیده از فهرست ۷۵ نفرهٔ مرحلهٔ نخست که بیشترین آرای رأی‌گیری آنلاین را به خود اختصاص داده‌اند، اعلام کرد و بردیا ایل‌بیگی، مهاجر ایرانی-کانادایی ساکن ونکوور، موفق به کسب آرای عمومی بیشتری شد و در جمع ۲۵ مهاجر نمونهٔ سال ۲۰۲۵ کانادا قرار گرفت.

با پایان‌گرفتن شمارش آرای مرحلهٔ رأی‌گیری عمومی، بردیا ایل‌بیگی از ونکوور، در بین ۲۵ مهاجر نمونهٔ سال ۲۰۲۵ کانادا قرار گرفت.

در سال‌های گذشته نیز چند تن از ایرانیان ساکن بریتیش کلمبیا ازجمله سارا افتخار، سهیلا انصاری، ایمان بیوک آقایی، شهرزاد رفعتی، مریم صادقی، فرهاد صوفی، پونه علیزاده، نسرین فیلسوف، یاشار هزاوه، فریبا پاچله، دمینه اخوان، مینا هورفر و در جمع ۲۵ مهاجر نمونهٔ برگزیده قرار گرفته‌اند.

مجلهٔ کندین ایمیگرنت، بردیا ایل‌بیگی‌ را این‌گونه معرفی می‌کند:

بردیا ایل‌بیگی سال ۲۰۰۳ از ایران به کانادا آمد تا در دانشگاه کارلتون در اتاوا مهندسی هوافضا بخواند. پس از آن، در IBM تورنتو مشغول به کار شد. امروز، او در آن‌سوی کشور جدیدش، سرآشپز و تنها مالک دلارا، یک رستوران مدرن ایرانی در ونکوور، است.

ایل‌بیگی می‌گوید: «درحالی‌که هنوز دانشجو بودم، اشتیاقی به آشپزی پیدا کردم.» این اشتیاق او را به مدرسهٔ آشپزی در پاریس و حرفهٔ جدیدی به‌عنوان سرآشپز کشاند. او در رستوران‌های ستاره‌دار میشلن Frenchie در پاریس و Relae در کپنهاگ و همچنین در L’Abattoir و Farmer’s Apprentice در ونکوور کار کرده است.

او به‌طور پیوسته در رده‌های مختلف آشپزخانهٔ رستوران پیشرفت کرد، و روی تکنیک‌ها و مواد اولیهٔ فرانسوی و شمال غربی اقیانوس آرام تمرکز داشت. سپس، در سال ۲۰۲۱، ایل‌بیگی تصمیم گرفت رستوران مفهومی خودش را راه بیندازد و تکنیک خود را با میراث ایرانی‌اش ترکیب کند.

او می‌گوید: «چهار سال پیش، دلارا را افتتاح کردم، ادای احترامی به میراثم – غذا و فرهنگ ایران… این باعث شد اهمیت این موضوع را بفهمم؛ مهم است فرزندانم بدانند پدرشان از کجا آمده و چه سنت‌هایی را دنبال می‌کرده است؛ مهم است بتوانم جامعه‌ای با تاریخ غنی مانند جامعهٔ ایران را نمایندگی کنم. دانستن اینکه من فرهنگم را روزانه به کانادا نشان می‌دهم، موجب افتخار فراوانی برای من می‌شود.»

ایل‌بیگی یکی از اولین افرادی‌ست که تکنیک‌های دقیق آشپزی کلاسیک را در غذاهای سنتی ایران به کار گرفته و طعم‌ها و بافت‌ها را به قلمرویی آشنا اما شگفت‌انگیز ارتقا داده است.

آشپزی ساده اما پیچیدهٔ او باعث شده دلارا در راهنمای میشلن ونکوور جای بگیرد. او اکنون قصد دارد کتابی در مورد غذاهای مدرن ایرانیِ دلارا بنویسد.

ایل‌بیگی، برندهٔ جایزهٔ «کسب‌و‌کار در ونکوور برای چهل نفر برتر زیر ۴۰ سال» در سال ۲۰۲۳ می‌گوید: «من همیشه می‌خواهم بهترین نسخهٔ خودم باشم.» «می‌خواهم بهترین همسر، پدر و پسر باشم. می‌خواهم در ایجاد کسب‌وکاری که باعث افتخار من و جامعه‌ام باشد، بهترین باشم.»

او می‌گوید: «به خودتان و زادگاهتان افتخار کنید. همچنین، ذهنی باز و قلبی گشوده نسبت به دیگران داشته باشید. کانادا شگفت‌انگیزترین مجموعه از فرهنگ‌هاست. با همسایگان و تاریخ آن‌ها آشنا شوید. چیزهای جدیدی در جامعه‌تان پیدا کنید. این کار زندگی شما را در کانادا غنی‌تر خواهد کرد.»

مجلهٔ Canadian Immigrant همه‌ساله و از سال ۲۰۰۹ با همکاری بانک RBC از طریق پنلی از برندگان پیشین، هیئت تحریریهٔ این مجله و فعالان کمک به مهاجران، فهرست مقدماتی ۷۵ نفره‌ای را از بین نامزدهای معرفی‌شده به این مجله، اعلام می‌کرد و آن‌ها را برای گزینش ۲۵ مهاجر برتر به رأی عمومی می‌گذاشت. از سال ۲۰۲۲ وسترن یونیون به‌عنوان اسپانسر اصلی جایگزین بانک RBC شده است. هر فرد ساکن کانادا می‌تواند خودش یا فرد دیگری را برای گزینش در مرحلهٔ نخست نامزد کند. از میان معیارهای اصلی گزینش در لیست ابتدایی، فعالیت‌هایی چون کارآفرینی یا فعالیت‌های اجتماعی عام‌المنفعه مهم‌تر از بقیه اعلام شده است.

مرحلهٔ رأی‌گیری عمومی به‌صورت آنلاین برگزار می‌شود و افراد می‌توانند سه کاندیدای مورد نظرشان را از بین ۷۵ نفر برگزیده‌شده از طریق پنل گزینش، انتخاب نمایند و نهایتاً فهرست ۲۵ مهاجری که بیش از سایرین رأی آورده باشند، اعلام می‌شود.

برای اطلاعات بیشتر از وب‌سایت این جوایز دیدن کنید:

https://canadianimmigrant.ca/canadas-top-25-immigrants

نوشته یک مهاجر ایرانی‌ در فهرست نهایی مهاجران نمونهٔ سال ۲۰۲۵ کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – کوکئیتلام

انتخابات شهری در استان بریتیش کلمبیا روز پانزدهم اکتبر ۲۰۲۲ در شهرهای مختلف برگزار خواهد شد. جامعهٔ ایرانیان ونکوور هم چند نامزد در این انتخابات در شهرهای مختلف دارد. رسانهٔ همیاری مانند سال‌های گذشته گفت‌وگوهایی را با این نامزدها تدارک دیده است که نخستین گفت‌وگو با آقای علی طوطیان، نامزد نمایندگی شورای شهر کوکئیتلام، در این شماره از نظر شما خواهد گذشت. برای بالا بردن اطلاعات رأی‌دهندگان از برنامه‌های این نامزدها کوشش خواهیم کرد در شماره‌های آتی با نامزدهای دیگر هم گفت‌وگو کنیم تا خوانندگان بیشتر با پیشینه و برنامه‌های آن‌ها آشنا شوند.

با سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً کمی دربارهٔ خودتان، تحصیلات و سوابق کاری‌تان برای خوانندگان ما بگویید. چند سال است که به کانادا آمده‌اید و آیا از ابتدا در ونکوور ساکن شده‌اید؟

من در سال ۱۹۹۹ همراه همسرم لعیا، پسرم آریو، و به تشویق و کمک مادرم که در نورث ونکوور زندگی می‌کند، به کانادا مهاجرت کردم و در ابتدا در نورث ونکوور مستقر شدم. دخترم آوا در مدت ۶ سالی که در برنابی بودیم به دنیا آمد. از ۱۷ سال پیش در کوکئیتلام زندگی می‌کنیم. گرچه یک مدرک مهندسی متالورژی از دانشگاه سراسری و در مجموع ۱۰ سال تجربهٔ کاری داشتم، مانند خیلی از مهاجران چند سالی کارهای متفرقه انجام دادم تا اینکه از دانشگاه سایمون فِرِیزر مدرک رسمی معلمی گرفتم. یکی دو سال در مدارس خصوصی تدریس و حتی مدیریت کردم. از سال ۲۰۰۵ به استخدام آموزش‌وپرورش کوکئیتلام درآمده و در دبیرستان پاین‌تری (Pinetree) و سپس گِلِن‌ایگِل (Gleneagle) تدریس کرده‌ام. از دانشگاه سایمون فریزر فوق لیسانس روش‌های تدریس ریاضی دبیرستان و فلسفهٔ آموزش گرفتم. از دانشگاه والدِن نیز مدرک دکترای تکنولوژی آموزشی دریافت کردم. با تیم پینگ پنگ دبیرستان گلن‌ایگل به قهرمانی مدارس استان رسیدم و در سال ۲۰۲۰ به‌عنوان یکی از ۷۵ مهاجر برتر کانادا شناخته شدم. در کوکئیتلام، کانون فرهنگیان استان بی‌سی را تأسیس کردیم و سال‌هاست که به کمک همکاران خوبم کتاب‌های فارسی مناسب و منطبق با سیستم آموزشی بی‌سی را تهیه می‌کنیم. در کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان کانادا، به‌عنوان مدیر واحد کوکئیتلام فعالیت مستمر داشته و به شهروندان در زمینهٔ حضور مؤثر در انتخابات، آموزش و امکانات مناسب را ارائه می‌کنیم. عضو گروه «کوکئیتلام با همدیگر» هستم که به تازه‌واردان کمک و آموزش‌های لازم را می‌دهد. همچنین عضو گروه «معتقد به فلسفهٔ طبیعت» در بِرک‌مانتِین (Burke Mountain) نیز هستم و حفاظت از حیات وحش و ارائهٔ مطالعات آکادمیک را در دستور کار خود داریم. نوجوانان در این سال‌ها حضوری مستمر در فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی بنده داشته‌اند. 

انگیزهٔ شما از شرکت در انتخابات شورای شهر کوکئیتلام چیست؟ 

به‌طور کل، من می‌خواهم صدای شهروندان باشم. ارتباط من با مردم نزدیک است و به من اعتماد دارند. می‌توانم پل ارتباطی بین مردم و شهرداری باشم و با توجه به سوابق کاری و تحصیلی‌ام توان آن را دارم. در کوکئیتلام، سال‌ها هم کار و هم زندگی کرده‌ام. کوکئیتلام شهر من است و به هرچه بهترشدن آن کمک خواهم کرد. از آنجایی‌که فرزندانم مستقل شده‌اند، فرصت دارم بیشتر از قبل خدمت کنم. همچنین، ایجاد تعادل در شورای شهر برایم مهم است. بیش از نیمی از ساکنان کوکئیتلام مهاجرند، اما تنها یکی دو تا از اعضای ۹ نفرهٔ شورای شهر مهاجرند. ما هرگز نمایندهٔ ایرانی نداشته‌ایم. وقت آن رسیده است که حضور مؤثرتری داشته باشیم. 

