سه‌شنبه، ۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، خیریهٔ انجمن فود لینک (Food Link Society)* رسماً آشپزخانهٔ صنعتی خود را افتتاح کرد. در این مراسم، ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام، و تعدادی از دولتمردان ازجمله ران مک‌کینان، نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام در مجلس عوام کانادا، و فین دانلی، نمایندهٔ سابق منطقهٔ کوکئیتلام – برک مانتین در مجلس استان بریتیش کلمبیا، حضور داشتند.

این آشپزخانه که در شمارهٔ ۱۷ خیابان فاسِت (Fawcett Rd)، واحد ۱۰۷ واقع شده، به داوطلبان و کارکنان حرفه‌ای این امکان را می‌دهد تا سبزیجات و میوه‌هایی که ایرادات کوچکی دارند و در فروشگاه‌ها قابل‌فروش نیستند و نیز سایر مواد غذایی‌ای را که به تاریخ مصرف توصیه‌شده روی بسته‌هایشان رسیده‌اند، به مجموعه‌ای از وعده‌های غذایی سالم، پیش‌غذاها و میان‌وعده‌ها تبدیل کنند و همراه با سایر اقلام بازیابی‌شده از فروشگاه‌های مواد غذایی محلی در میان خانواده‌های نیازمند توزیع کنند.

این آشپزخانهٔ صنعتی، اولین آشپزخانهٔ اشتراکی (community kitchen) شهر کوکئیتلام محسوب می‌شود و به خانواده‌های محلی کمک می‌کند تا غذای مقوی و کم‌هزینه را بر سر سفره‌هایشان یا در یخچال‌‌هایشان قرار دهند. این آشپزخانه همچنین به شهر کمک می‌کند تا به‌سمت جامعه‌ای با ضایعات غذایی صفر نزدیک شود.

در این مراسم، ابتدا ریحانه میرجانی، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک، ضمن سپاسگزاری از حضور شهروندان و دولتمردان در این مراسم، گفت: «مراسم امروز معنا و مفهومی بیش از گشایش یک آشپزخانه دارد، این آغاز چیزی بسیار ویژه است. این فضا جامعهٔ ما را غذا خواهد داد، ضایعات مواد غذایی را کاهش خواهد داد و مردم را دور هم جمع خواهد کرد.»

سپس ایگور بیِلاتس، مدیر اجرایی انجمن فود لینک، طی سخنان کوتاهی با اشاره به آشنایی اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک در کلاس یادگیری زبان حدود هشت سال پیش، گفت: «ما نه‌ فقط زبان، بلکه دربارهٔ ارزش‌های کشور کانادا آموختیم. ما می‌دانیم که میزان دورریز مواد غذایی در اینجا بسیار بالاست، و این همان جایی‌ست که ما می‌توانیم مشارکت کنیم و دین خود را به جامعه‌مان ادا کنیم.» او با اشاره به روند پربار فعالیت‌های انجمن فود لینک گفت که آن‌ها در ابتدا شاید می‌توانستند به ۵۰ خانواده مواد غذایی برسانند ولی حالا این عدد به ۱۰۷٬۰۰۰ خانواده در ۱۱ شهر مختلف افزایش یافته است. 

در ادامه، ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام، طی سخنانی با اشاره به زمانی‌که برای اولین بار با پنج نفر مؤسسِ انجمن فود لینک ملاقات کرده بود، گفت که از شنیدن برنامهٔ این گروه برای جمع‌آوری مواد غذایی قابل‌مصرفی که فروشگاه‌ها دور می‌ریزند و توزیع آن میان خانواده‌های نیازمند، بسیار تحت‌تأثیر قرار گرفته بود و حتی شخصاً به‌همراه این گروه به فروشگاه‌های مواد غذایی رفته و مشاهده کرده بود چگونه مواد غذایی‌ای که به تاریخ مصرف بهینه‌شان رسیده‌اند ولی هنوز کاملاً قابل‌مصرف‌اند، خیلی سریع و طی همان روز به دست خانواده‌های نیازمند می‌رسد. استوارت اظهار امیدواری کرد که در آیندهٔ نزدیک کوکئیتلام به اولین جامعه با ضایعات غذایی صفر در کانادا بدل شود. 

سپس ران مک‌کینان، نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام در مجلس عوام کانادا، طی سخنان کوتاهی کار انجمن فود لینک را ستود و گفت: «چه کسی فکر می‌کرد که کلاس زبان می‌تواند تا این اندازه قوی عمل کند؟ من تمام عمرم کلاس زبان گذرانده‌ام ولی هیچ‌گاه با چنین دیدگاهی مواجه نشده بودم. من برای داشتن چنین دیدگاهی و پشتکار در کارشان به اعضای فود لینک تبریک می‌گویم.»

در ادامه، فرهاد صوفی، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک، با اشاره به اینکه ۵۴ سال قبل به کانادا آمده و حرفه‌اش در زمینهٔ آشپزی حرفه‌ای و رستوران‌داری بوده است، گفت: «باید دید چگونه می‌توان غذایی را ارائه داد که هم مغذی باشد و هم کم‌هزینه؛ بسیاری افراد از این موضوع آگاه نیستند. بنابراین یکی از برنامه‌های من این است که [در این آشپزخانه] به افراد آموزش بدهم که چگونه می‌توانند غذاهای مغذی و کم‌هزینه درست کنند.»

در پایان این برنامه، ریچارد استوارت، به‌همراه دیگر دولتمردان حاضر در این مراسم و نیز اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فود لینک مراسم بریدن روبان و گشایش رسمی این آشپزخانهٔ رسمی را به جا آوردند. همچنین حاضران با غذاهای آمادهٔ سول بایت پذیرایی شدند.

