امیر اسلامی، عضو پیشین هیئت علمی دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر تهران – ونکوور

متن پیش رو، حاصل مصاحبه‌ای است با احمد پژمان که به لطف و توجه ویژهٔ خانم سیما غفارزاده، سردبیر محترم رسانهٔ همیاری، صورت گرفته است.

احمد پژمان از معدود هنرمندان ایرانی است که به جرئت می‌توان دو واژهٔ «بهترین» و «استاد» را برای معرفی‌اش با خیال راحت به‌کار برد. آهنگ‌سازی که در پروندهٔ فعالیتش بیش از ۶ جایزهٔ موسیقی، بیش از ۲۰ موسیقی فیلم و سریال و بیش از ۱۵ آلبوم موسیقی دارد. تنوع آثارش از موسیقی ایرانی گرفته تا موسیقی پاپ، جاز، سمفونیک، باله و اپرا بسیار درخشان است. آهنگ‌سازی که در سال ۱۳۴۶ خورشیدی اولین اپرای به زبان فارسی (جشن دهقان) را می‌سازد و با اجرای آن، تالار رودکی را افتتاح می‌کنند. اشاره به همین نکته بس که آثار وی حدود ۵۰ سال پیش با ارکستر فیلارمونیک لندن اجرا و منتشر شده است، که آرزوی هر آهنگ‌سازی از هر جای دنیاست که آثارش توسط آن ارکستر اجرا شود.

از تمامی خصوصیات موسیقاییِ این بزرگ‌مرد هنر ایران که بگذریم، خصائل اخلاقی احمد پژمان زبانزد اهالی موسیقی است. او مهربان‌ترین انسانی است که تا به‌حال شناخته‌ام. انرژی مثبت احمد پژمان، لبخند همیشگی‌اش، امیدبخشی، کمک‌رسانی و کلام پرمهرش باعث شده است تا هر گاه نام احمد پژمان بین اهالی موسیقی به زبان جاری می‌شود، به دنبالش از حسن اخلاق او بگویند.

تدریس و نوع انتقال مطلب به هنرجویان و دانشجویان آهنگ‌سازی‌اش آن‌چنان کاربردی و عمیق است که هرگز آموخته‌هایش را فراموش نمی‌کنم و از افتخارت عمر هنری من آشنائی با احمد پژمان و تلمذ در کلاس‌های درس آهنگ‌سازی وی بوده است. یکی از آرزوهای همیشگی زندگی‌ام این بوده و هست که بتوانم ذره‌ای از دنیایی را که احمد پژمان عاشقانه و خالصانه به من آموخته (چه اخلاقی و چه علمی)، جبران کنم.

در این مقدمه از فرصت استفاده می‌کنم و ایرانیان ونکوور را به کنسرت پیش رو در تاریخ ۲۰ ژانویه ۲۰۱۹ در سالن اورفیوم دعوت می‌کنم*. این کنسرت به جهت «بزرگداشت مقام استاد احمد پژمان» برگزار خواهد شد و در این شب مهم، اثر «ناگهان رستخیز» بر اساس اشعاری از مولانا و به آهنگ‌سازی احمد پژمان، توسط ارکستر اپرای ونکوور و گروه کُر باخ ونکوور اجرا خواهد شد. اثری که شما را با تمام وجود به شنیدنش دعوت می‌کنم و امیدوارم که این کنسرت را به‌هیچ عنوان از دست ندهید، چون قطعاً تکرارناپذیر خواهد بود. همچنین در قسمتی از این کنسرت، قطعهٔ سمفونی مولانا به آهنگ‌سازی هوشنگ کامکار و با صدای علیرضا قربانی اجرا خواهد شد، که این اثر نیز یکی از بهترین قطعات ارکسترال ایرانی است.

در اینجا لازم است از آقای محمد فضلعلی بسیار قدردانی کنم. ایشان مدیر، برنامه‌ریز و طراح این کنسرت‌اند. تمامی برنامه‌ریزی‌ها، هماهنگی‌ها و کلیهٔ مراحل این کنسرت توسط ایشان به ثمر رسیده است. شخصی که با تمام وجود و از روی عشق به موسیقی و فرهنگ ایران تلاش کرده تا کنسرتی به این عظمت را که به‌نظر من یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های موسیقایی ونکوور است، روی صحنه ببرد. امیدوارم این اجرا همچون اجرای سال گذشته که توسط ایشان برنامه‌ریزی شده بود، بسیار موفق به اتمام برسد.

در پایان نیز از همکاری آقای محسن شایان‌ فرید برای پیاده‌سازی بخشی از مصاحبه و تکمیل آن توسط سرکار خانم سیما غفارزاده و همکارانشان بسیار قدردان‌ام.

با سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً برای خوانندگان ما از چگونگی شکل‌گیری «ناگهان رستخیز» بگویید؟

تقریباً سی سال پیش بود که یک روز به دنبال تم یا ایده‌ای خوب می‌گشتم و البته هر چه می‌نوشتم و می‌زدم، به‌نظر خودم خوب درنمی‌آمد. ناگهان فکری به‌خاطرم رسید؛ اینکه از شعر کمک بگیرم. بعضی وقت‌ها کلمات یا اشعار به آدم ایده‌های ریتمیک خوبی می‌دهد. شروع کردم به گشتن دنبال کتاب شعر که دیوان شمس تبریزی یا مولانا را دیدم و همان‌طور که ورق می‌زدم، به شعر «ای رستخیز ناگهان» رسیدم، و فکر کردم این خیلی شعر محکم و عظیمی است. گفتم حتماً موسیقی‌اش هم خوب خواهد شد و شروع به کار کردم. همان‌طور که کار می‌کردم، فکر می‌کردم خُب، من این را چه‌کار کنم؟ برای ارکستر بنویسم یا برای گروه کُر؟ تصمیم گرفتم برای هر دو بنویسم.

بعد از آنکه این فکر در من کمی قوت گرفت، فکر کردم دنبال شعرهای دیگری هم بگردم. از مقدمهٔ رستم و اسفندیار خیلی خوشم می‌آمد، فکر کردم برای آن هم شروع کنم به نوشتن موسیقی. بعد به حافظ فکر کردم و به‌نظرم رسید «دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند» هم شعر خوبی است برای کار کردن. بعد یادم افتاد زمانی که دبیرستان بودم، در ادبیات با اشعار عارفانهٔ خواجه عبدالله انصاری مواجه شده بودم که شعرهای لطیف زیبایی داشت؛ دنبالش گشتم و چند شعر کوتاه نیز از او پیدا کردم و کار روی آن‌ها را هم شروع کردم. به این ترتیب، تقریباً یک ماهی روی نوشتنِ موسیقی برای همهٔ این اشعار کار کردم. از یک آهنگ که خسته می‌شدم، می‌رفتم سراغ آهنگ دیگر. تنوعی هم بود؛ روی هر چهار تا داشتم به‌موازات هم کار می‌کردم.