معضلات اصلی شهر کوکئیتلام را چه چیزهایی می‌دانید و چه برنامهٔ مشخصی برای رفع آن‌ها دارید؟

بیشتر مشکلات شهرم را تجربه کرده‌ام. به‌عنوان یک مهاجر می‌دانم که مهاجران تمایل دارند در تصمیمات شهری سهیم باشند و از پروژه‌ها مطلع شوند، ولی متأسفانه ارتباط بین شورای شهر با مردم محدود است. برنامهٔ نظرسنجی مشخصی موجود نیست، حداقل ورقهٔ نظرسنجی‌ای هرگز به در خانهٔ من نیامده است. به‌عنوان مثال، از اعطای یارانه‌ها یا دیر باخبر می‌شویم یا هرگز مطلع نمی‌شویم و این عادلانه نیست. ساختمان‌های بلند، سکنهٔ زیادی را به کوکئیتلام دعوت می‌کنند، اما تسهیلات ضروری شهر مثل استخر، پارکینگ عمومی، پارک مجهز به تسهیلات و محل تفریحات به‌همان نسبت در حال رشد نیست. به‌عنوان مثال، تفریحات داخل سالن برای جوانان بسیار محدود است. سالن مناسب برای کنسرت و رقص موجود نیست. حتی نمی‌توان بیشتر از ۳۰۰ نفر را به یک عروسی یا مراسم ختم دعوت کرد. ورزش بزرگسالان در ماه‌های بارانی به‌دلیل کمبود فضای سرپوشیده، گران و نوبتی است، و آن‌ها را مجبور کرده است در شهرهای اطراف ورزش کنند. امور فرهنگی نیز تنها در ماه‌های بدون باران رونق دارد که می‌توان از پارک‌ها بهره برد. سالمندان محل کافی برای دورِهم‌نشینی ندارند. تنها دو کلوپ در شهر برای سالمندان هست که برای آن باید پرداخت هم بکنند. احترام سالمندان بیشتر از این است که برای باهم‌بودن در مرکز خرید کوکئیتلام همدیگر را ببینند. صدای پرندگان به‌اندازهٔ سابق شنیده نمی‌شود، چون فضای وحش کوکئیتلام به‌سرعت در حال تغییر و حتی تخریب است. حفاظت طبیعت برایم خیلی مهم است.

اگر در انتخابات برنده شوید، قصد دارید چه کارهایی انجام دهید؟ فکر می‌کنید فعالیت حرفه‌ای و فعالیت‌های داوطلبانه‌ای که داشته‌اید، چه کمکی در انجامِ هر چه بهتر وظایف نمایندگی در شورای شهر خواهد کرد؟

از آنجایی‌که هر روز در زمان تدریس با نوجوانان شهر هستم، زبان حال آن‌ها را می‌دانم و از سلیقه‌های آن‌ها مطلع‌ام و نظرات آن‌ها را منتقل خواهم کرد. با جوانان شهر نیز ارتباط نزدیک دارم و در جهت رفع نیازهای شهری آن‌ها فعالیت خواهم کرد. محل‌های تفریح برای جوانان بسیار کم است و این باعث می‌شود که آن‌ها به‌دفعات در طول ماه به داون‌تاون ونکوور رفته و زمان و پول خود را آنجا خرج کنند. شهرداری کوکئیتلام باید شرایط تفریح جوانان را در شهر فراهم آورد تا فرزندان ما نزدیک‌تر به خانه باشند، ارتباط بهتری با شهرشان برقرار کنند و در شهر خود هزینه نمایند. 

به‌نظر من سالمندان نباید برای تفریحات وجهی بدهند، این وظیفهٔ شهرداری است که کلوپ‌های سرپوشیده در محل‌های متعددی برای این امر در نظر بگیرد. درست نیست که سالمندان برای رسیدن به این اماکن رانندگی کنند. آن‌ها با نشان‌دادن کارت خود باید به‌طور رایگان وارد کلوپشان شده و با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. آن‌ها حتی باید با جوان‌تر‌ها نیز ارتباط برقرار کنند و تجارب خود را به آن‌ها منتقل نمایند. این بهترین اتفاقی است که ممکن است برای جامعهٔ کوکئیتلام بیفتد. شرکت‌هایی که خانه‌های میلیونی و ساختمان‌های میلیاردی می‌سازند و می‌فروشند و به‌راحتی از شورای شهر مجوز می‌گیرند، باید کنار ساختمان‌ها کلوپ بسازند. 

کار تحقیقاتی را دوست دارم و در حین تحصیل مهارت خوبی در آن کسب کرده‌ام. شهرداری کوکئیتلام در این زمینه با مشکل روبروست و به‌ کمک گروه‌های بخش خصوصی وابسته است. من می‌توانم بسیار مؤثر باشم و در داخل شورا کارهای تحقیقاتی را به‌انجام برسانم. اینکه چگونه اطلاعات جمع‌آوری می‌کنند تا تصمیمات مرتبط بگیرند، امر مهمی است و به‌نظر من خالی از اشکال نیست. من در جلسات شهرداری حضور داشته‌ام و از دید یک شهروند نقایصی در ارتباط‌گیری با مردم و اطلاع‌رسانی می‌بینم. شهرداری باید به شهروندان آموزش بدهد که شهرشان را بشناسند و یاد بگیرند چگونه سلامت محیط آن را حفظ کنند. در این زمینه هم مشکلاتی به‌چشم می‌خورد، ازجمله نحوهٔ ارائهٔ اطلاعات در وبسایت شهرداری. تجربهٔ من در آموزش و در زمینهٔ تکنولوژی آموزشی مفید خواهد بود تا این ارتباطات به‌طور بهتر و مؤثرتری برقرار شود.

مشارکت جامعهٔ ایرانی ترای‌سیتیز و کلاً مترو ونکوور را در حوزهٔ سیاست کانادا از سطح شهری گرفته تا پارلمان فدرال چگونه ارزیابی می‌کنید؟ چه به‌عنوان نامزد و چه به‌عنوان رأی‌دهنده.

ایرانیان روز‌به‌روز بیشتر در انتخابات شرکت می‌کنند. به‌عنوان رأی‌دهنده، بنده و خانواده‌ام همواره فعال بوده‌ایم تا در تصمیمات شهری و کشوری سهیم باشیم. کار داوطلبانه را بسیار مفید یافته‌ام و بسیار از آن آموخته‌ام. هم‌وطنان ایرانی نیز به‌طور مثبت به این امر بنگرند. تفاوت رأی‌گیری بین اینجا و ایران از زمین تا آسمان است. در اینجا نامزد انتخابات را از نزدیک می‌بینی، او باید در منطقه ساکن باشد، به او دسترسی هست تا سؤالات خود را بپرسیم، قبل از انتخابات تعدادی جلسات عمومی تشکیل می‌شود که ورود برای عموم آزاد است. می‌توان در وبسایت هر نامزد به‌طور مستقیم سؤال مطرح کرد. تا زمانی که بنده در ایران بودم، این شرایط موجود نبود و ناراضی بودم. حالا دلیلی برای نارضایتی و عدم شرکت ندارم. به‌عنوان نامزد هم‌وطنان را تشویق می‌کنم که نامزدها را بشناسند و در رأی‌گیری‌ها به‌طور مؤثر شرکت نمایند.

آیا فکر می‌کنید هم‌وطنان ایرانی یا در مقیاس بزرگ‌تر، فارسی‌زبانانِ واجد شرایط رأی‌دادن، باید به صرفِ ایرانی بودنِ (هم‌زبان بودنِ) یک نامزد انتخابات، به ایشان رأی دهند؟

نامزدها نظرها و نقشه‌های مختلفی دارند. به آن فردی رأی دهید که زبان حال شما باشد و سلیقه‌های شما را در نظر بگیرد. با کدام‌یک می‌توانید بهتر ارتباط بگیرید و در آینده درخواست داشته باشید؟ کدام‌یک در جامعه به‌عنوان فردی دادرس و مورد اعتماد معروف است؟ در مدت حدود دو ماهی که درِ خانه‌های کوکئیتلام را می‌زنم و با مردم صحبت می‌کنم، ایرانیان بسیار خشنود بودند که یک ایرانی نامزد است. بسیاری بنده را از دور و نزدیک می‌شناختند. من از حمایت بی‌دریغ آن‌ها سپاسگزارم. لذا اگر این سؤال را از خیلی از این عزیزان بکنید، شاید بگویند بله که ما دوست داریم یک ایرانی در شورای شهر باشد. 

فکر می‌کنید انتخاب شما به‌عنوان عضو شورای شهر کوکئیتلام چه تأثیری بر موقعیت جامعهٔ ایرانی در ونکوور خواهد داشت؟ 

ایرانیانی که خاطرات نه‌چندان مثبتی از نمایندگان خود در ایران داشته‌اند، وضعیت متفاوتی را تجربه خواهند کرد. بنده در خدمت تمام افراد جامعه با هر سن و طرز فکر خواهم بود. این سِمَت، یک وظیفهٔ مدنی است و برای من، شهروندان یکسان‌اند. ایرانیان از اخبار روز شهر خبر موثق خواهند گرفت، چون من جلسات دو هفته یک‌بار در زوم خواهم گذاشت و مردم کوکئیتلام را از پروژه‌ها و تغییرات شهر مطلع خواهم کرد. همه می‌توانند سؤالات خود را بپرسند و چنانچه جواب آن‌ها را نداشته باشم، برایشان تحقیق خواهم کرد. صاحبان مشاغل در کوکئیتلام هم از طریق بنده می‌توانند از اخبار اقتصادی شهر و حرکت‌های کوتاه‌مدت و درازمدت شهرداری خبردار شوند و حتی در نظردهی‌ها شرکت مؤثر داشته باشند. تا به‌حال هم همین‌طور زندگی کرده‌ام. تلفن بنده مدام زنگ می‌خورد و ایرانیان سؤالات خود را در زمینه‌های آموزشی، تربیتی، و غیره می‌پرسند و بنده تمام کوششم را می‌کنم که کمک کنم. 