طی صحبتی که ما در رسانهٔ همیاری با علی حائری، از بنیان‌گذاران انجمن فود لینک و نیز خزانه‌دار این انجمن، داشتیم، ایشان جزئیات بیشتری را دربارهٔ عملکرد این آشپزخانهٔ صنعتی توضیح داد. او گفت در حال حاضر بنگاه اجتماعی سول بایت، که ۵۱٪ سود خود را به سازمان‌های خیریه ازجمله فود لینک اختصاص می‌دهد، برای آماده‌کردن غذاهای خود این آشپزخانه را در اجاره دارد، و اگر افراد یا شرکت‌های دیگری نیز نیاز به آشپزخانه‌ای صنعتی و مورد تأیید فرِیزر هلث داشته باشند، می‌توانند آن را در ساعاتی که آزاد است از خیریهٔ انجمن فود لینک اجاره کنند. او همچنین گفت که قرار است کلاس‌های آموزش آشپزی تحت سرپرستی فرهاد صوفی ارائه شود که از برنامه‌های آیندهٔ فود لینک برای استفاده از این آشپزخانهٔ صنعتی‌ست. او افزود که درخواستی هم به‌نام Scholar Program داده‌اند که اگر تأیید شود و به‌لحاظ بودجه مورد توافق قرار گیرد، کلاس‌های آشپزی برای دانش‌آموزان مقطع ابتدایی برقرار خواهد شد که در ساعات مشخصی به‌عنوان بخشی از برنامهٔ کمپ تابستانی بتوانند در آنجا خودشان غذا درست کنند. 

*انجمن خیریهٔ فود لینک (Food Link Society)، نام جدید مؤسسهٔ خیریهٔ Immigrant Link Centre Society (ILCS)‎، است. گزارش‌های پیشین رسانهٔ همیاری را از این مؤسسهٔ خیریه در اینجا بخوانید.

نوشته گزارشی از گشایش آشپزخانهٔ صنعتی خیریهٔ «انجمن فود لینک» به‌عنوان اولین آشپزخانهٔ اشتراکی در شهر کوکئیتلام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

گفت‌وگو با ریحانه میرجانی و علی حائری از بنیان‌گذاران مؤسسهٔ خیریهٔ ILCS و شرکت Soul Bite

رسانهٔ همیاری – ونکوور

بی‌تردید داستان موفقیت مؤسسهٔ خیریهٔ Immigrant Link Centre Society (ILCS)‎ و بنگاه اجتماعی‌ای که با هدف حمایت مالی از این خیریه پا به عرصهٔ وجود گذاشته است، یعنی Soul Bite، یکی از الهام‌بخش‌ترین و شنیدنی‌ترین داستان‌های موفقیت مهاجران در کشور میزبان است. ریحانه میرجانی و علی حائری، زوج نیکوکار و پرتلاش، از بنیان‌گذاران این خیریه و این بنگاه اجتماعی‌اند. پیش از این و در شماره‌های قبلی از این خیریه و این بنگاه اجتماعی برایتان نوشته‌ایم و با این عزیزان دربارهٔ فعالیت‌هایشان گفت‌وگوهایی داشته‌ایم ولی روند موفقیت‌های پی‌در‌پی آنان و همچنین نزدیک‌شدن به روز جهانی پاک‌گیاه‌خواری موجب شد تا بار دیگر از آنان بخواهیم دربارهٔ فعالیت‌ها و انگیزه‌شان از کار ارزشمندی که انجام می‌دهند برای خوانندگانمان بیشتر بگویند که توجه شما را به این‌گفت‌وگو جلب می‌کنیم.

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، پیش از هر چیزی، موفقیت‌های اخیرتان را در بنگاه اجتماعی سول بایت (Soul Bite) و نیز مؤسسهٔ خیریهٔ ILCS، به تیم شما تبریک می‌گوییم. هرچند پیش از این برای خوانندگان ما دربارهٔ این بنگاه اجتماعی و نیز مؤسسهٔ خیریه و ارتباطشان با هم گفته‌اید، ولی شاید بد نباشد بار دیگر در این باره به خوانندگانمان توضیح بدهید تا هم کسانی که پیش‌تر موفق به خواندن گفت‌وگوی قبلی ما نشده‌اند، بیشتر در این زمینه اطلاعات به‌دست بیاورند و هم اگر در طول این مدت تحولی برای بهینه‌سازی در شیوهٔ کسب‌وکار و مدیریت این دو نهاد و ارتباطشان با یکدیگر ایجاد شده، از این تغییر و تحولات احتمالی آگاه شویم.

ریحانه میرجانی: با سپاس و تشکر از دعوت ما به گفت‌وگو با نشریهٔ باارزش رسانهٔ همیاری. من ریحانه میرجانی، مدیر شرکت سول بایت و قائم‌مقام مؤسسهٔ خیریهٔ ILCS هستم. همسرم، علی حائری، نیز مدیر اجرایی شرکت سول بایت و مدیر مالی مؤسسهٔ خیریه‌ ILCS است. 

داستان ایجاد مؤسسهٔ خیریه به سال ۲۰۱۶ برمی‌گردد؛ زمانی که ما در دوره‌های آموزش زبان انگلیسی ویدیویی را مشاهده کردیم که حجم وسیع و باورنکردنی اسراف و ضایعات مواد غذایی در ونکوور را نمایش می‌داد. ما در ابتدا به‌صورت گروهی غیررسمی، یک روز در هفته، به یکی از فروشگاه‌های Save on Foods می‌رفتیم و با توافق صورت‌گرفته با مدیر آن فروشگاه، به‌صورت نیمه‌مخفی، مواد غذایی نزدیک به بهترین تاریخ مصرف (Best Before) را جمع‌آوری می‌کردیم و بین ۳۰ خانوار نیازمند توزیع می‌کردیم. البته باید یادآوری کنم که «بهترین تاریخ مصرف» و «تاریخ انقضا» کاملاً با هم متفاوت‌اند، که اطلاعات دقیق در رابطه با اختلاف آن‌ها را به‌راحتی می‌توانید با یک جستجوی ساده پیدا کنید.