آن موقع فکر می‌کردم خب حالا من کار را تمام بکنم، چه ناشری پیدا کنم که این‌ها را منتشر کند؟ این در ایران یا حتی جاهای دیگر مشکلی است؛ ارکستر بزرگ می‌خواهد، گروه کُر می‌خواهد و خوانندهٔ سولو. یکی از مشکلات اصلی خواننده بود، برای اینکه گروه کُر بالاخره خوب یا بد پیدا می‌شود، ولی خواننده معضلی شده بود؛ هر کسی را پیشنهاد می‌کردیم، جور نمی‌شد. خواننده‌ها هم خیلی حاضر نیستند به‌جز آن چیزهایی که خودشان و مردم دوست دارند، موسیقی‌ای را که با کُر و ارکستر است، امتحان کنند. به‌هر حال، تصمیم گرفتم آن را برای ارکستر تنظیم کنم و هم‌زمان دنبال ناشر هم بگردم. به هر که می‌گفتم، به مقتضای کارشان صلاح نمی‌دیدند که این کار را بکنند؛ می‌گفتند مگر چقدر این نوع موسیقی را مردم می‌خواهند؟ بعد در این میان کارهای موسیقی فیلم و کارهای دیگری داشتم می‌نوشتم و دیگر این کار را کنار گذاشته بودم.

در بازگشتم به ایران با دوستان دربارهٔ این کار صحبت کردم و به این نتیجه رسیدم که برای اجرای چنین کاری که مستلزم ارکستری بزرگ است، ما استودیو نداریم و باید گروه گروه بیاییم ضبط کنیم، که امکان‌پذیر نبود. بنابراین، چند کشور را در نظر گرفتم که نهایتاً پس از بررسی امکانات و هزینه‌ها، مسکو را انتخاب کردم. مانده بودم که چطور به مسکو بروم؛ روسی هم که بلد نبودم ولی خوشبختانه آقای طالب خان شهیدی، آهنگ‌ساز تاجیک، از دوستانم با من به مسکو آمد. در آنجا به استودیو رفتیم و با رئیسش آقای دیمیتری پیرکلف آشنا شدیم که خیلی به من کمک کرد. ابتدا ارکستر را کار کردیم. قسمتی از آن خیلی مشکل بود به‌طوری‌که رهبر، آقای اسکر یپکا، که رهبر خیلی خوب و منظم و مرتبی هم بود و پدر ارکستر را واقعاً درمی‌آورد، در ضبط مقدمهٔ رستم و اسفندیار، در قسمت جنگِ آن که موسیقی کمی پیچیده بود، به من می‌گفت این بختک یا کابوس کِی تمام می‌شود؟ بالاخره تمام شد و ارکستر هم خیلی راضی بود. و بعد هم نوبت کُر شد.

در رابطه با این کار، چیزهای دیگری هم به‌نظرم رسید؛ ایده‌های دیگری مثل اضافه کردنِ تعدادی سازهای ایرانی مانند سازهای ضربی، مخصوصاً در قسمتی که «رستخیز ناگهان» بود، که البته این را چند سال پیش کمی کار و ضبط کردیم، ولی مسئلهٔ اصلی همچنان خواننده است که تا به امروز هم نمی‌دانم چه کسی مناسب است؟ این هم برنامهٔ بعدی است، که امیدوارم هم بودجه‌اش را داشته باشیم و هم خوانندهٔ سولو را پیدا کنیم.

این کار چه ویژگی‌هایی دارد؟ و خودتان در مقایسه با کارهای گذشته‌تان آن را چطور ارزیابی می‌کنید؟

این کار از زمان شروعش تا وقتی‌که اجرا و ضبط شد، نزدیک به سی سال طول کشید. دلیل آن هم نداشتنِ بودجه بود. تا اینکه بالاخره با کمک آقای رضا مهدوی اجرا شد که همین‌جا باید از ایشان برای پیگیری‌هایشان تشکر کنم. ویژگی این کار این است که مثل نوشتن یک اپراست، که باید تلفیق شعر و موسیقی در آن درست باشد، چون آن آزادی‌ای که در موسیقی سازی داریم، در اینجا وجود ندارد، یعنی باید آن کشش‌ها و فواصل خیلی با دقت اجرا بشوند وگرنه آن خاصیت ایرانی بودنش از دست می‌رود.

این کار در اجرای استودیویی مسکو با گروه کر غیر فارسی‌زبان اجرا شد و قرار است در اجرای زندهٔ ونکوور نیز با حضور گروه کر غیر فارسی‌زبان اجرا شود، آیا گروه کر مسکو توانست از عهدهٔ فارسی خواندن برآید؟

ابتدا قرار بود ما با کُر کنسرواتوار مسکو کار کنیم، ولی چون آن‌ها وقت نداشتند، کُر دیگری جانشین آن‌ها شد که بهترین کُر مسکو بود؛ یا در واقع یکی از بهترین گروه‌های کری که در روسیه وجود دارد، واقعاً عالی بودند، خواننده‌ها و نت‌خوانی‌شان. خیلی خوب می‌خواندند، فقط بعضی از کلمات را خوب تلفظ نمی‌کردند، ولی اغلب آن‌ها می‌توانستند شعر را درست تلفظ کنند. در تلفظ‌ها تنها چیزی که برایشان سخت بود، تلفظ «اَ» بود که مانند اغلب اروپایی‌ها آن را «آ» تلفظ می‌کردند. روی هم رفته، از نظر تلفظ صددرصد آن‌طور که من می‌خواستم نشد، ولی قابل قبول و تا حدود ۹۵٪ موفق بود. هر کسی هم که گوش می‌کرد، می‌گفت سخت‌گیری نکن خوب است، ایرانی‌ها هم که بخوانند همین اشکالات را دارد. ما ارکستر و کُر را ضبط کردیم، ولی آن چیزی که من می‌خواستم خوانندهٔ سولو بود؛ برای بعضی قسمت‌هایی از اشعار که با گروه کُر خوب جواب نمی‌داد. نمی‌شود آن احساسی را که در صدای خواننده هست، به‌صورت گروهی به‌وجودش آورد.