علاقه‌مندان چطور می‌توانند به شما در کارزار انتخاباتی‌ کمک کنند؟

دو جنبهٔ بسیار مهم در این کار هست. یکی اینکه من تنها نمی‌توانم روی رأی ایرانیان کوکئیتلام حساب کنم، چون اگر همگی هم رأی دهند، کافی نیست. پس نه‌تنها همه لطفاً رأی دهند، بلکه از دوستان غیرایرانی هم بخواهند که رأی دهند. موضوع دوم هزینه‌های انتخاباتی است. نامزدها نمی‌توانند از جیب خود خرج کنند و تنها مجازند وجوهی را که مردم هدیه کرده‌اند، هزینه کنند. عزیزانی که مایل‌اند در این زمینه نیز کمک کنند، می‌توانند به بنده ای‌ترانسفِر کنند. این کار را می‌توان هم از روی وبسایت انتخاباتی بنده در آدرس www.AliTootianBio.com انجام داد، هم به‌طور مستقیم به شمارهٔ تلفن ۶۰۴‎-۸۰۹-۲۲۹۴ ای‌ترانسفر کرد. هر مبلغی، حتی ۵ دلار، کمک بزرگی است. این کمک‌ها سقف هم دارد و کسی نباید در مجموع بیشتر از ۱۲۵۰ دلار کمک کند. دوست بسیار جوانی هست که هر هفته کمی از درآمد تابستانی خود را جمع و هدیه می‌کند. طبیعتاً هرچه سرمایهٔ انتخاباتی بیشتر باشد، تبلیغات مؤثرتر خواهد بود. برای مثال عرض کنم درحالی‌که بنده برنامهٔ ده هزار دلاری دارم، نامزد دیگری برنامهٔ چهل هزار دلاری دارد. نتیجه را خود حساب کنید. از آن ده هزار دلار، تا زمان این مصاحبه تنها هزار دلار آن را جمع کرده‌ایم. اگر جامعهٔ ایرانی مایل است نماینده‌ای داشته باشد، باید کمی هزینه کند. افراد مجبور نیستند ساکن کوکئیتلام باشند تا به بنده کمک کنند. می‌توانند اسم کامل و آدرس خود را در لحظهٔ ای‌ترنسفر وارد نمایند. کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان کانادا نیز در روز ۲۴ سپتامبر در کتابخانهٔ کوکئیتلام (شعبهٔ سیتی‌سنتر) از ساعت ۱۲ تا ۳ از تمام نامزدها دعوت کرده است که پاسخگوی سؤالات مردم باشند. حضور عزیزان در این جلسه و جلسات مشابه، هم برای نامزدها و هم برای شهروندان مفید است. لیست این جلسات در وبسایت شهرداری هست و آن را در وبسایت اینجانب نیز خواهیم گذاشت.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید یا اگر چیزی ناگفته مانده است، لطفاً بفرمایید.

اگر در کوکئیتلام زندگی می‌کنید و می‌توانید رأی دهید، در هفته‌ای که صندوق‌های انتخابات تا دیروقت در مدارس باز است تشریف بیاورید و رأی دهید که در صف هم نباشید. روز آخر که ۱۵ اکتبر است، هم شلوغ است و هم شنبه است. به دوستان دیگر، ایرانی، افغان، و همه و همه خبر دهید. بدون رأیِ همه، موفق نمی‌شویم. عزیزان می‌توانند با بنده تماس بگیرند و سؤالات و نظرات خود را منعکس کنند. وبسایت www.AliTootianBio.com برای آشنایی بیشتر مردم با بنده در دسترس است. ایرانیان کانادا برای من هم‌وطنِ به‌توانِ ۲ هستند، از هر قشر و با هر عقیده. من افتخار می‌کنم که نمایندهٔ شما باشم و خدمتی بکنم. با تشکر از مدیریت رسانهٔ همیاری.

نوشته علی طوطیان: به فردی رأی دهید که زبان حال شما باشد و سلیقه‌های شما را در نظر بگیرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با پایان گرفتن شمارش آرای مرحلهٔ رأی‌گیری عمومی، فریبا پاچله از ونکوور و شهاب اناری از تورنتو، در بین ۲۵ مهاجر نمونهٔ سال ۲۰۲۰ کانادا قرار گرفتند. امسال ۵ نامزد ایرانی دیگر نیز در جمع ۷۵ مهاجر برگزیدهٔ مرحلهٔ نخست حضور داشتند. مصی بخشیان، مجید بهرامی، احمد شاهرودی، علی طوطیان و میترا محمدزاده دیگر مهاجران ایرانی برگزیده در فهرست اولیهٔ مهاجران نمونهٔ سال ۲۰۲۰ بودند.

در سال‌های گذشته نیز چند تن از ایرانیان ساکن ونکوور از جمله سارا افتخار، سهیلا انصاری، ایمان بیوک آقایی، شهرزاد رفعتی، مریم صادقی، فرهاد صوفی، پونه علیزاده، نسرین فیلسوف و یاشار هزاوه در جمع ۲۵ مهاجر نمونهٔ برگزیده قرار گرفته‌اند.

فریبا پاچله، مدیر پروژه‌های شرکتی شعبهٔ توزیع شرکت بی‌سی لیکور در ونکوور و رئیس کمیتهٔ مشاوران واحد کامپیوتر مؤسسهٔ تکنولوژی بریتیش کلمبیا (BCIT) است. او در سال ۱۹۹۸ به کانادا مهاجرت کرد. او با تلاش فراوان توانست به‌عنوان یک زن در سطح مدیریتی یکی از معتبرترین شرکت‌های استان بریتیش کلمبیا، جایگاه خود را بیابد. علاوه بر این، او در طول این سال‌ها برای توانمندسازی و انگیزش زنان از طریق مشارکت در نهادهایی مانند Society for Canadian Women in Science and Technology و Gender Equality Network Canada کوشیده است. از جمله اقدامات او می‌توان به حضورش در مجلس عوام کانادا و سخنرانی دربارهٔ موضوعاتی مانند برابری جنسیتی، چندگونگی و پذیرش مهاجران در کشور میزبان، اشاره کرد.

شهاب اناری، نویسنده و سخنران انگیزشی است که پایه‌گذار و مالک آژانس North Star Success در تورنتو است. او از پنج سال پیش یعنی از زمان مهاجرتش از ایران به کانادا تاکنون به ۵٬۰۰۰ نفر از طریق کوچینگ، آموزش، برنامه‌های سخنرانی و چاپ کتاب کمک کرده است تا به موفقیت دست یابند.

همچنین امسال جایزهٔ سازمان‌ سکنی‌گزینی و کمک به مهاجران به سازمان The Neighbourhood Organization اهدا شد. گفتنی است «بنیاد کانادا و ایران» نیز که مقرش در شهر نورث ونکوور بریتیش کلمبیاست، یکی از سازمان‌های برگزیده در فهرست اولیهٔ این جایزه بود.

مجلهٔ Canadian Immigrant همه‌ساله و از سال ۲۰۰۹ با همکاری بانک RBC توسط پنلی از برندگان پیشین، هیئت تحریریهٔ این مجله و فعالان کمک به مهاجران، فهرست مقدماتی ۷۵ نفره‌ای را از بین نامزدهای معرفی‌شده به این مجله، اعلام می‌کند و آن‌ها را برای گزینش ۲۵ مهاجر برتر به رأی عمومی می‌گذارد. هر فرد ساکن کانادا می‌تواند خودش یا فرد دیگری را برای گزینش در مرحلهٔ نخست نامزد کند. از میان معیارهای اصلی گزینش در لیست اولیه، فعالیت‌هایی چون کارآفرینی یا فعالیت‌های اجتماعی عام‌المنفعه مهم‌تر از بقیه اعلام شده است.

مرحلهٔ رأی‌گیری عمومی به‌صورت آنلاین برگزار می‌شود و افراد می‌توانند سه کاندیدای مورد نظرشان را از بین ۷۵ نفر برگزیده‌شده توسط پنل گزینش، انتخاب نمایند و نهایتاً فهرست ۲۵ مهاجری که بیش از سایرین رأی آورده باشند، اعلام می‌شود. بانک RBC، اسپانسر اصلی این جوایز، از طرف هر یک از ۲۵ مهاجر برگزیده، مبلغ ۵۰۰ دلار به یک سازمان خیریه به انتخاب آن فرد اعانه می‌دهد.

برای اطلاعات بیشتر از وب‌سایت این جوایز دیدن کنید:

https://canadianimmigrant.ca/canadas-top-25-immigrants

نوشته دو مهاجر ایرانی‌ در فهرست نهایی مهاجران نمونهٔ سال ۲۰۲۰ کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

شنبهٔ گذشته، ۲۹ آوریل ۲۰۱۷، جلسهٔ پرسش و پاسخی با حضور مجموع ۱۱ کاندیدا از سه حزب بی‌سی گرین (سبز)، بی‌سی لیبرال و بی‌سی ان‌دی‌پی از حوزه‌های کوکئیتلام–برک‌مانتین، کوکئیتلام–ملاردویل، پورت‌ مودی–کوکئیتلام و پورت کوکئیتلام به دعوت کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان (Civic IC)، در کتابخانهٔ مرکزی شهر کوکئیتلام برگزار شد.

در این جلسه از حزب سبز بی‌سی، اییَن ساتر (Ian Soutar) از حوزهٔ کوکئیتلام–برک‌مانتین، نیکُلا اسپرلینگ (Nicola Spurling) از حوزهٔ کوکئیتلام–ملاردویل و جیسن هنلی (Jason Hanley) از حوزهٔ پورت کوکئیتلام شرکت داشتند ولی دان بارثل (Don Barthel) از حوزهٔ پورت‌ مودی–کوکئیتلام غایب بود. از حزب بی‌سی لیبرال، جُون آیزکْز (Joan Isaacs) از حوزهٔ کوکئیتلام–برک‌مانتین، استیو کیم (Steve Kim) از حوزهٔ کوکئیتلام–ملاردویل، لیندا ریمر (Linda Reimer) از حوزهٔ پورت‌ مودی–کوکئیتلام، سوزان چمبرز (Susan Chambers) از حوزهٔ پورت کوکئیتلام شرکت داشتند. و نهایتاً از حزب دموکرات نوین بی‌سی، جودی ویکنز (Jodie Wickens) از حوزهٔ کوکئیتلام–برک‌مانتین، سلینا رابینسون (Selina Robinson) از حوزهٔ کوکئیتلام–ملاردویل، ریک گلومک (Rick Glumac) از حوزهٔ پورت‌ مودی–کوکئیتلام و مایک فارنْوُرث (Mike Farnworth) از حوزهٔ پورت کوکئیتلام شرکت داشتند. پنل جلسه متشکل از سه نفر، ماندانا ملک، علی طوطیان و اردلان حمیدی بود و اجرای برنامه را نیز الناز بُندار به‌عهده داشت.

پس از آنکه کاندیداها هر یک به کوتاهی خود را معرفی کردند، در نیمهٔ اول برنامه سؤالاتی عمومی در زمینهٔ ارزیابی و تأیید مدارک تحصیلی مهاجران متخصص، مالیات و برنامهٔ اقتصادی، تعیین دستمزد حداقل و تأثیر آن روی کسب‌وکارهای کوچک و کمبود خانه‌های استیجاری مطرح شد که کاندیداهای هر سه حزب به این سؤالات پاسخ دادند. از آنجا که در شمارهٔ قبل جلسهٔ پرسش و پاسخ کاندیداها در نورث شور به‌طور مشروح گزارش داده شد و سؤالات عمومی مذکور در آن جلسه نیز طرح و پاسخ داده شده بود که با توجه به پلتفرم احزاب، این سؤالات در جلسهٔ کوکئیتلام نیز پاسخ‌هایی مشابه داشت، به این بخش از پرسش و پاسخ‌ها نمی‌پردازیم.