یکی از خانواده‌های نیازمندی که در برنامهٔ غذای رایگان ما ثبت‌نام کرده بودند، به ما مراجعه کردند و گفتند که به‌واسطهٔ دریافت این مواد غذایی توانسته‌اند پول کافی ذخیره کنند تا برای دو دخترشان کفش بخرند. این‌گونه بازخوردها و استقبال بسیار زیاد، ما را مصمم کرد که حجم کار را افزایش دهیم. تا سه سال اولِ مؤسسهٔ خیریه، تمامی هزینه‌ها توسط داوطلبان و بالاخص توسط خانوادهٔ ما تأمین می‌شد، ولی با توسعهٔ فعالیت‌ها به هفت روز هفته، ما مجبور شدیم به فکر راهکاری برای تأمین هزینه‌های مؤسسهٔ خیریه شویم، چون دیگر خانوادهٔ ما و داوطلبان توانایی تأمین همهٔ هزینه‌ها را نداشتند. در واقع، ایدهٔ راه‌اندازی یک بنگاه اجتماعی انتفاعی که همان شرکت Soul Bite Food Inc است، شکل گرفت. بنگاهی که قرار است بتواند از محل سودش، هزینه‌های مؤسسهٔ خیریه را تأمین کند. 

این را هم اضافه کنم که طبق تعریف، یک بنگاه اجتماعی یا Social Enterprise شرکتی انتفاعی است که بیش از ۵۰ درصد سودش را به مؤسسات غیرانتفاعی یا خیریه برای اهداف مشخص پرداخت می‌کند. خوشبختانه بنگاه اجتماعی‌ای که ایجاد کردیم و از این به‌بعد، برای راحتی از آن به‌عنوان شرکت سول بایت نام می‌برم، بسیار موفق عمل کرد. محصولات ما غذاهای پاک‌گیاهی است که طعم آن‌ها مورد پسند جامعهٔ کانادایی قرار گرفته است.

با توجه به مدت نه‌چندان طولانی‌ای که از تأسیس سول بایت گذشته، آیا به آن حد از سودآوری رسیده است که بتواند از مؤسسهٔ خیریهٔ ILCS حمایت مالی بکند؟ 

علی حائری: ضمن سپاس از نشریهٔ وزین رسانهٔ همیاری و تلاش شبانه‌روزی‌ای که سرکار خانم غفارزاده و جناب آقای کبیری انجام می‌دهند تا به جامعهٔ فارسی‌زبانان ونکوور کمک و یاری برسانند، از زمان اولین فروش ما در فروشگاه Vegan Supply در ماه مهٔ سال ۲۰۲۰، حدود ۱۷ ماه می‌گذرد. ما هم‌اکنون در نقطهٔ «سربه‌سر» هستیم. یعنی فروشمان هزینه‌هایمان را پوشش می‌دهد. با توجه به هدف سال آتی که حضور در سرتاسر کانادا و همچنین صادرات به ایالات متحدهٔ آمریکاست، امیدواریم که بتوانیم بخش قابل‌توجهی از هزینه‌های مؤسسهٔ خیریهٔ ILCS را تأمین کنیم. البته همان‌گونه که در مصاحبهٔ قبلی گفتیم، طبق اساسنامهٔ شرکت سول بایت ما به هر خیریه‌ای که در زمینهٔ مبارزه با گرسنگی و حفاظت از محیط زیست فعالیت داشته باشد، در آیندهٔ نزدیک کمک خواهیم کرد.

سول بایت در حال حاضر چه محصولاتی تولید می‌کند و محصولاتش در کدام فروشگاه‌ها، رستوران‌‌ها یا کافی‌شاپ‌هایی عرضه می‌شود؟ 

ریحانه میرجانی: در حال حاضر، ما چهار محصول تولید می‌کنیم که به‌ترتیب عبارتند از Balkan Mushroom‏، Taste of Persia‏، Cabbage Rolls و Stuffed Eggplant این محصولات را می‌توان در فروشگاه‌های IGA‏، Fresh St Markets،‏ Vegan Supply،‏ Donald’s Market،‏ City Ave Markets،‏ Pomme Natural Markets،‏ Urban Gate و Meinhardt پیدا کرد. البته اگر کسی بخواهد محصولات را به‌صورت تازه مصرف کند، می‌تواند آن‌ها را در Fresh St Markets (شعبهٔ وست ونکوور)، Meinhardt،‏ Choices Markets و Pomme Natural Markets پیدا کند. در مورد کافی‌شاپ‌ها و رستوران‌ها و با توجه به محدودیت‌های ناشی از کووید ۱۹، ما فقط با «کافه کجا» در نورث ونکوور همکاری داریم. البته ما جدیداً قراردادی با یک شرکت توزیع‌کنندهٔ بزرگ امضا کرده‌ایم که طی آن در چند ماه آینده، محصولات سول بایت در فروشگاه‌های بزرگ و کوچک به‌راحتی در دسترس خواهد بود.