نقش موسیقی ایرانی در «ناگهان رستخیز» چیست؟

در «ناگهان رستخیز»، طبیعتاً و ناخودآگاه گرایش من به موسیقی ایرانی‌ است. یعنی می‌خواهم کلام، به‌لحاظ لهجه و فواصل، به‌طور تقریبی همانی باشد که در حرف زدن به‌کار می‌بریم. دربارهٔ این کار، من خیلی فکرها داشتم که دلم می‌خواست اجرایی می‌شد، منتها محدودیت مادی، آن هم بودجه‌ای که پس از یکی دو سال دوندگی به‌دست آوردیم، این اجازه را به من نمی‌داد. در حالت ایده‌آل، اگر بودجهٔ کافی داشته باشم، سازهای ایرانی را وارد خواهم کرد؛ چه سازهای ضربی و چه سازهای سازهای ملودیک موسیقی کلاسیک ایرانی. البته باید یک‌بار دیگر آن را بنویسم و نقش سازهای ایرانی را زیاد بکنم. البته موضوع دیگر آواز کُر است که چون با تکنیک‌ خاص اپرایی و اروپایی خوانده می‌شود، هیچ‌وقت نمی‌تواند دقیقاً مانند آن‌چیزی بشود که خوانندهٔ ایرانی می‌خواند، مگر آنکه با ماه‌ها صرف وقت و تربیت گروه، بتوانند آن‌طور بخوانند. طبق تجربه‌ای که من طی سال‌ها به‌دست آورده‌ام، وقتی که در ارکستری خواننده‌ها با تکنیکی اروپایی می‌خوانند و ساز‌ها غیرایرانی‌اند، طبیعتاً هر چقدر هم سعی بشود، باز آن مایهٔ ایرانی‌اش کم می‌شود. یعنی کسی که تا به‌حال تنها موسیقی ایرانی گوش داده است، و چنین کارهایی را گوش بدهد، شباهت خیلی کمی به کارهای ایرانی درش می‌بیند. ولی وقتی همین کمپوزیسیون با خواننده‌ها و سازهای ایرانی اجرا بشود، چیز دیگری می‌شود؛ خیلی ایرانی‌تر خواهد شد. اگر زمانی بتوانیم بودجه‌اش را داشته باشیم و این دو را با هم تلفیق بکنیم،‌ به‌نظرم ایده‌آل خواهد شد.

در این اثر از اشعار شاعران کلاسیک ایرانی استفاده شده است، برای ساخت قطعه بر اساس شعر کلاسیک ایرانی باید چه قواعدی را دنبال کرد؟ شاعران این اثر بر چه اساسی انتخاب شدند؟

وقتی که شما با شعر کلاسیک یا شعر نو کار می‌کنید، از نظر ریتم و فواصل فرقی ندارد، تنها فرقی که دارد، این است که زمانی‌که شما شعر کلاسیک به‌کار می‌برید، می‌توانید به‌راحتی برایش ملودی – که همه با آن آشنا هستند – بنویسید. برای شعر نو کمتر می‌شود ملودی نوشت؛ البته شاید بهتر است بگوییم می‌شود ملودی نوشت، اما ملودی‌ای که کمی پیچیدگی دارد.

پیچیدگی ریتم و متر در آثار شما بسیار بین موسیقی‌دان‌ها معروف است، این از کجا می‌آید؟

وقتی که من به وین رفتم، به‌عنوان اولین درس استادم قطعه‌ای از بلا بارتوک (Béla Bartók)، آهنگ‌ساز قرن بیستم، را برایم تجزیه و تحلیل کردند و من به وجود این نوع ریتم‌ها آگاهی پیدا کردم. من همیشه به این ریتم‌ها فکر می‌کردم ولی تا زمانی که وین بودم از آن‌ها استفاده نکردم. زمانی که فارغ‌التحصیل شدم و به ایران برگشتم، همچنان در خلوت خودم به این ریتم‌ها فکر می‌کردم. به‌نظرم حروف و کلمات و جملات فارسی ریتم خاص خودشان را دارند. روزی در راه رفتن به دانشگاه به جملهٔ «بیا بریم شمرون» فکر کردم و متوجه شدم این «ده هشتم» است. این برایم مانند کشفی بود. اینکه «بیا بریم شمرون» معادل «دَ دَ دَ، دَ دَ دَ، دَ دَ، دَ دَ» است و از آن به بعد بیشتر روی ریتم حروف، کلمات و جملات فارسی دقیق شدم و به‌نظرم آمد که ما ریتم‌های مختلفی داریم، بر خلاف آنچه که همه فکر می‌کنند ریتم‌های ما همه «شش هشتم» است. مثلاً شاهنامه را بخوانید، بیشتر «پنج» است، چیزهای دیگری را بخوانید، ممکن است درش «هفت» باشد. یعنی انواع و اقسام شعرهای فارسی و حتی حرف زدن ما، مثل همین «بیا بریم شمرون» که «ده» است، در انواع این ریتم‌هاست، بر خلاف قدمای ما که فکر می‌کردند فقط یا «دو چهارم» است یا «سه چهارم» و «چهار چهارم»؛ و به «پنج» خیلی کم فکر می‌کردند. از آن به بعد، من هر چیزی را که می‌خواستم کمی متفاوت باشد، یک نیم‌جمله یا شعری را می‌خواندم تا ببینم چه ریتمی را می‌توانم از آن دربیاورم، یا گاهی هم از خودم می‌نوشتم. و کاری که می‌کردم این بود که برای از یکنواختی درآمدن، گاه ریتم‌ها را ترکیب می‌کردم که این به‌نظر خیلی پیچیده می‌آید، در صورتی‌که اگر کمی روی این‌ها کار بکنیم، اصلاً پیچیدگی ندارد و خیلی هم آسان است.

سبک موسیقی شما چیست؟ آیا نئو کلاسیک است؟ یا موسیقی نوین ارکسترال ایرانی؟ یا چیز دیگری؟

نظر دادن در مورد سبک موسیقی خودم اصولاً کار سختی است. ولی خیلی‌ها اعتقاد دارند سبک موسیقی من «نئورومانتیک» است. البته من فکر می‌کنم موسیقی من از فضاهای مختلف و آهنگ‌سازان مختلف متأثر است، ولی امضای شخصی‌ام در آثارم وجود دارد.