پس از تنفس و در نیمهٔ دوم، سؤالات شرکت‌کنندگان در جلسه، که بعضاً به‌دلیل تشابه و نزدیکی سؤالات با هم ترکیب شده بودند، مطرح شد. با توجه به خاص‌تر بودنِ این سؤالات، اما در عین حال محدودیت جا به‌دلیل حجم زیاد مطالب مربوط به انتخابات در این شماره – که آخرین شمارهٔ پیش از انتخابات است، سعی کرده‌ایم مختصراً این بخش از جلسه را پوشش بدهیم.

سؤال اول: «برنامهٔ شما برای آوردن منابع مالی تحصیلات، آموزش و خدمات به سطحی قابل قبول و پایدار، خصوصاً در ترای-سیتیز، چیست؟»

لیندا ریمر به‌نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال پاسخ داد: «از نظر من مسئلهٔ آموزش بسیار بنیادی و مهم است. ما ۷۵۰ میلیون دلار منابع مالی در طیِ سه سال آینده برای آن در نظر گرفته‌ایم. و یکی از قول‌های ما در برنامهٔ انتخاباتی‌مان مرور و تجدید نظر روی این موضوع و فرمول‌های آن بوده است.» وی سپس ضمن برشمردن تعدادی از پروژه‌های ساختمان مدارسی که در دست طرح و اجرا یا بازسازی‌ است و مدرسهٔ متوسطه‌ای که اخیراً خود در منطقهٔ ترا-سیتیز افتتاح کرده است، ادامه داد: «و دولت ما همچنان آموزش و پرورش را در الویت قرار خواهد داد.»

جودی ویکنز به‌نمایندگی از طرف حزب بی‌سی ان‌دی‌پی پاسخ داد: «آموزش و پروش ما تحت مدیریت دولت کریستی کلارک، از نظر تأمین منابع مالی به‌ازای هر فرد، از بهترین در سطح کشور به یکی مانده به بدترین سقوط کرده است. و منطقهٔ آموزشی ۴۳ (که ما باشیم)، یکی مانده به بدترین در سطح استان است. بنابراین می‌توانیم نتیجه بگیریم که وضعیت دانش‌آموزان در کوکئیتلام به‌لحاظ منابع مالی یکی از بدترین‌هاست در کل کشور و من فکر می‌کنم این اساساً اشتباه است. وقتی به سهم منابع مالی مدارس از بودجهٔ کل استان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که هر سال همین‌طور کاهش یافته است و این به‌سادگی به‌معنای آن است که آموزش و پرورش برای این دولت الویت نیست. از زمان به‌قدرت رسیدن کریستی کلارک، مجموعاً ۲۵۰ مدرسه تعطیل شده است. شورای مشورتی والدین (PAC) برای آن است که والدین در ادارهٔ مدارس نقش داشته باشند و مدافع حقوق فرزندانشان باشند، اما الان می‌بینیم که پَک‌ها پول جمع می‌کند تا ابتدایی‌ترین لوازم توی کلاس‌ها خریداری شود. بچه‌های ما لایق بهتر از این‌اند. دولت ان‌دی‌پی این را تغییر خواهد داد و مجدداً آموزش و پرورش را در الویت قرار خواهد داد.»

سلینا رابینسون افزود: «و البته اگر می‌بینید که بی‌سی لیبرال الان برای آموزش و پرورش بودجه تعیین کرده است، برای آن است که دادگاه عالی کانادا به ایشان دستور داده است که باید این کار را بکند. پانزده سال تمام کریستی کلارک پول‌های کلان صرف وکلا کرده است ولی به این مهم نپرداخته است، اما به‌محض صدور رأی دادگاه، در عرض ۲۰ دقیقه نگاه آن‌ها به موضوع عوض شده و به فکر تأمین منبع مالی برای آموزش و پرورش افتاده‌اند.»

نیکلا اسپرلینگ به‌نمایندگی از طرف حزب بی‌سی گرین پاسخ داد: «آموزش و پرورش تحت حاکمیت دولت بی‌سی لیبرال همواره از نظر تأمین منابع مالی در مضیقه بوده است. آنچه حزب سبز در صورت روی‌کارآمدن خواهد کرد این است که، ما برای بچه‌های زیر سه سال مهدکودک رایگان و برای بچه‌های سه تا پنج سال پیش‌دبستانی رایگان در نظر خواهیم گرفت. ما روی آموزش مراقبت از کودکان و تربیت مربی مهد کودک سرمایه‌گذاری کلانی خواهیم کرد؛ با شروع از ۴۹۵ میلیون دلار تا ۱٫۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۱. ما منابع مالی مدارس را افزایش خواهیم داد، با شروع از ۲۲۰ میلیون دلار تا ۴٫۶ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۱. ما طی سه سال ۱۴۰ میلیون دلار به تربیت معلم‌ اختصاص خواهیم داد… و نهایتاً ما با مدیریت مناطق شهری مانند همین‌جا، کوکئیتلام، در ارتباط خواهم بود تا اطمینان یابیم که این منابع مالی به‌طور صحیح به جایی که باید اختصاص یافته و صرف شود.»

جیسن هنلی در پاسخ به یکی از حضار در جلسه که پرسید، شما چگونه و چطور اعداد خوانده‌شده را تأمین خواهید کرد، گفت: «شما می‌توانید برنامهٔ انتخاباتی ۹۷ صفحه‌ای ما را از وب‌سایتمان دانلود کنید و بخوانید. ریز تمام این‌ها آنجا هست و به شما بگویم که ما یکی از ساده‌ترین برنامه‌ها را به‌لحاظ قابل‌درک بودن داریم و جداول مالی ما توسط اقتصاددانان برجسته تهیه و تنظیم شده است و من به شما قول می‌دهم که ما توان مالی برای اعداد و ارقام ذکرشده در دورهٔ چهارساله را داریم.»

سؤال دوم: «یکی از نگرانی‌های جامعهٔ ایرانی و چینی ترای-سیتیز دربارهٔ جوانانشان کمبود میزان فعالیت آن‌هاست و اینکه به‌دلیل عدم وجود امکانات در این منطقه، نسل جوان برای فعالیت‌ها و برنامه‌های تفریحی و آموزشی اغلب به داون‌تاون ونکوور کشیده می‌شوند. برنامهٔ شما برای جذب نسل جوان برای صرف وقتشان در همین منطقهٔ ترای-سیتیز چیست؟»

سلینا رابینسون به‌نمایندگی از طرف حزب بی‌سی ان‌دی‌پی پاسخ داد: «یکی از جنبه‌های مثبت تأمین منابع مالی کافی برای مدارس، علاوه بر خستگی کمتر معلمان، آن است که بچه‌ها بتوانند از امکانات خودِ مدرسه استفاده و در فعالیت‌های ورزشی و برنامه‌های طراحی‌شده برای ساعات بعد از مدرسه شرکت کنند. در یک دهه و نیم گذشته، معلمان خیلی خسته‌تر از آن بوده‌اند که بتوانند فوق برنامه‌های پس از ساعات مدرسه را هم طراحی و اجرا کنند. بی‌سی ان‌دی‌پی همچنین برای ساخت مراکز اجتماعی و تفریحی (Rec Centre) برای جوانان و سالمندان منابع مالی درنظر گرفته است؛ این مراکز جاهایی‌اند که مردم را دورِ هم و یک جا جمع می‌کنند و موجب ارتباطات اجتماعی بیشتر بین مردم می‌شوند.

موضوع دیگر، حمل‌ونقل عمومی و خط متروست که ما معتقدیم بایستی هر چه بیشتر گسترش یابد؛ مطالعات نشان می‌دهد که وقتی شما از وسایل نقلیهٔ عمومی استفاده می‌کنید، از نظر بدنی در وضعیت بهتری هستید، چون بیشتر راه می‌روید، راه‌رفتن مابین تعویض خطوط جزو طبیعتِ این نوع از سفر شهری است.» رابینسون در ادامه و در رابطه با موضوع تمرکز جوانان روی فعالیت‌های داون‌تاون ونکوور، اضافه کرد: «بله، من خودم این را در ارتباط با بچه‌هایم تجربه کرده‌ام، مسئله این است که اگر سیستم خط ترن هوایی هرچه گسترده‌تر شود و ساعات بیشتری بعد از نیمه‌شب را پوشش بدهد، تا حد زیادی این مشکل را حل می‌کند و همچنین من معتقدم با بیشترکردنِ خطوط و ایستگاه‌های این سیستم، و ایجاد فضای زنده در شب (night life) برای جوانان در اینجا، می‌توانیم جوانانمان را دوروبر و نزدیک خودمان نگه داریم.»

اییَن ساتر به‌نمایندگی از طرف حزب سبز بی‌سی پاسخ داد: «کاملاً درست است که ما باید روی سیستم حمل و نقل عمومی بیشتر کار و سرمایه‌گذاری کنیم به‌طوری‌که مردم بتوانند از وقت خود به‌طور مؤثر استفاده کنند. اما در رابطه با جوانان که من خودم را یکی از آن‌‌ها می‌دانم، معتقدم که باید برنامه‌ها و فعالیت‌های محلی و منطقه‌ای بیشتر بشود تا جوانان برای رفتن به داون‌تاون به‌منظور تفریح، وقت زیادی را در اسکای‌ترین تلف نکنند. دوست دارم روزی برسد که من بتوانم بگویم شب می‌خواهم بروم به داون‌تاون کوکئیتلام تا اینکه به داون‌تاون سه شهر آن‌طرف‌تر.»

نیکلا اسپرلینگ اضافه کرد: «و اینکه در ارتباط با سلامت و رفاه، ما قرارست ۳۵ میلیون دلار به آموزش در زمینهٔ فعالیت‌های ورزشی و تغذیه اختصاص بدهیم.»

سوزان چمبرز به‌نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال پاسخ داد: «بی‌سی لیبرال خط متروی اِوِرگرین را به اینجا آورد به‌طوری‌که همگان بتوانند در مناسبت‌های جوامع مختلف مانند رژهٔ سال نوی چینی‌ها و نوروز شرکت کنند. پس می‌بینید که ما به ارتباط‌دادن میان جوامع و فرهنگ‌های گوناگون متعهدیم. آخرین قطار ساعت ۱ بعد از نیمه‌شب ونکوور را ترک می‌کند، پس اگر جوانان ما دیروقت در داون‌تاون‌اند، می‌توانند بپرند سوار قطار بشوند و برگردند خانه. اگر بعد از ساعت ۱ است، تاکسی بگیرند و برگردند.

خب، حالا که مشکل حمل و نقل حل شد، اجازه بدهید دربارهٔ آنچه که ممکن است به‌لحاظ هنری و فرهنگی در اینجا، ترای-سیتیز، جاذبه ایجاد کند، صحبت کنیم؛ ما ۳۰۰ هزار دلار گرنت برای سازمان‌های چندفرهنگی غیرانتفاعی در سطح استان درنظر گرفته‌ایم. افزون بر آن، بی‌سی لیبرال ۵ میلیون دلار در سال برای gaming program درنظر گرفته است، و در کل ۱۴۰ میلیون دلار برای حمایت از سازمان‌های غیرانتفاعی. بی‌سی لیبرال استراتژی بازاریابی بین‌المللی، کمپین تبلیغات هدف‌دار و اَپ‌های جدیدی را توسعه خواهد داد تا هر چه بیشتر به بیزینس‌های این منطقه رونق ببخشد.»