در طراحی محصولاتتان و گزینش مواد اولیه چه نکاتی را در نظر گرفتید و چرا این محصولات را انتخاب کردید؟ 

علی حائری: در پس‌زمینهٔ طراحی محصولات ما، شما به‌راحتی نقش‌های سنتی ایرانی را می‌توانید مشاهده کنید. دلیل اصلی انتخاب این نوع طرح‌ها، اشاره به ریشهٔ اصیل و طعم سنتی غذاها دارد. بگذارید خدمتتان مثالی بزنم. قبل از راه‌اندازی شرکت، برای شناسایی بازار، بنده تقریباً به اغلب رستوران‌هایی که غذاهای وگان تولید می‌کردند، رفتم. برخی از آن‌ها با سرخ‌کردنِ زیادِ گل‌کلم و زدن ادویهٔ بسیار زیاد، نام غذای خود را «بال مرغ گیاهی» گذاشته بودند که به‌نظر من، به‌دلیل سرخ‌کردن زیاد، عملاً یک‌جورهایی غذایشان، به‌جای سالم‌بودن، سرطان‌زا نیز شده بود. غذاهای ما در واقع اصالتاً گیاهی‌اند. ببینید، حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ سال پیش، واژهٔ وگان اصلاً وجود نداشت، ولی مادربزرگ‌ها و مادرهای ما، برای آنکه بتوانند غذایی مقوی و خوش‌طمع برای بچه‌هایشان درست کنند، مجبور بودند گیاهان مختلف را با هم مخلوط کنند و در نتیجهٔ آن غذایی کاملاً پاک‌گیاهی درست کنند. لذا وقتی که ما می‌گوییم، محصولات ما اصالتاً وگان‌اند، معنی آن این است که قدمت دستورالعمل پخت آن‌ها به چند قرن‌ پیش بر می‌گردد.

مواد اولیهٔ این محصولات را از کجا تأمین می‌کنید؟

ریحانه میرجانی: مواد اولیهٔ محصولات ما عمدتاً قارچ، تره‌فرنگی، بادمجان، فلفل، کدوسبز، و پیاز است که تماماً از مزارع بریتیش کلمبیا و از شرکت‌هایی مانند Fresh Point خریداری می‌شود. یک‌سری محصولات نیز مانند روغن زیتون، گردو، آگاوه و دیگر محصولاتی که در بریتیش کلمبیا امکان تولید ندارند، از توزیع‌کنندگان محلی خریداری می‌شوند که عمدتاً از یونان یا کالیفرنیا وارد می‌شوند. همچنین بسته‌بندی محصولات ما با مواد تجدیدپذیر صورت می‌گیرد که کار چاپ و تولید آن‌ها نیز در بریتیش کلمبیا انجام می‌شود. این را اضافه کنم که دولت بریتیش کلمبیا به ما مجوز استفاده از لوگوی BuyBC را داده است. یعنی ما رسماً به‌عنوان یک تولیدکنندهٔ محلی شناخته می‌شویم.

چرا تصمیم گرفتید که در تولید محصولاتتان از مواد و فرآورده‌های با منشأ حیوانی استفاده نکنید؟

ریحانه میرجانی: اولین نکته، بحث حمایت از حقوق حیوانات است. چرا ما باید بی‌جهت جان حیوانات را بگیریم در صورتی‌که به‌راحتی می‌توانیم با غذاهای وگان، هم خودمان از زندگی لذت ببریم و هم بگذاریم حیوانات زندگی کنند. خصوصاً اینکه در روش‌های صنعتی پرورش مرغ و گاو، عملاً حیوانات را شکنجه می‌دهند تا تخم‌مرغ و گوشت بیشتری به‌دست آورند.

مطلب بسیار مهم دیگر، بحث محیط زیست است. سازمان ملل در گزارشی در رابطه با بحران آب هشدار داده و اعلام کرده است که اگر مصرف آب به‌صورت فعلی ادامه پیدا کند، کرهٔ زمین در سال ۲۰۳۰ با بحران جدی کم‌آبی مواجه خواهد شد. این در حالی است که برای تولید هر یک کیلو گوشت گاو حدود ۱۵ هزار و ۵۰۰ لیتر آب مصرف می‌شود.

تولید گوشت قرمز افزون بر آنکه به بحران آب دامن می‌زند، باعث می‌شود گازهای گلخانه‌ای پنج‌ برابر بیش از موارد تولید دیگر انواع گوشت، آزاد شوند. خسارات ناشی از تولید گوشت قرمز زیاد است به‌طوری‌که حجم دی‌اکسید کربن آزادشده برای تولید یک کیلو گوشت قرمز را با طی مسافت ۲۵۰ کیلومتر با یک خودرو مقایسه می‌کنند.

محاسبه‌گر دی‌اکسید کربن که وزارت محیط زیست بایرن آلمان طراحی کرده، نشان داده است که گوشت‌خوارها سالانه ۱٫۸۲ تن دی‌اکسید کربن تولید می‌کنند. این در حالی است که سهم گیاه‌خواران در تولید این گاز کمتر از یک تن در سال است.

استقبال مصرف‌کنندگان از محصولاتتان چطور بوده است؟

علی حائری: خوشبختانه استقبال از محصولات ما فراتر از حد انتظارمان بوده است. در نظرسنجی‌ای که ما در بازارچه‌های محلی (Farmer’s Market) انجام داده‌ایم، محصولات ما امتیاز ۱۰ از ۱۰ را دریافت کردند. بگذارید خاطره‌ای از نگاه ناآگاهانهٔ خودمان نسبت به محصولات وگان را خدمتتان عرض کنم. در یکی از مهمانی‌ها، ما دو محصول Balkan Mushroom و Taste of Persia را پخته و در مقابل مهمانمان که یکی از مدیران ایرانی شرکت مایکروسافت است، قرار دادیم. او پس از خوردن آن‌ها، شروع به تعریف و تمجید از طعم محصولات کرده و پرسیده بود که از کجا می‌تواند آن‌ها را خریداری کند. هنگامی که ما از برند سول بایت گفتیم، وی گفت که این محصولات را در فروشگاه دیده بود، ولی چون آرم وگان بر روی جعبه چاپ شده بود، آن را نخریده بود چون فرض کرده بود که این محصولات وگان‌اند و در نتیجه طعمشان نامطلوب خواهد بود. جالب آنکه متعاقباً، وی به آن فروشگاه رفته و حتی برای پدر و مادرش نیز، خرید کرده بود.