لسلی دالا، رهبر ارکستر و گروه کُر این کنسرت، پس از مشاهدهٔ نت‌های «ناگهان رستخیز»، آن را هم‌طراز «کارمینا بورانا» اثر مشهور کارل اُرف، آهنگ‌ساز برجستهٔ آلمانی توصیف کرده است. نظرتان در این زمینه چیست؟

این نظر لطف ایشان است، ولی به طور کلی در هر کاری که می‌نویسید، اعم از کار ارکستری، کُرال یا مجلسی، ممکن است شباهت‌هایی بین آثار به‌وجود بیاید، بدون آنکه قصدی در کار باشد. به‌نظرم کسانی که موسیقی «ناگهان رستخیز» را گوش داده‌اند، چون در اولین آهنگش گروه کُر و ارکستر هم‌صدا اجرا می‌شود، و به‌خاطر شعرش «ای رستخیز ناگهان…» که خیلی عظمت دارد و من هم خواسته‌ام آن را نشان بدهم، یک شباهتی به آن اثر پیدا کرده است و آن را تداعی می‌کند، وگرنه بقیهٔ آهنگ‌ها شباهتی به آن ندارند.

گروه‌های کُر چگونه می‌توانند مردم را نسبت به موسیقی جدی‌تر کنند؟ چه نوع موسیقی و چه نوع متن و زبانی را باید اجرا کنند؟

گروه‌های کُر خوب است که آثار آهنگ‌سازان ایرانی را اجرا کنند؛ متن‌های فارسی و اشعار شاعران بزرگ. و اینکه آهنگ‌سازان هم باید با وسواس و دقت برای کُر بنویسند. از آثار خوب در این زمینه یاد بگیرند و تجزیه و تحلیل کنند تا به نتیجهٔ خوبی برسند و به‌طور کلی آثاری را که مردم بیشتر دوست دارند و با آن‌ها خاطره دارند، به روشی خوب و با تکنیک اجرا کنند.

به‌نظر شما آیندهٔ موسیقی مدرن و اتفاقاتی که در این زمینه افتاده به کجا ختم خواهد شد؟

یکی از چیزهایی که نمی‌توان پیش‌بینی کرد، آیندهٔ موسیقی است؛ همین موسیقی‌ای که مدرن یا آوانگارد نام دارد. موسیقی، همان‌طور که ثابت شده است، همیشه خیلی جلو می‌رود، بعد از مدتی خودش را بازشناسی می‌کند و بعد برمی‌گردد عقب‌تر. مثلاً آهنگ‌سازانی که بعد از شونبرگ (Schönberg) آمده‌اند، کارهایشان خیلی هم خوب، تأثیرگذار و بافکر بوده است؛ ولی خیلی از این‌ها آمده‌اند و عوض شده‌اند، از آن موسیقی آوانگارد و چیزهایی که به‌هم زده بودند، برگشته‌اند به عقب. اصولاً موسیقی – حال هر تعریفی از آن داشته باشیم – همین است؛ می‌رود به جلو و برمی‌گردد عقب و با استفاده از مکتب‌های مختلف خودش را بازسازی می‌کند و به‌روز می‌رساند. من این را چه در زمانی که اروپا بوده‌ام و چه در ایران، مشاهده کرده‌ام.

توصیه‌هایتان برای آهنگ‌سازان جوان ایرانی چیست؟

توصیهٔ من برای آهنگ‌سازان جوان ایرانی این است که موسیقی خودمان را فراموش نکنید و آن را خوب یاد بگیرید، چه موسیقی ردیف و چه آهنگ‌های محلی. خوشبختانه ایران مثل خیلی ممالک دیگر نیست که تنها یک نوع موسیقی داشته باشد. ما انواع موسیقی را داریم که هر کدام خصوصیت‌های خودشان را دارند و ما می‌توانیم از آن‌ها استفاده بکنیم. منظورم این نیست که تنها موسیقی ایرانی بنویسیم؛ بلکه از آن استفاده بکنیم؛ از موتیف‌ها و ریتم‌ها و چیزهایی که در هر منطقه‌ای هست. در هر منطقه از ایران، با آنکه همهٔ این‌ها موسیقی ایرانی‌اند، خصوصیت خودشان را دارند؛ جنوب، شمال، مغرب و مشرق، هر کجا بروید، موسیقی خاص خودشان را دارند که ما باید از آن‌ها استفاده بکنیم. ولی هر کسی با توجه به ذوق خودش می‌تواند مثلاً موسیقی آوانگارد بنویسد یا موسیقی کلاسیک یا رمانتیک. در تمام این‌ها می‌توان از موسیقی ایرانی استفاده کرد. و این نوعی برتری‌ست که آهنگ‌سازی بیاید به‌طور خیلی جدی موسیقی خودش را تا سطح بین‌المللی بالا بیاورد. ما ایرانی هستیم، فرهنگ ایران پشتوانهٔ ماست و باید به این نوع موسیقی توجه کنیم و آن را به دنیا معرفی کنیم.

* برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ کنسرت ناگهان رستخیز از این لینک دیدن کنید:
https://www.vtixonline.com/a-persian-night

نوشته فرهنگ ایران پشتوانهٔ ماست اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

محمد فضلعلی، طراح و تهیه کنندهٔ کنسرت ناگهان رستخیز – ونکوور

مجموعه کنسرت‌های «شب موسیقی ایرانی» با ارکستر سمفونیک اپرای ونکوور، اولین برنامه‌اش در ششم ژانویهٔ ۲۰۱۸ در سالن کوئین الیزابت شهر ونکوور با عنوان «همه ایرانم» با موفقیت و استقبال چشمگیر ایرانیان و غیرایرانیان برگزار شد.

کنسرت «ناگهان رستخیز» دومین کنسرت از این مجموعه می‌باشد که قرار است در ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹ در سالن اُرفیوم شهر ونکوور برگزار شود.

مجموعه برنامه‌های «شب موسیقی ایرانی» با ارکستر سمفونیک اپرای ونکوور، محلی است برای عرضهٔ فرهنگ، هنر و موسیقی والای ایرانی برای ایرانیان و غیرایرانیان.