لیندا ریمر افزود: «همچنین ما معادل بودجه‌ای را که دولت فدرال برای فاز اول و دوم پروژهٔ پیشنهادی شهردار ونکوور – ۲٫۲ میلیارد دلار برای سیستم حمل و نقل عمومی جدید در ونکوور و سوری – لحاظ کرده است، در نظر گرفته‌ایم. و همچنین ما یک میلیون دلار برای taxi app در نظر گرفته‌ایم که اگر دوباره انتخاب بشویم تا کریسمس ۲۰۱۷ به اجرا درخواهد آمد.»

سؤال سوم: «برنامهٔ شما در مورد احتمال گنجاندن آموزش زبان فارسی به‌عنوان زبان موروثی – با توجه به موجود بودنِ کتاب‌های درسی آن و جمعیت فارسی‌زبان ترای‌-سیتیز که افغان‌ها را نیز شامل می‌شود – در مدارس این منطقه چیست؟»

جیسن هنلی به‌نمایندگی از طرف حزب بی‌سی گرین پاسخ داد: «فکر می‌کنم ما همه روی این توافق داریم که آموزش و پرورش سرمایه‌گذاری بیشتری نیاز دارد. و البته می‌دانیم که مدارس در سوری پنجابی نیز درس می‌دهند یا در ریچموند، مندرین و کانتونی هم درس می‌هند. من فکر می‌کنم زبان اهمیت ویژه‌ای در معرفی فرهنگ‌های مختلف به جامعه دارد و دارای عناصری فرهنگی‌ست که کمک می‌کند بچه‌ها در مورد ارزش‌های چندفرهنگی و تاریخ بیاموزند. برنامه‌های چهارشنبه‌سوری و سال نوی ایرانی تعداد بسیار زیادی از مردم را از فرهنگ‌های دیگر به اینجا کشاند و این نشان می‌دهد که مردم مشتاق یادگیری و آشنایی با فرهنگ‌های دیگرند و ما بایستی بیشتر به این موضوع بپردازیم و روی آن سرمایه‌گذاری کنیم.»

اییَن ساتر افزود: «البته علاوه بر تمام فرهنگ‌ها و زبان‌هایی مانند فارسی، کره‌ای و مندرین که در این منطقه تکلم می‌شود و بسیار پیش از همهٔ این‌ها، ما فرهنگ و زبان اقوام اولیه را داشته و داریم که باید به آن پرداخته شود و مطمئنم که جامعهٔ ایرانی و دیگر جوامع هم که زبانشان جزو اقلیت‌هاست، دوست داشته باشند که این فرهنگ و زبان موروثی در کانادا را حفظ کنیم و بیشتر به آن بها بدهیم.»

جُون آیزکز به‌نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال پاسخ داد: «ممنون برای چنین سؤال خوبی. بله، ما در جامعه‌ای چندفرهنگی زندگی می‌کنیم و همین حالا هم جلوه‌های آن را در مدارس شاهدیم. در مدارس ترای-سیتیز، تعداد قابل توجهی دانش‌آموز ایرانی است که برخی از آن‌ها مهاجر نسل دوم و حتی سوم محسوب می‌شوند و طبیعتاً والدین نگران‌اند که ارتباط فرزندانشان با میراث فرهنگی‌شان از هم گسیخته شود و من فکر می‌کنم حفظ آن بسیار مهم است حالا چه زبان، چه رسوم. من کتاب‌های درسی فارسی‌ای را که شما تهیه کرده‌اید دیدم و کارتان را تحسین می‌کنم. من فکر می‌کنم که تدریس زبان فارسی مهم است و من می‌توانم این موضوع را با منطقهٔ آموزشی‌مان طرح کنم تا ببینیم چگونه می‌شود با اختصاص گرنت، این طرح را اجرایی کرد.»

استیو کیم اضافه کرد: «من خودم شخصاً این را تجربه کرده‌ام، چرا که والدینم در دههٔ ۶۰ و ۷۰ آمدند اینجا و همیشه مشغول کسب‌وکارشان بودند تا ما را تأمین کنند، بنابراین من زبان کره‌ای را از تلویزیون یاد گرفتم ولی وقتی در کره زبان باز کردم حرف بزنم، به من گفتند، تو کره‌ای نیستی! بنابراین من اهمیت این موضوع را خوب درک می‌کنم و به‌همراه جُون، برای به اجرادرآوردن این طرح تلاش خواهم کرد.»

مایک فارنْوُرث به‌نمایندگی از طرف حزب بی‌سی ان‌دی‌پی پاسخ داد: «مسئلهٔ زبان و فرهنگ سال‌‌هاست که به‌عنوان موضوعی مهم مطرح است. همان‌طوری‌که هم‌اکنون زبان‌های پنجابی، کانتونی، مندرین، آلمانی و فرانسه – که دیگر زبانِ رسمی کشور – جزو برنامه‌های درسی مدارس است. امکان یادگیری یک زبان دیگر، همیشه برای بچه‌ها خوب است و امتیازی محسوب می‌شود. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که به‌لحاظ ارتباطات بدون مرز است و دانستن یک زبان دیگر، محدودهٔ دید انسان را وسیع‌تر می‌کند. اینکه من از کانادا هستم، از نظر زبانی مزیتی محسوب نمی‌شود چون زبان دومی بلد نیستم. من فکر می‌کنم پرداختن به زبان دوم در مدارس بسیار مهم است و آن زبان نباید تنها امکانی برای یادگیری توسط فرزندان والدینی که به آن زبان صحبت می‌کنند باشد، به‌طور مثال آموزش زبان فارسی نباید فقط برای والدین ایرانی مهم باشد و همه بایستی از این امکان استفاده کنند تا فرزندانشان تعداد هر چه بیشتری زبان بیاموزند و دانش و فرهنگ را در بریتیش کلمبیا غنا ببخشند.»

جودی ویکنز افزود: «با تأکید بر اهمیت آموزش زبان‌های دیگر در مدارس، باید توجه کرد که افزودن این برنامه‌های درسی در مدارس در درجهٔ اول نیازمند منابع مالی و فضای کافی است. بنابراین برای اجرایی‌کردن این طرح، ما دولتی نیاز داریم که روی مدارس عمومی سرمایه‌گذاری کند. ما در بی‌سی ان‌دی‌پی معتقدیم که زبان فارسی، زبانی مهم در مدارس ماست و من به شخصه بسیار علاقه‌مندم آن را یاد بگیرم و دارم سعی‌ام را می‌کنم. ما پتیشنی داریم برای افزودن زبان فارسی در مدارس. با شما و برای شما.»

سؤال چهارم در رابطه با «راهکار احزاب برای حلِ مشکل لیست انتظار طولانی پزشکان متخصص» بود که با توجه به اینکه موضوع مذکور در قالب سؤالات عمومی مرتبط با خدمات درمانی و بهداشتی بحث شده و در گزارشات قبلی آمده است، و البته مجدداً به‌دلیل کمبود جا، از پرداختن به پاسخ‌ها به این سؤال معذوریم. امید که گزارشات، گفت‌وگوها، مقالات و مطالب مختلف ارائه‌شده خصوصاً در سه شمارهٔ اخیر رسانهٔ همیاری توانسته باشد به شما در شناختن دیدگاه احزاب این استان و کاندیدای منطقه‌تان کمک کرده باشد تا با آگاهی هر چه بیشتر از آنچه هر یک از این احزاب برای ارائه به شما و نیازهایتان دارند، به پای صندوق‌های رأی بروید و از حق شهروندی خود استفاده کنید تا در تعیین دولتی که چهار سال دیگر زمام امور را در استان ما به‌دست خواهد گرفت، سهیم باشید.

نوشته گزارشی از جلسهٔ پرسش و پاسخ نامزدهای سه حزب اصلی در منطقهٔ ترای–سیتیز اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شنبهٔ گذشته، ۱۵ آوریل ۲۰۱۷، جلسهٔ پرسش و پاسخی با حضور مجموع ۷ کاندیدا از سه حزب بی‌سی گرین (سبز)، بی‌سی لیبرال و بی‌سی ان‌دی‌پی از حوزه‌های نورث‌ ونکوور–لانزدیل، نورث‌ ونکوور–سیمور و وست‌ ونکوور–کپیلانو به دعوت کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان (Civic IC)، در سالن هری جرُوم در مرکز اجتماعات شهر نورث‌ ونکوور برگزار شد.

در این جلسه هر سه کاندیدای حزب سبز از حوزه‌های یادشده شرکت داشتند؛ ریچارد وارینگتن (Richard Warrington) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل، جاشوا جانسن (Joshua Johnson) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور و مایکل مارک‌ویک (Michael Markwick) از حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو. از حزب بی‌سی لیبرال، رالف سلطان (Ralph Sultan) از حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو و نائومی یاماموتو (Naomi Yamamoto) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل شرکت داشتند، ولی کاندیدای این حزب از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور، جِین ثورنث‌ویت (Jane Thornthwaite)، غایب بود. و از حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، مهدی راسل (Mehdi Russel) از حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو و مایکل شارُوا (Michael Charrois) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور شرکت داشتند، ولی کاندیدای این حزب از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل، بوئن ما (Bowinn Ma)، غایب بود. پنل جلسه متشکل از سه نفر، پریا صارمی، زهرا جناب و علی طوطیان بود.

ابتدا مدیر بخش اول جلسه، پریا صارمی به حاضران در جلسه خوشامد گفت و پس از معرفی مختصری از  کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان و پیشینهٔ این انجمن، اظهار امیدواری کرد که حضور در این جلسات کمک کند تا شهروندان در رأی‌گیری شرکت کنند و تصمیم آن‌ها در مورد کاندیدای مورد نظرشان، تصمیمی سنجیده و بر اساس اطلاعات درست باشد.

سپس ۷ کاندیدای حاضر در جلسه به اختصار خود را معرفی کردند. ریچارد وارینگتن، کاندیدای حزب بی‌سی گرین برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل، معلم، دارای دو فرزند، با سابقهٔ کار در بخش‌های عمومی و خصوصی، گفت: «حتی اگر عضویتم در حزب سبز اتفاقی بوده باشد، در اینکه من یک فعال سیاسی‌ام شک نباید کرد. من پس از ۲۵ سال زندگی در دانمارک، حدود ۴ سال‌ونیم پیش به کانادا بازگشتم، و از آن زمان در این فکرم که در زمینهٔ ساختار فعلی دولت باید کاری کرد.»