لطفاً کمی دربارهٔ جوایزی که تاکنون دریافت کرده‌اید، برایمان بگویید. مخصوصاً جایزهٔ اخیر Community Impact Award از طرف مؤسسهٔ BC Food & Beverage.

ریحانه میرجانی: اولین جایزه‌مان را در فوریهٔ ۲۰۲۰ گرفتیم. جایی که هیئت داوران مسابقهٔ From the Ground Up به ما جایزهٔ نقره را تحت عنوان «بهترین محصول جدید عرضه‌شده در بریتیش کلمبیا‌» اهدا کردند و البته پس از آن هم گفت‌وگویی با نشریهٔ شما داشتیم. در ماه مهٔ ‌۲۰۲۱، خیریهٔ ILCS توانست جایزهٔ «تعالی کسب‌وکار» را به‌عنوان سازمان غیرانتفاعیِ سال در ترای‌سیتیز دریافت کند. در همان زمان، مؤسسهٔ غیرانتفاعی و نیمه‌دولتی Small Business BC شرکت سول بایت را به‌عنوان یکی از نامزدهای مهاجر کارآفرین برجسته در بریتیش کلمبیا معرفی کرد. اخیراً هم در سپتامبر ۲۰۲۱، انجمن BC Food and Beverage جایزهٔ «تأثیر بر جامعه» را به ما اهدا کرد. واقعیت این است که دریافت جوایز بسیار ارزشمند است، ولی آنچه که مهم است هدف کار است. بنده شخصاً به هدف و همچنین کارهای صورت‌گرفته در مؤسسهٔ خیریهٔ ILCS و همچنین در سول بایت همواره افتخار می‌کنم.

چه برنامه‌های دیگری برای گسترش کارتان در آینده دارید؟ هم به‌لحاظ کیفی و کمّی و هم به‌لحاظ ارائهٔ محصولاتتان به دیگر استان‌ها. 

علی حائری: ما در چند جهت مشغول توسعه و بهبود محصولات هستیم. از جنبهٔ کیفی با دانشکدهٔ «زمین و سیستم‌های غذایی» دانشگاه UBC در حال همکاری هستیم. رئیس دانشکده، پروفسور ریکی یادا، شخصاً پیگیر این همکاری دوجانبه است. در زمینهٔ تحقیق و توسعه، دو محصول جدید وگان را تولید کرده‌ایم که در مرحلهٔ «تست بازار» قرار دارد. از نظر کمی هم، با توجه به قرارداد منعقدشده بین شرکت ما و بزرگ‌ترین شرکت کانادایی توزیع‌کننده مواد غذایی، در سال آتی در کلیهٔ فروشگاه‌های بزرگ و کوچک کانادا حاضر خواهیم بود. البته قصد داریم که برنامهٔ صادرات به کشور آمریکا را نیز در نیمهٔ دوم سال ۲۰۲۲ عملی کنیم.

در پایان، اگر صحبت دیگری با خوانندگانمان دارید، لطفاً بفرمایید.

علی حائری: پیش از هر چیز، لازم می‌دانم از همسرم و همچنین دوست صمیمی‌ام، ایگور و دخترم الهه که تمام وقت و تلاش خود را در جهت رسیدن به اهداف والای مؤسسهٔ خیریهٔ ILCS صرف می‌کنند، صمیمانه سپاسگزاری نمایم. هم‌اکنون دراین خیریه، به بیش از ۳٬۵۰۰ نیازمند در ماه به‌صورت رایگان مواد غذایی داده می‌شود؛ یعنی سالانه حدود ۱٬۰۰۰ تن مواد غذایی به‌ارزش بیش از ۵ میلیون دلار. ما همچنین با جلوگیری از اتلاف مواد غذایی، از تولید ۱٬۹۰۰ تن دی‌اکسید کربن در سال نیز جلوگیری می‌کنیم. این کارِ باارزش به کمک ۱۷۵ داوطلب مهربان و نوع‌دوست که عمدتاً ایرانی‌اند، در بین جامعهٔ متکثر کانادایی به‌انجام می‌رسد، که در همین‌جا لازم می‌دانم که دست تمامی داوطلبان را به نشان سپاسگزاری ببوسم.

مطلب دوم آنکه، فارسی‌زبانانی که به‌تازگی از کشورهای افغانستان و ایران به کانادا مهاجرت می‌کنند و همچنین دانشجویان ایرانی، بسیار آسیب‌پذیرتر و شکننده‌تر از مهاجران قدیمی‌ترند. استرس مهاجرت، فشارهای مالی، عدم تسلط کافی به زبان انگلیسی مشکلاتی است که باید با آن‌ها دست و پنجه نرم کنند. بنا به پند سعدی شیرازی:

بنی‌آدم اعضای یک پیکرند / که در آفرینش ز یک گوهرند

چوعضوی به‌درد آورد روزگار / دگر عضوها را نماند قرار 

تو کز محنت دیگران بی‌غمی / نشاید که نامت نهند آدمی

چیزی که باعث می‌شود من به ایرانی‌بودنم افتخار کنم، همین است که ایرانیان اصالتاً انسان‌های نوع‌دوست و با فرهنگی‌اند. مطلبی که می‌خواهم تأکید کنم، این است که بیاییم سطح یاری‌رساندن به همدیگر را افزایش دهیم. 

مطلب بعدی اینکه، لطفاً ما را در اینستاگرام و فیس‌بوک دنبال کنید، این سبب خواهد شد که ما بتوانیم پیام خود را به افراد بیشتری در جامعه برسانیم. 