این مجموعه کنسرت‌ها با پلتفرمی چندمنظوره هدف‌های مختلفی را دنبال می‌کند و دارای ویژگی‌های زیر است:

ارائهٔ موسیقی جدی و ارکسترال ایرانی برای مخاطبان ایرانی و غیرایرانی

لازمهٔ چنین ارائه‌ای، استفاده از آثاری است که از ابتدا برای ارکستر سمفونیک نوشته یا تنظیم شده باشند. اولویت نیز در انتخاب آثاری است که در قالب فرم‌های مختلف موسیقی ارکسترال غربی مانند سمفونی، کنسرتو و… باشند.

حضور بزرگان و اساتید موسیقی ایرانی در کنسرت و اجرای آثار آنان

در کنسرت اول، سوئیت سمفونی بالهٔ بیژن و منیژه اثر حسین دهلوی، رقص دایره اثر حشمت سنجری، راپسودی اصفهان اثر جواد معروفی، پوئم سمفونی ۵۰ دقیقه‌ای «همه ایرانم» اثر کامبیز روشن‌روان و چند اثر از شهرداد روحانی اجرا شد. علیرضا قربانی، خوانندهٔ قسمت‌های آوازی ساختهٔ کامبیز روشن‌روان بود. استاد کامبیز روشن‌روان در کنسرت حضور داشت و برنامه در واقع بزرگداشت ایشان بود. شهرداد روحانی نیز علاوه بر آهنگ‌سازی و سولیست پیانو، ارکستر اپرای ونکوور را نیز رهبری کرد.

در کنسرت دوم، به‌نام «ناگهان رستخیز» دو پوئم سمفونی بلند باشکوه ساختهٔ دو استاد موسیقی ایرانی، احمد پژمان و هوشنگ کامکار، با شعر‌های مولانا اجرا خواهد شد، اثری برای پیانو، ارکستری ساختهٔ لوریس چکناواریان و دو اثر از زنده‌یاد همایون خرم و آثاری از آهنگ‌سازان جوان‌تر مانند فردین خلعتبری، مهیارعلیزاده و… نیز جزو برنامهٔ این کنسرت است.

استاد احمد پژمان، بزرگ‌مرد موسیقی ایران، نیز در این کنسرت حضور خواهد داشت و در واقع کنسرت به بزرگداشت یک عمر خلاقیت و آهنگ‌سازی ایشان اختصاص دارد.

ترکیب موزیسین‌های ایرانی و غیرایرانی

شب موسیقی ایرانی، از ابتدا با ارکستر بزرگ حرفه‌ای و کامل سمفونیک اپرای ونکوور طراحی شده است. موسیقی ایرانی را نوازندگان حرفه‌ای این ارکستر اجرا می‌کنند و موزیسین‌های ایرانی به‌عنوان سولیست در کنسرت حضور پیدا می‌کنند.

در کنسرت «ناگهان رستخیز» همچون کنسرت اول، ارکستر بالای ۶۰ نفر اپرای ونکوور حضور خواهد داشت. علاوه بر آن، با توجه به اینکه اکثر آثار انتخاب‌شده برای این کنسرت بخش کُرال دارند، گروه کُر حرفه‌ای باخ ونکوور با بیش از ۸۰ خوانندهٔ غیرایرانی انتخاب شده است تا شعرهای شاعران بزرگ ایرانی همچون مولوی، حافظ، خواجه عبدالله انصاری، فروغ فرخزاد و… را به زبان فارسی همراه با تک‌خوانی علیرضا قربانی به گوش مخاطبان ایرانی و غیرایرانی برسانند.

تمرین گروه کُر آغاز شده است و شنیدن شعرهای شاعران بزرگ ایران‌زمین همچون مولوی و حافظ و … در تمرین‌ها از زبان این خوانندگان شنیدنی است.

استفاده از رهبران برجستهٔ ارکستر

در کنسرت اول، موزیسین برجستهٔ ایرانی، شهرداد روحانی، ارکستر اپرای ونکوور را رهبری کرد و در کنسرت ۲۰ ژانویه، لسلی دالا، رهبر برجستهٔ کانادایی، ارکستر سمفونیک و گروه کُر را برای اجرای موسیقی ایرانی رهبری خواهد کرد.

حضور نوازندگان و خوانندگان برجستهٔ ایرانی

برای اجرا با ارکستر سمفونیک نیاز به خوانندگانی است که علاوه بر خوش‌صدایی، دانش، سواد موسیقایی و تجربه و توان اجرا با ارکستر سمفونیک را داشته باشند. علیرضا قربانی، از معدود خوانندگان ایرانی است که حائز همهٔ این شرایط است. در کنسرت ۲۰ ژانویه، علیرضا قربانی علاوه بر تک‌خوانی، در اجرای شاهکارهای باشکوه اساتید پژمان و کامکار، آثار زیبا و خاطره‌انگیز دیگری از آلبوم‌های مختلفش را با ارکستر سمفونیک و گروه کُر بزرگ اجرا خواهد کرد.

در کنسرت اول نیز شهرداد روحانی به‌عنوان یک نوازندهٔ برجسته حضور داشت و در دو اثر ساختهٔ خودش سولیست پیانو بود.

معرفی و حضور هنرمندان و نوازندگان جوان ایرانی ساکن ونکوور

در کنسرت اول (همه ایرانم)، پویا فیروزبخش در اثری ساختهٔ شهرداد روحانی برای ویولن و ارکستر، سولیست ویولن بود.

در کنسرت پیش روی «ناگهان رستخیز»، اثری برای پیانو و ارکستر ساختهٔ لوریس چکناواریان اجرا  خواهد شد. در این اجرا، ساناز ستوده، پیانیست جوان ساکن ونکوور، سولیست پیانو خواهد بود. همچنین تالین اوهانیان، خوانندهٔ خوش‌صدای ساکن ونکوور، در اثری ساختهٔ رامین جمال‌پور (آهنگ‌ساز ونکووری)، خوانندهٔ سوپرانو خواهد بود.

جذب مخاطب غیرایرانی

معمولاً برنامه‌های موسیقی ایرانی در ونکوور برای مخاطبان ایرانی برگزار می‌شود. مجموعه برنامه‌های شب موسیقی ایرانی، جذب مخاطب غیرایرانی را از اهداف خود می‌داند. خوشبختانه در همان کنسرت اول چنین اتفاقی افتاد. در کنسرت ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹ روند استقبال غیرایرانیان از کنسرت افزایش داشته است.