جاشوا جانسن کاندیدای حزب بی‌سی گرین برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور، ۱۹ ساله، گفت: «دلیل اصلی کاندیداشدن‌ام این است که سیاستمداران به مسائل و معضلات همنسلان من نمی‌پردازند و متأسفانه جوانان و همنسلان من که بیشترین تأثیر را از تصمیمات دولتمردان می‌پذیرند، کمترین تعداد را در بین شرکت‌کنندگان در رأی‌گیری دارند.» وی گفت قصد دارد که این روند را تغییر دهد. او همچنین اضافه کرد: «گرانی مسکن و پایین‌بودن دستمزدها موجب شده که نسل جدید نتوانند در این منطقه بمانند و دنبال جای دیگری برای زندگی باشند.» وی ضمن برشمردن آلودگی محیط زیست به‌عنوان یکی از معضلات مهمی که باید به آن پرداخته شود، تأکید کرد که ورودش به عرصهٔ سیاست برای تغییر در رویکرد برخورد با این مشکلات و معضلات است.

سپس مایکل مارک‌ویک کاندیدای حزب بی‌سی گرین برای حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو، ضمن معرفی خود به‌عنوان مدرس دانشگاه کپیلانو گفت که به‌دلیل تدریس در school of communication، عملاً هر روز با «چهرهٔ آینده» روبه‌روست و معتقد است که آینده زیباست. وی گفت: «من به آینده بسیار امیدوارم؛ آیندهٔ استان بی‌سی. من در کشوری متولد شده‌ام که دیگر وجود ندارد و در سه‌سالگی به کانادا آمده‌ام و قدر و ارزش کارهایی را که شما در انجمن خود انجام داده‌اید می‌دانم. قدرِ چنین حرکت‌هایی را، اینکه ما را اینجا دورِ هم جمع کرده‌اید تا همه در ساختن دموکراسی کشورمان مشارکت داشته باشیم.» مارک‌ویک ضمن اشاره به انتخابات نهم ماه مه، گفت: «شما با رأی خود، قدرتی را دارید که خودِ ملکه الیزابت ندارد؛ اینکه کسی رو روی صندلی مجلس قانون‌گذاری بنشانید که شما را نمایندگی کند.» او همچنین با اشاره به موضوعات مهمی چون خط لولهٔ کیندر مورگن، سد سایت سی (Site C Dam) و افزایش نرخ برق، مشکلات روان‌پریشی میان کودکان و نوجوانان، گرانی و کمبود مسکن، تأکید کرد که مردم در استان بی‌سی با مخاطرات و احتمال ضرر و زیان‌های بالایی مواجه‌اند. مارک‌ویک در انتها گفت: «اگر خصوصاً به بحران مسکن پرداخته نشود، در ۲۰ سال آینده درصد بچه‌های سن مدرسه در منطقهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو عددی یک رقمی خواهد بود. و این یعنی دیگر وست‌ ونکووری وجود نخواهد داشت.»

پس از آن نوبت به رالف سلطان رسید که با اشاره به این موضوع که اگر انتخاب شود، پنجمین دوره‌ای خواهد بود که نمایندهٔ استانی حزب بی‌سی لیبرال برای حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو خواهد بود، سخنان خود را آغاز کرد و گفت: «زاده و بزرگ‌شدهٔ ونکوور شرقی‌ام، مدرک مهندسی‌ام را از دانشگاه بریتیش کلمبیا گرفته و بعد از گرفتن سه مدرک از دانشگاه هاروارد، به‌مدت ۹ سال در آن دانشگاه سمت استادی داشته‌ام و پس از آن به‌مدت ۱۰ سال به‌عنوان مشاور ارشد در رویال بانک کانادا مشغول به کار بوده‌ام.» او اضافه کرد که پس از مرگ همسرش، تصمیم گرفته است باقی عمرش را وقف سیاست کند. در ادامه او گفت که فکر نمی‌کرده است این بازی یا بهترست بگوییم وظیفه (سیاست) این‌قدر پیچیده باشد. سلطان با اشاره به اینکه وقت بسیاری را با مردم در حوزه‌اش و نیز در ویکتوریا می‌گذرانده است برای شنیدن نظرات و پاسخ به انتقادات، گفت که در سایر اوقات با انجمن‌هایی مانند بیمارستان لاینزگیت، خولیو مانتنر (Julio Montaner)، اچ‌آی‌وی/ایدز کلینیک (HIV/AIDS Clinic) در ونکوور و دیگر فعالیت‌های مشابه، می‌گذراند.

نائومی یاماموتو، با سابقهٔ دو دوره نمایندگی استانی حزب بی‌سی لیبرال برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل و کاندیدای این دوره از انتخابات برای همان حوزه، معرفی خود را چنین شروع کرد: «من از کاری که در دو دورهٔ نمایندگی‌ام انجام داده‌ام، بسیار لذت برده‌ام. من همچنین ۵ عنوان شغلی مختلف در کابینهٔ دولت بی‌سی داشته‌ام؛ که آخرینش وزیر آمادگی برای شرایط اضطراری (Minister of State for Emergency Preparedness) بوده است.» وی با اشاره به اینکه در نورث ونکوور بزرگ شده‌ است، گفت که درخانواده‌اش از یک سمت نسل سوم و از سمتی دیگر نسل چهارم مهاجر محسوب می‌شود. او سابقاً و به مدت بیست سال بیزینسی کوچک، یک شرکت طراحی گرافیک، داشته است. یاماموتو در ادامهٔ سخنانش افزود: «از نظر من فعالیت در امور اجتماعی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.» و سپس تعداد زیادی از انجمن‌ها و سازمان‌هایی را که در آن‌ها فعال بوده است، برشمرد. وی در اغلب این سازمان‌ها، از جمله اتاق بازرگانی نورث ونکوور (North Vancouver Chamber of Commerce)، اتاق بازرگانی بی‌سی (BC Chamber of Commerce) و اتحادیهٔ اعتبار مالی نورث شور (North Shore Credit Union‎) که حالا BlueShore Financial نام دارد، پست‌ ریاست هیئت مدیره را داشته است.

پس از آن نوبت به مهدی راسل رسید. کاندیدای حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو، معرفی خود را با عنوان پدری که سه فرزند دختر دارد آغاز کرد. وی گفت: «در سال ۲۰۰۸ به کانادا آمدم، تحصیلاتم در رشتهٔ پزشکی بوده، و بعدها بیشتر فعالیتم در زمینهٔ امور اجتماعی از جمله کمک به افراد بی‌خانمان در ایران، و مدیریت تیم‌های کمکی به کشورهایی از جمله اندونزی، پاکستان و ایران در زمانی که دچار فجایع و حوادث طبیعی شده‌اند، بوده است.» او اضافه کرد که طی ۱۰ سال گذشته در بیزینس تجهیزات پزشکی و دارویی به کار مشغول بوده است و به سبب آن به‌طور مداوم با شرکت‌های بین‌المللی بسیاری در ارتباط است. راسل همچنین اشاره کرد که با سفر به بیش از ۶۰ کشور جهان، ضمن انجام کار توانسته است با فرهنگ ملل بسیاری آشنا شود. او در ادامهٔ سخنانش گفت: «من در اینجا مشکلات بسیاری می‌بینم و واقعاً برای نسل بعدی و همچنین افراد سالمند جامعه‌مان نگرانم. همان‌طور که مایکل [مارک‌ویک] اشاره کرد، مردم دارند مخصوصاً وست ونکوور را ترک می‌کنند و در ۵ سال گذشته، ما شاهد ۲٪ افت جمعیت بوده‌ایم.» وی در انتها گفت که معتقد است همه فارغ از حزبی که برای نمایندگی‌اش وارد میدان انتخابات شده‌اند، بایستی جامعه و نیازهایش را در نظر گرفته و در الویت قرار دهند.

و در آخر، مایکل شاروا، کاندیدای حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور، سخنانش را با اشاره به کاندیداتوری‌اش در انتخابات فدرال سال ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱ تحت رهبری جک لیتون شروع کرد. او همچنین گفت که پیش از کاندیداتوری اخیرش، طی ماه‌های ژانویه و فوریه، مدیر کمپین دکتر مهدی راسل بوده است. شاروا با اشاره به معلولیت برادرزادهٔ یکی از داوطلبانی که به وی کار می‌کند، گفت: «طبیعتاً این داوطلب به‌دنبال شرایط بهتری [برای برادرزاده‌اش] است و ما آمده‌ایم که بریتیش کلمبیایی بهتر و کم‌هزینه‌تر برای مردم بسازیم، مطمئن شویم که خدماتی که نیاز دارید، موجود است و پول‌های کلان از وادی سیاست خارج بشود. من بازیگری حرفه‌ای‌ام و خوشحالم که ۹۷ میلیون دلار از طریق صنعت فیلم به جامعه تزریق شده است. ما معتقدیم زمانش رسیده است که نخست‌وزیر، نخست وزیرِ همه باشد و اقتصاد برای همه کار کند، نه فقط برای دوستان ثروتمند کریستی کلارک.»

پس از معرفی کاندیداها، چند پرسش اساسی مطرح شد و به هر یک از احزاب سه دقیقه وقت داده شد تا به آن پرسش پاسخ دهند.

پرسش اول: نظر شما دربارهٔ استاندارد دستمزد حداقل در بی‌سی چیست؟ معایب و محاسن طرح پیشنهادی بی‌سی لیبرال برای افزایش تدریجی دستمزد از ۱۰٫۴۵ دلار در ساعت در سال ۲۰۱۵ به ۱۰٫۸۵ دلار در ساعت در سال ۲۰۱۶، در مقابل طرح پیشنهادی بی‌سی ان‌دی‌پی برای افزایش ناگهانی دستمزد به ۱۵ دلار در ساعت، را در چه می‌بینید؟ و سؤال خاص‌تری که اگر مایل بودید، می‌توانید پاسخ بدهید، اینکه افزایش قابل‌توجه دستمزد حداقل چه تأثیری روی کسب‌وکارهای کوچک می‌گذارد؟

مهدی راسل، کاندیدای حزب بی‌سی ان‌دی‌پی ابتدا گفت که بخشی از پرسش که به طرح پیشنهادی حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای افزایش دستمزد حداقل اشاره دارد، اشتباه است، چرا که این افزایش قرار نیست یک‌باره و ناگهانی باشد، بلکه افزایش دستمزد حداقل به ۱۵ دلار در ساعت به‌طور تدریجی و طی چهار سال خواهد بود. وی سپس به نمایندگی از طرف حزبش به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «واقعیت این است که بسیاری از مردم سخت کار می‌کنند اما از عهدهٔ مخارج یک زندگی ساده برنمی‌آیند. وقتی به موضوع فقر کودکان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که با وجود کارِ تمام‌وقت پدر یا مادر، همچنان کودک در فقر است. وقتی صحبت از افزودنِ این مقدار کم به دستمزد حداقل می‌شود، این پول قرار نیست خارج از این کشور سرمایه‌گذاری شود. قرار است مردم همین‌جا زندگی کمی راحت‌تری  داشته باشند و این موضوع قرار است بده بستان مالی را در جامعه بیشتر کند که قطعاً به اقتصاد نیز کمک خواهد کرد. من با افراد بسیاری صحبت کرده‌ام که تمام‌وقت کار می‌کنند اما پس از کسرِ هزینه‌های اتومبیلشان و بیمهٔ آن، توان آن را ندارند که جایی را برای زندگی اجاره کنند. این دستمزد حداقل برای دادنِ یک زندگی حداقل به این قشر، ضروری است.» مایکل شاروا در ادامهٔ پاسخ راسل گفت: «وقتی دستمزد فقیرترین افراد بالا می‌رود، آن‌ها آن میزان افزوده را پیش خود یا در بانک نگه نمی‌دارند، خرجش می‌کنند و این اقتصاد جامعه را تکانی می‌دهد. وقتی پول می‌گردد، به اقتصاد کمک می‌کند، نه زمانی که یک‌جا می‌ماند.»