آدرس سول‌ بایت در فیس‌بوک:

www.facebook.com/soulbitefood
و در اینستاگرام:

www.instagram.com/soulbitefood

آدرس خیریهٔ ILCS در فیس‌بوک:

www.facebook.com/ilcs.ca

و در اینستاگرام:

www.instagram.com/immigrant_link_centre_society

در پایان، مجدداً می‌خواهم مراتب سپاسگزاری خود را از مدیران و کارکنان‌ نوع‌دوست نشریهٔ رسانهٔ همیاری و گروه همیاری ایرانیان ونکوور اعلام کنم. ما تا به‌حال سه بار در گلوبال نیوز مصاحبه داشته‌ایم ولی من هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم که اولین مجله‌ای که ما را برای مصاحبه دعوت کرد، نشریهٔ وزین رسانهٔ همیاری بود. بهترین‌ها را برای شما و برای مردم کشور عزیزم خواستارم.

نوشته از تماشای فیلمی دربارهٔ اسراف مواد غذایی تا تأمین خوراک ۳٬۵۰۰ خانوادهٔ نیازمند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

الهه حائری – ونکوور

دلیل تأسیس بنگاه اجتماعی Soul Bite Food Inc.‎ در اولین قدم، تخصیص بودجه برای کمک به پروژه‌های مبارزه با گرسنگی و مقابله با اسراف و هدررفتن مواد غذایی در سرتاسر این کرهٔ خاکی بوده است. شرکت «سول بایت» ‏۵۰ درصد از سود حاصل از فروش خود را به خیریه‌هایی که در این راه مشغول فعالیت‌اند، از جمله ILCS، می‌بخشد. (پیش از این و در زمان راه‌‌اندازی بنگاه اجتماعی Soul Bite، گفت‌وگویی با بهروز حائری یکی از پایه‌گذاران آن داشتیم، که در صورت تمایل می‌توانید آن را در اینجا بخوانید.)

دلیل جنبش و حرکت روبه‌‌جلوی روزافزون ما در «سول بایت»، بیش و پیش از بنگاه اجتماعی بودن، آشنا کردن شما با طعم‌های سنتی وگان متعلق به اروپای شرقی و خاورمیانه است. غذاهای «سول بایت» چیزی جز وعده‌های غذایی‌ای که همهٔ ما در گذشته بیشتر مورد استفاده قرار می‌دادیم و خشونت کمتری برای تهیهٔ مواد اولیهٔ آن‌ها به‌کار می‌بردیم، نیست. 

طبق آخرین تحقیقات انجام‌شده، ۶۱ درصد نسل جوان کانادا ترجیح می‌دهند از محصولاتی استفاده کنند که سازگاری بیشتری با محیط زیست و طبیعت دارند که این به‌نوعی مأموریت ما در «سول بایت» نیز به‌شمار می‌رود، مبارزه با هدررفتن غذا و مواد غذایی و همچنین استفاده‌نکردن از مواد دامی، باعث کاهش تولید سالانهٔ گازهای گلخانه‌ای، که عامل اصلی گرمایش جهانی است، می‌شود.

یکی از مهم‌ترین خصوصیات زندگی کانادایی، که تأثیر بسزای خود را روی تک‌تک ما که این کشور را برای زندگی انتخاب کرده‌ایم، گذاشته است، حمایت بی‌چون‌و‌چرای مردم از محصولات محلی است. مواد اولیهٔ مورد استفاده در غذاهای «سول بایت» و همچنین فرآیند تولید و فروش محصولات، عمدتاً محلی و متعلق به استان بریتیش کلمبیاست و با حمایت از «سول بایت»، درواقع از اقتصاد شهر و محله‌مان حمایت می‌کنیم.

طبق آخرین آمار گرفته‌شده، ۲٫۳ میلیون کانادایی گیاه‌خوار و ۸۵۰ هزار نفر پاک‌گیاه‌خوار یا وگان‌ در کانادا زندگی می‌کنند. استان بریتیش کلمبیا سردمدار این جنبش عظیم با بیشترین تعداد افراد است. با این‌حال، اگر هنوز تصمیم به گیاه‌خوارشدن نگرفته‌اید، اصلاً نگران نباشید چون ۶۲٫۴ درصد از کانادایی‌ها مثل شما هستند با این تفاوت که تعهد داده‌اند مصرف محصولات گوشتی خود را به کمترین حد خود برسانند که آن‌ها را flexitarian یا گروه منعطف می‌نامند.

در خاتمه، لازم به‌ذکر است که شما با غذاهای «سول بایت» محصولات آزمایشگاهی و افزودنی شرکت‌های بزرگ تولید مواد غذایی را نمی‌خورید، بلکه بار دیگر طعم واقعی غذا و چاشنی‌های افزودنی‌ای را که در خانهٔ مادربزرگ می‌خوردید، در مهمانی‌ها و دورهمی‌های خود تجربه می‌کنید.

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ «سول بایت فود» ویدیوی زیر را تماشا کنید و از سایت آن دیدن کنید:
www.soulbitefood.com

نوشته طعم دلپذیر غذاهای سنتی اروپای شرقی و خاورمیانه اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

تابستان سال ۲۰۱۸ گفت‌وگویی داشتیم با مؤسسان خیریهٔ Immigrant Link Centre Society که هدف آن‌ها رساندنِ مواد غذایی مورد نیاز به قشر نیازمند و کم‌درآمد جامعه است، آن‌ هم با مواد غذایی‌ای که اگر تلاش اینان در قانع‌ کردنِ فروشگاه‌های زنجیره‌ای بزرگ در دور نریختنشان نبود، به‌جای قرار گرفتن در سبد این افراد کم‌درآمد و نیازمند، می‌بایست از مراکز دفن زباله سر درمی‌آوردند. به‌تازگی باخبر شدیم که سه تن از اعضای هیئت مدیرهٔ این مؤسسهٔ خیریه دست به تأسیس بنگاه اجتماعی‌ای به نام Soul Bite زده‌اند و اخیراً در مسابقه‌ای با عنوان From the Ground Up مقام دوم را به‌دست آورده‌اند. به‌همین بهانه گفت‌وگویی داشتیم با علی حائری، مدیر برنامه‌ریزی و مالیِ Soul Bite به نمایندگی از طرف اعضای هیئت مدیرهٔ این بنگاه اجتماعی که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم. 