حضور ارکستر سمفونیک اپرای ونکوور و گروه کُر باخ ونکوور، این کنسرت را در مرکز توجه غیرایرانیان و علاقه‌مندان جدی موسیقی قرار داده است.

ایجاد ارتباط با نسل دوم ایرانی‌هایی که در خارج از کشور متولد یا بزرگ شده‌اند

فرزندان ما که در اینجا مدرسه می‌روند، از همان دبستان با عضویت در گروه‌های موسیقی مدرسه و انتخاب یک ساز تخصصی از سازهای ارکستر سمفونیک با موسیقی ارکسترال آشنا می‌شوند. با این نوع موسیقی بهتر می‌توان آن‌ها را به ریشه‌های فرهنگی و هنری سرزمین مادری‌شان پیوند داد.

در کنسرت اول، خانواده‌های بسیاری با فرزندان خود به کنسرت آمده بودند تا برای اولین بار یک کنسرت موسیقی ایرانی را زنده و از نزدیک ببینند. خوشبختانه بازخورد آن نیز بسیار خوب بود.

ایجاد یک تجربهٔ جدید شنیداری و دیداری برای مخاطبان

حضور در سالنی که یک ارکستر بزرگ سمفونیک به همراه یک گروه کُر بزرگ و خواننده، موسیقی دلنشین ایرانی اجرا می‌کنند و شنیدن حجم صدای آکوستیک ارکستر و گروه کُر و حرکت هماهنگ نوازندگان سازهای زهی و بادی، تجربهٔ شیرینی برای مخاطبان خواهد بود.

تبدیل ونکوور به مرکز موسیقی جدی ایرانی در خارج از کشور

خوشبختانه این امر با همان کنسرت اول در ششم ژانویهٔ ۲۰۱۸ اتفاق افتاد. با کنسرت پیشِ رو، نگاه‌ها به سمت ونکوور بیشتر جلب خواهد شد.

بدون شک برای نیل و تداوم هدف‌های یادشده، به پشتیبانی و حضور دوستداران موسیقی در کنسرت «ناگهان رستخیز» نیاز است.

برای کنسرت ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، از پوئم سمفونی «ناگهان رستخیز» سه قطعه برای اجرا انتخاب شده است. باعث افتخار ماست که امکان «اولین اجرای زندهٔ جهانی» این اثر را در ونکوور فراهم کرده‌ایم. این پوئم سمفونی فقط یک اجرای استودیویی برای ضبط با ارکستر سمفونیک گروه کُر ملی مسفیلم در روسیه داشته است. این اجرای زنده، با اجرای استودیویی آن تفاوتی دارد و آن اضافه شدن علیرضا قربانی به‌عنوان خوانندهٔ تک‌خوان در این اجرای زنده خواهد بود.

استاد کامبیز روشن‌روان، موسیقی‌دان برجسته که در کنسرت اول شب موسیقی ایرانی در ژانویه ۲۰۱۸ افتخار همکاری با وی را داشتیم، دربارهٔ شاهکار «ناگهان رستخیز» و اجرای آن در کنسرت ۲۰ ژانویه چنین می‌گوید:
«پوئم سمفونی «ناگهان رستخیز» که جزو آخرین آثار استاد احمد پژمان است، از چنان شکوه و عظمتی برخوردار است که به‌سختی بتوان مشابه آن را در آثار دیگر آهنگ‌سازان ایرانی پیدا کرد. اثری فوق‌العاده خوش‌ساخت و تأثیرگذار که به جرئت می‌توان آن را بهترین و کامل‌ترین اثر موسیقی احمد پژمان دانست.
اجرای «ناگهان رستخیز» استاد احمد پژمان در کنسرت ۲۰ ژانویه، فرصتی استثنایی و افتخارآفرین برای موسیقی ایران و ایرانیان ونکوور است.»

همچنین لسلی دالا، رهبر ارکستر و گروه کُر، پس از مشاهدهٔ نت‌های «ناگهان رستخیز» اثر احمد پژمان، آن را هم‌طراز «کارمینا بورانا» اثر مشهور کارل اُرف، آهنگ‌ساز برجستهٔ آلمانی، دانست و همین توصیف را در هنگام معرفی این اثر به اعضای گروه کُر به‌کار برد.

کار موسیقی ربودن قلب آدم‌هاست. من به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ کنسرت «ناگهان رستخیز» در نقش یک کیوریتور و صحنه‌گردان هنری، آثاری را برای اجرا انتخاب کرده‌ام که قلب آدم‌ها را برباید. شب موسیقی ایرانی، شبی سرشار از ترنم موسیقی ناب است. همهٔ علاقه‌مندان موسیقی با هر نوع سلیقه‌ای مخاطب این کنسرت‌اند و از حضور در آن لذت خواهند برد.

کنسرت «ناگهان رستخیز»، رستخیزِ موسیقی ایرانی در ونکوور خواهد بود.
‌ای رستخیز ناگهان / وی رحمت بی‌منتها
ای آتشی افروخته / در بیشهٔ اندیشه‌ها

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این کنسرت روی لینک زیر کلیک کنید:

https://www.vtixonline.com/a-persian-night/1307

نوشته کنسرت «ناگهان رستخیز»، رستخیزِ موسیقی ایرانی در ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امیر اسلامی، عضو پیشین هیئت علمی دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر تهران – ونکوور

احمد پژمان کیست؟

احمد پژمان متولد ۱۸ تیر ماه ۱۳۱۴ در شهرستان لار استان فارس است. در دوران دبیرستان ویلن را نزد حشمت سنجری و سپس تئوری موسیقی را نزد حسین ناصحی آموخت. مدتی در ارکستر سمفونیک تهران به‌عنوان نوازندهٔ ویلن مشغول بود و در عین حال تحصیلات خود را در مقطع لیسانس در رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی ادامه می‌داد.

به یاد دارم که وی از اولین خاطراتش در مورد آهنگ‌سازی برای ارکستر سازهای ملی به رهبری حسین دهلوی برایم می‌گفت. اینکه با کمترین دانش اولیهٔ آهنگ‌سازی ولی به‌دلیل اشتیاق توصیف‌ناپذیری که داشته با جرئت اولین قطعهٔ خود را برای ارکستر نوشته است و به رهبری حسین دهلوی اجرا شده و مورد تشویق قرار گرفته است. همچنین وی این نکته را متذکر می‌شد که بیشتر از نوازندگی در ارکستر، آهنگ‌سازی او را وسوسه می‌کرده و هر بار که در ارکستر حضور داشته، تلاش می‌کرده خط‌های مختلف سازها را دنبال کند و آهنگ‌سازی قطعه‌ای را که می‌نواختند، تحلیل کند.