نائومی یاماموتو به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «به‌عنوان یک صاحب بیزینس کوچک و به‌عنوان رئیس اتاق بازرگانی نورث ونکوور و رئیس اتاق بازرگانی بی‌سی، بارها شاهد بحث‌های بسیاری در مورد افزایش دستمزد حداقل در میان بیزینس‌های کوچک بوده‌ام. بحث اینجاست که تنها ۵٪ جامعه دستمزد حداقل می‌گیرد و از این ۵٪، ۶۰٪ جوانانی‌اند که پیش مادر و پدرهایشان زندگی ‌می‌کنند. تمرکز ما در بی‌سی لیبرال این است که بیش از این کارهای با دستمزد حداقل به‌وجود نیاوریم بلکه شرایط اقتصادی را بهتر بکنیم تا افراد بیشتر یاد بگیرند و بتوانند شغل‌های پردرآمدتری داشته باشند. برای اینکه ما می‌دانیم با دستمزد حداقل نمی‌توان بچه بزرگ کرد و خانواده اداره کرد. برای انجام این کار و حفظ تعادل، مهارت و دقت خاصی لازم است که مدیریت نیاز دارد تا هم دستمزد حداقل با پیش‌بینی‌هایی افزایش یابد و هم عمدهٔ بیزینس‌های کوچک در بریتیش کلمبیا متضرر نشوند.» رالف سلطان در ادامهٔ سخنان یاماموتو گفت: «البته که ما مخالفتی با افزایش دستمزد حداقل نداریم. بلکه صحبت بر سر این است که با چه سرعتی. در حال حاضر، بی‌سی به‌لحاظ حداقل دستمزد در کل کشور دوم است. ما از نظر رشد اقتصادی و رشد بازار اشتغال رتبهٔ اول را داریم. اگر این‌قدر اوضاع خراب است، چرا مردم به اینجا می‌آیند تا این پوزیشن‌ها را پر کنند. ما کمترین میزان مالیات را در کل کانادا را داریم. به‌لحاظ سیستم بهداشتی، ما بالاترین را در کشور داریم و به‌لحاظ تحصیلات، نه تنها بهترین در کشور بلکه بهترین را در دنیا داریم. بنابراین اگر همه‌چیز دارد خوب پیش می‌رود، من فکر می‌کنم ما باید کمی مواقب باشیم که خیلی تند نرویم در افزودن حداقل دستمزد. نه که اصلاً بلکه با گام‌هایی آهسته.»

مایکل مارک‌ویک به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی گرین به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «تصور می‌کنم پیش‌بینیِ آینده، موضوعی کلیدی است. استراتژی ما این است که برای قرن بیست‌ویکمِ بی‌سی، از اقتصاد پایدار حمایت کنیم. ما معتقدیم آیندهٔ استان‌های ما بیشتر به هوش و درایت ما بستگی دارد تا به یک «خط لوله». درمورد دیدگاه‌های حزب سبز بی‌سی، دوستانم هم توضیح خواهند داد، اما اول از همه، ما فکر می‌کنیم قطعاً باید روی کارآفرینی سرمایه‌گذاری کنیم چرا که آینده از آن سرچشمه می‌گیرد. آیندهٔ ما بستگی به این دارد که پیشگامان ما در بیزینس بتوانند ریسک‌پذیر باشند و برای آن تصمیم‌گیری کنند. در رابطه با دستمزد حداقل، ما تاریخچهٔ بالابلندی از بحث‌های میان احزاب سیاسی داشته و داریم که چه زمانی باید حداقل دستمزد را افزایش داد؛ این نیز باید مانند برنامهٔ مالیاتی قابل پیش‌بینی باشد. دولت سبز بی‌سی به این منظور کمیسیونی به‌نام «کمیسیون دستمزد عادلانه» تشکیل خواهد داد که از طرفی به بازوی دولت متصل خواهد بود و از طرفی دیگر به رئوس بیزینس‌های کوچک، به‌طوری‌که تصمیم‌گیری‌های دولت همواره پایه و اساس در واقعیات جامعه خواهد داشت.» سپس جاشوا جانسن در ادامه گفت: «در رابطه با دستمزد حداقل، من با نائومی موافقم؛ اینکه نمی‌توان بر مبنای دستمزد حداقل زندگی کرد. بی‌سی دومین حداقل دستمزد در کشور را دارد و البته بالاترین میزان هزینهٔ زندگی. با مایکل موافقم که بایستی سیستمداران بتوانند بر اساس تورم و هزینه‌های واقعی زندگی، برای دستمزدی عادلانه تصمیم‌گیری کنند و هر کسی باید از یک رفاه نسبی برخوردار باشد. یکی از برنامه‌های دولت بی‌سی گرین طی برنامه‌ای آزمایشی، حصول اطمینان از «درآمد تضمین‌شده» است که طبیعتاً حداقل دستمزد در آن لحاظ می‌شود.» ریچارد وارینگتن در وقت بسیار کمی که برایش باقی مانده بود، تنها اضافه کرد: «اگر ما به‌صورت تئوریک به قضیه نگاه کنیم، فکر می‌کنیم خب ۱۰٫۸۵ دلار در ساعت پول بسیار بسیار کمی‌ است و بیاییم و آن را به ۱۵ دلار در ساعت افزایش دهیم، اما فراموش می‌کنیم که حداقل دستمزد برای اینکه بشود در ونکوور زندگی کرد ۲۰ دلار در ساعت است. پس، این راه بسیار بسیار درازی‌ست برای رسیدن به هدف.»

پرسش دوم: سؤال بعدی دربارهٔ خدمات بهداشتی و درمانی است. با توجه به اینکه بودجهٔ تخمین‌زده‌شدهٔ دولت برای سال‌های ۲۰۱۷ – ۲۰۱۸ جهت خدمات درمانی و بهداشتی از طریق وزارت بهداشت، ۴۱٪ بودجهٔ کل است و در عین حال استان در حال حاضر با کمبود دکتر خانواده مواجه است، شما چگونه بودجهٔ خدمات بهداشتی و درمانی را مدیریت خواهید کرد؟

این بار نوبت جاشوا جانسن بود که به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی گرین به‌عنوان اولین نفر به این پرسش پاسخ دهد: «تصور می‌کنم خدمات بهداشتی و درمانی حق هر کسی است همه باید در این استان به بهترین خدمات ممکن دسترسی داشته باشند. ما سرمایه‌گذاری‌های خوبی را در ساخت بیمارستان‌ها شاهد بوده‌ایم و من فکر می‌کنم باید سرمایه‌گذاری‌های خوبی نیز جهت تأمین نیروی انسانی داخل بیمارستان‌ها داشته باشیم تا بهترین خدمات به همه ارائه شود.» مایکل مارک‌ویک در ادامه گفت: «در صحبتی که با سالمندان وست ونکوور در مرکز سالمندان این شهر داشتم، یکی از معضلاتی که به آن اشاره شد، موضوع ترافیک بود و رسیدنِ به‌موقع به خدمات مورد نیاز، بنابراین یکی از ایده‌های طرح‌شده ایجاد مرکز «مراقبت‌های اضطراری» برای وست ونکوور است. یکی دیگر از مشکلات، عدم توانایی مالی جوانان برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی است؛ مگر آنکه از خانواده‌ای متمول باشند. همچنین من فکر می‌کنم پزشکان ما باید حقوق ثابتی بگیرند، نه بر اساس تعداد بیمارانی که می‌بینند، پول دریافت کنند. به این ترتیب، پزشکان جوانی که فارغ‌التحصیل می‌شوند، مانند مشاغل دیگر استخدام شده و در کلینیک‌های شهر به کار مشغول می‌شوند. بنابراین من تصور می‌کنم باید به این دو فاکتور مهم یعنی نسلِ رو به پیری که به خدمات درمانیِ به‌سهولت‌دردسترس نیاز دارد، و نسل جوان که برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی و اشتغال در این حرفه با مشکل مواجه نباشد، پرداخت.»

سپس رالف سلطان به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «تصور می‌کنم ما همه روی این موضوع توافق داریم که در میان خدماتی که از دولت انتظار می‌رود، خدمات بهداشتی و درمانی، اساسی‌ترین و مهم‌ترین است. در عین حال می‌دانیم که یکی از چالش‌ها، پرکردنِ جای خالی شغل پزشک عمومی‌ست که آن هم مستلزم آموزش و پرورش جوانان است برای پزشک‌شدن. همه به‌یاد داریم که در دههٔ ۹۰ یکی از مشکلاتی که دولت ان‌دی‌پی با آن مواجه بود، پایین‌بودنِ میزان مالیات بردرآمد بود، البته میزان مالیات به‌خودی‌خود کم نبود و برای همین هم دولت تصمیم گرفت از بودجهٔ‌ خدمات درمانی بکاهد که آن نیز چنین کمبودهایی را در سیستم خدمات بهداشتی و درمانی استان ایجاد کرد و ما هنوز سعی داریم جبرانش کنیم و به حالت عادی برسیم. همچنین در دههٔ ۹۰ دولت ان‌دی‌پی حتی یک بیمارستان نساخت. هرچند ما در ۱۵ سال گذشته سعی کرده‌ایم در این زمینه تمرکز کنیم اما برای رسیدن به حد مورد نیاز، هنوز کار داریم و زمان لازم است.» نائومی یاماموتو در ادامه گفت: «از سال ۲۰۰۱ تا به حال، ما بودجهٔ خدمات بهداشتی و درمانی را بیش از دو برابر کرده‌ایم، اما جمعیت دو برابر نشده است، هرچند باید این نکته را در نظر داشت که درصد سالمندان بیشتر شده، مردم سال‌های طولانی‌تری زندگی می‌کنند و طبیعتاً خدمات بیشتری مورد نیاز است. اما فارغ از اینکه ما چه میزان برای خدمات بهداشتی و درمانی هزینه می‌کنیم، باید به حاصل کار نگاه کرد؛ حاصل کار ما در بی‌سی یکی از بهترین‌ها در کاناداست، مردم در بی‌سی بیش از هر جای دیگری در کانادا عمر می‌کنند، عملکرد سیستم بهداشتی و درمانی ما همچنین در زمینهٔ بیماری‌های سرطان و قلب بهترین در سطح کشور است.  همچنین می‌خواهم به مرکز امید (The Hope Centre) اشاره کنم که با کمک‌های مالی مردم و همچنین کمک دولت خدمات خوبی ارائه می‌دهد و ما به وجود این مرکز در نورث ونکوور بسیار افتخار می‌کنیم.»