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، پیش از هر چیزی، کسب مقام دومتان در مسابقهٔ From the Ground Up را که هفتهٔ گذشته (۲۰ فوریه) برگزار شد، به تیم شما تبریک می‌گوییم. اجازه بدهید ابتدا بپردازیم به Soul Bite؛ لطفاً دربارهٔ این بنگاه اجتماعی (social enterprise)‏^۱و ارتباط بین مؤسسهٔ خیریهٔ ILCS و این بنگاه را برایمان بگویید و اینکه سود حاصل از فروش محصولات Soul Bite چطور صرف خواهد شد؟

با تشکر از زحمات شما و تیم حرفه‌ای نشریهٔ وزین همیاری، ما در مسابقات From the Ground Up سال ۲۰۲۰ که برای معرفی محصولات جدید به بازار کانادا طراحی شده است، توانستیم در ردهٔ محصولات جدید متمایز (Outstanding New Products) رتبهٔ دوم یا به‌عبارتی دیگر Silver Award را دریافت کنیم.

مؤسسهٔ خیریهٔ ILCS در سال‌های اخیر فعالیت خود را گسترش و نیازمندان بیشتری را تحت پوشش قرار داده است و در حال حاضر، مواد غذایی مورد نیاز بیش از ۲٬۰۰۰ نفر را در ماه تأمین می‌کند. بدیهی است که هزینهٔ این حجم بالای عملیات که هفت روز هفته انجام می‌شود، بسیار سنگین بوده و ما در بلندمدت و به‌تنهایی قادر به تأمین آن نیستیم، لذا تصمیم گرفتیم به‌منظور تأمین هزینه‌های ضروری مؤسسهٔ خیریه، با تأسیس بنگاه اجتماعی‌ای به‌نام Soul Bite فعالیتی اقتصادی را شروع کنیم.

از تابستان سال گذشته، مؤسسهٔ خیریهٔ ILCS قرارداد همکاری‌ای با Metro Vancouver Affordable Housing منعقد کرد که طی آن قرار است که مواد غذایی تازهٔ مورد استفادهٔ ساکنان نیازمند آن سازمان را که بالغ بر ۱۰٬۰۰۰ نفر می‌شوند، تهیه و توزیع کنیم. ما امیدواریم که با توزیع ۵۰ درصد سود خالص ناشی از فروش محصولات Soul Bite، بتوانیم به این هدف مهم دست یابیم. لازم به ذکر است که سود حاصل از فروش محصولات ما منحصراً در مؤسسهٔ خیریهٔ ILCS مصرف نخواهد شد و بنا به نظر ما، در آینده نزدیک با یاری خدا، می‌توان جهت کمک به بچه‌های بی‌سرپرست در ایران، صربستان و هر جای دیگر جهان از آن استفاده کرد. 

در حال حاضر چند نفر در تیمتان دارید و هر یک چه مسئولیت‌هایی دارند؟

هشت نفر در این تیم فعالیت می‌کنند که در ذیل به پنج نفر مدیرانِ این تیم اشاره می‌کنم: 

ریحانه میرجانی، مدیر ارشد اجرایی، الايا فاياد (Alaia Fayad)، سرآشپز (Executive Chef)، علی حائری، مدیر برنامه‌ریزی و مالی، ایگور بیِلاتس (Igor Bjelac)، مدیر بازاریابی و جاسمينكا پانوويچ (Jasminka Paunovic)، آشپز.

لطفاً کمی دربارهٔ محصولاتتان برایمان بگویید. مواد اولیه‌تان را از کجا تهیه می‌کنید و همچنین اینکه چه نوع غذاهایی ارائه می‌کنید؟

مواد اولیهٔ محصولات عمدتاً از مواد گیاهی تازه و موجود در استان بریتیش کلمبیا تهیه می‌شود. نکتهٔ جالب این است که ما در محصولات Soul Bite از هیچ نوع نگهدارنده‌ای استفاده نمی‌کنیم. در فاز اول، پنج نوع غذای ذیل که توانستند نظر هیئت داوران را در مسابقات به خود جلب کنند، عرضه خواهیم کرد: 

Cabbage Rolls

Bulkan Mushrooms

Stuffed Eggplant

Taste of Persia

Stuffed Peppers

چه شد که تصمیم گرفتید در محصولات Soul Bite از فرآورده‌های حیوانی استفاده نکنید و در واقع این محصولات وگن باشند؟

به دو دلیل عمده ما تصمیم گرفتیم که محصولات وگن تولید کنیم. دلیل اول حفاظت از محیط زیست است. همان‌گونه که می‌دانید، یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان گاز متان در جهان، گاوداری‌ها می‌باشند که نقش بسیار بزرگ و مخربی را در آلودگی هوا و مصرف آب در جهان دارند (گاز متان نسبت به گاز کربنیک، تأثیر مخرب ده برابری بر روی محیط زیست دارد). ما با ارائهٔ محصولات Soul Bite، در واقع جایگزین‌های سالم، مناسب و خوشمزه را به مردم معرفی می‌کنیم که علاوه بر حفظ سلامتی شخصی مردم، به سلامت محیط زیست، صرفه جویی در آب و پاکیزگی هوا نیز کمک می‌کند.

دلیل دوم حمايت از حقوق حيوانات است. امروزه جوانان دغدغهٔ حفظ محیط زیست و حمایت از حیوانات را دارند. به‌همین دلیل، آن‌ها به سراغ محصولاتی می‌روند که در آن‌ها از مشتقات حیوانات استفاده نشده باشد. آمارها نشان می‌دهد که صنعت محصولات وگن در طی سه سال حدود ۶۰۰ درصد رشد داشته است! 