در سال ۱۳۴۳ با دریافت بورس تحصیلی وارد آکادمی موسیقی وین شد. در این دوران، به‌دلیل استعداد بسیار بالایی که داشت، از طرف ارکستر سمفنیک رادیو دولتی وین سفارش قطعه می‌گرفت و بسیار مورد تشویق قرار می‌گرفت.

پژمان همیشه معتقد است اگر وین را در آن زمان ترک نمی‌کرد، به‌دلیل معروفیتش در ارکستر رادیو وین، می‌توانست به‌عنوان آهنگ‌ساز در آن کشور فعالیت گسترده‌ای داشته باشد.

احمد پژمان در سال ۱۳۴۹ به ایران بازگشت و به‌عنوان استاد موسیقی در دانشگاه تهران شروع به تدریس کرد. وی اولین آهنگ‌ساز ایرانی است که اپرا نوشته است. اپراهای «دلاور سهند»، «جشن دهقان» و «سمندر» از نمونه اپراهای ساختهٔ این آهنگ‌سازند. سال ۱۳۵۰ اولین تجربهٔ خود در زمینهٔ ساخت موسیقی سریال را با همکاری علی رهبری و برای سریال معروف «دلیران تنگستان» به کارگردانی همایون شهنواز، داشت. سپس در سال ۱۳۵۳ اولین موسیقی فیلم خود را برای فیلم «شازده احتجاب» بهمن فرمان‌آرا ساخت و این همکاری تا سال‌ها ادامه پیدا کرد، به‌طوری‌که بیشتر فیلم‌های فرمان‌آرا توسط احمد پژمان آهنگ‌سازی شده‌اند.

در همین سال‌ها بود که مسئولیت مدیریت دپارتمان موسیقی دانشگاه تهران را به وی سپردند ولی او پس از یک سال از سمت خود استعفا داد. وی در سال ۱۳۵۴ برای ادامهٔ تحصیل در مقطع دکترای آهنگ‌سازی راهی دانشگاه کلمبیا در نیویورک شد.

در سال ۱۳۷۰ به ایران بازگشت و در دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر تهران مشغول به تدریس شد. در همین سال بود که افتخار شاگردی استاد احمد پژمان نصیب من شد و تا به امروز نیز چنان است.

احمد پژمان، هنرمندی است که در آستانهٔ ٨٣ سالگی هنوز هم دست از خلاقیت و نوآوری برنداشته و هر چه ساخته و پرداخته مُهر نام بلندش را بر تارک موسیقی ایران کوبیده است. چه آن زمان که برای فیلمی موسیقی نوشته و چه وقتی که برای ساخت اثری ارکسترال دست به قلم شده است. او موسیقی‌دان تام و تمامی در خُلق و خَلق است و از این حیث واجد اهمیتی ویژه است.

حسین علیزاده، موسیقی‌دانی است که در طول سال‌های فعالیتش نگاه توأم با احترامی نسبت به اساتید خود داشته است. برای علیزاده اساتیدی مثل علی‌اکبرخان شهنازی، هوشنگ ظریف، حسین دهلوی، احمد پژمان و بسیاری دیگر آن‌چنان اهمیت و احترامی دارند که هر گاه نام آن‌ها به‌میان می‌آید، یا از کیفیت کار هنری‌شان می‌گوید یا به احترامشان ساز کوک کرده و می‌نوازد. علیزاده در مصاحبه‌ای در روزنامهٔ اعتماد مورخ ۲۱ تیر ماه ۱۳۹۷، در مورد احمد پژمان چنین گفته است:

«… خاطرم هست در دورانی که ما کم‌سن و سال بودیم طوری با ما برخورد می‌کرد که خیلی زود صمیمی می‌شدیم و تصور می‌کردیم یکی از رفقای قدیمی‌مان است. همین حس صمیمیت باعث می‌شد در سنین کم او را دوست داشته باشیم. وقتی به دانشگاه رفتم، آقای پژمان وقتی پشت پیانو می‌نشست تا تکالیف بچه‌ها را با ساز اجرا کند، آن‌قدر همه دورش را می‌گرفتند که پیانو بین بچه‌ها و پژمان گم می‌شد؛ نه به این خاطر که صرفاً به نکاتی که می‌گفت گوش کنیم بلکه با نزدیکی، صمیمیت بیشتری را احساس می‌کردیم. مهم‌ترین ویژگی پژمان در برخورد با موسیقی این بود که هیچ‌چیز را مطلق نمی‌دانست و سلیقهٔ شخصی‌اش را به دیگران تحمیل نمی‌کرد. او با تجربه‌هایی که داشت، پیشنهاداتی به ما می‌داد اما در نهایت همه‌چیز را به خود دانشجو واگذار می‌کرد، حتی اگر منطق کلی حرف آن دانشجو غلط بود، او را آزاد می‌گذاشت تا بتواند ایده‌هایش را عملی کند؛ از این حیث، او یک دموکرات تمام‌عیار بود که همین خلقش باعث می‌شد در هنرستان و دانشگاه جزو چهره‌های بسیار محبوب باشد؛ کما اینکه همچنان هم همین‌طور است. به‌نظر من آثار پژمان از نمونه‌های موفق آهنگ‌سازی در این شیوه است. او با اینکه سال‌ها در خارج از ایران تحصیل و زندگی کرده، اما همواره نگاه صمیمانه و عاشقانه‌ای به فرهنگ ایران داشته است. پژمان از جمله آهنگ‌سازانی است که خودش را در موسیقی هیچ‌وقت محدود به یک ژانر و موضوع خاص نکرده است. مثلاً اینکه بخواهد فقط در موسیقی ایرانی کار کند یا فقط نگاه غربی داشته باشد. او همیشه به موسیقی ایرانی نگاه ویژه‌ای داشته و از آنجا که خودش هم متولد شهر «لار» در استان فارس است، توجه منحصر‌به‌فردی به ملودی‌های محلی نشان داده اما بهتر از هر کسی از پتانسیل موجود در این موسیقی‌ها استفاده کند. ذات و پویایی موسیقی پژمان در استفاده از ریتم و به‌خصوص استفاده از رنگ‌های صوتی است. رنگ‌آمیزی موسیقی او خاص خودش است و با هر آنسامبلی (اعم از ایرانی و غیرایرانی) آن را جذاب و زیبا نشان داده است.»