مایکل شاروا به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی ان‌دی‌پی پاسخ داد: «خدمات بهداشتی و درمانی رایگان! حزب دموکرات نوین! [با اشاره به‌سمت خود و مهدی راسل] بله،… خواهش می‌کنم؛ این ما بودیم که خدمات بهداشتی و درمانی رایگان را برای اولین بار در کشور ایجاد و معرفی کردیم، و ما تنها حزبی هستیم که می‌توانید به آن اعتماد کنید تا هر زمان نیاز به این خدمات داشتید، بدانید که در دسترستان خواهد بود. ما معتقدیم که باید روی مراکز درمانی محلی و منطقه‌ای کار بشود و نیروی متخصص لازم در این مراکز وجود داشته باشد تا جوابگوی نیازهای مردم باشد. و حالا کسی که واقعاً می‌تواند در این زمینه نظر بدهد: دکتر مهدی راسل!» مهدی راسل در ادامهٔ سخنان شاروا گفت: «به‌عنوان کسی که سال‌ها در کشورهای بسیاری در سیستم بهداشتی و درمانی کار کرده است، باید بگویم که همیشه تأمین این خدمات برای دولت‌ها مشکلی مهم بوده و هست. و طبعاً دولت‌ها قول‌هایی در این زمینه می‌دهند، همان‌طور که کریستی کلارک قول داده بود که هر فردی پزشک خانواده خواهد داشت، در حالی‌که همین الان حدود ۷۰۰٬۰۰۰ نفر بدون پزشک خانواده‌اند. یعنی کمبود در نیروی متخصصی که اگر وجود داشت، تعداد بسیاری روانهٔ بیمارستان نمی‌شدند چون پیش از آن می‌توانستند مشکل خود را با رفتن نزد پزشک خانواده‌شان حل کنند. و این روش مؤثری برای مدیریت یک بیمارستان نیست که مرتب بیمار را پذیرش و مرخص کند و این چرخه ادامه بیابد. ما باید روی این موضوع تمرکز کنیم که هوشمندانه‌ترین راه برای گرفتنِ بهترین نتیجه چیست. در اینکه خدمات بهداشتی و درمانی ضرری است و این وظیفهٔ دولت است، تردیدی نیست. اینکه همدیگر را در ارتباط با کاستی‌های سیستم بهداشتی و درمانی سرزنش کنیم، مشکلی را حل نمی‌کند. با همین بودجهٔ فعلی می‌شود عملکرد هوشمندانه‌تری داشت و نتیجهٔ بهتری گرفت، و برایش راه حل وجود دارد.»

پرسش سوم: این سؤال در ارتباط با رشد مشاغل و محیط زیست است. در ارتباط با پروژه‌های گاز طبیعی مایع (LNG: Liquefied Natural Gas)، چطور می‌توانیم با حفاظت مناسب از دارایی‌ها و منابع طبیعی ارزشمند بی‌سی، بین رشد اقتصادی و ایجاد اشتغال – از جمله برای بسیاری ایرانی-کانادایی‌های مهندس و متخصص – تعادل ایجاد کنیم؟ در واقع مزایا و معایب پروژه‌های LNG و توسعه‌ٔ نفت و گاز در بی‌سی را در چه می‌بینید؟

ابتدا مایکل شاروا به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی ان‌دی‌پی به این پرسش پاسخ داد: «نباید فراموش کنیم که این گاز مایع به‌دست‌آمده به‌‌طریق شکست هیدرولیکی (Liquefied Fracked Gas) است و و شکست هیدرولیکی پروسه‌ٔ مخربی است. به‌علاوه، آن‌ها به ما نمی‌گویند به این ترتیب چه مواد شیمیایی‌ای وارد زمین می‌شود. ضمن اینکه این‌طور نیست که تعداد قابل توجهی شغل ایجاد شده باشد، ۱۰۰٬۰۰۰ شغل هنوز محقق نشده است و تنها یک مورد است که گویا به‌مرحلهٔ عمل نزدیک شده است و بی‌سی لیبرال به‌واسطهٔ آن درمورد پروژه‌‌های گاز مایع طبیعی رؤیاپردازی می‌کند. ما می‌توانیم رشد اقتصادی و ایجاد شغل‌های با درآمد خوب را بدون به‌مخاطره‌انداختن محیط زیست عملی کنیم. و برای همین است که ما با خط لولهٔ کیندر مورگن مخالفیم. این پروژه به ریسک‌هایی که برای محیط زیست دارد، نمی‌ارزد. ضمن اینکه آلودگی محیط زیست هم روی صنعت توریسم و گردشگری تأثیر منفی خواهد گذاشت و هم روی حرفه‌ای که من خودم در آن مشغولم، یعنی صنعت فیلم. ما معتقدیم که می‌توانیم رشد اقتصادی را همراه با محیط زیستی پایدار با هم داشته باشیم. کیندر مورگن قطعاً راه ما نیست.» سپس مهدی راسل افزود: «من فکر می‌کنم این لیبرال‌ها هستند که باید به این سؤال پاسخ بدهند، چون بزرگ‌ترین قولی که در دورهٔ گذشته دادند، دربارهٔ LNG بود و اینکه حداقل سه سایت باز خواهد شد و ۱۰۰٬۰۰۰ شغل ایجاد خواهد شد، حال باید توضیح بدهند که چرا حتی یک شغل ایجاد نشده است و به بزرگ‌ترین قولشان عمل نکرده‌اند. در مقابل ما معتقدیم کاهش مالیات بیزینس‌های کوچک به میزان ۰٫۵ درصد، موجب تکان‌خوردن اقتصاد بی‌سی خواهد شد و به رشد و پایداری اقتصاد کمک خواهد کرد.»

نائومی یاماموتو به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال چنین شروع کرد: «ما چشم‌انداز بسیار خوبی در زمینهٔ انرژی داریم و همچنان بر این دیدگاه را باور داریم. در حال حاضر ۲۰ پروژه در مراحل مختلف در حال تکمیل‌شدن است و ما می‌دانیم که به تخصص افرادی از ایران نیاز خواهیم داشت که این پوزیشن‌ها را برای ما پر کنند. ما به ارتباط با انجمن مهندسان حرفه‌ای و زمین‌شناسان استان بی‌سی ( APEGBC) ادامه می‌دهیم تا از متخصصانی که چه از ایران و چه از کشورهای دیگر به اینجا می‌آیند، از طرف این انجمن به‌رسمیت شناخته و ثبت شده باشند. جهت اطلاعتان تا کنون حدود ۲۰ میلیارد دلار در این زمینه سرمایه‌گذاری شده است و این مسئله اقتصاد بی‌سی را تقویت کرده است، خصوصاً برای بومیان و اقوام اولیه.» پس از آن رالف سلطان افزود: «در رابطه با این موضوع بسیار مهم و البته استفاده از متخصصان ایران، باید بگویم درست است که APEGBC در زمینهٔ ارزیابی مدرک و دادن مدرک رسمی سخت‌گیری‌هایی می‌کند، با این‌همه اعضای این انجمن در سال ۴٪ رشد دارد که نیمی از آن‌ها تحصیلاتشان را در خارج از کشور انجام داده‌اند. پلتفرم سیاسی حزب بی‌سی ان‌دی‌پی هم که چند روز پیش منتشر شد، همان‌طور که نائومی هم اشاره کرد، دارای خطاست؛ آنجایی‌که گفته شده هیچ سایتی در ارتباط با پروژهٔ LNG ساخته نشده است. و از جهت ملاحظات زیست محیطی، من مطمئناً ترجیح می‌دهم خط لولهٔ گاز طبیعی از حیاط پشتی خانه‌ام رد شود تا اینکه کسی بخواهد آن را حمل کند.»

مایکل مارک‌ویک به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی گرین پاسخ داد: «در رابطه با پروژهٔ LNG، نه من دلم نمی‌خواهد خط لوله‌ای از حیاط پشتی خانه‌ام رد بشود. یافته‌های دانشگاه آکسفورد، اگر که مورد تأییدتان باشد، نشان می‌دهد که LNG به‌عنوان انرژی انتقالی ضرورتی ندارد، چون آن‌ها پیش‌بینی می‌کنند، در طی ۴ سال که عمر مجلس قانون‌گذاری‌ست که ما در ۹ ماه مه قرارست انتخاب کنیم، نه یک تغییر تدریجی تکاملی در جهت پایداری انرژی، بلکه – این عین کلامشان است – یک چرخش انقلابی در تکنولوژی انرژی پایدار به‌وجود خواهد آمد! این برای مهندسان و متخصصان یعنی امکان بی‌نظیری برای آنکه معمارانِ این تکنولوژی مدرن در بی‌سی باشند. من استاد ارتباطاتم و خب اینترنت را همه یک انقلاب می‌دانند، اما بدانید که اینترنت هیچ، تأکید می‌کنم هیچ است در مقایسه با انقلابی که در سطح جهان در نوآوری تکنولوژی انرژی در راه است. آنچه ما به‌عنوان دولت سبز در بی‌سی خواهیم کرد، این است که ۲۰ میلیون دلار در سال روی نوآوری در تکنولوژی سرمایه‌گذاری خواهیم کرد، به این ترتیب که مهندسان را کمک خواهیم کرد تا تکنولوژی مورد نیاز را آموزش و توسعه دهند تا بریتیش کلمبیا در انرژی پایدار پیشتازِ جهان بشود.» پس از مارک‌ویک، جاشوا جانسن چنین ادامه داد: «من بسیار خوشحالم که بی‌سی گرین به‌عنوان یک اصل، با تمام پروژه‌های LNG مخالف است و برای آن دلایل و شواهد محکمی دارد؛ اول از همه آلودگی، تنها یک سایت از این پروژه می‌تواند ۲۰٪ آلودگی بی‌سی را افزایش بدهد، یعنی درست خلاف جهتی که ما می‌خواهیم حرکت کنیم. شکست هیدرولیکی، از زمانی که شروع شده موجب هزاران زلزله در شمال بی‌سی شده است و البته ریسکی که کشتی‌های نفتکش در سواحل بی‌سی دارند.»

پیش از تنفس کیقباد اسماعیل‌پور، رئیس کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان، ضمن تشکر از حاضران در جلسه، اعلام کرد که این کانون اقدام به ترجمهٔ کتاب «راهنمای حقوق شهروندی» به فارسی کرده است تا به هموطنان در درک هر چه بهتر سیاست در کانادا و آشنایی با سیستم دولت و مجلس کمک کند.

بخش دوم جلسه با ریاست زهرا جناب، که قرار بود به پرسش از طرف شرکت‌کنندگان در جلسه اختصاص یابد، به‌دلیل کمی وقت، مانند بخش اول با طرح چند سؤال کلی و پاسخ کاندیداهای تمام احزاب شرکت‌کننده به اتمام رسید. متأسفانه به‌دلیل کمبود جا و وقت از گزارش این نیمه از جلسه معذوریم؛ امید که پوزش ما را بپذیرید.

نوشته گزارشی از جلسهٔ پرسش و پاسخ نامزدهای احزاب برای انتخابات استانی در منطقهٔ نورث‌ شور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.