نحوهٔ بازاریابی‌تان و ارائهٔ محصولاتتان چگونه است؟ آیا مردم به‌طور مستقیم هم می‌توانند سفارش دهند؟

ما در مرحله‌ٔ عقد قرارداد برای توزیع محصولات Soul Bite هستیم. به‌عنوان مثال، می‌توانم به فروشگاه غذایی Pomme و از کافی‌شاپ‌ها به «کجا کافه» که به‌زودی در نوث ونکوور گشایش خواهد یافت، اشاره نمایم. در حال حاضر، مردم می‌توانند محصولات Soul Bite را فقط از فروشگاه‌های طرف قراداد خریداری کنند یا آن‌ها را در کافی‌شاپ‌های معتبر میل نمایند.

لطفاً دربارهٔ مسابقهٔ From the Ground Up برایمان بگویید. هدف از برگزاری این مسابقه چیست؟ چند سال است که برگزار می‌شود؟ و شما چگونه با آن آشنا شدید؟

مؤسسهٔ مالی و اعتباری Vancity به‌عنوان شریک تجاری، ما را به شرکت Good to Grow Natural Products Coaching Inc معرفی کرد. از طریق این شرکت ما با مسابقات فوق‌الذکر آشنایی پیدا کردیم.

هدف ما از حضور در این مسابقه، معرفی غذاهای سالم، خوشمزه و سنتی (محلی) وگن به مردم کانادا بود. این مسابقات دومین سال برگزاری خود را پشت سر می‌گذارد. پنج نفر داوران این مسابقه از این قرار بودند: 

David Speight, Executive Chef & Culinary Director- UBC Food Service

Daphne Tsai, Food Scientist, BSc, MSc

Lindsay Scott, Owner of Culture Kefir Co.‎

Peter Van Stolk, CEO, SPUD

Abby Wiseman, Founder, Small Bacth Vancouver

انتخاب برترین‌ها از طریق رأی‌گیری مخفی داوران و خریداران صورت پذیرفت.

چه کمک‌هایی می‌توان از دولت گرفت برای ایجاد یک بنگاه اجتماعی؟ از این لحاظ، کشور کانادا در دنیا چه جایگاهی دارد؟

متأسفانه ما نتوانستیم کمکی از دولت استانی یا فدرال کانادا برای Soul Bite دریافت کنیم. البته شاید راه‌هایی وجود داشته باشد که ما از آن آگاهی نداریم، ولی برخی سازمان‌ها و ارگان‌های محلی نظیر Rotary Club تحت شرایط خاصی به این‌گونه طرح‌ها کمک می‌کنند. در واقع واژهٔ بنگاه اجتماعی مقولهٔ جدیدی در کانادا است که هنوز جایگاه حقوقی‌اش تعریف دقیقی ندارد. البته تا جایی که من اطلاع دارم، جایگاه حقوقی بنگاه اجتماعی در آمریکا تعریف‌شده است.

چه توصیه‌هایی دارید برای کسانی که به ایجاد چنین بنگاه‌هایی علاقه‌مندند؟

اگر کسی بخواهد در این زمینه گام بردارد، باید خیلی پشتکار داشته باشد و سخت کار کند. واقعیت این است که هدف از بنگاه اجتماعی درآمدزایی برای خودگردانی مؤسسات خیریه است. البته این مفهوم جدید که دولت هم از آن استقبال می‌کند، با عملکرد خیلی از مؤسسات خیریه که فقط با دریافت Donation و Grant کار می‌کنند، تفاوت دارد.

چه برنامه‌های دیگری برای گسترش کارتان در آینده دارید؟ هم به‌لحاظ کیفی و کمّی و هم به‌لحاظ ارائهٔ محصولاتتان به دیگر استان‌ها.

در حال حاضر ما درگیر طراحی روش‌های بازاریابی نوین هستیم تا بتوانیم محصولات Soul Bite را در آمریکای شمالی به فروش برسانیم. فعالیت دیگری که به‌صورت موازی با این فعالیت صورت می‌دهیم، تحقیق، طراحی و انتخاب محصولات سنتی (محلی) وگن است.

در پایان، اگر صحبت دیگری دارید با خوانندگانمان دارید، لطفاً بفرمایید.

ما از تمامی سوپرمارکت‌ها و کافی‌شاپ‌هایی که علاقه‌مند به فروش محصولات سالم و بسیار لذیذ Soul Bite و مشارکت در این امر خیر هستند، دعوت می‌کنیم که با خانم ریحانه میرجانی با ایمیل یا شماره تلفن ذیل تماس بگیرند:

reihanemirjani@gmail.com

‎778 861 2054

^۱بنگاه اجتماعی ترجمهٔ واژهٔ Social Enterprise است و یکی از اقسام کارآفرینی اجتماعی محسوب می‌شود. بنگاه اجتماعی، کسب‌و‌کاری است که هدف اصلی تأسیس آن اجتماعی است؛ یعنی بر خلاف بنگاه‌های تجاری که با هدف اصلی کسب سود و منفعت برای صاحبانشان ایجاد می‌شوند، یک بنگاه اجتماعی با هدف اصلی برطرف کردن مشکلات اجتماعی ایجاد می‌شود. بنگاه‌های اجتماعی برای حفظ بقاء و پایداری مالی خود، تجارت می‌کنند، محصول یا خدمات می‌فروشند. نکتهٔ مهم در مورد بنگاه‌های اجتماعی این است که بخش اصلی سود حاصل‌شده از فعالیت‌های آن‌ها برای گسترش فعالیت‌های اجتماعی در همان بنگاه یا بنگاه‌های اجتماعی موجود سرمایه‌گذاری می‌شود.
منبع‌: ویکی‌پدیا

نوشته بنگاه اجتماعی، راهی برای درآمدزایی به منظور خودگردانیِ مؤسسات خیریه اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.