در همین روزنامه نیز بهمن فرمان‌آرا یکی از بهترین و معروف‌ترین کارگردان‌های ایرانی در مورد همکاری‌اش با احمد پژمان می‌گوید:

 ‌«…وقتی فیلم‌برداری شازده احتجاب تمام شد و برای تدوین و صداگذاری از اصفهان به تهران برگشتیم، همان روز کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان صفحهٔ گرامافونی را انتشار داد که زنده‌یاد احمد شاملو شعرهای نیما را دکلمه کرده بود. موسیقی این صفحه را احمد پژمان ساخته بود و آن‌چنان در قطعهٔ موسیقی بیانگر معنای شعری را که خوانده شده بود، احساس می‌کردی که یک‌باره به فکرم رسید این آهنگ‌ساز می‌تواند موسیقی متن خوبی برای فیلم من بسازد.

شمارهٔ پژمان را گرفتم و پس از قرار گذاشتن به خانه‌اش رفتم. اولین چیزی که پژمان به من گفت این بود که من تاکنون موسیقی متن برای فیلم ننوشته‌ام و من در جواب گفتم که من می‌دانم چه می‌خواهم و می‌توانیم با یکدیگر همکاری کنیم. این شروع آشنایی شد که تا امروز ۴۵ سال طول کشیده است. پژمان اهل شیراز است و طبعی آرام و شاد دارد. حرفش را صاف و ساده می‌زند و هیچ‌گاه فکر دروغ و دغل نیست. این صافی و بی‌غل‌و‌غش بودنش آن‌قدر به دل می‌نشیند که شیفتهٔ او می‌شوی. در مورد دانش و استعداد فراوانش در موسیقی و آهنگ‌سازی در مملکت ما و شاید خیلی جاهای دیگر مشابه ندارد. تالار وحدت (رودکی) با اجرای اپرایی که ساخت پژمان بود افتتاح شد ولی در طول این‌همه سال دوستی، یک بار از او نشنیده‌ام که از خودش یا کارش تعریف کند. این فروتنی که بخشی از شخصیت احمد پژمان است، وجود او را خیلی گران‌بهاتر می‌کند. ضبط موسیقی متن «شازده احتجاب» با ارکستر رادیو، شروع همکاری ما بود. برای ضبط موسیقی متن «سایه‌های بلند باد» به لندن رفت و موسیقی فیلم را با ارکستر فیلارمونیک لندن ضبط کرد. یادداشت‌های پژمان از روی تصاویر فیلم که احتیاج به موسیقی داشت، آن‌قدر دقیق و درست بود که وقتی او موسیقی را به تهران آورد و با اتفاق عباس گنجوی آن را روی فیلم گذاشتیم، فقط در مورد یک قطعه، مجبور شدیم دو فریم از فیلم در آوردیم. آن‌هایی که دست‌اندرکار موسیقی فیلم‌اند می‌دانند که این‌همه دقت واقعاً باورنکردنی است. دوستی با احمد پژمان یکی از افتخارات زندگی من است. سلامتی و شادمانی‌اش را آرزو می‌کنم.»

از احمد پژمان سخن گفن بسیار سخت و در عین حال بسیار راحت است. سخت برای اینکه اگر نخواهم لفظ بزرگ‌ترین و مهم‌ترین را به‌کار برم، قطعاً یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین آهنگ‌سازان ایرانی است با حساسیت‌های بسیار زیاد و دقت بسیار بالای علمی، و من در جایگاه شاگرد وی همواره برایم نوشتن در مورد او بسیار سخت است. از طرفی نوشتن برای احمد پژمان آسان است، بدین جهت که او آن‌قدر مهربان و صمیمی است که به شاگردانش اجازهٔ جسارت می‌دهد و جرئت می‌بخشد.

پژمان همیشه اعتقاد دارد مهم‌ترین رکن آهنگ‌سازی جرئت، جسارت و در پس آن خلاقیت است. اعتقاد دارد علم و دانش موسیقی و آهنگ‌سازی را همه می‌آموزند، ولی همه الزاماً آهنگ‌ساز نمی‌شوند. عشق بی‌دریغ وی به فرهنگ و هنر ایران مثال‌زدنی است. خود شاهد بوده‌ام که در مجلس شاهنامه‌خوانی، چگونه با شنیدن ابیاتی از شاهنامه گریه امانش نمی‌داد. پژمان همواره معتقد است آهنگ‌ساز ایرانی باید از موسیقی ایرانی و مصالح آن بهره ببرد وگرنه سخنی برای گفتن نخواهد داشت.

این مرد بزرگ موسیقی ایران با کوله‌باری از تجربه و چندین جایزهٔ ملی و بین‌المللی و تصنیف آثار بسیار مهمی در موسیقی ایران، ژانویهٔ ۲۰۱۹ در ونکوور خواهد بود تا یکی از آخرین آثارش به نام «ناگهان رستخیز» بر اساس اشعاری از مولانا به اجرا درآید.

این اجرا در روز یکشنبه ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹ ساعت ۸ شب در سالن اورفیوم در داون‌تاون ونکوور خواهد بود. ارکستر اپرای ونکوور با بیش از ۶۰ نوازنده به‌همراهی گروه باخ ونکوور با بیش از ۸۰ خواننده به‌رهبری یکی از بهترین رهبرهای ونکوور Leslie Dala این قطعات را به‌ اجرا درخواهند آورد. در بخش دیگری از این اجرا نیز قطعهٔ «سمفونی مولانا» از هوشنگ کامکار، دیگر آهنگ‌ساز بزرگ ایرانی به خوانندگی علیرضا قربانی نیز اجرا خواهد شد.

به اعتقاد نگارنده وظیفهٔ هر یک از ما ایرانیان است تا این اتفاق مهم فرهنگی را در ونکوور اطلاع‌رسانی کنیم و کمک کنیم تا این اجرا که به‌نوعی به‌عنوان بزرگداشت این بزرگ‌مرد موسیقی ایرانی برپا می‌شود، هر چه باشکوه‌تر برگزار شود.

اطلاعات لازم برای این اجرا را می‌توانید از آدرس وب‌سایت زیر نیز به‌دست آورید.

https://www.vtixonline.com/a-persian-night/1307/

با مهر

نوشته ونکوور میزبان بزرگ‌مرد موسیقی ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.